Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 474/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras (spraw.), Sędzia WSA - Iwona Dąbrowska, Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, , Protokolant - Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uposażenia oraz innych należności pieniężnych - oddala skargę -


UZASADNIENIE

[...] J. O. pełnił ostatnio zawodową służbę wojskową na stanowisku Zastępcy Dyrektora Wydziału [...] w Ł.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] odwołał skarżącego z dniem [...] maja 1999 r. od pełnienia służby w jednostce organizacyjnej poza Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji i z dniem [...] czerwca 1999 r. skierował go do dyspozycji Dowódcy [...] Jednostek Wojskowych MSWiA, a następnie decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...], wypowiedział mu stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2000 r. Po wystosowaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Naczelnik Wydziału Kadr Departamentu Kadr i Szkolenia MSWiA poinformował go, że powyższe wypowiedzenie nie jest decyzją administracyjną i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia, a w dniu [...] czerwca 1999 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2000 r. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższej decyzji, organ utrzymał ją w mocy. W wyniku skargi do Sądu od powyższych decyzji Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 2 czerwca 2000 r. sygn. akt II SA 2156/99, uchylił zaskarżone decyzje, stwierdzając, że wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej jest decyzją administracyjną i w tej sytuacji nie było podstaw do wydania decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W tej sytuacji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone wypowiedzenie i ponownie w dniu [...] stycznia 2001 r. wydał decyzję nr [...] o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2000 r. Po wniesieniu skargi, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26 czerwca 2001 r. sygn. akt II SA 465/01, uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2001 r.

W dniu [...] czerwca 2002 r. J. O. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o "przywołanie do zawodowej służby wojskowej" i w odpowiedzi Zastępca Dyrektora Biura Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego MSWiA poinformował go, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utracił kompetencje do orzekania w sprawie żołnierzy zawodowych.

W dniu [...] czerwca 2004 r. skarżący ponownie zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o wykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2001 r., zaś wyżej wymieniony organ uznał się za niewłaściwy i postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] przekazał sprawę Ministrowi Obrony Narodowej. Po rozstrzygnięciu sporu kompetencyjnego Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] oraz umorzył postępowanie. W wyniku skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2005 r. sygn. akt II SA/Wa, uchylił powyższą decyzję. Następnie Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] zmienił decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia 11 marca 1999 r. w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby i ustalił nową datę na dzień [...] lutego 2006 r. W wyniku skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 763/06, oddalił skargę i wyrok ten stał się prawomocny z dniem 3 października 2006 r.

We wniosku z dnia [...] września 2007 r. skarżący wezwał Ministra Obrony Narodowej o obliczenie i wypłatę wraz z ustawowymi odsetkami następujących należności:

różnicy pomiędzy uposażeniem należnym żołnierzowi pozostającemu w dyspozycji Dowódcy [...] Jednostek Wojskowych a pobieraną emeryturą wojskową od dnia [...] marca 2000 r. do dnia [...] lutego 2006 r;

dodatkowego rocznego uposażenia za lata 2001 - 2005;

gratyfikacji urlopowej na dwie osoby za lata 2001 - 2005;

równowartości za przysługujący raz w roku przejazd na dwie osoby w ramach urlopu wypoczynkowego;

ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w latach 2000 - 2006;

równowartości mundurowego za lata 2001 - 2006;

nagrody jubileuszowej za 40 lat czynnej służby wojskowej.

