Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3348/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Koncesje
Telekomunikacja
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 2 i 3, art. 35a, art. 40b, art. 4 pkt 11 i 27, art. 36, art. 38 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1.
journal: Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity
article: art. 104, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 40 b , art. 52 ust. 2, art. 11 ust. 7 i ust. 9, art. 46 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego na kolejny okres oddala skargę do uzasadnienia zgłoszono zdanie odrębne


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2013 r. Nr [...] Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej jako: "Przewodniczący KRRiT"), na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226 ze zm., dalej jako: "u.r.t.") oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "strona" lub "skarżąca" – utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] maja

2013 r. Nr [...] w sprawie udzielenia stronie koncesji na kolejny okres, po wygaśnięciu koncesji Nr [...] z 1[...] 9 maja 2008 r. udzielonej na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]".

Strona wystąpiła do Przewodniczącego KRRiT o udzielenie w trybie określonym w art. 35a u.r.t. koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]". Decyzją z [...] maja 2013 r. Przewodniczący KRRiT udzielił stronie koncesji na kolejny okres, po wygaśnięciu koncesji z [...] maja 2008 r., Nr [...]. Jednocześnie stwierdził, że koncesja obowiązuje od [...] maja 2018 r. i wygasa z dniem [...] maja 2028 r. oraz ustalił opłatę za udzielenie koncesji

w wysokości 10.000 złotych.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie pkt III decyzji oraz ustalenie opłaty za udzielenie koncesji w wysokości 616 zł. Stwierdziła, że Przewodniczący KRRiT jest związany regulacją określoną w art. 11 ust. 9 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm., dalej jako: "u.s.d.g.") oraz ustawą o opłacie skarbowej.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę - Przewodniczący KRRiT na wstępie przytoczył treść art. 40b oraz art. 4 pkt 11 i 27 u.r.t., które zawierają odesłanie do konkretnych uregulowań u.s.d.g. Wskazał także na brzmienie art. 52 ust. 2 u.s.d.g. który stanowi, że w postępowaniu o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych organ koncesyjny zarządza przetarg, jeżeli

w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 u.r.t.- liczba przedsiębiorców pozostaje większa niż liczba koncesji.

Wyraził pogląd, że jest zobowiązany do stosowania konkretnych przepisów u.s.d.g. tylko w takim zakresie, w jakim u.r.t. odsyła do u.s.g.d. lub odwrotnie,

a gdyby w stosunku do postępowania koncesyjnego miała zastosowanie cała u.s.d.g. - ustawodawca nie odsyłałby w ustawie u.r.t. do poszczególnych przepisów u.s.d.g. Na poparcie swojego stanowiska powołał wyrok NSA z 11 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1088/11 oraz postanowienia WSA w Warszawie z 3 lipca 2013 r., sygn. akt VI SAB/Wa 55/13, VI SAB/Wa 85/13 i VI SAB/Wa 100/13 oraz z 5 lipca 2013 r., sygn. akt VI SAB/Wa 90/13, VI SAB /Wa 45/13 i VI SAB/Wa 60/13, VI SAB/Wa 75/13.

Podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 lipca 2011 r. (P 9/09) stwierdził, że: "w wypadku działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu - o ile przepisy ustaw odrębnych nie stanowią inaczej - za udzielenie lub zmianę koncesji zgodnie z art. 62 ust. 1 u.s.d.g. pobierana jest opłata skarbowa, której wysokość jest uregulowana w załączniku do ustawy o opłacie skarbowej. Działalność polegająca na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych ma jednak

w tym zakresie odrębne uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t.".

Przewodniczący KRRiT stwierdził, że wobec nieuchylenia przez Trybunał Konstytucyjny art. 40 ust. 1 u.r.t, to w jego ocenie należy przyjąć, iż kwestię opłaty za udzielenie koncesji mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych reguluje tylko i wyłącznie u.r.t.

Ustosunkowując się do zarzutu strony, popartego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 15 lutego 2005 r., sygn. akt. K 48/04, że ustawa wprowadzająca nowe przepisy u.r.t. o opłatach narusza konstytucyjne standardy – organ podkreślił, że w przywołanym wyroku – Trybunał Konstytucyjny odnosił się do zupełnie innego stanu faktycznego, tj. uchwalania podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ zauważył, że w powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, iż: "stosowne zmiany w regulacji prawnej w podatku powinny być ogłaszane co najmniej miesiąc przed końcem poprzedniego roku podatkowego, przy czym zasada ta ma zastosowanie także do zmian dotyczących innych podatków, w których wymiar podatku dokonywany jest za okresy roczne".

W ocenie Przewodniczącego KRRiT zasada ta nie ma zastosowania do opłat koncesyjnych, gdyż nie są one daniną, której wymiar jest dokonywany za okresy roczne. Ponadto, okres miesięczny, o którym mowa w powołanym wyroku nie odnosi się do czasu jaki musi upłynąć pomiędzy ogłoszeniem ustawy a jej wejściem w życie, ale do czasu jaki powinien upłynąć pomiędzy ogłoszeniem ustawy a rozpoczęciem nowego roku podatkowego.

Wskazał, że termin wejścia w życie ustawy z 10 października 2012 r.

o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji jest zgodny z terminem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172), bowiem wbrew twierdzeniu strony, w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w tymże dniu. Na poparcie swojego twierdzenia powołał stanowisko judykatury wyrażone w licznych wyrokach.

Stwierdził, że w niniejszej sprawie, pomimo zastosowania uproszczonej procedury w porównaniu z czynnościami podjętymi w momencie pierwotnego przyznania koncesji, decyzja przyznająca koncesję na kolejny okres jest decyzją konstytutywną i czynność ta nie następuje, jak chce tego strona "automatycznie". Przewodniczący KRRiT podkreślił, że jest zobligowany do zbadania przesłanek wynikających z art. 38 ust. 1 i 2 u.r.t., a złożenie stosownego wniosku przez stronę jest warunkiem koniecznym do wszczęcia przedmiotowej procedury, ale nie jedynym, jaki musi zaistnieć, aby przedmiotowa koncesja mogła być wydana.

W ocenie organu w niniejszej sprawie nie występuje przypadek ekspektatywy maksymalnie ukształtowanej, która również nie podlega bezwzględnej ochronie, na co jak zaznaczył organ zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 19 listopada

2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II UK 98/2012 oraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 grudnia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt. K 1/12.

Ponadto Przewodniczący KRRiT wyjaśnił, że istnieje istotna różnica pomiędzy karą i opłatą. Przypomniał, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona powołała się na uchwałę NSA z 10 kwietnia 2006 r. wydaną w sprawie o sygn. akt

I OPS 1/06 przesądzającą, że decyzja nakładająca na dany podmiot karę winna być wydawana na podstawie poprzednich przepisów.

Stwierdził, że doktryna i orzecznictwo są raczej zgodne, że w przypadku kar administracyjnych należy stosować zasady typowe dla prawa karnego, gdzie kary są nakładane za zdarzenia, które już miały miejsce i dotyczą tzw. "zdarzeń zamkniętych w przeszłości", podczas gdy w sytuacji udzielania koncesji na kolejny okres nie występuje zamknięty stan faktyczny.

