Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 51/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 § 5, art. 27 § 1 pkt 9, art. 32, art. 33 § 1,4 i 7, art. 34 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer Sędziowie WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. z [...] r. nr [...] o uznaniu wniesionych przez J. P. zarzutów za nieuzasadnione.

Jak wynika z uzasadnienia powyższego rozstrzygnięcia, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L., działając jako organ egzekucyjny, prowadzi wobec J. P. administracyjne postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionego przez wierzyciela - N. K. tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...], obejmującego grzywnę nałożoną orzeczeniem z [...] r. nr [...] W celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] maja 2020 r. zajął wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A. Dyspozycją z [...] czerwca 2020 r. Bank zrealizował zajęcie w całości. Stronie natomiast przesyłka zawierająca wydruk zawiadomienia o zajęciu i odpis tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...] została doręczona za pośrednictwem poczty [...] czerwca 2020 r.

W dniu [...] czerwca 2020 r. strona nadała w placówce pocztowej pismo, w którym zaskarżyła w całości czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego. Wskazała, iż została ona dokonana z naruszeniem prawa. Zarzuciła, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło bez uprzedniego wezwania jej do zapłaty oraz uniemożliwiło jej zapoznanie się z podstawą prowadzonej egzekucji. Strona wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszego środka odwoławczego, ewentualnie o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych z wierzytelności z jej rachunku bankowego, a także o uchylenie tytułu wykonawczego, na podstawie którego doszło do zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w [...] S.A.

Po wezwaniu przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w L. do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie czy stanowi ono zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o art. 33 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej – u.p.e.a.), czy też skargę na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 u.p.e.a., w piśmie z 30 czerwca 2020 r. strona wskazała, że wystąpienie z [...] czerwca 2020 r. stanowi zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z [...] r. nr [...], gdyż skarga w rozumieniu art. 54 § 1 u.p.e.a., została złożona [...] czerwca 2020 r.

Po analizie pism strony, organ egzekucyjny przyjął, iż jej intencją było wniesienie zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 7 u.p.e.a., tj. z uwagi na nieistnienie obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego oraz niedoręczenie zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1.

W związku z powyższym, działając w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a., pismem z 15 lipca 2020 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela - N. K. o zajęcie stanowiska w sprawie złożonych zarzutów.

W postanowieniu z [...] r. wierzyciel oddalił wszystkie wniesione zarzuty. Wyjaśnił, że postanowieniem z [...] r. nr [...], N. K. nałożył na stronę - jako Wiceprezesa Zarządu A. sp. z o.o. - karę porządkową w wysokości [...] zł za niezastosowanie się w wyznaczonym terminie bez uzasadnionej przyczyny do prawidłowego wezwania organu podatkowego. W treści tego postanowienia wskazał termin płatności kary porządkowej jako 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego postanowienia. Postanowienie to zostało wysłane na adres miejsca zatrudnienia strony i po dwukrotnym awizowaniu przez placówkę pocztową zwrócono je nadawcy z adnotacją "nie podjęto w terminie". W związku z powyższym uznano je za doręczone zgodnie z art. 150 § 4 O.p. w dniu [...] lutego 2020 r. Termin płatności przedmiotowej kary porządkowej upłynął zatem [...] lutego 2020 r. Ustosunkowując się do zarzutu niedoręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 u.p.e.a., wierzyciel wyjaśnił, że na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 131 ze zm.), w niniejszym przypadku brak było obowiązku doręczenia upomnienia, gdyż obowiązek uiszczenia dochodzonych należności powstał z mocy prawa, a ich wysokość została określona w ostatecznym orzeczeniu. Postanowienie N. K. zostało zaskarżone przez stronę do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., który postanowieniem z [...] r. znak: [...] utrzymał je w mocy.

Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z [...] r., nr [...], uznał zarzuty zgłoszone w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 7 u.p.e.a. za niezasadne. Podał, że zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Na to postanowienie strona złożyła zażalenie, w którym wskazała, że nie była wzywana do zapłaty jakichkolwiek kwot, a czynność zajęcia rachunku bankowego została dokonana z naruszeniem prawa.

Uznając zarzuty zażalenia za niezasadne, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podał, że stosownie zaś do art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 32 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, prawo zgłoszenia, do organu egzekucyjnego, zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku: 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) (...); 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27 (...). Stosownie zaś do art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Dalej organ podał, że zarówno w zarzutach z [...] czerwca 2020 r. (uzupełnionych pismem z [...] czerwca 2020 r.), jak i w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z [...] r. strona wyjaśniła, że nie ma żadnej wiedzy na temat należności, których niezapłacenie stanowiło podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a więc podniosła przesłanki, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienia obowiązku oraz art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. - błędu co do osoby zobowiązanego. Podkreśliła także, iż nie była wzywana do zapłaty jakichkolwiek kwot, co wskazuje na przesłankę z art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15.

