Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2189/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski ( spr. ) Sędziowie: WSA Maciej Dybowski WSA Bożena Popowska Protokolant: referent-stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi N. P. sp. z o.o. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu zapłaty o d d a l a s k a r g ę /-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/ M. Dybowski


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 2189/02

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002r., nr [...], na podstawie art. 9 pkt 2a w związku z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2001r., nr 124, poz. 1362 ze zm.) Inspektor Pracy w P. nakazał przedsiębiorstwu N. sp. z o.o. w P. wypłacić S. K. kwotę w wysokości 1030,43 zł brutto należną z tytułu zaniżenia wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy a A. W. kwotę w wysokości 668,95 zł brutto, należną z tytułu ekwiwalentu pieniężnego za 8 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego. Ponadto organ nakazał wypłacić wskazanym w decyzji grupom pracowników kwoty należne z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych w okresie styczeń – maj 2002 (łącznie 5274,44 zł. brutto), a także kwoty należne z tytułu pracy w dniach wolnych od pracy, niedziele i święta w okresie styczeń – maj 2002 (łącznie 17 801, 78 zł brutto). Organ wskazał, że do dnia kontroli pracodawca nie wypłacił pracownikom powyższych świadczeń, mimo że termin wymagalności tych roszczeń już upłynął. Charakter tych roszczeń uzasadniał nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wymagalności.

Pełnomocnik N. Sp. z o.o. radca prawny M. P. zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej punktów 3 i 4, tj. wypłaty wskazanych grupom pracowników kwot należnych z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych w okresie styczeń – maj 2002 oraz kwot należnych za ten okres z tytułu pracy w dniach wolnych od pracy, niedziele i święta. W odwołaniu zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 7 kpa. w związku z art. 10 ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy, poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie uwzględnienie dowodu z dokumentów zawierających ewidencję czasu pracy pracowników, który to dowód został zgłoszony w postępowaniu przez pracodawcę. Odnośnie tego uchybienia podniesiono również naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 kpa. w związku z art. 10 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. oraz art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektor Pracy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ podkreślił, że inspektor pracy w wyniku przeprowadzenia kontroli sporządził protokół, w którym opisał stwierdzone nieprawidłowości, a który został podpisany przez przedstawiciela pracodawcy. Przy wydaniu decyzji organ I instancji oparł się na całościowej ewidencji czasu pracy, prowadzonej przez pracowników i pracodawcę, która to ewidencja została mu przedstawiona przez pracodawcę. Organ odwoławczy podkreślił, że nie przedstawiono podczas kontroli innej dokumentacji. Organ nie przychylił się też do wniosku Odwołującej się, dotyczącego wyłączenia z postępowania sprawy pracownika T. J., jako że wynik postępowania administracyjnego nie jest w tym wypadku uzależniony od postępowania przed sądem pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Skarżącej podniósł te same argumenty co w odwołaniu podkreślając, że pracodawca nie wiedział o możliwości niepodpisania protokołu sporządzonego po przeprowadzeniu kontroli i nie został w tym względzie stosownie pouczony.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 9 pkt 2a ustawy z dnia 6 marca 1981r. o Państwowej Inspekcji Pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2001r., nr 124, poz. 1362 ze zm.) w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy uprawnione są do nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi. Na mocy art. 21 pkt 1 cyt. ustawy nakazy te wydaje inspektor pracy w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli oraz po przeprowadzeniu postępowania wynikającego z przepisów ustawy.

W postępowaniu będącym przedmiotem niniejszej skargi inspektor pracy sporządził protokół na podstawie dowodów dostarczonych mu przez przedstawicieli pracodawcy, tj . przede wszystkim list obecności. Protokół ten, zawierający stwierdzenie wszystkich uchybień, które stały się przyczyną wydania nakazu, został podpisany przez osobę działającą w imieniu pracodawcy – J. H. Na protokole widnieje dodatkowo po stronie pracodawcy inny podpis (Z. S.), który zawiera adnotację: "zgadzam się z treścią". Znajomość przez pracodawcę i co za tym idzie – jego przedstawicieli przepisów dotyczących Państwowej Inspekcji Pracy musi być w tej sprawie domniemana, gdyż wymaga tego powinność rzetelnego prowadzenia swych spraw przez podmiot zajmujący się działalnością gospodarczą. Jakiekolwiek zaniedbanie w tym zakresie musi zatem obciążać pracodawcę. Było zatem oczywiste, że ustalenia dokonane wyniku kontroli będą mogły stanowić podstawę do wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, jak stanowi o tym art. 21 cyt. ustawy. Nie ma podstaw by przyjąć, że owe ustalenia zostały dokonane z naruszeniem wskazanych w skardze zasad postępowania administracyjnego, skoro organ rozpatrzył cały materiał dowodowy przedstawiony mu podczas kontroli.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.

/-/ B. Popowska /-/ J. Stankowski /-/ M. Dybowski

MK