Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2668/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1-2, art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 3, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 199 poz 1671
law: Ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 1 i pkt 3, art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) – dalej jako u.t.d. oraz lp. 1.1, lp. 6.1.4 i lp. 6.5.4 załącznika do tej ustawy, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671), lp. 1.10.5, pkt 9.1.2.3 i pkt 9.1.3.1 załącznika A i B do umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 178, poz. 1481), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., nakładającą na P. D., wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą "K.", karę pieniężną w wysokości sumarycznej 19 000 zł, na którą to karę składały się: kara 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, kara 6 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych oraz kara 5 000 zł za niesporządzenie planu ochrony w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.

Decyzję wydano przy następujących ustaleniach;

Inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] przeprowadzili kontrolę przedsiębiorstwa P. D. obejmującą okres od 1 października 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r., której wyniki doprowadziły do wszczęcia postępowania administracyjnego. Kontrolę przeprowadzono na podstawie upoważnienia z 18 września 2008 r. określającego okres objęty kontrolą i jej zakres. Upoważnienie doręczono stronie w dniu rozpoczęcia kontroli – 14 października 2008 r., gdyż po zawiadomieniu jej pismem z dnia 10 września 2008 r. o przeprowadzeniu kontroli w dniu 19 września 2008 r. w wyznaczonym terminie pod adresem wskazanym jako siedziba przedsiębiorcy kontrolujący nie zastali kontrolowanego. Z kontroli sporządzono protokół z dnia 18 stycznia 2009 r. stwierdzający, że w kontroli brał osobiście P. D. W wyniku kontroli ustalono naruszenia wskazane wyżej. Zawiadomieniem z [...] stycznia 2009 r. skarżący został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego uprzednio w dniu [...] marca 2009 r. zapoznając się z aktami sprawy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. D. karę pieniężną w wysokości sumarycznej 19 000 zł, za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji - kara 8 000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych - kara 6 000 zł i za niesporządzenie planu ochrony w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych - kara 5 000 zł.

Organ administracji ustalił, że w dniach [...] grudnia 2007 r. samochodem

m-ki Scania nr rej. [...], kierowanym przez Z. S., który nie był pracownikiem strony, wykonywany był przewóz drogowy. Zeznający w charakterze strony P.D. podał, że Z. S. nigdy nie był jego pracownikiem. Pojazd ten i samochód m-ki Scania nr rej. [...] były zgłoszone w dniu [...] marca 2007 r. do zaświadczenia nr [...] na przewozy własne wydanego dla P. D. w dniu [...] marca 2007 r. Jak wynika z oświadczenia z dnia 31 marca 2009 r. pełnomocnika K. P. (P.) Z. S. od lipca 2007 r. był pracownikiem K. P. wożąc paliwo w listopadzie i w grudniu 2007 r. z bazy P. dla P. D. - K. Składający oświadczenie podał, że w przewozach tych nie używano samochodu firmy K. Z ustaleń organu wynika, że w dniach [...] grudnia 2007 r. paliwo było wożone samochodem m-ki Scania nr rej. [...] kierowanym przez Z. S.(dokumenty P.). Jak wynika również z ustaleń organu P. D. w dniu [...] grudnia 2007 r. zgłosił na Policji przywłaszczenie dokumentów do samochodu m-ki Scania nr rej. [...] i do cysterny-przyczepy nr rej. [...]. Na podstawie tych ustaleń organ administracji stwierdził, że przewozy wykonywane pojazdem przedsiębiorcy zgłoszonym do posiadanego zaświadczenia na przewozy własne, jako niewykonywane przez jego pracownika nie spełniały wymogu art. 4 pkt 4 u.t.d., gdyż kierowca nie był jego pracownikiem, a więc na przewozy te przedsiębiorca powinien posiadać licencję, której nie miał. W związku z tym za to naruszenie nałożono karę pieniężną w kwocie 8000 zł.

