Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 120/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 49 § 1, art. 58 § 1 pkt 3, art. 73 § 1-4,
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 13 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 23 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 834/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 23 marca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 834/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę S. sp. z o.o. w likwidacji (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 19 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2012 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że Skarżąca uzupełniła braki formalne skargi z uchybieniem wyznaczonego przez Sąd terminu.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie, w którym zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), dalej "P.p.s.a.". W uzasadnieniu podniesiono, że na otrzymanym przez Skarżącą formularzu drugiego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki pracownik operatora pocztowego wpisał datę 8 lutego 2021 r. jako dzień, z upływem którego przesyłka winna być najpóźniej odebrana, aby został zachowany termin. Spółka odebrała pismo w ciągu ww. 7 dni, w związku z czym - wbrew twierdzeniom Sądu - doręczenie korespondencji zostało dokonane 8 lutego 2021 r. Skoro Skarżąca nadała korespondencję zawierającą uzupełnienie braków formalnych skargi 15 lutego 2021 r., to dochowała terminu na dokonanie tej czynności. Zdaniem Spółki nawet jeżeli okazałoby się, że Poczta Polska błędnie awizowała przesyłkę, to nie można przerzucić ww. błędu na Spółkę.

W konsekwencji Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest terminowość uzupełnienia przez Skarżącą braków formalnych skargi. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Skarżąca uchybiła terminowi do dokonania tej czynności procesowej. Spółka stoi natomiast na stanowisku, że uczyniła zadość wezwaniu Sądu z zachowaniem wyznaczonego terminu.

Zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (w przypadku skargi przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują skutek w postaci jej odrzucenia - art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Jak wynika z akt sprawy, pismem z 19 stycznia 2021 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 grudnia 2020 r., Skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 66). Z treści znajdującego się w aktach sprawy duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej przedmiotowe wezwanie (k. 106), otrzymanego przez Sąd pierwszej instancji w efekcie przeprowadzonego postępowania reklamacyjnego w zakresie doręczenia ww. przesyłki, wynika, że bezpośrednia próba doręczenia przesyłki Skarżącej okazała się bezskuteczna. W konsekwencji przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej FUP O., o czym 22 stycznia 2021 r. poinformowano adresata (Skarżącą), umieszczając zawiadomienie w jego oddawczej skrzynce pocztowej. Następnie 8 lutego 2021 r. doszło do wydania spornej przesyłki w ww. placówce pocztowej W.K. Ponadto, jak ustalił Sąd pierwszej instancji, a czego Skarżąca w zażaleniu nie kwestionuje, sporna przesyłka była awizowana powtórnie 1 lutego 2021 r., czyli od daty pierwszego zawiadomienia do pozostawienia zawiadomienia powtórnego upłynęło 10 dni.

Zgodnie zaś z art. 73 § 1 i 2 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 (tj. doręczenia bezpośrednio adresatowi lub osobom zrównanym z nim przez przepisy prawa - wyjaśnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które to zawiadomienie umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 P.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4 P.p.s.a.).

Skoro zatem pierwsze awizowanie spornej przesyłki miało miejsce 22 stycznia 2021 r. to określony w art. 73 § 3 i § 4 P.p.s.a. czternastodniowy termin na jej odbiór z placówki pocztowej upływał 5 lutego 2021 r. i od tej daty należało liczyć termin na usunięcie braków formalnych wniesionej skargi. Termin ten upływał więc 12 lutego 2021 r. Pismo Skarżącej, stanowiące odpowiedź na wezwanie Sądu pierwszej instancji, zostało natomiast nadane 15 lutego 2021 r. (k. 104), a zatem z trzydniowym opóźnieniem.

W sprawie nie ma przy tym znaczenia fakt, że przesyłka została wydana osobie działającej w imieniu Skarżącej 8 lutego 2021 r. Zdarzenie to miało bowiem miejsce już po upływie czternastu dni kalendarzowych od daty jej pierwszego awizowania (22 stycznia 2021 r.). W takiej sytuacji, jak wskazano powyżej, przepisy prawa wiążą skutek doręczenia pisma z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu (art. 73 § 4 P.p.s.a.). Faktyczne wydanie przesyłki adresatowi, ale już po upływie ww. terminu, nie wywołuje skutków prawnych równoznacznych z doręczeniem pisma. Ma jedynie dla adresata walor informacyjny.

Na zakończenie wyjaśnić dodatkowo należy, że argumentacja Skarżącej sprowadzająca się w istocie do obarczenia operatora pocztowego winą za wprowadzenie w błąd Spółki co do momentu upływu terminu na odbiór spornej przesyłki pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i mogłaby podlegać ewentualnej ocenie w postępowaniu z wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, co jednakże nie jest przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji