Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 125/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1,  art. 65 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 167
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 1,  art. 2
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1  art. 20 ust. 1,3,  art. 201 ust. 1,  art. 214,  art. 48,  art. 102 ust. 3
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi ,,A’’ Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ceł antydumpingowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po rozpatrzeniu odwołania A Spółka z o.o. z siedzibą w C. (dalej Spółka, importer) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. nr [...] z [...]r., którą dla towaru ujętego w poz. 1 zgłoszenia celnego nr [...] z [...]r. określono kwotę niedoboru cła antydumpingowego w kwocie [...]zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz organ wezwał przedsiębiorcę do jego zapłaty. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj: Dz. U. z 2018 r., poz.800 ze zm., w skrócie op), art.73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tj: Dz. U. z 2018 r. poz.167), art. 20 ust. 1, ust.3, art. 201 ust. 1 lit. a, ust.2, ust.3, art. 214 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307, dalej WKC), art.48, art. 102 ust.3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 r., dalej UKC), art. 1, art. 2, art. 3, art. 5, art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256, z 7.09.1987, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 2, str. 382), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z 16 października 2014 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 265j8/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 312, z 31.10.2014 r.), art.1 i art.2 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust.3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L 153/17 z dnia 05.06.2013 r.).

Rozstrzygniecie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

[...] i [...]r. działająca jako przedstawiciel bezpośredni Spółki agencja celna (B s.c. – T.P., P.B.), dokonała zgłoszeń celnych w procedurze uproszczonej na podstawie art. 76 ust. 1 lit. b WKC zarejestrowanych w ewidencji pod pozycjami numer [...], [...]. Następnie [...]r. do powyższych zgłoszeń zostało złożone zgłoszenie celne uzupełniające, z zastosowaniem technik elektronicznego przetwarzania danych, zarejestrowane w ewidencji pod pozycją numer [...]. Ponieważ zgłoszenia celne uzupełniające stanowią jeden niepodzielny akt ze zgłoszeniami uproszczonymi to nabierają one mocy prawnej z dniem przyjęcia zgłoszenia uproszczonego (art. 76 ust. 3 WKC).

I tak w poz. 1 zgłoszenia celnego, dla towaru przywiezionego z Tajwanu, opisanego jako rowery dziecięce 1500 szt., zgłaszający zadeklarował ogólną wartość towaru w kwocie [...] na podstawie faktury nr [...] z [...]r., warunki dostawy FOB Keelung, koszty transportu przywiezionych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty /031W/ w łącznej wysokości [...]PLN, koszty transportu, które zostały już poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju /070P/ w kwocie [...]oraz kraj pochodzenia towaru Tajwan, kod [...] (kod Taric [...], kod dodatkowy - [...]). Kraj pochodzenia zadeklarowano na podstawie załączonego świadectwa pochodzenia nr [...] z [...]r. i przyjęto stawkę celną dla krajów trzecich /erga omnes/ 14% (kwota cła [...]PLN).

Zgłoszenie celne zostało poddane kontroli formalnej, bez weryfikacji, oględzin towaru. Przyjęto dane zadeklarowane w zgłoszeniu i towar został zwolniony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu. Tym samym dług celny, powstał w dacie dokonania zgłoszeń w procedurze uproszczonej, tj. [...] i [...]r., tj. pod rządami WKC, który obowiązywał do 30 kwietnia 2016 r. Z dniem 1 maja 2016 r. zaczął obowiązywać UKC, co skutkowała stosowaniem do długów celnych powstałych przed tą datą - z uwagi na brak przepisów przejściowych w unijnym kodeksie celnym, przepisów prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania długu celnego czyli WKC oraz przepisów proceduralnych ustanowionych w unijnym kodeksie celnym, w tym art.48 UKC pozwalającego weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym (...).

2 lutego 2018 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w K. otrzymał Raport z Misji przeprowadzonej przez Europejski Urząd ds. Nadużyć Finansowych C (w skrócie C) zawierający wyniki dochodzenia, które przeprowadzone zostało w celu ujawnienia procederu omijania, wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych, nałożonych na import rowerów, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Tajwanu, który po przepakowaniu wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Wśród załączonych materiałów znajdowały się m.in. dane dotyczące importu rowerów z Chin, a następnie ich eksportu z Tajwanu do UE (pismo z dnia 26 stycznia 2018 r.). Celem Misji przeprowadzonej w dniach 4-17 marca 2017 r. było ustalenie rzeczywistego pochodzenia rowerów przywożonych z Tajwanu do UE oraz zebranie dowodów umożliwiających Państwom Członkowskim odzyskanie cła antydumpingowego. Uzyskano dowody przekazane przez tajwańską administracje celną, że przesyłki rowerów, deklarowane jako pochodzące z Tajwanu w rzeczywistości pochodziły z Chińskiej Republiki Ludowej. Chińskie rowery były jedynie przeładowywane do nowych kontenerów w strefach wolnego handlu na Tajwanie i nie zostały poddane żadnej obróbce lub przetworzeniu.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego - pismem z 12 kwietnia 2018 r. powiadomił importera o ustaleniach dotyczących rowerów ujętych w poz. 1 zgłoszenia celnego [...] z [...]r., w związku z otrzymaniem dokumentacji dostarczonej przez C oraz wyznaczył 30-dniowy termin do zajęcia stanowiska (art. 22 ust. 6 UKC). Wyjaśniono jednocześnie, że jedyną stroną postępowania jest Spółka, gdyż Kancelaria Celna działała jako przedstawiciel bezpośredni.

