Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 757/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art 83 § 3, art. 259 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Robotowska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1600/14 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1600/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw C. G. Spółki z o.o. w W. od postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z 28 sierpnia 2014 r. odmawiającego skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

WSA w Warszawie stwierdził, że postanowienie z 28 sierpnia 2014 r. zostało doręczone skarżącej 16 września 2014 r., a sprzeciw został nadany w placówce pocztowej 24 września 2014 r. Wobec tego uznano, że sprzeciw został nadany po upływie 7-dniowego terminu wynikającego z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) i odrzucono go.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o "przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych". Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. przez błędną ocenę dołączonych do wniosku dokumentów i nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

W uzasadnieniu przedstawiono argumenty przemawiające za przyznaniem skarżącej prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, więc podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie m.in. wydawania na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznaniu prawa pomocy strona ma prawo wnieść sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Sprzeciw wniesiony po upływie tego terminu podlega odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.

Postanowienie referendarza sądowego z 28 sierpnia 2014 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych doręczono spółce 16 września 2014 r. (k. 74 akt sądowych), więc termin do wniesienia sprzeciwu upływał 23 września 2014 r. W sprzeciwie spółka co prawda podaje, że pismo to zostało sporządzone 23 września 2014 r., jednak z koperty wynika, że zostało ono nadane w placówce pocztowej 24 września 2014 r., a więc już po upływie terminu do wniesienia sprzeciwu. Zgodnie zaś z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że sprzeciw – jako złożony z przekroczeniem terminu – należało odrzucić na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a.

Na obecnym etapie postępowania niemożliwe jest badanie przesłanek przyznania prawa pomocy, ponieważ sprawa dotyczy jedynie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia z 28 sierpnia 2014 r. Argumentacja skarżącej nie mogła zatem odnieść oczekiwanego przez nią skutku i doprowadzić do przyznania prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.