Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 20/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Danuta Rzyminiak – Owczarczak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi D. K. na bezczynność Miasta P. – Dyrektora Zarządu Transportu Miejskiego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Miasto P. – Dyrektora Zarządu Transportu Miejskiego w P. do załatwienia wniosku skarżącego D. K. z dnia [...] grudnia 2014 roku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku i akt sprawy, II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje radcy prawnemu J. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] grudnia 2014 r., skierowanym do Dyrektora Zarządu Transportu Miejskiego w P. (dalej: ZTM w P.), D. K. wystąpił na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 782 z późn. zm., dalej w skrócie “u.d.i.p.) o wgląd w oryginały i przekazanie kopii dokumentów w postaci "Kart oceny ryzyka zawodowego" obowiązujących i wytworzonych w latach 2009 - 2014, na wymienionych w punktach 1 - 8 wniosku stanowiskach: kontroler biletów (1), sprzedawca biletów (2), pracownik obsługi biletomatów (3), koordynator kontroli biletowej (4), archiwista (5), pracownik działu windykacji (6), pracownik Biura Obsługi Klienta (7) oraz na wszystkich stanowiskach kierowniczych/administracyjnych (7) - obowiązujące w ZTM w P.

Pismem z dnia [...] grudnia 2014r., znak [...]. Dyrektor ZTM w P. na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformował wnioskodawcę, iż rozpatrzenie wniosku w terminie 14 dni, określonym w art. 13 ust. 1 ustawy, nie jest możliwe z uwagi na jego złożoność i treść. W związku z powyższym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wniosek zostanie rozpatrzony nie później niż do dnia [...] lutego 2015r.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. (wysłanym dnia [...].02.2015 r.) ZTM w P. przesłał do wnioskodawcy D. K. karty oceny ryzyka zawodowego dotyczących stanowisk koordynatora kontroli biletowej, pracownika działu windykacji, pracownika Biura Obsługi Klienta, pracownika administracyjnego oraz stanowiska kierowniczego. Organ poinformował, iż karty oceny ryzyka zawodowego są tożsame na wszystkich stanowiskach kierowniczych oraz administracyjnych, w tym również dla stanowiska ds. obsługi kancelarii i archiwum. W odniesieniu do pozostałych wymienionych we wniosku stanowisk, wymienionych w punktach 1-3, organ wyjaśnił, iż w tym zakresie informacji udzielono pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dalej opisano przyczyny rozwiązania przez ZTM w P. stosunku pracy z wnioskodawcą z dniem [...] czerwca 2013 r. oraz postępowania sądowe i pozasądowe, których wnioskodawca jest stroną. Kończąc podniesiono, że przedmiotowa odpowiedź stanowiącą realizację udostępnienia informacji publicznej.

