Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 570/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art/ 7, art. 77 par. 1, art. 139, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 18 ust. 3,  ust. 5 lit. b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 39e ust. 1 pkt 6, art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 3, lp. 1.7, 2.9.2
journal: Dz.U. 2004 nr 204 poz 2088
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2010 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.500 zł, utrzymał ww. decyzję w kwestionowanej części w mocy. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 18 ust. 5 lit. b, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.7. i lp. 2.9. pkt 2 załącznika do ww. ustawy.

Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:

W dniu [...] sierpnia 2009 r. na ulicy [...] w K. do kontroli zatrzymany został pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym wykonywano okazjonalny transport drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W momencie kontroli zakończony został przewóz dwóch osób spod centrum handlowego [...] w K. na ulicę [...] w K.. Pojazdem kierował H. W.. W trakcie kontroli kierowca okazał dowód rejestracyjny pojazdu, prawo jazdy, ubezpieczenie OC pojazdu oraz zaświadczenie o spełnieniu wymogów ustawy odnośnie badań lekarskich i psychologicznych. Kierowca okazał także raport dobowy z kasy fiskalnej sporządzony w dniu [...] sierpnia 2009 r. oraz paragon fiskalny z dnia [...] sierpnia 2009 r., z których to dokumentów wynikało, iż przewoźnikiem jest S. Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Kierowca okazał także upoważnienie, podpisane przez W. K., pełnomocnika Zarządu S. Sp. z o.o., do wystawiania faktur oraz "Regulamin organizacyjny świadczenia usług przewozu osób S.". Podczas kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na krajowy transport drogowy osób.

Przesłuchano jako świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu, który zeznał, iż wykonuje krajowy transport drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Oddział K.. Samochód, który prowadzi, oznakowany jest urządzeniem technicznym (lampą) umieszczonym na dachu pojazdu zawierającym nazwę i telefon przedsiębiorcy. Dodatkowo pojazd opatrzony jest naklejonymi na nadwoziu informacjami z numerem telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozu osób, będącym jednocześnie adresem strony internetowej. W pojeździe zamontowany jest drogometr, na podstawie którego rozlicza usługę z pasażerem, jak również kasa fiskalna. Nie posiada przy sobie wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, gdyż nie otrzymał takiego dokumentu.

W toku przeprowadzonych czynności kontrolnych oraz oględzin pojazdu stwierdzono, iż na bokach karoserii samochodu umieszczony jest nr telefonu "[...]", a za nim mniejszy napis ".pl" wraz z poprzedzającym je emblematem słuchawki telefonicznej. Wykonano dokumentację fotograficzną. Ponadto z protokołu z czynności przeprowadzonych podczas kontroli wynika, iż w obecności kierowcy jeden z kontrolujących zadzwonił pod numer telefonu umieszczony na kontrolowanym pojeździe, tj. [...]. Pod numerem tym zgłosiła się centrala S.. Podczas rozmowy kontrolujący został poinformowany, iż można zamówić usługę przewozu osób, opłata za kilometr wynosi 2 zł.

Stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem: zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ponadto stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

Kierowca nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawiadomiono S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej zwaną skarżącą, o wszczęciu postępowania administracyjnego, wzywając jednocześnie o nadesłanie szeregu dokumentów.

W toku postępowania wyjaśniającego organ uzyskał z Urzędu Miasta W. informację, iż skarżąca posiada licencję na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób o nr [...] do której w dniu [...] lipca 2007 r. został zgłoszony kontrolowany pojazd. W związku z powyższym organ pismem z dnia [...] września 2009 r. ponownie zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego, jednocześnie zawiadamiając o zmianie kwalifikacji prawnej naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, na naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. działający w imieniu strony skarżącej radca prawny, ustosunkowując się do ww. zawiadomienia, wniósł o:

- dokonanie oględzin skontrolowanego pojazdu przy udziale pełnomocnika,

- dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia, czy urządzenie techniczne zamontowane na pojeździe było lampą czy miało cechy jakiegokolwiek innego urządzenia technicznego w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym,

- dopuszczenie dowodu z zeznań świadka kierowcy pojazdu na okoliczność, że w dniu przeprowadzenia kontroli organy administracyjne nie stwierdziły faktycznie żadnego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, a doszło jedynie do bezpodstawnego sporządzenia protokołu kontroli,

- dopuszczenie dowodu w postaci fotografii zgromadzonych w aktach sprawy na okoliczność, iż w toku kontroli nie stwierdzono naruszenia art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym, gdyż banner umieszczony na dachu pojazdu jest plastykową puszką i nie ma żadnych cech konstrukcyjnych urządzenia technicznego.

