Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1584/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 140 , art. 144
journal: Dz.U. 2007 nr 120 poz 826
law: Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi "P" Spółka z o.o. w S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 sierpnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 marca 2014 r. znak: [...] , nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu .[...] w K. po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej systemów chłodzących typu "[...] " zlokalizowanych przy budynku magazynowym z częścią biurowo-socjalną firmy A. Sp. z o.o. w miejscowości S. , ul.[...] , gm. S. umorzono w całości postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe ponieważ: "systemy chłodzące objęte są decyzja pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 28 lipca 2009 r. dla zamierzenia budowlanego pn.: Budynek magazynowy (magazyn danych - serwerownia) z częścią biurowo-socjalną wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wodną, kanalizacyjną oraz wjazdem drogowym, miejscami parkingowymi, drogami wewnętrznymi, zbiornik z separatorem na wody opadowe, na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd... w miejscowości S. - miasto, gmina S. oraz decyzją nr [...] z dnia 09.03.2010 r., zmieniającą ww. pozwolenie na budowę wydaną przez Starostę K.

Po rozpoznaniu odwołania J.S. od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., póz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 z późn. zm., dalej u.p.b.) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności rozważył, czy J.S. miała przymiot strony postępowania, a zatem czy była uprawniona do wniesienia odwołania. Pismem z dnia 11 lipca 2014 r. znak: [...] wezwał ją do udokumentowania przymiotu strony poprzez wykazanie swojego interesu prawnego w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na powyższe za pismem z dnia 21 lipca 2014 r. J.S. przesłała kserokopię wypisu z rejestru gruntów dla działki nr ewid. [...] w S. , której jest właścicielką. Powyższe potwierdza również informacja zawarta w dostępnej elektronicznie księdze wieczystej o nr [...].

Działka nr ewid. [...] w S. nie graniczy, co prawda, bezpośrednio z terenem inwestycji, nie mniej jednak WINB zwrócił uwagę, iż interes prawny wskazany w art. 28 k.p.a. może wynikać z szeroko pojętego sąsiedztwa. Źródłem interesu prawnego mogą być normy o charakterze materialnoprawnym spoza prawa budowlanego - jak np. ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 647 ze zm.), czy nawet spoza szeroko rozumianego prawa administracyjnego. W szczególności interes prawny może wynikać w takim przypadku z norm prawa cywilnego, a dokładniej z przepisów tzw. prawa sąsiedzkiego. Skarżąca słusznie upatruje swojego interesu prawnego w regulacji zawartej w art. 140 i w art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, póz. 93 z późn. zm., dalej: k.c.). W realiach niniejszej sprawy, uciążliwości, na które powołuje się Skarżąca to przede wszystkim hałas wytwarzany przez przedmiotowe agregaty. W aktach PINB zalega sprawozdanie z pomiaru hałasu wykonane w dniu 8 sierpnia 2013 r. na zlecenie J.S . Punkty pomiarowe to budynek mieszkalny usytuowany na działce nr ewid. [...] w S. oraz teren inwestycji (dokładnie miejsce usytuowania agregatów, będących przedmiotem postępowania). Z przeprowadzonych przez firmę [...] pomiarów wynika, iż przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. póz. 112). Wobec powyższego organ odwoławczy - wbrew twierdzeniom A. Sp. z o.o. - stwierdził, iż J.S. legitymuje się interesem prawnym uzasadniającym jej status jako strony przedmiotowego postępowania. Dalej w uzasadnieniu decyzji wskazano, że przedmiotem postępowania jest prawidłowość umorzenia postępowania PINB znak: [...] dotyczącego systemów chłodzących typu "[...] zlokalizowanych przy budynku magazynowym z częścią biurowo-socjalną firmy A. Sp. z o.o. w miejscowości S. , ul. [...] , gm. S. W ocenie organu odwoławczego dokonane przez PINB umorzenie było nieuzasadnione.

Organ powiatowy wskazał, iż: "W wyniku wykonanych robót nie powstała nowa część obiektu, ani obiekt, więc nie ma zastosowania art. 48 ww. ustawy Prawo budowlane. Nie ma również zastosowania art. 49b, gdyż zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3b) Zgłoszenia nie wymaga montaż urządzeń o wysokości poniżej 3m. ". Organ I instancji nie znalazł również podstaw do wdrożenia trybu określonego w art. 50-51 u.p.b. WINB stwierdził, że organ I instancji niewłaściwie przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Jak wynika z ustaleń PINB decyzją z dnia 28 lipca 2009 r. znak: [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora A. Sp. z o.o. dla zamierzenia budowlanego pn. "Budynek magazynowy (magazyn danych - serwerownia) z częścią biurowo-socjalną wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną wodną kanalizacyjną oraz wjazdem drogowym, miejscami parkingowymi, drogami wewnętrznymi, zbiornik z separatorem na wody opadowe, na działkach nr [...] ,[...] ,[...] itd.. w miejscowości S. - miasto, gmina S. " (decyzja ta została zmieniona decyzją Starosty K. nr [...] z dnia 9 marca 2010 r. znak [...] ). Decyzją nr [...] z dnia 30 listopada 2010 r. znak: [...] PINB udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie inwestycji.

