Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1058/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1 i 3, art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 8, art. 107 par. 1-2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017r. sprawy ze skargi Z. C. na decyzję Wojewody z dnia 7 października 2016r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 października 2016 r. znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania Z. C. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 29 lipca 2016 r. znak: [...] orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości położonej w K. przy ulicy Ś., oznaczonej w ewidencji gruntów miasta K. obr. [...], jako działka nr 49/11 o powierzchni 0,0651 ha stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą [...] własność Z. C., przez zezwolenie P. Sp. z o.o. na przeprowadzenie przez całą szerokość w/w nieruchomości, równolegle do ulicy Ś., w odległości około 3,3 m od jej zachodniej granicy (ogrodzenia działki od strony ulicy) przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu średniego ciśnienia DN 63 mm o maksymalnym ciśnieniu roboczym do 0,5 Mpa w rejonie ulicy Ś. w K. (pkt 1). W pkt 2 rozstrzygnięcia ustanowiono pas strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi gazociągu), zajmujący powierzchnię 0,0031 ha ww. nieruchomości. Przebieg oraz pas strefy kontrolowanej gazociągu został przedstawiony na załączniku graficzny stanowiącym integralną część decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Przedmiotowe postępowanie dotyczy nieruchomości położonej w K. przy ul. Ś., oznaczonej w ewidencji gruntów m. K. jako działka nr 49/11 o pow. 0,06551 ha, stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą [...] własność Z. C.. Nieruchomość ta objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w K., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 19 kwietnia 2012 r. [...]. Z ustaleń planu wynika, że przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 2U1 tj. teren przeznaczony pod budownictwo usługowe i rzemiosło.

P. Sp. z o.o. wystąpiła do właściciela działki 49/11 o wyrażenie zgody na jej udostępnienie w celu realizacji opisanego wyżej gazociągu, na zasadzie odpłatnej umowy cywilno-prawnej, co potwierdzają pisma z dnia 9.03.2015 r., 27.11.2015 r., 23.12.2015 r. (k. nr 33-37, 38-39, 41-45). Z. C. zgody nie wyraził czemu dał wyraz w piśmie z dnia 17.03.2015 r.

Wobec jednoznacznego stanowiska Z. C., inwestor na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (DZ.U. z 2010r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., wnioskiem z dnia 5.10.2011r. wystąpił do Prezydenta Miasta o orzeczenie w drodze decyzji administracyjnej o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu średniego ciśnienia DN 63 mm o maksymalnym ciśnieniu roboczym 0,5 Mpa w rejonie ulicy Ś. oraz ustanowienie pasa strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi gazociągu) dla gazociągu średniego ciśnienia, jako trwałe ograniczenie praw rzeczowych. Do wniosku załączono m.in. opis wniosku, informację z przebiegu prowadzonych z właścicielem rokowań, wypis z rejestru gruntów wraz z mapą ewidencyjną, wypis z księgi wieczystej, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mapę sytuacyjną z projektowanym przebiegiem gazociągu oraz pełnomocnictwo.

W dniu 4 kwietnia 2016 rolku Prezydent Miasta przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której Z. C. nie wyraził zgody na przebieg gazociągu przez jego nieruchomość.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 29 lipca 201 roku organ I instancji ograniczył sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie inwestorowi wnioskowanego zezwolenia.

W odwołaniu Z. C. kwestionował przebieg gazociągu, wskazując, że zaprojektowana linia gazociągu ominęła dom jego sąsiadki, w związku z tym był przekonany, iż będzie to możliwe również na jego działce, zwłaszcza z uwagi na istnienie przed tą posesją krytego rowu. Odwołujący podnosił, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego wszelkie sieci uzbrojenia powinny znajdować się w obszarze pasa drogowego, co podważa stanowisko organu, że istniejące uzbrojenie i zagospodarowanie pasa drogowego ulicy Ś. nie pozwala na umieszczenie w nim sieci. Z. C. zwrócił uwagę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązuje już od 4 lat, a nową nawierzchnię ulicy Ś. wybudowano rok temu, co oznacza, że zaprojektowanie sieci gazowej na obszarze pasa drogowego i zarazem w sposób nie kolidujący z innymi sieciami było możliwe już na etapie tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie autora odwołania, skoro doszło w powyższym zakresie do zaniechania, to obywatel nie może ponosić tego konsekwencji w postaci ograniczenia możliwości pełnego korzystania ze swojej własności. Odwołujący się podniósł również zarzuty dotyczące nieprawidłowości do jakich miało dojść na etapie prowadzenia z nim przez przedstawiciela P. rokowań. Wskazał mianowicie, że na wszystkie pisma J. G., poza drugą umową, która była taka sama jak pierwsza i nic nowego do sprawy nie wnosiła, odpowiadał, nie wyrażając zgody na przedstawioną mu na początku propozycję budowy sieci gazowej przez jego działkę.

