Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 584/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b-d, pkt 6, 8, art. 5 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1439
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.
article: art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kielce-Zachód w Kielcach na uchwałę Rady Gminy w Strawczynie z dnia 9 grudnia 2020 r., nr XXVIII/238/2020 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy stwierdza nieważność § 4, § 5 pkt 2, § 6, § 15 pkt 1 i 2, § 18 w zakresie słów "a w przypadku wyprowadzania go na zewnątrz – zobowiązana jest zapewnić stały i skuteczny dozór nad tymi zwierzętami" oraz § 20 pkt 1-5 załącznika do zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 584/21

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 9 grudnia 2020 r., nr XXVIII/238/2020, w sprawie "Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Strawczyn", Rada Gminy w Strawczynie, powołując w podstawie prawnej art. 7 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713) oraz art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r., poz. 2010 ze zm.), uchwaliła przedmiotowy Regulamin stanowiący załącznik nr 1 do uchwały.

Skargę na powyższą uchwałę, w części obejmującej § 4, § 5 pkt 2, § 6, § 15 pkt 1 i 2, § 18 w zakresie, w jakim osoba utrzymująca zwierzę agresywne w przypadku wyprowadzania go na zewnątrz zobowiązana jest zapewnić nad nim stały i skuteczny dozór i § 20 pkt 1-5 Regulaminu, wniósł do tut. Sądu Prokurator Rejonowy Kielce-Zachód w Kielcach, zarzucając istotne naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ("ucpg"), poprzez zamieszczenie w ww. postanowieniach Regulaminu przepisów wykraczających poza upoważnienie ustawowe.

Na tej podstawie skarżący Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanej części.

W uzasadnieniu Prokurator, przywołując stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że przepis art. 4 ucpg nie daje radzie gminy prawa do regulowania zagadnień innych niż wymienione w tym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę. Jeśli chodzi o § 6 Regulaminu, to zdaniem Prokuratora Rada Gminy dopuściła się bez podstawy prawnej ingerencji w prawo właściciela samochodu do władania rzeczą, poprzez ograniczenie wykonywania napraw poza warsztatami tylko do napraw związanych z bieżącą eksploatacją pojazdów, tym bardziej że pojęcie to jest niedookreślone. Zapis § 5 pkt 2 Regulaminu określający, że mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się na wydzielonych, utwardzonych częściach nieruchomości wykracza zaś poza ustawową delegację zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ucpg i również bez podstawy prawnej ingeruje w prawo właściciela samochodu do władania rzeczą.

W ocenie Prokuratora § 4 Regulaminu, gdzie wskazano, że właściciele nieruchomości zobowiązani są do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionej do użytku publicznego poprzez uprzątnięcie zanieczyszczeń z chodników, nie realizuje normy kompetencyjnej z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ucpg, odnoszącej się do wymagań wobec właścicieli nieruchomości co do uprzątania tych części ich nieruchomości, które służą do użytku publicznego, natomiast stanowi niedopuszczalną kombinacje ww. normy kompetencyjnej z obowiązkami właścicieli nieruchomości wynikającymi z art. 5 ust. 1 pkt 4 ucpg w zakresie oczyszczania chodników wchodzących w skład pasów drogowych, położonych bezpośrednio przy granicy nieruchomości.

W odniesieniu przepisów Regulaminu nakładających obowiązek sprawowania właściwej opieki nad zwierzętami (§ 15 pkt 1), stałego i skutecznego nadzoru nad zwierzętami (§ 15 pkt 2), stałego i skutecznego dozoru nad zwierzęciem agresywnym (§ 18), Prokurator stwierdził, że są to w rzeczywistości postulaty, pozbawione doniosłości normatywnej. Rada gminy na mocy delegacji zawartej w art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg została upoważniona do określenia obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, a nie do formułowania ogólnych celów i stanów pożądanych.

Zdaniem Prokuratora w § 20 pkt 1-5 Regulaminu doszło do naruszenia art. 4 ust. 2 pkt 8 ucpg, ponieważ rada gminy jest upoważniona tylko do ustalenia obszarów i terminów obowiązkowej deratyzacji, nie zaś nakładania na właścicieli nieruchomości obowiązku dokonywania deratyzacji oraz ponoszenia jej kosztów.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Strawczyn wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola, o której mowa w art. 3 § 1 Ppsa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. z 2019 poz. 2167). Zgodnie z art. 147 § 1 Ppsa sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Stosownie do art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym (dalej "usg") przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05).

