Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 652/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 240 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. sp. z o. o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3659/14 w sprawie ze skargi B. sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3659/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej: "Spółką" lub "stroną skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 24 września 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r.

2. W uzasadnieniu powyższego wyroku WSA wskazał, że skarżąca pismem z 21 sierpnia 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 7 września 2011 r. Przedmiotowy wniosek uzasadniła wystąpieniem przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej "O.p."). Skarżąca powołała się w tym zakresie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11.

2. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 24 października 2012 r. odmówił wznowienia postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 12 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 629/13, uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 12 grudnia 2012 r.

4. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej Spółki Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z 16 lipca 2014 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z 7 września 2011 r.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy swoją decyzję z 16 lipca 2014 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kwestia dotycząca tego, czy podatnik został poinformowany o wszczęciu jednego z postępowań skutkujących zawieszeniem biegu terminu przedawnienia była już przedmiotem analizy Sądu w wyrokach w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 3107/11 i I FSK 1607/12. Organ odwoławczy stwierdził, że jest związany oceną prawną wyrażoną w tych wyrokach. Zdaniem organu odwoławczego nie podważają tej oceny twierdzenia Spółki związane z zastosowaniem i skutkiem zastosowania środka zapobiegawczego wobec jedynego członka zarządu, uprawnionego do jednoosobowej reprezentacji Spółki.

6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji odnosząc się do argumentacji strony związanej ze skutkami zastosowania wobec Prezesa jednoosobowego Zarządu Spółki - Pana T. J. - środka zapobiegawczego w postaci zakazu pełnienia funkcji w Zarządzie skarżącej Spółki, stwierdził, że przeczy ona stanowisku NSA zawartemu w wyroku z 4 września 2013 r., sygn. I FSK 1607/12. WSA w Warszawie powtórzył za NSA, że Spółka dowiedziała o wszczęciu postępowania karno – skarbowego przed upływem terminu przedawnienia. Sąd ten podzielił stanowisko organu, że pełnienie obowiązków przez członka zarządu spółki prawa handlowego oznacza także legitymację do tego aby realizować wszystkie czynności związane z pełnioną funkcją. Tego uprawnienia, zastosowany wobec reprezentującego Spółkę, jako członka zarządu, środek zapobiegawczy nie pozbawia. W efekcie Sąd pierwszej instancji przyjął, że wskazywana przesłanka wznowienia nie zaszła.

7. Skarżąca spółka we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, a to:

1. art. 17 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1142 ze zm., dalej "u.k.r.s.") w zw. z art. 10 ust. 1 u.k.r.s. w zw. z art. 16 u.k.r.s. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie relewantny jest przepis art. 17 ust. 1 u.k.r.s., pomimo, że sytuacja objęta jego zakazem nie była przedmiotem postępowania, a także poprzez pominięcie powszechnej jawności akt rejestrowych Spółki i znajomości okoliczności z nich wynikających;

2. art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez błędna wykładnię polegającą na przyjęciu, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ulega zawieszeniu w razie wszczęcia wobec podatnika postępowania karnego skarbowego i poinformowania go o tymże fakcie poprzez przedstawienie zarzutów w ramach prowadzonego postępowania karnego, w sytuacji gdy wobec prezesa zarządu Skarżącej uprawniony organ zastosował środek zapobiegawczy, o którym mowa w art. 276 Kodeksu postępowania karnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 85 ze zm., dalej k.p.k.), a tym samym nie mógł on reprezentować skarżącej, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez przyjęcie, że niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy nie zaistniały okoliczności zawieszające bieg terminu przedawnienia, co wynika z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikającego z tego przyjęcie, iż w każdej sytuacji, bez względu na ewentualne występujące nowe okoliczności faktyczne, nie będące przedmiotem uprzedniego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, następuje związanie prawomocnym orzeczeniem tegoż sądu, a w konsekwencji oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącą;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikający z tego brak rozpoznania sprawy w jej granicach, wyznaczonych m.in. złożoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą i brak sporządzenia uzasadnienia wyroku, które posiadałoby wszystkie przewidziane prawem elementy oraz czyniło zadość zasadzie przekonywania stron o słuszności podjętego rozstrzygnięcia;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 okt 2 lit. a) O.p. w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 8 O.p.w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikające z tego zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo, iż organ odwoławczy winien był uchylić decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej, a także orzec o uchyleniu decyzji dotychczasowej i umorzeniu postępowania;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. i art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wynikającego z tego zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo sporządzenia nieprawidłowego uzasadnienia decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej działającego jako organ pierwszej oraz drugiej instancji, nieodzwierciedlającego rzeczywistego stanu fatycznego, a także zawierającego sprzeczne okoliczności, a tym samym naruszenie zasad przekonywania i wyjaśniania stronom postępowania podatkowego przesłanek uzasadniających zastosowanie określonych przepisów prawa.

