Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1024/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
6561
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1i 2, art. 4 ust.1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a-d i ust. 2 lit. a-c
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi "A" na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta C. z dnia 26 sierpnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 maja 2020 r. Zakład Karny (dalej w skrócie Wnioskodawca) złożył wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od nieruchomości.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest właścicielem budynków i nieruchomości gruntowych, w ramach trwałego zarządu jednostki budżetowej zapisanej w księdze wieczystej [...].

W ramach statutowej działalności wynikającej z uregulowań ustawowych jednostka oddała część powierzchni użytkowej wynoszącej 10 m2 zlokalizowanej w budynku wielokondygnacyjnym w drodze umowy użyczenia z dnia 31.12.2018 r. podmiotowi zewnętrznemu na prowadzenie działalności handlowej - kantyny dla osadzonych.

Z uwagi na fakt, że budynek jest wielokondygnacyjny, jednostka w deklaracji podatkowej użyczoną powierzchnię użytkową kwalifikuje jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast powierzchnię gruntu pod ww. budynkiem wielokondygnacyjnym jako grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności gospodarczej pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego zgodnie z Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 20.11.2019 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości i wprowadzenia innych zwolnień przewidzianych w ustawie.

Przepisy prawa podatkowego mające być przedmiotem interpretacji w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego to art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 20.11.2019 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytania:

1. Czy jednostka prawidłowo kwalifikuje powierzchnię użytkową oraz powierzchnię gruntów wypełniając deklarację podatku od nieruchomości w przypadku oddania do użytkowania części nieruchomości podmiotom zewnętrznym na prowadzenie działalności gospodarczej?

Czy w przypadku oddania do użytkowania podmiotowi zewnętrznemu na prowadzenie działalności gospodarczej części powierzchni użytkowej zlokalizowanej w budynku wielokondygnacyjnym, za prawidłowe należy uznać deklarowanie tej powierzchni jako związanej prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast powierzchnię gruntu pod ww. budynkiem całości jako grunty pozostałe, czy też powierzchnię gruntu pod ww. budynkiem należałoby w części odpowiadającej proporcjonalnie oddanej do użytkowania powierzchni użytkowej kwalifikować jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej?

Czy w przypadku oddania do użytkowania pomiotowi zewnętrznemu na prowadzenie działalności gospodarczej całego budynku, za prawidłowe należy uznać deklarowanie powierzchni gospodarczej budynku oraz powierzchni gruntu pod ww. budynkiem jako w całości związanej prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też powierzchnię gruntu pod ww. budynkiem należałoby kwalifikować jako grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności gospodarczej pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego?

Wobec zadanych pytań Wnioskodawca przedstawił następujące stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U z 2019r. poz. 1170 z późn. zm.), dalej u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia (gruntu), a dla budynków lub ich części powierzchnia użytkowa.

Zdaniem Wnioskodawcy w przypadku gdy podmiotowi zewnętrznemu oddano do użytku wyłącznie część lokalu wielokondygnacyjnego powierzchnię gruntu pod ww. budynkiem kwalifikuje się w całości jako grunty pozostałe.

W wydanej w dniu 26 sierpnia 2020 r. interpretacji indywidualnej Burmistrz Miasta C. uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Z treści art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. wynika, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

grunty;

budynki lub ich części.

Zaś w treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit, a - d i 2 lit. a - e zawarto zróżnicowane stawki podatku od nieruchomości, które zostały skonkretyzowane co do wysokości w Uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia 20.11.2019 r.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit, a-e wyodrębnia pięć stawek maksymalnych podatku od nieruchomości liczonych od powierzchni budynków lub ich części, uzależnionych zarówno od przeznaczenia budynków, jak i od ich faktycznego wykorzystania. Ustawa przewiduje podatek od nieruchomości w odniesieniu do budynków lub ich części:

1) mieszkalnych,

2) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej,

3) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym,

4) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń,

5) pozostałych w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Wobec powyższego Wnioskodawca prawidłowo postępuje kwalifikując powierzchnię stanowiącą część budynku zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej - kantyny dla osadzonych - w ramach stawki podatkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. (tj. budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej).

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a-d wyodrębnia cztery stawki maksymalne podatku od nieruchomości liczonych od powierzchni gruntu. Ustawa przewiduje-podatek od nieruchomości w odniesieniu do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.

W art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy zdefiniowano pojęcie "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", które należy rozumieć jako grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a.