W wiążącym dla organu stanowisku wierzyciela, zawartym w postanowieniu N. K. z [...] r., utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. wyjaśniono, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego z [...] r. nr [...] było niezapłacenie przez stronę kary porządkowej. Kara ta, w wysokości [...] zł została określona postanowieniem N. K. z [...] r. znak: [...] Postanowienie to doręczono stronie [...] lutego 2020 r. w trybie art. 150 § 4 O.p. Siedmiodniowy termin płatności kary upłynął zatem [...] lutego 2020 r. Postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. znak: [...] stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie.

Odnosząc się do pojęcia "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., organ wskazał, że oznacza ono przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał lub wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Z akt sprawy wynika, że postanowienie N. K. z [...] r. którym nałożono na stronę obowiązek uiszczenia kary porządkowej nie zostało uchylone, ani nie stwierdzono jego nieważności. Zatem obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z [...] r. nadal istnieje. Tym samym zarzut oparty o przepisy art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., należy uznać za niezasadny.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a). Błąd taki ma miejsce wtedy, gdy w tytule wykonawczym wskazano zobowiązanego, a czynności podjęto w stosunku do innej osoby. Natomiast w sytuacji gdy czynności egzekucyjne podjęto w stosunku do osoby wskazanej w tytule wykonawczym to błędu co do osoby zobowiązanego nie ma. W przedmiotowej sprawie, w tytule wykonawczym z [...] r. nr [...] wierzyciel wskazał dane strony. Czynności egzekucyjne także podjęto prawidłowo wobec strony jako zobowiązanego.

Co do zarzutu niedoręczenia upomnienia przedegzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a), organ podał, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a, wszczęcie egzekucji administracyjnej nie zawsze musi być poprzedzone wystawieniem upomnienia. W rozporządzeniu Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez doręczenia upomnienia wskazano, że do takiej sytuacji może dojść, gdy chodzi m.in. o należności pieniężne, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu (§ 2 pkt 2). W związku z faktem wydania w tej sprawie postanowienia o nałożeniu kary pieniężnej w określonej wysokości, na wierzycielu nie ciążył obowiązek wystawienia upomnienia przedegzekucyjnego. Informacja o podstawie prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia znajduje się w tytule wykonawczym z [...] r. w części E poz. 9. Zarzut oparty o art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. jest zatem również niezasadny.

Odnosząc się do żądania strony zawieszenia postępowania egzekucyjnego, organ wyjaśnił, że stosownie do treści art. 35 § 1 u.p.e.a., zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

W skardze złożonej do Sądu na powyższe postanowienie J. P. zaskarżył je w całości. Zarzucił mu naruszenie art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego bez uprzedniego wezwania skarżącego do zapłaty (upomnienia z art. 15 § 1 u.p.e.a.) oraz art. 217 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (ewentualnie art. 125 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej – K.p.a.), przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, gdyż nie zawiera ono wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, wskazania dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie postanowień wydanych przez organy obu instancji oraz o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów procesu według przepisanych prawem norm.

W uzasadnieniu skargi, skarżący stwierdził, że przed zajęciem rachunku bankowego nie był wzywany do zapłaty jakichkolwiek kwot i nie wie o co w sprawie chodzi. W związku z wprowadzeniem w Polsce stanu zagrożenia epidemicznego, nie był w stanie uzyskać od pracowników organu żadnych informacji w jego sprawie.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy postanowieniem z [...] r. nr [...] N. K. nałożył na skarżącego karę porządkową w wysokości [...] zł za niezastosowanie się w wyznaczonym terminie bez uzasadnionej przyczyny do wezwania organu podatkowego. W treści postanowienia wskazał termin płatności kary jako 7 dni od daty doręczenia przedmiotowego postanowienia. Orzeczenie to zostało doręczone zgodnie z art. 150 § 4 O.p. w dniu [...] lutego 2020 r. W tym miejscu wskazać należy, że doręczenie w trybie art. 150 O.p. stanowi fikcję prawną polegającą na uznaniu doręczenia za skuteczne mimo, że strona postępowania faktycznie nie zapoznała się z treścią kierowanej do niej korespondencji. Doręczenie takie (zastępcze) ma na celu umożliwienie prowadzenia postępowania w sytuacji, gdy strona uchyla się od podejmowania korespondencji i stanowi przejaw dążenia do zapewnienia skuteczności podejmowanych czynności procesowych. Wszelkie zatem zarzuty skarżącego związane z brakiem wiedzy odnośnie egzekwowanej kwoty mogą wynikać właśnie ze sposobu doręczenia postanowienia o nałożeniu na niego kary, co nie znaczy, że należy je uznać za uzasadnione, chociażby z uwagi na fakt, iż skoro złożył na nie zażalenie to oznacza, że dowiedział się o jego treści. Termin płatności przedmiotowej kary porządkowej upłynął [...] lutego 2020 r. Postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] r. znak: [...] stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, a zatem jest ono ostateczne.

