Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 442/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącej A. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] marca 2016 r. (nr [...]), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej: "skarżąca"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję ([...]) Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "Naczelnik UC" lub "organ I instancji") z [...] maja 2015 r. Przedmiotem tych decyzji było wymierzenie skarżącej kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IC wskazał między innymi art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "Op") oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U.

z 2015 r. poz. 612, dalej: "ugh").

2. Stan faktyczny.

2.1. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w R. przeprowadzili kontrolę ([...] stycznia 2015 r.) w lokalu położonym przy ulicy W. [...] [...] w Z. (C. V.), w toku której ujawnili 3 automaty do gier włączone do zasilania i gotowe do eksploatacji. Ustalili, że na tych automatach skarżąca urządzała gry hazardowe bez zezwolenia w lokalu niebędącym kasynem gry. Automaty posiadały elementy konstrukcyjne występujące w automatach do gier hazardowych. Ustalono, że automaty należą do B. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej: "najemca"). Automaty zostały wstawione do lokalu zajmowanego przez skarżącą

na podstawie umowy najmu części powierzchni użytkowej. Skarżąca wyraziła zatem zgodę na prowadzenie przez najemcę działalności gospodarczej w zakresie eksploatacji urządzeń do gier hazardowych i czerpała z tej działalności korzyści finansowe (czynsz w wysokości [...] zł netto miesięcznie). Naczelnik UC uznał zatem, że skarżąca jest osobą urządzającą gry hazardowe na automatach poza kasynem gry oraz wymierzył jej karę pieniężną w kwocie 36.000 zł, powołując się między innymi

na przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh.

2.2. W odwołaniu skarżąca wniosła między innymi o uchylenie w całości decyzji organu I instancji. Postawiła szereg zarzutów dotyczących naruszenia przez Naczelnika UC przepisów prawa materialnego, a także postępowania podatkowego, w tym zarzuty dotyczące wadliwych ustaleń faktycznych w postaci przyjęcia, że skarżąca jako osoba fizyczna urządzała gry hazardowe poprzez zawarcie umowy najmu z właścicielem automatów. Zarzuty materialnoprawne dotyczyły zaś bezpodstawnego zastosowania przepisów technicznych, tj. zasadniczo naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh.

2.3. Dyrektor IC utrzymując w mocy decyzję Naczelnika UC wskazał na swoje obowiązki i przedstawił ramy prawne sprawy. Powołał się na przepisy art. 2 ust. 3-5 ugh oraz na orzeczenie Sądu Najwyższego z 7 maja 2012 r. (V KK 420/11). Wywiódł, że gra na automatach wypełnia przesłankę z art. 2 ust. 3 ugh, gdyż grający na urządzeniu elektronicznym (komputerowym) miał możliwość osiągania wygranej pieniężnej a gra zawiera element losowości. Skarżąca nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry, o której mowa w art. 6 ust. 1 ugh, ani innego zezwolenia. Urządzała w celach komercyjnych gry na automatach w rozumieniu ugh, gdyż w wyniku najmu części powierzchni użytkowej lokalu właścicielowi automatów zapewniła warunki lokalowe, personel i media, a także wyraziła zgodę na prowadzenie gier na automatach przez ich właściciela i czerpała z tego tytułu korzyści finansowe ([...] zł miesięcznie). Zdaniem Dyrektora IC, skarżąca organizowała działalność w zakresie nielegalnego urządzania gier na automatach; s. 10 – 12 zaskarżonej decyzji). Za chybione Dyrektor IC uznał zarzuty odwołania (zob. s. 12 – 20).

3. Postępowanie sądowe.

3.1. W skardze na decyzję Dyrektora IC, wnosząc o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji w całości oraz o zalecenie umorzenia bezprzedmiotowego postępowania, autor skargi (radca prawny W. Z.) wskazał na nieważność postępowania (art. 247 § 1 pkt 4 Op), gdyż dla właściciela automatów została już wydana ostateczna decyzja z [...] lipca 2015 r. ([...]). Wskazał na oczywisty błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie skarżącej jako wynajmującej powierzchnię w lokalu innemu podmiotowi, za osobę urządzającą gry na automatach. Postawił zarzuty rażącego naruszenia przepisów:

- art. 8 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 11, pkt 5 i pkt 2 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z 20 listopada 2006 r. (Dz.U.UE.L. z 1998, nr 204, s. 37 ze zm., dalej: "dyrektywa 98/34") w postaci wydania orzeczenia opartego o przepisy techniczne, czyli art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1

i art. 14 ust. 1 ugh, o czym mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej także jako "TSUE" lub "ETS") z 19 lipca 2012 r., w sprawie C - 213/11, które nie zostały notyfikowane i przez to nie znajdują zastosowania w sprawie;