Jak ustalił organ administracji w dniach [...] grudnia 2007 r. samochodem

m-ki Scania nr rej. [...], stanowiącym własność P. D., wykonywany był przewóz materiałów niebezpiecznych ([...]). Świadectwo dopuszczenia tego pojazdu do takich przewozów utraciło ważność z dniem 9 listopada 2007 r. Zeznając w charakterze strony P. D. podał, że dokumenty do tego samochodu skradł mu w listopadzie 2007 r. H. B. celowo jeżdżąc nadal bez ważnego świadectwa dopuszczenia. Dokumenty te przedsiębiorca odzyskał dopiero ok. [...] grudnia 2007 r. W tej kwestii, zgodnie z ustaleniami organu administracji (świadectwo pracy H. B.) wynika, że kierowca ten był zatrudniony u P. D. od [...] sierpnia 2007 r. do [...] listopada 2007 r. wykonując pracę m.in. na stanowisku kierowcy. Stosunek pracy został rozwiązany na skutek wygaśnięcia umowy o pracę. P. D. stwierdził, że prawdopodobnie na skutek pomyłki jego pojazd nr rej. [...] został odnotowany w dniach [...] grudnia 2007 r. przez P. jako pobierający paliwo. Opierając się na ustaleniach wynikających z zebranych dokumentów organ administracji stwierdził naruszenie art. 3 ust. 1 ustawy o przewozie drogowym materiałów niebezpiecznych i lp. 9.1.2.3 oraz lp. 9.1.3.1 umowy europejskiej (ADR) nakładając za to naruszenie, na podstawie lp. 6.1.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, karę pieniężną w kwocie 6000 zł.

Ustalając okoliczności ostatniego naruszenia organ administracji podnosił, że przedsiębiorca nie posiadał planu ochrony w zakresie przewozu materiałów niebezpiecznych wykonując przewozy tych materiałów w dniach [...] grudnia 2007 r. pojazdem m-ki Scania nr rej. [...]. P. D. zeznając w charakterze strony postępowania podkreślał, że zatrudniał doradcę ds. ADR – T. G. – i do jego obowiązków należało sporządzenie planu ochrony. W związku z tym zobowiązał się do dostarczenia do końca 2008 r. tego dokumentu. Przedsiębiorca do zakończenia postępowania administracyjnego wymaganego dokumentu nie okazał. W związku z tym naruszono lp. 1.10.5 umowy europejskiej (ADR) co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 5000 zł na podstawie lp. 6.5.6 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Decyzję z dnia [...] kwietnia 2009 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego P. D. zaskarżył odwołaniem, którego niedopuszczalność, z powodu ustanowienia przez stronę w toku postępowania administracyjnego pełnomocnika, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r.

Na skutek zaskarżenia tego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie VI SA/Wa 1648/09 uchylił wymienione postanowienie stwierdzając, że nie podlega ono wykonaniu.

W tych warunkach Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał wymienioną na wstępie decyzję administracyjną.

Cytując powołane w osnowie decyzji przepisy organ odwoławczy podkreślał również, że z akt sprawy wynikają dodatkowo dwie okoliczności pominięte przez organ I instancji. Według bowiem dokumentacji P. w dniu [...] listopada 2007 r. H. B. pojazdem należącym do skarżącego (nr rej. [...]) pobrał paliwo nie będąc już pracownikiem P. D., gdyż umowa o pracę tego kierowcy w firmie skarżącego wygasła z dniem [...] listopada 2007 r. Zatem mając na uwadze i tę okoliczność organ I instancji zasadnie nałożył na P. D. karę pieniężną za brak licencji, gdyż przewóz ten, w świetle art. 4 pkt 3 i pkt 4 u.t.d., nie mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne.

Odnosząc się do naruszenia wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych organ odwoławczy stwierdził, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika ponad wszelką wątpliwość, iż w okresie objętym kontrolą pojazd nr rej. [...] wymaganego świadectwa nie posiadał. Świadectwo nr [...] dla tego pojazdu zostało wydane w dniu [...] listopada 2006 r. z ważnością do [...] listopada 2007 r. Zatem w dniu [...] listopada 2007 r., w którym H. B. tym pojazdem pobierał paliwo z P., świadectwo to nie było już ważne.

