Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 491/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skarg D. S. i J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 16 marca 2017 r., znak: [...] [...], po rozpoznaniu odwołań D. S. i J. S. (dalej także: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty L. (dalej także: organ pierwszej instancji) z dnia 14 grudnia 2016 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. z siedzibą w P. (dalej także: Spółka) pozwolenia na budowę i przebudowę stacji paliw Spółki nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] w B..

W obszernym uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że Spółka przedłożyła wymagane art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.; dalej także: ustawa) do uzyskania pozwolenia na budowę dokumenty. Organ potwierdził, że inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych oraz jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Wojewody, organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę czynności określonych w art. 35 ust. 1 ustawy. Prawidłowo zatem sprawdził ten organ zgodność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego, z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami z zakresu ochrony środowiska. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo sprawdził, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. W ocenie Wojewody, organ pierwszej instancji prawidłowo też sprawdził wykonanie projektu i jego sprawdzenie przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień jego opracowania zaświadczeniem, o którym w art. 12 ust. 7 ustawy. Ponadto, wbrew zarzutom skarżących, decyzja organu pierwszej instancji nie narusza art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.).

Powyższą decyzję Wojewody zaskarżyli do Sądu skarżący, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości.

Skarżący, w odrębnie złożonych skargach, zarzucili organowi naruszenie:

- art. 7, 11, 78, 85 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w tym nieustosunkowanie się do zarzutów skarżących podniesionych w ich odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji;

- art. 65 § 1 k.p.a., poprzez nieprzekazania do organu właściwego do merytorycznego załatwienia sprawy złożonego ustnie do protokołu w toku rozprawy administracyjnej wniosku o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko;

- art. 61 a § 1 k.p.a., poprzez niewydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego opisanego wyżej wniosku o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania na środowisko;

- art. 3 pkt 11 ustawy, poprzez przyjęcie, że ostateczna i prawomocna decyzja administracyjna, wydana w stosunku do działki nr ew. [...], mieści się w katalogu tytułów prawnych wymienionych w tym przepisie;

- art. 31 ust 1 pkt 1 ustawy, poprzez przyjęcie, że nie wymagane jest uzyskanie przez Spółkę pozwolenia na dokonanie rozbiórki istniejącego budynku stacji paliw;

- art. 31 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, poprzez stwierdzenie, że omawiana inwestycja ma na celu budowę nowoczesnego i bezpiecznego obiektu, który wpłynie na poprawę stanu środowiska;

- art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 11 ustawy, poprzez przyjęcie, że Spółka dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością – działką nr ew. [...] na cele budowlane;

- art. 353 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r. poz. 459; dalej: k.c.), poprzez przyjęcie, że decyzja administracyjna kreuje stosunek zobowiązaniowy, a zatem mieści się w katalogu tytułów prawnych do dysponowania nieruchomościami, wymienionych w art. 3 pkt 11 ustawy;

- art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez pominięcie podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji środowiskowej;

- § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. nr 25, poz. 133), wskazującego zakres i wymogi dokumentacji projektowej;

- § 3 pkt 5 lit. d i pkt 6 lit. d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 10 grudnia 2003 r. ([...] dalej także: plan miejscowy), poprzez wydania pozwolenia na budowę, pomimo naruszenia przez przedłożony projekt budowlany obowiązującej linii zabudowy;

- § 135 w zw. z § 124 ust. 1 pkt 8 i 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1853) oraz § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. nr 47, poz. 401 ze zm.), poprzez zaniechanie wezwania Spółki do uzgodnienia projektu budowlanego w zakresie określonym tymi przepisami;

Ponadto skarżąca D. S. wniosła, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), o przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

- zdjęć ukazujących posadowienie obecnego budynku stacji paliw ukazujących rzeczywiste zagospodarowanie działki Spółki, niezgodne z przedłożoną przez Spółkę mapą do celów projektowych;

- pisma Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. z dnia 6 kwietnia 2017 r., na okoliczność umiejscowienia na działce nr ew. [...] drogi publicznej zarządzanej przez zarządcę drogi wojewódzkiej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. Sąd, działając podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., zarządził połączenie obu spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę i przebudowę stacji paliw Spółki nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr ew. [...] w B..

Podkreślenia wymaga w pierwszej kolejności, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ nie może udzielić pozwolenia na budowę inwestorowi, który nie spełni wszystkich prawem przewidzianych wymagań, ale zarazem nie może odmówić uwzględnienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy inwestor wszystkie wymagane przepisami przesłanki spełni.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W świetle art. 32 ust. 4 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przepis art. 35 ust. 1 ustawy obliguje właściwy organ, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, do sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub z terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 16, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonania – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów administracji obu instancji, że w rozpatrywanej sprawie Spółka wypełniła wszystkie warunki określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 powołanej ustawy, co obligowało te organy do wydania pozwolenia na budowę, w myśl art. 35 ust. 4 tej ustawy.

Z akt sprawy wynika, że działka nr ew. [...], na której ma być realizowana projektowana inwestycja, znajduje się według zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B., na terenie oznaczonym symbolem KS - urządzenia obsługi komunikacji o ustaleniach:

- teren przeznaczony jest pod obiekty związane z obsługą komunikacji np. stacje benzynowe, garaże, parkingi, dworzec autobusowy,

- zakazuje lokalizacji obiektów niezwiązanych z komunikacją,

- dopuszcza się zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem po warunkiem jednoczesnego nasadzenia wysokiej i średniej zieleni izolacyjnej co najmniej 1,5 m.

Niewątpliwie zatem planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego, w którym działka nr ew. [...]. Inwestycja ta nie narusza przy tym innych zapisów planu miejscowego, w tym zawartych w § 3 ust. 4 i 5 planu rozwiązań planistycznych co do minimalnych szerokości w liniach rozgraniczających 20 m; dla dróg powiatowych i wojewódzkich. Oczywiste jest bowiem, że planowana inwestycja, z uwagi na swoje przeznaczenie, stanowi realizację wynikającej z § 2 pkt 6 planu zasady, zgodnie z którą dopuszcza się budowę – w liniach rozgraniczających ulic – infrastruktury technicznej niezbędnej dla obsługi obszaru objętego planem, w tym przypadku terenu urządzeń obsługi komunikacji.

Niezasadne są przy tym zarzuty skarżących co do naruszenia § 3 pkt 5 lit. d i pkt 6 lit. d planu miejscowego, dotyczących nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Zauważyć należy, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. nie zawierają definicji tego pojęcie. Przepis art. 15 pkt 2 tej ustawy wskazuje, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo: zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten nie odnosi się zatem do pojęcia "nieprzekraczalnej linii zabudowy", lecz do pojęcia "linii zabudowy". Przy tym, jak trafnie wskazały organy, to ostatnie pojęcie nie może być rozumiane jako wyznaczona w obszarze objętym planem linia, do której budynki muszą przylegać. Bez wątpienia bowiem budynki mogą być sytuowane w różnej odległości od linii zabudowy, a jedynie stanowi ona granicę zabudowy od strony pasa drogowego.

Sąd podziela również stanowisko organów, że mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy niniejszej, linię zabudowy należy odnosić tylko do budynku stacji. Zapisy te zostały spełnione zarówno odnośnie drogi powiatowej klasy Z (zbiorczej), gdzie minimalna odległość liczona od krawędzi jezdni ul. [...] (dz. nr ew. [...]) wynosi 8 m oraz wojewódzkiej klasy Z (zbiorczej), gdzie minimalna odległość liczona od krawędzi jezdni ul. [...] (dz. nr ew. [...]) wynosi 20 m. Z akt sprawy wynika zaś, że odległość ściany budynku stacji od strony ul. [...] wynosi około 20,5 m do linii zabudowy, a dach stacji wystaje poza obrys budynku maksymalnie o 10 cm. To oznacza, że budynek jest zlokalizowany w odległości minimum 0,4 m od linii zabudowy, a od krawędzi jezdni około 20,4 m. Niewątpliwie odległość ściany budynku stacji od strony ul. [...] również nie narusza linii zabudowy.

Zauważyć również należy, że dla omawianej inwestycji została wydana przez Burmistrza B. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia 1 marca 2013 r., znak: [...], w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa i przebudowa stacji paliw [...] nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną w B. przy ul. [...] na działce nr ewid.[...]". Stosownie do § 3 ust. 1 pkt. 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22 oraz instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle zaś art. 59 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.; dalej: u.u.i.ś.), przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest wówczas, gdy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 tej ustawy. W myśl tego ostatniego przepisu obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wymienione w tym przepisie wymagania. Jest bezsporne, że w decyzji Burmistrza B. stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska. Z uwagi jednak na fakt wprowadzonych zmian w rozwiązaniach technicznych w projekcie budowlanym w kontekście zapisów w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Spółka wnioskiem dnia 10 kwietnia 2014 r. wystąpiła o ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z art. 88 pkt 1 u.u.i.ś. Przedłożony wniosek uwzględniał zmiany wprowadzone w rozwiązaniach techniczno-technologicznych przedsięwzięcia, już po wydaniu decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Zmiany te dotyczyły w szczególności: powierzchni zabudowy, powierzchni terenów utwardzonych, powierzchni terenów biologicznie czynnych, sposobu ogrzewania budynku stacji paliw jak również sposobu odprowadzania ścieków (wcześniej zaproponowano odprowadzenie ścieków do zbiornika bezodpływowego, obecnie do sieci kanalizacyjnej).

Stosownie do art. 89 ust. 1 i art. 90 ust. 1 u.u.i.ś. organem właściwym do uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i wydania postanowienia po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. (dalej: RDOŚ). Z akt wynika, że w dniu 14 lipca 2014 r. organ pierwszej instancji przekazał do RDOŚ raport o oddziaływaniu na środowisko projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, dołączając niezbędną dokumentację, celem uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.).

W toku przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przez RDOŚ, organ pierwszej instancji, w myśl art. 90 ust. 2 pkt 1 u.u.i.ś., zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w trybie art. 33-36 i art. 38 tej ustawy. Uwagi i wnioski, które wpłynęły w związku z udziałem społeczeństwa w opisanym postępowaniu, organ pierwszej instancji zgodnie z art. 90 ust. 3 u.u.i.ś. przekazał RDOŚ wraz z pismem informującym o tym, że Starosta zapewnił możliwość udziału społeczeństwu w postępowaniu.

RDOŚ postanowieniem z dnia 16 października 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 90 ust. 1 u.u.i.ś. uzgodnił realizację przedsięwzięcia oraz określił warunki w zakresie ochrony środowiska. W postanowieniu tym, zgodnie z art. 91 ust. 2 u.u.i.ś., zawarto informację o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, a także informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i ustalenia zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L..

Poza sporem jest również, że organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 13 listopada 2015 r. zobowiązał Spółkę do usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym w terminie do dnia 10 grudnia 2015 r., mając na uwadze treść art. 92 u.u.i.ś. W myśl bowiem tego przepisu, postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia wiąże organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stąd też organ pierwszej instancji w powyższym postanowieniu zobowiązał w szczególności inwestora do: zastosowania się w projekcie budowlanym do zaleceń zawartych w postanowieniu RDOŚ z dnia 16 października 2015 r., przedłożenia projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie w zakresie podziału ewidencyjnego działki o nr ew. 492 - dr, dołączenia aktualnych zapewnień dostawy energii elektrycznej, dołączenia aktualnych warunków w sprawie przebudowy i zabezpieczenia istniejących urządzeń teletechnicznych oraz sporządzenia projektu w czterech egzemplarzach uniemożliwiających dekompletację. Spółka, stosując się do tego wezwania, uwzględniła w projekcie budowlanym opisane wymagania dotyczące ochrony środowiska.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przeprowadza się w ściśle określonych w tej ustawie przypadkach, a mianowicie gdy konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (art. 61 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1) albo na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złoży do organu właściwego do wydania decyzji (art. 88 ust. 1 pkt 1), albo gdy organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 88 ust. 1 pkt 2).

W myśl art. 89 ust. 2 u.u.i.ś. organ pierwszej instancji, występujący o uzgodnienie, przedkłada: wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę; decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach; raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ocena oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko przeprowadzana jest w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji, z uwagi na zmiany w rozwiązaniach technicznych w projekcie budowlanym. Organem właściwym do przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym do wydania kończącego tę ocenę postanowienia uzgadniającego - jest regionalny dyrektor ochrony środowiska (art. 61 ust. 3 i art. 90 ust. 1 u.u.i.ś.).

Z akt wynika, że w trakcie rozprawy administracyjnej z dnia 1 lipca 2016 r., prowadzonej z udziałem stron postępowania, skarżący złożyli wniosek o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z uwagi na istnienie podziemnych paliwowych zbiorników magazynowych. Prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniał żaden z wskazanych wyżej przypadków, w których w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę konieczne jest ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z tym za niezasadne organ uznał przesłanie tego wniosku skarżących do RDOŚ o ponowną ocenę oddziaływania na środowisko. Z akt sprawy nie wynika przy tym, by skarżący, wnioskujący o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, byli podmiotem planującym podjęcie realizacji przedsięwzięcia. To oznacza, że niezasadne były zarzuty skarżących w tym zakresie, w tym zarzuty dotyczące naruszenia art. 65 § 1 i art. 61 a § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu, nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty skarżących. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę zobowiązany jest do wykazania się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co czyni składając w tym postępowaniu oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z definicję legalną zawartą w art. 3 pkt 11 ustawy pojęcie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oznacza tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonania robót budowlanych. Obowiązek przedłożenia takiego oświadczenia przez inwestora, według ustalonego wzoru, pod rygorem odpowiedzialności karnej jest jednym z warunków koniecznych dla uzyskania pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 w związku z ust. 5 ustawy).

W rozstrzyganej sprawie niekwestionowane jest prawo Spółki do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...]. Natomiast w odniesieniu do działki nr ew. [...], jak prawidłowo oceniły organy, Spółka posiada tytuł prawny do dysponowania na cele budowlane, przewidujący uprawnienie do wykonania robót i obiektów budowlanych, który wynika z ostatecznych decyzji, wydanych z upoważnienia Zarządu Powiatu w L., przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych, a mianowicie decyzji z dnia 21 października 2013 r., znak: [...], zezwalającej Spółce na lokalizację przyłącza kanalizacji sanitarnej i przyłącza wodociągowego w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...] do działki nr ew. [...] w B. oraz decyzji z dnia 29 lipca 2013 r., znak: [...], zezwalającej Spółce na przebudowę istniejącego zjazdu publicznego z drogi powiatowej nr [...] B. - C. - G. na opisaną działkę nr [...]. Niewątpliwie działka nr ew. [...] stanowi część opisanej drogi powiatowej, a zatem wskazane wyżej akty administracyjne potwierdzają wyrażenie zgody przez uprawniony do tego organ na prowadzenie przez Spółkę opisanych w tych decyzjach robót budowlanych, a tym samym Spółka skutecznie wykazała prawo do dysponowania tą działką na cele budowlane.

Wskazać również trzeba, że w toku postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zostało wykazane, by inwestor utracił tytuł prawny do nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Prawdziwość oświadczenia inwestora nie została zatem skutecznie podważona przez skarżących.

Nieuzasadniony jest także zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 31 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Jak wskazano wyżej, zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. W art. 31 ustawy uregulowano szczególny rodzaj robót budowlanych - rozbiórka obiektu budowlanego, co do której obowiązuje ogólna zasada, że wszelkie roboty budowlane - jeżeli ustawa nie stanowi inaczej - wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy). Jedyny wyjątek stanowi rozbiórka budynków i budowli - niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych opieką konserwatorską - o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości, oraz obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki (art. 31 ust. 1 ustawy). Wszelkie inne rozbiórki niż wymienione w art. 31 ust. 1 wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia.

Zdaniem Sądu, trafna była ocena organów, że w rozpoznawanej sprawie nie występowały określone w art. 31 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy przesłanki uzasadniające konieczność uzyskania przez Spółkę pozwolenia na rozbiórkę. Z akt sprawy wynika, że w dniu 18 lutego 2016 r. Spółka zgłosiła Staroście L. zamiar rozbiórki zbiorników paliwowych z instalacjami technologicznymi, dystrybutorów paliwowych, wiaty stalowej nad wysepką dystrybucyjną, kanalizacji sanitarna wraz ze studniami z kręgów betonowych, budynku stacji paliw, przyłącza wodociągowego, przyłącza energetycznego, instalacji energetycznej i uziemiającej, tablicy cenowej i elementów małej architektury, oznaczonej części przyłącza telefonicznego, dróg wewnętrznych z wysepką dystrybucyjną oraz chodników, zlokalizowanych na należącej do Spółki działce nr [...] w B.. Niekwestionowane jest zarazem, że organ ten nie wniósł sprzeciwu od tego zgłoszenia w ustawowym terminie.

Wskazać należy, że wobec przyjęcia zgłoszenia bez sprzeciwu, w przyszłości weryfikacji może podlegać zgodność wykonanych robót ze zgłoszeniem oraz prawidłowość wykonanych robót budowlanych. Ocena taka, w świetle przepisów Prawa budowlanego, nie należy jednak do organów administracji architektoniczno-budowlanej, lecz do organów nadzoru budowlanego.

Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich.

W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, projekt zagospodarowania działki lub terenu należy sporządzić na kopii aktualnej mapy zasadniczej, przy czym dopuszcza się dwukrotne pomniejszenie lub powiększenie tej mapy.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że projekt zagospodarowania działki został sporządzony przez uprawnionego geodetę na aktualnej mapie do celów projektowych, przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego, co potwierdza stosowna adnotacja na tej mapie. Prawidłowo wskazały organy, że nie mogą one – co do zasady – kwestionować mocy prawnej takiej mapy pochodzącej od właściwego organu administracji geodezyjnej i kartograficznej. W przypadku bowiem, gdy inwestor spełnia wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane oraz w przepisach wykonawczych, dotyczące sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stwierdza klauzula właściwego organu, nie ma podstaw do tego, by organy administracji architektoniczno-budowlanej podważały przebiegu zaznaczonych na mapie granic i to jedynie w oparciu o twierdzenia strony skarżącej, sprzeciwiającej się realizacji planowanej inwestycji.

Wbrew zarzutom strony skarżącej, nie można mówić o naruszeniu przez organy § 5 powołanego rozporządzenia, wskazującego obszernie zakres i wymogi dokumentacji projektowej. Nie budzi wątpliwości Sądu, jak podniesiono wyżej, że przedłożony przez Spółkę projekt budowlany nie uchybia wymogom prawa.

Zasadnie również oceniły organy obu instancji, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy, że projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wskazaną w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy i zaświadczenia wymienione w jej art. 12 ust. 7. Należycie też sprawdziły orany wykonanie projektu i jego sprawdzenie przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i posiadające aktualne na dzień jego opracowania zaświadczenie wymagane ustawą Prawo budowlane.

Całkowicie bezzasadne są przy tym zarzuty dotyczące naruszenia § 135 w zw. z § 124 ust. 1 pkt 8 i 9 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Przepis § 135 tego rozporządzenia stanowi, że stacje paliw płynnych powinny być zasilane w energię elektryczną za pomocą kabli ułożonych w ziemi, przy czym najbliższy słup napowietrznej linii elektroenergetycznej powinien znajdować się w odległości określonej w § 124 ust. 1 pkt 8 (to jest 10 m) i 9 (1,5-krotnej wysokości zawieszenia najwyższego nieuziemionego przewodu na słupie napowietrznej linii elektroenergetycznej) od przewodów oddechowych przyłącza spustowego, magazynu butli z gazem płynnym lub naziemnego zbiornika z gazem płynnym oraz odmierzacza tego gazu. W rozpoznawanej sprawie wymogi te niewątpliwie zostały spełnione, co potwierdza treść projektu budowlanego, w tym zawartych w nim uzgodnień przedsiębiorstwa energetycznego.

Nieuzasadnione są również zarzuty co do naruszenia § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, podczas wykonywania robót budowlanych. Przepis ten stanowi, że nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż:

1) 3 m – dla linii o napięciu znamionowym nieprzekraczającym 1 kV;

2) 5 m – dla linii o napięciu znamionowym powyżej 1 kV, lecz nieprzekraczającym 15 kV;

3) 10 m – dla linii o napięciu znamionowym powyżej 15 kV, lecz nieprzekraczającym 30 kV;

4) 15 m – dla linii o napięciu znamionowym powyżej 30 kV, lecz nieprzekraczającym 110 kV;

5) 30 m – dla linii o napięciu znamionowym powyżej 110 kV.

Nie ulega wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie, jak wynika z projektu budowlanego przedłożonego przez inwestora, w tym z jego części dotyczącej zachowania wymogów bezpieczeństwa i higieny pracy, nie występują zagrożenia opisane w tym przepisie.

Trzeba zarazem pamiętać, że w wyniku zmiany art. 35 tej ustawy przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do Prawa budowlanego wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymogami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki - art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Po 658/06, wyrok WSA w Łodzi z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Łd 972/09).

Wbrew zarzutom skarżących organy obu instancji wyjaśniły w sprawie wszystkie istotne okoliczności sprawy, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a organ odwoławczy – również zgodnie z art. 136 k.p.a. W ocenie Sądu, uzasadnienia decyzji tych organów odpowiadają wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a.

Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że o ile inwestor w przyszłości zrealizowałby obiekt budowlany o innych parametrach aniżeli wynika to z zatwierdzonego projektu budowlanego, to okoliczność ta podlegałaby ocenie z urzędu przez właściwe miejscowo organy nadzoru budowlanego, w odrębnym postępowaniu. Kwestia ta nie może mieć jednak wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Niezasadny jest zarzut nieuwzględnienia przez organy kwestii przebiegu wzdłuż północnej granicy działki linii średniego napięcia 30 kV. Zdaniem Sądu, organy poczyniły stosowne ustalenia w tym zakresie. Należy bowiem zauważyć, że jak wynika z mapy, na której został opracowany projekt zagospodarowania działki nr ew. [...], linia średniego napięcia przebiega w odległości 8 m od projektowanego budynku stacji paliw. Powyższe rozwiązanie projektu spełnia ustalenia planu miejscowego, który określa, że minimalna odległość winna wynosić 7 m od osi linii 15kV - § 3 ust. 2b planu. W planie miejscowym brak jest zapisu odnośnie linii 30 kV. Trafnie przy tym stwierdziły organy, że wobec takich uregulowań planu miejscowego, wymaganie od Spółki zachowania większej odległości niż określone w planie stanowiłoby naruszenie tych zapisów i byłoby nielogiczne.

W ocenie Sądu, nietrafne są zarzuty skarżących dotyczące domniemanej przez nich kwestii istnienia podziemnych paliwowych zbiorników magazynowych. Jak wskazano wyżej organy prawidłowo oceniły przedłożony przez inwestora projekt budowlany jako zgodny z przepisami, w tym z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz przepisów aktów wykonawczych. Należy przy tym wskazać, że bezsprzecznie projektowana inwestycja obejmuje rozbiórkę istniejących na działce nr ewid.[...] zbiorników na paliwa i wykonanie w ich miejsce nowych zbiorników tego rodzaju. Przy tym, kwestia legalności robót budowlanych w tym zakresie została rozstrzygnięta, jak podniesiono wyżej, w postępowaniu dotyczących zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, dokonanego w dniu 18 lutego 2016 r.

Wskazać należy nadto, że warunkiem koniecznym uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, że takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Zarzut naruszenia art. 10 i 81 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków, może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 wraz glosą W. Tarasa, OSP 2007, nr 3, poz. 26).

Skarżący nie wykazali, by zostali pozbawieni możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy też możliwości złożenia wyjaśnień i by uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie wykazali oni, że niezawiadomienie ich przed wydaniem decyzji drugiej pierwszej instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz ustosunkowania się do materiału dowodowego znajdującego się w tych aktach, uniemożliwiło im dokonanie w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Nie budzi wątpliwości, że w toku postępowania odwoławczego skarżący mieli możliwość wyrażenia w sposób należyty swojego stanowiska co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co uczynili w obszernych odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji.

Ponadto Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie innych przepisów postępowania, które to naruszenie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że mając na uwadze wyrażone wyżej stanowisko Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących, nie zachodziła w rozpoznawanej sprawie podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego w zakresie wydania decyzji środowiskowej.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej D. S. o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi – zdjęć przedstawiających zagospodarowanie działki Spółki, na której ma być realizowana projektowana inwestycja oraz pisma Dyrektora Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. z dnia 6 kwietnia 2017 r. Stosownie bowiem do przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów wyłącznie wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i dodatkowo, nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie takie przesłanki nie zachodziły, albowiem – jak wskazano wyżej – organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności w sprawie.

Ubocznie jedynie zauważyć należy, że bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje okoliczność podłoża sporu w tej sprawie pomiędzy stronami – skarżącymi, a Spółką, wynikająca z tego, że działka, na której ma być realizowana projektowana inwestycja, przylega bezpośrednio do nieruchomości, na jakiej zlokalizowana jest stacja paliw prowadzona przez skarżących. Niewątpliwie bowiem wnikliwość oceny okoliczności sprawy, dokonanej przez organy administracji obu instancji, czemu dano wyraz w obu rozstrzygnięciach, pozwala na stwierdzenie, że organy te w sposób prawidłowy wywiązały się z obowiązku zachowania bezstronności, będącego elementem zasady legalizmu i zasady budzenia zaufania (art. 6 i 8 k.p.a.).

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skarg, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargi oddalił.