Jego zdaniem, za zaliczeniem decyzji o przyznaniu koncesji na kolejny okres do decyzji konstytutywnych przemawia również charakter naliczanej przez organ opłaty, która ma charakter opłaty ustalającej, co przesądził WSA w Krakowie

w wyroku z 25 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 477/07, w którym objaśnił oba sposoby powstawania zobowiązań podatkowych.

W konkluzji Przewodniczący KRRiT stwierdził, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji z [...] maja 2013 r. obowiązywały przepisy art. 40 u.r.p. ustalone ustawą

z 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o radiofonii i telewizji, która nie zawierała reguł intertemporalnych oraz rozporządzenia KRRiT z a 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych

i telewizyjnych oraz sposobu ich wyliczania (Dz. U. z 2012 r. poz. 1370), co oznacza, że opłata za udzielenie koncesji została ustalona prawidłowo.

Skargę na decyzję z [...] września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca, zarzucając zaskarżonej decyzji:

I) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. nie zastosowanie:

1) art. 2 w związku z art. 8 Konstytucji RP, który jest podstawą do zastosowania zasady ochrony praw nabytych;

2) art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca2011 r. (P 9/09) , a obowiązującym przed dniem 20 listopada 2012 r. przez jego niezastosowanie, który jest podstawą, do zastosowania przepisów ustawy o opłacie skarbowej, jako podstawy prawnej dla określenia wysokości opłaty za udzielenie koncesji;

3) art. 1 ust. 1 pkt. 1 lit. c oraz załącznika, część III, pkt 44, ppkt 2 ustawy

o opłacie skarbowej przez ich niezastosowanie, które są podstawą do wskazania prawidłowej opłaty za udzielenie koncesji na kwotę 616 zł;

4) art. 40 u.r.t. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 20 listopada 2012 r.) oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych przez błędne ich zastosowanie, w sytuacji gdy przepisy te nie powinny zostać zastosowane w sprawie niniejszej.

II) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 35 k.p.a.;

2) brak zastosowania art. 11 u.s.d.g.;

3) niezastosowanie przepisu art. 40 ust. 1 u.r.t. w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2011 r. (P 9/09), a przed dniem 20 listopada 2012 r., które są podstawą do uznania, że organ nie wydając decyzji w terminie określonym przepisami k.p.a., wydał decyzję zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy i określił opłatę za udzielenie koncesji na kwotę 616 zł.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z [...] września 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] maja 2013 r.;

2. zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa prawnego), według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżąca przypomniała przebieg postępowania w sprawie oraz szczegółowo rozwinęła zarzuty skargi.

Podnosiła, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane [...] września

2012 r., a organ nie informował jej o wyznaczeniu przedłużonego terminu na rozpatrzenie sprawy, co oznacza, że najdłuższy możliwy termin rozpatrzenia sprawy wynosił zgodnie z art. 35 k.p.a. - 2 miesiące.

W ocenie skarżącej, w związku z upływem terminów rozpatrzenia sprawy,

w sprawie miał zastosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. zgodnie z którym, jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodne

z wnioskiem przedsiębiorcy. W tym zakresie strona przedstawiła obszerną argumentację.

Zdaniem skarżącej w konsekwencji milczenia organu oraz w wyniku zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. należy uznać, że [...] listopada 2012 r. Przewodniczący KRRiT wydał decyzję zgodnie z jej wnioskiem, gdzie opłata za udzielenie koncesji została ustalona w wysokości 616 zł.

Zatem, w związku z wydaniem milczącej decyzji sprawa została rozstrzygnięta, a zaskarżona część decyzji w zakresie w jakim nie odpowiada treści milczącej decyzji jest wadliwa.

Jednocześnie skarżąca podniosła, że nawet gdyby przyjąć, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy u.s.d.g. oraz nie została wydana milcząca decyzja, to zaskarżone decyzje są wadliwe ze względu na błędne zastosowanie nowych przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, tj. art. 40 u.r.t. w obecnym brzmieniu oraz przepisów rozporządzenia KRRiT z 4 grudnia 2012 r. w sprawie wysokości opłat za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych oraz niezastosowanie przepisów ustawy o opłacie skarbowej.

W jej ocenie, zasady stosowania przez organ administracyjny przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania decyzji nie można stosować automatycznie w przypadku dokonania przez ustawodawcę zmian w przepisach materialnego prawa administracyjnego. Jej zdaniem w przypadku zastosowania ich

w odniesieniu do stanów faktycznych mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, oznaczałoby to faktyczne działanie prawa wstecz.

Skarżąca podkreśliła, że w przypadku zmian w przepisach materialnego prawa administracyjnego oraz wobec braku ustawowych przepisów przejściowych - do oceny skutków zdarzenia należy rozważyć zastosowanie przepisów prawa materialnego obowiązującego w chwili wystąpienia zdarzenia. Reguła ta ma zdaniem skarżącej oparcie w art. 2 Konstytucji RP.

Podniosła, iż jej sytuacji, zaistniała zmiana prawa materialnego (tj. wejście w życie nowych przepisów u.r.t. o opłatach oraz nowego rozporządzenia KRRiT) powoduje niekorzystne dla niej skutki, gdyż opłata za udzielenie koncesji wynosi: 616 zł — na postawie ustawy o opłacie skarbowej oraz 10.000 zł — na podstawie nowych przepisów u.r.t. o opłatach (obowiązujące od dnia 20 listopada 2012 r.) oraz nowego rozporządzenia KRRiT (obowiązujące od dnia 22 grudnia 2012 r.).

Wskazując natomiast na zasadę ochrony praw nabytych dotyczącej m.in. ochrony ekspektatyw maksymalnie ukształtowanych, podkreśliła, że w jej przypadku wszystkie ustawowe przesłanki udzielenia koncesji na kolejny okres zostały spełnione, a udzielenie koncesji w takim przypadku odbywać się powinno niemal "automatycznie". W tej sytuacji, zastosowanie przez organ nowych, mniej korzystnych dla niej przepisów o opłatach za udzielenie koncesji, stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych.

Ponadto dokonała przeglądu orzecznictwa sądów administracyjnych odnoszącego się do wypływającego z art. 2 Konstytucji RP zakazu działania prawa wstecz.

Wskazała, że system prawa nie może mieć luk i w przypadku braku regulacji szczegółowej dotyczącej opłaty za udzielenie koncesji zastosowanie mają przepisy ogólne w tym zakresie, czyli ustawa o opłacie skarbowej. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego wszedł w życie po 12 miesiącach od dnia jego opublikowania

i mimo tak długiego okresu, ustawodawca nie dokonał nowelizacji art. 40 u.r.t.,

a nowelizacja art. 40 u.r.t. weszła w życie dopiero 20 listopada 2012 r.