W pierwszej kolejności PINB nie ustalił jaki dokładnie zakres robót budowlanych został wykonany. Przedmiotowe agregaty usytuowane są na fundamencie. Jak wynika z dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu oględzin, agregaty są w sposób trwały przytwierdzone do podłoża. W zakresie postępowania wyjaśniającego organ powiatowy pominął kwestie związane z ww. fundamentem. Nie jest jasne kiedy fundament ten powstał, czy był to fundament istniejący, wykonany w ramach inwestycji pn. "Budynek magazynowy (magazyn danych - serwerownia) z częścią biurowo-socjalną (...)" czy powstał specjalnie pod montaż rzeczonych agregatów. Z przedłożonej dokumentacji projektowej wynika, iż miejsce, w którym znajdują się przedmiotowe agregaty było pierwotnie przeznaczone na miejsca parkingowe. Na podstawie zebranego materiału dowodowego można domniemywać, iż fundament ten powstał w celu posadowienia na nim agregatów. Nie jest to fundament mogący służyć za miejsce parkingowe (jest podwyższony). A zatem ponownie prowadząc postępowanie, organ I instancji winien ustalić jaki jest charakter fundamentu, czy powstał celowo dla zainstalowania na nim agregatów, czy może istniał już wcześniej.

Po drugie, organ powiatowy nie ustalił dokładnego czasu wykonania przedmiotowych robót budowlanych. Kwestia ta jest szczególnie istotna w kontekście dokonanego w 2010 r. przyjęcia budynku do użytkowania. Jedynie J.S. w piśmie z dnia 29 sierpnia 2013 r. wskazała, chłodzące zostały zainstalowane "na przełomie zimy i wiosny 2013 r.". W toku ponownie prowadzonego postępowania należy wyjaśnić czy fundament wraz z agregatami powstał przed czy po przyjęciu obiektu do użytkowania. Kwestia ta przesądzi o trybie, w jakim będzie kontynuowane przedmiotowe postępowanie.

Jeżeli przedmiotowe prace zostały wykonane przed przyjęciem do użytkowania, WINB zasugerował wdrożenie trybu naprawczego określonego w art. 50-51 u.p.b. W tym celu koniecznym jest ustalenie czy wykonane roboty budowlane mieszczą się w definicji istotnych odstępstw od projektu budowlanego, o których mowa w art. 36a ust. 1 u.p.b. W ocenie organu II instancji dokonane zmiany w sposobie zagospodarowania działki należy zakwalifikować jako istotne odstępstwa od projektu budowlanego. W sytuacji, gdy inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, nie uzyskawszy przed tym decyzji, o której mowa w art. 36a ust. 1 u.p.b. organ nadzoru budowlanego I instancji zobowiązany jest do wszczęcia procedury naprawczej (art. 50 i 51 u.p.b.), mającej na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

W przypadku natomiast ustalenia, iż fundament i agregaty pojawiły się już po przyjęciu budynku magazynowego do użytkowania, właściwym będzie potraktowanie tych robót jako zupełnie nowej inwestycji. Rozważenia zatem wymaga charakter tak wykonanych robót, ich kwalifikacja i legalność.

Wobec braku wyjaśnień co do fundamentu pod rzeczone agregaty, na niniejszym etapie postępowania organ II instancji nie był w stanie przesądzić kwalifikacji ww. robót budowlanych, jednakże skłaniał się do potraktowania tych robót jako budowli, o której mowa w art. 3 pkt 1 u.p.b.

