Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 487/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 j ust. 1 pkt 2 art. 23 ust. 1 pkt 2 lit a), art. 23 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2001 nr 6 poz 56
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska WSA Donata Starosta Protokolant st.sekr.sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2013 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody W. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji, oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., po rozpoznaniu wniosku M. R. z dnia (...)r. o wznowienie postępowania administracyjnego odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r. nr (...) orzekającej o odmowie przyznania M.R. prawa do zasiłki przedemerytalnego.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Prezydent Miasta K. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz.65, dalej ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu) oraz art. 6 ust. 6 i art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz.56 ze zm.) odmówił przyznania M.R. prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że decyzja ZUS o ustaleniu kapitału początkowego z dnia (...) r., w której ustalono zainteresowanemu okresy składkowe na 30 lat, 1 miesiąc, 22 dni, została zastąpiona decyzją o ponownym ustaleniu kapitału początkowego z dnia (...) r. ZUS w decyzji tej wziął po uwagę okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, który to okres nie jest zaliczany do stażu pracy bezrobotnych, ani do okresu niezbędnego do nabycia prawa do zasiłku, dlatego też twierdzenie, że wnioskodawca spełnia warunki niezbędne do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego jest błędne. Różnice w obliczeniach stażu pracy wpisanych w karty rejestracyjne wynikają z faktu dostarczania przez wnioskodawcę przy różnych rejestracjach, odmiennych dokumentów oraz z faktu nie zaliczeniu do stażu pracy świadectw pracy zawierających braki. Staż pracy ustalany na podstawie przedkładanych dokumentów był wyliczany prawidłowo i na dzień 1 stycznia 1999 r. nie wynosił 30 lat. Od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania.

Pismem z dnia (...) r. pełnomocnik zainteresowanego wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., wskazując, że w dniu (...) r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. W. wydał decyzję, w której ustalił zainteresowanemu ponownie wysokość kapitału początkowego. Jak wynika z ww. decyzji, podstawa wymiaru kapitału początkowego dla ustalenia wysokości kapitału początkowego uległa zmianie, a organ rentowy ustalił okres ubezpieczenia wynoszący na dzień 1 stycznia 1999 r. łącznie 29 lat, 7 miesięcy, 2 dni okresów składkowych oraz 6 miesięcy, 1 dzień okresów nieskładkowych. Łącznie 361 miesięcy ubezpieczenia. Powyższe w ocenie pełnomocnika stanowi bezpośrednią podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, a pośrednio stwarza uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego.

Decyzją z dnia (...) r. Prezydent Miasta K. odmówił uchylenia decyzji z dnia (...) r. orzekającej o odmowie przyznania wnioskodawcy prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie, a Wojewoda W. decyzją z dnia 15 (...) r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. i orzekł o przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Z uzasadnienia decyzji Wojewody W. wynika, że organ I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające w sposób niepełny, w związku z powyższym powinien ponownie przeanalizować materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie.

W dniu (...) r. Prezydent Miasta K. wydał kolejną decyzję orzekająca o odmowie uchylenia decyzji z dnia (...) r.

W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda W. decyzją z dnia (...) r. orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia (...) r. oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Jako podstawę uchylenia decyzji, organ II instancji wskazał na nie wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. Organ I instancji dokonując ponownej analizy materiału dowodowego ustalił, że ogólny staż pracy wnioskodawcy w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy, tzn. wszystkie przedstawione świadectwa pracy, zaświadczenia o uzyskiwanym wynagrodzeniu, warunkującym nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego, wyniósł 29 lat, 8 miesięcy, 8 dni, w tym pracy w warunkach szczególnych 15 lat, 5 miesięcy, 8 dni.

Ustalony okres zatrudnienia w kontekście składanych przez wnioskodawcę w dniach (...)r., (...)r., (...)r., (...)r., wniosków o przyznania zasiłku przedemerytalnego, w aspekcie przytoczonych okoliczności nie upoważnia wnioskodawcy w dalszym ciągu do zasiłku przedemerytalnego.

Ponadto wskazano, że do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został dodany art. 150 a, który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r. przysługuje osobie, która do 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia (ust. 1), przy czym:

- prawo do zasiłku przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli 31 grudnia 2001r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego (ust. 2),

- prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001r., nie wcześniej jednak niż od 1 stycznia 2002r. (ust. 3), ale

- osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 200Ir. (ust. 4),

- osoba uprawniona mogła złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do 28 lutego 2006r., do właściwego dla miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy (ust. 5).

Przepis 150 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzależnił zatem przyznanie prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego, nie od faktu posiadania konkretnych uprawnień, lecz jedynie od spełnienia warunków do ich uzyskania.

Po przeanalizowaniu przedmiotowej sprawy (posiadania przez wnioskodawcę okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego w odniesieniu do kolejno składanych wniosków) oraz w odniesieniu do dyspozycji art. 150 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, należy stwierdzić, że w tym aspekcie nie ma wnioskodawca prawa do zasiłku przedemerytalnego. Nie zostały spełnione następujące przesłanki: brak uprawnień do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych (w okresie 18 miesięcy przed rejestracją udokumentował wnioskodawca zatrudnienie przez 298 dni, podczas gdy warunkiem przyznania prawa do zasiłku jest udokumentowanie co najmniej 365 dni zatrudnienia) oraz brak wymaganego stażu pracy ( wnioskodawca nie posiada 30- letniego stażu pracy).

W tej sytuacji Prezydent Miasta K., decyzją z dnia (...)r. ponownie odmówił uchylenia decyzji z dnia (...)r.

Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, Wojewoda W. decyzją z dnia (...)r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji niedochowanie podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art.10 K.p.a.) w zakresie umożliwienia stronie i jej pełnomocnikowi odniesienia się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy zalecił dokonanie szczegółowych wyliczeń okresów stażu pracy w odniesieniu do każdego ze składanych wniosków i jednoznaczne wskazanie podstawy prawnej ewentualnego nie zaliczenia do stażu jakiegokolwiek okresu zatrudnienia..

Decyzją z dnia (...)r. Prezydenta Miasta K. odmówił uchylenia decyzji z dnia (...)r.

W uzasadnieniu wskazano, że wykonując zalecenia zawarte w decyzji Wojewody W., organ I instancji wnioskiem z dnia (...)r. zwrócił się do ZUS o informację od jakiej podstawy odprowadzane były składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu zatrudnienia odwołującego w wymiarze 1/2 etatu, w PPHU "M." w okresie od (...)1999 r. do (...)1999 r. oraz w PH "A." w okresie od (...)1993 r. do (...)1993 r.

W odpowiedzi ZUS wskazał, że wnioskodawca podlegał ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia w PPHU "M." w okresie od (...)1999r. do (...)1999 r. na 1/2 etatu. Podstawy na ubezpieczenie społeczne za 1999 r. wynosiły 02/1999r. –(...); 03/1999r. –(...); 04/1999r .-(...); 05/1999r.-(...). Ponadto poinformowano, że nie ma możliwości poświadczenia od jakiej podstawy odprowadzane były składki na Fundusz Pracy. W dokumentach ubezpieczeniowych przesłanych do ZUS składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wykazywane są zbiorczo w miesięcznej deklaracji rozliczeniowej. Nie są zapisywane na indywidualnym koncie osoby ubezpieczonej, dlatego Zakład nie dysponuje informacjami za jakich ubezpieczonych i jaka kwota składki została naliczona. Natomiast zatrudnienia w PH "A." od (...).1993r. do (...)1993r. nie można potwierdzić, ponieważ w/w zakład od 02/1993r. rozliczał się na deklaracjach bezimiennych. Do uprawnień zasiłkowych zaliczono łącznie 29 lat 8 miesięcy i 13 dni. Nie zaliczono do uprawnień zasiłkowych (w całości lub częściowo) okresów pracy w "I." K., M.-E. w W., Zakład Ślusarski w O., M. PPHU. Okres zatrudnienia w firmie I. od (...)1985 r. do (...) 1992 r. stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu został pomniejszony o okres urlopu bezpłatnego. Wymieniony przepis nie daje podstaw do zaliczenia okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zasiłków chorobowych po ustaniu zatrudnienia oraz urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Jednakże uwzględniając sugestie organu odwoławczego nie odliczono urlopów bezpłatnych udzielonych w okresach (...) 1986 r. – (...) 1986r., (...) 1986r.- (...)1986 r., (...)1986r. – (...) 1986r., (...) 1992 r.- (...) 1992 r., ponieważ w tym okresie odwołujący był równocześnie zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie M.-E. w W. oraz w I.-B. w O.W. Pozostałe okresy urlopu bezpłatnego, tj. (...) 1990r. – (...) 1990r., (...) 1990r. – (...) 1991r., (...) 1992r.- (...) 1992r.; zostały zgodnie z przepisami wyłączone z okresu zatrudnienia. Natomiast cały okres zatrudnienia w wymienionej firmie M.-E. od (...) 1988r. do (...) 1990r. oraz w Zakładzie Ślusarskim B.K. w O. od (...) 1990r. do (...) 1990r. nie zostały zaliczone ponieważ pokrywają się z innym zaliczonym okresem zatrudnienia ("I." K.). Brak podstaw prawnych do proporcjonalnego przeliczenia zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu w PPHU "M.", ponieważ przepis art. .23 ust.1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zaliczenie okresów zatrudnienia do stażu pracy od którego zależy nabycie uprawnień zasiłkowych, uzależnia od uzyskiwania co najmniej najniższego wynagrodzenia w okresie zatrudnienia. Natomiast wnioskodawca będąc zatrudnionym w wymiarze 1/2 etatu uzyskiwał wynagrodzenie miesięczne w wysokości 325 zł, podczas gdy obowiązujące wówczas najniższe wynagrodzenie wynosiło 650 zł.

Ponadto wyjaśniono, że w PPHU "K." wnioskodawca zatrudniony był w okresie od (...) 1999r. do (...) 2000r., tj. łącznie przez okres 9 miesięcy i 23 dni (a nie od (...) 1999r. jak kilkakrotnie błędnie wskazuje w swojej decyzji organ odwoławczy).

W kwestii podnoszonych przez wnioskodawcę "łagodniejszych wymogów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych" na skutek rozwiązania stosunku pracy z powodu upadłości pracodawcy; wyjaśniono, że przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. z 1991r. Nr 106 poz. 457 ze zm.) w art. 20 ust.2 pkt 1 stanowiły, że warunku pozostawania w zatrudnieniu przez co najmniej 180 dni w okresie 12 miesięcy przed rejestracją nie stosuje się do bezrobotnych z którymi rozwiązano stosunek pracy na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Przepisy wymienionej ustawy obowiązywały do dnia 31 grudnia 1994 r. Wnioskodawca w tym czasie był osobą bezrobotną z prawem do zasiłku od (...) 1994r. do (...)1995r.

Odnośnie nieuwzględnienia przez organ I instancji okresów za które otrzymał wnioskodawca odszkodowanie w wyniku wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia (...) 2008 r. w sprawie sygn. akt (...) wyjaśniono, iż konsekwencją wydania ww. wyroku była decyzja ZUS z dnia (...) 2009r. Nr (...), która była przedmiotem rozpatrywania przez organ I instancji jako podstawa do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie.

