Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1461/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...]na odstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 83 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) nakazał B. J. sprawcy samowoli budowlanej rozbiórkę niżej wymienionych obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, zlokalizowanych w m. [...] na działce nr ew. [...], tj.:

1) domku letniskowego drewnianego, typowego, parterowego o wymiarach w rzucie (5,20 m + 1,80 m (taras) x 4,08 2,36 m – sztuk 4,

2) domku letniskowego drewnianego, typowego, parterowego o wymiarach w rzucie (5,20 m + 1,95 m (taras) x 5,0 2,36 m – sztuk 2,

3) domku letniskowego drewnianego, typowego, parterowego o wymiarach w rzucie domku letniskowego drewnianego, typowego, parterowego o wymiarach w rzucie (6,00 m + 2,25 m (taras) x 5,95 2,36 m – sztuk 1,

4) przyłączy do domków (wodnych, kanalizacyjnych, elektrycznych).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. J., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dniach [...] lutego 2011 r. oraz [...] lutego 2011 r. pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzili czynności kontrolne na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gmina [...], znajdującej się na obszarze stanowiącym pas techniczny morskich wód, w sprawie wybudowanych na terenie ww. nieruchomości obiektów budowlanych. Podczas czynności kontrolnych ustalono m.in., że na przedmiotowej działce istnieje siedem budynków letniskowych zrealizowanych bez pozwolenia na budowę po 1 stycznia 1995 r.: cztery domki letniskowe, typowe, drewniane (oznaczone nr [...] na mapie stanowiącej załącznik do protokołu Nr [...]) o wymiarach: dł. 5,20 m + 1,80 m (taras), szer. 4,08 m, wys. 2,36 m; dwa domki letniskowe typowe, drewniane (oznaczone nr 8 na ww. mapie) o wymiarach: dł. 5,20 m + 1,95 m (taras), szer. 5,0 m; jeden domek letniskowy, typowy, murowany (oznaczony nr [...] na ww. mapie) o wymiarach: dł. 8,25 m (w tym ganek - 2,25 m), szer. 5,95 m, wys. 2,36 m. Zgodnie z oświadczeniem inwestora – B. J. domki oznaczone nr [...] zostały wybudowane w latach 2008-2009. Wszystkie obiekty posiadają przyłącza wodno - kanalizacyjne i elektryczne.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie samowolnie wybudowanych obiektów budowlanych na działce nr [...] w m. [...] na terenie stanowiącym pas technicy morskich wód. Jednocześnie, zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, złożenia wniosków i zastrzeżeń.

Następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 48 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z wykonywaniem ww. obiektów budowlanych z przyłączami oraz nałożył na B. J. obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia [...] czerwca 2011 r., następujących dokumentów:

- zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy ww. obiektów budowlanych z przyłączami elektrycznym i wodn. - kan. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego wykonanych robót budowlanych wraz z zagospodarowaniem terenu działki, z opiniami, uzgodnieniami (w tym Urzędu Morskiego w [...]), pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, wykonanymi przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz zaświadczenie o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej.

Następnie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał B. J. rozbiórkę domków letniskowych będących przedmiotem postępowania wraz z przyłączami (wodnymi, kanalizacyjnymi, elektrycznymi). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że inwestor nie dostarczył decyzji o warunkach zabudowy dla spornych budynków letniskowych usytuowanych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gmina [...]. Przedłożona decyzja o warunkach zabudowy wydana przez Wójta Gminy [...] w dniu [...] stycznia 2012 r. ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budynków gospodarczych na terenie ww. nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa i nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia.

Organ wskazał, że jak wynika z materiału zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, organ pierwszej instancji – wbrew twierdzeniom skarżącego w odwołaniu – podjął wszelkie kroki celem ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami prawa, mającego a względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ zaznaczył, że pojęcie "interes społeczny" i "słuszny interes obywateli" zawsze winy być brane pod uwagę przez pryzmat obowiązującego porządku prawnego.

Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 29 Prawa budowlanego zawarty został zamknięty katalog obiektów i robót budowlanych, na wykonanie których nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Przepis art. 30 Prawa budowlanego wskazuje natomiast, które z obiektów i robót budowlanych wskazanych w art. 29 (i nie tylko) wymagają dokonania zgłoszenia właściwemu organowi.