MWINB wskazał także, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ powiatowy winien również na nowo ustalić przyjęty krąg stron postępowania. Posiłkując się przedstawionymi powyżej uwagami na temat interesu prawnego J.S. , należy rozważyć czy przedmiotowa inwestycja oddziałuje także na inne nieruchomości znajdujące się w bliższym lub dalszym sąsiedztwie.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów określonych w przepisach art. 11 i 107 § 3 k.p.a. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji mając na uwadze art. 7 i 77 oraz 80 k.p.a. uzupełni materiał dowodowy oraz wyda decyzję zgodną z art. 1 1 i 107 k.p.a.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. sp. z o.o. w S. , zarzucając jej:

1. naruszenie art. 127 k.p.a. i art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i 144 k.c. poprzez uznanie, iż odwołanie od decyzji organu I instancji w przedmiocie umorzenia w całości postępowania w sprawie "systemów chłodzących typu "[...] " zlokalizowanych przy budynku magazynowym z częścią biurowo- socjalną firmy A. sp. z o.o." złożyła osoba posiadająca interes prawny w myśl art. 144 k.c. i w konsekwencji doprowadziło to do uznania przez organ II instancji, iż korzysta ona z przymiotu strony postępowania i jest uprawniona do złożenia odwołania podczas gdy J.S. nie wykazała interesu prawnego na podstawie przesłanek materialnoprawnych z art. 144 k.c., a zatem przyznanie jej statusu strony w niniejszym postępowaniu było naruszeniem wyżej wymienionych przepisów;

2. naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 144 k.c. poprzez przyznanie J.S. w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją przymiotu strony, podczas gdy postępowanie to nie dotyczy jej interesu prawnego ani obowiązku i takowy nie został wykazany, a przedłożone do niniejszej skargi dowody, o których przeprowadzenie wnosi skarżąca, potwierdzają w sposób obiektywny, iż immisje w stosunku do jej nieruchomości nie miały miejsca, a są tylko subiektywnym odczuciem J.S. ;

3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. polegające na tym, iż organ II instancji przyjął odwołanie J.S. jako strony i w wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez osobę nieuprawnioną wydał decyzję uchylającą decyzję organu I instancji, zamiast wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze;

4. błędne ustalenie przez organ II instancji, iż urządzenia posadowione na działce skarżącej powodują hałas przekraczający dopuszczalne normy podczas gdy z kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Środowiska wynika, iż takie normy nie zostały przekroczone.

W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości albowiem została ona wydana na skutek odwołania pochodzącego od J.S. która nie jest stroną niniejszego postępowania, a na wypadek uznania przez sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji - o jej uchylenie. Ponadto skarżąca spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci protokołu kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska [...] i sprawozdania z badań Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] na okoliczność stwierdzenia, że przeprowadzone badania akustyczne nie wykazały przekroczenia norm hałasu. Ponadto w skardze wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie koncentruje się wokół ustalenia, czy J.S. posiada status strony w prowadzonym przez organy administracyjne postępowaniu i czy tym samym miała uprawnienie do skutecznego złożenia odwołania od decyzji organu I Instancji.

Wskazać w pierwszej kolejności należy, że zarówno w wypowiedziach orzecznictwa, jak i w doktrynie panuje zgoda co do tego, że art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., póz. 1409 z późn. zm.) stanowi wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 28 k.p.a., jednak przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Natomiast w innych postępowaniach, prowadzonych na podstawie przepisów Prawa budowlanego, krąg stron należy ustalać na podstawie art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok NSA w Warszawie z 20.12.2012r. sygn. II OSK 1578/11 oraz z dnia 14 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 508/11).

W świetle tej regulacji, przyznanie określonemu podmiotowi przymiotu strony zależy od wcześniejszego ustalenia, czy posiada on interes prawny w toczącym się postępowaniu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 30 czerwca 1999 r. (sygn. akt IV SA 629/97, LEX nr 47855), istotą tego interesu jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest więc związany z przepisem prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia z dnia 8 września 2010 r. sygn. II OSK 1373/09).

Cechami zaś interesu prawnego lub obowiązku jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie i jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania normy prawa materialnego, a orzekać o nim lub go stwierdzać trzeba w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2008, s. 231–232).

Wskazać też należy, że źródłem interesu prawnego mogą być przepisy prawa cywilnego, które gwarantują właścicielowi korzystanie z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem przysługującego mu prawa, jednakże w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 KC). Zgodnie natomiast z art. 144 KC właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Normą art. 144 K.C. objęto działania właściciela zakłócające korzystanie z nieruchomości sąsiednich. Chodzi tu między innymi o aktywne zachowanie właściciela (działanie), które jest podejmowane w ramach wykonywania jego prawa, równocześnie oddziałujące na sferę cudzego (sąsiedniego) prawa własności. Ustawodawca zakazuje zakłóceń ponad przeciętną miarę, a ściślej, zakazuje działań (oddziaływania), których skutkiem jest zakłócanie cudzego prawa. Oddziaływanie na cudzą nieruchomość nazywane jest "immisjami", a jednym z jej rodzajów są - jak w niniejszej sprawie - immisje pośrednie. Immisje pośrednie są częściowo dopuszczalne, w granicach określonych normą art. 144 k.c. Immisje pośrednie mogą mieć różnorodny charakter, jednakże nie budzi wątpliwości, że przenikanie na nieruchomości sąsiednie hałasu stanowi immisję pośrednią. (tak: Edward Gniewek, Komentarz do art.144 Kodeksu cywilnego, Zakamycze 2001, LEX).