Ponadto podniósł, że materiał dowodowy zebrano w toku kontroli z mającym wpływ na wynik postępowania naruszeniem art. 89 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 72 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ zabezpieczono dowód w postaci paragonu fiskalnego lub raportu dobowego z kasy fiskalnej. Organy administracyjne wymienione w art. 89 omawianej ustawy nie mają prawa do żądania oraz zabezpieczenia ww. dowodów. Ponadto wskazał, że protokół kontroli sporządzono wadliwie i bez należytej staranności.

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w dniu [...] października 2009 r. wydał postanowienie, w którym nie uwzględnił żądania dotyczącego przeprowadzenia następujących dowodów: dokonania oględzin skontrolowanego samochodu przy udziale pełnomocnika strony oraz dopuszczenia dowodu z opinii biegłego, natomiast dopuścił dowody w postaci fotografii zgromadzonych w aktach sprawy, jak również z zeznań świadka, tj. kierującego pojazdem H. W.. Organ wskazał, że przeprowadzenie dowodu z dokonania oględzin skontrolowanego pojazdu przy udziale pełnomocnika nie jest uzasadnione na obecnym etapie postępowania. Od momentu kontroli upłynął duży okres czasu i istnieje niebezpieczeństwo, iż obecny stan pojazdu różni się od tego zastanego podczas kontroli. Ponadto podczas kontroli sporządzono dokumentacje fotograficzną, protokół kontroli został podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez uwag i zastrzeżeń. Podobne stanowisko organ wyraził odnośnie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego.

W związku z powyższym decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w kwocie 10.500 zł, na którą składały się kary:

- 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty,

- 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy,

- 5.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Odnosząc się do argumentów skarżącej organ podniósł, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie został zatrzymany w trakcie kontroli - jak twierdzi pełnomocnik strony w swoim piśmie - a jedynie poddany kontroli, na podstawie art. 55 ust.1 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym. Wszystkie dokumenty mające związek z przedmiotem kontroli podlegają kontroli inspekcji transportu drogowego. Zatem materiał dowodowy w postaci kserokopii paragonu fiskalnego nie jest dowodem uzyskanym z naruszeniem prawa procesowego. Fakt wykonywania przewozu okazjonalnego osób potwierdzają także zeznania kierowcy, który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań podczas przesłuchania zeznał, iż wykonywał transport drogowy osób - przewóz dwóch osób z S. w K. na ulicę Z. Z. w K.. W kontrolowanym pojeździe zamontowany był drogometr, na podstawie którego kierowca rozliczał z pasażerami usługi transportowe oraz dokonywał wydruków z kasy fiskalnej. Zostało to ustalone w trakcie kontroli drogowej i ujęte w protokole z przesłuchania kierowcy. W odniesieniu do zarzutów pełnomocnika co do poprawności i staranności sporządzonego protokołu kontroli organ wskazał, że protokół kontroli sporządzono prawidłowo i zgodnie z przepisami określonymi w art. 68 k.p.a. oraz art. 74 ustawy o transporcie drogowym.

Reasumując organ wskazał, że w świetle zgromadzonych dowodów, a w szczególności dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie kontroli stwierdzono, iż na dachu pojazdu umieszczone było urządzenie techniczne, tj. lampa, która zawierała wewnątrz przewody elektryczne oraz oprawki na żarówki. Potwierdził to również kierujący pojazdem w swoich zeznaniach. Nie był to banner, jak twierdzi skarżący. Ponadto na podstawie czynności dowodowej polegającej na wykonaniu połączenia telefonicznego pod numer podany na pojeździe, tj. "[...]" ustalono jednoznacznie, że ww. numer jest numerem telefonu, pod którym można zamówić usługę transportową - przewóz osób. W związku z powyższym należy uznać za bezsprzeczny fakt wykonywania przez stronę przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w części nakładającej karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz wstrzymanie jej wykonania poprzez uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Postawiła zarzuty: naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a., naruszenia art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i bezkrytyczne przyjęcie zeznań kierowcy, iż nie został on wyposażony przez skarżąca w odpowiednie dokumenty, naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niepowołanie w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Skarżąca podniosła, iż oznaczenie "[...].pl" nie jest numerem telefonu lecz adresem strony internetowej przedsiębiorcy. Niezgodna z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego rozszerzająca wykładnia zastosowana przez organ mogłaby prowadzić do przyjęcia poglądu, iż każdy napis lub oznaczenie umieszczone na pojeździe stanowi złamanie przytoczonego przepisu i implikuje obowiązek nałożenia kary pieniężnej.