Mając na względzie materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że organ ten w sposób prawidłowy zastosował w niniejszej sprawie procedurę z art. 48 Prawa budowlanego, bowiem będące przedmiotem postępowania budynki letniskowe w liczbie siedmiu (cztery sztuki o wymiarach w rzucie 5,20 m +1,80 (taras) x 4,08 m x 2,36 m, dwie sztuki o wymiarach w rzucie: 5,20 m + 1,95 m (taras) x 5,0 m x 2,36 oraz jeden domek letniskowy, typowy w wersji murowanej, parterowy, o wymiarach w rzucie: 6,00 m + 2,25 m (taras) x 5,95 m x 2,36 m), wybudowane na działce nr ew. [...] w miejscowości [...] gmina [...], zostały zrealizowane bez wymaganego art. 28 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę.

Przytaczając treść przepisu art. 48 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 3 Prawa budowlanego, organ odwoławczy wskazał, że niespełnienie obowiązków w wyznaczonym przez organ terminie skutkuje orzeczeniem nakazu rozbiórki (art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego).

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy inwestor – B. J. nie wypełnił obowiązków nałożonych postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego, co z kolei obligowało organ do wydania na podstawie art. 48 ust. 1 nakazu rozbiórki przedmiotowych budynków letniskowych.

Podniósł, że przedłożona przez inwestora decyzja Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2003 r. dotyczyła budynków gospodarczych na działce nr ew. [...] obr. [...] gmina [...]. Tymczasem samowolnie wybudowane na terenie tej nieruchomości obiekty budowlane są budynkami letniskowymi, tj. budynkami rekreacji indywidualnej, pod pojęciem których należy rozumieć budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku (§ 3 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U z 2002 r. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Zdaniem organu powyższy fakt bezsprzecznie potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w tym m.in. oświadczenie inwestora złożone do protokołu kontroli, czy też decyzja Urzędu Morskiego w [...] wyrażająca zgodę na wykorzystanie pasa technicznego pod zamierzenie inwestycyjne polegające na legalizacji siedmiu domków letniskowych wybudowanych na działce nr ew. [...] obręb [...] gmina [...]. Bez znaczenia natomiast pozostaje - podnoszona w odwołaniu - okoliczność użytkowania obiektów poza sezonem letnim jako gospodarczych, magazynowych. Organ podniósł, że podstawową funkcją spornych obiektów jest funkcja rekreacji indywidualnej, wykorzystywanie takiego obiektu poza okresowym wypoczynkiem w innych celach nie ma żadnego znaczenia dla jego podstawowej funkcji.

Dodatkowo wskazał, że przedłożony przez inwestora dokument "Projekt domku drewnianego 6,0 x 6,0 + 2,0 VT" wykonany przez producenta domków letniskowych [...] Sp. z o.o. nie stanowi projektu budowlanego o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, a ponadto nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo organ pierwszej instancji, działając zgodnie z dyspozycją przepisu art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z wykonywaniem przedmiotowych budynków letniskowych, z przyłączami wodn.-kan. i energetycznymi, zlokalizowanych w miejscowości [...], na działce nr ew. [...], na terenie stanowiącym pas techniczny morskich wód oraz nakazał inwestorowi dostarczenie w określonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Następnie, wskutek niewykonania określonego w ww. postanowieniu obowiązku, organ wojewódzki, działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nakazał B. J. rozbiórkę obiektów budowlanych, co zdaniem organu odwoławczego było działaniem zgodnym z obowiązującymi przepisami prawnymi.

Wskazał, że w świetle przedstawionych wyżej wyjaśnień, zarzuty zawarte w odwołaniu, pozostają bez wpływu dla oceny trafności podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył B. J. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), polegające na przyjęciu, że obiekty posadowione przez B. J. na terenie działki nr [...] w m. [...] stanowią budynki letniskowe,

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego w zw. z § 3 ust. 8 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez niezakwalifikowanie ww. obiektów jako budynków gospodarczych, czego konsekwencją było:

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 28 ust. 1 i niezastosowanie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego,

- naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego, w sytuacji, w której inwestycja skarżącego nie wymaga pozwolenia na budowę.

