Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3055/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: arrt. 4 pkt. 21, art. 35 ust. 3, art. 43 ust. 1, art. 29, art. 20 ust. 9, art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2017 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2016 roku numer [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (zwany dalej "GDDKiA"), utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] lipca 2016 r., o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku usługowo-handlowego na działce ew. nr [...], w miejscowości [...] (gm. [...]), przy drodze krajowej nr [...].

Uzasadniając swoje orzeczenie organ administracji przywołał następujące okoliczności faktyczne i uwarunkowania prawne:

- działka ew. nr [...] jest wykorzystywana pod uprawy rolne; wnioskująca o ustalenie warunków zabudowy p. [...], zwana dalej "Inwestorem", planuje zmianę jej zagospodarowania, polegającą na budowie budynku mieszkalnego, jednorodzinnego oraz budynku usługowo-handlowego o powierzchni zabudowy do 1200 m2 i powierzchni sprzedaży do 800 m2; w pkt 5 lit. e projektu decyzji o warunkach zabudowy znajduje się zapis: "Ustalenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej komunikacji: dostęp do drogi publicznej - obsługa komunikacyjna terenu na drogę krajową projektowanym zjazdem"; pkt 1 lit. c analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy stanowi zaś, że działka posiada dostęp do drogi krajowej; z kolei nieprzekraczalna linia zabudowy inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] wynosi 20 metrów; określa ją pkt 2 lit. e projektu decyzji, który należy rozpatrywać łącznie z jej załącznikiem graficznym,

- jak stanowi art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r., poz. 778 ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje się, po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji, wymaganych przepisami odrębnymi; przepis ten reguluje współdziałanie organów administracji publicznej; jest on instytucją prawa procesowego, jak również materialnego; organ główny przygotowuje projekt decyzji, zaś organ uzgadniający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji; gdy nieruchomość przylega do pasa drogowego, stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy, należy uzgodnić z właściwym zarządcą drogi; organ ten bada projekt decyzji w zakresie ochrony drogi, zdefiniowanej w art. 4 pkt 21 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016, poz. 1440), jako czynności mające na celu niedopuszczenie m.in. do pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego; co do zasady planowaną inwestycję sprawdza się pod kątem zachowania ustawowej minimalnej odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi (art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) oraz posiadania dostępu do drogi publicznej (art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych),

- wobec art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, uzgodnieniu podlega zmiana zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą; przepis ten koresponduje z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; w jego świetle jednym z warunków, jakie musi łącznie spełnić planowana inwestycja, jest dostęp do drogi publicznej; pojęcie dostępu do drogi publicznej jest zdefiniowane w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej; dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej na potrzeby ustalenia warunków zabudowy nie należy utożsamiać z dostępem faktycznym; dostęp ten musi być legalny - prawo do korzystania z niego musi wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej, orzeczenia sądowego, czy też administracyjnego; wnioskodawca powinien już w momencie występowania z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy legitymować się zezwoleniem na lokalizację zjazdu, wydawanym przez zarządcę drogi w formie decyzji administracyjnej na podstawie przepisów art. 29 ustawy o drogach publicznych, bądź zezwoleniem na przebudowę istniejącego zjazdu; kolejność tych postępowań nie jest dowolna,

- rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), wprowadza podział zjazdów na dwie kategorie: zjazdy publiczne i indywidualne; przyporządkowanie danego zjazdu do jednej z powyższych kategorii zależy od rodzaju obiektu planowanego na działce objętej wnioskiem; zjazd indywidualny zapewnia obsługę komunikacyjną obiektowi lub obiektom użytkowanym indywidualnie (§ 55 ust. 1 pkt 4), natomiast zjazd publiczny - co najmniej jednemu obiektowi, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza albo też działalność o charakterze publicznym (§ 55 ust. 1 pkt 3); z kolei § 78 ust. 2 pkt 1 lit a-e określa warunki techniczne zjazdu publicznego; zgodnie z § 78 ust. 2 pkt 1 zjazd publiczny powinien mieć: a) szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze, b) nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego, c) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m, d) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania, e) na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%; ponadto zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7 tego aktu normatywnego, który zawiera katalog miejsc niebezpiecznych, w jakich lokalizacja zjazdów publicznych jest zakazana,