11 maja 2018 r. - Prezes Zarządu Spółki – W.B. zapoznał się z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów ani nie złożyła wyjaśnień. [...]r. organ wydał decyzję, w której dla towaru ujętego w poz.1 zgłoszenia celnego określił kwotę niedoboru cła antydumpingowego w wysokości [...] PLN oraz wezwał do zapłaty tej kwoty. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, m.in., że pozostaje ona w zgodzie z art. 8 i art. 22 ust. 6 UKC

Określając kwotę cła antydumpingowego organ powołał się na art.1 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L 153/17 z dnia 05.06.2013 r.). Na mocy tego przepisu nałożono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 (kodami Taric 8712 00 70 91 i 8712 00 70 99), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Zgodnie natomiast z art.2 rozporządzenia nr 502/2013, w stosunku do towarów sklasyfikowanych m. in. do kodu CN 8712 00 30 Taryfy celnej, stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, które nie zostały objęte indywidualną stawką cła antydumpingowego9dodatkowy kod Taric B999) wynosi 48,5%.

Organ wyjaśnił również, że z ustaleń C wynika, że do tajwańskiej strefy wolnego handlu wprowadzono 1500 paczek/kartonów zawierających rowery na podstawie deklaracji importowej z dnia 31 marca 2015 r. z deklarowanym krajem pochodzenia przy imporcie: Chiny (kontenery nr [...] oraz nr [...]), a następnie spółka D Co. Ltd. dokonała eksportu tychże rowerów na podstawie deklaracji eksportowej z 1 kwietnia 2015r. (rowery zostały przepakowane do kontenerów nr [...] oraz nr [...]). Odbiorcą przesyłki w Polsce była z kolei Spółka z o.o. A, która dokonała zgłoszenia celnego [...] z 29 maja 2015 r. Powiązania deklaracji importowych i eksportowych dokonał Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu.

Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając wydanie jej z naruszeniem: art. 119 UKC poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od zaksięgowania kwoty cła w wyniku nieprawidłowego przyjęcia, że niewykazanie przez Spółkę kwoty rzekomo należnego cła nie było wynikiem błędu ani tajwańskich ani polskich władz, a wyłączną winą skarżącego, a także przerzucenie ciężaru dowodu w tym zakresie na stronę; art. 120 UKC poprzez niezastosowanie oraz nieodstąpienie od zaksięgowania kwoty cła w wyniku nieprawidłowego przyjęcia, że niewykazanie przez Spółkę kwoty rzekomo należnego cła, gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania; art. 2 oraz 7 oraz art. 84 Konstytucji RP, z których wynika konieczność odtwarzania norm prawnych przez sądy i organy administracji działające na podstawie oraz w granicach prawa; art. 187 § 1, art. 191 op w zw. z art. 73 ust.1 ustawy Prawo celne poprzez brak wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w rezultacie ewentualne wydanie decyzji obarczonej wadą prawną polegającą na niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego; rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony; brak logicznej analizy dotychczas zgromadzonych materiałów; sprzeczność ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału; a także poprzez wybiórczą analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez co dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy zamiast swobodnego ma charakter dowolny, co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, brak przeprowadzenia koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy czynności dowodowych, np. przesłuchań strony - importera itp., co winno być działaniem podstawowym, a także zasadniczym dla ustalenia wartości towaru zadeklarowanego w zgłoszeniach; art. 192 op poprzez błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w postaci zgromadzonych w sprawie dowodów przez co przekroczona została przez organ zasad uznaniowości.

Wniosła o wydanie decyzji dla niej korzystnej, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu prawidłowego przeprowadzenia postępowania celnego i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto odwołująca wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 119 UKC a także odstąpienie od złożenia zabezpieczenia z uwagi na spowodowanie poważnych trudności natury społecznej i gospodarczej dłużnika. W uzasadnieniu podkreślono, że postepowanie nie wyjaśniło, kto wystawił świadectwa pochodzenia towaru jako tajwańskiego i czy poniósł z tego tytułu konsekwencje finansowe. Nadto gdyby miała świadomość, że towar pochodzi z Chin nigdy by go nie kupiła z uwagi na nie ekonomiczny charakter transakcji.

Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie swoich rozważań organ odwoławczy przywołał mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa, w tym WKC i UKC.

Podkreślił, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest zasadność nałożenia cła antydumpingowego na importowane przez Spółkę rowery, przywiezione z Tajwanu ale pochodzące z Chin. W stanie faktycznym sprawy, w świetle informacji i ustaleń C okoliczność ta nie budzi wątpliwości, a tym samym, zasadne było określenie importerowi cła antydumpingowego według stawki 48,5%, tj. zgodnie z art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013. Przedmiotem zgłoszenia celnego były rowery dziecięce klasyfikowane do kodu CN 8712 00 30 (kod Taric"8712 00 30 90) obejmującego rowery dwukołowe i pozostałe ' rowery (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze), bezsilnikowe - rowery z łożyskami tocznymi - - pozostałe.

Zgodnie z obowiązującą w dacie zgłoszenia celnego Taryfą celną - dla towaru klasyfikowanego do kodu CN 8712 00 30 (kod Taric 8712 00 30 90) - stawka celna dla krajów trzecich /erga omnes/ wynosi 14%. Natomiast zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami WE (Dz. Urz. UE L 343/51 z 22.12,2009 r.) cło antydumpingowe może być nałożone na każdy produkt przywieziony po cenach dumpingowych, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę. W stosunku do towarów sklasyfikowanych m. in. do kodu CN 8712 00 30 Taryfy celnej, stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa, które nie zostały objęte indywidualna stawką cła antydumpingowego, wynosi 48,5% 9art. 2 rozporządzenia). Dalej organ przywołał regulacje prawa unijnego z której wynika, że raport C należy traktować tak jak protokół z kontroli sporządzony przez krajowe organy administracji, czyli jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 op, stanowiący dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (por. wyrok WSA w e z 21.03.2013 r. - sygn. akt I SA/Rz 94/13, LEX nr 1301024, NSA z 7.03.2018 r. - sygn. akt I GSK 1295/16, LEX nr 2478661). Również sądy krajowe uznają, że raport C jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania autentyczności i zgodności z prawdą.