W odniesieniu do zaleceń zawartych w decyzji organu odwoławczego wyjaśniono, że staż pracy w stosunku do poszczególnych wniosków z dnia (...).2003r., (...) 2003r., (...).2005 r., (...) 2005 r. został już ustalony i podany w decyzjach wydawanych na skutek powyższych wniosków. Pomimo tego PUP wykonując zalecenia organu odwoławczego dokonał ponownego wyliczenia okresów zatrudnienia z rozbiciem na poszczególne okresy.

Po rozpoznaniu odwołania od wymienionej decyzji, Wojewoda W. decyzją z dnia (...)r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego uzyskał na podstawie pisma ZUS z dnia (...).2011r., informację, że staż pracy wnioskodawcy wynosi ogółem 31 lat, 2 miesiące, 5 dni. Z pisma ZUS nie wynika na jaki dzień odwołujący posiada ww. staż pracy oraz na podstawie jakich okresów zatrudnienia i z jakich zakładów pracy ustalono jego wymiar. Braki te nie pozwoliły organowi odwoławczemu na jednoznaczne określenie, czy wnioskodawca posiada wymagany staż pracy do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz jakie okresy należy wliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Organ odwoławczy stwierdził również, że organ I instancji winien ponownie ustalić w sposób nie budzący wątpliwości, czy w dniu złożenia wniosku o zasiłek przedemerytalny wnioskodawca spełniał przesłanki w zakresie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych oraz wskazać z jakiej daty wniosek jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

Decyzją z dnia (...) r. Prezydenta Miasta K., po raz kolejny, odmówił uchylenia decyzji z dnia (...)r.

W uzasadnieniu wskazano, że wykonując zalecenia zawarte w decyzji Wojewody W., pismem z dnia (...) r. zwrócono się do ZUS Inspektorat w K. o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy decyzją z dnia (...).2009r. o ustaleniu wartości kapitału początkowego z której wynika, że odwołujący posiada 29 lat, 7 miesięcy i 9 dni okresów składkowych oraz 6 miesięcy i 1 dzień okresów nieskładkowych; a treścią pisma z dnia (...) 2011 r., z którego wynika, że posiada staż pracy w wymiarze 31 lat, 2 miesiące 5 dni, w tym 15 lat, 5 miesięcy i 9 dni w warunkach szczególnych. Z uzyskanej odpowiedzi (pismo ZUS z dnia (...) 2011r.) wynika, że do ustalenia kapitału początkowego przyjmuje się okresy składkowe i nieskładkowe do (...)1998r. Natomiast w decyzji o przyznaniu emerytury, uwzględniono okresy po (...)1998r., tj. okresy składkowe: (...)1999r. – (...)1999r., (...)1999r. – (...)1999r., (...)1999r. – (...)1999r., (...)1999r. – (...)2000 r., (...)2000r. – (...) 2000r.; oraz okres nieskładkowy: (...) 2000r. – (...).2000r.; łącznie wszystkie okresy przyjęte do ustalenia wysokości emerytury wynoszą: składkowe 30 lat, 7 miesięcy i 28 dni, nieskładkowe 6 miesięcy i 7 dni. Wyszczególnione w piśmie ZUS okresy po zsumowaniu wynoszą: 31 lat, 2 miesiące i 5 dni. Wszystkie wymienione przez ZUS okresy zatrudnienia zostały już ujęte we wcześniejszej decyzji z dnia (...)r. uchylonej przez organ odwoławczy. Ustalenia rozpoczęte i poczynione w tym zakresie przez organ odwoławczy w ZUS, a zakończone przez organ I instancji, nie wnoszą nic nowego w sprawie. Staż pracy odwołującego pozostaje bez zmian. Realizując zalecenia organu odwoławczego, pismem z dnia (...) 2011r. wystąpiono do odwołującego o wskazanie ewentualnej daty przyznania u prawa do zasiłku przedemerytalnego. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik wniósł o przyznanie odwołującemu zasiłku przedemerytalnego od 1998 r., tj. od daty najdalszej od której spełnił warunki do jego otrzymania. Odnosząc się do powyższego oraz dokonując analizy ww. wniosku, organ I instancji wskazał, że przyznanie spornego świadczenia za okres wnioskowany jest niemożliwe, ponieważ przepisy umożliwiające przyznanie zasiłku przedemerytalnego bez spełnienia warunku udokumentowania 365-dniowego okresu zatrudnienia w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, w wyniku zakwestionowania wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. nabrały mocy obowiązującej dopiero od 12 kwietnia 2005r., czyli w momencie ogłoszenia w Dz. U z dnia 12 kwietnia 2005 r. Nr 159, poz.517. Z uwagi na powyższe oraz w oparciu o regulacje prawne, które obowiązywały w okresie od 1998 r. do (...) 2005 r., niemożliwym jest przyznanie spornego świadczenia zgodnie z wnioskiem pełnomocnika. Podczas rejestracji w dniu (...)1998 r. odwołujący nie spełnił warunków koniecznych do nabycia prawa do zasiłku i nabył tylko status osoby bezrobotnej. Ponadto wniosek zainteresowanego o wznowienie postępowania z dnia (...) 2009 r. dotyczył prawomocnej decyzji z dnia (...) r. Decyzją tą Prezydent rozpatrzył wniosek zainteresowanego w zakresie wznowienia postępowania przez Wojewodę W. decyzją z dnia (...)r. Wymienioną decyzją organ II instancji uchylił własną decyzję z dnia (...)r. i decyzję organu I instancji z dnia (...)r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uchylona decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia (...)r. odmawiająca przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego została wydana wskutek wniosku z dnia (...)r.

Zaznaczyć należy, że wszystkie wcześniejsze wnioski odwołującego, tj. z dnia (...).2003r., (...) 2003r., (...) 2005r. oraz z dnia (...) 2005r., zostały rozstrzygnięte prawomocnymi decyzjami.