Ponadto skarżąca wskazała, iż organ bezkrytycznie przyjął wyjaśnienia kierowcy, który stwierdził, że skarżąca nie wyposażyła go w odpowiednie dokumenty, tj. wypis z licencji na krajowy transport drogowy. Tym samym organ nie wypełnił obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ponadto w treści decyzji nie przytoczono podstawy prawnej obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, tj. art. 87 omawianej ustawy.

Podniosła również zarzut, iż nadanie ww. decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostało dokonane z naruszeniem przepisu art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Zapłata kwoty 5.500 zł nie jest niezbędna dla ochrony zdrowia, życia ludzkiego czy innych dóbr szczególnie chronionych przez prawo. Ponadto zawarty w art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym zapis o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie stanowi lex specialis wobec normy przewidzianej w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w przypadku przedsiębiorców krajowych ewentualne wykonanie decyzji ma nastąpić po zakończeniu postępowania administracyjnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], uznał zawarty w odwołaniu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji za bezzasadny i postanowił o jego oddaleniu

W wyniku rozpatrzeniu powyższego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] stycznia 2010 r., którą utrzymał w mocy decyzję I instancji w kwestionowanej części, tj. z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał argumentację zawartą w decyzji I instancji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ wskazał, że fakt, iż umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu, nie zmieni okoliczność, że po ww. ciągu cyfr znajduje się napis "[...].pl", co stanowi również adres strony internetowej skarżącego. Nie ma tu bowiem znaczenia "ubranie" numeru telefonu w inne dodatkowe znaki graficzne. Bezspornym przecież pozostaje, że umieszczony na pojeździe ciągu znaków zawierał w sobie numer telefonu, pod którym można było zamówić usługę przewozu osób. Czynność to zastała wykonana i udokumentowana za pomocą protokołu z przeprowadzenia czynności dowodowej. W takiej sytuacji nie można mieć wątpliwości, że naruszony został zakaz wymieniony w art. 18 ust. 5 lit. b) ustawy o transporcie drogowym. Postępowanie organu I instancji było zatem słuszne i zgodne z prawem.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że bezspornym jest, że w chwili kontroli kierowca nie posiadał wypisu z licencji i nie mógł przez to wypełnić dyspozycji wyżej cytowanego przepisu art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Świadom odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, kierowca H. W. zeznał, iż przedmiotowego dokumentu nie otrzymał od strony. W opinii organu odwoławczego powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują na zaniedbanie przez przedsiębiorcę swoich obowiązków. Zdaniem organu nie można zgodzić się ze skarżącą, że ww. okoliczności nie są wystarczające do nałożenia na stronę kary pieniężnej. W toku wszczętego w wyniku kontroli postępowania administracyjnego nie ujawniono żadnych okoliczności mogących podważać wiarygodność złożonych przez kierowcę zeznań. Nie jest także przesłanką do uchylenia zaskarżonej decyzji fakt niezacytowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Taka podstawa prawna istnieje. Zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w zawiadomieniu o zmianie kwalifikacji, stwierdzonego w czasie kontroli stanu faktycznego, poinformowano skarżącą o treści stwierdzonego naruszenia.

Zdaniem organu bezzasadne są również zarzuty strony dotyczące niezgodnego z prawem nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym obliguje organ I instancji do nadania wydanej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ II instancji działając jako organ odwoławczy w rozumieniu k.p.a. może, działając na podstawie przepisu art. 135 k.p.a., wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. Organ II instancji rozpatrzył przedmiotowy wniosek, wydając wzmiankowane postanowienie z dnia [...] grudnia 2009 r.

Następnie skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, powtarzając zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo wskazała, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. wskazał, iż na boku pojazdu umieszczono napis "S." co stanowi naruszenie przepisu art. 18 par. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym. W decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2009 r. nie stwierdzono takiego naruszenia prawa, co uzasadnia twierdzenie, iż decyzja narusza zakaz reformationis in peius.