W omawianej definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Sam fakt objęcia nieruchomości we władanie przez przedsiębiorcę powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tego typu posiadaczem jest zarówno przedsiębiorca mający prawo własności danej nieruchomości, jak też mający tę nieruchomość w trwałym zarządzie na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), a także i ten, kto korzysta z nieruchomości sąsiada-właściciela bez jego wiedzy i zgody. Sam fakt wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że to przedsiębiorca staje się posiadaczem tejże, a w związku z tym staje się ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ten rodzaj władztwa ekonomicznego nad nieruchomością nie przesądza o tym, kto będzie podatnikiem. Przedsiębiorca wykorzystujący grunty osoby fizycznej do prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie podatnikiem. To ta osoba fizyczna lub osoba prawna jest podatnikiem, płacącym podatek od gruntu wykorzystywanego przez przedsiębiorcę, a więc według najwyższych stawek.

W odniesieniu do gruntu ustawodawca nie wprowadza odrębnej stawki od części gruntu wobec czego całość gruntu opodatkowana jest według jednej stawki.

Wobec powyższego skoro część budynku związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjąć należy, iż grunty, na których posadowiony jest budynek również pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy (lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) i z tego względu winny one być opodatkowane przy zastosowaniu stawki podatkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. (tj. gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków).

Wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono:

a) naruszenie przepisów postępowania:

- art. 14 c § 1 i § 2 oraz art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 1325) zwaną dalej O.p., poprzez brak wszechstronnego rozważenia stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji i przyjęcie, że grunty na których posadowiony jest budynek pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy (lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) z uwagi na użyczenie przez skarżącego części powierzchni użytkowej w budynku wielokondygnacyjnym wynoszącej 10 m2 podmiotowi zewnętrznemu na prowadzenie działalności handlowej w postaci kantyny dla osadzonych i przedstawienie w wydanej interpretacji oceny prawnej z pominięciem okoliczności, iż skarżący jako jednostka budżetowa w ramach trwałego zarządu gruntów i budynków realizuje przede wszystkim działalność wynikającą z uregulowań ustawowych, w szczególności określonych w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (t.j. Dz. U z 2020r. poz. 848);

b) błąd wykładni i dokonanie niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego:

- art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2a pkt 1 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że skoro oddano do użytkowania podmiotowi zewnętrznemu na prowadzenie działalności gospodarczej części powierzchni użytkowej zlokalizowanej w budynku wielokondygnacyjnym, to powierzchnię gruntu pod ww. budynkiem kwalifikuje się w całości jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków;

- art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) poprzez uznanie, że w odniesieniu do gruntu ustawodawca nie wprowadza odrębnej stawki od części gruntu, wobec czego całość gruntu opodatkowana jest według jednej stawki gdy tymczasem prawidłowa wykładnia przepisu wskazuje na możliwość proporcjonalnego obliczenia podatku od gruntu, biorąc pod uwagę wskazaną w przepisie stawkę wyrażoną w złotych liczoną za m2 powierzchni gruntu.

W uzasadnieniu skargi Wnioskodawca podkreślił m.in., że konieczność umożliwienia osadzonym dokonywania zakupów na terenie jednostki wynika z art. 113a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy ( t.j. Dz. U 2020 r. poz. 523 z późn.zm.) oraz że działalność skarżącego jako podmiotu któremu oddano w trwały zarząd nieruchomości w tym grunty i budynki skupia się przede wszystkim na stałym wykonywaniu zadań, o których mowa m.in. w art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o Służbie Więziennej (Dz. U z 2020r. poz. 848).

Organ przyjął, że skoro jednostka w ramach statutowej działalności wynikającej z uregulowań ustawowych oddała część powierzchni użytkowej wynoszącej 10 m2 zlokalizowanej w budynku wielokondygnacyjnym w drodze umowy użyczenia podmiotowi zewnętrznemu na prowadzenie działalności handlowej w postaci kantyny dla osadzonych, to również i grunty na których posadowiony jest budynek pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy (lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) i z tego względu winny być opodatkowane przy zastosowaniu stawki podatkowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a. Tymczasem prawidłowa ocena co do zastosowania przepisu prawa materialnego, w opisanym przez skarżącego stanie faktycznym, prowadził do wniosku, że gdy podmiotowi zewnętrznemu oddano do użytku wyłącznie część (10m2) wielokondygnacyjnego budynku, zasadniczo przeznaczonego na cele związane z wykonywaniem kary pozbawienia wolności, to powierzchnię gruntu pod budynkiem kwalifikuje się w całości jako grunty, wobec których należy stosować stawkę podatkową, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. (tj. gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego).

Ponadto organ uznając, że w odniesieniu do gruntu ustawodawca nie wprowadza odrębnej stawki od części gruntu, wobec czego całość gruntu opodatkowana jest według jednej stawki, zdaniem skarżącego, dokonał błędnej wykładni prawa materialnego tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c u.p.o.l. Ustawodawca w przepisie wskazuje na stawkę wyrażoną w złotówkach liczoną za m2 powierzchni gruntu, co zdaniem skarżącego daje możliwość proporcjonalnego obliczenia podatku od gruntu, biorąc jako podstawę obliczenia użyczoną podmiotowi trzeciemu powierzchnię w budynku.

Skarżący powołał się na Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15, w którym Trybunał jednoznacznie stwierdził, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Trybunału, norma prawna, według której do zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, wywołuje skutki, których nie da się pogodzić z zasadami wyrażonymi w Konstytucji.

Biorąc pod uwagę treść powyższego wyroku, zdaniem skarżącego, w stanie faktycznym opisanym we wniosku, również nie można zgodzić się na zakwalifikowanie gruntu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej z tego tylko powodu, że skarżący wykonujący obowiązki ustawowe związane z wykonywaniem kary pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania oraz zapewnieniem realizacji praw osadzonych wskazanych w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny wykonawczy, zostaje obciążony koniecznością opłacenia podatku od gruntu z zastosowaniem stawki najwyższej, tj. takiej jak gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, której to faktycznie działalności nie prowadzi.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jest bezzasadna.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - zwanej P.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd bada zatem prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie.

Z niespornego stanu faktycznego wynika, że będący stroną skarżącą Zakład Karny jest właścicielem budynków i nieruchomości gruntowych, w ramach trwałego zarządu jednostki budżetowej. W ramach statutowej działalności wynikającej z uregulowań ustawowych jednostka oddała część powierzchni użytkowej wynoszącej 10 m2 zlokalizowanej w budynku wielokondygnacyjnym w drodze umowy użyczenia z dnia podmiotowi zewnętrznemu na prowadzenie działalności handlowej - kantyny dla osadzonych. Bezsporne jest, że część budynku użyczona na cele prowadzenia kantyny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podwyższonej, dla części budynku związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spór dotyczy opodatkowania gruntu, na którym ten budynek jest posadowiony. Zdaniem strony skarżącej, powierzchnię gruntu pod ww. budynkiem wielokondygnacyjnym opodatkować należy jako grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności gospodarczej pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Zdaniem organu z kolei, skoro część budynku jest wykorzystywana na prowadzenie działalności, to grunt pod tym budynkiem jest gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności. Ponieważ ustawa nie przewiduje możliwości opodatkowania części gruntu, cały grunt pod budynkiem, mimo że jedynie część tego budynku jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, podlega opodatkowaniu według stawki podwyższonej, właściwej dla gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W zaistniałym sporze należy przyznać rację organowi.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa, dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), a od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ).

Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a, który nie ma znaczenia dla sprawy.

W omawianej definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Prawidłowo organ wyjaśnił pojęcie "posiadanie". Nie może ono być odnoszone tylko i wyłącznie do posiadania w rozumieniu art. 336 k.c. Również władający nieruchomością na podstawie innych tytułów prawnych, niż objęte zakresem przedmiotowym kodeksu cywilnego, jest posiadaczem w rozumieniu przyjętym na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W doktrynie wskazuje się, że w niektórych ustawach ustawodawca posługuje się tym terminem w celu oznaczenia władztwa ekonomicznego nad rzeczą, pozwalającego na korzystanie z niej bez względu na to, czy władztwo to jest wyrazem prawa (własności, użytkowania, dzierżawy), czy też nie jest z takim prawem związane. Taką ustawą jest właśnie ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, w której używa się pojęcia "posiadanie" na określenie korzystania przez przedsiębiorcę bez względu na istnienie i rodzaj tytułu prawnego do władania nieruchomością. Sam fakt objęcia nieruchomości we władanie przez przedsiębiorcę powoduje, że staje się on jej posiadaczem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tego typu posiadaczem jest zarówno przedsiębiorca mający prawo własności danej nieruchomości, jak też mający tę nieruchomość w trwałym zarządzie na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), a także i ten, kto korzysta z nieruchomości sąsiada-właściciela bez jego wiedzy i zgody. Sam fakt wykorzystywania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że to przedsiębiorca staje się posiadaczem tejże, a w związku z tym staje się ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ten rodzaj władztwa ekonomicznego nad nieruchomością nie przesądza o tym, kto będzie podatnikiem. Przedsiębiorca wykorzystujący grunty osoby fizycznej do prowadzenia działalności gospodarczej nie będzie podatnikiem. To ta osoba fizyczna lub osoba prawna jest podatnikiem, płacącym podatek od gruntu wykorzystywanego przez przedsiębiorcę, a więc według najwyższych stawek.

