Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1368/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6563
Hasła tematyczne: Wiążące informacje stawkowe
Inne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 §  1 pkt 1 lit. a-c, art. 145 §  1 pkt 2, art. 134, art. 200, art. 205 §  2 i 4, art. 209
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 42b ust. 1, art. 42c ust. 1, art. 42b ust. 1 pkt 1, art. 42b ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 685
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Hanna Filipczyk, Protokolant sekretarz sądowy Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Z.L. na decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wiążącej informacji stawkowej na potrzeby opodatkowania podatkiem od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r.; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Z.L. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 2 września 2021 r. do Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek Z.L. (Strona, Skarżący) o wydanie wiążącej informacji stawkowej, uzupełniony w dniu 22 października 2021 r., dotyczący określenia klasyfikacji według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) dla towaru: "[...] " oraz stosowania art. 120 ust. 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., dalej Uptu).

We wniosku Strona podała, że dokonuje zakupu w Stanach Zjednoczonych samochodów zabytkowych. Samochody te spełniają wszelkie wymogi prawne, aby uznać je za zabytkowe. Po dokonaniu zakupu samochody te transportowane są statkami morskimi do portu w G. . W porcie w G. w urzędzie celno-skarbowym są clone i płacony jest VAT z tytułu importu. Importowy podatek VAT wynosi w tym przypadku 8%. Następnie samochody te są sprzedawane przez przedsiębiorcę na terytorium kraju, również jako zabytkowe. Nie dokonywane są żadne ingerencje w te samochody przez co nie tracą one przymiotu bycia zabytkowymi, gdyż nadal ułamkowa część oryginalnych części stanowi ponad 75% wszystkich części.

Strona wniosła o potwierdzenie, czy sprzedając importowane wcześniej samochody zabytkowe może dokonać tej sprzedaży na terytorium Polski ze stawką podatku 8%, taką samą jaką stosuje do importu tych samochodów. Stawka VAT 8% przy spełnieniu powyższych warunków znajdzie zastosowanie przy imporcie towarów. Oczywistym jest, że w przypadku późniejszej sprzedaży na terytorium Polski samochód ten spełniając wszystkie wymienione wcześniej warunki i posiadając opinię rzeczoznawcy o zakwalifikowaniu go jako samochodu zabytkowego również będzie podlegał opodatkowaniu stawką w wysokości 8%, ponieważ nadal jest tym samym towarem w rozumieniu Uptu i zgodnie z zasadą jednolitego traktowania wszystkich towarów oraz podatników nie występują żadne szczególne unormowania powodujące zmianę wysokości stawki podatku od towarów i usług z 8% na inną. Strona wnosząc o sklasyfikowanie towaru, wskazała jako właściwą klasyfikację PKWiU.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) pismem z 24 września 2021 r. wezwał Stronę o doprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie jednej konkretnej wersji samochodu zabytkowego, którego ma dotyczyć złożony wniosek o wydanie WIS oraz wskazanie właściwej klasyfikacji dla towaru (Nomenklatury Scalonej).

W uzupełnieniu Strona podała, że złożony wniosek dotyczy klasyfikacji samochodu [...] z 1982 r. (powinno być [...] ) o pojemności skokowej 7535 cm (zgodnie z załączonym pismem) według PKWiU na potrzeby art. 120 ust 2 Uptu.

Dodatkowo Strona załączyła "komplet dokumentów samochodu do oclenia". W tym m.in.:

- Opinię Techniczną nr [...] z dnia 1 marca 2016 r. zawierającą dokumentację fotograficzną pojazdu,

- zgłoszenie celne (kopia SAD - karta 8), z którego wynika m.in., że towar to przedmiot kolekcjonerski samochód używany: rok modelu: 1983, marka: [...] , pojemność 7535 cm3. Rodzaj paliwa: benzyna, rok produkcji: 1982, Nr nadw/podw [...] ,

- poświadczone zgłoszenie celne (PZC),

- fakturę nr [...] (data wystawienia [...] września 2019 r.) z której wynika, że Strona sprzedała ww. towar za 16 tyś zł. Czynność tę opodatkowała stawką podatku w wysokości 23%.