Omawiając naruszenie polegające na niesporządzeniu planu ochrony w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych organ odwoławczy stwierdził, że skarżący będąc do tego obowiązany nie okazał w toku kontroli wymaganego planu ochrony, a więc nie posiadał tego dokumentu, dlatego nałożenie kary pieniężnej za to naruszenie było uzasadnione.

Od decyzji P.D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie obu decyzji administracyjnych i zasądzenie kosztów postępowania.

Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania przez rozpoznanie przez organ II instancji sprawy nietożsamej z zaskarżonym odwołaniem, uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie skutkiem niewyznaczenia przez organ odwoławczy stosownego terminu dla dokonania tych czynności przez skarżącego, naruszenie zasady dwuinstancyjności przez organ odwoławczy, niedokonanie wyczerpujących ustaleń oraz dokonanie ustaleń niezgodnych ze zgromadzonym materiałem dowodowym, odmówienie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę, błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że skarżący nie posiadał w roku 2007 planu ochrony w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych oraz rażące naruszenie art. 92 ust. 1 u.t.d. przez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego, podczas gdy takiej działalności w okresie objętym kontrolą nie wykonywał.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy zmienił zakres rozstrzygnięcia w stosunku do określonego decyzją organu I instancji zmieniając tożsamość (rodzaj) sprawy. Powołał się bowiem w uzasadnieniu decyzji na inne przedmiotowo zdarzenie, niż to, które było podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ I instancji uzasadniał nałożenie kar pieniężnych za brak licencji i za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych okolicznościami z okresu [...] grudnia 2007 r. dotyczącymi przewozu wykonanego przez kierowcę Z. S., który nie był pracownikiem skarżącego. Natomiast organ odwoławczy uzasadniał utrzymanie decyzji I instancji okolicznościami z daty [...] listopada 2007 r. odnoszącymi się do przewozu wykonanego przez kierowcę H. B., który był pracownikiem skarżącego do [...] listopada 2007 r. Zatem w ocenie skarżącego organ odwoławczy rozpoznał przedmiotowo inną sprawę od rozpoznanej przez organ I instancji, pomimo tego, że mógł orzekać wyłącznie o mocy prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej, opierając się na faktach nieujawnionych w decyzji organu I instancji.

Zarzucając naruszenie przepisów postępowania (art. 6, 7, 9, 10 § 1, 11, 75, 78, 80 i 81 k.p.a.) skarżący podnosił, że po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylający postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2009 r., nie był powiadomiony o ponownym wszczęciu postępowania przez organ odwoławczy, w związku z czym nie mógł zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym i nie mógł wypowiedzieć się co do tych dowodów. Zdaniem skarżącego w okresie listopad – grudzień 2007 r. nie wykonywał on żadnego transportu pojazdem nr rej. [...] w szczególności przy pomocy kierowcy H. B., gdyż ten już u skarżącego nie pracował. W tym okresie transporty były wykonywane przez firmę zewnętrzną, na dowód czego powołał się na oświadczenie K. P., wskazując jednocześnie na swoje wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków, których organ nie uwzględnił. W wymienionym okresie (4 i 5 grudnia 2007 r.) pojazdem nr rej. [...] nie był wykonany transport paliw przez Z. S. lecz "awaryjnie" przez firmę P. pojazdem Scania nr rej. [...] lub [...] kierowanym przez tego kierowcę. Zatem w ocenie skarżącego, wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie całkowicie nowych dowodów nastąpiło z naruszeniem wymienionych przepisów postępowania. Powołując się na złośliwe przywłaszczenie dokumentów i kluczyków do samochodu Scania nr rej. [...] przez H. B., co było przedmiotem zawiadomienia Policji, skarżący podkreślał, że nie miał świadomości o wygaśnięciu świadectwa dopuszczenia tego pojazdu do transportu paliw. Wiedzę o utracie ważności tego świadectwa uzyskał dopiero po zwrocie dokumentów do tego pojazdu przez H. B., co miało miejsce ok. [...] grudnia 2007 r., gdyż wcześniej wyłącznie kierowca ten dysponował tymi dokumentami.