Z zestawienia nadesłanego przez Biuro C w załączniku 7, jednoznacznie wynika, że do strefy wolnego handlu na Tajwanie wprowadzonych zostało 1500 paczek/kartonów zawierających chińskie rowery na podstawie deklaracji importowej F1 (import do strefy wolnego handlu) nr [...] z 31 marca 2015 r. (deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny). Operatorem logistycznym w strefie wolnego handlu była spółka D Co. Ltd. Jak wynika z zestawienia - towar został zakupiony od chińskiej spółki E i wprowadzony został do strefy wolnego handlu w kontenerach nr [...] oraz nr [...]. Następnie spółka D Co. Ltd. dokonała eksportu ww. towaru (1500 paczek/kartonów zawierających chińskie rowery) na podstawie deklaracji F5 (eksport ze strefy wolnego handlu) nr [...] z dnia 1 kwietnia 2015 r. Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach nr [...] oraz nr [...] (załadowane na statek [...]). Finalnym odbiorcą towaru w Polsce była Spółka z o.o. A, która dokonała zgłoszenia celnego [...] z [...]r. Powiązania danych, w tym deklaracji importowych i eksportowych dokonał Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu. Organ podkreślił, że Spółka D świadczy wyłącznie usługi polegające na dokonywaniu zgłoszeń celnych w przywozie i wywozie towarów. Operacje dokonywane są w systemie elektronicznym, nie ma kontaktu z właścicielem towaru, jak również nie ma prawa występować o świadectwa pochodzenia. Świadczy usługi logistyczne i obsługę dokumentów dla spółek handlowych.

Jak wskazano wyżej, ponieważ dane zawarte w raporcie dotyczyły przesyłki skarżącej wykluczone jest tajwańskie pochodzenie zakupionych rowerów, a tym samym towar podlega środkom taryfowym obowiązującym dla towarów pochodzących z Chin i należało zastosować cło antydumpingowe w wysokości 48,5%.

Organ odwoławczy nie uznał również za zasadne pozostałych zarzutów odwołania, w tym braku wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w rezultacie ewentualne wydanie decyzji obarczonej wadą prawną polegającą na niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego czy też wybiórczej analizy zebranego materiału dowodowego. Nie dopatrzył się również naruszenia art. 191 op, tj. zasady swobodnej oceny dowodów zgodnie z którą organ ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia. Nie pozostaje powyższe w sprzeczności z twierdzeniem skarżącej, że nie miała kontaktów ze spółką D czy też F, gdyż zakupiła towar od tajwańskiej Spółki G Co. Ltd. z siedzibą w T. na Tajwanie, która wystawiła fakturę. Natomiast do przesyłki dołączone były również: list ładunkowy (Packing list), morski list przewozowy (Bill of Lading), świadectwo pochodzenia potwierdzające, że towary są tajwańskie, co zostało potwierdzone pieczęcią tajwańskiej izby handlowej w N. ([...]). Negocjacji prowadziła ze Spółką G Co. Ltd., co było wynikiem oferty przedstawionej wcześniej na targach rowerowych.

Organ podkreślił, że w sprawie nie jest negowana okoliczność zakupu towaru od tajwańskiej spółki G Co. i prowadzenie współpracy handlowej z F Ltd. czy też D Co. Ltd.. Z dokumentacji C wynika, że F Ltd. była podmiotem wysyłającym rowery z Chin do strefy wolnego handlu na Tajwanie, zaś spółka D Co. Ltd. była operatorem logistycznym w tej strefie, dokonywała obsługi elektronicznych zgłoszeń celnych w systemach, jednakże nie miała fizycznego kontaktu z właścicielem towaru. Spółka G Co. Ltd. została natomiast zidentyfikowana jako jedna ze spółek tajwańskich, której dotyczył proceder sprzedaży rowerów pochodzących z Chin, wysyłanych następnie do krajów Unii Europejskiej jako towarów pochodzenia tajwańskiego.

Dane z Raportu Misji są zgodne z dokumentami przedłożonymi przez skarżącego, z danymi na konosamencie (Bill of Lading) z 9 kwietnia 2015 r. i liście ładunkowym (Packing List) z 7 kwietnia 2015 r. i to eksporter, tj. Spółka G Co. Ltd., zalegalizowała świadectwo pochodzenia w tajwańskiej izbie handlowej, przedstawiając nieprawdziwe dane co do pochodzenia towaru, gdyż co zasady świadectwa pochodzenia wystawiane są na wniosek eksportera lub upoważnionego przez niego przedstawiciela. Organ podkreślił, że sądy administracyjne przyjmują, że jeżeli przyczyną wszczęcia postępowania jest uzyskanie raportu C, z którego wynika, że pochodzenie towaru jest inne niż wskazane w świadectwie, wówczas wystawione świadectwa pochodzenia należy uznać za nieważne. Do jego wystawienia doszło bowiem na podstawie przedstawionych przez eksportera nieprawidłowych informacji (por. wyrok WSA w Gdańsku, sygn.. akt III SA/Gd 844/15). Dodatkowo organ wyjaśnił, że świadectwo pochodzenia nie było świadectwem potwierdzającym status preferencyjny towaru. Świadectwo pochodzenia ("Certificate of Origin") nr [...] z 13 kwietnia 2015 r. było świadectwem potwierdzającym status niepreferencyjny, gdyż dla towarów pochodzących z Tajwanu nie zostały przewidziane w Taryfie Celnej UE żadne preferencje taryfowe. Dla towarów klasyfikowanych do kodu Taric 8712 00 30 90 - w przypadku braku preferencji taryfowych stosuje się stawkę celną konwencyjną dla krajów trzecich- 14%.

