Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 487/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1,  art. 1a, art. 4,  art. 13
journal: Dz.U. 2020 poz 2040
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo  własności tych gruntów - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.),, Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi V. sp. z o.o. w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 stycznia 2022 r. nr SKO.GN/41.8/414/2021/17463 w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 28 czerwca 2021 r. V. Spółka z o.o. z siedzibą w Z. (dalej "strona" lub "skarżąca") zwróciła się do Prezydenta Miasta Z. o wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w Z. przy ul. [...], działka nr 1, obręb Z., o pow. 0,1125 ha stanowiącej własność Gminy Miejskiej Z..

Jednak postanowieniem z dnia 26 października 2021 r. nr [...] organ odmówił stronie wydania wnioskowanego zaświadczenia. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 1, art. 1a, art. 4 i art. 13 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2040), dalej w skrócie "u.p.p.u.w.".

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że według księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, której dotyczy wniosek strony jest ona położona na terenie oznaczonym symbolem BI, tj. inne tereny zabudowane, jest zabudowana budynkami magazynowo administracyjnymi o powierzchni użytkowej 522 m2 oraz budynkami handlowo-usługowymi o powierzchni użytkowej 336,35 m2. W dziale II księgi wieczystej strona wpisana jest jako użytkownik wieczysty. Do wniosku zaś strona dołączyła poświadczoną kopię zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 29 maja 2019 r. Wynika z niego, że na przedmiotowej działce w 1991 r. został wybudowany budynek, który zarówno przed zmianą, jak i po niej posiada wg KST przeznaczenie handlowo-usługowe. W 2019 r. został on przebudowany. W wyniku przebudowy powstało w nim 7 lokali, w tym 3 niemieszkalne oraz 4 mieszkalne, jednak żaden z nich nie stanowi odrębnej własności. Organ wskazał także, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] r. Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] r. poz. [...] i [...] ze zmianą wprowadzoną uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] r., Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] r. poz. [...]), przedmiotowa działka położona jest w całości, w terenie oznaczonym na planie miejscowym symbolem U, gdzie U - to, (...) "zabudowa usługowa oraz usługi obejmujące działalność z zakresu handlu, gastronomii, usług o charakterze rzemieślniczym, usług kultury, obiekty kultu religijnego, pomocy i opieki społecznej, opieki zdrowotnej lub weterynaryjnej, turystyki i wypoczynku, sportu i rekreacji, obsługi komunikacji kołowej w tym stacji paliw i stacji obsługi pojazdów, działalność w zakresie obsługi ludności lub przedsiębiorstw z wyjątkiem domów przedpogrzebowych, działalność biur i agencji, działalność ośrodków i placówek edukacyjnych, działalność firm pocztowych i telekomunikacyjnych, a także usługi publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami".

Według organu I instancji ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że na dzień 1 stycznia 2019 r. przedmiotowa działka nie była zabudowana budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych, lecz budynkami o charakterze handlowo-usługowym.

Organ zaakcentował przy tym, że strona przedstawiła dokument, z którego jednoznacznie wynika, że budynek położony na przedmiotowej działce został oddany do użytkowania w 1991 roku, a nie po 1 stycznia 2019 roku, jak wymaga tego u.p.p.u.w. Wolą ustawodawcy było zaś wprowadzenie możliwości opóźnionego przekształcenia dla zabudowanych na cele mieszkaniowe gruntów oddanych w użytkowanie wieczyste, które dopiero po 1 stycznia 2019 r. zostały oddane do użytkowania.

Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie art. 13 u.p.p.u.w. poprzez jego nieprawidłową wykładnię i błędne uznanie, że przepis ten nie ma zastosowania do budynków, co do których przeprowadzono zmianę sposobu użytkowania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że przedmiotowy budynek został oddany do użytkowania dnia 28 lutego 2019 r., po wcześniej przeprowadzonej procedurze zmiany sposobu jego użytkowania z usługowego na usługowo-mieszkalny. Stąd strona wystąpiła o dokonanie "opóźnionego przekształcenia", o którym mowa w art. 13 u.p.p.u.w. Przepis ten jednak został błędnie zinterpretowany przez organ.