D. K. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Miasta P. – Zarząd Transportu Miejskiego w P., wskazując że do dnia wniesienia skargi nie udzielono mu informacji publicznej zgodnie z żądanym jej zakresem. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu w zakresie rozpoznania jego wniosku, zobowiązanie organu do udzielenia informacji, zobowiązanie organu, na podstawie art. 38 Kodeksu postępowania administracyjnego., do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ publiczny pozostał w zwłoce, nie przekazał informacji dla wnioskodawcy o możliwości wglądu w żądane dokumenty i nie przekazał żądanej informacji, jak również nie wydał decyzji o odmowie udzielenia powyższej informacji publicznej. Organ pozostaje w bezczynności, działając na zwłokę wnioskodawcy, co prowadzi do przekonania, iż działaniem organu i Dyrektora ZTM w P. jest celowe przedłużanie postępowania. Mimo wyznaczonego przez organ terminu na udzielenie informacji do dnia [...] lutego 2015 r. nie udzielono wnioskodawcy żadnej odpowiedzi poza pismem z dnia [...] grudnia 2014r. o wyznaczeniu terminu na załatwienie sprawy. Jednocześnie skarżący podniósł, iż u.d.i.p., a zwłaszcza art. 13, jednoznacznie wskazuje, że zamiarem ustawodawcy było takie uregulowanie trybu udzielania informacji publicznej przez organy administracji, by było to postępowanie jak najbardziej odformalizowane oraz toczące się bez zbędnej zwłoki. Dlatego też zasadą jest udzielanie informacji publicznej w terminie 14 dni od złożenia wniosku lub - w uzasadnionych przypadkach - w terminie nieprzekraczającym dwóch miesięcy", co w odniesieniu do niniejszego postępowania zostało naruszone i nie zastosowano się nawet do terminu dwóch miesięcy w którym nie przekazano wnioskodawcy żądanych informacji. Organ publiczny mimo zakreślenia sobie terminu przekazanego wnioskodawcy do [...] lutego 2015r. na rozpatrzenie wniosku, nie zrealizował wniosku wnioskodawcy, czym pozostał w zwłoce i bezczynności.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lutego 2015r. Miasto P. – Dyrektor ZTM w P., wniósł o jej oddalenie, jako całkowicie bezpodstawnej. Organ wyjaśnił, że D. K. pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. wystąpił do ZTM o udostępnienie określonej dokumentacji, powołując się przy tym na przepisy u.d.i.p. Z treści wniosku wynika, iż skarżący domaga się od organu szeregu informacji i szeregu dokumentów związanych z oceną ryzyka zawodowego. Ze względu na złożoność i treść wniosku wysłano na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. do wnioskodawcy pismo z dnia 15 grudnia 2014 r. informujące, iż wniosek skierowany do ZTM zostanie rozpatrzony w terminie późniejszym, jednak nie przekraczającym terminu określonego w art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pismo z dnia [...] grudnia 2014 r. informujące o przyczynach rozpatrzenia wniosku w późniejszym terminie zostało wysłane do skarżącego z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy - 14 dni od dnia złożenia wniosku. Ponadto nie jest prawdą, iż brak było uzasadnionych podstaw do odroczenia terminu wydania żądanej dokumentacji. Zakres i treść wniosku oraz zakres żądanej dokumentacji dotyczył ośmiu stanowisk pracy, w związku z czym istniała konieczność przeanalizowania każdego z nich osobno i podjęcia decyzji w zakresie udostępnienia dokumentacji. Stanowiło to usprawiedliwiającą podstawę do przedłużenia terminu rozpatrzenia wniosku. Co więcej, w tym samym czasie, tj. dnia [...].12.2014 r., D. K. złożył dwa kolejne wnioski o udostępnienie informacji publicznej, co również miało wpływ na termin załatwienia sprawy, z uwagi na liczne wnioski składane przez D. K. zawierające żądanie udostępnienia informacji publicznej.

Na potwierdzenie tych okoliczności załączono wniosek skarżącego z dnia [...].12.2014 r., pismo ZTM w P. z dnia [...].12.2014 r. [...] wysłane w dniu [...].12.2014 r., wniosek skarżącego z dnia [...].12.2014 r. (nr telefonów), wniosek skarżącego z dnia [...].12.2014 r. (koszty obsługi prawnej). Pismem z dnia [...].01.2015 r. (wysłanym dnia [...].02.2015 r.), czyli w terminie określonym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku, ZTM przesłał do wnioskodawcy wyczerpującą odpowiedź stanowiącą realizację udostępnienia informacji publicznej. Pozbawiony podstaw jest zatem zarzut skarżącego, iż Dyrektor ZTM w P. dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej. NSA w wyroku z dnia 11.09.2012 r. sygn. I OSK 1135/12 uznał, iż bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji milczenia organu wobec wniosku strony tj. wówczas gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie. Na gruncie niniejszej sprawy organ wywiązał się z obowiązku nałożonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej, o czym świadczy ciąg podejmowanych przez organ czynności. Wniosek skarżącego nie spotkał się z "milczeniem" organu, lecz z konkretną reakcją z jego strony. W niniejszej sprawie organ nie był zatem bezczynny, albowiem organ rozpatrując wniosek skarżącego zachował terminy instrukcyjne wynikające wprost z przepisów art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Dalej podniesiono, iż w analogicznej sprawie ze skargi D. K., zarzucającej bezczynność ZTM w P., tutejszy Sąd wydał wyrok oddalający w całości skargę, analogiczne sprawy toczyły się pod sygn. akt IV SAB/Po 81/14 oraz IV SAB/Po 72/14.