Wojewoda rozpatrując odwołanie stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 29.07.2016 r. została wydana zgodnie z dyspozycją art. 124 u.g.n.

Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie spełniono wszelkie wymogi formalne związane z przeprowadzeniem rokowań poprzedzających wydanie tej decyzji. Inwestor przeprowadzał bowiem w sposób prawidłowy rokowania z właścicielem działki nr 49/11, przedstawiając jednocześnie projekt umowy cywilnoprawnej, w której proponował stosowne wynagrodzenie ustalone przez rzeczoznawcę majątkowego. Właściciel działki nie ustosunkował się jednak do tej propozycji. Niemożność załatwienia sprawy w drodze umowy między stronami została potwierdzona również wyrażonym przez Z. C. na rozprawie administracyjnej stanowiskiem, w którym jednoznacznie podtrzymał brak swojej zgody na zlokalizowanie gazociągu na działce nr 49/11. Za spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań organ uznał sytuację, w której osoba lub jednostka organizacyjna określiła i zaproponowała warunki zgody na wykonanie prac. Niemożność uzyskania zgody oznacza zaś stan, w którym właściciel nieruchomości na zaproszenie do rokowań nie odpowiedział lub sprzeciwił się udzieleniu takiej zgody albo też strona lub strony postawiły sobie warunki, które druga strona uznała za niemożliwe do przyjęcia. Skoro żadna z umów przedstawionych przez inwestora nie została przez Z. C. podpisana to tym samym należało przyjąć, że inwestor dobrowolnie nie wyraził zgody na udostępnienie gruntu.

Podkreślono przy tym, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 u.g.n. nie podlegają weryfikacji okoliczności, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy też takie, które są dla niego nie do przyjęcia. Ponadto proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność.

Zdaniem Wojewody, stanowisko wnioskodawcy, że proponowana trasa gazociągu m.inn. przez działkę 49/11 w najmniej uciążliwym zakresie ingeruje w prawa właścicielskie, jest uzasadnione. Jest to bowiem najkrótsza trasa między punktem zasilania a odbiorcami gazu zlokalizowanymi przy ul. Ś.. Budowa gazociągu ma na celu przyczynienie się do podniesienia atrakcyjności terenu dla przyszłych i obecnych inwestorów chcących realizować na terenie tej części miasta budynki mieszkalne lub usługowe, a ponadto przyczyni się do zmniejszenia emisji pyłów i tlenków siarki z palenisk domowych i kotłowni zakładów usługowych, co jest zgodne ze strategią rządu w dziedzinie energetyki i ochrony środowiska.