Zatem zakładając racjonalność ustawodawcy, w okresie od dnia wejścia

w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. 3 sierpnia 2012 r. do dnia wejścia

w życie nowelizacji art. 40 u.r.t., tj. 20 listopada 2012 r. - zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy o opłacie skarbowej.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący KRRiT wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną uchwałę z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym

i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Przewodniczącego KRRiT z [...] września 2013 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] maja 2013 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy wydawaniu zaskarżonych decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Na wstępie rozważań wskazać trzeba, że koncesja jest przejawem reglamentacji działalności gospodarczej dokonywanej przez państwo. Wyraża ona akt zgody władz publicznych na podjęcie i prowadzenie działalności przez określonego przedsiębiorcę. Zawiera w sobie cechy pozwolenia, a zarazem różni się od niego tym, że jest udzielana w pewnym tylko zakresie działalności gospodarczej. Wszystkie rodzaje działalności koncesjonowanej są szczegółowo uregulowane

w stosownych ustawach. Koncesja ogranicza zasadę swobody działalności gospodarczej wprowadzając szczególne przesłanki jej wykonywania i uzależniając je od zgody organu koncesyjnego.

Jak stanowi art. 33 ust. 1 u.r.t. rozpowszechnianie programów radiowych

i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji.

W myśl art. 35a ust. 1 i 2 u.r.t. nadawca może złożyć wniosek o udzielenie koncesji na kolejny okres, nie później niż 12 miesięcy przed wygaśnięciem posiadanej koncesji. W przypadku złożenia przez nadawcę wniosku, o którym mowa w ust. 1, odmowa udzielenia koncesji na kolejny okres możliwa jest wyłącznie, gdy

w stosunku do nadawcy zachodzi którakolwiek z okoliczności wskazanych w art. 38 ust. 1 lub 2.

Przepis art. 38 ust. 1 stanowi o okolicznościach cofnięcia koncesji, gdy:

1. wydano prawomocne orzeczenie zakazujące nadawcy wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją;

2. nadawca rażąco narusza warunki określone w ustawie lub w koncesji;

3. działalność objęta koncesją jest wykonywana w sposób sprzeczny z ustawą lub z warunkami określonymi w koncesji, a nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady, w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub w ustawie;

4. nadawca, pomimo wezwania Przewodniczącego Krajowej Rady, nie rozpoczął rozpowszechniania programu w terminie ustalonym w koncesji lub trwale zaprzestał wykonywania rozpowszechniania programu za pomocą wszystkich lub niektórych stacji nadawczych - chyba że nadawca wykaże, że

opóźnienie rozpoczęcia rozpowszechniania programu lub zaprzestanie rozpowszechniania programu zostały spowodowane okolicznościami od niego niezależnymi. Za trwałe zaprzestanie rozpowszechniania programu uważa się fakt nierozpowszechniania programu przez okres trzech kolejno następujących po sobie miesięcy.

Natomiast w myśl ust. 2. koncesja może być cofnięta, jeżeli:

1. rozpowszechnianie programu powoduje zagrożenie interesów kultury narodowej, bezpieczeństwa i obronności państwa lub narusza normy dobrego obyczaju;

2. nastąpi ogłoszenie upadłości nadawcy;

3. rozpowszechnianie programu powoduje osiągnięcie przez nadawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu na danym rynku właściwym w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów;

4. nastąpi przejęcie bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad działalnością nadawcy przez inną osobę.

Należy zatem uznać za trafne stanowisko organu, że udzielenie koncesji na kolejny okres nie następuje ex lege albowiem organ jest zobowiązany do zbadania wskazanych wyżej przesłanek, a wystąpienie którejkolwiek z nich powoduje lub może spowodować, iż koncesja nie zostaje udzielona. Z tego też względu przyznanie koncesji na kolejny okres nie jest uzależnione tylko i wyłącznie od spełnienia warunków formalnych składanego wniosku, ale organ zobowiązany jest również do jego merytorycznego przeanalizowania. Prawidłowym jest więc stanowisko organu iż skarżąca nie dysponowała ekspektatywą maksymalnie ukształtowaną.

W niniejszej sprawie opłata za udzielenie koncesji została naliczona na podstawie art. 40 ust. 3 pkt 2 u.r.t. Jak stanowi bowiem art. 40 ust. 1 za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego pobiera się opłatę, niezależnie od rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością przewidzianych w ustawie z 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.). Przez udzielenie koncesji rozumie się również jej zmianę.

W myśl ust. 3 pkt 2 opłata za udzielenie koncesji wynosi dla rozpowszechniania programu telewizyjnego w sposób rozsiewczy satelitarny - 10.000 zł.

Sąd podziela stanowisko organu, że opłata ta została ustalona prawidłowo

i zasadnym było naliczenie jej wysokości na podstawie obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów prawa. Podkreślenia przy tym wymaga, że rozstrzygnięcie organu nie zostało wydane w postępowaniu wznowieniowym co w konsekwencji powoduje, że argumenty skarżącej, jaki stan prawny należało brać pod uwagę, straciły aktualność.

Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się ze skarżącą, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na niezastosowanie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz załącznika część III, pkt 44 ppkt 2) ustawy o opłacie skarbowej. Trybunał Konstytucyjny

w motywach wyroku w sprawie P 9/09 stwierdził, że opłata za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest związana

z uzyskaniem prawa w postaci koncesji na prowadzenie określonej działalności gospodarczej. W wypadku działalności gospodarczej podlegającej koncesjonowaniu, o ile przepisy ustaw odrębnych nie stanowią inaczej – za udzielenie lub zmianę koncesji zgodnie z art. 62 ust. 1 u.s.d.g. pobierana jest opłata skarbowa. Trybunał Konstytucyjny wyraźnie podkreślił, że działalność polegająca na rozpowszechnianiu programów radiowych i telewizyjnych ma jednak w tym zakresie odrębne uregulowania zawarte w ustawie o radiofonii i telewizji. Podstawą prawną obowiązku uiszczenia opłaty za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest art. 40 ust. 1 u.r.t.

Dalej Trybunał Konstytucyjny wywiódł, że opłata za udzielenie koncesji ma charakter opłaty za udzielenie prawa. Ma ona charakter wzajemny – związana jest

z przyznaniem publicznoprawnego uprawnienia podmiotowego, jakim jest koncesja. Korzyścią w tym wypadku jest udzielenie prawa do prowadzenia działalności gospodarczej w dziedzinie, która została objęta reglamentacją. Trybunał podkreślił przy tym, że z pewnością wysokość tego rodzaju opłat nie stanowi jedynie rekompensaty kosztów poniesionych przez państwo w związku z realizacją świadczenia, o które ubiega się podmiot (jak to ma miejsce w wypadku klasycznych opłat administracyjnych). Odwołując się do poglądów doktryny Trybunał zwrócił uwagę, że uzasadnieniem dla wysokich stawek opłat koncesyjnych może być wielkość korzyści, jakie koncesjonariusz może uzyskać z tytułu prowadzenia działalności podlegającej koncesji (J. Gliniecka "Opłaty publiczne w Polsce", s. 34). Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że "precyzyjniej byłoby jednak w tym wypadku mówić o korzyści wynikającej z dostępu do rynku reglamentowanego przez państwo, czyli korzyści uzyskania swego rodzaju uprzywilejowanej względem innych podmiotów pozycji pozwalającej na osiągnięcie zysków (działalność podlegająca koncesjonowaniu, jak każda inna działalność gospodarcza, podlega bowiem ryzyku, w związku z czym może nie przynieść korzyści w postaci oczekiwanych zysków)".