- rażące naruszenie przepisów postępowania – art. 10 i art. 9 K.p.a., poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji zapewnił skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania,

- naruszenie przepisów postępowania w postaci przepisu art. 81 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji zasadnie uznał za udowodnione okoliczności faktyczne, na których oparł decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 roku, podczas gdy okoliczność faktyczna może zostać uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, skarżący natomiast nie został powiadomiony przez organ pierwszej instancji o takiej możliwości.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że na terenie nieruchomości w miejscowości [...], złożonej z działek nr [...],[...],[...] i [...], prowadzi gospodarstwo rolne oraz jest właścicielem Ośrodka Religijno - Wypoczynkowego [...]. Teren tej nieruchomości stanowi zabudowę zagrodową i posadowiono na nim wiele obiektów, które wykorzystywane są w prowadzonej przez skarżącego działalności. Ze względu na brak powierzchni użytkowej w latach 2008 - 2009 skarżący wybudował siedem budynków gospodarczych, niezbędnych do właściwego funkcjonowania przedmiotowego gospodarstwa rolnego, wykorzystywanych przede wszystkim jako pomieszczenia magazynowe na narzędzia oraz płody rolne. Podstawowym przeznaczeniem tych obiektów jest zatem funkcja magazynowa związana z produkcją rolną, uzupełniająca zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej. W skład ośrodka [...] wchodzą głównie budynki wymienione w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektów budowlanych - w sumie 15 budynków. Jak wynika natomiast z protokołów kontroli, przeprowadzonej w toku postępowania, również sporne obiekty są budynkami rekreacji indywidualnej. Skarżący wskazał, że zgadza się z takimi ustaleniami organów. Zwrócił uwagę, że w wyjaśnieniach złożonych przez niego w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. stwierdził jednoznacznie, że obiekty są wykorzystywane poza sezonem letnim jako pomieszczenia magazynowe, a jedynie w okresie wakacyjnym były wykorzystywane przez osoby niepełnosprawne. Organ pierwszej instancji nie ustalił przy tym w trakcie oględzin obiektów przeprowadzonych w dniach [...] i [...] lutego 2011 r. rzeczywistego użytkowania obiektów, nie ustalił, czy aktualnie - w okresie wakacyjnym przebywają tam ludzie. Skarżący podkreślił też, że przystąpił do legalizacji spornych obiektów, uzyskując decyzję o warunkach zabudowy dotyczącą budowy siedmiu budynków gospodarczych oraz przedłożył wymaganą dokumentację budowlaną, w tym inwentaryzację budowlaną, w której stwierdzono, że obiekty nie są przyłączone do instalacji zewnętrznych. Inwestor oświadczył również gotowość poniesienia opłaty legalizacyjnej.

B. J. zauważył, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do kwalifikacji obiektów posadowionych na terenie nieruchomości skarżącego. Przytaczając treść § 3 ust. 7 i ust. 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12

kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skarżący stwierdził, iż zrealizowane przez niego obiekty są budynkami gospodarczymi, związanymi z produkcją rolną, uzupełniającymi zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - parterowymi, o powierzchni zabudowy do 35 m2, a zgodnie z treścią przepisu art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego budowa tego rodzaju obiektów nie wymaga pozwolenia na budowę. Tym samym konsekwencją przyjęcia, że B. J. wybudował w obrębie zabudowy zagrodowej budynki rekreacji indywidualnej, było niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 48 Prawa budowlanego. Jednocześnie skarżący podkreślił, że przepisu art. 48 Prawa budowlanego nie można stosować w sytuacjach, kiedy nie do końca jest jasny i jednoznaczny stan faktyczny sprawy. Bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego organ nie może podjąć decyzji o nakazie rozbiórki. Skarżący podkreślił też, że organ pierwszej instancji stosując procedurę legalizacyjną, a następnie nakazując rozbiórkę spornych obiektów, winien dokonać tego w oparciu o przepis art. 49b Prawa budowlanego.

Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji nie zapewnił mu ponadto należytego udziału w postępowaniu. Przed wydaniem decyzji nie zapewniono mu możliwości składania wyjaśnień, zapoznania się z aktami sprawy i zgłaszania ewentualnych dowodów. Wskazał, że zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie może sprowadzać się jedynie do zawiadomienia o wszczęciu postępowania i poinformowaniu o uprawnieniach, wynikających z art. 10 K.p.a., ale zasada ta musi również znaleźć swój wyraz we wszystkich czynnościach postępowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie..

Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r., którą organ pierwszej instancji nakazał B. J. rozbiórkę siedmiu domków letniskowych usytuowanych na działce nr [...] w miejscowości [...], gm. [...] oraz przyłączy do domków (wodnych, kanalizacyjnych i deszczowych).

B. J. nie posiadał pozwolenia na budowę spornych obiektów. Skarżący kwestionuje jednakże zakwalifikowanie tych obiektów przez organy prowadzące postępowanie jako domków letniskowych, wskazując, że są to budynki gospodarcze związane z produkcją rolną, uzupełniające zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej - parterowe, o powierzchni zabudowy do 35 m2, a jako takie korzystają ze zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, przewidzianego w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu zakwalifikowanie przez organy orzekające w sprawie spornych obiektów jako budynków rekreacji indywidualnej jest prawidłowe, a ustalenia faktyczne dokonane przez organy w tej kwestii nie budzą zastrzeżeń Sądu.

W § 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.) zawarte są definicje legalne budynku rekreacji indywidualnej (budynku letniskowego) oraz budynku gospodarczego. Zgodnie z § 3 pkt 7 przez budynek rekreacji indywidualnej należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku, natomiast stosownie do pkt 8 budynek gospodarczy to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych.

Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje na letniskową funkcję zrealizowanych przez B. J. obiektów. O tym, że są to budynki rekreacji indywidualnej świadczy m.in. treść oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r., stanowiącym załącznik do protokołu z kontroli z dnia [...] i [...] lutego 2011 r. W piśmie tym B. J. stwierdził, że cyt.: "w ostatnich latach przybywa coraz więcej osób, także dzieci i młodzieży, niepełnosprawnych w tym także na wózkach inwalidzkich. Przede wszystkim ze względu na potrzeby tych osób (...) w ostatnim roku ustawiłem 5 szt. domków o lekkiej konstrukcji drewnianej nie przytwierdzonej trwale do podłoża, które poza okresem wakacyjnym są wykorzystywane jako pomieszczenia magazynowe dla prowadzonego gospodarstwa". Na stronie internetowej [...]reklamowany jest Ośrodek Religijno – Wypoczynkowy [...], a w nim m.in. przedmiotowe domki letniskowe wraz z fotografiami (k: 3 akt administracyjnych).

Na funkcję letniskową wskazują również konstrukcja budynków i ich wyposażenie. Zrealizowane przez skarżącego obiekty to niewielkie budynki z sypialnią, pokojem z aneksem kuchennym, łazienką (folder wykonawcy domków, akta administracyjne), posiadające taras, wyposażone w przyłącza wodne, kanalizacyjne oraz elektryczne, umożliwiające korzystanie z nich w celach wypoczynkowych. Do korzystania z danego obiektu jako gospodarczego, przeznaczonego do przechowywania narzędzi czy płodów rolnych nie jest potrzebne wyposażanie go w instalację wodno-kanalizacyjną czy też w taras. Skoro zaś sporne obiekty mają takie wyposażenie, przez co nadają się do wykorzystywania ich jako letniskowe i tak też według oświadczenia inwestora są wykorzystywane, to wpływu na odmienną kwalifikację obiektów nie może mieć argument wskazujący, że poza sezonem służą jako pomieszczenia gospodarcze. Zauważyć trzeba, że już z samej definicji budynku rekreacji indywidualnej wynika "okresowość" wypoczynku.

Warto też zauważyć, że skarżący przedłożył dwie decyzje Urzędu Morskiego w [...], wydane na jego wniosek: decyzję wyrażającą zgodę na wykorzystanie pasa technicznego w innym celu niż ochrona brzegu, pod zamierzenie inwestycyjne polegające na legalizacji 7 domków letniskowych oraz decyzję zwalniającą z zakazu budowy 7 domków letniskowych na działce nr [...] w miejscowości [...].

Zarzut błędnej kwalifikacji obiektu i błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego uznać należy zatem za niezasadny.

Skoro zaś sporne obiekty są budynkami letniskowymi, a art. 29 Prawa budowlanego nie zwalnia takich obiektów z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, prawidłowo zatem w okolicznościach niniejszej sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował tryb przewidziany w art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.). Zgodnie z tą regulacją właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ust. 2 wskazano natomiast, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1 jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) i nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Przy tym – według art. 48 ust. 3 – w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3.

Wreszcie zgodnie z art. 48 ust. 4 i 5 w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w ust. 3, traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

W związku z ustaleniem, iż B. J. zrealizował bez pozwolenia na budowę sporne obiekty letniskowe, prawidłowo organ pierwszej istancji postanowieniem z [...] marca 2011 r. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i jednocześnie nałożył na inwestora obowiązki wynikające z ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego, a mianowicie obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia [...] czerwca 2011 r. (przedłużonym następnie do dnia [...] lutego 2012 r.), zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności budowy ww. obiektów wraz z przyłączami elektrycznym i wodnokanalizacyjnym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 4 egzemplarzy projektu budowlanego (inwentaryzacji) wykonanych robót wraz z zagospodarowaniem terenu działki, z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. B. J. w wyznaczonym terminie nie przedłożył wszystkich żądanych dokumentów, w szczególności podkreślić trzeba, że przedłożona przez inwestora decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczy budynków gospodarczych, przedmiotem postępowania są zaś budynki letniskowe. Jak ponadto słusznie zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, przedłożony przez skarżącego "Projekt domku drewnianego 6,0 x 6,0 +2,0 VT" wykonany przez PPH [...] Sp. z o.o., nie stanowi projektu budowlanego, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 oraz art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego, a ponadto nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1133 z późn. zm.).

W przedmiotowym postanowieniu wskazano, że wykonanie obowiązków nałożonych postanowieniem pozwoli inwestorowi na wystąpienie z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i ewentualne udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (jeżeli nie zostały zakończone) po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej. Treść postanowienia nie nasuwa wątpliwości, że zostało wydane w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie wybudowania 7 domków letniskowych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Skarżący wykonując przedmiotowe postanowienie przedstawił część wymaganych dokumentów (pismo skarżącego z dnia [...]września 2011 r., k:15 akt administracyjnych).

Jak już wskazano, zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych postanowieniem wydanym w oparciu o art. 48 ust. 2 (a wystarczy nieprzedłożenie choćby jednego z dokumentów), stosuje się przepis ust. 1, zgodnie z którym właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podkreślić też trzeba, że w razie niespełnienia przez inwestora w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych takim postanowieniem organ zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki, decyzja wydawana na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 ma bowiem charakter związany.

Zrealizowanie siedmiu domków letniskowych na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] bez pozwolenia na budowę oraz nie wywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym terminie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego z 1994 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy art. 10 K.p.a. wskazać trzeba, że dopiero, gdy strona wykaże, że naruszenie przez organ administracyjny zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykaże, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Konieczne jest zatem badanie każdorazowo wszelkich okoliczności danej sprawy dla ustalenia oddziaływania tej nieprawidłowości na treść rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 8 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 410/11 Lex nr 1082753, z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10 Lex nr 1070853, z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11 Lex nr 1081058).

W okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że brak zawiadomienia B. J. o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów miał wpływ na wynik sprawy. Zauważyć bowiem trzeba, że skarżący w dniach [...]czerwca 2011 r., [...]września 2011 r. i [...] września 2011 r. stawiał się w siedzibie organu pierwszej instancji. Podczas tych wizyt był informowany, że sporne obiekty traktowane są jako budynki letniskowe, nie zaś gospodarcze, na potwierdzenie czego sporządzano notatki służbowe. Skarżący mając zatem świadomość takiego kwalifikowania obiektów mógł zatem przed wydaniem decyzji przedstawić dowody wskazujące jego zdaniem na funkcję gospodarczą tych obiektów. Naruszenie to nie prowadzi zatem do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), bowiem nie miało wpływu na wynik sprawy.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo orzekł jak w sentencji wyroku.