W dniu [...] grudnia 2021 r. DKIS wydał decyzję o odmowie wydania wiążącej informacji stawkowej.

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2022 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej Op), DKIS utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DKIS wskazał, że w przedmiotowej sprawie decyzja WIS nie może być wydana, ponieważ wniosek dotyczy czynności, która została już dokonana (potwierdza to faktura wystawiona w dniu [...] września 2019 r.), dla której nie może zostać zagwarantowane związanie organów podatkowych po dniu jej doręczenia. W konsekwencji tutejszy organ zobligowany był do odmowy wydania WIS w przedmiotowej sprawie.

DKIS podkreślił, że faktura nr [...] z dnia [...] września 2019 r. dokumentująca dokonaną przez Stronę dostawę towaru będącego przedmiotem wniosku o wydanie WIS, jednoznacznie potwierdza, że intencją Strony było uzyskanie decyzji dotyczącej określenia klasyfikacji jak i stawki podatku dla czynności, która miała miejsce przed datą złożenia wniosku WIS-W. Z przesłanej w ramach uzupełnienia wniosku faktury nr [...] wynika bowiem, że Strona sprzedała już samochód będący przedmiotem wcześniejszego importu.

DKIS podkreślił, że WIS jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania przez podmiot dokonujący lub zamierzający dokonywać czynności stanowiących jej przedmiot m.in. dostawę towarów.

DKIS nadmienił, że przepisy regulujące instytucję WIS obowiązują od 1 listopada 2019 r., a załączona do uzupełnienia wniosku faktura wystawiona została dniu 2 września 2019 r. Samochód został zatem sprzedany przed wejściem w życie przepisów dotyczących WIS, czego świadomość musiała mieć Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego jednocześnie doradcą podatkowym. DKIS dodał, że w przepisach Uptu brak jest ukierunkowania na czynności, które zostały już dokonane w przeszłości, tj. wydawania WIS na potrzeby już opodatkowanych dostaw towarów. Nie ma też regulacji wskazujących na związanie organów podatkowych wobec wnioskodawcy na okres przed wydaniem WIS lub na inną ochronę w stosunku do czynności, które już zostały dokonane w przeszłości. WIS jest instytucją gwarantującą pewność zastosowania prawidłowej stawki podatku od towarów i usług do czynności będących jej przedmiotem wykonanych w przyszłości. Zgodnie z art. 42c ust. 1 Uptu ze względu na związanie organów podatkowych wydaną decyzją, cel wprowadzenia do porządku prawnego WIS jest możliwy do osiągnięcia wyłącznie, jeżeli wniosek o wydanie WIS dotyczy czynności, które zostaną wykonane w przyszłości. Tym samym zakres przedmiotowy żądania, z którym wystąpiła Strona, nie spełnia warunków do uzyskania WIS.

DKIS zauważył, że procedowany wniosek dotyczył wiążącej informacji stawkowej, o wydanie której zwróciła się Strona i co potwierdza treść samego odwołania. We wniosku o wydanie WIS Strona wniosła o potwierdzenie, czy sprzedając importowane wcześniej samochody zabytkowe może dokonać ich dostawy na terytorium Polski ze stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8% (taką samą stawką podatku jaką stosuje do importu tych samochodów). Tymczasem udzielając odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego w piśmie z dnia 14 marca 2022 r. Strona wskazała: "(...) Złożyliśmy wniosek o otrzymanie wiążącej informacji stawkowej co do towarów, które dopiero będziemy importować na obszar celny UE, ponieważ chcieliśmy poznać interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej co do przyszłych zdarzeń, gdyż mój mocodawca nie jest pewny zasadności podejmowanych czynności przez organy kontroli celnej (...)".