Dodać należy, że w doktrynie nie jest kwestionowany pogląd, iż wobec regulacji zawartej w art. 62 u.s.d.g. tzw. opłata skarbowa w dwu przypadkach jest pobierana na podstawie ustaw odrębnych tj. ustawy o radiofonii i telewizji oraz prawa lotniczego (por. "Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz" pod red. A. Powałowskiego, wyd. ABC, 2007 r.), a także "Komentarz do ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej" M. Brożyna, M. Chudzik, K. Kohutek, J. Molios, S. Szuster, opubl. lex/el.). Dodać należy także, co wyraźnie wynika z motywów wyroku Trybunału Konstytucyjnego, konstytucyjna dopuszczalność istnienia odpowiedniej daniny nie została w tej sprawie zakwestionowana. Orzeczenie Trybunału dotyczy wyłącznie sposobu i trybu jej ustanowienia. Nie podważono dopuszczalności pobierania tej daniny. Trybunał stwierdził, że opłata za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych jest sui generis opłatą publiczną o specyficznych cechach, za którą ponoszący opłatę podmiot uzyskuje świadczenie w postaci przyznania prawa do prowadzenia określonej działalności gospodarczej, które zgodnie

z konstytucyjną zasadą swobody działalności gospodarczej pierwotnie mu przysługuje, ale które z uwagi na ważny interes publiczny zostało ograniczone. Wysokość tej opłaty zawiera element rekompensaty kosztów, jakie organy administracji ponoszą w związku z procedurą przyznania tego prawa określonemu podmiotowi. Ponadto zawiera także element stanowiący w istocie koszt uzyskanego dostępu do rynku reglamentowanego, na którym koncesjonariusz, prowadząc działalność gospodarczą, korzysta z rzadkiego dobra, jakim są ograniczone zasoby częstotliwości.

Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, że podstawa prawna ustalenia opłaty koncesyjnej pozostała niezmieniona, gdyż przepis stanowiący jej źródło nie był przez Trybunał kwestionowany. Tym samym za nieuzasadnione należało uznać podniesione przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia wskazanych unormowań konstytucyjnych.

W związku z tym, że Trybunał Konstytucyjny nie uchylił art. 40 ust. 1 u.r.t., należy uznać, iż kwestię opłaty za udzielenie koncesji mimo przejściowego braku przepisów wykonawczych reguluje tylko i wyłącznie ustawa z 29 grudnia 1992 r.

o radiofonii i telewizji. Oznacza to, że organ nigdy nie był zobowiązany do stosowania ustawy o opłacie skarbowej. Ponadto Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 lipca 2011 r. (P 9/09), nie wyłączył możliwości dochodzenia zwrotu uiszczonej opłaty.

W ocenie Sądu nie jest zasadny także zarzut niezastosowania w niniejszej sprawie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Przepis ten stanowi, że jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.

Sąd nie podziela poglądu, że do postępowania w sprawie ustalenia opłaty za koncesję, przewidzianej przez art. 40 ust. 1 u.r.t. zastosowanie znajduje art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Jak wynika bowiem z art. 40b u.r.t. przepisy ustawy o swobodzie działalności (tylko jej rozdział 5) stosuje się do kontroli działalności gospodarczej. Przepis ten uzyskał aktualne brzmienie na podstawie art. 9 ustawy z 19 grudnia 2008 r.

o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wcześniej przepis ten miał brzmienie: "W sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej". Zmiana ta wskazuje, że przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej znalazły tylko ograniczone, ściśle określone zastosowanie w ramach regulacji jakie zawiera ustawa o radiofonii i telewizji (v. NSA w wyroku

z 11 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1088/11).

W powyższym wyroku NSA jednoznacznie wskazał, że: "do dnia 6 marca 2009 r. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 5 - Koncesja na rozpowszechnianie programów - ustawy radiofonii i telewizji, zastosowanie miały przepisy ustawy

o swobodzie działalności gospodarczej. Po tej dacie jedynie do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o której mowa w art. 33, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej".

Ponadto w myśl art. 46 ust. 1 pkt 5 u.s.d.g. wymaga uzyskania koncesji działalność w zakresie rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych,

z wyłączeniem programów rozpowszechnianych wyłącznie w systemie teleinformatycznym, które nie są rozprowadzane naziemnie, satelitarnie lub

w sieciach kablowych. Zatem prowadzenie powyższej działalności nie podlega wszystkim regułom zasady swobody działalności gospodarczej, co potwierdza art. 5 pkt 5 u.s.d.g., zgodnie z którym działalność regulowana oznacza działalność gospodarczą, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa. W obecnie obowiązującym stanie prawnym brak

w ustawie o radiofonii i telewizji wyraźnego odesłania do art. 11 u.s.d.g., również sam art. 11 u.s.d.g. nie stanowi wprost o jego stosowaniu do postępowań prowadzonych przez Przewodniczącego KRRiT.

Powyższe rozważania oznaczają, że w analizowanym przypadku działalności koncesjonowanej (regulowanej przepisami u.r.t.) nie ma zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., tworzący fikcję załatwienia sprawy przez organ zgodnie z wnioskiem, po upływie określonych terminów, zarówno wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, jak i terminu z art. 11 ust. 7 u.s.d.g.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.


ZDANIE ODRĘBNE

Sędziego WSA Piotra Borowieckiego

do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3348/13

Działając na podstawie przepisu art. 137 § 2 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."), stwierdzam, że nie podzielam stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku z następujących przyczyn:

W mojej ocenie, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że sąd administracyjny, dokonując kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, nie może pominąć tak zasadniczej kwestii, jak podstawa materialno-prawna wydanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 1052/08, LEX nr 593487).

Przeprowadzając merytoryczną kontrolę zgodności obu spornych decyzji administracyjnych wydanych przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także: "Przewodniczący KRRiT") z przepisami prawa, Sąd doszedł do przekonania, że opłata za udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" została ustalona prawidłowo i zasadnym było naliczenie jej wysokości na podstawie obowiązujących w dacie wydania decyzji przepisów prawa. W konsekwencji, oddalając skargę spółki T. sp. z o.o., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Przewodniczący KRRiT nie dopuścił się naruszenia przepisów powołanych przez stronę skarżącą, w tym przede wszystkim stwierdził, że organ ten w sposób prawidłowy przyjął, iż w niniejszej sprawie, zainicjowanej wnioskiem skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2012 r., nie ma zastosowania norma prawna wyrażona w przepisie art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm. - dalej także: "u.s.d.g.").

W mojej ocenie, powyższe stanowisko Sądu jest nieprawidłowe, zaś organ koncesyjny dopuściły się naruszenia przepisów prawa.