Zażalenie nie przyniosło jednak oczekiwanego przez stronę skutku, gdyż zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2022 r. nr SKO.GN/41.8/414/2021/17463 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W obszernym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło najpierw przebieg dotychczasowego postępowania, w tym przybliżyło stanowisko organu oraz stanowisko strony przedstawione w zażaleniu. Ponadto Kolegium przybliżyło podstawą normatywną rozstrzygnięcia.

Według Kolegium okolicznością bezsporną jest to, że na dzień 1 stycznia 2019 r. przedmiotowa nieruchomość zabudowana była budynkiem usługowym. Ponadto decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia 11 maja 2018 r. nr [...] strona otrzymała pozwolenie na budowę w zakresie przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego na usługowo-mieszkalny. Pismem z dnia 4 lutego 2019 r. strona zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. o zakończeniu budowy, które to zawiadomienie zostało przyjęte przez PINB w Z. bez wniesionego sprzeciwu.

Kolegium zaakcentowało przy tym, że gdyby nawet przyjąć korzystaną dla strony wykładnię art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. i uznać, że przepis ten dotyczy także przebudowy istniejącego w dniu 1 stycznia 2019 r. na danym gruncie budynku na cele mieszkaniowe i oddania do użytku tak przebudowanego budynku po 1 stycznia 2019 r., to i tak nie można uznać, że spełnione są wszystkie przesłanki z art. 13 ust. 1 ustawy. Znikąd bowiem nie wynika, że przedmiotowy budynek jest budynkiem wielorodzinnym, czy też jednorodzinnym, lub gospodarczym, garażem, czy też innym obiektem budowlanym lub urządzeniem budowlanym, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku jednorodzinnego lub wielorodzinnego na nieruchomości. Pozwolenie na budowę dotyczyło bowiem przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego na usługowo-mieszkalny. Ponadto zmiana na budynek mieszkalny wielorodzinny byłaby niezgodna z planem miejscowym.

Kolegium wskazało ponadto, że znajdujący się w przedmiotowym budynku lokal mieszkalny nr [...] ma powierzchnię 24,22 m2. i przez to nie spełnia wymogu z § 94 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie sposób więc uznać, że przedmiotowa nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielorodzinnym, skoro jeden z lokali nie spełnia normatywu dla mieszkania w budynku wielorodzinnym.

Nadto Kolegium stwierdziło, że cechą budynku wielorodzinnego jest istnienie odrębnej własności lokali mieszkalnych czy też spółdzielczych lokali mieszkalnych w budynku posadowionym na danej nieruchomości gruntowej, które służą zamieszkiwaniu osób fizycznych, zaspakajając ich potrzeby mieszkaniowe. Samo zatem przebudowanie budynku usługowego na usługowo-mieszkalny z przewagą lokali mieszkalnych i oddanie takiego budynku do użytkowania w trybie przepisów Prawa budowlanego nie jest wystarczające dla uznania, że nastąpiło przekształcenie w trybie u.p.p.u.w. prawa użytkowania wieczystego gruntu, na którym posadowiony jest taki budynek, skoro nie jest on budynkiem wielorodzinnym. Wszak jego właścicielem jest spółka prawa handlowego, a znikąd nie wynika aby lokale mieszkalne w tym budynku zaspakajały potrzeby mieszkaniowe osób fizycznych (ich rodzin).