Z powyższego można wnioskować, że Strona zamiennie wskazuje na chęć uzyskania WIS w zakresie dostawy towaru oraz importu towaru na terytorium Rzeczypospolitej Polski, a jednocześnie uzyskania informacji co do prawidłowości działań organów celnych. Jeżeli zatem, jak wskazuje Strona, jej intencją było otrzymanie potwierdzenia klasyfikacji oraz ustalenia stawki podatku VAT na potrzeby dostawy towaru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zaimportowanych wcześniej samochodów, nie można jednocześnie oczekiwać potwierdzenia zasadności podejmowanych czynności przez organy kontroli celnej. Obie instytucje prawa, tj. WIS i WIT, pomimo pewnych podobieństw natury proceduralnej, funkcjonują jednak w oparciu o różne przepisy prawa.

DKIS wyjaśnił, że WIS jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług. Natomiast WIT jest decyzją wydawaną na podstawie art. 33 i 34 Unijnego Kodeksu Celnego , w której właściwy organ dokonuje klasyfikacji towaru i określenia na tej podstawie wysokości cła i ewentualnych opłat celnych lub innych zastosowanych środków. WIT nie określa natomiast stawki podatku VAT dla importu towarów. Organem właściwym do wydawania decyzji WIT upoważniony jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. Odrębną instytucją prawną są również interpretacje indywidualne wydawane zgodnie z przepisami Op.

Końcowo DKIS zauważył, pomimo braku odniesienia się do tej kwestii w decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, że Strona we wniosku WIS-W wskazała, że jego przedmiotem jest towar (poz. 52 wniosku), natomiast w poz. 54 tego wniosku Strona zaznaczyła Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU). Wobec powyższego organ pierwszej instancji wezwał Stronę do zaznaczenia właściwej pozycji wniosku dotyczącej klasyfikacji jego przedmiotu. Pomimo wystosowania w tym zakresie wezwania organu, Strona nie zmieniła treści żądania. Brak wskazania właściwej klasyfikacji według której organ powinien sklasyfikować przedmiot wniosku o wydanie WIS stanowi brak formalny wniosku o wydanie WIS. Zatem Strona ubiegając się o wydanie WIS w przyszłości powinna wskazać właściwą klasyfikację towaru ze względu na przedmiot wniosku WIS-W.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – doradcę podatkowego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie art. 42b ust. 1 Uptu, poprzez uznanie, że złożony wniosek dotyczy dokonanych czynności, a nie czynności, które importer ma dopiero dokonać w przyszłości.

DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).

Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ustalenia, czy przedmiot wniosku Strony stanowił pojazd samochodowy, który Skarżący ma dopiero zamiar importować na obszar celny UE, czy też samochód osobowy, który Skarżący już zaimportował i dokonał w przeszłości jego dostawy na terenie kraju (konkretnie [...] września 2019 r.).

Powyższa okoliczność jest, zdaniem DKIS, kluczowa w tej sprawie, gdyż przedmiotem Wiążącej Informacji Stawkowej nie może być dokonana już transakcja. DKIS wskazał, że wynika to z faktu, iż WIS jest wydawana wobec podmiotu, który jest podatnikiem posiadającym NIP lub innym podmiotem dokonującym lub zamierzającym dokonać m. in. dostawy towaru (art. 42b ust. 1 Uptu). DKIS dodał, że WIS gwarantuje związanie organów po dniu jej doręczenia (art. 42c ust. 1 Uptu).

Analiza akt sprawy prowadzi do konstatacji, że w uzupełnieniu wniosku o WIS Skarżący podał, iż przedmiot tego wniosku stanowił samochód [...] z 1982 r. o pojemności skokowej 7535 cm "taki jak w opinii załączonej do pisma". Skarżący do uzupełnienia wniosku dołączył dokumentację dotyczącą powyższego pojazdu.

DKIS zasadnie przyjął, że wniosek musi dotyczyć powyższego samochodu, zatem pojazdu sprzedanego przez Stronę w dniu [...] września 2019 r. ze stawką 23%. Nie ma natomiast racji organ twierdząc, że powyższa okoliczność uzasadniała odmowę wydania WIS.