Dokonując analizy legalności zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] września 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], uznałem, że rozstrzygając w przedmiocie udzielenia stronie skarżącej koncesji na kolejny okres, Przewodniczący KRRiT błędnie uznał, że w niniejszej sprawie zainicjowanej wspomnianym wnioskiem skarżącego przedsiębiorcy z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie ma zastosowania norma prawna wyrażona w przepisie art. 11 ust. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W konsekwencji, należy - moim zdaniem - przyjąć, że organ koncesyjny, wydając obie sporne decyzje administracyjne, dopuścił się istotnej obrazy zasad przewidzianych w przepisach art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a., co jednak nie miało istotnego wpływu na ostateczny wynik sprawy.

Należy wyraźnie podkreślić na wstępie, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Postępowanie administracyjne jest niewątpliwie zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje szereg etapów, w tym m.in. ustalenie, jaka norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym dla potrzeb rozstrzygnięcia. Ustalenie to jest związane bezpośrednio z kwestią podstawy materialnoprawnej decyzji administracyjnej. Przyjmując, iż sfera praw i wolności obywatelskich należy do materii ustawowej, podstawę materialnoprawną decyzji administracyjnej stanowić może tylko ustawa bądź przepisy wykonawcze wydane na podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie.

Zasada praworządności wymaga, aby organy administracji publicznej nie złamały prawa, a ponadto wszelkie ich decyzje miały podstawę prawną i w swej treści uwzględniały obowiązujące normy prawne. Działania administracji powinny być zatem zgodne z: Konstytucją RP, ogólnymi zasadami prawa, prawem Unii Europejskiej, krajowym prawem ustawowym i wydanymi na jego podstawie aktami wykonawczymi (prawem delegowanym), zwyczajami i konwencyjnymi zasadami prawa międzynarodowego, które zostały włączone do rodzimego porządku prawnego orzeczeniami sądów na tyle, na ile według prawa krajowego mają one prawnie wiążący skutek, odpowiednimi wytycznymi administracyjnymi w stopniu, w jakim można się do nich odwoływać przy rozpoznawaniu sprawy przez sąd. Zasada praworządności zakłada jednocześnie możliwość skutecznego narzucenia administracji wypełnienia tych powinności oraz rodzi konieczność wzruszenia bezprawnych aktów administracyjnych, przy zapewnieniu jednak priorytetu innym zasadom chroniącym prawa jednostki w jej stosunkach z administracją. Zasadne jest stanowisko, zgodnie z którym praworządność działania jest zasadą fundamentalną, ale w jej ramach mieści się nie tylko obowiązek przestrzegania prawa, lecz również działania w granicach prawa z uwzględnieniem elementów celowości.

W ramach zasady przewidzianej w przepisie art. 7 Konstytucji RP oprócz wymogu "praworządności", rozumianego jako zgodność działań z całym systemem prawa, mieści się także wymóg "legalności", rozumiany jako zgodność każdego działania z konkretną normą prawną, będącą dla niego podstawą prawną. Zasada legalności wymaga, aby każdy akt władczej ingerencji organu administracji państwowej w sferę prawną obywatela oparty był na konkretnie wskazanym przepisie prawa.

Niewątpliwie uznać należy, iż zasada legalności powinna być zasadniczym kryterium w procesach wykładni dokonywanych przez organy państwa.

Jeśli chodzi o możliwość wykorzystywania analogii w procesach stosowania prawa, należy podkreślić, że stanowi ona jeden ze sposobów eliminowania luk prawnych.

W literaturze prezentowane są różne stanowiska na temat jej dopuszczalności w prawie administracyjnym (por. m.in. W. Jakimowicz /w:/ Wykładnia w prawie administracyjnym, Zakamycze 2006, System Informacji Prawnej LEX). Według pierwszego poglądu, stosowanie analogii w prawie administracyjnym jest niedopuszczalne, albowiem w procesie stosowania prawa organy administracji publicznej mogą podejmować rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie przepisów prawa bezpośrednio uzasadniających ich kompetencję do konkretnej formy działania. Zgodnie z tym stanowiskiem, wynikający z zasady legalności wymóg podejmowania rozstrzygnięć w oparciu o konkretne normy prawne dotyczy w równym stopniu nakładania obowiązków, co przyznawania praw podmiotowych. Administracja publiczna nie ma kompetencji do dowolnego kreowania takich praw, a rozstrzygnięcia korzystne dla obywatela również muszą mieć podstawę w konkretnej regulacji prawnej. Niemniej, należy zauważyć, że według drugiego stanowiska dopuszcza się ostrożne stosowanie analogii w prawie administracyjnym.

Moim zdaniem, należy zauważyć, że o ile zasady praworządności i legalności istotnie całkowicie nie wykluczają w tym zakresie analogii, to na pewno nakazują bardzo ostrożnie posługiwać się nią w prawie administracyjnym. Zgodzić się należy ze stanowiskiem, iż organ prowadzący postępowanie administracyjne powinien stosować ją tylko wtedy, gdy rzeczywiście brak jest przepisu prawnego, który mógłby być zastosowany w danej sytuacji faktycznej, i jednocześnie, gdy zastosowanie analogii nie spowoduje sytuacji gorszej ze względu na interes społeczny lub indywidualny. Tak dalece obostrzona dopuszczalność stosowania analogii w prawie administracyjnym jest w istocie potwierdzeniem możliwego do przyjęcia stanowiska, że zasada demokratycznego państwa prawnego ma w tym prawie m.in. to znaczenie, że zasadniczo wyklucza stosowanie w nim analogii.

W konsekwencji należy, moim zdaniem, uznać, że niewątpliwie w procesach wykładni prawa administracyjnego pierwszoplanowe znaczenie winny mieć zasady praworządności, legalności i kompetencyjności. Oznacza to, że wykładnia językowa i znaczenie literalne powinny zajmować pozycję uprzywilejowaną w stosunku do wykładni systemowej i funkcjonalnej, a za pierwszeństwem wykładni językowej przemawiają zarówno argumenty analityczne (wykładnia prawa jest wykładnią tekstów prawnych), jak i argumenty polityczne, albowiem w państwie praworządnym obywatele mają prawo polegać na tym, co prawodawca w tekście prawnym powiedział, a nie na tym, co zamierzał powiedzieć lub co powiedziałby, gdyby znał nowe okoliczności.

Przyjęcie powyższego stanowiska nie może oznaczać, że w prawie administracyjnym wykładnia językowa może prowadzić do rezultatów, które byłyby sprzeczne nie tylko z efektami wykładni systemowej, ale również z efektami wykładni celowościowej (funkcjonalnej).

Niemniej, w mojej ocenie, z uwagi na pewnego rodzaju niebezpieczeństwo związane z charakterem podmiotów dokonujących wykładni w procesach stosowania prawa administracyjnego, a także ze względu na postulat zapewnienia pewności prawa, należy przyjąć, iż sądowa ocena legalności zaskarżonych rozstrzygnięć organów administracji publicznej winna mieścić się w granicach obowiązującego prawa, gdyż uzurpowanie sobie przez sąd kompetencji normodawczych powinno być oceniane szczególnie surowo również dlatego, że jest wynikiem działania organu państwa powołanego właśnie w celu stania na straży praworządności. Owszem, zasługuje na aprobatę stanowisko, zgodnie z którym istota tzw. prawa sędziowskiego polega na należącym do sądu wyrównywaniu niedopatrzeń ustawodawcy, jednakże sądy mogą to czynić tylko wtedy, gdy ich stwierdzenia nie będą sprzeczne z obowiązującymi przepisami.

