Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1490/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3 art. 122 art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2015 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2009 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr [...], 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata J. D. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., po rozpatrzeniu odwołania L. W. – dalej powoływanego jako: "Skarżący" utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [..] odmawiającą umorzenia zaległości w podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [..] zł.

2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący pismem z dnia

17 czerwca 2014 r. uzupełnionym 30 czerwca 2014 r. i 9 lipca 2014 r. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. – dalej przywoływanego jako: "Organ I instancji" o umorzenie zaległości w podatku dochodowego

z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2009 r.

W uzasadnieniu wniosku Skarżący informował, że wraz z żoną udzielił pełnomocnictwa na zamianę mieszkania synowi A. W., który okazał się oszustem i sprzedał mieszkanie zagarniając wszystkie pieniądze ze sprzedaży. W wyniku tego działania Skarżący stracił dorobek całego życia. Ponadto wskazał, iż podatkiem dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości obciążyć należy syna.

Z przedstawionych przez Skarżącego informacji wynika, że prowadzi on wspólnie

z żoną gospodarstwo domowe, osiąga miesięczny dochód z tytułu emerytury

w kwocie [...] zł i ponosi miesięczne wydatki o charakterze stałym w łącznej kwocie [....] zł (w tym: energia – [..] zł, gaz – [...] zł, telefon – [...] zł, leki – [...] zł) oraz wydatki o charakterze okresowym w łącznej kwocie [...] zł (w tym: zaległość jednorazowa – rata w kwocie [...] zł i pożyczka, tzw. "Chwilówka" – rata

w kwocie [...] zł). Ponadto Skarżący oświadczył, iż nie posiada nieruchomości, majątku ruchomego, oszczędności, nie ma także zainwestowanych środków pieniężnych w akcje, obligacje, lokaty.

3. Organ I instancji decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił wnioskowanego umorzenia zaległości w podatku dochodowym z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2009 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu Organ I instancji wskazał, że lokal mieszkalny położony

w S. przy ul. [...] Skarżący wraz z żoną nabył

12 lutego 2009 r. na podstawie odrębnej własności lokalu i przeniesienia

od S. S. M. w S. Następnie 14 października 2009 r. małżonkowie zawarli umowę sprzedaży przedmiotowego lokalu za kwotę [...] zł. W dniu 15 października 2009 r. darowali synowi A. W. środki w kwocie [...] zł. Skarżący w dniu

18 marca 2014 r. złożył w Organie I instancji zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) – PIT 39 w roku podatkowym 2009, w którym wykazał podatek do zapłaty w kwocie [...] zł.

W treści rozstrzygnięcia Organ I instancji stwierdził, że Skarżący sam przyczynił się do zaistniałej sytuacji majątkowej. Dochód osiągnięty z tytułu sprzedaży nieruchomości był dochodem jednorazowym i dodatkowym. Uiszczenie związanego

z nim podatku dochodowego nie powoduje zdaniem Organu I instancji zagrożenia egzystencji podatnika, bowiem podatek ten nie jest pobierany z bieżących środków na utrzymanie. Skarżący bowiem po sprzedaży nieruchomości dysponował środkami pozwalającymi na uregulowanie podatku, jednakże doszło do darowania ich przez Skarżącego synowi A. W.

4. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący w piśmie z dnia

4 września 2014 r. oraz uzupełnionym w dniach 13 i 24 września 2014 r.,

28 października 2014 r. i 5 listopada 2014 r. Skarżący wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w S. – dalej powoływanego jako: "Organ odwoławczy".

W treści uzasadnienia Skarżący poza okolicznościami podniesionymi przed Organem I instancji wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania E. C. oraz M. C., na okoliczność dowodzenia na jaki rachunek bankowy zostały przekazane środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości.

Pismem z dnia 10 października 2014 r. Organ odwoławczy wezwał Skarżącego do przedłożenia dowodów i udokumentowania wszystkich okoliczności w zakresie pozwalającym na wszechstronną ocenę aktualnej sytuacji majątkowej i finansowo-płatniczej. W dniu 6 listopada 2014 r. i 10 listopada 2014 r. Organ odwoławczy przeprowadził czynności w wyniku których sporządzone zostały protokoły, w treści których znalazły się informacje udzielone przez Skarżącego dotyczące jego sytuacji finansowej. Skarżący wskazał, iż obecnie utrzymuje siebie i żonę z przysługującej mu emerytury, a ponadto podjęte zostały kroki do uzyskania świadczenia emerytalnego dla jego żony. Ponadto oboje zamieszkują w mieszkaniu syna, który do 2009 r. spłacał długi rodziców. Skarżący ponosi wspólnie z żoną miesięczne koszty w kwocie [...] zł tytułem dostarczanych mediów, tj. energii, gazu, opłat za telewizję i telefon. Koszty związane ze spłatą rat za zakup laptopa w wysokości [...] zł ponosi córka E. W.-R.. Skarżący spłaca natomiast pożyczkę w miesięcznych ratach w wysokości [...] zł. Zaciągniętej zaś "Chwilówki" w wysokości [..] zł Skarżący spłacił jedynie [...] zł p otrzymaniu wezwania.

Postanowieniem z dnia 30 października 2014 r. Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zawnioskowanych przez Skarżącego świadków, uznając iż okoliczności objęte wnioskiem zostały stwierdzone wystarczająco innym dowodem.

5. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w niniejszej sprawie zaległość podatkowa nie jest skutkiem nagłej losowej sytuacji, lecz efektem działań Skarżącego. Organ powtórzył w tym zakresie argumentację przedstawioną w decyzji Organu I instancji. Ponadto wskazał, iż obecna sytuacja finansowa Skarżącego nie pozwala na jednorazową zapłatę zobowiązania podatkowego, jednakże uciążliwość w spłacie zaciągniętych pożyczek, nie jest zdarzeniem indywidualizującym okoliczności niniejszej sprawy.

Organ odwoławczy odnosząc się do argumentacji Skarżącego w kwestii nieuczciwości ze strony syna, której ofiarą padł on i jego żona, wskazał, że odpowiedzialność podatkowo-prawna ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od winy, zamiaru, czy dobrej lub złej woli.

Organ odwoławczy odniósł, iż nie zaistniały w niniejszej sprawie szczególne

i wyjątkowe okoliczności pozwalające na udzielenie żądanej ulgi podatkowej.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. Skarżący nie zamieścił szczegółowego uzasadnienia oraz zarzutów naruszenia przez Organy podatkowe konkretnych przepisów prawa podatkowego materialnego czy procesowego. W uzupełnieniu skargi zamieścił jedynie odniesienie do oszustwa, którego ofiarą padł, a które stoi jego zdaniem u podstaw powstania przedmiotowej zaległości podatkowej.

7. W odpowiedzi na skargę, Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

8. W trakcie rozprawy ustanowiony z urzędu Pełnomocnik Skarżącego podtrzymał skargę i dodatkowo wskazał, że sytuacja Skarżącego jest nadzwyczajna, gdyż prawdopodobnie z uwagi na demencję starczą nie rozumie pewnych zdarzeń

w których uczestniczy. Pełnomocnik podkreśla, iż on sam ma trudności

z porozumieniem się że Skarżącym. Tę nadzwyczajną sytuację Skarżącego można porównać do klęski żywiołowej, ponieważ Skarżący stracił cały swój majątek ze względu na oszustwo, którego dopuścił się jego syn. W związku z tym pozostała mu jedynie emerytura, która jest zajęta przez komornika na podstawie różnych tytułów.

Ponadto Pełnomocnik oświadczył, że nie wie czy toczy się postępowanie przeciwko synowi Skarżącego w związku z przedmiotową sprzedażą nieruchomości. Na pewno jest prowadzone jakieś postępowanie w sprawie alimentacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

9. Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "p.p.s.a." sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ww. ustawy).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

10. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej powoływanej jako: "O.p."

w brzmieniu obowiązującym w momencie wydawania zaskarżonej decyzji, organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd zgodnie, z którym uznaniowe przyznanie wymienionych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ulg podatkowych możliwe jest, jeżeli wystąpiła choćby jedna z wymienionych w nim przesłanek – ważny interes podatnika lub interes publiczny, na co wskazuje zastosowany w tym przepisie spójnik "lub". Z treści przepisu nie wynika jednak, aby negatywne załatwienie wniosku podatnika było możliwe tylko po przeanalizowaniu jednej przesłanki.

Zgodnie z literalnym brzmieniem ww. przepisu Organ może umorzyć zaległość podatkową w całości lub w części, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną, gdy stwierdzi, że przemawia za tym albo: ważny interes podatnika (konieczność ochrony jego dobra), albo interes publiczny (konieczność ochrony dobra publicznego) albo łącznie oba te "interesy" (por. Ulgi i zwolnienia uznaniowe w ordynacji podatkowej,

S. Presnarowicz, Warszawa 2002, str. 84-96).

11. Powyższe rozumienie powołanego przepisu O.p. potwierdza również wykładnia systemowa, związana z treścią zasad ogólnych postępowania podatkowego, przede wszystkim art. 122 O.p., ale także art. 121 § 1 O.p. Ograniczenie się do analizy tylko jednej z przesłanek prowadziłoby do naruszenia zasady dokładnego wyjaśnienia sprawy przed podjęciem decyzji w sprawie zastosowania przepisów prawa materialnego.

12. Również wykładnia celowościowa przepisu art.67a § 1 O.p. potwierdza konieczność dokonania analizy obu zawartych w nim przesłanek. Przepis ten reguluje formę pomocy ze strony budżetu państwa, która może być przyznana podatnikowi po to, aby egzekwując daniny publiczne, nie doprowadzić do obiektywnie istotnych, niepożądanych skutków z punktu widzenia zarówno podatnika, jak i interesu publicznego.

13. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych organów podatkowych podlega ograniczonej kontroli sądu administracyjnego, który nie jest organem trzeciej instancji w postepowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest trafny. Sąd więc nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności czy celowości decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r. II FSK 1652/10, wyrok WSA W Lublinie z dnia 30 stycznia 2013 r. I SA/Lu 944/12, orzeczenia dostępne są na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzja uznaniowa podlega w pełnym zakresie badaniu co do jej zgodności

z przepisami proceduralnymi, a więc do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustalonych granicach zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne.

NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2010 r. II FSK 689/09 (orzeczenie dostępne jest na stronie internetowej ww.orzeczenia.nsa.gov.pl) podkreślił, że organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni pojęć "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego", jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. W związku z powyższym posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie.

Z uwagi na nieostrość pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego",

a przez to ich szeroki zakres, zasadniczy wpływ na sprecyzowanie tych pojęć ma orzecznictwo sądowe. Sądy administracyjne rozpatrując konkretne sprawy wskazują na przesłanki, których wystąpienie świadczyło o istnieniu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego".

W świetle orzecznictwa "ważny interes podatnika" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku. Interes publiczny to z kolei sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowych spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Istotne też jest, że przez "ważny interes podatnika" należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie miał wpływu

i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Ponadto nie można ograniczać tego pojęcia tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, bowiem pojęcie to ma znacznie szersze znaczenie. Zaliczyć należy do niego także sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia) (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2013 r., I SA/Lu 612/12, orzeczenie dostępne jest na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnośnie pojęcia "interesu publicznego" analiza orzecznictwa pozwala na sformułowanie poglądu, według którego pojęcie to należy rozumieć jako dyrektywę postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, równość traktowania osób w podobnej sytuacji, czy realizację zobowiązań podatkowych.