Podniosła ponadto, iż w przedmiotowej sprawie brak jest dowodów wskazujących na to, iż "S." to nazwa używana przez skarżącą. Wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 grudnia 2009 r. (sygn. akt; II GSK 235/09) wskazał, iż: "Ustawodawca nie posługuje się pojęciem firmy lecz nazwy, co nie wyłącza objęcia zakazem umieszczania nazwy nie odpowiadającej firmie. Dla posłużenia się tym wnioskowaniem niezbędne jest jednak ustalenie, że nazwa S. jest inną niż firma nazwą S. Sp. z o.o." Analogiczne rozumowanie Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadził w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 grudnia 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt: II GSK 212/09.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej cyt. p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2010 r., utrzymująca w mocy w kwestionowanej części decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. o nałożeniu na przedsiębiorcę S. Sp. z o.o. z siedzibą w W., karę pieniężną w kwocie 5.500 zł z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty.

W ocenie Sądu kontrola i przeprowadzone postępowanie wykazały bez żadnej wątpliwości, iż stroną postępowania, która popełniła stwierdzone naruszenia, jest przedsiębiorca S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – adresat zaskarżonej decyzji. Organ orzekający w sprawie, którego decyzję zaskarżono, prawidłowo uznał, że w dniu kontroli, tj. [...] sierpnia 2008 r. przedsiębiorca wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy oraz z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. b i art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Umieszczenie przez skarżącą na boku pojazdu napisu z numerem telefonu stanowiło naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń wymienionych w przepisie art. 18 ust. 5 lit. b ww. ustawy. Kierowca, będący pracownikiem skarżącej (w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie wydane przez skarżącą na podstawie art. 39e ust.1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, z którego między innymi wynika, że kierujący pojazdem H. W. jest zatrudniony przez S. Sp. z o.o. Odział K.), nie okazał licencji na wykonywanie licencji, co z kolei stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym zakazów w art. 18 ust. 5 lit. a - c, zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Przepis ten ma na celu ochronę przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy taksówką, na podstawie licencji, przed nieuzasadnioną konkurencją ze strony przedsiębiorcy wykonującego przewozy okazjonalne.

Wbrew twierdzeniu skarżącej, zamieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest telefonem skarżącej - jej O. w K., nie zmienia tego faktu, iż cały napis jest adresem strony internetowej. W aktach sprawy znajduje się protokół z czynności, jakich dokonali inspektorzy podczas przeprowadzania kontroli, z którego wynika, iż inspektorzy w obecności kontrolowanego kierowcy wykonali telefon pod zamieszczony na pojeździe numer, pod którym zgłosiła się centrala S.. S. jest głównym członem adresu internetowego skarżącej – Oddziału w K. [...] Dzwoniąc pod wskazany numer można zamówić usługę przewozu osób wykonywaną przez skarżącą.

Kierowca nie okazał licencji, organ ustalił, iż skarżąca posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób ze zgłoszonym do niej kontrolowanym pojazdem. Zmienił kwalifikację prawną naruszenia: z wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego transport drogowy ciążył na skarżącej jako przedsiębiorcy na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Ww. odpowiedzialność przedsiębiorcy na gruncie ustawy transportowej ma charakter obiektywny. W świetle art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za zgodne z prawem wykonywanie przewozu drogowego, a zatem ponosi odpowiedzialność za naruszenia obowiązków przez osoby, którymi się posługuje.

Podniesiony w skardze zarzut, iż organ bezkrytycznie przyjął wyjaśnienia kierowcy o nie wyposażeniu go w odpowiednie dokumenty, jest zatem nietrafny. Przedsiębiorca nie może zwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzony podczas kontroli brak wymaganych dokumentów.

Stosownie do treści art. 93 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, zatem organ nadając zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności działał zgodnie ze wskazanym przepisem.

W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 2008 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.7, 2.9.2 załącznika do tej ustawy, który karami o sumie 5.500 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem ww. zakazów.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius) jest o tyle niezasadny, że zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, kara pieniężna w wysokości 5.000 zł nakładana jest w przypadku tylko umieszczenia telefonu i nie podlega zwielokrotnieniu po stwierdzeniu, iż występuje jeszcze nazwa lub adres przedsiębiorcy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organy administracji rozstrzygając sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.