Rada gminy obowiązana jest przestrzegać zakresu upoważnienia ustawowego udzielonego jej przez ustawę w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a w ramach udzielonej jej delegacji w tych działaniach nie może wkraczać w materię uregulowaną ustawą. Uchwała rady gminy musi bowiem respektować unormowania zawarte w aktach wyższego rzędu, a prawo miejscowe może być stanowione w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP).

W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. W sytuacji, gdy w jednym akcie następuje pomieszanie materii ustawowej i tej, którą winien normować regulamin w granicach ustanowionego upoważnienia ustawowego, dochodzi do obniżenia rangi przepisów ustawowych do rangi przepisów prawa miejscowego. Ponadto porządek prawny narusza modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 770/19; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. II GSK 2114/11). Powyższy wniosek wynika zarówno z istoty upoważnienia ustawowego, jak i z prawa adresatów norm prawnych do dobrej legislacji.

Zaskarżona uchwała została podjęta w wykonaniu delegacji ustawowej określonej w art. 4 ustawy z dnia z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r., poz. 1439, dalej jako "ucpg. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące (ust. 2):

1) wymagań w zakresie:

a) selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych obejmującego co najmniej: papier, metale, tworzywa sztuczne, szkło, odpady opakowaniowe wielomateriałowe oraz bioodpady,

b) selektywnego zbierania odpadów komunalnych prowadzonego przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych w sposób umożliwiający łatwy dostęp dla wszystkich mieszkańców gminy, które zapewniają przyjmowanie co najmniej odpadów komunalnych: wymienionych w lit. a, odpadów niebezpiecznych, przeterminowanych leków i chemikaliów, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, zużytych baterii i akumulatorów, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mebli i innych odpadów wielkogabarytowych, zużytych opon, odpadów budowlanych i rozbiórkowych oraz odpadów tekstyliów i odzieży,

c) uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

d) mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości, w tym na terenach przeznaczonych do użytku publicznego oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i worków oraz utrzymania pojemników w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych pojemników lub worków;

2a) utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym i porządkowym miejsc gromadzenia odpadów;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) (uchylony);

5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Sąd uznał skargę za zasadną w zakresie kwestionowanym przez skarżącego Prokuratora, tj. w zakresie § 4, § 5 pkt 2, § 6, § 15 pkt 1 i 2, § 18 w zakresie, w jakim osoba utrzymująca zwierzę agresywne w przypadku wyprowadzania go na zewnątrz zobowiązana jest zapewnić nad nim stały i skuteczny dozór i § 20 pkt 1-5 załącznika do uchwały.

W § 4 zaskarżonej uchwały właściciele nieruchomości zostali zobowiązani do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości udostępnionej do użytku publicznego poprzez uprzątnięcie zanieczyszczeń z chodników, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej, służącej dla ruchu pieszego, położonej bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Prokurator trafnie podnosi, że unormowanie to nie realizuje normy kompetencyjnej z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ucpg, a stanowi kompilację treści tego przepisu i art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c ucpg upoważnił radę gminy do określenia wymagań w zakresie utrzymania porządku i czystości na terenie nieruchomości obejmujących uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego. Natomiast stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 4 ucpg właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości; właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątnięcia chodnika, na którym jest dopuszczony płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. W odróżnieniu od art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, delegacja zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy dotyczy jedynie nieruchomości danego właściciela (w części służącej do użytku publicznego), a już nie położonego wzdłuż takiej nieruchomości chodnika. Kwestie zaś usuwania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych "wzdłuż nieruchomości" reguluje art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy, a nie jej art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c. Wykładnia obu tych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca w art. 5 ust. 1 pkt 4 ucpg nie reguluje kwestii powierzonych do uregulowania przez ustawodawcę radzie gminy, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c – zachowania czystości i porządku na terenie nieruchomości danego właściciela, ale dotyczy obowiązków właściciela nieruchomości odnośnie terenu leżącego poza jego nieruchomością, tj. chodnika położonego wzdłuż nieruchomości, co oznacza, że w zakresie tego obowiązku brak jest podstaw do jego powtarzania w regulaminie (por. wyrok: WSA w Kielcach z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. II SA/Ke 786/19 i tam powołane wyroki WSA: w Poznaniu z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. IV SA/Po 365/19, w Bydgoszczy z dnia 4 września 2019 r., sygn. II SA/Bd 506/19, w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Gd 80/19, w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. IV SA/Po 1060/15).