Organ ustalił, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w K., zapisy § 25 pkt 2 lit h dopuszczają na terenie oznaczonym symbolem 2U1 budowę obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, z tym, że, jak wynika z ustaleń ogólnych planu (§ 14 pkt 12 lit. d) nowoprojektowane gazociągi powinny być prowadzone w liniach rozgraniczających istniejących dróg poza pasem jezdni. Jednocześnie jednak, jak wskazuje organ odwoławczy, w treści planu dopuszczono lokalizację sieci na innych terenach, pod warunkiem, że ich przebieg nie będzie kolidował z istniejącą i planowaną zabudową oraz ustaleniami w/w planu. Według organu, ta ostatnia okoliczność powoduje, że przedmiotowa działka może być przeznaczona na realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Dodatkowo organ wskazał, że Miejski Zarząd Dróg w decyzji z dnia 29.06.2016 r. nie wyraził zgody na zmianę swojej decyzji z dnia 20.11.2015 r. poprzez wyrażenie zgody na lokalizację tego gazociągu w pasie drogowym ul. Ś. na wysokości działki nr 49/11 z uwagi na gęstość istniejącego uzbrojenia w pasie drogowym oraz obowiązującą gwarancję wykonawcy przebudowy ul. Ś. (k. nr 103 akt adm.). Przepis art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r. poz.1440) stwarza zarządcy drogi prawo do odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury w sytuacji, gdy miałoby to doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że skoro z opisu wniosku inwestora wynika, iż oś projektowanego gazociągu zostanie usytuowana w odległości około 3,3 metra od zachodniej granicy działki nr 49/11 z uwzględnieniem ominięcia istniejcego zadrzewienia na działce, to zlokalizowanie gazociągu na działce nie wpłynie ani też nie zmieni dotychczasowego sposobu korzystania z tej części nieruchomości. Właściciel nieruchomości po zakończeniu inwestycji będzie bowiem mógł z tej części nieruchomości korzystać zgodnie z jej istniejącym zagospodarowaniem. Nadto zlokalizowanie gazociągu nie będzie miało wpływu na warunki jej przyszłej zabudowy. Jak wynika z analizy treści planu zagospodarowania przestrzennego, nieprzekraczalna linia zabudowy zdefiniowana w § 4 pkt 12, jako linia wyznaczona na rysunku planu, określająca dopuszczalne zbliżenie budynku do dróg publicznych, ciągów pieszo – jezdnych, z dopuszczeniem wysunięcia przed wyznaczoną linię: schodów, ganków, wykuszy, balkonów, gzymsów nie więcej niż 1,2 m została wyznaczona na działce nr 49/11 w odleglości około 5 metrów od jej granicy. Planowany gazociąg ma być tymczasem usytuowany w odległości 3,3 metra od zachodzniej granicy działki nr 49/11, a zatem będzie zlokalizowany wraz z pasem strefy kontrolowanej w tej części nieruchomości, w której brak jest możliwości zabudowy, z uwagi na ograniczenia wynikające z planu. W konsekwencji tego, zdaniem organu, podniesiony w odwołąniu zarzut dotyczący utrudnionego w przyszłości inwestowania na działce nr 49/11 z uwagi na pozostawanie małej powierzchni do zagospodarowania, nie może zostać uwzględniony.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Z. C., zarzucając w niej:

1) naruszenie art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez błędną analizę zgromadzonego materiału dowodowego oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy państwowej;

2) naruszenie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez:

– nieprawidłowe odwołanie się do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zagospodarowania działki i lokalizacji obiektu budowlanego,

– niejednoznaczne oznaczenie przebiegu inwestycji przez nieruchonmość jak i zakresu uszczuplenia władztwa właściciela,

– nie spełenienie wymogu ścisłego określenia zakresu czasowego ograniczenia korzystania z nieruchomości,

– brak wskazania publicznego charakteru urządzeń, ktore mają zostać zlokalizowane na działce w oparciu o zapisy w miejscowym planie zagfospodarowania przestrzennego albo warunki określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

– ograniczenie korzystania z nieruchomości w zakresie szerszym niż niezbędny do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego,

– wybór wariantu najkorzystniejszego dla inwestora a nie najmniej obciążającego nieruchomość,

– zaniechanie rozważenia niezbędności i zakresu obciążenia działki nr 49/11 i pominięcie rozważenia interesu wlaściciela nieruchomości, na której mają być realizowane prace związane z budową gazociągu.

Wskazując na te zarzuty Z. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji z urzędu. Wskazać należy, że przed wniesieniem skargi do Sądu, Wojewoda postanowieniem z dnia 19.12.2016 r. na podstawie art. 9 u.g.n. wstrzymał z urzędu wykonanie własnej ostatecznej decyzji z dnia 7.10.2016 r. znak: [...].

W uzasadnieniu skargi Z. C. podniósł, że działka nr 49/11 leży na terenach przeznaczonych pod budownictwo usługowe i rzemiosło, oraz że wszelkie nowoprojektowane gazociągi powinny być prowadzone w liniach rozgraniczających istniejących dróg poza pasem jezdni. Jak zauważył, lokalizacja sieci na innych terenach może mieć miejsce wyłącznie pod warunkiem, że ich przebieg nie koliduje m.in z ustaleniami planu. Ten zaś, jak wskazuje skarżący, dla działki nr 49/11 przewiduje wyłącznie zabudowę usługową i pod rzemiosło, co jego zdaniem, oznacza, że projekt przebiegu nowego gazociągu powinien przewidywać jego poprowadzenie w liniach rozgraniczających istniejących dróg, co w niniejszej sprawie jest możliwe i jest rozwiązaniem najbardziej optymalnym z punktu widzenia interesów właścicieli sąsiadujących nieruchomości. Skarżący wskazał, że sprzeciw zarządcy drogi w stosunku do planu umieszczenia gazociągu wzdłuż jezdni jest nieuzasadniony albowiem istnieje techniczna możliwość zaprojektowania i wykonania gazociągu poza działką nr 49/11 i w ciągu istniejących sieci mediów, bez konieczności projektowania go w sąsiadujących z nim prywatnych działkach.

Zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, lokalizacja gazociągu na jego działce jest nieprecyzyjna bo nie spełnia wymogu ścisłego określenia zakresu ograniczenia prawa własności a ponadto, ustanawiając pas strefy kontrolowanej nie precyzuje zakresu ograniczenia dla właściciela.

W kolejnym zarzucie skarżący podniósł, że zgodnie z brzemieniem art. 124 ust. 1 u.g.n. wymienione w nim urządzenia infrastruktury technicznej muszą mieć charakter celu publicznego, i że ten publiczny charakter musi wynikać z ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo z warunków określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tymczasem, jak wskazuje skarżący, w warunkach przedmiotowej sprawy żaden dokument nie określa charakteru projektowanej inwestycji, w szczególności brak jest decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja nie realizuje także wskazanego w treści art. 124 ust. 1 u.g.n. wymogu dotyczącego ścisłego określenia zakresu ograniczenia nieruchomości czasowo, nie precyzując czasu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Dodatkowo, według Z. C., organ prowadzący postępowanie zaniechał należytego wykonania obowiązku zlokalizowania inwestycji w sposób, który nie godziłby w konstytucyjną zasadę ochrony własności.

W końcowej części skargi jej autor podniósł, iż rzekomo prowadzone z nim rokowania jako wymóg zastosowania procedury wskazanej w treści art. 124 u.g.n. miały charakter pozorny i nie wiązały się z żadną konkretną propozycją odpłatnego korzystania z działki nr 49/11. Wnioskodawca nigdy nie przedstawił istotnych warunków ewentualnej umowy z właścicielem co potwierdza, że jego działania miały charakter pozorny i były nastawione wyłącznie na wykazanie, że spełnił on formalny wymóg wynikający z art. 124 u.g.n.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, jeżeli miało to lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała.

Stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) zwanej dalej jako u.g.n., umożliwia staroście, wykonującemu zadanie z zakresu administracji publicznej, ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Przedstawiona regulacja ma charakter wyjątkowy, co oznacza, że tylko w sytuacji braku zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z wykonaniem określonej inwestycji, gdy prowadzone negocjacje pomiędzy właścicielem a inwestorem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na daną nieruchomość – organ administracji jest uprawniony do działania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Organ administracji jest zobligowany do zbadania czynności poprzedzających złożenie wniosku, w tym sprawdzenia legalności przeprowadzonych między stronami rokowań. Z uwagi na ograniczenie w swobodnym korzystaniu z prawa własności istotne jest jednoznaczne określenie przebiegu inwestycji przez daną nieruchomość jak również precyzyjne określenie na czym polega uszczuplenie władztwa właściciela w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji.

Udzielenie zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości ma służyć temu, by bez konieczności odebrania osobie uprawnionej prawa własności, uzyskać czasowy tytuł prawny do władania daną nieruchomością z przeznaczeniem na cele budowlane, takie jak budowa określonych przewodów, ciągów, obiektów lub urządzeń infrastruktury technicznej, które po ich wybudowaniu pozostaną na nieruchomości jako odrębny od gruntu przedmiot własności. Jak wynika jednak z treści art. 124 ust. 1 u.g.n., tego rodzaju ograniczenie prawa własności ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Po pierwsze od tego, aby ograniczenie właściciela (ewentualnie użytkownika wieczystego) w korzystaniu z jego nieruchomości nastąpiło w związku z realizacją celu publicznego, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie zaś od tego, aby wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. było poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

W rozpoznawanej sprawie powyższe wymogi bez wątpienia zostały spełnione.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniosek złożony przez przedstawiciela inwestora dotyczył przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu ziemnego, tj. gazociągu średniego ciśnienia DN 63 mm o maksymalnym ciśnieniu roboczym 0,5 Mpa w rejonie ulicy Ś. oraz ustanowienia pasa strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi gazociągu) dla gazociągu średniego ciśnienia. Cel opisanej inwestycji, z uwagi na jej przedmiot jakim jest zbiorowe zaopatrywanie mieszkańców w gaz ziemny, ma zatem bez wątpienia charakter publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń stanowi cel publiczny w rozumieniu ustawy. Wojewoda w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji powołał się na art. 6 u.g.n., który to przepis zawiera katalog celów publicznych.