- wszystkie zjazdy są zaewidencjonowane w rejestrze, na bieżąco aktualizowanym, prowadzonym w formie elektronicznej, osobno dla każdej drogi przez Rejony Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 20 ust. 9 w zw. a art. 18 ust. 1 a ustawy o drogach publicznych; forma oraz zasady prowadzenia wspomnianej ewidencji są określone w następujących aktach wykonawczych:

- rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz. U. Nr 67, poz. 582),

- rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie trybu sporządzania informacji oraz gromadzenia i udostępniania danych o sieci dróg publicznych, obiektach mostowych, tunelach oraz promach (Dz. U. Nr 67, poz. 583);

rejestr zjazdów wchodzi natomiast w skład Banku Danych Drogowych, jako baza danych obowiązkowych (zgodnie z zarządzeniem nr 35 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie stosowania Wykazu baz danych obowiązkowych i pomocniczych w systemie Bank Danych Drogowych),

- w takiej sytuacji ewidencja zjazdów spełnia przesłanki dokumentu urzędowego, o jakim mowa w art. 76 § 1 K.p.a.; jest ona zatem wiarygodnym dokumentem w przedmiocie istnienia bądź nieistnienia zjazdu z drogi, jak również - statusu prawnego funkcjonującego zjazdu; w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia, według Banku Danych Drogowych prowadzonego dla badanego odcinka drogi krajowej nr [...] przez Rejon w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, ze wspólnym zjazdem indywidualnym z drogi krajowej nr [...] do działek ew. nr: [...] i [...] usytuowanym w km 028 + 955, strona prawa drogi, o szerokości 3 m, wyposażonym w przepust oraz posiadającym nawierzchnię z mieszanki mineralno – asfaltowej; zjazd ten nie jest odpowiedni (m.in. brak wymaganej szerokości) dla zapewnienia obsługi komunikacyjnej działalności gospodarczej (budynek usługowo- handlowy, o powierzchni zabudowy do 1200 m2 i powierzchni sprzedaży do 800 m2), jaka ma powstać na działce ew. nr [...]; mając na względzie powyższe rozważania oraz treść zapisów w Banku Danych Drogowych, chybiona jest argumentację Inwestora, jakoby w sprawie występował zjazd publiczny,

- z kolei w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych różnicuje minimalną odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi, jaką należy zachować m.in. dla obiektu budowlanego, od miejsca jego lokalizacji (w terenie zabudowy lub poza terenem zabudowy) oraz od statusu danej drogi; w odniesieniu do dróg krajowych odległość ta - zgodnie z art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli pkt a - wynosi 25 m (obszar poza terenem zabudowy), bądź 10 m (w terenie zabudowy); definicja pojęcia "teren zabudowy" zawarta jest w § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; w jego świetle teren zabudowy to leżący w otoczeniu drogi, na którym dominują obszary o miejskich zasadach zagospodarowania, wymagające urządzeń infrastruktury technicznej, lub obszary przeznaczone pod takie zagospodarowanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego; w § 3 ust. 2 tego rozporządzenia wskazano dwie możliwe sytuacje: pierwszą, w której nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (część pierwsza definicji), gdy bada się stan faktyczny, istniejący w terenie oraz drugą, w której taki plan funkcjonuje w obrocie prawnym (część druga definicji); definicja terenu zabudowy, zawarta w § 3 ust. 2 rozporządzenia, jest zbliżona do pojęcia terenu zurbanizowanego, jakim nieformalnie posługują się urbaniści; obszarem zurbanizowanym jest zatem jednostka o miejskim charakterze zabudowy i infrastruktury, gdzie wyraźne przekształcenia zabudowy i zagospodarowania są związane z pozarolniczą działalnością gospodarczą lub wynikają z przyjęcia miejskiego stylu życia; obszar zurbanizowany - w powyższym ujęciu - jest przeciwstawny do wiejskiego; oznacza określony stopień urbanizacji na danym terenie; w § 3 ust. 2 rozporządzenia jest mowa o obszarach o dominujących miejskich zasadach zagospodarowania; pojawia się zatem czynnik uznaniowy; do kompetencji organu jest pozostawione dokonanie ostatecznej oceny, czy konkretna skala zabudowy pozwala na zaliczenie obszaru do terenu zabudowy; jednocześnie należy przyjąć, że do obszarów znajdujących się poza terenem zabudowy zalicza się a contrario obszary niewypełniające przesłanek z definicji, zawartej w § 3 ust. 2 rozporządzenia,