Zdaniem skarżącego organ administracji błędnie uznał brak w roku 2007 planu ochrony w przedsiębiorstwie K. O istnieniu tego planu ochrony mógł zaświadczyć doradca ds. transportu drogowego zatrudniony w firmie skarżącego – T. G., lecz organ administracji nie przesłuchał tej osoby na powyższą okoliczność. Jednocześnie w ocenie skarżącego nie miał on obowiązku posiadania w przedsiębiorstwie w roku 2008 planu ochrony za lata 2007 - 2008, gdyż w tym okresie nie wykonywał już transportu paliw.

Decyzji zarzucono jej uzasadnienie niezgodne z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez nieodniesienie się ustaleń organu I instancji z jednoczesnym powołaniem się na nowe okoliczności co do których skarżący nie miał możliwości przeprowadzenia polemiki z ustaleniami organu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Powołując się na pismo H. B. z dnia [...] grudnia 2007 r. stwierdził, że kierowca ten, jak podał w tym piśmie, pomimo czasu trwania umowy z P. D. w okresie wskazanym w świadectwie pracy wykonywał transporty paliw na rzecz skarżącego również po tym okresie, powołując się w tym zakresie na dowody P. Natomiast o fakcie wykonywania przewozu paliwa po utracie ważności świadectwa dopuszczenia pojazdu nr rej. [...] świadczy dokument P. wydania paliwa z [...] listopada 2007 r. Co do zarzutu nieprzeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego lub nieprzekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji Główny Inspektor podkreślał, że materiał zgromadzony w sprawie był na tyle wystarczający i kompletny, by można było na jego podstawie podjąć rozstrzygnięcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna.

Sąd w składzie orzekającym nie podzielił zarzutu skarżącego o dokonaniu przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia z naruszeniem tożsamości sprawy. Zarzut ten stanowił niejako motyw przewodni skargi opierając się na tym, że organ odwoławczy odwołał się do ustaleń dotyczących naruszeń z [...] listopada 2007 r. kiedy to pojazdem nr rej. [...] miał kierować H. B., a nie do ustaleń organu I instancji, kiedy to tym pojazdem kierował Z. S. w dniach [...] grudnia 2007 r.

Główny Inspektor w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślał, że rozstrzygnięcie wydał po dokonaniu analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie badając również prawidłowość i zgodność z prawem ustalenia organu I instancji. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że ponad wszelką wątpliwość doszło do naruszeń ustalonych w pierwszej instancji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na pewne dodatkowe okoliczności, które stały się przedmiotem powyższego zarzutu skarżącego, które jak to określił Główny Inspektor "...organ pierwszej instancji w swojej decyzji pominął, iż o fakcie wykonywania przez stronę transportu drogowego, oprócz ustaleń zawartych w decyzji świadczą również inne dowody zgromadzone w sprawie". Tymi dodatkowymi okolicznościami, wynikającymi z ustaleń organu I instancji było wykonanie przewozu także (również) w dniu [...] listopada 2007 r. samochodem nr rej. [...] kierowanym wówczas przez H. B. z naruszeniem warunków przewozu na potrzeby własne i obowiązku posiadania świadectwa dopuszczenia tego pojazdu do takiego przewozu.

Tożsamość sprawy to tożsamość podmiotowa i tożsamość przedmiotowa.

W tym miejscu należy zauważyć, że podmiotem (stroną postępowania) był wyłącznie P. D. jako przedsiębiorca wykonujący działalność w zakresie transportu paliw. Zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja drugoinstancyjna odnosiły się wyłącznie do skarżącego, gdyż w obu instancjach to wyłącznie on był stroną tych postępowań administracyjnych. Zatem obie decyzje nie naruszyły tożsamości sprawy co do jej jedności podmiotowej.

