Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1393/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, 29, 30 i 48
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko /spr./ Sędziowie Zygmunt Niewiadomski Halina Kuśmirek Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. Spółka z o.o. z/s w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 329/04 w sprawie ze skargi P. Spółka z o.o. z/s w W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzki ego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budowli oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

P. Sp. z o.o. w W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2005 r. oddalającego jej skargę wniesioną na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] marca 2004 r. nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W związku ze stwierdzeniem, że na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. M. stanowiącej własność Powiatu Ł. i użytkowanej przez Liceum Ogólnokształcące w Ł. znajduje się wybudowana bez pozwolenia na budowę stacja telefonii komórkowej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie w przedmiocie samowoli budowlanej. Następnie, decyzją z dnia 30 stycznia 2004 r. wydaną na podstawie art. 104 k.p.a. i przepisów art. 48 ust. 1, art. 52 i 81 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), wymieniony organ nakazał P. dokonać rozbiórki stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr 3845/2 położonej w Ł. przy ul. M. Organ ustalił, że w skład przedmiotowej stacji wchodzi przyczepa samochodowa z rozkładanym stalowym masztem wysokości 16 m oraz stalowym kontenerem zawierającym urządzenia służące do sterowania pracy tej stacji. Wymieniona przyczepa, na której znajduje się maszt z kontenerem, ustawiona jest na składanych podporach a całość urządzeń została podłączona do instalacji elektrycznej i odgromowej, znajdujących się w budynku I Liceum Ogólnokształcącego w Ł. Stacja bazowa telefonii została wybudowana w czerwcu 2003 r. bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z dnia 8 października 2003 r. nakazał P. wstrzymać roboty budowlane przy realizacji wymienionej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do 5 grudnia 2003 r. dokumentów wyszczególnionych w tym postanowieniu. P. nie złożyła jednak wszystkich żądanych dokumentów wobec tego organ, wymienioną wyżej decyzją, orzekł o nakazie rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego.

Od wymienionej wyżej decyzji z dnia [...] stycznia 2004 r. P. w W. wniosło odwołanie, zarzucając naruszenie nią przepisów prawa budowlanego i wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że przedmiotowy obiekt w postaci masztu na przenośnej platformie kołowej nie jest stacją bazową stałą, lecz służy operatorowi do tymczasowego sprawdzenia ewentualnej przydatności lokalizacji przyszłej stacji bazowej do celów realizacji usługi telefonii komórkowej. Ponieważ nie jest on trwale związany z gruntem a umieszczony na pojeździe, jako obiekcie mobilnym przeznaczonym do czasowego użytkowania, na jego ustawienie nie jest konieczne ani uzyskanie pozwolenia na budowę, ani wcześniejsze zgłoszenie odpowiedniemu organowi.

Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, iż ustawienie spornej stacji telefonii komórkowej wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Budowa tymczasowych obiektów budowlanych przeznaczonych do czasowego użytkowania wymaga, zgodnie z art. 30 ust. 1 prawa budowlanego, zgłoszenia z jednoczesnym wskazaniem terminu rozbiórki lub przeniesienia obiektu w inne miejsce, nie później jednak niż przed upływem 120 dni od dnia wskazanego w zgłoszeniu. Zasada ta nie dotyczy jednak obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacznie oddziaływać na środowisko z dnia 24 września 2002 r. (Dz.U. Nr 179, poz. 1490) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowa wynosi nie mniej niż 100 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach 30 KHz do 300 KHz wymagają wcześniejszego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Budowa takich urządzeń wymaga wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie P. wniosła o uchylenie tej decyzji jako sprzecznej z prawem. Skarżąca podniosła, iż w odniesieniu do spornego obiektu nie było konieczne uzyskanie ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 30 czerwca 2005 r., skargę oddalił. Sąd stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że sporny maszt z urządzeniami sterującymi pracą stacji bazowej telefonii komórkowej jest tymczasowym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 5 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 tego prawa budowa tymczasowego obiektu budowlanego wymagała zgłoszenia właściwemu organowi z jednoczesnym podaniem terminu jego usunięcia. Nie dotyczy to jednak urządzeń będących przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, które zalicza się do obiektów mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na wykonanie takiej inwestycji jest konieczne uzyskanie wcześniejszego pozwolenia na budowę. Sporne urządzenia zostały ustawione bez takiego pozwolenia. Jednocześnie skarżąca nie wykonała nałożonych na nią decyzją organu I instancji obowiązków zmierzających do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Uzasadniało to, zgodnie z art. 48 ust. 4 prawa budowlanego, orzeczenie nakazu rozbiórki samowolnie wzniesionej budowli.