- na gruncie rozpatrywanej sprawy, ustalono, że działka ew. nr [...], jak też [...], są wykorzystywane pod uprawy rolne; leżą więc poza terenem zabudowy; minimalna odległość planowanej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] powinna zatem wynosić 25 m,; tymczasem z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że wynosi ona 20 m.; brak jest przy tym zastrzeżenia, że odległość ta jest dopuszczalna po uzyskaniu zgody zarządcy drogi, wydawanej w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych; projekt decyzji przewidujący bezwarunkowe odstępstwo od art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest wadliwy,

- organ uzgadniający jest związany z kolei treścią i ustaleniami projektu decyzji o warunkach zabudowy i nie może ich zmieniać, ani sam określać; ingerencja organu uzgadniającego w treść projektu decyzji jest możliwa jedynie poprzez odmowę jego uzgodnienia, ze wskazaniem jej przyczyn; wprowadzanie nowych zapisów oraz ich zmiana w projekcie decyzji należy natomiast do wyłącznej kompetencji organu orzekającego o warunkach zabudowy (tu: Wójt Gminy [...]); odmowa uzgodnienia przesłanego projektu decyzji nastąpiła z przyczyn, o których mowa powyżej.

- GDDKiA ewentualnie dokona merytorycznej oceny odpowiednio zmodyfikowanego projektu decyzji, określającej prawnie zagwarantowany dostęp do drogi, a nie tylko faktyczny; ponadto z projektu należy wyeliminować bezwarunkową zgodę na odstępstwo od wymagań z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych; należy podać minimalną odległość planowanej inwestycji od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...], zgodną z art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli pkt a (minimum 25 m), albo zawrzeć w projekcie decyzji zapis, że usytuowanie inwestycji w mniejszej odległości (20 m) będzie możliwe jedynie po otrzymaniu przez inwestora, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, stosownej zgody zarządcy drogi, wydawanej w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych (zgoda warunkowa),

- ustosunkowując się z kolei do argumentacji Inwestora, dotyczącej udzielenia zgody na zbliżenie obiektu budowlanego, wyjaśniono, że w postępowaniu uzgodnieniowym nie może orzekać w trybie art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych; są to bowiem odrębne postępowania, w konsekwencji żądanie strony nie zostało rozpatrzone w danym postanowieniu.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów:

- art. 6 K.p.a. w zw. z art. 21 i 61 Konstytucji RP oraz art. 1 Protokołu dodatkowego I do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. w Rzymie (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 ze zm.), zwanej dalej "Konwencją Rzymską",

- art. 7 i 9 K.p.a. w zw. z § 55 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Uzasadniając zarzuty, przywołano następujące okoliczności:

- brak zezwolenia na wynikające z ustawy odstępstwo, gdy było to podniesione przez Inwestora w postępowaniu i występują przesłanki do jego zastosowania, narusza art. 9 K.p.a.,

- organ pominął, że Gmina [...] jest uznawana powszechnie za gminę w praktyce miejską, będącą co do zasady "przedmieściami" prawie 400 tys. miasta ([...]), o charakterze, który należy uznać za miejski; nie ma więc znaczenia, że akurat na przedmiotowej nieruchomości jest prowadzona działalność, polegająca na uprawie roli; otaczająca infrastruktura Gminy wykazuje bowiem miejski charakter; szeroko rozumiany czynnik uznaniowy organu narusza uprawnienia Inwestora, jako właściciela nieruchomości,

- w praktyce uniemożliwiono Inwestorowi dysponowanie własnością, nie wskazując nawet ram temporalnych tegoż ograniczenia; przedłożono w sposób rażący interes publiczny nad uprawnionym, właściciela; niedopuszczalnym jest, wobec art. 21 Konstytucji, blokowanie władztwa właściciela nad nieruchomością z powodu przyszłej inwestycji, która może nie zostać nawet zrealizowana; organ przedkłada przyszły, niepewny interes publiczny - bo to jest prawdziwa intencja organu - nad interes właściciela w sposób nieproporcjonalny; stanowi to nadużycie władztwa publicznego,

- działanie organu stoi również w sprzeczności z art. 1 protokołu dodatkowego Konwencji Rzymskiej, w zakresie prawa własności; dopuszcza on pozbawienie własności na podstawie ustaw krajowych; nie dopuszcza natomiast ograniczenia uprawnień, wynikających z prawa własności, której właściciel nie został na mocy ustawy pozbawiony; w przedmiotowym stanie faktycznym nie miało to miejsca,