Przedmiotem kontroli była kontrola przedsiębiorcy (w przedsiębiorstwie) skarżącego, a nie tzw. kontrola "na drodze" lub jak określa to przepis art. 70 ust. 1a u.t.d. "przemieszczających się środków transportu". W dalszym tekście wyrażenia te będą używane zamiennie, gdyż w istocie kontrola ta dotyczy działalności gospodarczej wykonywanej przez przedsiębiorcę działającego w zakresie transportu drogowego. Określenie przedmiotu sprawy ma również istotne znaczenie w świetle zarzutu skarżącego co do naruszenia tej tożsamości przedmiotowej, gdyż te dwa rodzaje kontroli ("na drodze" i w przedsiębiorstwie) zasadniczo się od siebie różnią. Regulacja ustawowa w art. 68 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. odróżnia te dwie kontrole jako kontrolę kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne (pkt 1) i jako kontrolę przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne (pkt 2). Do kontroli przewozu drogowego rzeczy, kontroli "na drodze", ma przykładowo zastosowanie przepis art. 87 ust. 1 do ust. 3 i art. 89 u.t.d., natomiast do kontroli przedsiębiorcy (w przedsiębiorstwie) ma zastosowanie m.in. przepis art. 50 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 i art. 85 ust. 2 i ust. 3 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym w stanie prawnym z przeprowadzonej kontroli). Przepisy te określają inne wymagania dla obu kontroli. Przykładowo do kontroli "na drodze" (kontroli przewozu/przejazdu) wystarczającym jest okazanie przez inspektora ITD legitymacji służbowej, a do kontroli w przedsiębiorstwie koniecznym jest okazanie przez inspektora ITD również upoważnienia do jej przeprowadzenia. Kontrola "na drodze" odbywa się w obecności osoby reprezentującej przewoźnika, którą przeważnie będzie kierujący pojazdem, natomiast przy kontroli przedsiębiorcy (w przedsiębiorstwie) wymagana jest obecność samego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej.

Obie decyzje zostały wydane na skutek ustaleń wynikających z przeprowadzonej kontroli przedsiębiorcy (w przedsiębiorstwie skarżącego), a nie na skutek ustaleń wynikających z jednostkowej kontroli przewozu/przejazdu. Zatem stroną przedmiotową rozstrzygnięcia było stwierdzenie naruszeń w przedsiębiorstwie prowadzonym przez skarżącego, a nie naruszenie ustalone w wyniku kontroli jednostkowego przewozu/przejazdu w jakiejś konkretnej jednostkowej dacie. Zgodnie z ustaleniami organu I instancji, do których odwoływał się Główny Inspektor, zarówno przewóz wykonany w dniach [...] grudnia 2007 r. przez kierowcę Z. S., jak i przewóz wykonany [...] listopada 2007 r. przez kierowcę H. B. naruszał przepisy wskazane w obu decyzjach administracyjnych. Kontrola przedsiębiorcy (w przedsiębiorstwie prowadzonym przez P. D.) nie obejmowała wyłącznie naruszeń z okresu [...] grudnia 2007 r. lecz z okresu od 1 października 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r. W tym okresie mieściły się: przewóz paliwa wykonany zarówno w dniu [...] listopada 2007 r. przez H. B., jak i przewozy paliw wykonane w dniach [...] grudnia 2007 r. przez Z. S. Zatem nie została naruszona decyzją organu odwoławczego tożsamość przedmiotowa sprawy (kontrola działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego) tylko dlatego, że ten organ wskazał również na naruszenie zaistniałe w dniu 27 listopada 2007 r., bowiem przedmiotem sprawy nie była wyłącznie kontrola przewozu z dni [...] grudnia 2007 r. lecz, jak już wskazano, kontrola działalności przewozowej przedsiębiorstwa skarżącego za okres od 1 października 2007 r. do 31 sierpnia 2008 r.

W sytuacji tzw. "kontroli na drodze" czyli kontroli jednostkowego przewozu organ administracji ustala co było w konkretnej jednostkowej dacie przewożone, kto kierował wówczas pojazdem i do jakiego naruszenia/naruszeń doszło. W takim przypadku organ administracji wymierza karę pieniężną za ewentualnie stwierdzone naruszenie w związku z konkretnym przewozem ograniczając wymiar kary do kwoty wskazanej przepisem art. 92 ust. 2 pkt 1 u.t.d. – do 15000 zł.