W uzasadnieniu natomiast podał, że ostateczna data zwolnienia go ze służby wojskowej została ustalona na dzień [...] lutego 2006 r., zaś zwolnienie z pełnienia zawodowej służby wojskowej w dniu [...] lutego 2000 r. było nieskuteczne i od tego dnia pobierał on emeryturę wojskową.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy ( tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 76, poz. 693 ze zm.) w zw. z art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, odmówił skarżącemu ustalenia prawa do uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od dnia [...] marca 2000 r. oraz ustalenia prawa do nagród rocznych za lata 2001 - 2004, dodatkowego uposażenia rocznego za lata 2004 - 2005, gratyfikacji urlopowej za lata 2001 - 2005 zryczałtowanego ekwiwalentu pieniężnego za przejazd raz w roku do wybranej miejscowości w kraju i z powrotem za lata 2001 - 2005, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w latach 2000 - 2006 urlop wypoczynkowy, równoważnika pieniężnego przysługującego w zamian za umundurowanie i wyekwipowanie oraz nagrody jubileuszowej po 40 latach czynnej służby wojskowej. W uzasadnieniu - powołując się na przestawiony powyżej stan faktyczny - podał, że bezspornym w sprawie jest, iż skarżący faktycznie przestał pełnić zawodową służbę wojskową w dniu [...] lutego 2000 r. i w związku z tym otrzymał należne mu świadczenia pieniężne, a jednocześnie z tym samym dniem został zwolniony od obowiązku świadczenia służby. Zatem po tym dniu nie istniał żaden element stosunku służbowego, który uzasadniałby prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych. Wycofanie zaś z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2000 r. nie oznacza, że pełnił on nieprzerwanie zawodową służbę wojskową. Ponadto w myśl art. 8 ust. 2 obowiązującej wcześniej powołanej już ustawy o uposażeniu żołnierzy zawodowych, prawo do uposażenia wygasa po upływie jednego roku od dnia zwolnienia ze służby. Zatem domaganie się powyższych należności pieniężnych jest bezprzedmiotowe i to tym bardziej, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 powyższej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem stawienia się żołnierza do pełnienia służby w określonym miejscu, zaś w myśl art. 76 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza pełnienia zawodowej służby wojskowej, którym to dniem - zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy - jest dzień stawienia się do pełnienia zawodowej służby wojskowej w określonym miejscu. Reasumując, pojęcie "stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej" nie jest tożsame z pojęciem "prawo do uposażenia" i w tej sytuacji prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych jest nierozerwalnie związane z wykonywaniem przez żołnierza zawodowego zadań służbowych, których skarżący nie wykonywał.

We wniosku z dnia [...] listopada 2007 r. do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu natomiast podał, że zwolnienie go ze służby w dniu [...] lutego 2000 r. było bezprawne i zgłaszał się do organu o przywrócenie do służby, pozostając w pełniej gotowości do jej pełnienia. Skoro zatem skutecznie zwolniono go ze służby dopiero z dniem [...] lutego 2006 r., to uznać należy, że do tego dnia pełnił on nieprzerwanie służbę wojskową. W dalszej części wskazał, że istota problemu dotyczy daty wygaśnięcia prawa do uposażenia, bowiem pełniąc służbę od roku 1969 nabył on prawo do uposażenia. Tym samym uznać należy - zdaniem skarżącego - że do dnia [...] lutego 2006 r. pozostawał on w dyspozycji organu i w tej sytuacji przysługuje mu uposażenie. Na koniec podał, że należności przysługujące żołnierzowi zawodowemu przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej należą mu się od marca 2006 r.

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 3 i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2007 r. W uzasadnieniu - powołując się na opisany już powyżej stan faktyczny i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji - podkreślił, że prawo do uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługuje żołnierzowi wyłącznie za okres pełnienia zawodowej służby wojskowej, zaś skarżący od dnia [...] marca 2000 r. przestał ją faktycznie pełnić.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 110 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a., poprzez odmowę wykonania ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] i w tej sytuacji wniósł o uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu natomiast - powołując się na dotychczasowe zarzuty - podał, że w chwili obecnej funkcjonują w obrocie prawnym dwie, sprzeczne ze sobą decyzje, a to decyzja zwalniająca go ze służby z dniem [...] lutego 2006 r. oraz decyzja przyznająca mu świadczenia emerytalne od dnia [...] marca 2000 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, zaś w myśl art. 72 uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (ust. 1), a z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie (ust. 2).

Bezsporne zatem jest, że żądanie skarżącego mieści się w granicach uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzowi zawodowemu.

Jednakże stosownie do treści art. 76 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej. Analiza powyższych przepisów prowadzi zatem do wniosku, że prawo do uposażenia uzależnione jest od pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W rozpoznawanej natomiast sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2005 r. uchylono decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] i w konsekwencji, decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], zmieniono decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 1999 r. w części dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby, ustalając ją na dzień [...] lutego 2006 r.

Jednakże skarżący faktycznie zaprzestał pełnienia zawodowej służby wojskowej z dniem [...] marca 2000 r. i nie pełnił jej do dnia [...] października 2006 r., tj. do dnia uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 763/06. Innymi słowy mówiąc, na mocy powyższego wyroku zobowiązano organ do uznania, że skarżący [...] J. O. w powyższym okresie pozostawał w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, lecz nie jako faktycznie pełniący wówczas służbę wojskową. Samo zaś pozostawanie w służbie nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia i inny jego składników, bowiem prawo to uzależnione jest - co stwierdzono już wyżej - od pełnienia zawodowej służby wojskowej. Tymczasem skarżący w spornym okresie nie pełnił jej i w tej sytuacji zarzuty ze skargi uznać należy za nieuzasadnione. Takie rozstrzygnięcie jest tożsame ze stanowiskiem judykatury (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. akt II SA/94/01 - LEX nr 53775, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 1298/05 - niepublikowany).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.