Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 8/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 3 pkt 3 i 6
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2010 r. sprawy ze skargi I. F. na orzeczenie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wymierzonej funkcjonariuszowi Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez I. F. jest orzeczenie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...], utrzymujące w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] nr [...] o ukaraniu I. F. karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2009 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w K., wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. sierż. I. F., specjaliście Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w K. Obwinionemu zarzucono, że w dniu 27 maja 2009 r. stawił się do służby w Szkole Policji w P. tj. na zajęcia programowe organizowane w ramach kursu doskonalenia zawodowego dla policjantów pełniących funkcję oskarżyciela publicznego [...], w stanie po użyciu alkoholu, tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), oraz o to, że w dniu 27 maja 2009 r., przebywał na terenie Szkoły Policji w P. pod wpływem alkoholu, czym przez naruszenie § 12 ust. 3 pkt 3 Zasad pobytu i szkolenia słuchaczy w SP w P., wprowadzonych decyzją nr 254/07 Komendanta SP w P. z dnia 31 grudnia 2007 r., nie dopełnił obowiązku służbowego tj. o przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego i przedstawieniu zarzutów doręczono stronie 10 czerwca 2009 r. W toku podjętych czynności zbierania materiału dowodowego i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, wyznaczony rzecznik dyscyplinarny podkomisarz P. K. przesłuchał obwinionego 10 czerwca 2009 r. i umożliwił mu przeglądnięcie akt sprawy oraz sporządzenie z nich notatek.

Jednocześnie przełożony dyscyplinarny wystąpił w trybie art. 135 e ust. 8 ustawy o Policji do właściwych Komendantów Policji o przesłuchanie świadków.

Postanowieniem z 25 sierpnia 2009 r. Komendant Powiatowy Policji

w K. w trybie art. 135 e ust. 10 ustawy o Policji zmienił zarzut w punkcie 2 przez zastąpienie zapisu: "...przebywał na terenie szkoły Policji w P. w stanie po użyciu alkoholu..." zapisem "...przebywał na terenie szkoły Policji w P. pod wpływem alkoholu...".

Po przeprowadzeniu czynności postępowania dowodowego zapoznano obwinionego z aktami postępowania dyscyplinarnego, po czym rzecznik dyscyplinarny złożył pisemnie sprawozdanie na podstawie art. 135 i ust. 7 ustawy o Policji.

W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Komendant Powiatowy Policji K. orzeczeniem z dnia [...] nr [...], uznał st. sierżanta I. F. winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W uzasadnieniu organ I instancji przedstawił obszernie stan faktyczny sprawy. Wskazał, iż przy rekonstrukcji wersji zdarzenia oparto się na dowodach, w szczególności zeznaniach świadków i zaświadczeniu lekarskim. Organ podniósł, że dokonując tych ustaleń a tym samym przyznając wiarę jednym dowodom, a odmawiając przyznania wiarygodności innym, kierowano się zasadami poprawnego rozumowania, doświadczenia życiowego i logiki faktów. W szczególności organ wskazał, iż w pełni dał wiarę wyjaśnieniom złożonym przez świadków: G. K., dyżurnego Szkoły Policji w P., posterunkowego M. M., sierżanta M. P., dowódcy Służby Ochronnej, st. asp. M. R., podinsp. M. P., post. S. P., st. post. F. U., podinsp. W. M. – O., podinsp. H. W. i lekarza Z. S. W oparciu o zeznania wskazanych świadków ustalono, iż w dniu 27 maja 2009 r. około godz. 00:20 I. F., w obecności A. J. i T. K., słuchaczy szkoły Policji w P., niewłaściwie odnosił się do pełniącego służbę wartowniczą w sektorze 1 post. M. M. Podczas zdarzenia używał słów wulgarnych. W czasie legitymowania na terenie budynku Szkoły Policji obwiniony przyznał, iż jest funkcjonariuszem Policji oraz potwierdził, że spożywał alkohol na terenie miasta. Organ zaznaczył, że podjęto również próby zbadania stanu trzeźwości obwinionego, które jednak nie powiodły się z uwagi na postawę obwinionego. Organ I instancji podkreślił, iż nie dał wiary zeznaniom świadków A. J., T. K., I. W. oraz K. B., bowiem zeznania tych świadków były rozbieżne i nie mogły być potraktowane jako miarodajne odnośnie ustalenia okoliczności niespożywania alkoholu przez obwinionego przed udaniem się przez niego do Szkoły Policji. Również wyjaśnieniom obwinionego odmówiono wiarygodności w znacznej części wskazując, że pozostają w sprzeczności z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Dalej organ powołując się na przepisy ustawy o Policji, oraz ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007r. Nr 70, poz. 473) wskazał, iż ustawa o Policji, choć wyszczególnia wśród przewinień dyscyplinarnych i rozróżnia takie, do których znamion należy znajdowanie się policjanta w stanie po użyciu alkoholu, to nie daje przełożonemu narzędzi prawnych, z których mógłby skorzystać, by poddać funkcjonariusza badaniu na zawartość alkoholu w stosunku, do którego takie podejrzenie zaistnieje. Z kolei art. 47 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi stanowi, że jeżeli zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia po spożyciu alkoholu, osoba podejrzana może być poddana badaniu koniecznemu do ustalenia zawartości alkoholu w organizmie, w szczególności zabiegowi pobrania krwi.