W skardze na powyższe postanowienie strona reprezentowana przez radcę prawnego zarzuciła naruszenie art. 13 u.p.p.u.w. poprzez jego nieprawidłową wykładnię i błędne uznanie, ze przepis ten nie ma zastosowania do budynków, co do których przeprowadzono zmianę sposobu użytkowania. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż nieruchomość będąca własnością skarżącej nie jest nieruchomością mieszkalną wielorodzinną.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania zaświadczenia w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona zaakcentowała, że nieruchomość będąca przedmiotem wniosku zabudowana jest budynkiem usługowo-mieszkalnym, który to budynek został oddany do użytkowania dnia 28 Lutego 2019 r. po wcześniej przeprowadzonej procedurze zmiany sposobu jego użytkowania z usługowego na usługowo-mieszkalny. W art. 13 chodzi wyłącznie o to, aby w dniu oddania budynku do użytkowania grunt był zabudowany na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy. Brak w tym przepisie zastrzeżenia, iż wcześniej grunt ten nie mógł być zabudowany oraz, iż konstrukcja ta dotyczy tylko budynków nowobudowanych, a przepis ten nie wyłącza sytuacji, w której nastąpiła zmiana użytkowania budynku. Ponadto Kolegium nie miało podstaw prawnych do tego, aby oceniać kwestię zabudowy gruntów poprzez dokonywanie analizy, czy dany budynek rzeczywiscie jest zamieszkiwany przez osoby fizyczne tj. czy lokale mieszkalne są faktycznie wykorzystywane do swoich celów. Ponadto ustawa nie zakazuje także organom wydawać zaświadczeń o przekształceniu w sytuacji, gdy właścicielem takiej nieruchomości jest osoba prawna. W kontekście braku ustawowej definicji budynku mieszkalnego wielorodzinnego zaakcentowano, że nieruchomość skarżącej jest nieruchomością usługowo-mieszkalną spełniającą przesłanki wskazane w art. 1 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów z dnia 20 lipca 2018 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. z dnia 26 października 2021 r. o odmowie wydania skarżącej zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości położonej w Z. i stanowiącej własność Gminy Miejskiej Z..

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowią przepisy ustawy z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 2040 ze zm., dalej w skrócie jak dotychczas "u.p.p.u.w.").

Jak stanowi art. 1 ust. 1 u.p.p.u.w. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 2 u.p.p.u.w., przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami:

1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub

2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub

3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych.

W przytoczonych przepisach u.p.p.u.w. uregulowano przekształcenie - z mocy samego prawa - prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tego rodzaju gruntów. Przewidziano przy tym - jako zasadę podstawową - iż do owego przekształcenia prawa dochodzi w dniu 1 stycznia 2019 r., o ile dany grunt w tej dacie był zabudowany na cele mieszkaniowe.

Odrębną sytuację, która również prowadzi do przekształcenia – z mocy prawa - prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów, normuje natomiast art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. (tzw. "opóźnione przekształcenie"). Przepis ten stanowi, że jeżeli po dniu 1 stycznia 2019 r. na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym zabudowanym na cele mieszkaniowe, w rozumieniu art. 1 ust. 2 zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, budynek mieszkalny zostanie oddany do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, z późn. zm.), prawo użytkowania wieczystego tego gruntu przekształca się w prawo własności gruntu z dniem oddania budynku mieszkalnego do użytkowania. Przepisy art. 2 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Należy jednocześnie zaakcentować, że jak wskazuje się w doktrynie, zasady stosowania instytucji "opóźnionego przekształcenia" są takie same jak przepisów dotyczących przekształcenia na zasadach ogólnych. Różnica zaś sprowadza się wyłącznie do daty przekształcenia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, którą jest data oddania budynku mieszkalnego do użytkowania (zob. Ł. Sanakiewicz, Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Komentarz, Opublikowano: WKP 2019). Z przepisu tego wynika zatem, że dla jego zastosowania grunt musi być zabudowany budynkiem mieszkalnym, a zabudowa oceniana jest z punktu widzenia oddania budynków mieszkalnych do użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy w kontekście instytucji opóźnionego przekształcenia "Dla gruntów, które po dniu 1 stycznia 2019 r. zostaną zabudowane budynkami wielorodzinnymi lub jednorodzinnymi momentem przekształcenia praw byłoby oddanie budynku do użytkowania, o którym mowa w przepisach prawa budowlanego." (uzasadnienie projektu ustawy VIII 2673). Jak przy tym zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 marca 2022 r. sygn. akt I OSK 1125/21 na tle art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. wolą rządowego projektodawcy było w tym przypadku usprawnienie dotychczasowych procesów przekształcania praw użytkowania wieczystego na gruntach zabudowanych budynkami mieszkalnymi (w szczególności na rzecz członków wspólnot mieszkaniowych) i wyeliminowanie powstawania w przyszłości problemów z wykonywaniem i przekształcaniem praw na tego rodzaju gruntach.

Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym z urzędu lub na wniosek przez organ administracji publicznej. Stanowi ono następnie podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 u.p.p.u.w.). Tryb wydawania zaświadczeń określony jest w art. 217-220 k.p.a. Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie ma na celu potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosowanie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Postępowanie to ma jedynie charakter pomocniczy i nie podlega rygorom pełnego postępowania dowodowego. Ma to o tyle istotne znaczenie, że tego rodzaju postępowanie ma charakter uproszczony, a organ wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencji i rejestrów. Przepis art. 218 § 1 k.p.a. dopuszcza przy tym możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Wobec tego postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie to sprowadza się wyłącznie do zbadania okoliczności wynikających z ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy te dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów lub stanu prawnego, którego potwierdzenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry, mogą zawierać żądane dane. W tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest aktem wiedzy organu, który potwierdza jedynie istnienie określonego obiektywnego stanu (faktycznego, prawnego) na podstawie posiadanych danych. Pojęcie danych znajdujących się w posiadaniu organu należy interpretować ściśle. Nie są to nowe informacje zebrane przez organ w postępowaniu, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., ani oceny oparte o orzeczenia sądowe i dokumenty innych organów, ani też, co do zasady, dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie.

W rozpoznawanej sprawie organ I instancji odmówiły skarżącej wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż na dzień 1 stycznia 2019 r. przedmiotowa działka nie była zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 lecz była zabudowana budynkiem o charakterze handlowo-usługowym, przy czym został on pierwotnie oddany do użytkowania w 1991 r., a nie po 1 stycznia 2019 r. Powołując zaś wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. I SA/Wa 351/20 organ przyjął, że przy ocenie spełnienia przesłanek przekształcenia należy uwzględnić stan faktyczny i prawny aktualny na dzień 1 stycznia 2019 r.

Nieco odmienną argumentację przedstawiło Kolegium koncentrując się w pierwszym rzędzie na literalnym brzmieniu art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. Kolegium wywiodło przy tym, że hipoteza normy prawnej wynikającej z tego przepisu nie obejmuje przebudowy i oddania do użytkowania po 1 stycznia 2019 r. Jednocześnie na wypadek przyjęcia stanowiska przeciwnego Kolegium przedstawiło dodatkową ,zdaniem Sądu trafną, argumentację uzasadniającą odmowę wydania skarżącej wnioskowanego zaświadczenia.

Pomimo pewnej rozbieżności co do podniesionych argumentów pomiędzy organem I instancji i organem odwoławczym zachodzi spójność stanowiska co tego, że nie ma znaczenia okoliczność, iż po przebudowie mającej na celu nadanie budynkowi charakteru usługowo-mieszkalnego został on oddany do użytkowania w dniu 28 lutego 2019 r. W kontekście zarzutów skargi odnotować przy tym należy, że nie stanowi przedmiotu sporu okoliczność, że zgodnie z treścią zawiadomienia o zmianach w danych ewidencyjnych z dnia 29 maja 2019 r. na przedmiotowej działce w 1991 r. został wybudowany budynek, który zarówno przed zmianą, jak i po niej posiada wg KST przeznaczenie handlowo-usługowe. Bezsporną okolicznością jest także to, że budynek ten został przebudowany, na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia 11 maja 2018 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych i zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na usługowo mieszkalny. Podobnie poza sporem jest okoliczność, że w dniu 13 lutego 2019 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. wpłynęło zawiadomienie skarżącej o zakończeniu robót, a organ nie wniósł sprzeciwu. Spór dotyczy natomiast oceny prawnej powyższego stanu faktycznego i sprowadza się do tego, czy wypełnia on hipotezę normy prawnej wynikającej z art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w.

