Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 359/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 maja 2014r. sprawy ze skargi Gminy A na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

Gmina A wystąpiła z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie prawa do zastosowania korekty naliczonego podatku od towarów i usług, o której mowa w art. 91 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) w odniesieniu do faktur dokumentujących poniesienie przez Nią w 2009 r. wydatków inwestycyjnych związanych z budową sali gimnastycznej, która została oddana następnie do użytkowania Gimnazjum Publicznemu i jest wykorzystywana zarówno na cele związane z organizacją zajęć wychowania fizycznego, jak i na najem w celach komercyjnych.

W interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, uznając stanowisko Gminy za nieprawidłowe, wskazał, że nie ma Ona prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesienie wydatków na budowę sali gimnastycznej z uwagi na brak związku zrealizowanej inwestycji z wykonywanymi przez Gminę czynnościami opodatkowanymi. Organ zwrócił uwagę, że czynności te wykonuje odrębny podmiot, tj. Gimnazjum Publiczne, które jako jednostka budżetowa wyodrębniona ze struktur gminy, prowadząca działalność gospodarczą w sposób samodzielny i wykonująca czynności podlegające opodatkowaniu, jest odrębnym od Gminy podatnikiem podatku od towarów i usług. Zatem w odniesieniu do pobieranego wynagrodzenia za komercyjne udostępnienie sali gimnastycznej Gmina nie może wykazywać podatku należnego, a w konsekwencji brak jest związku podatku naliczonego z działalnością opodatkowaną Gminy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Gmina zarzuciła interpretacji indywidualnej naruszenie m.in. art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 86 ust. 1 oraz art. 96 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie, że jednostki budżetowe są co do zasady odrębnymi od Gminy podatnikami podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu skarżąca odwołała się m.in. do uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt I FPS 1/13, w świetle której gminne jednostki budżetowe, takie jak szkoła (gimnazjum), nie są podatnikami podatku od towarów i usług, gdyż nie prowadzą samodzielnie działalności gospodarczej. Z tego też względu, w Jej ocenie, ustanowienie trwałego zarządu na nieruchomościach, na których znajdują się sale gimnastyczne nie ma wpływu na zakres odliczenia podatku naliczonego przez Gminę, co dodatkowo potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt C-280/10.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Organ zauważył, że pomimo podjętej uchwały składu 7 sędziów NSA w sprawie o sygn. I FPS 1/13 w dalszym ciągu występują wątpliwości co do odrębnego traktowania dla celu podatku od towarów i usług, gminnych jednostek budżetowych. W wyniku tych wątpliwości, postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 311/12, Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym w tej kwestii. Wobec powyższego pytania nie można jednoznacznie przesądzić, czy w przypadku sektora publicznego nie stosuje się ogólnej definicji podatnika wprost, czy też należy interpretować to pojęcie z uwzględnieniem art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, (tj. z określeniem kryterium samodzielności w sposób uwzględniający charakterystykę sektora publicznego). Jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, w związku z wątpliwościami co do podstawowej dla systemu VAT kwestii, do czasu rozstrzygnięcia ww. pytania przez TSUE, przedwczesnym byłoby orzekanie o statusie prawno podatkowym jednostek budżetowych gminy, w przypadku braku jednoznacznej i wiążącej wykładni prawa unijnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Z przepisu tego wynika, że sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd opowiada się przy tym za szerokim interpretowaniem użytego w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodzącym poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być bowiem analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Należy zatem uznać, że ekonomia procesowa oraz względy sprawiedliwości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie oczekiwania na wypowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie prejudycjalnym, dotyczącą kwestii mogącej mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie występuje tego rodzaju zależność, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 311/12, skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE z 2012 r., Nr C 326, s. 13 i nast.) jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r., Nr L 347, s. 1 i nast. ze zm.), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?"

W niniejszej sprawie organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji indywidualnej dokonał oceny stanowiska Wnioskodawczyni, wskazując w uzasadnieniu przede wszystkim na odrębność podmiotową gminnej jednostki budżetowej oraz Gminy w zakresie podatku od towarów i usług. Z kolei zdaniem skarżącej, odrębność ta w omawianym przypadku nie zachodzi, gdyż jednostka budżetowa nie wykonuje czynności samodzielnie, lecz w imieniu i na ryzyko Gminy.

Uznając zatem, że problem będący przedmiotem skargi wiąże się bezpośrednio z zagadnieniem przedstawionym w pytaniu prejudycjalnym, Sąd stwierdził, że spodziewana odpowiedź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej będzie miała istotne znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.