Organ nie dopatrzył się również naruszenia art. 192 op i art. 22 ust. 6 UKC. Nie było też potrzeby przesłuchania skarżącego, gdyż zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla oceny wszelkich istotnych okoliczności sprawy oraz prawidłowego ustalenia stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. Okoliczności procederu wysyłki przedmiotowych w sprawie rowerów z Tajwanu do Unii Europejskiej (w tym do Polski), z deklarowanym tajwańskim pochodzeniem nie budzący wątpliwości w związku z ustaleniami opisanymi w Raporcie z Misji C na Tajwanie. Strona skarżąca nie przedstawiła też swojego stanowiska w sprawie.

Na koniec organ podkreślił, że kwestie zwrotu bądź umorzenia należności celnych na podstawie art. 119 oraz art. 120 UKC nie mogły być rozpatrywane w kontrolowanej sprawie, gdyż nie dotyczy ona zwrotu lub umorzenia należności celnych, ale określenia i zaksięgowania niezaksięgowanej do tej pory kwoty cła antydumpingowego. W postępowaniu wymiarowym nie mogą być rozpatrywane kwestie zwrotu czy też umorzenia należności celnych. Postępowanie w tym zakresie jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE dotyczące wykładni art. 220 ust. lit. b WKC zachowuje przy tym aktualność odpowiednio do art. 119 UKC. Dalej organ wyjaśnił, że zmiana stanu prawnego spowodowała, że od 1 maja 2016 r. przepisy dotyczące odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania (art. 220 ust.2 lit. b WKC) zostały zastąpione możliwością zwrotu lub umorzenia należności celnych (art. 119 ust. 1 UKC), jeżeli w wyniku błędu popełnionego przez właściwe organy kwota odpowiadająca długowi celnemu pierwotnie podana do wiadomości była niższa niż kwota należna, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków:

a) w normalnych okolicznościach dłużnik nie mógł wykryć tego błędu; oraz

b) dłużnik działał w dobrej wierze.

Ponieważ UKC nie zawiera przepisów przejściowych, zdaniem organu, analogicznie jak w przypadku wprowadzenia WKC należy stosować przepisy nowe. Dotyczyło to w szczególności decyzji w sprawie zwrotu/ umorzenia należności celnych ( wyroku TSUE z 10.05.2001 r., T-186/97), retrospektywnego zaksięgowania, czy pozwoleń na korzystanie z procedur celnych. Także w przypadku wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 244 WKC, należało żądać złożenia zabezpieczenia - nawet gdy dług celny powstał w 1993 r. lub jeszcze wcześniej. Zgodnie z orzecznictwem ETS-u przepisy proceduralne stosować należało do wszystkich postępowań, które zawisły po wejściu w życie tych przepisów. W przeciwieństwie do tego przepisy materialne, nie mogą regulować skutków prawnych zdarzeń, zaistniałych przed wejściem w życie tych przepisów. Nie ma też wątpliwości, że przepisy zawarte w art. 217-232 WKC są w znacznej większości ewidentnie przepisami proceduralnymi. Zaledwie kilka z nich dotyczy materialnych praw i obowiązków. Dotyczy to art. 220 ust. 3 WKC, który określa przedawnienie długu celnego, por. wyrok WSA w Gliwicach z 13.02.2017 r., sygn. akt III SA/GL 1204/16.

Kierując się powyższym stanowiskiem, organ uznał, że w obecnym stanie prawnym nie ma możliwości odstąpienia od retrospektywnego księgowania długu celnego, nawet gdyby uznał, iż zostały spełnione łącznie przesłanki, o których mowa w przepisie art. 220 ust.2 lit. b WKC. Przepis ten jest przepisem proceduralnym i został uchylony. Organ podkreślił, że to na zgłaszającym spoczywa ciężar wykazania, że podjął wszelkie niezbędne kroki zmierzające do upewnienia się, co do pochodzenia towaru, stopnia jego przetworzenia i rzetelności kontrahentów. Niewystarczające jest przekonanie zgłaszającego, że skoro zamawia towar od przedsiębiorstwa z Tajwanu, to uzasadnione jest założenie, że został tam wyprodukowany. Ryzyko obciąża importera, który, jak wynika z niniejszej sprawy nie może kierować się ceną oferowanego towaru, która w ocenie skarżącego była wyższa od cen roweru kupionego w Chinach o ok.15-20 dolarów.

Podsumowując organ odwoławczy uznał, że ustalenia faktyczne, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji i zastosowane przepisy prawa były prawidłowe. Towar (rowery) pochodził z Chin i winna być stosowana stawka cła antydumpingowego 48,5%.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie kosztów sądowych według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 117 w zw. z art.119 i art.120 UKC przez jego niezastosowanie i zaksięgowanie retrospektywne kwoty niedoboru cła antydumpingowego mimo wystąpienia przesłanek uzasadniających powstrzymanie się od takiego zaksięgowania; art. 124 ust. 1 lit. H pkt i UKC przez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od zaksięgowania cła mimo, że dłużnikowi nie można przypisać oszustwa; art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 i art. 198 § 1 op w zw. z art. 191 op przez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, przyjęcie działania skarżącego na szkodę Skarbu Państwa, ocenianie dowodów w oderwaniu od stanowiska skarżącej i dowolna ocenę materiału dowodowego; art. 233 op poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, mimo że istniały przesłanki do tego aby ją uchylić i umorzyć postępowanie;