W związku z powyższym należy uznać, że jeżeli Sąd usiłuje, w ramach kryterium legalności, objąć ochroną również prawa naruszone nie przez administrację publiczną, lecz przez ustawodawcę, to działanie takie powinno budzić poważne wątpliwości, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że Sąd może w ten sposób przekraczać swoje kompetencje po to, by chronić pewne wartości publiczne, którym ustawodawca przez przeoczenie lub zwykłe niechlujstwo nie zagwarantował należytej ochrony.

Zdaniem sędziego zgłaszającego zdanie odrębne, w sytuacji, gdy nie organy administracji publicznej, lecz ustawodawca tworzący pozytywny porządek prawny narusza zasady prawidłowej legislacji i ochrony systemu prawnego, podejmowane na siłę starania sądu administracyjnego w kierunku naprawienia owych błędów nie zawsze są celowe i uzasadnione, gdyż w rezultacie niekoniecznie prowadzą do ochrony wspomnianych wartości systemowych.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy - moim zdaniem - uznać, iż podjęcie próby "ratowania" błędu ustawodawcy polegającego na braku przyjęcia odpowiedniej regulacji w ustawie z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - poprzez interpretację art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie można uznać za uzasadnioną zarówno w świetle rezultatów wykładni językowej, jak i systemowej oraz celowościowej (funkcjonalnej), czy też historycznej.

Przewodniczący KRRiT próbował wprawdzie wywieść podstawę do uznania słuszności swojego stanowiska z pewnej wykładni celowościowej, czy też systemowej art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, uwzględniającej zarówno całość regulacji prawnych dotyczących koncesjonowania działalności radiowo-telewizyjnej, jak i istoty samej opłaty za udzieloną koncesję, a także z ogólnych zasad dotyczących wyłączenia regulacji zawartej we wspomnianym przepisie art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Niemniej, według mojej oceny, przyjęcie takiego sposobu interpretacji unormowań zarówno ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i ustawy o radiofonii i telewizji, jaki proponuje organ administracji publicznej, zmuszałoby jednak Sąd do uznania tych przepisów za unormowania sprzeczne z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa zawartą w treści zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zgodnie z którą przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny, zwłaszcza, gdy chodzi o ochronę praw i wolności.

W mojej ocenie, należy w związku z powyższym uznać, że pomimo poważnego błędu ustawodawcy, który prawdopodobnie przeoczył wprowadzenie do ustawy o radiofonii i telewizji odpowiedniego przepisu, który expressis verbis wyłączałby zastosowanie regulacji zawartej we wspomnianym przepisie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., zasadny jest zarzut strony skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 11 ust. 9 cyt. ustawy.

W tej sytuacji uznałem, że Przewodniczący KRRiT błędnie stwierdził, że w sprawie wniosku skarżącego przedsiębiorcy z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczącego udzielenia koncesji na kolejny okres, w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za wspomniane udzielenie koncesji, nie ma zastosowania przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g.

Jako sędzia zgłaszający zdanie odrębne, nie zgadzam się zarówno ze stanowiskiem Przewodniczącego KRRiT, że wyłączenie stosowania powołanego przepisu w sprawie dotyczącej udzielania lub zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego uzasadnione jest tym, iż przepisy ustawy o radiofonii i telewizji w zakresie, w jakim regulują omawianą kwestię, pozostają w stosunku do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przepisami o charakterze szczególnym. Ponadto, nie zgadzam się również z tą częścią argumentów organu koncesyjnego, w ramach której organ ten, sugerując brak możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g., powołał się na nadrzędny interes publiczny, jako element wyłączający stosowanie wynikających z niego rygorów. Jednocześnie wykluczam również możliwość przyjęcia koncepcji braku zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. z uwagi na przedstawioną przez organ wykładnię historyczną unormowań zawartych w ustawie o radiofonii i telewizji.

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku przedsiębiorcy w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej.

Powołany przepis został dodany do art. 11 u.s.d.g. przez art. 46 pkt 7 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniu usług") i wszedł w życie z dniem 10 kwietnia 2010 r. Dodać należy, że ustawodawca nie wypowiedział się w kwestii stosowania przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. do postępowań w sprawach wszczętych i niezakończonych przed jego wejściem w życie.

W art. 11 ust. 9 u.s.d.g. została ustanowiona klauzula generalna fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. Konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku polega na przyjęciu, że w braku wyraźnego rozstrzygnięcia sprawy w ściśle określonym terminie, została ona pozytywnie załatwiona, tj. rozstrzygnięta zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy.

W piśmiennictwie zauważa się, że "Przyjęta przez ustawodawcę fikcja rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy jest definitywnie fałszywa, gdyż warunkiem jej przyjęcia jest ustalenie, że organ nie rozpatrzył wniosku w terminie. Ustawodawca w sposób jednoznaczny przesądził, iż warunkiem sine qua non uruchomienia fikcji rozstrzygnięcia sprawy jest faktyczny brak tegoż rozstrzygnięcia. Nie mamy tu więc do czynienia z dorozumianym rozstrzygnięciem organu lecz z konstrukcją prawną, która wobec niedopuszczalnej bierności organu administrującego, pozwala przyjąć skutki tożsame z rozstrzygnięciem sprawy przez organ" (por. M. Szalewska, Klauzula generalna fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia w sprawach administracyjnych przedsiębiorców, Administracja 2010, nr 4, s.89).

Należy zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 1167/12 - uznał, że przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej konstrukcja fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy ma charakter klauzuli generalnej i znajduje zastosowanie we wszystkich sprawach przedsiębiorcy poza wyjątkami wynikającymi z przepisów odrębnych ustaw.

W związku z treścią art. 11 ust. 9 u.s.d.g., ustaloną ustawą o świadczeniu usług, zostały wprowadzone zmiany do obowiązującego porządku prawnego. W przypadku 11 regulacji prawnych zostało wyłączone stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. lub art. 11 ust. 3 - 9 u.s.d.g. Dodać należy, że wyłączenie ostatnio wymienionej regulacji zostało wprowadzone także po wejściu w życie ustawy o świadczeniu usług. W ustawie z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119 ze zm.) dokonano zmiany polegającej na tym, że na mocy art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy o funduszach inwestycyjnych, ustawy o obrocie instrumentami finansowymi oraz ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 126, poz. 853) do art. 11 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym został dodany ustęp 5a, który stanowi, że do spraw z zakresu właściwości Komisji Nadzoru Finansowego nie stosuje się przepisów art. 6 ust. 3, art. 11 ust. 3 - 9 oraz Rozdziału 2a ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Ponadto ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) w art. 207 pkt 4 wprowadziła zmianę w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1232), polegającą na dodaniu do art. 181 ustępu 4, który stanowi, że do udzielanych przez organ ochrony środowiska, pozwolenia zintegrowanego i pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie stosuje się art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Z przytoczonych przykładów wynika, że gdy ustawodawca uzna to za konieczne, podejmuje właściwe działania legislacyjne.