Od wymienionego wyroku P. wniosła wymienioną na wstępie skargę kasacyjną. Wyrokowi temu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 28, 29, 30 i 48 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - przez błędne przyjęcie, iż na ustawienie przenośnego masztu antenowego na platformie kołowej konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że przedmiotowe urządzenie nie jest obiektem budowlanym, gdyż nie jest stacją bazową telefonii komórkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął przedstawione przez skarżącego argumenty i fakty świadczące, że jest to urządzenie techniczne służące jedynie do celów pomiarowych przydatności przyszłej stacji bazowej. Na ustawienie takiego urządzenia nie jest konieczne uzyskiwanie pozwolenia na budowę ani nawet dokonywanie jego zgłoszenia. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku lub jego zmianę i uwzględnienie skargi oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie jest uzasadniona. Nie wykazała ona bowiem żadnego naruszenia wskazanych nią przepisów art. 28, 29, 30 i 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego całkowicie niewiarygodne jest stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, iż przedmiotowa stacja przekaźnikowa jest urządzeniem technicznym służącym wyłącznie pomiarowi przydatności lokalizacji w tym miejscu przyszłej, stałej stacji bazowej telefonii komórkowej. Z ustaleń zawartych w zaskarżonych decyzjach w pełni przyjętych również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wynika, że przedmiotowe urządzenie stanowi tymczasową stację przekaźnikową telefonii komórkowej zmontowaną na czas konieczny do uzyskania przez skarżącą Spółkę pozwolenia na zainstalowanie stałej stacji przekaźnikowej na budynku Liceum Ogólnokształcącego Nr 1 w Ł. Wynika to zarówno z wyjaśnień przedstawicieli skarżącej jak i z faktu funkcjonowania spornej stacji przez okres trwający od 2003 r. W tej sytuacji przyjęcie przez Sąd I instancji, iż stacja to jest budowlą, na której wzniesienie należało uzyskać pozwolenie na budowę, nie narusza wymienionych wyżej przepisów prawa budowlanego. Skoro bowiem, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 3 prawa budowlanego wolno stojące maszty antenowe ustawodawca uznał za budowlę, to tym bardziej taką budowlą jest stacja telefonii komórkowej, której maszt antenowy jest tylko częścią składową. Do instalacji tej bazy konieczne jest - zgodnie z art. 28 tego prawa - uzyskanie wcześniejszego pozwolenia na budowę. Ze względu bowiem na niekwestionowany fakt, iż stanowi ona obiekt szczególnie szkodliwy dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogący pogorszyć stan środowiska, obiektu tego nie dotyczy zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 5a prawa budowlanego (końcowe zdanie tego przepisu). Przyjęcie więc w zaskarżanym wyroku, że sporny obiekt został ustawiony bez koniecznego pozwolenia na budowę i wobec niespełnienia przez inwestora warunków do jego legalizacji podlega obowiązkowi rozbiórki nastąpiło zgodnie z przepisami art. 28 i 48 ust. 4 prawa budowlanego. Skarga kasacyjna nie wykazała więc naruszenia wskazanych niż przepisów prawa materialnego ani przez ich wadliwą wykładnię ani przez niewłaściwe zastosowanie. W związku tym skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).