Ponadto wskazano, że nie ma podstaw prawnych do zaliczenia okresów pracy na 1/2 etatu poprzez proporcjonalne przeliczenie wynagrodzenia, w oparciu o utrwaloną linię orzecznictwa w tym zakresie.

Odnośnie rozwiązania stosunku pracy z firmą "K." z powodu upadłości pracodawcy, organ I instancji wskazał, że stosowne działania zmierzające do wyjaśnienia tej kwestii zostały podjęte po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2005r. sygn. akt 4/II SA/Po 1364/05, który zobowiązał organ do wyjaśnienia tego zagadnienia. Ustalono, że firma "K." uległa likwidacji, natomiast likwidator nie podjął wysłanego do niego pisma. W tej sytuacji ustaleń dokonano w oparciu o dostarczone przez odwołującego świadectwo pracy z dnia (...).2000r., z którego wynika, że stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy. W dniu (...) 2005 r. odwołujący odmówił złożenia wyjaśnień w sprawie dokumentów dotyczących okresu zatrudnienia w spółce "K.".

Po rozpoznaniu odwołania od wymienionej decyzji, Wojewoda W.decyzją z dnia (...) r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że organ I instancji wbrew zaleceniu organu II instancji, w odniesieniu do zatrudnienia odwołującego w firmie "M." PPHU w wymiarze 1/2 etatu nie poczynił starań zmierzających do ustalenia jaka była podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Ponadto z akt sprawy wynika, że strona wielokrotnie podnosiła kwestię, iż rozwiązanie stosunku pracy z firmą "K." nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, tj. z powodu upadłości pracodawcy. Zatem okres za który zainteresowany otrzymałby odszkodowanie winien być zaliczony do stażu pracy. Faktem jest, że w dokumentacji sprawy znajduje się ww. świadectwo pracy, w którym w pkt 6 dotyczącym zastosowania skróconego okresu wypowiedzenia umowy o pracę, pracodawca nie zawarł takiej informacji. Również strona w trakcie całego postępowania w sprawie nie przedstawiła żadnego dokumentu, potwierdzającego powyższą kwestię. Nie podjęcie przez likwidatora pisma nie zwalnia organu I instancji od podjęcia dalszych działań celem ustalenia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Zatem organ I instancji w przypadku zlikwidowanego zakładu pracy winien ustalić miejsce przechowywania dokumentacji archiwalnej ww. zakładu pracy, a następnie samodzielnie oraz z udziałem strony, na podstawie informacji uzyskanych z akt firmy i akt osobowych odwołującego ustalić i wyjaśnić kwestię rozwiązania stosunku pracy z firmą "K.". Rozpatrując ponownie sprawę, organ I instancji winien, zastosować wskazaną w orzecznictwie administracyjnym interpretację art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a po zebraniu brakujących dokumentów w sprawie, rozważyć zaliczenie odwołującemu te okresy zatrudnienia w firmie M., w których w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę, jak również zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku okres ewentualnego odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z firmą K., z przyczyny leżącej po stronie zakładu pracy.

Decyzją z dnia (...) r. Prezydent Miasta K. po raz kolejny, odmówił uchylenia decyzji z dnia (...) r.

Wykonując zalecenia zawarte w decyzji Wojewody W., organ I instancji zwrócił się do Archiwum Państwowego w K. oraz do Archiwum Akt Zlikwidowanych Przedsiębiorstw w K., o wskazanie czy w zasobach wymienionych instytucji znajduje się dokumentacja Spółki z o.o. K. mieszczącej się w K. przy ul. W.(...).

Z uzyskanych odpowiedzi wynika, że w żadnej z wymienionych instytucji nie zostały zdeponowane akta osobowo-płacowe spółki z o.o. "K.r". Ustalono jedynie, że spółka "K." złożyła w dniu (...) 2001r. wniosek o otwarcie postępowania układowego - sygn. akt (...). Postanowieniem Sądu z dnia (...).2001r. otwarto postępowanie układowe dłużnika "K." Sp. z o.o. w K., a postanowieniem z dnia (...) 2002r. umorzono postępowanie układowe.

W dniu (...) 2011 r. odwołujący dostarczył do PUP postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia (...) 2005r. sygn. akt (...), o umorzeniu postępowania upadłościowego "K." Spółka z o.o. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że upadłość spółki "K." ogłoszono (...) 2002r.

W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji przesłuchał B. D., pracownika spółki "K." w latach, kiedy był tam zatrudniony M.R. Ww. stwierdzi, że nie jest prawdą, że rozwiązanie stosunku pracy z ww. nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, czyli z powodu upadłości pracodawcy, za które odwołujący mógłby ewentualnie otrzymać odszkodowanie. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem (...) 2000r. w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy, natomiast postępowanie układowe wszczęto po roku, od momentu odejściu z pracy odwołującego. Zwolnienie z pracy w spółce "K." nastąpiło kiedy ta miała płynność finansową i wykonywała zlecone prace. Zainteresowany nigdy nie ubiegał się o wypłatę odszkodowania od pracodawcy z tytułu rozwiązania umowy o pracę z winy leżącej po stronie zakładu pracy, czyli z powodu upadłości pracodawcy, ponieważ takie odszkodowanie jemu nie przysługiwało.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzono, że nie ma zależności pomiędzy zwolnieniem odwołującego z pracy w spółce "K.", a upadłością tej Spółki. Z akt sprawy wynika, że odwołujący został zwolniony z dniem (...)2000r., natomiast wniosek spółki "K." o otwarcie postępowania układowego, został złożony w Sądzie dopiero dnia (...) 2001r. Niezmienny zatem pozostaje, ustalony wcześniej w oparciu o dostarczone świadectwo pracy z dnia (...) 2000 r., fakt, iż stosunek pracy z tą spółką ustał w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy. W tej sytuacji nie istnieją podstawy ani faktyczne ani prawne, do ewentualnego zaliczenia do stażu pracy okresu, za który otrzymałby odwołujący odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z winy leżącej po stronie zakładu pracy, tj. z powodu upadłości pracodawcy.