- art. 120 Op w związku z bezpodstawnym zastosowaniem art. 89 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 ugh, o czym mowa w ww. wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. wydanym w sprawie C - 213/11;

- art. 89 ugh (z ostrożności procesowej) poprzez bezzasadne zastosowanie, gdyż w świetle art. 4 ustawy z 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2015, poz. 1201) B. Sp. z o. o. objęta jest do [...] lipca 2016 r. ochronnym okresem dostosowawczym, a jej działalność nie jest zabroniona;

- art. 2 ust. 6 i 7 ugh poprzez ich niezastosowanie w sprawie, czyli wydanie decyzji przez Dyrektora IC pomimo braku decyzji Ministra Finansów o tym, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ugh.

3.2. Dyrektor IC w odpowiedzi na skargę wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

4.1. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, czyli 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191

i art. 210 § 4 Op w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dyrektor IC co najmniej pochopnie przyjął bowiem, że w realiach niniejszej sprawy skarżącą należy uznać za osobę urządzającą gry na automatach poza kasynem gry, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, tylko na tej podstawie, że umożliwiła urządzanie gier na automatach innej osobie (właścicielowi automatów) na podstawie umowy najmu części powierzchni w lokalu wykorzystywanym przez skarżącą do prowadzenia działalności gospodarczej. Dodać należy, że Dyrektor IC nie odniósł się należycie do argumentacji z odwołania, kwestionującej stanowisko Naczelnika UC co do tego, że skarżąca urządzała gry hazardowe na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dyrektor IC nie przeprowadził dodatkowego postępowania dowodowego i nie przedstawił stosownej argumentacji faktycznej i prawnej, które potwierdzałyby trafność jego stanowiska odnośnie do tego, że skarżącą należy uznać za osobę, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, zasadniczo tylko z tego tytułu, że wynajęła część powierzchni użytkowej

w celu zainstalowania automatów do gier w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Nie ocenił należycie umowy najmu oraz zeznań skarżącej. Bezpodstawnie przyjął, że skarżąca "organizowała działalność" w zakresie gier na automatach (zob. s. 11 zaskarżonej decyzji), gdyż nie wskazał żadnych racjonalnych okoliczności – poza zawarciem umowy najmu i konsekwencjami wynikającymi z tej czynności cywilnoprawnej – pozwalających na tak jednoznaczne stwierdzenie. Nie wskazał żadnych konkretnych i aktywnych działań podejmowanych przez skarżącą w celu organizowania (urządzania) gier na automatach. Nie odniósł się należycie do wskazywanej przez skarżącą okoliczności, dotyczącej wydania decyzji ostatecznej dla właściciela automatów. Nie przedstawił także stosownej argumentacji celem wykazania, iż skarżąca podejmowała aktywne działania związane przykładowo

z obsługą automatów w istotnym zakresie związanym z możliwością stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, które to działania można zakwalifikować jako nielegalne urządzanie gier hazardowych wbrew przepisom ugh. Wskazane wyżej uchybienia zdaniem Sądu mogą mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy, gdyż karze pieniężnej,

o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, podlega tylko urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Tym samym wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) uppsa, uzasadniająca wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

4.2. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela te poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie

z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3384/15; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej także jako "CBOSA"), że zawarcie umowy najmu lokalu lub jego części pomiędzy osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu (dysponent lokalu jako wynajmujący) i właścicielem automatów (najemca) oraz osiąganie z tego tytułu korzyści finansowych w postaci czynszu najmu przez wynajmującego, nie stanowią okoliczności wystarczających

do zastosowania wobec wynajmującego art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Brak jest przy tym podstaw do wniosku, że są to okoliczności uzasadniające uznanie strony skarżącej (wynajmującego) za osobę urządzającą gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh z tej przyczyny, że co najmniej dopuścił do organizacji gier hazardowych i nie dochował należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, nie są to okoliczności obciążające stronę skarżącą w sposób uzasadniający wymierzenie jej jako osobie wynajmującej część lokalu tylko na tej podstawie kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, bez zbadania, czy wykonywała ona inne aktywne działania w celu eksploatacji automatów do gier hazardowych w sposób sprzeczny z art. 2 ust. 3 i 5 ugh. Organy celne orzekające w niniejszej sprawie dokonały zatem rozszerzającej, a przez to wadliwej wykładni pojęcia użytego przez ustawodawcę w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh przyjmując, że osobą "urządzającą gry na automatach" jest strona skarżąca jako osoba wynajmująca część lokalu najemcy (właścicielowi automatów). Nie dokonały stosownych ustaleń faktycznych związanych z zawarciem przez skarżącą umowy najmu i wynikającymi z tego tytułu obowiązkami, które mogłyby uzasadnić wymierzenie jej kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh.