W ocenie organu z powyższych uregulowań jednoznacznie wynika, że jeżeli policjant stawi się do służby lub przebywa w obiektach służbowych w stanie po użyciu alkoholu, a jednocześnie nie jest to związane z podejrzeniem popełnienia przez niego przestępstwa lub wykroczenia, to nie można wyegzekwować poddania się go badaniom na zawartość alkoholu w organizmie. Zdaniem organu ustawodawca nie uregulował w przepisach, w jaki sposób przełożony ma postępować, gdy ujawni się przewinienie dyscyplinarne związane ze stawieniem się policjanta do służby w stanie po użyciu alkoholu, czy przebywania policjanta na terenie obiektów Policji pod wpływem alkoholu. Dlatego zastosowano przepisy powszechnie obowiązujące, tj. ustawę o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Powołując się na art. 17 ust. 1 i ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ wyjaśnił, iż obwiniony policjant w przypadku zakwestionowania stanu nietrzeźwości i odsunięcia od czynności służbowych powinien wystąpić z własnej inicjatywy o przeprowadzenie badania jego stanu trzeźwości. Organ wskazał również, iż w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy zarządzenia Komendy Głównej Policji z dnia 25 maja 2004r., Nr 497 w sprawie pełnienia służby przez policjantów wykorzystujących przyrządy kontrolno- pomiarowe służące do realizacji zachowań uczestników ruchu drogowego, gdyż odnoszą się one tylko do uczestników ruchu drogowego. Niezależnie od tego organ podniósł, że przy wymierzaniu kary wzięto pod uwagę okoliczności wpływające na zaostrzenie wymiaru kary oraz na jej złagodzenie. W ocenie organu dotychczasowy przebieg służby obwinionego, ustalony w oparciu o jego akta personalne a także dołączone do protokołu załączniki w postaci: listu pochwalnego czy wyróżnienia brązową odznaką związkową, rokuje pozytywną prognozę, że obwiniony pomimo pozostawienia go w służbie nie popełni ponownego przewinienia dyscyplinarnego. Kara dyscyplinarna wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe jest adekwatna do zaistniałych przewinień dyscyplinarnych.

Od powyższego orzeczenia I. F. wniósł odwołanie do Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu. Skarżonemu orzeczeniu zarzucał:

- wskazanie błędnej podstawy prawnej, przy czym odwołał się do treści art. 135 j ustawy o Policji;

- postawienie zarzutu opisanego w pkt 1 na podstawie domniemania, a nie dowodów;

- przerzucenie na niego ciężaru dowodzenia w zakresie udowodnienia swojej trzeźwości;

- nieuwzględnienie zeznań świadków, z którymi w dniu 26 i 27 maja 2009r. przebywał na przepustce;

- przyzwolenie i godzenie się oficera dyżurnego Szkoły Policji w P. na popełnienie przewinienia dyscyplinarnego przez wpuszczenie go na teren szkoły;

- rozstrzygnięcia zaistniałych wątpliwości na jego niekorzyść.

