Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1205/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 61.
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi T.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza K. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżącego kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Burmistrz K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie j.t. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 z późn. zm. – dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku odmówił T. G. (dalej: strona, skarżący, inwestor) ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na: budowie budynku gospodarczego w zabudowie zagrodowej, do realizacji na działce nr ewid. 1 obręb K., położonej w K. przy ul. [...], z uwagi na niespełnienie warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W uzasadnieniu wskazano m. in., że teren działki jw. nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W obszarze analizowanym nie znajduje się żadna działka zabudowana, której funkcje i parametry zabudowy należy kontynuować, określając warunki dla nowej zabudowy, dostępna z tej samej drogi publicznej. Przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, że teren projektowanej inwestycji nie może być zagospodarowany zgodnie ze złożonym wnioskiem. Zastosowanie wyjątku w zakresie określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest możliwe w przypadku ustalenia przez organ, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne o określonej powierzchni, stosunku powierzchni tego gospodarstwa do średniej w gminie, a także stwierdzenia, że planowana zabudowa ma związek z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca nie wykazał jednak związku funkcjonalnego pomiędzy posiadaną zagrodą, a planowaną inwestycją. Co więcej, wnioskując o budynek gospodarczy w zabudowie zagrodowej, zwrócił się jednocześnie o ustalenie warunków dla ok. 30 samochodów osobowych, nie wykazując związku z działalnością rolniczą. Na terenie objętym wnioskiem prowadzona jest działalność handlowa. Teren został trwale utwardzony, znajdują się na nim obiekty budowlane i budynki o funkcji handlowej, magazynowej i biurowej, które nie występowały we wniosku Inwestora i które nie są uwidocznione na załączonej mapie zasadniczej. Na terenie inwestycji wnioskodawca zrealizował parking samochodowy, twierdząc, że służyć będzie obsłudze cmentarza parafialnego, jednoznacznie wykazując brak związku z zabudową zagrodową. Teren inwestycji nie był i nie jest użytkowany rolniczo.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła strona, zaskarżając ją w całości. Podano, że teren ten inwestor chce użytkować zgodnie wnioskiem jako działkę zagrodową. Obecnie prowadzi już produkcję rolną w zakresie roślin. Pojawił się pomysł rozszerzenia działalności o uprawę roślin ozdobnych. Strona nie posiada tam zaplecza w postaci budynku gospodarczego, który jest niezbędny do przetrzymywania maszyn i narzędzi związanych z produkcją.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano m. in., że wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne o pow. 20 ha. Wskazana powierzchnia przekracza wymaganą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie K., która wynosi 3,5846 ha. Jednakże nie oznacza to konieczności wydania przez organ pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy. SKO podziela stanowisko organu I instancji, że z akt sprawy nie wynika, by istniał związek pomiędzy planowaną inwestycją, a istniejącym gospodarstwem rolnym. Obecnie na nieruchomości zlokalizowany jest parking samochodowy, który ma służyć obsłudze cmentarza parafialnego oraz budynki, które nie zostały usunięte i prowadzony jest w nich handel materiałami budowlanymi. Teren inwestycji jest nieuzbrojony. Powyższe, z uwagi na fakt, iż inwestor planuje na nieruchomości uprawę chryzantem i roślin ozdobnych, również budzi wątpliwości organu odwoławczego. W związku z brakiem zasadności zastosowania w niniejszej sprawie wyjątku z ust. 4 należy rozpatrzeć sprawę w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że brak jest zabudowy na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, położonych w granicach obszaru analizowanego. W świetle powyższego zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Skargę na powyższą decyzję SKO złożył pełnomocnik strony, zaskarżając ją w całości, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji oraz o przyznanie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym;

a) art. 7 i 77 k.p.a., polegające na ustaleniu stanu faktycznego z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, nakazujących organowi wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

b) art. 7, 76 §1, 77 §1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w niewystarczającym zbadaniu faktu kluczowego w przedmiotowej sprawie, tj. możliwości wybudowania na przedmiotowej nieruchomości zabudowań gospodarczych służących produkcji rolniczej;

c) art. 9 i 11 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;

d) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Burmistrza K. w sytuacji, gdy prawidłowym była w pierwszej kolejności jej zmiana, poprzez wydanie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

2. przepisów prawa materialnego, poprzez:

a) błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. 2020 r., poz. 1740 ze zm. – dalej k.c.), polegające na przyjęciu, iż przepis ten konstruuje wymóg istnienia w ramach gospodarstwa rolnego zabudowy mieszkaniowej, podczas gdy odnosi się on jedynie do funkcjonalnego ujęcia gospodarstwa rolnego, tj. podkreślającego określoną zdolność produkcyjną i możliwość realizacji takiego celu;

b) art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.p.z.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana zabudowa w postaci budynku zaplecza produkcyjnego (gospodarczego) dla projektowanej przez wnioskodawcę produkcji rolniczej/ogrodniczej w ramach działu specjalnego produkcji rolnej nie jest związana z siedliskiem inwestora i nie stanowi ona zabudowy zagrodowej, podczas gdy inwestycja planowana na przedmiotowej nieruchomości jest funkcjonalnie związana z produkcją rolniczą/ogrodniczą i w odniesieniu do której znajduje zastosowanie przepis art. 61 ust. 4 u.p.z.p.

c) art. 64 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 4 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że przepis ten nie znajduje zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a w szczególności przejawiającą się w stwierdzeniu, iż:

- przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy strona nie prowadzi jeszcze na moment wydania decyzji na terenie objętym wnioskiem gospodarstwa rolnego oraz posiada już siedlisko na gruncie innym niż objęty wnioskiem, co ma wykluczyć zastosowanie dyspozycji ust. 4;

- przepis ten stanowi samodzielną podstawę do wydania decyzji o warunkach zabudowy z pominięciem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., błędnie uznając, iż stwierdzenie braku podstaw do zastosowania dyspozycji art. 61 ust. 4 tej ustawy implikuje wydanie decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy, podczas gdy przepis ten przewiduje jedynie okoliczności, w których wyłączony jest obowiązek badania jednego z warunków do wydania decyzji o warunkach zabudowy, tj. warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa" wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy;

W uzasadnieniu podano m. in., że związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Na nieruchomości objętej wnioskowaną inwestycją strona, modyfikując dotychczasowy profil działalności rolniczej, planuje prowadzić dział specjalny produkcji rolnej w postaci produkcji kwiaciarskiej (chryzantemy) i szkółkarskiej. W ślad za tym ustaleniem organ błędnie przyjął (a organ II instancji ten błąd powielił), iż niemożliwym jest, by bez realizacji części mieszkalnej, potraktować projektowaną zabudowę jako siedliskową/zagrodową.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości przyjęte w zaskarżonej decyzji stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 – dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W pierwszej kolejności należy jednak poczynić pewne ustalenia ogólne, dotyczące procesu inwestycyjnego oraz praw stron takiego postępowania.

Zasadą jest, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Osoba uprawniona do nieruchomości może ją zagospodarować w zakresie obowiązującego prawa w sposób dowolny. Musi co prawda uczynić to zgodnie z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy, ale postanowienia w niej zawarte stanowią konkretyzację przepisów.

Zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"), można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny – trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) – przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane; co jednak istotniejsze, twierdzi, że: "art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m.in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania" (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26).

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił przepis art. 61 u.p.z.p., który w ust. 1 stanowił (według stanu prawnego z czasu wydawania decyzji), że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, inaczej zwaną zasadą kontynuacji. Weryfikując w jego świetle możliwość ustalenia warunków zabudowy organ musi ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Wymóg istnienia zabudowy porównywalnej do zabudowy planowanej na działce sąsiedniej nie oznacza, że działka ta musi bezpośrednio graniczyć z działką objętą inwestycją. Należy bowiem mieć na względzie, że tzw. sąsiedztwo urbanistyczne przedstawiać się będzie różnorodnie na terenach zwartej zabudowy miejskiej, na terenach wiejskich, czy terenach innej zabudowy rozproszonej.

Z kolei w świetle art. 61 ust. 4 u.p.z.p. "Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie."

Przyjmuje się, że pojęcie zabudowy zagrodowej powinno być rozumiane w sensie potocznym, a zatem jako zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położone w obrębie jednego podwórza. Przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej, co oznacza, iż planowania zabudowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie co reszta gospodarstwa (np. wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 lipca 2021 r., II SA/Lu 331/21; wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2008 r., II OSK 1536/07).

W związku ustaleniem niemożności zastosowania w niniejszej sprawie wyjątku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. organ rozpatrzył jednak sprawę w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że brak jest zabudowy na działkach sąsiednich dostępnych z tej samej drogi publicznej, położonych w granicach obszaru analizowanego, która mogłaby być podstawą uwzględnienia wniosku strony. Według organu brak takiej zabudowy stanowi istotną przeszkodę w ustaleniu wnioskowanych warunków zabudowy.

Zdaniem Sądu analiza została przeprowadzona w sposób wadliwy. W świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588 ze zm. – dalej: "rozporządzenie") "obszar analizowany" to "(...) teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania" (§2 pkt 4 ww. rozporządzenia w brzmieniu z okresu prowadzenia postępowania).

Na mapie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji zaznaczono analizowany obszar. Nie ma on jednak charakteru ciągłego i nie jest wskazany jednoznacznie. Linie urywają się na krawędziach arkusza papieru, zatem nie jest sprecyzowane, jaki faktycznie jest ten obszar i czy znajdują się tam jakiekolwiek zabudowania, które mogłyby stanowić materiał porównawczy do analiz.

Stanowi to istotną wadę postępowania i nie pozwala na przyjęcie, że dokonano prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, uwzględniającego wszystkie jej aspekty.

Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu.

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania, w tym art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Całość ustaleń musi wynikać z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, który powinien spełniać szczegółowe wymagania prawne. Organ odniesie się również ponownie i szczegółowo do argumentacji strony mającej na celu wykazanie zaistnienia wyjątku określonego w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Jeśli uzna, że przesłanki zastosowania tej regulacji nie zachodzą, przeprowadzi rzetelną analizę, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W takim przypadku wymagane będzie m. in. uzasadnienie przyjętych granic obszaru analizowanego, zwracając uwagę, że w niektórych sytuacjach może być on ustalony ponad minimalne wymagania wynikające z przepisów (§3 ust. 2 ww. rozporządzenia w brzmieniu poprzednim; obecnie od 3 stycznia 2022 r. art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Nie stanowi bowiem co do zasady naruszenia wyznaczenie obszaru analizowanego w wymiarze większym niż minimalny, chyba, że miałoby to prowadzić do obejścia zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z przepisu prawa materialnego.

Treści rozstrzygnięcia Sąd nie przesądza, bowiem nie pozwalają na to niepełne ustalenia faktyczne.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) i koszty zastępstwa procesowego (497 zł, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.