Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2276/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2009 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

R. K. wniósł skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. R.K. uzyskał pozwolenie na jeden egzemplarz broni palnej sportowej centralnego zapłonu do celów sportowych.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. R. K. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o zmianę powyższej decyzji poprzez rozszerzenie pozwolenia na łączne posiadanie 5 egzemplarzy broni palnej sportowej centralnego i bocznego zapłonu, tj. karabinu centralnego zapłonu, strzelby gładkolufowej, dwóch jednostek broni krótkiej centralnego zapłonu oraz jednej jednostki broni bocznego zapłonu.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest zawodnikiem czynnie uprawiającym strzelectwo sportowe, sędzią sportu strzeleckiego oraz instruktorem strzelectwa sportowego. Spełnia wszystkie wymogi formalne oraz uczestniczy w licznych zawodach, treningach, stażach strzeleckich i - zgodnie z posiadanymi uprawnieniami instruktora strzelectwa sportowego - zajęciach szkoleniowych. Podkreślił, że uprawia całe spectrum konkurencji strzeleckich, więc celowym jest uzyskanie przez niego uprawnień do posiadania broni odpowiadającej konkurencjom strzeleckim w jakich startuje oraz prowadzonym szkoleniom, a także dla podnoszenia jego kwalifikacji poprzez udział w treningach strzeleckich. Dodatkowo zaznaczył, że zgodnie z przepisami prawa materialnego – art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - w jego przypadku nie ma przeciwwskazań do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy, o czym organ Policji powinien wiedzieć z uwagi na wcześniejsze prowadzenie postępowania administracyjnego w kwestii wydania mu pozwolenia na posiadanie broni do celów sportowych. Do wniosku załączył komunikaty z zawodów strzeleckich za okres [...] 2008 r. oraz zaświadczenie wystawione przez [...] Klub Strzelecki A. w S. potwierdzające fakt prowadzenia przez niego treningów dla członków tego Klubu oraz udział w organizacji zawodów klubowych.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozpoznając powyższy wniosek decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. wydaną na podstawie art. 104 i art. 155 k.p.a. w zw. z art. 12 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) odmówił zmiany decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych stwierdzając, iż strona nie przedstawiła wiarygodnych okoliczności wskazujących na konieczność rozszerzenia posiadanego przez nią uprawnienia. W ocenie organu odmowa zmiany decyzji przyznającej stronie pozwolenie na broń sportową nie narusza jej interesu, bowiem może ona rozwijać swoje zainteresowania na dotychczasowych zasadach. Zmiana decyzji nie leży też w interesie społecznym, który przejawia się w tym , aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej niż to wynika z rzeczywistej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie przyznano.

W odwołaniu od tej decyzji wniesionym do Komendanta Głównego Policji R. K. zarzucił organowi I instancji obrazę prawa materialnego, tj. art. 10 ustawy o broni i amunicji poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego oraz posłużenie się kryteriami, które nie mają umocowania w prawie materialnym dotyczącym kwestii broni. Powołując się na swą wiedzę w podobnych sprawach administracyjnych krytycznie ocenił przedmiotowe rozstrzygnięcie stwierdzając, że argumentacja organu I instancji świadczy o ignorancji i niekompetencji, a jedynym obiektywnie słusznym elementem uzasadnienia jest stwierdzenie, iż w jego przypadku nie mają zastosowania negatywne przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podkreślił, że decyzja wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy nie jest decyzją uznaniową. Na potwierdzenie tego przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych, m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/07. Zakwestionował prawo organu Policji do oceny jego umiejętności podnosząc, że ocenę taką mogą formułować co najwyżej dziennikarze działu sportowego ogólnej lub branżowej gazety o profilu sportowym. Zajmując się tą kwestią organy Policji są natomiast bliskie naruszenia art. 231 § 1 k.k. Stąd, w jego ocenie, bezprawnym jest żądanie przez organy Policji dostarczenia komunikatów i zaświadczeń o udziale w zawodach i osiąganych wynikach. Zdaniem skarżącego do kompetencji organów Policji nie należy też ustalanie, czym jest interes społeczny. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Komendant Główny Policji rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według zasady uwzględniania i ważenia racji interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym. Ponadto, w postępowaniu prowadzonym w trybie tego przepisu prawa procesowego, nie stosuje się przepisów prawa materialnego - w tym przypadku - ustawy o broni i amunicji. Zatem organ administracji publicznej orzekający w trybie art. 155 k.p.a. przeprowadza kontrolę wydanej decyzji ostatecznej tylko z jednego punktu, tj. bada, czy za jej zmianą (lub uchyleniem) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, a wszelkie zmiany stanu faktycznego mogą i być powinny rozpatrywane tylko w powyżej wskazanym aspekcie. Organ nie jest zatem uprawniony do ponownego merytorycznego rozpatrywania sprawy - wydania pozwolenia na broń, bo takowe strona już posiada, a jedynie do innego, niż dotychczas, ukształtowania tego prawa, jeżeli spełniona jest dyspozycja art. 155 k.p.a.