Jak wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w K., przyjętego uchwałą nr [...] Rady Miasta z dnia 19 kwietnia 2012 r. [...], a dokładnie z treści jego § 25 pkt 2 lit. h, na terenie, na którym znajduje się działka nr 49/11, dopuszczono budowę obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej pod warunkiem, że nowoprojektowane gazociągi będą prowadzone w liniach rozgraniczających istniejących dróg poza pasem jezdni. Jest to ogólna zasada realizacji tego typu inwestycji, od której plan przewiduje istotny wyjątek wskazany w treści § 14 pkt 12 lit. d. Przepis ten dopuszcza bowiem lokalizację sieci na innych terenach, pod warunkiem, że ich przebieg nie będzie kolidował z istniejącą i planowaną zabudową oraz ustaleniami w/w planu. Właśnie tego rodzaju sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Faktem jest, że projektowany gazociąg nie został poprowadzony w liniach rozgraniczających istniejących dróg poza pasem jezdni, jak stanowi o tym § 25 pkt 2 lit. h w/w planu. Przyczyną takiego stanu rzeczy było umotywowane stanowisko zarządcy drogi, tj. Zarządu Dróg Miejskich, który po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika inwestora o wyrażenie zgody na lokalizację przedmiotowego gazociągu w pasie drogowym ulicy Ś., na wysokości działki nr 49/11, decyzją z dnia 29 czerwca 2016 r. stwierdził, że nie jest to możliwe z uwagi na gęstość istniejącego uzbrojenia w pasie drogowym oraz obowiązującą gwarancję wykonawcy przebudowy ulicy Ś.. W ocenie Sądu przedstawione przez Zarządcę drogi okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę do zaprojektowania sieci gazowej nie w liniach rozgraniczających istniejącej drogi, lecz właśnie przez działkę nr 49/11, tym bardziej że, takie zlokalizowanie gazociągu na działce nie zmieni dotychczasowego sposobu korzystania z tej części nieruchomości a właściciel nieruchomości po zakończeniu inwestycji będzie mógł z tej części nieruchomości korzystać zgodnie z jej istniejącym zagospodarowaniem. Jak bowiem słusznie zauważył organ odwoławczy, z analizy treści planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy dla tego odcinka ulicy Ś. zdefiniowana w § 4 pkt 12 planu miejscowego określająca dopuszczalne zbliżenie budynku do dróg publicznych, czy też ciągów pieszo – jezdnych, została wyznaczona na działce nr 49/11 w odległości około 5 metrów od jej granicy. Skoro zaś planowany gazociąg ma być usytuowany w odległości 3,3 metra od zachodniej granicy działki nr 49/11, to tym samym będzie zlokalizowany wraz z pasem strefy kontrolowanej w tej części nieruchomości, w której brak jest możliwości zabudowy, z uwagi na ograniczenia wynikające z planu. Innymi słowy mówiąc, Z. C., z uwagi na zapisy planu miejscowego, nie będzie mógł w pełni korzystać z przedmiotowej części należącej do niego nieruchomości niezależnie od tego, czy planowany gazociąg zostanie przez jego działkę poprowadzony, czy też nie. Dodatkowo podnieść należy, że na rozprawie projektant gazociągu oświadczył, iż ustalając odległość gazociągu od ogrodzenia miał na względzie zachowanie istniejącego na działce 49/11 szpaleru drzew. Niezasadny jest tym samym zarzut skarżącego jakoby wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z pominięciem rozważenia interesu właściciela nieruchomości, na której mają być realizowane prace związane z budową gazociągu. Interes ten bowiem, na skutek wydanej decyzji, nie został, jak już wykazano to wcześniej, w żadnym stopniu naruszony.

Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 8, 77 i 107 kpa poprzez błędną analizę zgromadzonego materiału dowodowego oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy państwowej. Niezależnie od tego, że skarżący w żadnym fragmencie uzasadnienia wniesionej skargi nie wyjaśnił na czym konkretnie miałby polegać błąd w analizie w/w materiału, stwierdzić należy, że ocena postępowania organów obu instancji nie potwierdziła zasadności tego zarzutu. Ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada zgromadzonym dowodom, które zostały prawidłowo rozpatrzone i ocenione zgodnie z wymogami procedury administracyjnej.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 K.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią konstytucyjnej zasady praworządności. W rozpoznawanej sprawie nie została naruszona zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, określona w art. 8 K.p.a. Jej naruszenia, jak już wspomniano wyżej, skarżący upatruje w dokonanej przez organ analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która, w jego subiektywnej ocenie, jest błędna. O naruszeniu przedmiotowej zasady nie może jednak decydować subiektywne odczucie skarżącego, lecz obiektywnie istniejące okoliczności. Te zaś, jak już o tym wspomniano, w niniejszej sprawie nie zachodziły.