- na przedmiotowej nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza, w postaci uprawy; ustawodawca nie określił w sposób ostry - jak to ma miejsce w innych aktach prawnych - że ma być to pozarolniczą działalność gospodarcza, rozszerzając w ten sposób katalog działalności również na działalność rolniczą; przedmiotowa nieruchomość jest użytkowana na podstawie stosunku dzierżawy nie zaś w sposób indywidualny, jak w uzasadnieniu stwierdził organ, przywołując definicję zjazdu indywidualnego oraz szereg przepisów niemających znaczenia dla sprawy; postanowienie należy uznać, jako niezasadne, ponieważ przedmiotowy zjazd spełnia wskazane w ustawie przesłanki publicznego,

- przedmiotowe uzgodnienie ma na celu możliwość skomunikowania nowego obiektu, a więc wskazanego w petitum wniosku Inwestora, a nie - jak uzasadnił organ w przedmiotowym postanowieniu - aktualnego stanu faktycznego w zakresie obiektów czy działek.

W odpowiedzi na skargę organ administracji podtrzymał stanowisko, wyrażone w skarżonym rozstrzygnięciu, i wniósł o oddalenie skargi.

Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 780 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd oddalił skargę, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa.

Trafnie wywiózł organ administracji, że nie było dopuszczalne uzgodnienie wobec określenia w decyzji linii zabudowy z naruszeniem wymagań art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz nie uzyskania uprzednio zgody na realizację zjazdu publicznego, którego wykonanie byłoby konieczna, wobec rodzaju planowanej inwestycji. Prawidłowo przytoczono uwarunkowania prawne jak i ustalenia faktyczne. Wobec szczegółowego uprzedniego referowania, brak przesłanek ich powtarzania. Sąd argumentację organu uznaję za własną.

Odnosząc się do zarzutów skargi, co do kwestii linii zabudowy, należy wskazać jedynie dodatkowo, co następuje:

- zamieszczony w aktach sprawy materiał dokumentacyjny, w szczególności zdjęcia danego terenu, nie pozwala uznać, aby organ błędnie uznał odcinek drogi na wysokości działki objętej wnioskiem, jako teren niezabudowany; stosunkowo duże, zwarte obszary, wykorzystywane do produkcji rolnej, nie były wyposażone w infrastrukturę techniczną typową dla miejski strefy zabudowy, w szczególności w chodniki; w takiej sytuacji oceny dokonanej przez wyspecjalizowany organ administracji nie można uznać z dowolną; nie może mieć znaczenia powoływana okoliczność w istocie podmiejskiego charakteru całej gminy; analizowana jest bowiem sytuacja na stosownym odcinku drogi, a - jak wskazano - dokonana ocena nie była dowolna w kontekście materiału dokumentacyjnego w aktach; jak należy z niego wnosić obszar od strony zachodniej od drogi, gdzie znajduje się działka objęta wnioskiem o warunki zabudowy, wraz z obszarem przyległym, jak i tereny po przeciwległej stronie, nie mają charakteru zurbanizowanego (tak: zdjęcia k. 31-41 i 63 akt administracyjny, jak i załącznik graficzny do projektu decyzji); nie dominują tam obszary o miejskich zasadach zagospodarowania; organ orzekający w sprawie nie wymienił wprawdzie expressis verbis tych okoliczności w treści uzasadnienia (wskazano jedynie na sposób użytkowania działki inwestycyjnej i przyległej) ani nie wskazał, które dokumenty stanowiły podstawę oceny; jednakże, w kontekście realiów danej sprawy oraz nieznacznej objętości akt administracyjnych, okoliczność ta nie budzi wątpliwości; nie można w takiej sytuacji uznać, aby pewne uchybienie, co do szczegółowości uzasadnienia, mógłby mieć jakikolwiek wpływ na wynik danej sprawy, także w kontekście możliwości ochrony interesu strony (zapoznania z przesłankami orzekania w danej sprawie),

- w istocie stosowne regulację normatywne nie definiują szczegółowo, jaki obszar należy mieć na uwadze dla oceny, czy w danym przypadku chodzi o realizację inwestycji na terenie określonym mianem zabudowany; w tej sytuacji zasadne jest odwołanie się do względów racjonalnych z uwzględnieniem w celu danej regulacji; chodzi więc generalnie o wydzielenie dwu rodzajów stosunkowo zwartych terenów o określonym przeznaczeniu tak, aby można było ustanowić na nich w miarę jednolite reguły ruchu - dopuszczalnych prędkości - dla zapewnienia bezpieczeństwa; w tym kontekście nie sposób uznać aby obszar objęty dokumentację fotograficzną w danej sprawie był oczywiście zbyt mały, aby można było wyciągnąć wnioski, co do sposobu zagospodarowania obszarów przyległych do odcinka drogi, obok której miałby być zrealizowane przedsięwzięcie,