Zasadnie również Prokurator zakwestionował zapis § 5 pkt 2 uchwały ograniczający mycie pojazdów samochodowych poza myjniami na wydzielonych, utwardzonych częściach nieruchomości. Rada gminy nie jest upoważniona do ograniczania możliwości mycia pojazdów poza myjniami poprzez wskazanie, że dopuszczane jest to na wydzielonych, utwardzonych powierzchniach. Zwrot "wydzielona, utwardzona część nieruchomości", uznać należy za zwrot niedookreślony, co przeczy konstytucyjnej zasadzie pewności i określoności prawa. Nie wiadomo, co prawodawca gminny rozumie pod pojęciami część "wydzielona" (w jaki sposób, wg jakiego kryterium), "utwardzona" (co w sytuacji, gdy utwardzenie następuje np. poprzez ułożenie betonowych płyt ażurowych). Rada Gminy w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ucpg została upoważniona wyłącznie do wskazania wymogów dopuszczalności mycia pojazdów poza myjniami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i ludzi przed zagrożeniem, zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności, a nie do formułowania i wprowadzania na jego podstawie generalnych zakazów i ograniczeń (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 3 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Bd 627/19, WSA w Olsztynie z dnia 17 września 2020 r., sygn. II SA/Ol 344/20).

Brak było również podstaw do wprowadzenia w § 6 Regulaminu ograniczenia w postaci regulacji, że naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi, dozwolona jest na terenie nieruchomości, gdy wykonywanie napraw związane jest jedynie z bieżącą eksploatacją pojazdu i pod warunkiem, że wykonywanie tej czynności nie powoduje zanieczyszczenia otoczenia i nie spowoduje zagrożeń dla środowiska. Unormowanie to wykracza poza delegację ustawową zawartą w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d ucpg. Przepis ten zezwala bowiem radzie gminy na określenie wymagań, które muszą zostać spełnione w przypadku naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi. Wymagania te mogą dotyczyć wyłącznie utrzymania czystości i porządku. Przepis ten nie daje tym samym podstawy do ingerowania przez lokalnego prawodawcę w prawo posiadacza pojazdu samochodowego do władania rzeczą, tak jak to ma miejsce w rozpatrywanym przypadku, gdzie ograniczono to prawo do dokonywania poza warsztatami naprawczymi "napraw związanych z bieżącą eksploatacją pojazdu", które to pojęcie dodatkowo jest niedookreślone, a więc nie może mieć charakteru normatywnego. Lokalny prawodawca powinien mieć na uwadze, że treść nakazów czy zakazów obciążających właścicieli lub osoby, którym przysługuje inne prawo do rzeczy, powinna być logiczna, obiektywnie wykonalna, w zakresie niezbędnym do zapewnienia utrzymania porządku w gminie, przez to jak najmniej ingerująca w wykonywanie prawa rzeczowego, które podlega szczególnej ochronie prawnej w Kodeksie cywilnym.

Skarga okazała się zasadna także w odniesieniu do § 15 pkt 1 i 2 Regulaminu, gdzie wskazano, że osoby będące właścicielami lub opiekunami zwierząt domowych zobowiązane są do sprawowania właściwej opieki nad tymi zwierzętami, a osoba utrzymująca zwierzęta domowe, zobowiązana jest zapewnić nad nimi stały i skuteczny dozór, a nadto w odniesieniu do § 18 Regulaminu, w zakresie, w jakim osoba utrzymująca zwierzę agresywne w przypadku wyprowadzania go na zewnątrz zobowiązana jest zapewnić nad nim stały i skuteczny dozór. Delegacja z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy upoważnia radę gminy do sformułowania jasnych i jednoznacznych obowiązków właścicieli zwierząt domowych zmierzających do zapewnienia ochrony przed zagrożeniami, uciążliwościami oraz zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku.

Prokurator trafnie zarzuca, że § 15 pkt 1 Regulaminu pozbawiony jest doniosłości prawnej i stanowi jedynie postulat. Zapis ten nie precyzuje co należy rozumieć pod pojęciem właściwej opieki i jakie zachowania osoby utrzymującej zwierzę domowe należy uznać za przejawy właściwej opieki (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2021 r., sygn. III OSK 1137/21). Podobnie należy ocenić regulacje z § 15 pkt 2 i § 18 wprowadzające obowiązek zapewnienia "stałego i skutecznego dozoru". Sformułowanie to jest niejasne i nieprecyzyjne. Dozór stały oznacza bowiem dozór nieprzerwany. Dozór skuteczny wiąże się zaś z określonymi skutkami, które jednak nie zostały w Regulaminie wskazane. Przepis ten nie wskazuje na konkretny obowiązek, który byłby możliwy do wyegzekwowania. Ze względu na szeroką i niedookreśloną treść, zakres tej regulacji wykracza poza upoważnienie ustawowe, zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 6 ucpg.

Stwierdzenia nieważności wymaga również § 20 pkt 1-5 Regulaminu. Prawodawca gminny wskazał tu, że właściciele nieruchomości zamieszkałych zobowiązani są do przeprowadzania deratyzacji w miarę potrzeb, jednak w budynkach wielolokalowych co najmniej raz w roku (pkt 1). Obowiązkowi deratyzacji podlegają szczególnie obiekty, w których stwierdzono występowanie gryzoni (pkt 2). W zakresie przeprowadzenia deratyzacji należy zachować szczególną ostrożność w obrębie miejsc wyłożenia środków zwalczających gryzonie. Miejsca te powinny być oznaczone napisem ostrzegającym przed trucizną (pkt 3). Obowiązkiem właściciela nieruchomości jest zapewnienie zbiórki i unieszkodliwienia padłych gryzoni wraz z resztkami trucizn (pkt 4). Koszty deratyzacji obciążają właścicieli nieruchomości (pkt 5).

Z treści art. 4 ust. 2 pkt 8 ucpg wynika, że rada gminy ma wskazać konkretne obszary w obrębie jej właściwości, które ze względu na realizowane tam funkcje, usytuowanie, otoczenie bądź inne okoliczności (np. sposób użytkowania) wymagają poddania ich obowiązkowi deratyzacji, a nie obejmować tym obowiązkiem wszystkich obiektów na terenie gminy. Rada gminy nie wyczerpała upoważnienia ustawowego, gdyż w zakwestionowanym zapisie nie określiła jakie obiekty podlegają deratyzacji. Wskazana delegacja ustawowa wymaga "wyznaczenia obszarów", co należy rozumieć jako oznaczenie, odgraniczenie, wyróżnienie, określenie za pomocą jakiegoś kryterium. Nie wystarczy ogólne wskazanie, że obowiązkowi deratyzacji podlegają szczególnie obiekty, w których stwierdzono występowanie gryzoni. Brak jest również podstawy ustawowej do nakładania obowiązku deratyzacji na właścicieli nieruchomości. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. II OSK 2875/18, zakładając racjonalność ustawodawcy, należy przyjąć, że celem upoważnienia zawartego w art. 4 ust. 2 pkt 8 ucpg było zobligowanie organu gminy do kazuistycznego wskazania obszarów na terenie gminy, które ze względu na szczególne usytuowanie, otoczenie czy realizowane tam funkcje bądź inne okoliczności, wymagają poddania ich obowiązkowej deratyzacji. Wobec tego brak określenia w regulaminie obszarów podlegających deratyzacji oraz nałożenie tego obowiązku na właścicieli nieruchomości, stanowi istotne naruszenie prawa.

Nie zrealizowano również delegacji ustawowej odnośnie wskazania terminu deratyzacji. Nie został on bowiem w ogóle określony, a zamiast tego wskazano warunek przeprowadzenia deratyzacji ("w miarę potrzeb"), który w odróżnieniu od terminu jest zdarzeniem przyszłym i niepewnym. Przepis art. 4 ust. 2 pkt 8 ucpg nie upoważnia również rady gminy do regulowania kwestii dotyczących ponoszenia kosztów deratyzacji, w tym do obciążenia tymi kosztami właścicieli nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność § 4, § 5 pkt 2, § 6, § 15 pkt 1 i 2, § 18 w zakresie, w jakim osoba utrzymująca zwierzę agresywne w przypadku wyprowadzania go na zewnątrz zobowiązana jest zapewnić nad nim stały i skuteczny dozór i § 20 pkt 1-5 Regulaminu zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 147 § 1 Ppsa.