Rozstrzygając, w ramach kontroli sprawowanej w następstwie wniesienia skargi, nakreślony powyżej spór wskazać należy, że zdaniem Sądu organy prawidłowo uznały, iż brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego opisanej wyżej nieruchomości w prawo własności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 1 stycznia 2019 r. nie była zabudowana budynkiem mieszkalnym w rozumieniu u.p.p.u.w. W tej bowiem dacie na przedmiotowej nieruchomości posadowiony był budynek handlowo-usługowy, oddany do użytkowania w 1991 r. Bez znaczenia przy tym jest powoływana przez skarżącą okoliczność, że 13 lutego 2019 r. dokonano zgłoszenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku usługowo - handlowego na budynek usługowo-mieszkalny.

W art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. mowa jest o gruncie "zabudowanym na cele mieszkaniowe" tj. o gruncie, na którym wybudowano budynki służące celom mieszkaniowym. Posłużenie się tutaj pojęciem "zabudowania" należy odnosić do pierwotnego celu w jakim zrealizowano daną zabudowę. Oznacza to, że przedmiotowa nieruchomość jako "zabudowana" na cele handlowo-usługowe nie jest objęte zakresem tego przepisu. Ponadto w dalszej części przepisu mowa jest o "oddaniu budynku mieszkalnego do użytkowania", które ma nastąpić po dniu 1 stycznia 2019 r., co zdaniem Sądu wskazuje, że chodzi tutaj wyłącznie o budynki, które dotychczas nie zostały oddane do użytkowania.

Ponadto skoro ustawodawca posługuje się pojęciem "zabudowania" gruntu, nie definiując co to znaczy "zabudować" grunt, to zasadnym jest sięgnięcie do znaczenia słownikowego czasownika "zabudować". Zgodnie z definicją zawartą w słowniku języka polskiego "zabudować — zabudowywać" oznacza 1. «postawić na jakimś terenie budowle» 2. «budując, zasłonić coś». Innymi słowy w art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. mowa jest o sytuacji, w której na terenie określonej nieruchomości stanowiącej przedmiot użytkowania wieczystego "postawiono" budynek mieszkalny. W dacie 1 stycznia 2019 proces "stawiania" ma być jeszcze nie zakończony, zaś oddanie do użytkowania "postawionego budynku mieszkalnego" ma nastąpić w okresie przypadającym po dacie 1 stycznia 2019 r. Zgoła odmienna sytuacja zachodzić będzie, gdy postawiony już wcześniej i oddany do użytkowania budynek handlowo-usługowy podlega przebudowie, jeszcze nie zakończonej w dacie 1 stycznia 2019 r. Pojęcie przebudowy zostało bowiem zdefiniowane w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przez pojęcie przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Z porównania omawianych tutaj pojęć wynika jednoznacznie, że czym innym jest "zabudowanie nieruchomości na cele mieszkaniowe", a czym innymi jest "zabudowanie nieruchomości na cele handlowo-usługowe", a następnie przebudowanie zabudowy handlowo-usługowej na cele mieszkaniowe. Wobec tych zasadniczych różnić, stosowanie instytucji opóźnionego przekształcenia także w odniesieniu do tej drugiej sytuacji dopuszczalne byłoby tylko wtedy, gdyby ustawodawca wprost przewidział to w treści art. 13 ust. 1 u.p.p.u.w. lub w innym przepisie tej ustawy. Tymczasem nie tylko takiego wyraźnego wskazania brak, ale także z przywołanego powyżej projektu ustawy wynika, że zakresem opóźnionego przekształcenia objęte miały być wyłącznie sytuacje, w których wybudowano budynek mieszkalny, a nie sytuacje, w której doszło przebudowy na budynek mieszkalny istniejącego wcześniej i oddanego do użytkowania budynku o innej funkcji.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji są zgodne z prawem. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 tej ustawy.