Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 833/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi J.C. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2017 r. do Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gorzowie Wielkopolskim wpłynął wniosek J. C. (dalej: "Strona", "Skarżąca", "Wnioskodawca") o przyznanie pomocy w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych", typ operacji "Inwestycje w gospodarstwach położonych na obszarach Natura 2000", objętego PROW na lata 2014-2020. Sprawie nadano znak [...].

W wyniku rozpoznania wniosku ARiMR pismem z [...] marca 2018 r. znak [...], odmówił Skarżącej przyznania pomocy, z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Inwestycje w gospodarstwach położonych na obszarach Natura 2000" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1469), dalej: "rozporządzenie". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z § 15 ust. 3 rozporządzenia Agencja nie przyznaje pomocy, jeżeli wniosek uzyskał mniej niż 30 punktów na podstawie kryteriów wyboru. Z danych zawartych w dokumentach złożonych wraz z wnioskiem oraz danych zawartych w bazie danych ARiMR wynika, iż Strona uzyskała łącznie 20 punktów. Następnie organ przedstawił w sposób szczegółowy kryteria wyboru operacji oraz odpowiadające im punkty. Wyjaśnił także, iż zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia, o kolejności przysługiwania pomocy decyduje, określona z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, suma uzyskanych punktów przyznawanych na podstawie wskazanych kryteriów wyboru operacji. Podkreślono przy tym, iż § 14 ust. 3 rozporządzenia stanowi, że ustalając spełnienie określonych kryteriów wyboru operacji uwzględnia się grunty wchodzące w skład gospodarstwa posiadanego przez rolnika w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy wymienione w § 2 ust. 7 z tym, że powierzchnię trwałych użytków zielonych (TUZ) położonych na obszarze Natura 2000 ustala się według stanu na dzień, w którym przypada dzień rozpoczęcia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy, biorąc pod uwagę dane zawarte w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Punkty za kryterium związane z TUZ na obszarze Natura 2000 zostały zatem przyznane na podstawie bazy danych zawierających stan na dzień 28 września 2017 r. (pierwszy dzień trwania naboru wniosków) z systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), w zakresie powierzchni TUZ.

Z danych zawartych we wniosku o przyznanie pomocy i złożonych wraz z wnioskiem załącznikach wynika, że Strona jest młodym rolnikiem i za spełnienie tego kryterium uzyskała 20 punktów. Za pozostałe kryteria Strona uzyskała 0 punktów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia w całości, ewentualnie o jego uchylenie albo stwierdzenie naruszenia prawa. W motywach skargi wskazała, iż jak wynika z załączonych dokumentów: wydruku księgi wieczystej, wniosku o przyznanie płatności na rok 2017, oświadczenia o powierzchni działek ewidencyjnych, oświadczenia o sposobie wykorzystywania działek rolnych, decyzji w sprawie przyznania płatności za rok 2017, umowy dzierżawy i wniosku o przyznanie płatności na rok 2018, była i jest w posiadaniu wymaganych do otrzymania wsparcia gruntów. Powyższe, zdaniem Skarżącej, pozwala stwierdzić, że organ nie podjął wszelkich niezbędnych kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i rodzaju działek. Tym samym zaniechał zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu nieważności zaskarżonego orzeczenia Sąd podkreśla, że zaskarżony akt w pierwszej kolejności podlega badaniu z punktu widzenia istnienia wad skutkujących jego nieważnością, w dalszej kolejności wad postępowania uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego, następnie pozostałych wad postępowania z punktu widzenia możliwości ich istotnego wpływu na wynik postępowania, a wreszcie uchybień polegających na naruszeniu prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie istnienia wad istotniejszych w myśl wyżej przyjętej hierarchii eliminuje potrzebę ustalania istnienia pozostałych wad (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 461).

W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się podstaw stwierdzenia nieważności.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie organ, po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej z dnia [...] października 2017 r. odmówił przyznania pomocy wskazując, że zgodnie z § 14 ust. 3 rozporządzenia ustalając spełnienie określonych w ust. 2 pkt 1-3 kryteriów wyboru operacji uwzględnia się grunty wchodzące w skład gospodarstwa posiadanego przez rolnika w dniu złożenia wniosku o przyznanie pomocy wymienione w § 2 ust. 7, z tym że powierzchnię trwałych użytków zielonych (TUZ) położonych na obszarze Natura 2000 ustala się według stanu na dzień, w którym przypada dzień rozpoczęcia terminu składania wniosków o przyznanie pomocy, biorąc pod uwagę dane zawarte w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że kluczowe znaczenie dla oceny spełnienia kryteriów mają dane zawarte w systemie identyfikacji działek rolnych prowadzonym zgodnie z art. 9a ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10 poz. 76

ze zm.). Zgodnie z art. 9a ust. 1 powołanej ustawy system identyfikacji działek rolnych zawiera:

1) wektorowe granice oraz powierzchnię:

a) maksymalnego kwalifikowalnego obszaru, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014, str. 48),

b) obszarów, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 640/2014;

1a) informacje, o których mowa w art. 5 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 640/2014;

2) identyfikatory działek ewidencyjnych zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W art. 5 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 640/2014 wskazano, iż państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie ustalają, czy mają zastosowanie przepisy dotyczące (...) obszarów Natura 2000 (...).