Na podstawie art. 135 m ustawy o Policji Opolski Komendant Wojewódzki Policji powołał komisję dyscyplinarną, która złożyła 7 października 2009 r. sprawozdanie.

W wyniku rozpoznania odwołania, orzeczeniem z dnia [...]

nr [...], Opolski Komendant Wojewódzki Policji, wydanym w oparciu o przepis art. 135n ust.4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji. Uznał, że przełożony dyscyplinarny w sposób prawidłowy zinterpretował materiał dowodowy dotyczący zaistniałego zdarzenia. Zauważył, że zmiana treści zarzutu określonego w punkcie 2 miała na celu dostosowanie go do zapisów § 12 ust. 3 pkt 3 Zasad pobytu i szkolenia słuchaczy Szkoły Policji w P., wprowadzonych decyzją nr 254/07 Komendanta Szkoły Policji w P. W ocenie organu odwoławczego do rozstrzygnięcia zarzutów odpowiedzialności dyscyplinarnej wystarczającym jest ustalenie, czy obwiniony był w stanie po użyciu alkoholu w służbie oraz czy naruszył decyzję Komendanta Szkoły Policji w P. Organ odwoławczy podniósł, że zastosowana w orzeczeniu przez przełożonego dyscyplinarnego podstawa prawna jest zgodna z rozporządzeniem MSWiA z dnia 18 listopada 2003 r., w sprawach szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz.U. z 2003 r. nr 198, poz. 1933). Powołując się na orzeczenia Sądu Najwyższego o sygn. akt I PKN

241/99 oraz I PK 165/2006 wskazał, że inicjatywa co do wykonania badań stanu trzeźwości należy do pracownika, któremu pracodawca zarzucił naruszenie obowiązku trzeźwości.

Na powyższe orzeczenie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniósł I. F., domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucił orzeczeniu:

- błędy w ustaleniach faktycznych stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji;

- całkowite pominiecie przez organ II instancji zarzutów zawartych w odwołaniu i brak wnikliwej polemiki na dowody w tym zakresie;

- błędy w postępowaniu odwoławczym;

- wydanie orzeczenia poprzedzającego zaskarżone orzeczenie nr [...] z dnia [...] Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji przez nieuprawnionego reprezentanta organu I instancji

- naruszenie przez organ II instancji zasady obiektywizmu.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ Policji zamiennie obwinia go o znajdowanie się w dniu 27 maja 2009 r. w stanie po użyciu alkoholu i pod wpływem alkoholu, przy czym stan taki nie został u niego stwierdzony. Nadto podniósł, iż nikt nie ustalił dowodowo, czy o godz. 8.20 znajdował się jeszcze pod wpływem alkoholu. W ocenie skarżącego wskazana podstawa prawna nie odpowiada zawartemu w nim rozstrzygnięciu, a polemika w tym zakresie prowadzona przez organ II Instancji jest nietrafna. Przepisy określone w załączniku nr 24 do rozporządzenia MSWiA z dnia 18 listopada 2003 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów nie wyłączają zapisów ustawy. Dalej podnosił, iż przytoczone w orzeczeniu podstawy prawne nie dawały podinspektorowi J. Ż. uprawnień do występowania w charakterze przełożonego dyscyplinarnego. Podstawę prawną takiego upoważnienia stanowi art. 133 ust. 6 ustawy o Policji, czego w orzeczeniu Komendant Powiatowy Policji w K. nie wskazał. Powołane podstawy prawne nie przewidują rozszerzenia tych uprawnień na I zastępcę Komendanta PP w K. podin. J. Ż. o uprawnienia przełożonego dyscyplinarnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując argumenty i wywody zawarte w zaskarżonym orzeczeniu, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Ponieważ skarżący nie był w sprawie reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego wypada rozpocząć od wskazania na przepisy regulujące zakres kognicji sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sprowadza się zatem do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Dlatego od razu trzeba zaznaczyć, że nawet przy uwzględnieniu skargi Sąd nie wydaje rozstrzygnięć merytorycznie załatwiających postępowanie administracyjne.Kontrola zaskarżonego orzeczenia dokonana przez Sąd, w tak zakreślonych granicach kognicji, po poddaniu ocenie przeprowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania, dała podstawę do oparcia orzeczenia o przepis art. 151 P.p.s.a.

I. W pierwszej kolejności odnotować należy, iż odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy Policji została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58, ze zm.) – zwanej dalej ustawą. W ramach ustawowych unormowań, uregulowany został zarówno zakres i zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej, jak i zasady oraz tryb postępowania dyscyplinarnego. Zauważyć przy tym trzeba, iż przepisy regulujące postępowanie dyscyplinarne w sposób wyczerpujący normują wszystkie fazy postępowania. Zgodnie natomiast z art. 135p ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania tego odpowiednio zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania karnego. Odrębność postępowania dyscyplinarnego, oraz jego kompleksowe uregulowanie w ustawie o Policji oznacza zatem, iż do postępowania tego zasadniczo nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariuszy policji uzasadniona jest szczególną rolą jaką w społeczeństwie spełnia Policja oraz zaufaniem publicznym do wykonywanych przez funkcjonariuszy policji działań. Istotą postępowania dyscyplinarnego policjantów jest natomiast odpowiedzialność funkcjonariusza za popełnienie czynu uchybiającego godności i obowiązkom wykonywania zawodu. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Czyny stanowiące naruszenie dyscypliny służbowej określone zostały w art. 132 ust. 3 ustawy. Dostrzec przy tym należy, iż użycie przez ustawodawcę zwrotu "w szczególności" oznacza, iż nie stanowią one katalogu zamkniętego. W myśl art. 132 ust. 2 ustawy, naruszenie dyscypliny służbowej stanowi wszak każdy czyn polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydawanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Stosownie do tego policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej w przypadku popełnienia zawinionego czynu określonego w art. 132 ust. 2, w szczególności zaś czynów wskazanych w art. 132 ust. 3 ustawy. Zaakcentować należy, że zgodnie z art. 132a ustawy, czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć zarówno charakter umyślny, jak i nieumyślny. Tym samym w przypadku odpowiedzialności dyscyplinarnej bez znaczenia jest to czy działanie, bądź też jego brak było zamierzone, czy też nie. Już samo naruszenie obowiązków służbowych może bowiem powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Zauważyć również można, iż w świetle art. 132 a ustawy, wina związana jest zarówno z umyślnym jak i nieumyślnym przewinieniem dyscyplinarnym przy czym ustalenie umyślności bądź nieumyślności przewinienia dyscyplinarnego, warunkuje wystąpienie winy przy jego popełnieniu. Stopień winy nie przesądza jednak o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Może on natomiast mieć wpływ na wymiar kary.

Jest zasadą, że zgodnie z art. 135g ustawy, dokonując ustaleń w zakresie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego oraz rozstrzygając o jego popełnieniu, właściwe organy obowiązane są badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego, a jednocześnie niedające się usunąć wątpliwości winny rozstrzygać na jego korzyść. Oznacza to, iż w granicach swobodnej oceny dowodów, dokonane w sprawie ustalenia winny być oparte na wszechstronnej ocenie materiału dowodowego, przy czym stosownie do art. 135e ust. 1 ustawy, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego.