Do odpowiedzi na skargę załączono kserokopie dokumentacji wytworzonej w związku z wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r., w tym doręczone skarżącemu wraz z pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Karty oceny ryzyka zawodowego (karty nr 23-67 akt sądowych).

Pełnomocnik skarżącego, ustanowiony w sprawie na mocy postanowienia referendarz tut. Sądu z dnia [...] marca 2015 r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie całkowitym, pismem z dnia [...] maja 2015 r. podtrzymał skargę oraz jej zarzuty wnosząc jednocześnie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. S. S. o. – W. P. w W. zgłosiła swój udział w postępowaniu ze skargi D. K. Popierając skargę S. podniosło zarzut naruszenia przez organ art. 13 ust. 2 u.d.i.p. bowiem wiążący dla organu był termin [...] lutego 2015 r., jako wskazany w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. Do tego dnia powinno nastąpić udostępnienie informacji publicznej. Termin, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. zakreśla organom maksymalne ramy czasowe, w jakich mogą wyznaczyć termin do udostepnienia informacji publicznej. Konkretny termin wyznaczony przez organ jest datą graniczną, której przekroczenie skutkuje bezczynnością. S. przychyliło się do stanowiska skarżącego, że organ udostępniając informacje w dniu [...] lutego 2015 r., czyli po przekroczeniu wyznaczonego przez siebie terminu, pozostawał w bezczynności. Ponadto, zdaniem S., skarżącemu powinna zostać udostępniona informacja także w zakresie pierwszych trzech punktów wniosku. Skarżący wskazał, że w tym zakresie informacja udzielona została innemu wnioskodawcy – związkowi zawodowemu. Miała zatem miejsce w obu postępowaniach odmienność podmiotowa po stronie wnioskodawcy. Nie ma przy tym znaczenia, że D. K. działał jako przedstawiciel związku zawodowego. Dokonywał czynności w imieniu innego podmiotu, zatem jest prawdopodobne, że nie jest w posiadaniu informacji, które wówczas związek zawodowy pozyskał. Oceniając natomiast udostępnione kilka stron dokumentów, wątpliwe jest prawidłowe zrealizowanie wniosku. Wnioskodawca zażądał ocen ryzyka zawodowego za lata 2009-2014. Udostępnione dokumenty datowane są na 2011 rok, zatem nie obejmują żądania o dokumenty obowiązujące i wytworzone w latach wcześniejszych – co było przedmiotem żądania. Świadczy to o częściowym zrealizowaniu wniosku.

Postanowieniem wydanym w dniu [...] czerwca 2015 r. Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a dopuścił S. do udziału w postepowaniu w charakterze uczestnika postępowania.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący D. K. poparł stanowisko S., wyrażone w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. Skarżący ponadto wskazał, że w sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 72/14 Dyrektor ZTM w P. w piśmie z dnia [...].09.2014 r. wskazywał na obszerność dokumentacji ryzyka zawodowego – 3 segregatory Kart oceny ryzyka zawodowego zgromadzonego w ZTM od 2010 r. Mając to na uwadze należy przyjąć, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie udostępniono całości żądanej dokumentacji, jaka jest w 3 lub 4 segregatorach. Ponadto, doręczone skarżącemu dokumenty opatrzone zostały adnotacją o ich aktualizacji w 2011 r, a podpis osób upoważnionych do wydania dokumentów jest z datą z 2010 r., co budzi wątpliwości co do ich autentyczności. Skarżącemu nie udostępniono oryginałów tych dokumentów, przez co nie mógł tego zweryfikować.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 U.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarzucana w sprawie bezczynność Zarządu Transportu Miejskiego miała miejsce.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa (tak m.in. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, publ.: LEX nr 491969).

Postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej nie jest typowym postępowaniem jurysdykcyjnym. Stwierdzenie po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej stanu bezczynności na gruncie u.d.i.p, wymaga dokonania uprzedniej oceny co do skutecznego skorzystania przez ten podmiot ze środków prawnych służących ochronie przed bezczynnością.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w u.d.i.p. następuje w formie czynności materialno-technicznej. Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 wymagają formy decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Na gruncie takiego ujęcia normatywnego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji "milczenia" organu wobec wniosku strony, tj. wówczas, gdy we wskazanym terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie udostępnienia informacji, a także wówczas, gdy podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym dwumiesięcznym terminie. Analiza postanowień art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazuje, że stanowią one lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej k.p.a.) kształtujących terminy załatwiania spraw (art. 35 i 36 k.p.a.). Przepis art. 13 u.d.i.p. ustanawia zasadę udostępniania informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin na udzielenie informacji publicznej ma charakter instrukcyjny. Jego upływ nie rodzi za sobą żadnych materialnoprawnych konsekwencji, a jedynie umożliwia wniesienie środków mających na celu zdyscyplinowanie podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznych, które pozostają w stanie bezczynności.

Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wydłużenie 14-dniowego terminu może nastąpić w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej. Podmiot udostępniający jest jednak zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy przed upływem tych 14 dni o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji. Ustawa nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Przyjąć należy, że podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień z art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej. Termin ten również ma charakter instrukcyjny.

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy wskazać należy, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014r. skarżący wystąpił do ZTM w P. o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie określonych dokumentów. W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia [...] grudnia 2014r., a więc z zachowaniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poinformował skarżącego, że wniosek zostanie rozpatrzony nie później niż do [...] lutego 2015 r. i podał przyczyny opóźnienia. Z powyższego wynika, że wniosek skarżącego nie spotkał się z "milczeniem" organu, lecz z konkretną reakcją z jego strony. Organ, korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., przedłużył termin rozpoznania wniosku wskazując jednocześnie powody opóźnienia w jego rozpoznaniu, które w opinii Sądu uznać należy za uzasadnione. Powody te znajdują bowiem racjonalne uzasadnienie w okolicznościach niniejszej sprawy. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż oprócz zakresu żądanej informacji, istniała również konieczność dokonania analizy wymaganej przez skarżącego dokumentacji pod względem wystąpienia ewentualnych danych wrażliwych, co wiązało się z dodatkową pracą organu w przygotowaniu udostępnionych informacji. Z tych względów nie można zgodzić się z zarzutem skargi oraz uczestnika postępowania S. S. o. W. P., że przedłużenie terminu jest nieuzasadnione. Informacja, która zdaniem organu stanowiła wykonanie obowiązku wynikającego z u.d.i.p., została przesłana skarżącemu w dniu [...] lutego 2015 r., co potwierdza przedłożony przez skarżony organ wraz z odpowiedzią na skargę pocztowy dowód nadania korespondencji skierowanej do skarżącego w tym dniu (k. nr 68 akt sądowych). Zatem nastąpiło to przed upływem dwumiesięcznego terminu wynikającego z art. 13 ust.2 u.d.i.p. Jednakże, w opinii Sądu, w realiach niniejszej sprawy nie można uznać, iż tym samym organ nie pozostaje w bezczynności. Skarżącemu nie udzielono bowiem pełnej informacji publicznej, o którą wnosił wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. W zakresie żądania objętego punktami 1-3 wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. organ bezpodstawnie bowiem uznał, że informacji udzielono w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r. W opinii Sądu skarżący miał prawo uzyskać i w tym zakresie żądane dokumenty, bowiem wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniesiony został przez Związek Zawodowy Pracowników Miasta P. w Zarządzie Transportu Miejskiego w P., co skarżący podnosi w skardze, a czemu organ nie zaprzeczył. Należy zatem podzielić stanowisko skarżącego oraz uczestnika postępowania, iż skoro nie zachodzi tożsamość podmiotowa wnioskodawców, to i w tym zakresie dokumenty określone w punktach 1 – 3 wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. powinny zostać skarżącemu udostępnione.