Dla ustalenia powierzchni trwałych użytków zielonych (TUZ) położonych na obszarze Natura 2000 wchodzących w skład gospodarstwa posiadanego przez rolnika, na dzień złożenia wniosku o przyznanie przedmiotowej pomocy, nie jest zatem, jak to Skarżąca podnosi w skardze, wystarczające wykazanie prawa własności lub posiadania gruntów.

Wg stanu na dzień 28 września 2017 r. (pierwszy dzień trwania naboru wniosków) w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), Skarżąca nie posiada trwałych użytków zielonych położonych na obszarze Natura 2000.

Zdaniem Sądu, zasadnie zatem organ uznał w zakresie kryterium określonego w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, iż Skarżąca uzyskała 0 pkt. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a powołanego rozporządzenia, jeżeli operacja jest realizowana w gospodarstwie, w którym powierzchnia trwałych użytków zielonych położonych na obszarze Natura 2000 jest nie większa niż 100 ha, przyznaje się tyle punktów ile stanowi iloczyn liczby 1 i wyrażonej w hektarach powierzchni trwałych użytków zielonych położonych na obszarze Natura 2000 wchodzących w skład gospodarstwa. Powoływane w skardze posiadanie przez Skarżącą trwałych użytków zielonych na obszarze Natura 2000 nie znajduje potwierdzenia w systemie identyfikacji działek rolnych. Stąd zarzut skargi w tym zakresie nie znajduje uzasadnienia.

Uzasadnienia nie znajdują również zarzuty dotyczące nieprawidłowej oceny pozostałych kryteriów.

Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, jeżeli operacja jest realizowana w gospodarstwie, w którym udział w powierzchni trwałych użytków zielonych wartościowych pod względem środowiskowym, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2015 r. w sprawie wyznaczenia trwałych użytków zielonych wartościowych pod względem środowiskowym (Dz. U. poz. 348 oraz z 2076 r. poz. 313), w odniesieniu do powierzchni trwałych użytków zielonych położonych na obszarze Natura 2000 wynosi 30% - przyznaje się 10 punktów. Natomiast w gospodarstwie Skarżącej wskazany wyżej udział wynosi 0%, zasadnie zatem nie przyznano punktów za to kryterium.

Uzasadnione jest również nieprzyznanie punktów z tytułu kryterium określonego w § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Punkty za przedmiotowe kryterium przyznaje się jeżeli udział procentowy powierzchni trwałych użytków zielonych położonych na obszarze Natura 2000 w odniesieniu do łącznej powierzchni użytków rolnych wynosi 30% (§ 14 ust. 2 pkt 3 lit. a rozporządzenia). W tabeli 1 biznesplanu Skarżąca wskazała, iż posiada gospodarstwo o powierzchni [...] ha użytków rolnych. Skarżąca nie posiada jednak trwałych użytków zielonych położonych na obszarze Natura 2000.

Zasadnie zatem nie przyznano punktów za to kryterium.

Na podstawie § 14 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia, jeżeli operacja obejmuje realizację przynajmniej jednej inwestycji związanej z działaniami ochronnymi obligatoryjnymi i fakultatywnymi, jakie wynikają dla danego gospodarstwa z planu zadań ochronnych lub planu ochrony ustanowionych dla danego obszaru Natura 2000 – przyznaje się 20 pkt. W tym zakresie Skarżącej nie przyznano punktów bowiem nie posiada trwałych użytków zielonych położonych na obszarze Natura 2000.

Uwzględniając wiek Skarżącej przyznano 20 punktów w ramach kryterium określonego w § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia. W ramach tego kryterium przyznaje się 20 pkt, jeżeli operacja realizowana jest przez młodego rolnika. Łączna liczba przyznanych Skarżącej punktów wynosi zatem 20. Zasadnie zatem organ działając na podstawie § 15 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym nie przyznaje się pomocy, jeżeli wniosek uzyskał mniej niż 30 punktów na podstawie kryteriów wyboru, odmówił przyznania wnioskowanej pomocy.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że organ wydając zaskarżone rozstrzygnięcie odniósł się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Skarżącej. Wbrew zarzutom skargi organ w wyczerpujący sposób zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż chciałaby Skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Brak zatem podstaw do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.