Zwrócono się także do byłego właściciela nieistniejącej firmy PPHU "M." o wskazanie jaka była podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za okres zatrudnienia odwołującego od (...)1999r. do (...)1999r. w wymiarze 1/2 etatu w tej firmie.

Z dostarczonej odpowiedzi wynika, że odwołujący był zatrudniony ww. firmie w okresie (...) 1999 r. do (...)1999 r. na 1/2 etatu z wynagrodzeniem brutto 325 zł. Podstawą wymiary składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy była kwota 325 zł. Składki za ww. osobę były odprowadzane na podstawie deklaracji imiennej pod nr (...) do Oddziału ZUS w K.

W zakresie kwestii zaliczania okresów pracy na 1/2 etatu poprzez proporcjonalne przeliczenie wynagrodzenia, organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uchylonej decyzji z dnia (...) r.

Po rozpoznaniu odwołania od wymienionej decyzji, Wojewoda W. decyzją z dnia(...) r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Po wniesieniu skargi na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Poznaniu Wojewoda W. w trybie autokontroli decyzją z dnia (...)r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia (...)r. orzekającą o odmowie uchylenia decyzji z dnia (...)r. dotyczącej odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego oraz skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, że organ I instancji winien ponownie wyliczyć i określić czy odwołujący w okresie 18 miesięcy przed rejestracją posiadał okres 365 dni zatrudnienia wymagany do przyznania zasiłku dla bezrobotnych oraz jakie okresy zatrudnienia należy wliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, w szczególności zaliczając do tego okresu okres pobierania zasiłku chorobowego przypadającego po ustaniu zatrudnienia.

Decyzją z dnia (...)r. Prezydenta Miasta K. odmówił uchylenia decyzji z dnia (...)r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w zaleceniach organu II instancji nie sprecyzowano w odniesieniu, do której rejestracji należy ponownie ustalić czy odwołujący posiadał w okresie 18 miesięcy przed rejestracją okres 365 dni zatrudnienia wymagany do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. W oparciu o inne fakty przedstawione w decyzji organu II instancji, domniemywać należy, że chodzi o rejestrację z dnia (...)1998 r. W odniesieniu do tej daty stwierdzić należy, że w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, tj. od (...)1997r. do (...)1998r.odwołujacy udokumentował 235 dni zatrudnienia (zatrudnienie w M.A. P. w W. od (...) 1997 r. do (...) 1998 r.).

Do tego okresu nie można zaliczyć okresu pobierania zasiłku chorobowego od (...)1996 r. do (...)1997 r. ponieważ zaświadczenie o okresie pobierania zasiłku chorobowego wystawione dnia (...)2003 r. odwołujący przedłożył dopiero podczas rejestracji w dniu (...)2003 r. Jednakże przedstawienie tego dokumentu w dniu rejestracji (...)1998 r. nie spowodowałoby zwiększenia okresów zaliczanych do wymaganych 365 dni zatrudnienia, ponieważ łącznie z okresem pobierania zasiłku chorobowego w okresie 18 miesięcy przypadających przed dniem rejestracji, można by zaliczyć odwołującemu 336 dni.

Ponadto wskazano, że nie zmieniły się ustalenia w kwestii ponownego wyliczenia odwołującemu okresów zatrudnienia zaliczanych do okresów uprawniających do zasiłku przedemerytalnego. Do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego zaliczono łącznie 29 lat 8 miesięcy i 13 dni.

Wyjaśniono także, że zgodnie z art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu ogłoszonym w Dz. U. z 2001r., nr 6, poz.56, brak jest podstaw prawnych, aby do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego wliczyć okres pobierania zasiłku chorobowego przypadającego po ustaniu zatrudnienia.

Okres uprawniający do zasiłku, w myśl art. 24 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy to łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1,2,4 i 5, zwane dalej okresem uprawniającym do zasiłku.

Zatem wymieniony w art. 23 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy, okres pobierania zasiłku chorobowego zaliczany jest do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast wyłączony jest z zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych (80, 100 lub 120 %) oraz nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego.

W kwestii natomiast niezaliczenia odwołującemu okresu zatrudnienia od (...)1991 r. do (...)1992r. w Spółce R., wskazano, że zainteresowany nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających ww. zatrudnienie, stąd brak możliwości uwzględniania powyższego okresu zatrudnienia. Pobocznie jednak wyjaśniono że okres zatrudnienia w spółce R. pokrywa się z okresem zatrudnienia w "I." w K. (zatrudnienie od (...) 1985 r. do (...) 1992r.) i z tego względu nie mógłby mieć wpływu na zmianę wyliczeń dokonanych przez PUP w K. w zakresie okresów zatrudnienia uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że strona nie spełniała na dzień złożenia wniosku warunków do przyznania zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że odwołujący warunki te spełniał, naruszenie zasadny dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 K.p.a. poprzez niezastosowanie się do wszelkich zaleceń organu II instancji a w szczególności brak dalszych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i FP za okres zatrudnienia w firmie "M.", nie dotarcie do dokumentacji archiwalnej firmy "K." , a przez to brak ustaleń odnośnie kwestii rozwiązania stosunku pracy i ewentualnego odszkodowania, niezastosowanie wskazanej w orzecznictwie interpretacji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że odwołujący na dzień złożenia wniosku nie posiadał okresów zatrudnienia uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego w wymiarze wyższym niż 29 lat 8 miesięcy i 13 dni, naruszenie art.11 K.p.a., brak precyzyjnego wskazania przez organ I instancji w decyzji z jakiej daty wniosek jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, nieuwzględnienie okresów zaliczanych do stażu pracy uprawniających do zasiłku przedemerytalnego a wynikających z wyroku Sądu Okręgowego w K. z. dnia (...) 2008 r., który to wyrok był podstawą zmiany decyzji ZUS z dnia (...) 2008 r., sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją ZUS z dnia (...) 2008 r. w zakresie w jakim decyzje te różnią się okresami zatrudnienia.

Mając powyższe na względzie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia (...) r. nr (...) Wojewoda W. na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 10 ust, 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wykonując zalecenia zawarte w decyzji z dnia (...) r. PUP w K. ustalił, że stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia .2001 r. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...). Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy "do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy (...) przypadające po ustaniu zatrudnienia (...) pobierania zasiłku chorobowego (...) jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.

Z akt sprawy wynika, że w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, tj. od (...) 1997 r. do (...) 1998 r. zainteresowany udokumentował 235 dni zatrudnienia (firma M. A. P. w W. od (...)1997 r. do (...)1998 r.). Po doliczeniu do okresu zatrudnienia okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia (...)1996 r. do (...)1997 r. ponieważ łącznie okres zatrudnienia i okres pobierania zasiłku chorobowego w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji wynosił 336 dni. Zatem do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego zaliczono łącznie 29 lat 8 miesięcy i 13 dni zgodnie z postanowieniami art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wymieniony w art. 23 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy okres pobierania zasiłku chorobowego zaliczany jest do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast wyłączony jest z zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych oraz nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego.

Wobec powyższego brak jest podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji z dnia 4 września 2012 r.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił rażące naruszenia art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia , art. 18 ust. 8,9 i 10 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, art. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. u. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 ze zm.); błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że na dzień złożenia wniosku skarżący nie spełnił warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdy w rzeczywistości skarżący legitymuje się ponad 30-letnim stażem zatrudnienia; naruszenie art. 32 Konstytucji; naruszenie art. 7, 77 § 1, art. 107 § 1 K.p.a.; nieuwzględnienie zatrudnienia wynikającego z wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt (...). Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji ją poprzedzającej Prezydenta Miasta K. z dnia (...)r.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że trudno się zgodzić ze stwierdzeniem organu II instancji, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie dają podstaw do zaliczenia do okresu zasiłku chorobowego okresu w wymiarze 1/2 etatu.

Ponadto, zdaniem skarżącego, organ II instancji lakonicznie odniósł się do kwestii jego zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu w firmie PPHU M. i niesłusznie nie zaliczył tego okresu zatrudnienia do okresów upoważniających do zasiłku.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012.270, dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejsza sprawę w świetle wyżej przytoczonych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu pozostaje wydana w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia (...) r., odmawiająca uchylenia decyzji z dnia (...) r. orzekającą o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Jako podstawę wznowienia prawidłowo podano art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzją lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W rozpatrywanej sprawie powodem, dla którego wznowiono postępowanie było ponowne ustalenie przez ZUS kapitału początkowego decyzją z dnia (...)r., która to decyzja zastąpiła decyzję ZUS z dnia (...)r. Decyzja z (...) r. określiła skarżącemu na dzień (...)1999 r. okresy składkowe na 29 lat, 7 miesięcy i 2dni.

Natomiast materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego stanowił przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65), który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o której mowa w art. 1 (tu ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia oraz art. 37 j ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w wersji obowiązującej do 31 grudnia 2001 r.

W tym miejscu ze względu na problematykę stanowiąca przedmiot rozpatrywanej sprawy i w związku z faktem nieobowiązywania już ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w jej brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r. niezbędnym jest przedstawienie analizy tej ustawy w ujęciu historycznym.

Przypomnieć zatem trzeba, że zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne wprowadzone zostały do ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r., Nr 1, poz. 1, tekst jedn. Dz. U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211) na mocy art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687), którym dodano rozdział 3c, noszący początkowo tytuł "Zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne".

Według stanu prawnego na dzień 31 grudnia 2001 r., na zasadzie art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Dodatkowe rozwinięcie tych zasad przewidywał przepis art. 37l ust. 1 tej ustawy, który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia. W świetle tego przepisu wskazać trzeba, że normował on kilka odrębnych sytuacji dotyczących - po pierwsze prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz - po wtóre - prawa do świadczenia przedemerytalnego. W odniesieniu do zasiłku przedemerytalnego określał, że prawo do tego zasiłku przysługuje osobie, która posiadała warunki do jego nabycia w dacie rejestracji, albo posiadała te warunki bądź je spełniła w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Analogicznie, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługiwało osobie, która posiadała warunki do jego nabycia w dniu rejestracji, albo warunki te posiadała lub spełniła w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych bądź też w okresie pobierania zasiłku przedemerytalnego.

Od dnia 1 stycznia 2002 r., w wyniku nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793), ogłoszonej w dniu 29 grudnia 2001., zlikwidowano instytucję zasiłku przedemerytalnego. Ponadto w sposób istotny zmieniono brzmienie art. 37k ust. 1 oraz 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Począwszy od 1 stycznia 2002 r. przepis art. 37k ust. 1 wskazywał, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełniła jednocześnie warunki określone w pkt 1-4 tego przepisu. Natomiast w myśl art. 37l ust. 1 prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 tej ustawy osoby, które przed dniem wejścia jej w życie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach.

Powyższe przepisy miały zasadnicze znaczenie w zakresie możliwości przekształcania po dniu 1 stycznia 2002 r. dotychczas pobieranego zasiłku przedemerytalnego w świadczenie przedemerytalne, gdyż likwidując zasiłki przedemerytalne ustawodawca w powołanym art. 11 ust. 2 ustalił jednocześnie status quo tych osób, którym prawo do tego zasiłku już przysługiwało. Poza tym uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego powiązano w art. 37k ust. 1 przede wszystkim z wymogiem uzyskania statusu bezrobotnego i uprawnieniem do zasiłku dla bezrobotnych, jak również z posiadaniem okresów zatrudnienia bądź okresów uprawniających do emerytury, natomiast w art. 37l ust. 1 - dodatkowo z dniem rejestracji.

W następstwie wydania kolejnej nowelizacji, na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6 poz. 65), ustalono, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia.

Konstytucyjność pierwszej z wymienionych nowelizacji była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który podkreślając zbyt krótki, bo wynoszący dwa dni okres vacatio legis i wskazując, że długości tego terminu musi być dostosowana do potrzeb danej regulacji prawnej, a czternastodniowy jej okres uważany jest (także przez polskiego prawodawcę) jedynie za standardowy tzn. poprawny, bo wystarczający w typowych warunkach, w punkcie 2 wyroku z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/2002, ogłoszonego w dniu 12 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 517), orzekł o niezgodności z Konstytucją w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i". Na mocy art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji, z dniem 12 kwietnia 2005 r. przepis art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej otrzymał zatem brzmienie: "Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach (...).

Ostatecznie ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu działaniu bezrobociu została uchylona mocą art. 151 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia. Uchylając tę ustawę ustawodawca postanowił równocześnie w sposób jednolity i kompleksowy uregulować zagadnienie przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych wydając nową ustawę z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2004 r. (art. 2 -12, 14, 16, 18, 20, 21, 23, 25 ust. 1 - 4 i 6 oraz art. 26 -28 weszły w życie dopiero 1 sierpnia 2004 r.).

Z kolei przepisem art. 1 pkt 76 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366) dodano do ustawy o promocji zatrudnienia przepis art. 150a, stanowiący, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia (ust. 1), przy czym prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego (ust. 2), prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r., nie wcześniej jednak niż od 1 stycznia 2002 r. (ust. 3), osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r. (ust. 4), natomiast osoba uprawniona może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do 28 lutego 2006 r., do właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy (ust. 5), natomiast starosta rozpatruje wnioski, o których mowa w ust. 5, wydaje decyzje oraz wypłaca z Funduszu Pracy zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne za okres do dnia 31 lipca 2004 r. (ust. 6).

Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/2005 (OTK-A 2006 Nr 8, poz. 106), nowa redakcja art. 150a ust. 1, w której słowo "bezrobotnych", użyte w art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z 20 grudnia 2002 r., zastąpiono słowem "osoba", oraz art. 150a ust. 3, w którym pominięto użyte w art. 3 ust. 2 tej ustawy słowa "od następnego dnia po złożeniu wniosku" zastępując je słowami "za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie", zawiera nowe regulacje korzystniejsze dla osób składających wnioski o przyznanie prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego.

Analiza przytoczonego wyżej przepisu art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia prowadzi, zdaniem Sądu, do wniosku, iż objęte zostały nim wszystkie osoby, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniły wszystkie przesłanki materialnoprawne do nabycia zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, określone w przepisach art. 37j lub art. 37k, przy uwzględnieniu art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., a w konsekwencji miałyby prawo skorzystać z prawa do tych świadczeń, gdyby złożyły wniosek w czasie obowiązywania wskazanych norm prawnych. Tym samym poddając reżimowi nieobowiązującej już ustawy zasady przyznawania świadczeń przedemerytalnych osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniały wymogi określone tym aktem prawnym w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., ustawodawca doprowadził w istocie do zniwelowania wszelkich konsekwencji spowodowanych skróconym okresem vacatio legis w odniesieniu do wszystkich osób, a nie jedynie wąskiej grupy bezrobotnych, pod warunkiem złożenia wniosku w określonym, materialnoprawnym terminie, który upływał z dniem 28 lutego 2006 r.

Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący, aby ubiegać się przyznanie zasiłku przedemerytalnego musiał spełniać określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadać okres uprawniający do emerytury. Zgodnie z art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres uprawniający do zasiłku wynosił dla mężczyzn 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

W myśl natomiast art. 23 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia, co wynika z regulacji zamieszczonej w art. 23 ust. 2 pkt 3 tej ustawy.

Istotę problemu w niniejszej sprawie stanowią kwestie nie zaliczenia skarżącemu do okresu 365 dni, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie zasiłku chorobowego, nieuwzględnienie zatrudnienia skarżącego potwierdzonego wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt VU 1013/08, nie zaliczenie skarżącemu pracy na 1/2 etatu, która to praca powinna być zaliczona do okresu upoważniającego do otrzymania zasiłku przedemerytalnego zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W rozpatrywanej sprawie pierwsza rejestracja skarżącego w PUP miała miejsce w dniu (...)1998 r., w wyniku której decyzją z dnia (...) r. uznano skarżącego za osobę bezrobotną od dnia (...) r. i odmówiono przyznania prawa do zasiłku od dnia (...) r. Data ta była punktem wyjścia dla organów orzekających w niniejszej sprawie i w związku z tym organy badały, czy w tej dacie skarżący spełniał warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Organ ustalając prawo do ww. zasiłku prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji, że okres 18 miesięcy poprzedzających okres zarejestrowania skarżącego obejmował okres od (...) 1997r. do (...)1998r. i na tej podstawie prawidłowo również ustalił, że warunek przepracowania 365 dni nie został spełniony. W tym okresie bowiem skarżący udokumentował tylko 235 dni zatrudniania w firmie M.A. P. w W. od (...) 1997 r. do (...)1998 r.