Moim zdaniem, nie ulega wątpliwości, że ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji nie zawiera przepisu wyłączającego stosowanie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. W świetle dotychczasowych rozważań stwierdzić należy zatem, podzielając w pełni stanowisko strony skarżącej, że brak wyraźnej regulacji w omawianym zakresie oznacza, że powołany przepis art. 11 ust. 9 cyt. ustawy znajduje zastosowanie w sprawach przedsiębiorców rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji.

Warto wyraźnie wskazać, że z treści przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w sposób niewątpliwy wynika, iż nie ma on zastosowania tylko w tych przypadkach, gdy istnieje przepis prawa wyraźnie wyłączający jego stosowanie, ze względu na nadrzędny interes publiczny. Podkreślenia wymaga, na co zwrócił uwagę również Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1167/12, że dyrektywa uwzględnienia nadrzędnego interesu publicznego w przypadku wyłączenia stosowania powołanego przepisu adresowana jest do ustawodawcy.

W związku z tym, za chybione należało uznać rozważania Przewodniczącego KRRiT mające na celu wykazanie, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. nie ma zastosowania w sprawach rozstrzyganych na podstawie przepisów ustawy o radiofonii i telewizji, w szczególności w sprawie ustalania wysokości opłat za zmianę koncesji udzielonej na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, z uwagi na ochronę nadrzędnego interesu publicznego, w sytuacji, gdy w ustawie o radiofonii i telewizji nie ma przepisu umożliwiającego odstąpienie od jego stosowania. Według mojego przekonania, należy uznać, iż ocena, czy w konkretnym przypadku ochrona nadrzędnego interesu publicznego wyklucza stosowanie klauzuli generalnej fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy przedsiębiorcy należy bowiem do procesu stanowienia prawa, a nie jego stosowania.

Uznałem ponadto, że wyniku przeprowadzonej analizy nie podważa również argument podnoszony przez Przewodniczącego KRRiT, że zakres stosowania ustawy o swobodzie działalności gospodarczej na gruncie ustawy o radiofonii i telewizji został wyraźnie określony i ograniczony do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, o czym stanowi przepis art. 40b ustawy o radiofonii i telewizji.

Zgodnie z przepisem art. 40b ustawy o radiofonii i telewizji, do kontroli działalności gospodarczej nadawcy radiowo-telewizyjnego stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Moim zdaniem, powołany przepis potwierdza, że przepisy ustawy o radiofonii i telewizji nie wyłączają stosowania ogólnych przepisów o kontroli działalności przedsiębiorców zawartych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Przepisy tej ostatnio wymienionej ustawy są stosowane, jeżeli przepis ustawy o radiofonii i telewizji, jako przepis szczególny, nie reguluje odmiennie prowadzenia kontroli. Z art. 40b cyt. ustawy nie można natomiast wyprowadzać wniosku, że inne przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, mające charakter przepisów ogólnych, regulujących kwestie podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej nie mają zastosowania w postępowaniach prowadzonych przed Przewodniczącym KRRiT.

W związku z powyższym, wymagało rozważenia, czy w pojęciu "sprawy przedsiębiorcy", w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.s.d.g., a tym samym "wniosku", o którym mowa w art. 11 ust. 9 u.s.d.g., mieści się wniosek skarżącej spółki o uchylenie decyzji Przewodniczącego KRRiT zmieniającej decyzję koncesyjną, w zakresie, w jakim ustalona została wysokość opłaty za zmianę owej koncesji.

Należy zauważyć, że w myśl art. 1 u.s.d.g. ustawa ta reguluje podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zadania organów w tym zakresie. W tym kontekście należy przyjąć, że pojęcia "wniosek" i "sprawa przedsiębiorcy" obejmują sprawy związane z podejmowaniem, wykonywaniem i zakończeniem działalności gospodarczej.

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że wykonywanie przez skarżącą spółkę działalności polegającej na rozpowszechnianiu programu telewizyjnego stanowi niewątpliwie wykonywanie przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, a sprawy z tym związane są sprawami przedsiębiorcy, w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.s.d.g.

Moim zdaniem, należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r. (sygn. akt II GSK 1167/12), wyraźnie stwierdził, że analiza art. 11 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej prowadzi do wniosku, iż ustawodawca pojęcia "załatwienie sprawy" (art. 11 ust. 1 i ust. 6 u.s.d.g.) i "rozpatrzenie wniosku" (art. 11 ust. 4, 5, 6, 7, 8 i 9 u.s.d.g.) uznaje za równoważne. W związku z tym, jak wskazał NSA, podane wyżej rozumienie pojęcia "sprawy przedsiębiorcy" należy odnieść do terminu "wniosek".

W mojej ocenie, należało przyjąć w konsekwencji, że wniosek skarżącej spółki o udzielenie przez Przewodniczącego KRRiT decyzji koncesyjnej, w tym ustalenie wysokości opłaty za dzielenie koncesji, stanowi "sprawę przedsiębiorcy" a jego nierozpatrzenie w terminie rodzi skutki określone w art. 11 ust. 9 u.s.d.g.

Moim zdaniem, wbrew sugestiom zarówno organu, jak i stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonemu w niniejszej sprawie, wolą ustawodawcy było jednak szerokie rozumienie pojęcia "sprawy przedsiębiorcy", a w konsekwencji wprowadzenie klauzuli generalnej fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy. Dodać należy, że ustanowione w przepisach odrębnych ustaw ograniczenia stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. (np. w ustawie o nadzorze nad rynkiem finansowym) przeczą również tezie, że powołany przepis ma zastosowanie tylko w przypadku wniosków o nieskomplikowanym charakterze.

W tej sytuacji, uznałem, że uwzględnione przez organ koncesyjny okoliczności, jako rzekomo stanowiące przesłankę wyłączenia z zakresu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. wniosków o uchylenie decyzji Przewodniczącego KRRiT zmieniającej decyzję koncesyjną, pozostają w oczywistej sprzeczności z treścią powołanego przepisu.

Według mojego przekonania, dotychczasowe rozważania prowadzą do wniosku, że art. 11 ust. 9 u.s.d.g. obejmuje sprawy (wnioski) przedsiębiorców związane z podejmowaniem, wykonywaniem lub zakończeniem prowadzenia działalności gospodarczej, a upływ terminu ich rozstrzygnięcia (załatwienia) wywołuje skutek w postaci przyjęcia fikcji pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku przedsiębiorcy. Wyłączenie stosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g. ze względu na nadrzędny interes publiczny musi być wyraźne i wynikać z przepisu odrębnej ustawy. W związku z tym przyjętą przez organ administracji publicznej wykładnię omawianego przepisu, dopuszczającą możliwość wyinterpretowania jego wyłączenia ze względu na nadrzędny interes publiczny z przepisów odrębnych ustaw - należało uznać za błędną.

