Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1034/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1lit. a), art. 6 ust. 11, art. 20
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Dorota Kozłowska, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613, ze zm., dalej: O.p.) – po rozpatrzeniu odwołania G.K. (dalej: podatnik lub skarżący) oraz J.K. od decyzji z dnia [...]r. Nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta C. określającej A.O., B.O., G.K., J.K., KG., M.C., R.S. oraz "A" S.A. z siedzibą w C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od stycznia do grudnia 2016 w kwocie 21.889 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.

Organ I instancji decyzją z dnia 25 maja 2016 r. określił ww. podatnikom podatek od nieruchomości na rok 2016 w wysokości 21.889 zł.

Podatnicy G. K. oraz J.K. w odwołaniu od tej decyzji podnieśli zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez zastosowanie stawki podatku wyższej niż przewiduje ustawa.

SKO podzieliło rozstrzygnięcie organu I instancji. W zaskarżonej decyzji wskazało, że wymienieni podatnicy w 2016 r. byli współwłaścicielami w częściach ułamkowych działek o numerach [...], [...], [...] i [...]położonych w C. przy [...] oraz [...] i [...]położonych w C. przy [...]. Dla ww. działek prowadzona jest wspólna księga wieczysta Nr [...], a ich łączna powierzchnia wynosi 24.594 m2. W ewidencji gruntów ww. działki były sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe (Bz) (jako dowód wskazano: akt notarialny z dnia 27 lutego 2012 r. Rep. [...], Centralna Baza Danych Ksiąg Wieczystych, wypisy z rejestru gruntów).

"A" S.A. z siedzibą w C. ("A") od 14 sierpnia 2003 r. jest wpisany do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: [...]. "A" złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2016 r., w której jako przedmiot opodatkowania wykazał grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 24.594 m2, opodatkowane według stawki 0,89 zł/m2.

Z kolei podatnicy M.C., G. K. i J. K. złożyli deklarację na podatek rolny za 2016 r., w której wykazali grunty w rozbiciu na poszczególne klasy użytków oraz grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 3.271 m2. Podatnicy zadeklarowali kwotę podatku rolnego w wysokości 0 zł.

SKO za podstawę ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości wskazało:

- art. 194 § 1, art. 21 § 3, art. 122 i art. 187 § 1 O.p.,

- ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm. [obecnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 716]; dalej: u.p.o.l.),

- ustawę z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: P.g.k.),

- uchwałę Rady Miejskiej Nr XV/273/15 z dnia 16 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta C. dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (stawka podatku 0,89 zł/m2 powierzchni).

Powołało także art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 380).

W dalszej części Kolegium odwołało się do przepisów art. 2 ust. 1, art. 1a ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. przyjmując, że zgodnie z zasadą wynikającą z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wszystkie grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy traktować należy jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyjątek podyktowany wyłączeniem ich z wykorzystywania do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych i to wyłączeniem o charakterze trwałym ("przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności"), co należy interpretować ściśle. Dalej podało, że w podatku od nieruchomości dla gruntów, podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Natomiast zakres podmiotowy w podatku od nieruchomości został uregulowany w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., zaś kwestie związane ze współwłasnością nieruchomości lub obiektu budowlanego lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów reguluje art. 3 ust. 4 tej ustawy. Przytoczył także treść art. 6 ust. 1, 3, 9 i 11 u.p.o.l.

Mając na uwadze wskazane przepisy, jako podatników wskazał: A.O., B.O., G.K., J.K., K.G., M.C., R.S. oraz "A" S.A. z siedzibą w C. ("A"), jako współwłaścicieli w częściach ułamkowych nieruchomości gruntowej, obejmującej działki o numerach [...] położone w C. przy [...] oraz Nr [...] położone w C. przy [...]. Uznał zarazem, że grunt ten znajduje się w posiadaniu osób fizycznych i osoby prawnej, zatem na mocy art. 6 ust. 11 u.p.o.l. w rozpatrywanej sprawie należy zastosować przepisy obowiązujące osoby prawne. Stanowiący przedmiot opodatkowania grunt posiada łącznie powierzchnię 24.594 m2 i w 2016 r. w ewidencji gruntów był sklasyfikowany w całości jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe. Grunt ten nie znajduje się pod jeziorami ani nie został zajęty pod zbiorniki retencyjne lub elektrownie wodne. Grunt znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy jakim jest "A", dlatego należy zakwalifikować go jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśnił, że w przypadku, gdy nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy i "nieprzedsiębiorcy", spełniona jest przesłanka z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., gdyż prawodawca nie wymaga, aby grunt był w wyłącznym posiadaniu przedsiębiorcy. Oznacza to, że posiadacz, który nie jest przedsiębiorcą musi płacić taki podatek, jak przedsiębiorca.

Organ odwoławczy uznał zatem za zasadne ustalenia organu I instancji, że podstawę opodatkowania stanowi grunt związany z prowadzoną działalnością gospodarczą o powierzchni 24.594 m2, według stawki wynoszącej 0,89 zł/m2 określonej w ww. uchwale z dnia 16 listopada 2015 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. wyjaśnił, że przepis ten w pierwotnym brzmieniem przewidywał górną stawkę podatku od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 0,62 zł/m2 powierzchni. Jednocześnie regulacja z art. 20 ust. 1 tej ustawy pozwala na to, że górne granice stawek kwotowych określone m.in. w art. 5 ust. 1 obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego.

Wyjaśnił także, że nie mógł opodatkować wskazanego wyżej gruntu podatkiem rolnym, gdyż opodatkowaniu podatkiem rolnym zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W rozpatrywanej sprawie stanowiący przedmiot opodatkowania grunt w ewidencji gruntów został sklasyfikowany jako tereny rekreacyjno - wypoczynkowe, co oznacza, że nie mieści się w zakresie opodatkowania podatkiem rolnym. Zwrócił uwagę na rangę danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji o stanie faktycznym wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym, o czym przesądza art. 21 ust. 1 P.g.k. Jeżeli strona kwestionuje zawarte tam dane, to musi najpierw wystąpić o korektę, w trybie określonym w ww. ustawie.

Skargę na decyzję SKO z dnia 16 marca 2016 r. wniósł G.K. domagając się jej uchylenia w całości, jak również decyzji organu I instancji z dnia 25 maja 2015 r. (wskazano błędnie rok wydania decyzji – winno być 2016 r.) oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Wskazał na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) lub art. 20 ust. 2 u.p.o.l. podważając zastosowaną przez organy górną stawkę podatku, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) a która wynosi 0,89 zł. Obszerna skarga (licząca 16 stron) w głównej mierze koncentruje się na czynach zabronionych wskazanych w kodeksie karnym, według skarżącego popełnionych przez organy podatkowe. W trzynastu punktach wymienił przykłady "absurdu i bezsensu" w odniesieniu do organów władzy państwowej jakim jest SKO, jej twierdzenia nazwał kłamstwem. Wskazał, że zdania uzasadnienia "nie mają sensu lub są zdaniami logicznymi fałszywymi".

W uzasadnieniu za pomocą wzorów matematycznych, tabel i wykresów zaprezentował właściwy sposób wyliczenia podatku negując zarazem wyliczenia dokonane przez organy podatkowe. Wskazał także na naruszenie przepisów Konstytucji RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Podatnik w piśmie z dnia 1 stycznia 2017 r. (liczącym 20 stron) powtórzył zarzuty zawarte w skardze, dokonał także własnej wykładni przepisu art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Natomiast w piśmie z dnia 11 stycznia 2017 r. wniósł o sprostowanie oczywistych błędów popełnionych we wcześniejszym piśmie wskazując zarazem właściwą podstawę prawną tj. art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l.

Na rozprawie skarżący wnosił i wywodził jak w skardze oraz ww. pismach procesowych. Zwrócił uwagę, że art. 5 ust. 1 określa stawkę 0,62 zł/m2 i tylko Sejm może ją zmienić. Jeżeli organy zastosowałyby tę stawkę jego podatek wyniósłby maksymalnie 15.000 zł. Wartość wynosząca 0,89 zł/m2 jest to inna wielkość fizyczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Kontroli Sądu – w ramach art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – podlegała decyzja SKO utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji określające skarżącemu oraz pozostałym uczestnikom postępowania wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r.

Wymaga zaznaczenia, że tut. Sąd orzekał już w analogicznych sprawach dotyczących podatku od nieruchomości za okres od marca do grudnia 2012 r. (wyrok z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 48/15), za 2013 r. (wyrok z dnia 26 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 47/15), za 2014 r. (wyrok z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 512/16) oraz za 2015 r. (wyrok z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 621/16). Skład rozpoznający niniejszą sprawę podziela zawartą tam argumentację.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do uznania, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego skutkujących jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, które zostały ustalone z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Przedmiotem sporu jest zastosowana przez organy podatkowe wysokość stawki podatku od nieruchomości. Skarżący nie zgadza się z przyjętymi wyliczeniami, przedstawiając własne, z których wynika, że wysokość podatku winna wynosić 1 zł. Wskazuje przy tym na błędne zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ) w związku z art. 20 u.p.o.l.

Nie jest w sprawie sporne, że skarżący oraz pozostali uczestnicy postępowania są współwłaścicielami w częściach ułamkowych działek o numerach: [...] położonych w C. przy [...]oraz [...] położonych w C. przy [...] o powierzchni 24.594 m2., dla których prowadzona jest księga wieczysta o nr [...].

Z akt administracyjnych wynika, że w ewidencji gruntów ww. działki są sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe (Bz). Natomiast uczestnik postępowania "A" jest podmiotem wpisanym do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS: [...]

Istotne pozostaje także ustalenie jaką stawkę podatku należy zastosować od nieruchomości będącej współwłasnością osób fizycznych oraz osoby prawnej, przy czym tylko ta ostatnia prowadzi działalność gospodarczą na tej nieruchomości. Skarżący kwestionuje również treść zapisów w ewidencji gruntów, w jego ocenie grunty mają charakter rolny i na potrzeby wymiaru podatku złożył deklarację na podatek rolny.

Zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 5 rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1034) grunty zabudowane i zurbanizowane dzielą się na tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, oznaczone symbolem – Bz.

Rozstrzygając zaistniały spór należy zaakcentować, że co do zasady rację mają organy podatkowe powołując się na przepis art. 21 ust. 1 P.g.k., zgodnie z którym "podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". Ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 P.g.k.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09; wszystkie wskazane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu, dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie, natomiast to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 P.g.k.).

Słusznie organ przyjął, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju działań nie jest możliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3227/12).

Dla rozstrzygnięcia dalszych spornych kwestii, koniecznym jest odniesienie się do charakteru podatku od nieruchomości. Podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, nakładanym na podatnika nie z tytułu osiągania określonych przychodów a z tytułu samego posiadania gruntu, budynku czy też budowli. Określone w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. stawki tego podatku, zostały zróżnicowanie w oparciu o kryteria przedmiotowe. O zastosowaniu danej stawki podatku, decyduje zatem wyłącznie charakter opodatkowanej nieruchomości, nie zaś przesłanki podmiotowe odnoszące się do osoby podatnika. Wymaga to przytoczenia stosowanych przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym na dzień 1 stycznia 2016 r.:

- art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a;

- art. 2 ust. 1 pkt 1-3 – opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;

- art. 3 ust. 4 – jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5 (nie dotyczy przedmiotu tej sprawy);

- art. 4 ust. 1 pkt 1 – podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi powierzchnia;

- art. 6 ust. 11 – jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne.

Wykładnia zastosowana przez organ podatkowy sprowadzająca się do stwierdzenia, że osoba fizyczna będąca współwłaścicielem nieruchomości wraz z prowadzącą działalność gospodarczą osobą prawną, obowiązana jest opłacać podatek od nieruchomości według podwyższonych stawek, obowiązujących dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro bowiem o wyborze stawki podatku decyduje gospodarczy charakter przedmiotu opodatkowania, a nie właściwości podmiotowe podatników, a zobowiązanie podatkowe obarcza solidarnie wszystkich współwłaścicieli przedmiotu opodatkowania, nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw do różnicowania stawki podatku w oparciu o kryteria podmiotowe. Solidarny charakter tego zobowiązania wyklucza bowiem możliwość rozdzielenia go na poszczególnych podatników, z zastosowaniem zróżnicowanych, z uwagi na właściwości podmiotowe poszczególnych podatników, stawek opodatkowania. Wobec tego, obciążające wszystkich współwłaścicieli zobowiązanie, ustalić należy od będącego przedmiotem współwłasności przedmiotu opodatkowania, z zastosowaniem jednej właściwej z uwagi na przedmiot opodatkowania, stawki podatkowej. Wątpliwości co do właściwej stawki rozwiewa ostatecznie wskazówka interpretacyjna zawarta w art. 6 ust. 11 u.p.o.l. odsyłająca do stosowania wobec osób fizycznych w takich przypadkach, zasad obowiązujących osoby prawne, a zatem obarczenie ich dalej idącymi obowiązkami, właściwymi dla osób prawnych (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I SA/Rz 402/10 oraz w Gliwicach z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 501/12).

Niezależnie od powyższego skarżący kwestionował także zastosowaną przez organ podatkowy pierwszej instancji stawkę opodatkowania wynoszącą 0,89 zł za metr kwadratowy gruntu. Przede wszystkim podnosił, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. określa stawkę w wysokości 0,62 zł za metr kwadratowy gruntu.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni.

W istocie przepis ten wymienia stawkę 0,62 zł/m2, jednak ustawodawca w przepisie art. 20 u.p.o.l. wprowadził możliwość i zasady waloryzacji stawek podatków i opłat lokalnych. W myśl tej regulacji górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (ust. 1). Minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy (ust. 2). Wskaźnik cen, o którym mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza (ust. 3).

Stawki te więc ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Wskaźnik ten ustala się na podstawie komunikatu Prezesa GUS, ogłaszanego w "Monitorze Polskim", w terminie 20 dni po upływie pierwszego półrocza. W roku podatkowym 2016 zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2015 r., poz. 735) ogłoszono górne granice stawek kwotowych na rok 2016, m.in. określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., która wynosi 0,89 zł. Organy podatkowe prawidłowo więc zastosowały stawkę podatkową, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami u.p.o.l. oraz uchwałą Nr XV/273/15 Rady Miasta z dnia 16 listopada 2015 r.

Sąd nie uwzględnił dokonanych przez skarżącego wyliczeń wysokości należnego podatku od nieruchomości za 2014 r. Na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 20 u.p.o.l. wysokość należnego podatku stanowi iloczyn wysokości stawki podatku (w 2016 r. wynoszący 0,89 zł) oraz powierzchni gruntu nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej (tu: 24.594 m2), zatem przyjętą przez organy podatkowa wysokość podatku od nieruchomości za 2016 r. wynoszącą 21.889 zł należy uznać za prawidłową.

W wymienionych wyżej przepisach ustawodawca wskazał sposób wyliczenia wysokości podatku od nieruchomości. Organ pierwszej instancji na podstawie załączonej do informacji o gruntach i nieruchomościach złożonej przez podatnika oraz załączonego wypisu z rejestru gruntów prawidłowo wskazał w wydanej decyzji: podstawę opodatkowania, stawkę podatkową oraz kwotę należnego podatku. Sąd nie dopatrzył się naruszenia ww. przepisów oraz błędów w wyliczeniu. Organy podatkowe przy dokonywaniu wymiaru zobowiązania pieniężnego nie naruszyły także przepisów Konstytucji RP, zaś Sąd nie znalazł podstaw do kierowania zawiadomienia o ewentualnym popełnieniu przestępstwa.

Podsumowując należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ramach kontroli instancyjnej ponownie rozpoznało sprawę oceniając prawidłowość wyliczenia podatku od nieruchomości za 2016 r. i na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów nie znalazło podstaw do podważenia rozstrzygnięcia organu I instancji. Nie ma uzasadnionych powodów do uznania, że poczynione przez organ odwoławczy ustalenia były dowolne, gdyż opierały się wyłącznie na zgromadzonych w sprawie dowodach. Skoro nie ma podstaw do kwestionowania ustalenia organów podatkowych co do tego, że skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości w rozumieniu powołanych wyżej przepisów, a także ustaleń co do wielkości powierzchni podlegającej opodatkowaniu oraz zastosowanej stawki opodatkowania, to należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które uzasadniałyby uchylenia zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.