Z uwagi na wydanie powyższego postanowienia i niezapłacenie przez skarżącego wynikającej z niego kwoty w dniu [...] r. N. K. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący orzeczoną grzywnę.

Następnie, w celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny zawiadomieniem z [...] maja 2020 r. zajął wierzytelności skarżącego z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w B. S.A. Bank zrealizował zajęcie w całości. W dniu [...] czerwca 2020 r. stronie doręczono wydruk zawiadomienia o zajęciu i odpis tytułu wykonawczego.

Pismem nadanym [...] czerwca 2020 r., uzupełnionym [...] czerwca 2020 r., skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, 4 i 7 u.p.e.a. Jak słusznie stwierdził organ, z pism tych wynika, że strona stawia zarzut nieistnienia obowiązku, błędu co do osoby zobowiązanego oraz niedoręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Odnosząc się do tych zarzutów, postanowieniem z [...] r. wierzyciel - N. K. uznał je za niezasadne. W treści uzasadnienia wskazał na podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, związaną z orzeczeniem w stosunku do skarżącego grzywny (kary porządkowej). Stwierdził, że z uwagi na § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. egzekucja w tej sprawie mogła być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Postanowieniem z [...] r. znak: [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał to postanowienie w mocy.

Po otrzymaniu stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem z [...] r. nr [...] uznał zarzuty skarżącego za nie zasadne, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał je w mocy.

Postanowienia te są prawidłowe i zgodne z przepisami art. 27 § 1 pkt 9, art. 32, art. 33 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r. Z tym dniem weszła w życie ustawa z 11 września 2019 r. - Zmiana ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), która zmieniła niektóre przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Stosownie do wyżej wymienionych regulacji, zobowiązany ma prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oraz o skutkach wniesienia tego zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W przypadku egzekucji należności pieniężnych, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. a-f i pkt 9, stanowiska wierzyciela nie wymaga się.

W rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 - nieistnienia obowiązku, art. 33 § 1 pkt 4 - błędu co do osoby zobowiązanego oraz art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15.

W myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Stosownie do art. 15 § 5 u.p.e.a., minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w § 3a należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z § 2 pkt 2 wydanego na podstawie tego przepisu rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 131 ze zm.), egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.

Jak wyżej była mowa, strona podniosła w postępowaniu egzekucyjnym zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 u.p.e.a. Jeśli chodzi o te zarzuty, stanowisko wierzyciela – w tej sprawie wyrażone w postanowieniu N. K. z [...] r., jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W postanowieniu tym organ uznał podniesione przez skarżącego zarzuty za niezasadne.

Prawidłowo również odniósł się do nich organ wydający postanowienie w rozpoznawanej sprawie. Słusznie wskazał, że o "nieistnieniu obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., mowa w sytuacji, w której obowiązek ten nigdy nie powstał lub wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Z akt sprawy wynika, że postanowienie N. K. z [...] r. którym nałożono na stronę obowiązek uiszczenia kary porządkowej nie zostało uchylone, ani nie stwierdzono jego nieważności. Zatem obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z [...] r. nadal istnieje. Tym samym zarzut oparty o przepisy art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., okazał się niezasadny. Za niezasadny uznał też zarzut dotyczący błędu co do osoby zobowiązanego z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Jak prawidłowo organ wyjaśnił, błąd taki ma miejsce wtedy, gdy w tytule wykonawczym wskazano zobowiązanego, a czynności podjęto w stosunku do innej osoby. Do takiej sytuacji w tej sprawie doszło. Zarówno postanowienie w przedmiocie nałożenia kary jak i tytuł wykonawczy i czynności egzekucyjne kierowane były do prawidłowo wskazanej osoby. Podobnie niezasadny jest zarzut niedoręczenia upomnienia przedegzekucyjnego - art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Jak wynika z wyżej cytowanego przepisu z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie skarżącego nie było konieczności doręczenia mu takiego upomnienia.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza żadnych przepisów mających w tej sprawie zastosowanie. Wbrew zarzutom skargi, zostało także prawidłowo sporządzone. W jego uzasadnieniu organ dokładnie opisał stan faktyczny sprawy, podał przepisy mające w niej zastosowanie oraz wyjaśnił sposób ich zastosowania.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).