Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 493/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) sędzia WSA Elżbieta Lenart Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2014 r. sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość [...] 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku B. M. z dnia 6 marca 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego B. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

B. M., pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 marca 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], która na podstawie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) przeszła na własność Państwa.

W związku z nierozpoznaniem przez Prezydenta W. sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. skarżący wystąpił, w dniu 15 kwietnia 2013 r. (data wpływu pisma do organu), do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie jej w terminie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi W. termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia - do dnia 31 sierpnia 2013 r.

Ponadto, skarżący wskazał, że pomimo wyznaczenia przez Wojewodę [...] powyższego terminu załatwienia sprawy, na dzień wnoszenia skargi, tj. 28 sierpnia 2013 r., organ nie zakończył postępowania poprzez wydanie stosownego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w toku postępowania administracyjnego podjęto szereg czynności zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, niezbędnego do wydania prawidłowej decyzji. Jednocześnie organ podniósł, że pismem z dnia 12 września 2013 r. strona została poinformowana o aktualnym stanie sprawy i przewidywanym terminie zakończenia postępowania, tj. do dnia 31 grudnia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Aby zatem wydać orzeczenie na podstawie powołanego przepisu, sąd administracyjny winien ocenić - w oparciu o akta sprawy - czy organ administracji załatwiając sprawę podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wnikliwego i szybkiego jej rozstrzygnięcia, co wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego (art. 7, 12 § 1 i 77 § 1 k.p.a.). Obowiązkiem sądu jest więc zbadanie, czy organ administracji powziął środki przewidziane prawem do załatwienia sprawy w terminie.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, pierwszą czynnością jaką organ podjął w sprawie (od złożenia wniosku w dniu 6 marca 2013 r.) było wystąpienie, pismami z dnia 23 maja 2013 r., odpowiednio do Archiwum W., Delegatury Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu W., oraz do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy P. - o udzielenie niezbędnych informacji warunkujących wydanie orzeczenia w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie, pismem o tej samej dacie, organ poinformował skarżącego o przewidywanym terminie zakończenia postępowania - do dnia 31 września 2013 r. Niewątpliwie, nastąpiło to na skutek wniesienia przez skarżącego zażalenia do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. Innych czynności, jak wynika z materiału dokumentacyjnego sprawy, do dnia wyrokowania Prezydent. W. nie podejmował.

W konsekwencji, biorąc pod uwagę, że Sąd podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania, Sąd uznał, że na dzień wyrokowania organ był bezczynny, jednakże zaistniała w sprawie bezczynność (aczkolwiek naganna), nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można bowiem uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu. Jak natomiast wynika z akt administracyjnych sprawy, od dnia wpłynięcia wniosku skarżącego, organ gromadził niezbędny do podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Nie bez znaczenia jest również fakt, że Prezydent W. prowadzi dużą ilość analogicznych postępowań, gdzie wielokroć ich przedmiotem są wnioski złożone w latach wcześniejszych, aniżeli wniosek skarżącego.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.