Komendant Główny Policji podkreślił, że jako organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień ponownie rozpatruje sprawę, może zatem w ramach swoich kompetencji ocenić całokształt materiałów dowodowych zebranych w sprawie oraz sprawdzić, czy sprawę rozstrzygnięto w oparciu o właściwy przepis prawa. W ramach swoich uprawnień reformacyjnych ma również prawo do naprawienia błędu popełnionego przez organ I instancji, poprzez wskazanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tylko art. 155 k.p.a.

Ustosunkowując się do zarzucanego przez stronę rzekomego nie uwzględniania przez organy Policji orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym, np. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/07, Komendant Główny Policji podkreślił, iż wbrew twierdzeniom strony, wyrok powyższy został wydany w sprawie administracyjnej, która nie jest w żaden sposób podobna do stanu faktycznego w jej sprawie. Strona legitymuje się już bowiem uprawnieniem, jakim jest pozwolenie na broń palną sportową, a obecnie ubiega się o rozszerzenie tego prawa, co następuje w trybie art. 155 k.p.a., a więc na podstawie przepisu prawa procesowego. Dlatego całe wywody i argumenty strony zawarte w odwołaniu, a odnoszące się do regulacji ustawy o broni i amunicji są bezprzedmiotowe, gdyż nie ma ona zastosowania w jej sprawie.

Odnosząc się z kolei do kwestii zasadności powoływania się przez organy Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na interes społeczny, organ odwoławczy podkreślił, iż stanowiący podstawę prawną decyzji przepis art. 155 k.p.a. odwołuje się do tego pojęcia, a doktryna i orzecznictwo stanowią, że rozstrzygnięcie podejmowane przez organ administracji publicznej na podstawie tej regulacji ma charakter uznaniowy i podejmowane jest za zgodą strony, o ile równocześnie przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony, a nie sprzeciwiają się temu przepisy prawa. Organ, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych przyznał, że pojęcie interesu społecznego (jak i interesu obywateli) nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane i należy ono do kategorii pojęć niedookreślonych. Dlatego też to organ administracji publicznej nadaje temu pojęciu określoną w konkretnym przypadku treść. Podkreślił jednocześnie, że w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym, jakim jest tryb wzruszenia decyzji na podstawie 155 k.p.a., obowiązują takie same zasady prawa procesowego, jak w postępowaniu zwykłym, a więc wynikające z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 k.p.a. Organ administracji jest w związku z tym zobligowany do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz dokonania oceny wszystkich przesłanek mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym musi kierować się interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Zatem jako "gospodarz postępowania" w dochodzeniu prawdy materialnej to on określa kierunek prowadzenia tego postępowania, w tym dowody, które w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy. Nałożenie na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego nie zwalnia jednocześnie strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku, a dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Odnosząc się do stwierdzenia strony złożonego do protokołu z czynności postępowania administracyjnego z dnia [...] czerwca 2008 r., iż wyniki z zawodów strzeleckich, których była uczestnikiem są dostępne na stronie internetowej OZSS [...] oraz ZSP [...] organ odwoławczy wskazał, iż co prawda organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków (które nie są sprzeczne z prawem) niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, ale zgodnie z zasadą oficjalności również zobowiązany jest do czerpania wiadomości o faktach z dowodów pierwotnych, a nie z dowodów pochodnych. Zatem w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności organ prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na dowodach pierwotnych, czyli na dokumentach dostarczonych przez stronę. Organ nie był natomiast zobligowany opierać swojego rozstrzygnięcia na danych zawartych na stronach internetowych (dowód pochodny) w sytuacji, kiedy nie istniały przeszkody niemożliwe do pokonania przez stronę w dotarciu do dowodów pierwotnych i przedstawienia ich organom Policji.