W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu podatkowego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

8.1. Na wstępie wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny ze względu na treść art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i poza przypadkami nieważności postępowania, które jednak w sprawie tej nie występują związany jest postawionymi w niej zarzutami.

8.2. W ramach zarzutów skargi kasacyjnej Spółka próbuje podważyć stanowisko przyjęte w tej sprawie, że decyzja wymiarowa w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2005 r. wydana została przed upływem terminu przedawnienia z uwagi na skuteczne zawieszenie biegu tego terminu na podstawie art. 70 § 1 pkt 6 O.p.

8.3. We wniosku o wznowienie skarżąca wskazała na przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. W końcowej części pisma dodatkowo stwierdziła, że wobec Prezesa Spółki zastosowano środek zapobiegawczy postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r., polegający na nakazie powstrzymania się od piastowania funkcji m.in. prezesa zarządu spółki. Tę ostatnią okoliczność w trakcie całego postępowania skarżąca oceniała jako niemożność uznania, że przedstawienie zarzutów T. J. w grudniu 2010 roku mogło zostać potraktowane jako skuteczne powiadomienie Spółki o wszczęciu postępowania karno-skarbowego w sprawie posługiwania się w Spółce nierzetelnymi fakturami, skoro Prezes zarządu objęty był zakazem zajmowania się sprawami Spółki z mocy wskazanego wyżej postanowienia od kwietnia 2010 r.

8.4. Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 i nast. O.p. jest postępowaniem nadzwyczajnym. Nie ma ono na celu ponowne, pełne rozstrzygnięcie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz zbadanie wad tkwiących w samej decyzji lub postępowaniu, ujętych w zamkniętym katalogu przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 O.p. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją RP, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny.

8.5. Skarżąca jako przyczynę do wznowienia postępowania wskazała na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11, który rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjne na tle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wyroki Trybunału Konstytucyjnego, o ile stwierdzają niezgodność przepisu prawa podatkowego z Konstytucją RP stanowią podstawę wznowienia postępowania, bez względu na ich charakter, co wynika z postanowień art. 190 ust. 4 Konstytucji RP, jak i art. 240 § 1 pkt 8 O.p.

8.6. Przedmiot postępowania w sprawie o wznowienie postępowania wyznacza art. 243 § 2 O.p., wskazując, że jest nim ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła ostateczna decyzja było dotknięte jedną z wad wyliczonych w art. 240 § 1 O.p. a następnie przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Analizując treść rozstrzygnięć sądowych w zestawieniu z zaskarżoną decyzją, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w stanie faktycznym sprawy od początku sporne pozostawały ustalenia dotyczące zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za czerwiec 2005 r. Organy w tym zakresie powoływały się na przesłankę zawieszenia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z wszczęciem dochodzenia w sprawie posługiwania się przez Spółkę m.in. w 2005 r. fakturami wystawionymi w sposób nierzetelny oraz nierzetelnego prowadzenia ewidencji na potrzeby VAT za 2005 r. na skutek zawyżenia wysokości podatku naliczonego VAT o podatek wynikający z faktur nie dokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i narażenia tym Skarbu Państwa na uszczuplenie VAT za miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. W związku z tymi postępowaniami T. J. (prezesowi jednoosobowego zarządu Spółki) przedstawiono zarzuty w zakresie przestępstw skarbowych. Dokonano tego w postanowieniu z 26 listopada 2010 r., którym uzupełniono postanowienie o przedstawieniu zarzutów z 21 stycznia 2009 r. i z 23 kwietnia 2010 r. oraz z 12 października 2010 r. W postanowieniu tym podejrzanemu T.J. przedstawiono m.in. zarzut, że w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 25 stycznia 2006 r., jako prezes jednoosobowego zarządu Spółki, dopuścił do posługiwania się fakturami VAT wystawionymi w nierzetelny sposób, do nierzetelnego prowadzenia ewidencji na potrzeby VAT i w konsekwencji podał nieprawdę w deklaracjach VAT-7 zawyżając wysokość podatku naliczonego tj. o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s., z art. 62 § 2 k.k.s. i z art. 61 §1 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s., w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. i w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 i 5 k.k.s. Treść wskazanego postanowienia ogłoszono T. J. 10 grudnia 2010 r. a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres objęty tą sprawą. Na podstawie tych ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 września 2013 r., wskazanym wyżej stwierdził, że wystarczającą przesłanką zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest przedstawienie zarzutów członkowi zarządu spółki, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania przez Spółkę. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku ocenił również, że "w rozpatrywanej sprawie nie może być skutecznie kwestionowane to, że postępowanie karne zostało wszczęte w sprawie zobowiązań spółki" jak również, że "w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że postępowanie karne zostało wszczęte w związku z zobowiązaniami podatkowymi spółki, w konsekwencji czego zarzuty przedstawiono prezesowi jednoosobowego zarządu (zarówno w 2005 r., jak i w dniu przedstawienia zarzutów był nim T. J.). Stąd dochodzenie wszczęte w stosunku do B. sp. z o.o. z siedzibą w W. 10 grudnia 2010 r. stało się postępowaniem nie tylko w sprawie, ale i co do osoby i w tym dniu (tj. przed przedawnieniem zobowiązania podatkowego) podatnik dowiedział się, że toczy się wobec niego postępowanie karne skarbowe."