- chybiony są zarzuty, jakoby doszło do bezzasadnej ingerencji w prawo własności; ograniczenie możliwości wykorzystania nieruchomości na cele preferowany przez konkretnego właściciela nie narusza ogólnej reguły ochrony własności; w myśl postanowienia w przedmiocie uzgodnienia, dana nieruchomość może być generalnie wykorzystywana na cele zabudowy w części, z zachowaniem wynikającego z ustawy wymogu jej odsunięcia od drogi publicznej stosownej kategorii; generalnie tego rodzaju ograniczenia uzasadnione jest względami bezpieczeństwa ruchu, jak i komfortu akustycznego osób które miałyby przebywać w realizowanych obiektach; jest więc podyktowane interesem publicznym - nie jest dowolne; wyłączenie fragmentu nieruchomości z możliwości zabudowy nie oznacza wykluczenia dalszego nią rozporządzania - wykorzystania w innych celach niż realizacja obiektów budowlanych (na przykład tereny zieleni izolacyjnej i tym podobne); w danym przypadku ograniczenie w rozporządzaniu nieruchomością ma swoje źródło w przepisie rangi ustawowej; konkluzji tej nie podważa dopuszczenie przez pracodawcę pewnej uznaniowości, co do kryteriów kwalifikacji terenów (definicja obszaru odniesienia); brak podstaw w danym przypadku, aby uznać, że ocena, dokonana przez wyspecjalizowany organ, jest wadliwa; nie może być tu wystarczającą przesłanką jedynie odmienna ocena strony,

- w rozpoznawanej przypadku przedmiotem rozważań organu nie była w ogóle kwestia możliwości zastosowania odstępstwa, w myśl art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych; jak trafnie wskazał organ kwestie te nie podlegają rozważaniu w danym postępowaniu lecz przed uzyskaniem pozwolenie na budowę; w takiej sytuacji chybione są zarzuty dotyczące braku wyjaśnienia, czy w danym przypadku zachodziły warunki zastosowania odstępstwa,

- z treści uzasadnienia skarżonego aktu nie wynika, aby przyczyną odnowy uzgodnienia była planowana w przyszłości inwestycja infrastrukturalna (np. rozbudowa drogi); chybione są wobec tego zarzuty dotyczące przedłożenia interesu publicznego z powodu przyszłej, niepewnej inwestycji.

Bezzasadne są też pozostałe zarzuty skargi - co do kwestii braku stosownego zezwolenia na realizację zjazdu publicznego, z następujących przyczyn.

- bez znaczenia jest okoliczność czy aktualnie na terenie nieruchomości wykonywana jest działalność, w ramach której wymagany jest zjazd publiczny (wskazywano że aktualna działalność rolnicza to także rodzaj aktywności gospodarczej); w sprawie nie jest nawet kwestionowane, że istniejący zjazd nie spełnia wymagań technicznych, przewidzianych dla należących do kategorii publicznych; w takiej sytuacji bez uzyskania zgody na przebudowanie zjazdu do stosownych parametrów nie jest możliwe uzgodnienie realizacji inwestycji, wymagającej zjazdu określonej kategorii (a więc też o pewnych parametrach technicznych),

- wymaganie realizacji zjazdu o określonych parametrach, dla danego rodzaju przedsięwzięcia przyległego do terenu inwestycyjnego, jako warunek przeznaczenia terenu na cele zakładane przez jego właściciela, nie ingeruje bezpodstawnie w prawo własności; istotą tego prawa nie jest bowiem możliwość wykorzystania każdej nieruchomości na dowolne cele, bez względu na obiektywne uwarunkowania zewnętrzne, np. położenie przy drodze publicznej określonej kategorii.

Wobec powyższego, chybione są zarzuty naruszenie przepisów postępowania, w zakresie obowiązków właściwego wyjaśnienia sprawy, jak i przepisów prawa materialnego, zakreślających granice ochrony własności rangi konstytucyjnej oraz statuowanych mocą umów międzynarodowych (Konwencji Rzymskiej).

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji wyroku.