- prawa materialnego, tj. art.199 ust. 1 WKC przez uznanie, że skarżąca nie może uchylić się od zapłaty cła , którego zaległości powstały w okolicznościach od niej niezależnych; art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, przez uznanie, że pobranie odsetek za zwłokę było należne.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła tę samą argumentację co w odwołaniu. Przywołała przepisy UKC, w tym art. 119 i 124 tej ustawy i podkreśliła, że nie miała zamiaru popełnienia oszustwa. Po raz pierwszy podniosła również zarzut obrazy art. 124 ust. 1 lit. h UKC i art. 65 ust. 5 Prawa celnego. Nie wiedziała o tajwańskim pochodzeniu rowerów a na podstawie okoliczności towarzyszących transakcji nie miała podstaw podejrzewać, że towar pochodzi z Chin. Działała w dobrej wierze i nie dopuściła się braku staranności. Nie mogła wykryć procederu co potwierdziło dochodzenie C.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odniósł się szczegółowo do podniesionych zarzutów (k.7-13). Podkreślił, że art. 119 i 120 UKC nie miał w sprawie zastosowania, podobnie jak art. 124 ust. 1 lit. h UKC dotyczący wygaśnięcia długu celnego w przypadku niewypłacalności dłużnika. Nadto świadectwo pochodzenia nie stanowi dokumentu uwalniającego od odpowiedzialności za wadliwe obliczenie cła. Komisja nie ma też obowiązku informowania przedsiębiorców o podejrzeniach nieuczciwych transakcji. Odnosząc się do podstawy naliczenia odsetek organ wyjaśnił, że do 20 sierpnia 2016 r. stanowił ją art. 65 ust. 5 Prawa celnego, ale pełna regulacja w tym zakresie wynika z art. 114 rozporządzenia nr 952/2013. Obowiązywał zatem w dacie zgłoszenia celnego. Importer może też dochodzić ich zwrotu od dostawcy.

Również na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. powoływanej dalej jako ppsa). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 op). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ppsa).).

W kontrolowanej pod kątem legalności sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Za podstawę faktyczną wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organu obu instancji, które uznał za prawidłowe (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Wskazać też należy, że skarżąca w istocie nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu ale wykazuje, że nie miała świadomości i wiedzy, że towar jest innego pochodzenia niż deklarował dostawca. Nie działała celowo i z zamiarem oszukańczym, jak również nie uchybiła wymogowi należytej staranności kupieckiej.

Istota sporu sprowadza się wyłącznie do zasadności retrospektywnego księgowania kwoty niedoboru cła antydumpingowego. Należy zgodzić się z organami obu instancji, iż w sprawie spornego zgłoszenia celnego z [...] r. miały zastosowanie przepisy materialne Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz procesowe, obowiązującego od 1 maja 2016 r. Unijnego Kodeksu Celnego - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U.UE L 269 z 10.10 2013 r.). Z mocy art. 286 ust. 2 Unijnego Kodeksu Celnego - rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny zostało uchylone a UKC nie zawiera przepisów przejściowych. Zasadnie w tym zakresie organ posiłkował się wypracowanym przez doktrynę i orzecznictwo stanowiskiem na gruncie wejścia w życie Wspólnotowego Kodeksu Celnego, który w art. 251 przewidywał utratę mocy obowiązującej szeregu "obszarowych" rozporządzeń i dyrektyw. Nie ma też wątpliwości, że TSUE stoi na stanowisku, że przepisy proceduralne stosować należało do wszystkich postępowań, które zawisły po wejściu w życie tych przepisów (wyrok z 10.05.2001 r., T-186/97). Z kolei przepisy materialne, nie mogą regulować skutków prawnych zdarzeń, zaistniałych przed wejściem w życie tych przepisów (wyrok BFH z 1 lutego 2000 r. VII R 16/99). Ponieważ regulacja UKC jest tożsama, poglądy te pozostają aktualne.

Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy słusznie wskazał organ odwoławczy, że zastosowanie miały przepisy prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania długu celnego (WKC, rozporządzenie wykonawcze do WKC) oraz przepisy proceduralne ustanowione w Unijnym Kodeksie Celnym. W tej sytuacji organ odwoławczy nie mógł odstąpić od retrospektywnego księgowania, albowiem Wspólnotowy Kodeks Celny został uchylony, a przepis art. 220 ust.2 lit. b WKC. o odstąpieniu od retrospektywnego księgowania jest przepisem proceduralnym.

W tym miejscu zauważyć trzeba, że dług celny powstał [...]r. Decyzja organu I instancji, została wydana [...]r. a organu odwoławczego [...]r., już pod rządami Unijnego Kodeksu Celnego, obowiązującego od 1 maja 2016 r. Tym samym do 30 kwietnia 2016 r., zgodnie z art. 220 ust. 2 lit b WKC - zaksięgowania retrospektywnego nie dokonywało się, gdy kwota należności prawnie należnych zgodnie z przepisami prawa nie została zaksięgowana w następstwie błędu samych organów celnych, który to błąd nie mógł zostać w racjonalny sposób wykryty przez osobę zobowiązaną do uiszczenia należności działającą w dobrej wierze i przestrzegającą przepisów obowiązujących w zakresie zgłoszenia celnego. Po tej dacie przepisy dotyczące odstąpienia od retrospektywnego zaksięgowania zostały zastąpione możliwością zwrotu lub umorzenia należności celnych (art. 119 ust. 1 UKC) jeżeli w wyniku błędu popełnionego przez właściwe organy kwota odpowiadająca długowi celnemu pierwotnie podana do wiadomości była niższa niż kwota należna, z zastrzeżeniem spełnienia następujących warunków: a) w normalnych okolicznościach dłużnik nie mógł wykryć tego błędu; oraz b) dłużnik działał w dobrej wierze. Organem właściwym do wydania takiej decyzji w rozpoznawanej sprawie jest Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego i jest to odrębne postępowanie - niezależne od postępowania wymiarowego, które musi go poprzedzać.

Zasadnie zauważyły organy obu instancji, że zaskarżona decyzja nie zamknęła drogi do złożenia wniosku o zwrot należności celnych, gdyż z wnioskiem takim można się zwrócić do właściwego organu w terminie trzech lat od dnia powiadomienia o długu celnym (art.121 ust. 1 lit. a UKC) liczonym od daty doręczenia decyzji wymiarowej (art. 102 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 4 UKC). Jednocześnie rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 nie reguluje dokładnie kwestii pochodzenia towaru. Art. 14 ust.3 tego rozporządzenia stanowi, że przepisy szczególne, w tym rozporządzenie nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, mogą zostać przyjęte na potrzeby niniejszego rozporządzenia.