8.7. Podkreślenia wymaga, że wydając wyrok w dniu 4 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się wprost do powołanego przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11. Prezentując natomiast uzasadnienie rozstrzygnięcia zestawił je ze wskazaną w tym wyroku interpretacją art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Tym samym dokonał jego interpretacji i zastosowania z uwzględnieniem treści wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

8.8 Odnosząc się do kwestii związanej z zastosowaniem wobec T. J. środka zapobiegawczego zauważyć należy, że na mocy art. 276 k.p.k. (w brzmieniu obowiązującym do nowelizacji z 28 lipca 2016 r.) można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów. Wskazany w powyższym przepisie środek zapobiegawczy ma z założenia zapobiegać utrudnianiu przez oskarżonego przebiegu postępowania karnego lub ponowieniu przestępstwa. Logiczne jest zatem, że skarżący winien powstrzymywać się od pełnienia określonej w postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego działalności. Dodatkowo, w sytuacji w której pełni funkcje w jednoosobowym zarządzie spółki z o.o. powinien poinformować o tym fakcie jej wspólników, w celu podjęcia stosownych działań w celu powołania nowego zarządu. Tymczasem, co znane jest Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu ze sprawy sygn. akt I FSK 1038/14 wynika, że T. J. nie stosował się do tego nakazu, gdyż o fakcie wydania w stosunku do niego postanowienia z 26 kwietnia 2010 r. o zastosowaniu środka zapobiegawczego poinformował pozostałych wspólników skarżącej Spółki dopiero 6 października 2011 r., tj. w toku obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej Spółki, a więc blisko 1,5 roku po zastosowaniu środka zapobiegawczego. Z protokołu z obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej Spółki z 6 października 2011 r. wynikało bowiem, że dopiero w tym dniu T. J. złożył oświadczenie o rezygnacji z pełnionej dotychczas funkcji Prezesa Zarządu, motywując to "[...] brakiem możliwości wykonywania swych funkcji, a to w związku ze stosownym środkiem zapobiegawczym zastosowanym przez Prokuraturę Okręgową w K. w związku z postępowaniem przygotowawczym prowadzonym pod sygn. akt [...], a polegającym na nakazaniu powstrzymania się od piastowania funkcji prezesa zarządu Spółki oraz wykonywania jakiejkolwiek działalności związanej z prowadzeniem jej spraw". W tym też dniu powołano nowego Prezesa Zarządu skarżącej Spółki w osobie Pani A.L.W tych okolicznościach nie można uznać, jak słusznie przyjęto w tej sprawie, że T. J. faktycznie nie pełnił funkcji w zarządzie Spółki w momencie przedstawienia mu zarzutów. Oznacza to, że przedstawione mu w październiku i listopadzie 2010 r. postanowienie o rozszerzeniu zarzutów w ramach prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. postępowania w sprawie [...] były kierowane do osoby, która nadal pełniła funkcję w zarządzie skarżącej Spółki. A ta okoliczność przekładała się bezpośrednio na sytuację prawnopodatkową Spółki. Nie ma przy tym znaczenia to, że w Krajowym Rejestrze Sądowym znajdował się wpis o zastosowaniu wobec T. J. środka zapobiegawczego. Skoro bowiem przed upływem terminu przedawnienia przedstawiono zarzuty członkowi zarządu, który nie tylko formalnie, ale też faktycznie funkcję ten wykonywał, to świetle art. 70 § 6 pkt 1 O.p. - z uwzględnieniem stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zawartego w wyroku P 30/11 – doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia .

8.9. Uwzględniając powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit a) O.p. w związku z art. 245 § 1 pkt 1 i 2 O.p. oraz art. 240 § 1 pkt 8 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie. Skoro bowiem wskazany jako podstawa wniosku o wznowienie wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 30/11 został uwzględniony (wprost powołany) już przy kontroli decyzji wymiarowej w zakresie oceny jego wpływu na rozstrzygnięcie, to na obecnym etapie nie ma podstaw prawnych do weryfikacji tej oceny. Podnoszona natomiast okoliczność zastosowania wobec jedynego członka zarządu Spółki środka zapobiegawczego, jak to już wyżej wskazano oceny tej nie może podważyć.

8.10. Z powyższych względów za niezasadne uznał Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie wszelkie zarzuty skargi kasacyjnej, wyrażające brak akceptacji dla stanowiska Sądu pierwszej instancji, który wykluczył możliwość weryfikowania w niniejszym postępowaniu okoliczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w sprawie, które zostały już – z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 30/11 - ocenione przez sądy administracyjne obu instancji. W tym kontekście nietrafny też jest zarzut naruszenia art. 170 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca podnosząc naruszenie tych przepisów zupełnie pomija ograniczenia, które stwarza nadzwyczajny tryb postępowania, w ramach którego zapadł zaskarżony wyrok, domagając się w istocie kontynuowania postępowania wymiarowego poprzez przeprowadzanie dowodów na okoliczności, które zostały w sposób ostateczny ustalone.

8.11. Za niezasadny Sąd kasacyjny uznał także zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie i Sąd pierwszej instancji w ogóle się na niego nie powoływał. Próbę wykazywania w uzasadnieniu do tego zarzutu, że przepis ten mógłby w sprawie stanowić podstawę do rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji sprawy na nowo z uwzględnieniem nowych okoliczności, ocenić należało jako chybioną argumentację. Ma on bowiem zastosowanie w ramach postępowania w danej sprawie. Jak to natomiast wskazano wyżej, postępowanie o wznowienie ma odrębny charakter wobec postępowania wymiarowego. Jakkolwiek Sąd pierwszej instancji, rzeczywiście zawarł w uzasadnieniu stwierdzenie, że przedstawienie zarzutów członkowi zarządu nastąpiło w dniu 10 kwietnia 2010 r. zamiast 10 grudnia 2010 r. to nie miało to wpływu na wynik sprawy, przyjmując postać oczywistej omyłki. Intencją Sądu było bowiem odwołanie się wprost do wyroku z dnia 4 września 2013 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podkreślił, że dochodzenie wszczęte wobec Spółki w dniu 10 grudnia 2010 r. stało się postępowaniem nie tylko w sprawie, ale i co do osoby i w tym dniu Spółka dowiedziała się że toczy się wobec niej postępowanie karne skarbowe.

8.12. Wobec powyższych rozważań zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i akceptację błędnej wykładni wskutek przyjęcia iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu uznać należy za chybiony.

8.13. Nie można też podzielić zarzutów skargi kasacyjnej kierowanych pod adresem uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 124 O.p.) jak i zaskarżonego wyroku (art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a.) ponieważ ich istota sprowadzała się nie do zarzucania braków tych uzasadnień, lecz kwestionowania ich merytorycznej treści. Tymczasem przepisy dotyczące zasad sporządzania uzasadnień (zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i sądowym) mają charakter formalny i nie mogą stanowić podstawy prawnej do kwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych w rozstrzygnięciach, których są częścią składową.

9. Wobec tego, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust 2 pkt 1 lit c) i pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. nr 163 poz. 1349 ze zm.).