Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 979/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005 r. sprawy ze skarg L. i M.S., T. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g i /-/ M.Bohdanowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska


UZASADNIENIE

Dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję nr [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. (nr [...]) ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej linii napowietrznej 110/15 kV, N. – K. wraz z połączeniami z istniejącą siecią 15 kV na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] we wsi N., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] we wsi Z., [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...] i [...] we wsi K. gmina K., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] we wsi B., nr ewid. [...],[...],[...],[...] we wsi J., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...] we wsi J., nr ewid. [...],[...],[...] we wsi J., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] we si K., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] we wsi Z., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], we wsi S., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...] we wsi P., nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...] we wsi K. gmina S.

Podstawę prawną decyzji wskazano w art. 1 ust. 1i 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, w art. 127 § 2, 138 § 1 ust. 1 kpa, art. 41 ust. 1, 2, 3, 4, art. 46a, 39, 40 ust. 1 i 3, 41, 42 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu wywiedziono, że decyzją Burmistrza Miasta S. z dnia [...]r. ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej linii napowietrznej 110/15 kV, GPZ N. – GPZ K. wraz z połączeniem z istniejącą siecią 15 kV ma działkach określonych w tym rozstrzygnięciu.

Odwołanie od decyzji organu I instancji wnieśli: C. L., D. i R. P., M. K., J. C., M. W., S. O., P. T., M. W., I. M., T. K., M. K., M. K., L. i M. S., B. B., W. K., B. L., P. G., S. R., S. D., Związek Wywłaszczonych i Poszkodowanych "A", T.M.

Zdaniem odwołujących wartość gruntów, przez które biegnie inwestycja ulegnie obniżeniu. Nie będzie możliwe ich właściwe zagospodarowanie. Nie wykazano, czy linia nie ma negatywnego wpływu na stan zdrowia. Nie ustalono wartości odszkodowania za zajęcie gruntu.

Organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego korytarza napowietrznej linii WN 110 kV N. – K. w gminie S., zatwierdzonego uchwałą nr XXVII/392/2002 Rady Miejskiej w S. z dnia 24 kwietnia 2002r.

Zgodnie z wyżej powołanym aktem prawa miejscowego na spornym terenie przewidziano realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem zainteresowanych, zgodnie z art. 43 ustawy. Skoro powyższe pozostaje w zgodzie z planem i przepisami, brak jest podstaw do jej uchylenia.

Organ odwoławczy zważył jednocześnie, iż powołane w decyzji miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zostały zatwierdzone i uchwalone zgodnie z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym.

Przed zatwierdzeniem aktów prawa miejscowego wszyscy zainteresowani mogli złożyć protest lub zarzut.

W momencie zatwierdzenia planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia w nim zawarte obowiązują do czasu jego zmiany nowym aktem prawa miejscowego.

W postępowaniu stronom zapewniono możliwość czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli T. i M.K., L. i M. S.

Zarzucili oni decyzji rażące naruszenie prawa, tj. art. 23 pkt 1-3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz konstytucyjną zasadę ochrony własności.

Zażądali uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu podnieśli, że do dnia dzisiejszego nie rozpoznano złożonego przez nich w dniu [...]r. protestu.

Podnieśli w nim, tak jak w skardze, iż decyzja godzi w art. 64 ust. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji. Jej przepisy stanowią o konieczności poszanowania prawa własności, proporcjonalności działań ustawodawcy.

Gmina, choć jest samodzielna w wykonywaniu zadań, musi przestrzegać prawa. Nie może działać dowolnie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Powtórzyło do tej pory prezentowaną argumentację.

Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005r. Sąd postanowił odmówić dopuszczenia w charakterze pełnomocnika skarżących Prezesa Zarządu Związku Wywłaszczonych i Poszkodowanych "A", W.W. Wymieniony nie należy do kręgu osób, których przepis art. 35 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszcza do działania w tym charakterze za strony.

Treść dokumentu pełnomocnictwa nie wskazuje, by strona upoważniła do działania w swym imieniu Stowarzyszenia. Analiza odpisu z rejestru wskazuje, że upoważnieni do działania za Stowarzyszenie są jednocześnie przynajmniej dwaj członkowie zarządu, w tym przewodniczący. A zatem wyłącznie Przewodniczący i tak nie byłby samodzielnie upoważniony do działania za Stowarzyszenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi okazały się bezzasadne.

Zgodnie bowiem z art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. nr 15 poz. 139 ze zm.) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z przepisami prawa.

W przedmiotowej sprawie praktycznie bezspornym jest, że zamierzenie pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który uchwalony został mocą uchwały nr XL/232/02 Rady Gminy w K. z dnia 08 maja 2002r., opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 77 z dnia 05 czerwca 2002r. pod poz. 2009.

Skarżący podnieśli jednakże, że przed podjęciem powyższej uchwały nie został rozpoznany protest skierowany przeciwko ustaleniom projektu planu, w którym podnoszono jego sprzeczność z przepisami prawa i Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Rozważenia więc wymaga, jakie znaczenie ma dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji podniesione zaniechanie.

Zgodnie z art. 28 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uchwała Rady Gminy w sprawie miejscowego planu, o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązuje od dnia w niej określonego, nie wcześniej niż po upływie 14 dni od ogłoszenia.

Uchwała wiąże zatem od dnia w ten sposób określonego, co oznacza że z tą chwilą wchodzą w życie przepisy gminy w niej zawarte.

Organy administracji mają obowiązek od tego momentu je stosować, także w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zarzuty, co do sprzeczności planu z prawem, nie mają wpływu na jego obowiązywanie.

Postanowienia takiej uchwały mogą być wzruszone w dwojaki sposób: albo poprzez złożenie skargi w trybie art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142 poz. 1591 ze zm.), albo poprzez zmiany postanowieniami następnej uchwały. Do chwili jej uchylenia, bądź zmiany – obowiązuje.

W postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania nie jest możliwe zatem badanie zarzutu, co do nie rozpoznania protestu.

Oznacza to, jak już wyżej wywiedziono, konieczność stosowania przepisów uchwały przez organ.

Stwierdzenie zgodności zamierzenia z uchwałą skutkować musi uznaniem legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania.

W niniejszej sprawie zatem, skoro zamierzenie pozostaje w zgodzie z obowiązującymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skargi jako niezasadne należało oddalić (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.).

/-/ M.Bohdanowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Kamieńska

Brak podpisu Sędziego spowodowany

jest jego nieobecnością

/-/ B.Kamieńska

MarK