Konsekwencją naruszenia przez Przewodniczącego KRRiT przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. przez jego błędną wykładnię, było pominięcie w procesie kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji możliwości zastosowania powołanego przepisu w okolicznościach konkretnej sprawy

Ponadto, dokonując analizy unormowania zawartego w przepisie art. 11 ust. 9 u.s.d.g., należy pamiętać o generalnej zasadzie niedopuszczalności rozszerzającej wyjątków i postanowień o charakterze wyjątkowym. Owszem, według mojej oceny, nie ulega najmniejszej wątpliwości, że kierując się postulatami de lege ferenda, należy niezwłocznie zmienić (uzupełnić) zapisy ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji w ten sposób, by wprowadzić wyraźny przepis, który expressis verbis wyłączy w postępowaniach toczących się przed Przewodniczącym KRRiT możliwość odwoływania się do normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. Niemniej okoliczność ta, wynikająca z racjonalnej niewątpliwie potrzeby, nie może mieć de iure jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla aktualnego sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem - jak wskazał powyżej - przyjęcie takiego sposobu interpretacji unormowań ustawy o radiofonii i telewizji, jaki zaproponował Przewodniczący KRRiT, ewidentnie zmuszałoby jednak do uznania tych przepisów za unormowania sprzeczne z konstytucyjną zasadą określoności przepisów prawa zawartą w treści zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), zgodnie z którą przepisy muszą być sformułowane w sposób poprawny, precyzyjny i jasny (por. m.in. J. Oniszczuk, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego na początku XXI w., Zakamycze 2004, s. 237-257 i cyt. tam orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego).

W świetle powyższych ustaleń należy uznać, iż Przewodniczący KRRiT, rozstrzygając sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2012 r. - dopuścił się naruszenia zarówno przepisu art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a.

Warto - moim zdaniem - wskazać, że w razie wątpliwości co do rozumienia konkretnego przepisu prawa, właściwe jest stosowanie takiej wykładni, jaka najbardziej odpowiada zasadom wyrażonym w Konstytucji RP. Nie ulega wątpliwości, że w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83).

Niewątpliwie oczekuje się, że w demokratycznym państwie prawa przepisy prawa będą jasne, jednoznaczne i zrozumiałe. Jeżeli jednak tak nie jest, to niejasności i wątpliwości co do treści przepisu prawa nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony (vide: np. wyrok NSA z dnia 6 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 27/97, czy też wyrok NSA z dnia 6 marca 1996 r., sygn. akt SA/Bk 95/95).

Moim zdaniem, przykład niniejszej sprawy ukazuje w sposób wyraźny, że w procesie stosowania prawa nierzadko może powstać sprzeczność między zasadą celowego działania organu administracji publicznej (np. w niniejszej sprawie celem działania Przewodniczącego KRRiT było - generalnie słuszne zresztą - podjęcie próby wyłączenia możliwości zastosowania przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w postępowaniach prowadzonych przed tym organem), a obowiązkiem przestrzegania prawa przez ten organ. Nie wolno jednak organom administracji wyposażonym w atrybuty władztwa publicznoprawnego (imperium), wykonać zadania kosztem naruszenia prawa, lecz należy szukać drogi jego wykonania w inny sposób, bez naruszania prawa lub spowodować zmianę przepisu prawnego poprzez zainicjowanie stosownego procesu legislacyjnego. Naruszenie bowiem praworządności wyrządza Państwu większą szkodę niż niewykonanie poszczególnego zadania (tak również: m.in. L. Żukowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Ustawa o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, s. 352).

W tej sytuacji, zgadzając się - co do zasady - z intencją organu koncesyjnego, prowadzącą do wyłączenia zastosowania przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g. w postępowaniach prowadzonych przed tym organem, uznałem jednak, że Przewodniczący KRRiT nie może podejmować działań, które nie mają wyraźnego oparcia w obowiązujących normach prawnych.

W mojej ocenie, nie tylko istota zdecydowanej większości postępowań prowadzonych przed Przewodniczącym KRRiT i ich niewątpliwie złożony charakter, ale przede wszystkim zasady zwykłej logiki i racjonalności wskazują wprawdzie, że w postępowaniach dotyczących udzielania, czy też zmiany koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego (lub radiowego) w żadnym wypadku nie powinien mieć zastosowania wspomniany przepis art. 11 ust. 9 u.s.d.g., niemniej nie oznacza to jednak, że organ koncesyjny, kierując się wadliwą wykładnią prawa oraz wspomnianymi zasadami racjonalności, próbując jednocześnie sanować ewidentne zaniedbania ustawodawcy, może podejmować decyzje administracyjne, które nie znajdują jednoznacznej podstawy materialnoprawnej w aktach normatywnych o charakterze powszechnie obowiązującym.

Według mojej oceny, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady interpretacji i stosowania norm ustawowych, które ukształtowane są przede wszystkim w oparciu o zasadę prymatu wykładni językowej przed innymi rodzajami wykładni.

W tej sytuacji, uznałem, że działanie Przewodniczącego KRRiT naruszało przepis art. 6 k.p.a., albowiem organ ten byłby uprawniony do zignorowania normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. jedynie wówczas, gdyby odpowiedni przepis zawarty w ustawie o radiofonii i telewizji wyłączał jego zastosowanie. W niniejszej sprawie takiej podstawy nie było, a więc należy stwierdzić, iż obie sporne decyzje zostały wydane z istotną obrazą przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g.

W konsekwencji milczenia organu koncesyjnego oraz w wyniku zastosowania art. 11 ust. 9 u.s.d.g., należy - według mojej oceny - uznać, że Przewodniczący KRRiT wydał decyzję zgodnie z wnioskiem skarżącej spółki z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Moim zdaniem, wskazane powyżej uchybienie Sądu, dotyczące wadliwej interpretacji przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g., nie miało jednak żadnego istotnego wpływu na wynik sprawy, albowiem należy zauważyć, że strona skarżąca - wbrew sugestiom zawartym w skardze - na wyraziła w swoim wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "[...]" na kolejny okres jakiegokolwiek żądania w zakresie sposobu oraz trybu ustalenia opłaty za udzielenie owej koncesji telewizyjnej. W konsekwencji, należy uznać, że pomimo wadliwego - moim zdaniem - stanowiska odnośnie braku podstaw do zastosowania przepisu art. 11 ust. 9 u.s.d.g., organ koncesyjny prawidłowo przyjął, że w niniejszej sprawie w zakresie ustalenia spornej opłaty koncesyjnej brak jest podstaw do zastosowania przepisów o opłacie skarbowej. W tej sytuacji, orzekając w niniejszej sprawie, Sąd w sposób zasadny oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając na względzie powyższe, jedynie na marginesie zaznaczam, że w pełni zgadzam się ze stanowiskiem Przewodniczącego KRRiT, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - w postępowaniach prowadzonych przed tym organem nie można stosować opłaty przewidzianej w ustawie o opłacie skarbowej, co wynika zarówno z jednoznacznego brzmienia art. 40 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, jak i słusznego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt P 9/09.

Piotr Borowiecki

Sędzia WSA w Warszawie