Dodać należy, że w aktach sprawy znajdują się kopie dokumentów mających zdaniem organów istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co do których wiarygodności (mocy dowodowej) występują wątpliwości, gdyż nie zostały opatrzone adnotacją zawierającą stosowne potwierdzenie przez osobę uprawnioną o zgodności kopii dokumentów z oryginałami.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że organy celne nie zakwestionowały treści umowy najmu. Nie wykazały, że skarżąca podejmowała aktywne działania dotyczące urządzania gier na automatach poza wynajęciem części powierzchni w lokalu, w którym prowadzi działalność gospodarczą. Nie przedstawiły stosownych rozważań na temat tej działalności. Nie wykazały zatem, że wystąpiły przesłanki do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh. Za zasadne należało tym samym uznać te zarzuty skargi, które w istocie dotyczą naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 i art. 122 Op w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Z tym zastrzeżeniem, że brak jest jakichkolwiek podstaw do potwierdzenia stanowiska autora skargi o rażącym naruszeniu przepisów postępowania podatkowego czy też prawa materialnego przez Dyrektora IC, o czym mowa niżej.

4.3. Wskazane wyżej uchybienia procesowe mogą zostać usunięte w ramach postępowania ponownie przeprowadzonego przez Dyrektora IC (samodzielnie bądź też we współpracy z organem I instancji). Sąd uchylił zatem tylko zaskarżoną decyzję, gdyż nie sposób wykluczyć, że sprawa może zostać rozstrzygnięta przez Dyrektora IC zgodnie z przepisami art. 233 § 1 Op. W tym miejscu warto zauważyć, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA) art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa

w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy (pkt 1). Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia

do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh (pkt 2). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela powyższe stanowisko, a także poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu uchwały NSA z 16 maja 2016 r. (II GPS 1/16; CBOSA).

TSUE uznał nadto w wyroku z 13 października 2016 r. w sprawie C – 303/15,

że art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego [art. 6 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ugh – dopisek Sądu], nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu. Zdaniem TSUE, przepis taki jak art. 6 ust. 1 ugh nie stanowi "przepisu technicznego" w rozumieniu dyrektywy 98/34 (zob. pkt 31 wyroku).

5. W świetle powyższych rozważań za chybione Sąd uznał wszystkie zarzuty materialnoprawne i procesowe skargi w tym zakresie, który stanowił dla jej autora podstawę do wyrażenia stanowiska, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh nie może znajdować zastosowania w sprawie jako przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Oczywiście chybione są tym samym zarzuty skargi dotyczące rażącego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego. Dodać warto, że stawiając zarzuty rażącego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, autor skargi występuje o uchylenie zaskarżonej decyzji, a nie stwierdzenie jej nieważności. Nie wyjaśnia, czy właściciel automatów uiścił karę pieniężną w wysokości 36.000 zł związaną z nielegalnym urządzaniem gier na automatach w lokalu zajmowanym przez skarżącą. Oczywiście chybiony jest zarzut skargi związany z naruszeniem bliżej nieokreślonych przepisów art. 89 ugh w związku z art. 4 ustawy z 12 czerwca 2015 r.

o zmianie ustawy o grach hazardowych, gdyż autor skargi nie wskazał żadnych okoliczności potwierdzających zasadność tego nieprecyzyjnie sformułowanego zarzutu.

Skoro stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób pozwalający organom na zastosowanie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, to za przedwczesne (chybione), należy uznać zarzuty materialnoprawne, gdyż mogą one zostać należycie ocenione w sprawie dotyczącej wymierzenia skarżącej kary pieniężnej dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego. W szczególności po wykazaniu, że istnieją podstawy do stosowania wobec skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dodać warto, że w świetle stanowiska prezentowanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nikt nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por. np. wyrok TSUE z 18 grudnia 2014 r., w połączonych sprawach C – 131/13, C – 163/13 oraz C-164/13).

Za zasadne Sąd uznał tylko te zarzuty skargi, które dotyczą wadliwych ustaleń faktycznych co do uznania skarżącej za osobę urządzającą gry na automatach,

w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Dodać należy, że organy celne mogą dokonywać w tego typu sprawach ustaleń faktycznych na podstawie wyników eksperymentu przeprowadzonego przez kontrolujących.

6. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor IC obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu dotyczące wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh oraz ustalić, czy skarżąca podejmowała aktywne działania związane z eksploatacją automatów do gier (osobiście lub zlecając wykonywanie stosownych czynności pracownikowi bądź innej osobie działającej w imieniu i na rzecz skarżącej), które w powiązaniu z wynajęciem przez skarżącą części powierzchni w lokalu zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, mogą w konsekwencji zostać uznane za urządzanie przez skarżącą gier na automatach poza kasynem gry. Należy przy tym dokonać stosownej analizy postanowień umowy najmu oraz dokonać analizy czynności wykonywanych przez skarżącą w ramach jej działalności gospodarczej, z uwzględnieniem zakresu tej działalności oraz związanej z tym nazwy (C. V.). W uzasadnieniu decyzji jej autor winien nadto precyzyjnie wskazywać dowody, które stanowiły podstawę dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, ze wskazaniem ich oznaczenia w aktach administracyjnych (numer karty lub strony, tom, skoroszyt bądź segregator). Kopie dokumentów mogą zaś zostać uznane za dowody zasadniczo tylko wówczas, gdy zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez uprawnioną do tego osobę. Pojęcia "urządzanie" nie można utożsamiać z podstawowymi czynnościami pomocniczymi typu włączenie automatu do sieci, gdyż mogłyby one dotyczyć nieokreślonego kręgu osób, w tym grających na automatach. Pojęcie "urządzający gry na automatach poza kasynem gry", o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, nie jest nadto tożsame z pojęciem "każdy kto bierze udział w urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry".

W przypadku kontynuowania niniejszego postępowania obowiązkiem organu będzie także udzielenie informacji o postępowaniu prowadzonym wobec właściciela automatów w trybie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w związku z ustaleniami kontroli przeprowadzonej [...] stycznia 2015 r. w niniejszej sprawie przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w R., a także o wynikach tego postępowania, w tym dotyczących ewentualnej zapłaty kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł przez właściciela automatów (B. Sp. z o. o. z siedzibą w K.).

7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 206 w związku

z art. 200, art. 205 § 2, art. 209 uppsa oraz w związku z przepisami § 14 ust. 1 pkt 1

lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804), gdyż strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego.

Zdaniem Sądu wystąpiły uzasadnione podstawy do miarkowania zasądzonego zwrotu kosztów postępowania ([...] zł zamiast [...] zł, jak w punkcie drugim sentencji wyroku), gdyż zdecydowana większość zarzutów skargi okazała się chybiona. Spośród kilku grup zarzutów postawionych przez pełnomocnika strony skarżącej tylko

w jednym przypadku okazały się one częściowo zasadne, czyli odnośnie wadliwego (pochopnego) przyjęcia przez Dyrektora IC, że w realiach niniejszej sprawy wystąpiły wystarczające przesłanki do zastosowania wobec skarżącej art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh. Oczywiście chybione okazały się zarzuty dotyczące rażącego naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego wskazane w skardze. W trakcie rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymała zarzuty skargi, modyfikując tylko część oczywiście niezasadnych wniosków. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania nie sposób przy tym wykluczyć możliwości wydania kolejnej decyzji wymierzającej skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w takiej samej wysokości.

Zarzuty postawione przez autora skargi są nadto w znacznej części powieleniem zarzutów z innych skarg sporządzanych przez radcę prawnego W. Z. działającego jako pełnomocnik w sprawach związanych z zastosowaniem art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh (zob. przykładowo wyroki WSA w Warszawie w sprawach VIII SA/Wa 808/15 i VIII SA/Wa 267/16; CBOSA).

Reasumując, na łączną kwotę ([...] zł) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania składają się: [...] zł (tj. w całości) tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, [...] zł tytułem zastępstwa procesowego (kwota odpowiadająca stawce z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia MS

w sprawie opłat za czynności radców prawnych zamiast kwoty [...] zł), a także [...] zł (w całości) tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa. Zdaniem Sądu, o zastosowaniu w niniejszej sprawie art. 206 uppsa przesądził fakt,

że w zdecydowanej większości zarzuty i wnioski skargi zostały uznane za chybione bądź za oczywiście chybione, w tym zasadnicze zarzuty materialnoprawne. Istnieje nadto możliwość wydania ponownej decyzji wymierzającej stronie skarżącej karę pieniężną w tej samej wysokości. Istotne przy tym jest, że Sąd uwzględnił również realny nakład pracy pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie.