Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 72/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wrocław, dnia 22 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za listopad 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję organu podatkowego skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając, że od lat prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży komisowej samochodów. Organ podatkowy decyzjami, które zostały zaskarżone, określił zobowiązanie w podatku akcyzowym na kwotę około 20.000 zł. W pierwszej kolejności skarżący wskazał, że wymienione wyżej decyzje zaskarżył, gdyż zarzuca im rażące naruszenie szeregu norm polskiego i unijnego prawa podatkowego. Poza tym, kwota określonych zobowiązań podatkowych znacznie przekracza jego możliwości płatnicze, a przymusowe wykonanie decyzji znaczenie pogorszy jego sytuacją majątkową. Pociągnie bowiem koniczność likwidacji działalności gospodarczej, która jest jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. Skarżący dodał, że utrzymuje się z oszczędności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym.

W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił okoliczności faktycznych uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Z treści wniosku wynika bowiem jedynie to, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która jest jedynym źródłem dochodu jego rodziny, a skutkiem wykonania decyzji będzie likwidacja tej działalności. Takie informacje są jednak zbyt ogólnikowe, żeby uznać istnienie niebezpieczeństwa powstania niepowetowanej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków.

Również w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów, pozwalających na ustalenie aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego.

Ponadto należy podkreślić, że sam fakt nieposiadania przez skarżącego dostatecznych środków na pokrycie zobowiązania podatkowego nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem znacznej szkody, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanych kwot.

Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I FZ 155/08, Legalis), w którym stwierdził, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z przesłankami wstrzymania zaskarżonego aktu, przewidzianymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Trudna sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do pozytywnego ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.