Odnosząc się do kwestii osiąganych przez stronę wyników w strzelectwie sportowym i uprawiania przez nią, "całego spectrum konkurencji strzeleckich" organ stwierdził, iż z załączonych do akt sprawy komunikatów z zawodów strzeleckich, których skarżący był uczestnikiem wynika, że od dnia [...] czerwca 2007 r. (kiedy to otrzymał pozwolenie na posiadanie jednego egzemplarza broni palnej sportowej centralnego zapłonu) do momentu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na kolejne egzemplarze broni, tj. do dnia [...] kwietnia 2008 r., uczestniczył w zawodach strzeleckich 8 razy. Jakkolwiek więc strona uczestniczyła w strzeleckich zawodach sportowych, to jednak nie można zgodzić się z jej twierdzeniem, iż uprawia całe spectrum konkurencji strzeleckich. Trudno również mówić o jej wybitnych osiągnięciach w strzelectwie, gdyż w okresie od 2007 r. tylko dwukrotnie kwalifikowała się do pierwszej dziesiątki klasyfikacji. Osiąganym przez nią wynikom strzeleckim waloru wybitności przyznać zatem nie można. Organ podkreślił, iż strona ubiega się o rozszerzenie uprawnień na posiadanie łącznie 5 egzemplarzy broni (broń krótka bocznego i centralnego zapłonu, karabin centralnego zapłonu oraz broń gładkolufowa – strzelba), choć z przedstawionych przez nią wraz z wnioskiem dokumentów wynika, że w konkurencjach z broni śrutowej brała udział w zawodach strzeleckich tylko raz, podobnie jak w konkurencji z karabinu centralnego zapłonu oraz broni sportowej bocznego zapłonu. Strona ubiegając się o rozszerzenie uprawnień do posiadania broni sportowej o kolejne 4 egzemplarze przedstawiła zatem znikomą ilość komunikatów z zawodów strzeleckich potwierdzających jej udział w konkurencjach z broni, o którą się ubiega, nie przedstawiła przy tym żadnych innych dokumentów, z których wynikałoby, iż faktycznie uprawia strzelectwo z broni sportowej bocznego zapłonu, karabinu centralnego zapłonu i strzelby gładkolufowej. Nie wyjaśniła też do czego jest jej potrzebny dodatkowy pistolet centralnego zapłonu, skoro już posiada jedną jednostkę takowej broni. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż interes społeczny sprzeciwia się przyznaniu stronie prawa do posiadania kolejnych jednostek broni sportowej, skoro potrzeby takiej nie udowodniła. Istotą interesu społecznego jest bowiem, by pozwolenia na broń uprawniały do posiadania tylko takiej ilości broni, jaka jest niezbędna do realizacji celu, do którego broń ma być przeznaczona. Organ podkreślił, iż odmowa rozszerzenia uprawnień strony do posiadania kolejnych egzemplarzy broni nie narusza jej interesu, bowiem brak dodatkowej własnej broni sportowej nie uniemożliwia jej uprawiania strzelectwa, które może ona kontynuować na dotychczasowych zasadach, tj. przy wykorzystaniu już posiadanej broni centralnego zapłonu, jak i broni klubowej.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. zarzucił organowi, że wydał decyzję w oparciu o pozaustawowe kryteria, nie znajdujące podstaw prawnych w ustawie o broni i amunicji oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, a zarazem naruszające art. 231 § l k.k. Ponadto przekroczenie terminu administracyjnego w rozpatrzeniu sprawy przez organ drugiej instancji oraz błędy w postępowaniu. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie zgodnie z wnioskiem strony.