Odnosząc się natomiast do kwestii podnoszonej w skardze, a mianowicie do nie zaliczenia do 365 dni okresu zasiłku chorobowego od dnia (...)1996 r. do (...)1997 r., wskazać należy po pierwsze, że organ I instancji słusznie wyjaśnił, iż zaświadczenie o pobieraniu zasiłku chorobowego z dnia (...) 2003 r. skarżący przedłożył dopiero podczas rejestracji w dniu (...) 2003 r., zatem organ dokonując rejestracji w dniu (...) 1998 r. nie miał wiedzy na temat spornego zasiłku chorobowego, a po drugie nawet gdyby w dniu pierwszej rejestracji tj. w dniu (...) 1998 r. organ posiadał takie zaświadczenie to zaliczenie tego zasiłku dawałoby 336 dni, zatem i tak przesłanka ta nie zostałaby spełniona. organ II instancji słusznie wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 23 ust. 2 pkt 3 omawianej ustawy okres pobierania zasiłku chorobowego zaliczany jest do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, natomiast wyłączony jest z zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych oraz nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nie uwzględnienia okresów zatrudnienia skarżącego określonych na podstawie wyroku Sądu Okręgowego z dnia (...)r. tj. okresów od (...)1990 r. do (...)1990 r. i od (...)1991 r. do (...)1991 r. wskazać należy, że okresy te zostały uwzględnione w decyzji ZUS z dnia (...)r. i na dzień (...)1999 r. okresy składkowe wynosiły 29 lat, 7 miesięcy i 2 dni. Ponadto z pisma ZUS z dnia (...)r. wynika, że okresy zatrudnienia wyszczególnione w ww. wyroku zostały uwzględnione przy ustaleniu kapitału początkowego, ponieważ okres składkowy obejmował m. in. okres od (...)1985 r. do (...)1992 r. w Przedsiębiorstwie Instalacji Przemysłowych "I." w K. z wyłączeniem okresów niewykonywania pracy z powodu urlopu bezpłatnego m. in. w okresie od (...)1990 r. do (...)1990 r. i od (...)1990 r. do (...)1991 r. Łącznie do stażu zaliczono 29 lat, 7 miesięcy i 2 dni okresów składkowych oraz 6 miesięcy i 1 dzień okresów nieskładkowych. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, chociażby w tabeli zamieszczonej w decyzji z dnia (...)r. obrazującej okresy zatrudnienia i zostały uwzględnione przy ustalaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że w decyzji z dnia (...)r. do uprawnień zasiłkowych zaliczono łącznie 29 lat, 8 miesięcy i 13 dni, a więc odmiennie niż w decyzji ZUS z dnia (...)r. dotyczącej ponownego naliczenia kapitału początkowego. Różnica ta wynika z tego, że ZUS wyszczególnił większą ilości dni urlopu bezpłatnego podczas zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Instalacji Przemysłowych "I." w K., natomiast organ I instancji, tam gdzie skarżący podczas urlopu bezpłatnego w "I." pracował w M.-E. w Warszawie okres pracy zaliczył do stażu.

Zatem mając na uwadze powyższe ustalenia wskazać należy, że zarzut nie zaliczenia do uprawnień zasiłkowych okresu zatrudnienia uwzględnionego w ww. wyroku Sądu Okręgowy okazał się nie zasadny.

Również kwestia podnoszona przez skarżącego, że praca na 1/2 etatu w firmie PPHU M. powinna być zaliczona do okresu upoważniającego do zasiłku na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżącemu na podstawie powyższego przepisu, który zaliczenie okresów zatrudnienia do stażu pracy (od którego z kolei zależy nabycie uprawnień zasiłkowych) uzależnia od uzyskiwania co najmniej najniższego wynagrodzenia w okresie zatrudnienia, odmówiono zaliczenia okresu pracy w firmie PPHU M. od (...)1999 r. do (...)1999 r. z tego względu, że otrzymywane wynagrodzenie za 1/2 etatu wynosiło odpowiednio 325 zł , podczas gdy obowiązujące wynagrodzenie w pełnym wymiarze czasu pracy wynosiło wówczas 650 zł.

Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przewidywała obowiązkowe składki na Fundusz Pracy.

Składki te, w myśl art. 56 ust. 1 tej ustawy, opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowego w trybie i na zasadach przewidzianych na ubezpieczenie społeczne, Środki Funduszu Pracy, jak o tym stanowi art. 57 ust. 1, przeznaczone są na finansowanie wydatków związanych z łagodzeniem skutków bezrobocia, aktywizacją zawodową bezrobotnych w tym także na wypłatę zasiłków dla bezrobotnych, zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych.

Sposób ustalania składek i podmioty do tego zobowiązane określa art. 53 ust. 1 ustawy. Są one ustalane od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, wynoszących (chodzi tu oczywiście o kwoty) w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej najniższe wynagrodzenie.

Skoro więc skarżący w ww. okresie pracy nie osiągnął kwoty minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek odprowadzenia składki na Fundusz Pracy, to w ocenie Sądu, organy prawidłowo zinterpretowały przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Celem powołanego wyżej przepisu jest bowiem wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych, tych zatrudnionych, którzy nie mogą wylegitymować się uzyskiwaniem wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę.

Skarżący pracując w połowie wymiaru czasu pracy od (...) do (...)1999 r. pobierał za ten okres miesięcznie 325 zł, a wiec kwotę niższą od równowartości najniższego wynagrodzenia obowiązującego, w tym okresie, w związku z tym nie było podstaw do zaliczenia tego okresu do stażu pracy.

Zatem w świetle poczynionych ustaleń, stwierdzić należy, że skarżący w dniu pierwszej rejestracji tj. w dniu (...)r. nie spełniał warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowanych i wyłożonych.

Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.