Skoro bezspornie część budynku związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej przyjąć należy, iż grunty, na których posadowiony jest budynek również pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy. Oznacza to, że podlegają opodatkowaniu według stawek jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Zasadnie organ wskazuje, że ustawa nie przewiduje opodatkowania części gruntu, tak jak czyni to w odniesieniu do budynku. Jak wynika z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegać mogą części budynku lub budowli, ale grunty już w całości, nie wskazano bowiem na możliwość opodatkowania części gruntu. Podobnie w art. 5 u.p.o.l. przewiduje się stawki podatku od budynków lub ich części, nie zastrzegając stawki podatku dla części gruntu. Zgodnie zatem z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. przewidziana jest jedna stawka od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Prawidłowe jest zatem w ocenie Sądu rozstrzygnięcie w zakresie opodatkowania gruntu, na którym posadowiony jest budynek, którego część jest w posiadaniu przedsiębiorcy i jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Sposób zakwalifikowania tych gruntów w ewidencji gruntów i budynków pozostaje bez znaczenia, zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., podwyższoną stawką podatku stosuje się od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje również, że fakt wykonywania w części budynku działalności gospodarczej przez podmiot zewnętrzny stanowi wyraz wykonania przez Zakład Karny ustawowego obowiązku zapewnienia osadzonym prawa do realizowania zakupów w kantynie.

Powołany w skardze wyrok TK z dnia 12 grudnia 2017 r. sygn. SK 13/15, w którym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 84 w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - nie ma zastosowania.

Orzeczenie to dotyczyło sytuacji, w której małżonkowie nabyli do majątku wspólnego działkę, przy czym tylko jeden z małżonków prowadził działalność gospodarczą. Nieruchomość nie była wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej i nie wchodziła w skład przedsiębiorstwa współwłaściciela będącego przedsiębiorcą. Trybunał zważył, że przedsiębiorca będący osobą fizyczną występuje w dwojakim charakterze – jako osoba prywatna (w zakresie swojego majątku osobistego) oraz jako przedsiębiorca. Trybunał uznał, że w przypadku osób fizycznych wybór właściwej stawki podatku od nieruchomości powinien zostać poprzedzony ustaleniem, które z nieruchomości są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez podatnika - przedsiębiorcę, a które z nich należą do jego majątku osobistego, niezwiązanego z prowadzoną działalnością. Zdaniem Trybunału, jeżeli majątek osoby fizycznej, będącej przedsiębiorcą, stanowi jej majątek niezwiązany z prowadzoną działalnością, powinien być opodatkowany według niższej stawki. Samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.). Trybunał podkreślił, że samo współposiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku.

Mając na uwadze treść wyroku Trybunału należy stwierdzić, że w żaden sposób nie przystaje on do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Wyrok ten dotyczy przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną, a nadto rozstrzyga kwestię współwłasności nieruchomości w sytuacji, gdy tylko jeden ze małżonków posiada status przedsiębiorcy. Jak wyżej wskazano osoba fizyczna może posiadać nieruchomości związane z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą, jak i nieruchomości przeznaczone na inne cele, w szczególności na zaspokojenie potrzeb życiowych.

Zupełnie inaczej przedstawia się kwestia przedsiębiorcy niebędącego osobą fizyczną, a w niniejszej sprawie przedsiębiorcą jest [...], prowadząca działalność gospodarczą w budynku będącym w zarządzie Zakładu Karnego. Trybunał w powołanym wyżej wyroku powołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10, w którym stwierdzono, iż prawdą jest, że gramatyczna wykładnia omawianego przepisu mogłaby prowadzić do wniosków (...), że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. O ile w przypadku przedsiębiorców niebędących osobami fizycznymi wnioski takie są logiczne, o tyle w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi sprawa się komplikuje. Podmiot taki występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba można powiedzieć prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca.

Z powyższego wynika, że jedynie w przypadku osób fizycznych Trybunał dokonał rozróżnienia posiadanych nieruchomości na dwie kategorie, ale jednocześnie stwierdził jednoznacznie, iż w przypadku przedsiębiorców niebędących osobami fizycznymi, każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. Powołany zatem wyrok TK, co należy raz jeszcze podkreślić, nie wpływa na prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił, uznając ja za bezzasadną.

[pic]