Nadto zgodnie z art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z 11 września 2013 r. dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (C) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 - W celu wzmocnienia wałki z nadużyciami finansowymi, korupcją i wszelką inną nielegalną działalnością na szkodę interesów finansowych objęte indywidualną stawką cła antydumpingowego (dodatkowy kod TARIC B999), wynosi 48,5% wartości Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwanych dalej razem "Unią", gdy wymaga tego kontekst) Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, ustanowiony na mocy decyzji 1999/352/WE, EWWiS, Euratom, wykonuje uprawnienia dochodzeniowe powierzone Komisji na mocy: a) stosownych aktów Unii; oraz b) stosownych porozumień o współpracy i wzajemnej pomocy zawartych przez Unię z państwami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi. Urząd wykonuje uprawnienia powierzone Komisji na mocy rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 w celu przeprowadzania kontroli na miejscu i inspekcji w państwach członkowskich oraz - zgodnie z obowiązującymi umowami o współpracy i wzajemnej pomocy oraz innymi instrumentami prawnymi - w państwach trzecich i w pomieszczeniach organizacji międzynarodowych (art. 3). W ramach swoich zadań dochodzeniowych Urząd przeprowadza kontrole i inspekcje przewidziane w art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 i w przepisach sektorowych, w państwach członkowskich, oraz - zgodnie z obowiązującymi umowami o współpracy i wzajemnej pomocy oraz innymi instrumentami prawnymi - w państwach trzecich i w pomieszczeniach organizacji międzynarodowych. Stosownie do art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2013, po zakończeniu dochodzenia przez Urząd, z upoważnienia dyrektora generalnego sporządza się raport. W raporcie podaje się podstawę prawną dochodzenia, podjęte kroki proceduralne, ustalone fakty z określeniem ich wstępnej kwalifikacji prawnej, szacowane skutki finansowe ustalonych faktów, informacje dotyczące przestrzegania gwarancji proceduralnych zgodnie z art. 9 oraz wnioski z dochodzenia. Przy przygotowaniu tych raportów i zaleceń uwzględnia się prawo krajowe zainteresowanego państwa członkowskiego (art. 11 ust. 2). Raporty sporządzone na tej podstawie stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych. Podlegają one tym samym przepisom dotyczącym oceny co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych i mają taką samą wartość dowodową jak te raporty.

Zasadnie zatem organ przyjął, że raport C należy traktować tak jak protokół z kontroli sporządzony przez krajowe organy administracji, czyli jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 op, stanowiący dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Sąd orzekający pogląd ten w pełni podziela, podobnie jak WSA w Rzeszowie w wyroku z 21 marca 2013 r. - sygn. akt I SA/Rz 94/3 czy NSA w wyroku z 7 marca 2018 r., sygn.. akt I GSK 1295/16, publ. CBOS).

Jak wynika z akt sprawy - dochodzenie C nr [...] zostało wszczęte w 2016 r. w celu ujawnienia i potwierdzenia procederu omijania wprowadzonych wobec Chińskiej Republiki Ludowej środków antydumpingowych nałożonych na przywóz rowerów, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Tajwanu, który po przepakowaniu wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Prowadzone było we współpracy z właściwymi tajwańskimi władzami, tj. Tajwańskim Biurem Handlu Zagranicznego (dalej: BOFT) i Departamentem Śledczym Służby Celnej Tajwanu (dalej: DOI) w ramach misji w dniach 4-17 marca 2017 r. i pomocy prawnej. Podstawę wszczęcia dochodzenia C stanowiły informacje przekazane przez tajwańskie organy celne w marcu 2016 r., dotyczące importu i eksportu za pośrednictwem stref wolnego handlu, składów celnych i centrów logistycznych rowerów przeznaczonych zarówno do krajów Unii Europejskiej, jak i spoza Unii. W swoim piśmie władze te wykazały, że 63 przesyłki chińskich rowerów (odpowiadające co najmniej 81 kontenerom) zostały reeksportowane z Tajwanu do UE. Organy zidentyfikował 105 przesyłek chińskich rowerów (odpowiadających co najmniej 148 kontenerom), które zostały reeksportowane do krajów spoza UE, głównie do Singapuru. Podejrzewano, że przesyłki te zostały faktycznie wywiezione do Unii Europejskiej. Przekazały szczegółowe dane dotyczące przesyłek zgłoszonych na Tajwanie jako przeznaczone do UE. Dane te dotyczyły również przesyłki objętej spornym zgłoszeniem celnym [...] z [...]r.

W trakcie spotkań C i tajwańskich organów celnych zapoznano się z procedurami celnymi, czyli “rodzajami deklaracji" obowiązujących na Tajwanie, kodami procedur dotyczących przeładunków w strefach wolnego handlu, składach celnych, centrach logistycznych i fabrykach celnych. Wyjaśniono w jaki sposób przesyłki wychodzące dopasowano do odpowiednich przesyłek przychodzących. Zgodnie z obowiązującymi tajwańskimi przepisami wejścia do i wyjścia towarów ze stref wolnego handlu (procedury F1/F5) należy zgłaszać w urzędzie celnym i rejestrować w informatycznym systemie odprawy celnej. W związku z tym, w oparciu o informacje przekazane przez C (np. numery kontenerów), DOI było w stanie udzielić właściwych i dokładnych informacji na temat towarów przeładowywanych w tajwańskich strefach wolnego handlu.