W przypadku kontroli przedsiębiorcy (w przedsiębiorstwie) organ administracji ustala prawidłowość wykonywanej działalności przez przewoźnika, a w przypadku stwierdzania naruszeń ustalonych za okres objęty kontrolą, nakłada karę pieniężną z ograniczeniem jej wysokości do kwoty określonej w art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d. – do 30000 zł. Dlatego w rozpoznawanej sprawie organ administracji, dokonując kontroli działalności gospodarczej skarżącego (kontroli w jego przedsiębiorstwie) i stwierdzając, że był wykonywany wielokrotnie przewóz z naruszeniem przepisów o przewozach na potrzeby własne (art. 4 pkt 3 i pkt 4 u.t.d.), nałożył za to naruszenie jedną karę pieniężną za brak licencji wymaganej w takim przypadku przez art. 5 ust. 1 u.t.d., a nie nałożył kilku tych kar za każdy przejazd, do czego byłby uprawniony, gdyby każdorazowo kontrolował te przewozy na drodze. Podobnie nałożona została jedna kara pieniężna za naruszenie lp. 9.1.3 załącznika do umowy (ADR) - brak świadectwa dopuszczenia pojazdu nr rej. [...] do przewozu towaru niebezpiecznego – a nie kilka tych kar za każdy przewóz.

Reasumując, zarzut skarżącego o naruszeniu przez organ odwoławczy tożsamości przedmiotowej sprawy (rodzaju sprawy), Sąd w składzie orzekającym uznał za nietrafny, nie podzielając również zarzutu naruszenia przepisów art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego o naruszeniu przez organ odwoławczy przepisów procesowych dotyczących praw strony dlatego, że organ ten nie powiadomił skarżącego o możliwości złożenia dodatkowych wyjaśnień i zarzutów. Należy bowiem zauważyć, że organ odwoławczy procedował na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowienia organu o niedopuszczalności odwołania, co sprawiło, że organ odwoławczy został zobowiązany do rozpatrzenia złożonego przez stronę odwołania i to uczynił, nie dokonując żadnych dodatkowych ustaleń faktycznych, które nie wynikałyby z już poczynionych przez organ I instancji, gdyż za dodatkowe ustalenia nie można uznać, z przyczyn wskazanych wyżej, tych, które wskazuje skarżący. Zatem organ odwoławczy rozstrzygając sprawę miał na względzie wyłącznie zebrany w toku kontroli w przedsiębiorstwie materiał dowodowy przez pierwszą instancję, dokonując całościowego rozpatrzenia tego materiału, a przy uznaniu go za wystarczający do wydania decyzji, nie miał potrzeby dokonywania ustaleń dodatkowych w trybie art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, utrzymującej decyzję organu I instancji w mocy podkreślał, powołując się na przepisy postępowania i stanowisko doktryny, pierwszeństwo dowodów bezpośrednich nad dowodami pośrednimi takimi jak zeznania świadków. Dlatego nie uwzględnił wniosków dowodowych strony o przesłuchanie zgłoszonych świadków, przyznając w tym zakresie słuszność stanowisku organu I instancji co do zasadności wydanego przez ten organ postanowienia o odmowie przeprowadzenia tego dowodu.