Sąd podziela również wątpliwości skarżącego co do tego, czy w odniesieniu do pozostałych punktów wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. faktycznie udostępniono mu całość dokumentacji, jaką organ dysponuje. W pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że skarżący domagał się kart oceny ryzyka zawodowego za lata 2009 – 2014. Przy piśmie z dnia [...] stycznia 2015 r. przekazano skarżącemu żądane karty z niejasnym oznaczeniem, jakiego okresu one dotyczą. Z adnotacji na Karcie oceny ryzyka zawodowego Nr [...] wynika, że została zatwierdzona [...] września 2010 r. (k. nr 31 akt sądowych), podobnie na Karcie oceny ryzyka co do stanowisk pracownika administracyjno-biurowego (k. nr 40 akt sądowych), pracownika działu windykacji (k. nr 49 akt sądowych), pracownika zespołu stanowisk ds. skarg i wniosków (k. nr 58 akt sądowych), działu kontroli biletów (k. nr 67 akt sadowych). Z kolei na kartach nr [...], [...], [...] brak jakiejkolwiek adnotacji w tym zakresie (k. nr 35, 53,62 akt sądowych). Zarazem na niektórych z tych dokumentów podano informację o ich aktualizacji w 2011 r. (k. nr 23, 32, 41, 44, 51, 60 akt sądowych). Mając to na uwadze, jak również okoliczność wskazywaną przez skarżącego, a znajdującą potwierdzenie w podanych przez organ wyrokach tut. Sądu, iż w ZTM w P. Karty oceny ryzyka zawodowego zgromadzono w 3 lub 4 segregatorach, Sąd uznał, iż w istocie nie doszło do prawidłowego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. W skierowanych do skarżącego pismach nie wyjaśniono bowiem, czy przekazana mu dokumentacja obejmuje Karty oceny ryzyka zawodowego stosowane w przedsiębiorstwie w latach 2009 – 2014, jak również nie wyjaśnia, jak należy rozumieć zawarte na przekazanych dokumentach adnotacje o ich zatwierdzeniu oraz aktualizacji. W ocenie Sądu powyższe braki nie pozwalają uznać, iż organ nie pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2014 r. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał Miasto P. – Dyrektora ZTM w P. do załatwienia wniosku skarżącego D. K. z dnia [...] grudnia 2014 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku (pkt I wyroku). W tym miejscu zaznaczenia wymaga, iż organ nie przekazał do sądu odrębnych akt administracyjnych, a dokumentacja załączona do skargi (uwierzytelnione kserokopie dokumentacji wytworzonej w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] grudnia 2014 r. została wszyta do akt sądowych, a tym samym nie zostanie zwrócona wraz z przesłaniem odpisu prawomocnego wyroku). Zatem termin określony przez Sąd w wyroku na załatwienie wniosku rozpocznie swój bieg, o ile wyrok uprawomocni się, od dnia następnego po doręczeniu organowi odpisu prawomocnego wyroku.

Jednocześnie Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – okres bezczynności nie był znaczny, zaniechanie organu nie miało charakteru celowego, a wniosek skarżącego został rozpatrzony przed wpłynięciem do organu przedmiotowej skargi i żądana informacja, aczkolwiek niepełna, została skarżącemu udzielona. W tej sytuacji brak było również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 wymienionego przepisu, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Nałożenie grzywny ma zatem charakter fakultatywny. To sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy ocenia, czy uzasadnione jest nałożenie grzywny w trybie art. 149 p.p.s.a, Sąd ma nadto na uwadze cel zastosowania tego środka, który ma nie tylko charakter represyjny, ale i prewencyjny oraz dyscyplinujący. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, gdy stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd nie znalazł uzasadnienia dla wymierzenia organowi grzywny.

W pkt III wyroku orzeczono o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, na podstawie zaś art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) w zw. z §15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Rozpoznając ponownie wniosek D. K. z dnia [...] grudnia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej organ zobowiązany jest uwzględnić wskazania wynikające z niniejszego wyroku Sądu. Obowiązkiem organu jest udostępnienie dokumentacji wymienionej w punktach 1-8 tego wniosku – Kart oceny ryzyka zawodowego obowiązujących w ZTM w P. w latach 2009-2014, z zaznaczeniem jakiego okresu poszczególne karty dotyczą.