Jak wskazano w raporcie [...]z przebiegu wizytacji w dniu 14 marca 2017 r. D Co. Ltd. była zgłoszona w tajwańskim urzędzie celnym jako eksporter rowerów. Przy wwozie do Unii Europejskiej rowery zgłaszano jako pochodzące z Tajwanu, a przesyłki te były potwierdzone fakturami i świadectwami pochodzenia wystawionymi dla różnych tajwańskich spółek m.in. G Co. Ltd, T.. Przedstawiciele spółki D wyjaśnili, że spółka posiada zezwolenie od tajwańskiego rządu na prowadzenie działalności w Strefie Wolnego Handlu (SWH). Zezwolenie takie jest obowiązkowe dla wwozu i wywozu towarów z SWH. Usługi świadczone klientom dotyczą obsługi dokumentów potrzebnych do wwozu i wywozu towarów do/z SWFI. W kwestii przeładunku chińskich rowerów spółka zgłasza do urzędu celnego ich wwóz i wywóz. Przemieszczenia zgłaszane są na podstawie deklaracji, odpowiednio F1 i F5. Na obu deklaracjach nazwa D pojawia się głównie jako nazwa importera lub eksportera. Jednak tajwańska spółka handlowa, do której należy towar mogła być również wymieniona jako eksporter na deklaracjach F5. W tym przypadku spółka jest wymieniona dodatkowo na deklaracji w celu zarejestrowania tego wywozu jako wyjście ze strefy pod zamknięciem celnym, obsługiwanej przez ta spółkę. Spółka nie ma kontaktu z właścicielem towaru, a jedynie z agencjami celnymi ani prawa występować o świadectwa pochodzenia, a ponadto nie dokonywała przeładunków rowerów pochodzenia innego niż chińskie. Świadczyła usługi logistyczne i obsługę dokumentów dla spółek handlowych.

Na podstawie art.45 rozporządzenia Rady (WE) nr 515/97 z 13 marca 1997r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi Państw Członkowskich i współpracy między Państwami Członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego C przekazał Suplement 03 do komunikatu [...]z którego wynika, iż organy celne Tajwanu pismem z 8 grudnia 2017 r. zarejestrowanym pod numerem [...] dostarczyły dane dot. 79 przesyłek rowerów (117 kontenerów) deklarowanych jako przeznaczone do S., Brytyjskich Wysp Dziewiczych oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki. Na podstawie tego wykazu zidentyfikowano ww. 79 przesyłek, które przywiezione zostały do Belgii , Danii, Niemiec, Węgier, Irlandii, Włoch, Litwy, Polski, Rumunii, Hiszpanii, Szwecji, Holandii i Wielkiej Brytanii. Dokumenty potwierdzające import tych przesyłek do Unii Europejskiej zostały następnie przekazane do urzędu cennego na Tajwanie w celu uzyskania pełnych danych przeładunku odnośnych rowerów. Jednocześnie C wyjaśniło, iż otrzymane dane zawierają' całą trasę rowerów' wysłanych z Tajwanu, począwszy od ich importu z Chin do reeksportu do Unii Europejskiej lub krajów trzecich, co wskazuje, że rowery były tylko przepakowane do nowych kontenerów zanim zostały ponownie wywiezione. Dokładność oraz trafność danych przedstawionych przez Administrację Celną Tajwanu były przedmiotem analizy w trakcie misji (pkt 3.2 Raportu z Misji wraz z komunikatem AM/2016/027 - (2017) S02), czego wynikiem jest m.in. załącznik (aneks) 7 zawierający wykaz 84 przesyłek z chińskimi rowerami, przeładowanych na Tajwanie - zidentyfikowanych jako importowane do UE. Stanowią przesłankę dla Państw Członkowskich do odzyskania utraconych ceł antydumpingowych. Biuro C uznało, iż przesyłki towarów zawarte w aneksie 7 pochodzą z Chin, a kryteria niepreferencyjnego pochodzenia nie zostały spełnione, ponieważ chińskie rowery były jedynie przeładowywane przez strefy wolnego handlu, a zatem nie zostały poddane żadnej obróbce lub przetworzeniu, w rozumieniu art. 60 ust.2 UKC (wcześniej art.24 WKC). Na spornych przesyłkach rowerów ciążą należności wynikające z ceł antydumpingowych, należnych w przypadku importu rowerów pochodzących z Chin, które zostały nieprawidłowo zadeklarowane jako pochodzące z Tajwanu.

Z zestawienia nadesłanego przez Biuro C w załączniku 7, jednoznacznie wynika, że do strefy wolnego handlu na Tajwanie wprowadzonych zostało 1500 paczek/kartonów zawierających chińskie rowery na podstawie deklaracji importowej F1 (import do strefy wolnego handlu) nr [...]z dnia [...]r. (deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny). Operatorem logistycznym w strefie wolnego handlu była spółka D Co. Ltd. Jak wynika z zestawienia - towar został zakupiony od chińskiej spółki E i wprowadzony został do strefy wolnego handlu w kontenerach nr [...] oraz nr [...]. Następnie spółka D Co. Ltd. dokonała eksportu ww. towaru (1500 paczek/kartonów zawierających chińskie rowery) na podstawie deklaracji F5 (eksport ze strefy wolnego handlu) nr [...] z 1 kwietnia 2015 r. Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach nr [...] oraz nr [...] (załadowane na statek [..]). Finalnym odbiorcą towaru w Polsce była Spółka z o.o. A, która dokonała zgłoszenia celnego [...] z [...]r. Organ Raport Misji otrzymał 2 lutego 2018 r., za pismem z 26 stycznia 2018 r. Skarżąca odebrała powiadomienie w trybie art. 22 ust. 6 UKC 17 kwietnia 2018 r.

W świetle powyższych ustaleń nie ma wątpliwości, że rowery zakupione przez skarżącą zostały wyeksportowane z Chin a na Tajwanie poddane jedynie czynnościom przeładunkowym, zatem zachowały swoje chińskie pochodzenie. Posiadane przez importera świadectwo pochodzenia towaru okazało się nieprawdziwe. Tym samym towar podlegał środkom taryfowym obowiązującym dla towarów przywożonych z Chińskiej Republiki Ludowej.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie kwestia zasadniczą było określenie faktycznego kraju pochodzenia towaru i określenie należności celnych w prawidłowej wysokości, to w związku z ustaleniem chińskiego pochodzenia towarów zasadne stało się zastosowanie stawki cła antydumpingowego oraz określenie kwoty cła antydumpingowego (A30) w wysokości 48,5 % wartości celnej towaru (zgodnie z art.1 ww. rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r.) w kwocie 94 398,00 PLN.