W uzasadnieniu skargi skarżący, wskazując na wymogi ustawy o broni i amunicji w zakresie spełnienia kryteriów dotyczących wydania pozwolenia na broń stwierdził, iż żądanie dotyczące udokumentowania wyników sportowych oraz ich ocena przez nieuprawniony do takiej czynności organ mają znamiona włączenia do postępowania kryteriów pozaustawowych i w oparciu o nie wydanie wadliwej decyzji administracyjnej. Dodatkowo ocena taka dokonana w oparciu o ww. kryteria przez urzędnika państwowego, stawia organ administracji publicznej w sprzeczności z prawem, naruszając tym samym art. 231 § 1 k.k. Skarżący zarzucił ponadto, że organ drugiej instancji powołał się na słuszny interes społeczny nie biorąc pod uwagę faktu, że to interes społeczny powinien służyć jednostce, a nie odwrotnie. W ocenie skarżącego, jeżeli osoba ubiegająca się o broń nie stanowi zagrożenia dla społeczeństwa, powinno się jej taką zgodę wydać. Jest to zgodne z interesem społecznym, bowiem sprzyja on realizacji interesu indywidualnego. Podniósł też , że cała sytuacja ma miejsce w przypadku osoby posiadającej już broń palną i nie stanowiącej zagrożenia dla społeczeństwa oraz spełniającej wszelkie wymogi ustawy o broni i amunicji, co zostało stwierdzone w trakcie czynności administracyjnych przez organ pierwszej instancji w rzeczonym postępowaniu.

Odnosząc się do argumentu organu, że strona nie uczestniczy we wszystkich możliwych konkurencjach strzeleckich skarżący stwierdził, iż organ nie wziął pod uwagę indywidualnych cech fizycznych każdego strzelca i kwestii dopasowania broni do zawodnika. Ponadto trudno jest startować w zawodach i strzelać w poszczególnych konkurencjach z broni, której się nie posiada. Użyczanie broni nie wchodzi natomiast w grę, ponieważ uniemożliwiają to przepisy. W ocenie skarżącego stwierdzenie organu drugiej instancji, że strona może korzystać z broni klubowej w sposób jednoznaczny zawęża jego swobody obywatelskie zawarte w ustawie zasadniczej RP. Skarżący podniósł też, że organ zakwestionował posiadanie przez niego kolejnej sztuki broni palnej centralnego zapłonu, argumentując to tym, iż strona już taką broń posiada. Organ nie dał mu jednak możliwości wytłumaczenia w toku postępowania, że chodzi tu o posiadanie rewolweru, który również występuje w wersji centralnego zapłonu.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga R. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2008 r. naruszają przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Na tle rozpoznawanej sprawy należy wyraźnie podkreślić, iż skarżący występując do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. zwrócił się z prośbą o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w zakresie liczby posiadanych egzemplarzy broni palnej sportowej do celów sportowych. Wniosek skarżącego dotyczył więc zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a.

W świetle przepisu art. 155 k.p.a., dla zmiany lub uchylenia decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek : istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji oraz brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych.

Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. uzasadniające uchylenie bądź zmianę decyzji. Należy przy tym podkreślić, że choć tryb postępowania przewidziany w art. 155 k.p.a. nie przewiduje działania na wniosek, to podanie złożone przez stronę w sprawie zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. uznaje się za wyrażenie przez nią zgody na dokonanie stosownej zmiany decyzji (tak m.in. A. Matan /w:/ /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II, Zakamycze 2005 i powołany tam wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1996 r., III SA 1214/95, LEX 27429).

Decyzje wydawane na podstawie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, gdyż określone w nim przesłanki nie są w żaden sposób zdefiniowane. Wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony muszą być więc ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że uwzględnienie interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. należy rozumieć w ten sposób, iż mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego, przyjmuje ten sposób orzekania, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony (vide: wyrok NSA z dnia 9 maja 2005 r. OSK 1746/04, LEX nr 172172).

W sprawie niniejszej, gdzie strona wystąpiła o zmianę decyzji ostatecznej przyznającej jej uprawnienie do posiadania broni palnej sportowej organy Policji obowiązane były więc ocenić, czy rozszerzenie posiadanego przez stronę pozwolenia na łączne posiadanie 5 egzemplarzy broni palnej sportowej centralnego i bocznego zapłonu, tj. karabinu centralnego zapłonu, strzelby gładkolufowej, dwóch jednostek broni krótkiej centralnego zapłonu oraz jednej jednostki broni bocznego zapłonu nie stoi w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym oraz interesem społecznym. Przesłanką odmowy zmiany decyzji w niniejszej sprawie, przy braku przepisów szczególnych sprzeciwiających się takiej zmianie, mogło być wyłącznie wykazanie przez organ sprzeczności miedzy słusznym interesem strony, a interesem społecznym.