Odnosząc się do zarzutu skargi w kwestii wadliwie przeprowadzonych rokowań stwierdzić należy, że ich przebieg został szczegółowo przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wywody organu dotyczące braku regulacji w zakresie charakteru i formy rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. zasługują w pełni na akceptacje. Dla celów dowodowych istotne jest by istniała dokumentacja pisemna potwierdzająca okoliczność przeprowadzenia rokowań. W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na czasowe zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) warunki zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela (użytkownika wieczystego) oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia (wyroki NSA z 5.10.2006r. I OSK 1307/05 i 22.02.2012 I OSK 357/11, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 31.12.2007r. II SA/Go 579/07 w Lex nr 357505, wyrok WSA w Poznaniu z 7.10.2009r. IV SA/Po 381.09 w Lex nr 574097).

W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 u.g.n. nie podlegają ocenie same warunki negocjacji czy też proponowana kwota odszkodowania.

W aktach sprawy znajdują pisma z dnia 9 marca 2015 roku, 27 listopada 2015 roku oraz z dnia 23 grudnia 2015 roku wraz z załączonymi do nich umowami, których podpisanie przez skarżącego kończyłoby proces negocjacji. Wobec niewyrażenia przez skarżącego - w piśmie z dnia 17 marca 2015 roku, stanowiącym odpowiedź na kierowane do niego propozycje lokalizacji na jego gruncie przedmiotowej sieci gazowej - zgody na przedmiotową inwestycję oraz wobec nie podpisania w/w umów przez skarżącego, za prawidłowe należy uznać ustalenie organu, że rokowania w sprawie wejścia na teren nieruchomości w celu realizacji inwestycji nie dały rezultatu.

Poza sporem pozostaje więc okoliczność, że inwestor nie uzyskał zgody właściciela na wejście na działkę nr 49/11, przez którą przebiega inwestycja. Jednoznacznie negatywna odpowiedź skarżącego zawarta w piśmie z dnia 17 marca 2015 roku oraz brak z jego strony reakcji na kolejne kierowane do niego oferty w powyższym zakresie pozwalał orzekającym w sprawie organom administracji na uznanie, że inwestor mimo braku zgody na wejście na teren działki skarżącego spełnił wymóg przewidziany art. 124 ust. 1 u.g.n. dotyczący obowiązku przeprowadzenia rokowań. Taki stan uzasadniał udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.

Nie ma racji skarżący dowodząc, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogu określenia czasowego ograniczenia korzystania z nieruchomości. W przypadku realizacji nowej inwestycji celu publicznego, co jest przedmiotem niniejszej sprawy, z istoty nie może być mowy o jakimkolwiek terminie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właściciela (użytkownika wieczystego). Założenie i przeprowadzenie gazociągu przez nieruchomość stanowiącą własność innych osób następuje na czas bliżej nieokreślony. Pogląd o braku podstaw do wskazywania w decyzji wydawanej w oparciu o art. 124 u.g.n. terminu, w którym inwestor może podejmować prace niezbędne do przeprowadzenia na nieruchomości inwestycji celu publicznego wyraził WSA w Kielcach w wyroku z dnia 29.04.2015r. sygn. akt II SA/Ke 267/15 stwierdzając, że z treści art. 107 § 1 i 2 Kpa, wynika, jakie składniki powinna zawierać decyzja. Dodatkowe składniki tj. termin warunek czy zlecenie mogą być zawarte w decyzji, o ile przewidują to przepisy szczególne, a więc gdy przepisy uprawniają organ do ich zamieszczenia w decyzji. Przepis art. 124 u.g.n. nie nakłada na organ obowiązku określania terminu wykonania prac. Sąd przyjął, że realizacja inwestycji celu publicznego wykraczająca poza zakres remontu, konserwacji, czy usuwania awarii, wymagająca decyzyjnego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, nie wiąże się z wymogiem określania w decyzji okresu ograniczenia uprawnień właścicielskich. Powyższy pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.