Faktura sprzedaży powyższego pojazdu wskazuje, że Skarżący jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, posiadającym nr NIP, w tym również właściwy nr na potrzeby dokonywania transakcji wewnątrzwspólnotowych. Strona jest zatem podmiotem, o którym mowa w art. 42b ust. 1 pkt 1 Uptu - podatnikiem posiadającym numer identyfikacji podatkowej, a więc podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o WIS. Z niezrozumiałych zatem przyczyn DKIS uznał, że wobec Strony zastosowanie znajdzie art. 42b ust. 1 pkt 2 Uptu, dotyczący podmiotów innych niż wymienionych w pkt 1, dokonujących lub zamierzających dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a. DKIS pominął ponadto, że powyższy ust. 1 pkt 2 nie został wprowadzony po to by wykluczyć możliwość ubiegania się o WIS w stosunku do sprzedanych już towarów lub wykonanych usług. Ów przepis dotyczy bowiem podmiotów, które jeszcze nie dopełniły obowiązku rejestracyjnego, gdyż dopiero dokonują lub mają zamiar wykonać czynność opodatkowaną. Innymi słowy, na podstawie art. 42b ust. 1 pkt 1 i 2 Uptu został określony krąg podmiotów upoważnionych do złożenia wniosku o WIS. Są nimi już zarejestrowani podatnicy oraz podmioty, które status podatnika uzyskają lub mają zamiar uzyskać w związku z czynnością stanowiącą przedmiot składanego wniosku.

Sąd nie dostrzega ponadto podstawy prawnej aby negować prawo ubiegania się o WIS w stosunku do dokonanych już dostaw, w tym również do dostaw, które odbyły się zanim przepisy o WIS zaczęły obowiązywać. Podatnik może zatem wskazać na już dokonane świadczenie np. planując dokonywanie analogicznych świadczeń w przyszłości. Podatnik winien wówczas posłużyć się opisem i dokumentacją dotyczącą wcześniej dokonanej transakcji. Zadaniem DKIS jest natomiast ocenić, czy ów opis oraz dokumentacja są wystarczające dla wydania Wiążącej Informacji Stawkowej. Z kolei podatnik, z punktu widzenia funkcji ochronnej WIS, winien mieć na względzie, że planowane transakcje muszą dotyczyć dokładnie takiego samego towaru lub towaru posiadającego dokładnie te same cechy istotne z punktu widzenia przyjętych kryteriów zastosowania konkretnej stawki podatkowej.

Organ pominął ponadto, że nawet gdyby przyjąć, iż dokumenty przedstawione przez Stronę mają charakter poglądowy, zaś Skarżący w istocie pyta o inne, podobne pojazdy, które będzie sprowadzał w przyszłości, to i tak ustalenie stawki dla sprzedaży tych pojazdów jest, zdaniem Sądu, możliwe. Przedmiotem wniosku, wedle Strony, ma być pojazd podlegający opodatkowaniu stawką preferencyjną z tytułu importu. Skarżący pyta, czy w świetle obowiązującego prawa będzie mógł z tą samą stawką opodatkować sprzedaż krajową.

W ocenie Sądu, oczekiwania Strony będą spełnione jeśli organ wypowie się według jakiej stawki Skarżący winien sprzedać importowane samochody, na przykładzie pojazdu, który wskazał w treści pisma stanowiącego uzupełnienie wniosku. Organ winien zatem ocenić, czy prezentowany pojazd jest, czy też nie jest pojazdem kolekcjonerskim, a jeśli tak, to czy preferencyjna stawka od importu tego towaru będzie również właściwa dla jego dostawy krajowej.

Zdaniem Sądu taka była intencja Skarżącego, zaś organ, zamiast wikłać się w spór proceduralny, winien udzielić podatnikowi odpowiedzi dotyczącej właściwej stawki na sprzedaż krajową przedstawionego samochodu.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga okazała się zasadna, zatem decyzja podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa.

O kosztach Sąd postanowił na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i 4, art. 209 Ppsa. Na koszty w kwocie 697 zł składał się wpis od skargi 200 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł obliczone na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).