Konsekwencją ustalenia w toku postępowania dyscyplinarnego popełnienia przez funkcjonariusza policji przewinienia, o którym mowa w art. 132 ust. 1 ustawy, może być zastosowanie wobec niego środka dyscyplinarnego, w postaci kary dyscyplinarnej. Zauważyć przy tym należy, iż stosownie do art. 135j ust. 5 ustawy, odstąpienie od ukarania może nastąpić jedynie wówczas, gdy stopień winy lub stopień społecznej szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Niewielki stopień zawinienia bądź społecznej szkodliwości czynu nie przesądza jednak o uznaniu, iż popełniony czyn nie stanowił przewinienia dyscyplinarnego. W świetle art. 135j ust. 5 ustawy może on bowiem stanowić jedynie przesłankę odstąpienia od wymierzenia obwinionemu kary dyscyplinarnej. Ponadto zgodnie z art. 134 h ust. 1 ustawy może mieć wpływ na jej wymiar.

Rodzaje kar przewidzianych za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego określone zostały w art. 134 ustawy. Zgodnie z tym przepisem najsurowszą i najbardziej dolegliwą z nich stanowi kara wydalenia ze służby. Stosownie do art. 134 ustawy dostrzec jednak trzeba, iż ustalając katalog kar, ustawodawca nie określił jakiemu przewinieniu dyscyplinarnemu winna odpowiadać każda z nich. Brak w tym względzie przyporządkowania określonych przewinień lub naruszeń dyscypliny służbowej do poszczególnych kar wskazuje, iż wybór kary pozostawiony został uznaniu organu orzekającego o jej wymierzeniu. Skutkuje to swobodą organu w wyborze i zastosowaniu kar określonych w art. 134 ustawy. Nie oznacza to jednak, że w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej organ może podejmować rozstrzygnięcie w sposób dowolny. Jest on bowiem związany w tym zakresie przepisami regulującymi postępowanie dyscyplinarne. Z tego też względu winien dokonywać oceny zasadności kary, na podstawie ustaleń w zakresie stanu faktycznego, stosownie do art. 134 h ust. 1 ustawy, który stanowi, iż wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Obowiązany jest przy tym uwzględnić określone w art. 134 ust. 2 ustawy okoliczności przemawiające za zaostrzeniem wymiaru kary, jak i wskazane w art. 134h ust. 3 ustawy okoliczności przemawiające za jej złagodzeniem. Jednocześnie stosownie do art. 134g ustawy za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego organ może wymierzyć tylko jedną karę, przy czym w przypadku kilku przewinień, kara ta może być odpowiednio surowsza. Podkreślenia wymaga, iż sądowa kontrola uznaniowości w zakresie wymierzenia kary dyscyplinarnej, sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający zebrał i rozważył cały materiał dowodowy oraz czy na jego podstawie dokonał ustaleń stosownie do unormowań zawartych w przepisach ustawy.

II. Mając na uwadze powyższe, w zakresie dokonanej oceny legalności, uznać należało iż w niniejszej sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym, dokonano prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz prawidłowej jego oceny. Z materiału dowodowego wynika, iż stosownie do art. 135e ustawy, w przeprowadzonym postępowaniu zebrano dowody oraz podjęto czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, zaś ustalenia dokonane zostały z uwzględnieniem istotnych okoliczności. Jednocześnie organy pierwszej i drugiej instancji prawidłowo uznały, iż skarżący popełnił czyny stanowiące przewinienia dyscyplinarne. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie niewątpliwie wskazuje na popełnienie przez obwinionego czynów polegających stawieniu się do służby w stanie po użyciu alkoholu i przebywaniu na terenie Szkoły Policji pod wpływem alkoholu, tj. czynów wskazanych w art. 132 ust. 3 pkt 3 i 6 ustawy, jako naruszające dyscyplinę służbową i podlegające odpowiedzialności dyscyplinarnej.

W niniejszej sprawie jako nietrafny uznać również należało zarzut dotyczący podejmowania przez organy działań z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie dyscyplinarne. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wynika bowiem, iż działania organów tak pierwszej jak i drugiej instancji podejmowane były zgodnie z przepisami. W szczególności, jak już wcześniej zaznaczono wskazać należy, iż stosownie do art. 135e ustawy, w postępowaniu zebrano dowody oraz podjęto czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy.