Oba organy administracji wskazywały na dokumenty P. stwierdzając fakt pobrania paliwa (a więc i jego przewozu) zarówno w dniu [...] listopada 2007 r. jak i w dniach [...] grudnia 2007 r. przez ten sam pojazd należący do skarżącego o nr rej. [...]. Stwierdzenie skarżącego, że pojazdem tym w wymienionych okresach nie mogło być pobrane paliwo, gdyż H. B. przywłaszczył sobie w pewnym okresie jego dokumenty, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie nie znajduje potwierdzania w ustaleniach organu administracji. Jak wynika bowiem z zaświadczenia o zgłoszeniu na Policji przez skarżącego owego przywłaszczenia dokumentów zgłosił on jedynie przywłaszczenie dokumentów, a nie jednocześnie kradzież pojazdu. Natomiast z dokumentów P., będących przedmiotem ustaleń organu, jednoznacznie wynika, że pojazdem tym (kierowanym w dniu [...] listopada 2007 r. przez H. B. a w dniach [...] grudnia przez Z. S.) paliwo pobrano. Trudno zatem uznać, jak sugerował to skarżący, by sprzedawca paliwa co najmniej dwukrotnie pomylił się co do tożsamości pojazdu i kierowców. Zauważenia również wymaga, co podkreślał organ odwoławczy, że H. B. w swoim oświadczeniu z dnia 4 grudnia 2007 r. stwierdził, iż po wygaśnięciu umowy o pracę zawartej z P. D. w rzeczywistości nadal woził paliwo na rzecz skarżącego przedmiotowym samochodem-cysterną. Zatem zarówno Z. S., który nigdy nie był pracownikiem skarżącego, jak i H. B. w okresie podanym w zaskarżonej decyzji, nie będąc już pracownikiem skarżącego, wykonywali transport paliwa na rzecz P. D. z naruszeniem przepisów o przewozach na potrzeby własne. W tej sytuacji skarżący powinien posiadać licencję transportową, a z powodu jej braku została nałożona kara pieniężna zgodnie z lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu, oświadczenie właściciela firmy P. o "awaryjnym", jak to określał skarżący, transporcie paliw w wymienionych okresach, organ administracji zasadnie uznał za nie mogące doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, ze względu na dowody bezpośrednie odmienne od tego oświadczenia. W oświadczeniu właściciel firmy P. wskazywał na dwa pojazdy, którymi przewożone było paliwo – nr rej. [...] lub [...] - stwierdzając, że paliwa nie woził pojazdami skarżącego. Tymczasem ustalenia organów administracji dotyczą pojazdu należącego do skarżącego o nr rej. [...], którym kierowali w okresach podanych w decyzji Z. S. i H. B. W związku z tym przedmiotowe oświadczenie nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia, jako odnoszące się do okoliczności niezwiązanych z ustaleniami organu administracji będącymi przedmiotem sprawy.

Nakładając karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem bez ważnego świadectwa dopuszczenia do przewozu towarów niebezpiecznych organ administracji w istocie stwierdził, na podstawie poczynionych ustaleń, okoliczność bezsporną. W tym zakresie tłumaczenie skarżącego o braku wiedzy o upływie ważności tego zaświadczenia z tego powodu, że dokument ten posiadał kierowca H. B. nie mogło, w ocenie Sądu, podważać zasadności rozstrzygnięcia organu. To, że P. D. nie wiedział kiedy upływa ważność przedmiotowego dokumentu będącego podstawą wykonywania przez skarżącego prowadzonej działalności gospodarczej, może dowodzić jedynie o nienależytej organizacji prowadzonego przedsiębiorstwa, co nie może z kolei zwalniać od odpowiedzialności administracyjnej, odpowiadającej karze pieniężnej określonej w lp. 6.1.4 załącznika do u.t.d., także w świetle art. 92a ust. 4 lub art. 93 ust. 7 u.t.d.

Sąd w składzie orzekającym nie podzielił również zarzutów skarżącego w kwestii braku planu ochrony. Wskazując bowiem na ustalenie organu administracji należy uznać, że w okresie podanym w obu decyzjach był wykonywany przez skarżącego transport paliwa z czym wiązała się konieczność posiadania planu ochrony zgodnie z art. 3 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w związku z lp.1.10.5 umowy ADR. P. D. w toku całego postępowania administracyjnego wymaganego planu ochrony nie przedstawił. Zatem przesłuchanie T. G., zatrudnionego przez skarżącego na stanowisku doradcy ds. transportu drogowego, na okoliczność sporządzenia tego planu, przy jednoczesnym nieprzedstawieniu tego dokumentu przez skarżącego, nie mogło konwalidować stwierdzonego naruszenia. W tych okolicznościach nałożenie kary pieniężnej w kwocie podanej lp. 6.5.6 załącznika do u.t.d. należało uznać za zasadne.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.