14. Wskazać należy także, iż umorzenie zobowiązania podatkowego, stanowiąc wyłom od zasady płacenia podatków, tylko pozornie stawia

w korzystniejszej sytuacji podatników, korzystających z takiego zwolnienia,

w stosunku do tych, którzy podatek obowiązani są płacić. Umorzenie zobowiązania podatkowego nie stanowi przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej z budżetu danego związku publiczno-prawnego (Skarbu Państwa, gminy, miasta itp.) podatnikowi po to by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia zarówno społecznego, jak też indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia.

15. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny, a także czy w ramach uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów.

Zgodnie z powyższym ocena zaistnienia przesłanek umorzenia w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego i poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych.

16. W oparciu o powyższe założenia, które Sąd orzekający w pełni podziela

i nawiązując do ustalonych okoliczności faktycznych, istotna w sprawie okazała się ocena okoliczności, które wpłynęły na sytuację majątkową i osobistą Skarżącego, jako zdarzenia nadzwyczajnego potwierdzającego istnienie ważnego interesu podatnika.

W ocenie Sądu, Pełnomocnik Skarżącego słusznie wskazał, iż sytuacja Skarżącego jest nadzwyczajna i może zostać porównana do klęski żywiołowej, do której odwołują się zarówno sądy administracyjne, jak i przedstawiciele doktryny. Wpływa na nią także wiek Skarżącego, objawy demencji starczej i trudności w komunikowaniu

i rozeznawaniu znaczenia czynności, w których uczestniczy.

Szerokie rozumienie pojęcia "ważnego interesu podatnika" pozwala na uznanie nagłej i nieprzewidywanej utraty przez Skarżącego całego majątku w skutek nieuczciwego i niegodnego działania syna, jako nadzwyczajnego zdarzenia

i losowego przypadku. Utrata majątku zmusiła Skarżącego wraz z żoną do ubiegania się o pomoc innych osób. Pozostała mu jedynie niska emerytura, z której prowadzona jest egzekucja komornicza na podstawie różnych tytułów.

17. Zdaniem Sądu dyrektywa uwzględniania ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego zawartych w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. nie mogą być rozumiane wąsko, ale wymagają przeanalizowania obowiązków ciążących na Skarżącym, także

w oparciu o wartości istotne dla całego społeczeństwa. Szczególnie należy wziąć pod uwagę nie tylko interesy fiskalne budżetu państwa, ale także potencjalne wydatki m.in. w zakresie świadczenia ze środków pomocy społecznej. W tym miejscu pomocniczo warto wskazać, że Główny Urząd Statystyczny i Instytut Pracy i Spraw Socjalnych w publikowanych okresowo danych statystycznych uwzględnia informacje określające wielkość tzw. minimum egzystencji, jak i minimum socjalnego i te okoliczności Sąd winien mieć na względzie przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zarówno decyzja Organu I instancji, jak i Organu odwoławczego takiej analizy nie zawierały.

Sąd orzekający podkreśla, iż decyzję w przedmiocie umorzenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego z odpłatnego zbycia nieruchomości wydaje właściwy organ i ma ona charakter uznaniowy. Nie zwalnia to jednak Organu przy wydaniu tego rodzaju decyzji z obowiązku rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy zostały spełnione określone

w przepisach przesłanki. Dopiero w ten sposób przeprowadzona analiza stanu faktycznego sprawy stanowi materię będącą podstawą do wydania decyzji

o charakterze uznaniowym.

18. Biorąc pod uwagę powyższy wywód, a także konieczność odniesienia się do wskazywanych i możliwych do zweryfikowania poziomów minimum socjalnego

i minimum egzystencji, Organ podatkowy powinien ustalić, czy kwota wynikająca

z prostego zestawienia uzyskiwanego przez Skarżącego dochodu i ponoszonych wydatków jest to kwota zapewniające owe minima i pozwalająca w konsekwencji na stwierdzenie, że Skarżący jest w stanie faktycznie spłacać istniejące zadłużenie bez niedostatku. Dążenie przez Organ podatkowy do zaspokojenia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego nie może doprowadzić do pozbawienia Skarżącego możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb bytowych.

19. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, jak też poprzedzającą jej wydanie decyzję

Organu I instancji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie

art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.).