W ocenie Sądu organy Policji nie wykazały w niniejszej sprawie sprzeczności miedzy interesem indywidualnym strony, która chciała uzyskać uprawnienie do posiadania broni odpowiadającej konkurencjom strzeleckim w jakich startuje oraz w celu podnoszenia swoich kwalifikacji, a interesem społecznym przejawiającym się w tym, aby w rękach osób fizycznych nie znajdowało się broni więcej niż to wynika z rzeczywistej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie przyznano.

Organy Policji przyznając stronie decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. pozwolenie na broń palną sportową w ilości jednego egzemplarza broni palnej sportowej centralnego zapłonu uznały tym samym istnienie po jej stronie szczególnych okoliczności, uzasadniających przyznanie pozwolenia na broń sportową. Tymi szczególnymi okolicznościami wskazanymi przez organ było duże zaangażowanie strony w sport strzelecki, w tym jej uczestnictwo w strażach i szkoleniach strzeleckich.

Organy Policji odmawiając następnie stronie zmiany tej decyzji, poprzez rozszerzenie posiadanego przez nią uprawnienia, uznały, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby rozszerzenia prawa strony do broni palnej sportowej, z uwagi na możliwość dalszego uprawiania przez nią strzelectwa przy wykorzystaniu już posiadanej broni centralnego zapłonu, jak i broni klubowej.

Organy Policji nie odniosły się jednak do argumentów strony, iż rozszerzenie uprawnień do posiadania broni umożliwi jej poprawę wyników sportowych, poprzez możliwość korzystania z broni indywidualnej dostosowanej do jej osoby oraz udział w szerszym zakresie w różnych konkurencjach strzeleckich.

Zasadność zastosowania w sprawie trybu określonego w art. 155 k.p.a. należy zawsze rozważać w świetle przepisów prawa materialnego obowiązujących w okresie wydawania decyzji ostatecznej.

Z brzmienia przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawą decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. przyznającej stronie pozwolenie na bron sportową wynika, iż organy Policji mają obowiązek (vide: "organ Policji wydaje") wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie.

Okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, przyznanie pozwolenia na broń sportową jest zaś czynne uprawianie sportu strzeleckiego, wyrażające się m.in. w udziale w dostępnych zawodach sportowych (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1570/07).

Nie jest natomiast okolicznością uzasadniającą, w rozumieniu tego przepisu, przyznanie pozwolenia na broń sportową uprawianie sportu strzeleckiego przy jednoczesnym uzyskiwaniu wybitnych wyników sportowych, albowiem wymóg uzyskiwania takich szczególnych wyników w sportach strzeleckich stanowiłby dodatkowe, pozaustawowe kryterium przyznawania tego prawa. Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w wyrokach - z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1082/06 oraz z dnia 23 grudnia 2008 r. II OSK 1674/07 (nie publik.).

Nie do zaakceptowania jest więc sytuacja, w której organy Policji odmawiając stronie zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. i oceniając w tym kontekście słuszny interes strony, dokonują oceny osiąganych przez nią wyników w zawodach sportowych odwołując się do niezdefiniowanych pojęć pozaustawowych takich, jak "wybitne osiągnięcia w strzelectwie".

Jak już zostało podniesione wcześniej decyzje wydawane przez organ w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych.

Zakres kontroli sądowej decyzji podejmowanych przez organ w ramach uznania administracyjnego jest ograniczony – Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Sąd w ramach kontroli decyzji uznaniowych uprawniony jest jednak do oceny, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami tak, że nie można mu postawić zarzutu dowolności.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie spełniają powyższych kryteriów.

Organy Policji odmawiając skarżącemu zmiany decyzji ostatecznej nie wykazały bowiem, dlaczego w stanie faktycznym niniejszej sprawy rozszerzenie posiadanego przez niego uprawnienia w trybie art. 155 k.p.a. nie dało się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, dlaczego interes społeczny był nie do pogodzenia z interesem indywidualnym strony, której wydano przecież wcześniej pozwolenie na broń sportową.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.