Sąd za chybione uznał zarzuty naruszenia prawa procesowego, a zwłaszcza naruszenia art. 191 op w zw. z art. 180, art. 187, art. 188, art. 1987 i art. 198 op, tj. brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy. Materiał dowodowy pozyskany od C, jest jednoznaczny i przekonujący. Sama skarżąca nie wskazała o jakie braki dowodowe chodzi, poza przesłuchaniem prezesa zarządu, który konsekwentnie wskazuje na brak świadomości chińskiego pochodzenia towaru, brak kontaktów ze spółkami wskazanymi w raporcie. Podkreśla natomiast negocjacje ze spółką widniejącą na fakturze, co było wynikiem oferty przedstawionej wcześniej na targach rowerowych. Okoliczności tych organy nie negują, co nie oznacza, że towar nie miał chińskiego pochodzenia. Skarżąca nie kwestionowała też wysokości określonego cła.

Organ podkreślił, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż to eksporter zalegalizował towar uzyskując świadectwo pochodzenia w oparciu o nieprawdziwe dane co do pochodzenia rowerów, ponieważ co do zasady świadectwa pochodzenia wystawiane są na wniosek eksportera lub upoważnionego przez niego przedstawiciela (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28.01.2016 r. - sygn. akt III SA/Gd 844/15, Wyrok NSA z 20.08.2013 r. I GSK 511/12,, z 14.05.2019 I GSK 99/17, z 27.06.2012, I GSK 1146/11, z 27.06.2018 I GSK 898/16 i I GSK 1389/16, z 15.06.2012 r. I GSK 894/11 i I GSK 1451/11 publ. CBOIS). Nadto świadectwo pochodzenia ("Certificate of Origin") nr [...] z dnia [...]r. było świadectwem potwierdzającym status niepreferencyjny, gdyż dla towarów pochodzących z Tajwanu nie zostały przewidziane w Taryfie Celnej UE żadne preferencje taryfowe. Nie miał zatem do niego zastosowania art. 220 ust.2 lit. b WKC obowiązujący w dacie zgłoszenia, który został uchylony z dniem 1 maja 2016 r. i zastąpiony art. 119 ust. 1 UKC. Jako przepis procesowy nie mógł być po tej dacie stosowany Dla towarów klasyfikowanych do kodu Taric 8712 00 30 90 - w przypadku braku preferencji taryfowych stosuje się stawkę celną konwencyjną dla krajów trzecich-tu: 14%. Taką też zastosowała skarżąca, która okazała się zaniżona z racji objęcia importu rowerów z Chin stawka antydumpingową.

Za chybione należało ocenić zarzuty obrazy art. 119 oraz art. 120 UKC, który jak wskazano wyżej nie miał w sprawie zastosowania i nie mógł mieć z racji tego, że sprawa dotyczy wymiaru cła a nie wniosku o jego umorzenie lub zwrotu należności celnych. Niniejsza sprawa dotyczy określenia i zaksięgowania niezaksięgowanej do tej pory kwoty cła antydumpingowego. W postępowaniu wymiarowym nie mogą być rozpatrywane kwestie zwrotu czy też umorzenia należności celnych. Ewentualne postępowanie w tym zakresie jest bowiem postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego i wszystkie zarzuty podniesione przez skarżącą odnoszą się do tego postępowania i dążą do zwolnienia importera z obowiązku zapłaty objętego decyzją cła antydumpingowego.

Jak wskazał organ odwoławczy dla spornego długu celnego ma zastosowanie art. 221 ust. 3 i 4 WKC, jako przepis materialny (wyrok TSUE z 23.02.2006 w sprawie C-201/04) a wystarczającą przesłanką do zastosowania jest wykazanie przez organ celny, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną. Sąd kwestię przedawnienia bada z urzędu, gdyż skarżący nie podnosił tego zarzutu, Wprowadzenie w błąd organów celnych co do rzeczywistego pochodzenia towarów w celu uniknięcia zapłaty należności celnych samo w sobie, gdyby czyn ten był popełniony na terenie Polski przez obywateli polskich – spełniałby znamiona przestępstwa z art. 87 § 1 kks, tj. narażenia należności celnych na uszczuplenie poprzez wprowadzenie organów celnych w błąd. Z tych to powodów termin przedawnienia należności celnych objętych decyzją wynosił 5 lat. Zgodnie bowiem z art. 221 ust. 4 WKC wykazanie przez organ celny, że czyn, który spowodował powstanie długu celnego był w momencie popełnienia zagrożony przez obowiązujące przepisy sankcją karną umożliwia zawiadomienie dłużnika o kwocie długu celnego po upływie trzech lat, nie później jednak niż przed upływem lat pięciu (art. 221 ust. 4 WKC w zw. z art. 56 Prawa celnego). Dłużnik (tu: strona skarżąca) może zostać powiadomiony o kwocie należności celnych po upływie trzyletniego terminu nawet jeżeli dłużnik ten nie był sprawcą (tu: eksporter tajwański) zarzucanego czynu. W sprawie brak podstaw do kwestionowania zastosowania przepisu art. 65 ust. 5 Prawa celnego, który obowiązywał w dacie zgłoszenia celnego i powstania długu celnego i jako przepis materialny ma zastosowanie.

W rozpoznawanej sprawie zgłoszenie importowanego towaru zostało dokonane [...]r., a więc decyzja organu celnego została wydana [...]r. i doręczona [...]r – a zatem przed upływem 3 letniego terminu przedawnienia. Od tej daty biegnie termin do złożenia wniosku w trybie art. 119 UKC.

Z tych to przyczyn Sąd skargę oddalił zgodnie z art. 151 ppsa.