Podkreślenia wymaga, że w okolicznościach sprawy nie ma jakiegokolwiek znaczenia czy skarżący przebywał na terenie Szkoły Policji w P. w stanie po użyciu alkoholu, czy w stanie nietrzeźwości rozumianych według definicji art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Każde "użycie" alkoholu w przypadku funkcjonariusza pełniącego służbę, a za takie uznaje się także zajęcia programowe w ramach kursu zawodowego dla policjantów, jest popełnieniem czynu stanowiącego przewinienie dyscyplinarne, i podlegające odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej.

Na aprobatę Sądu zasługuje stanowisko organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, które odnosi się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego.

Zasadnie organ podnosi, że przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło dopuszczenie się przez skarżącego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych.

Prawidłowo organ odwołuje się do § 12 ust. 2 pkt 3 ppkt 3 decyzji nr 254/07 z dnia 31 grudnia 2007 r. Komendanta Szkoły Policji w P. według którego słuchaczowi zabrania się przebywania na terenie obiektów Szkoły pod wpływem alkoholu, środków odurzających lub innych podobnie działających substancji słusznie zauważa, że termin "pod wpływem alkoholu" jest terminem zawierającym "stan po użyciu alkoholu" oraz "stan nietrzeźwości" określony w art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Oczywiście słuszne było, że przyjęcie w orzeczeniu "stan po użyciu alkoholu" jest wyrazem stosowania zasady in dubio pro reo. Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest między innymi stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby, albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję. Natomiast z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, wynika, że kierownik zakładu lub osoba przez niego upoważniona mają obowiązek niedopuszczenia do pracy pracownika, jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stawił się on do pracy w stanie po użyciu alkoholu albo spożywał alkohol w czasie pracy.

Zasadnie w skarżonej decyzji użyto określeń zgodnych z naruszonymi przez stronę przepisami. Słusznie organ dochodzi do wniosku, że w sprawie wykazano, że skarżący stawił się do służby-na zajęcia w Szkole Policji w stanie po użyciu alkoholu. Zgodzić trzeba się ze stanowiskiem, że umożliwiono stronie zaprzeczenie domniemaniu z art. 17 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a tym samym udowodnienie, że jest trzeźwy. Prawidłowo akcentowano, że pozostawanie w stanie po użyciu alkoholu przez skarżącego znajduje oparcie w zaświadczeniu lekarskim, w którym stwierdzono: "stan po nadużyciu alkoholu w dniu 26.05.2009 r. F 10 zaburzenia zachowania spowodowane użyciem alkoholu".

Istotnie wyczucie woni alkoholu z ust osoby uzależnione jest od wielu czynników: zdolności organoleptycznych osoby, odległości od osoby, kierunku w którym odwrócona jest głowa, sposobu prowadzenia rozmowy, interesem itp. W związku z tym w obszernych uzasadnieniach orzeczenia organu I, jak i II instancji prawidłowo wykazano dlaczego nie dano wiary zeznaniom innych świadków, którzy wprost nie potwierdzali spożywania przez skarżącego alkoholu, ale też tego nie wykluczali oświadczając, że nie zwracali na niego uwagi lub nie siedzieli wspólnie w odwiedzanych lokalach "13" lub "Gromada". (vide: zeznania A. J., T. K., J. W., K. B.).

Zasadnie organ odwoławczy wykazał umocowanie J. Ż. Komendant Powiatowy Policji w K. przekazał mu pisemnie uprawnienia przełożonego dyscyplinarnego, jako swojemu Zastępcy. Brak odwołania się w tej decyzji do art. 133 ust. 6 ustawy o Policji nie stanowi o braku podstawy prawnej. Przełożony dyscyplinarny może upoważnić swoich zastępców lub innych policjantów do załatwiania spraw dyscyplinarnych. Komendant Powiatowy Policji w K. wypełnił dyspozycję art. 133 ust. 6 ustawy o Policji wyznaczając pisemnie 2 września 2009r. swojego I Zastępcę, J. Ż. "do wykonywania uprawnień oraz obowiązków Komendanta Powiatowego Policji w K., łącznie z uprawnieniami przełożonego dyscyplinarnego".

Z tych przyczyn na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.