Emisja hałasu do środowiska stanowi również przedmiot zainteresowania prawa administracyjnego, a konkretnie szeroko rozumianego prawa ochrony środowiska, gdzie ochrona przed hałasem jest istotną jego częścią. W szczegółach kwestie te reguluje Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 nr 120 poz. 826 ze zm.), które to rozporządzenie ustala maksymalne poziomy hałasu w obszarach i terenach o różnym przeznaczeniu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że asumpt do wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego dało pismo J.S. , która jest właścicielką zabudowanej domem jednorodzinnym nieruchomości, leżącej w sąsiedztwie – choć nie bezpośrednim – spornej inwestycji. W tym miejscu wskazać zatem również należy, że w sprawach gdzie badana jest kwestia inwestycji stwarzającej uciążliwość dla otoczenia, interesem prawnym może legitymować się nie tylko ten podmiot, który posiada tytuł prawny do działki bezpośrednio graniczącej z terenem, na którym posadowiona jest stwarzająca uciążliwości inwestycja, ale także ten podmiot, który posiada tytuł prawny nieruchomości położonej w strefie oddziaływania tej uciążliwości.

Podkreślenia wymaga, że twierdzenia J.S. o uciążliwym hałasie emitowanym przez systemy chłodzące [...] zamontowane przez Skarżącą nie są gołosłowne. J.S. przedłożyła bowiem organowi I Instancji sprawozdanie z pomiaru hałasu, wykonane na jej koszt i zlecenie, w dniu 8 sierpnia 2013r. przez firmę [...] z siedzibą w K. , z którego wynika, że dopuszczalne poziomy hałasu emitowanego przez systemy chłodzące [...] zostały przekroczone. Do skargi dołączony został natomiast protokół kontroli Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 5 sierpnia 2014r., który z kolei nie wykazuje aby normy hałasu zostały przekroczone. Opinie te są rozbieżne, jednak postępowanie przed organami nadzoru budowlanego nie jest kontrolą przestrzegania wymagań ochrony środowiska. Nie jest zatem rzeczą organów nadzoru budowlanego, ani sądu administracyjnego wypowiadanie się w ramach rozpoznawania przedmiotowej sprawy, co do przedłożonych dowodów w postaci powołanych wyżej protokołów z pomiarów hałasu czy też w szczególności przesądzanie, czy i który z nich jest poprawny i tym samym, który z nich odzwierciedla stan faktyczny w terenie. Nie można jednak złożonego przez J.S. środka dowodowego pominąć, gdyż bezpośrednio wskazuje na przepisy prawa materialnego, z których J.S. wywodzi swój interes prawny w postępowaniu administracyjnym. Są to zarówno przywołane wyżej przepisy Kodeksu Cywilnego, jak i powiązane z nimi przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Zastrzec przy tym należy, że samo w sobie przyznanie danemu podmiotowi przymiotu strony, nie przesądza jeszcze automatycznie o naruszeniu przez inwestora przepisów prawa, będących źródłem interesu prawnego. Instytucja "strony postępowania" w postępowaniu administracyjnym najogólniej rzecz ujmując, służy bowiem temu, aby każdy uprawniony podmiot mógł "upominać się" czynnie o swoje interesy prawnie chronione lub gwarantowane.

Także w pozostałym – niekwestionowanym przez Skarżąca spółkę – zakresie, decyzja organu II instancji jest w całości poprawna, a wytknięte organowi I Instancji braki w ustaleniu stanu faktycznego w całości zasługują na aprobatę i wobec obszernego ich przytoczenia w pierwszej części uzasadnienia nie wymagają powtórzenia w tym miejscu. W szczególności organ będzie obowiązany ponownemu badaniu podać krąg stron postępowania. Z opinii przedłożonej przez skarżącą (k. 55 akt administracyjnych organu I Instancji) wynika bowiem, że już w maju 2013r. wykonano pomiary hałasu "w związku z powtarzającymi się skargami mieszkańców przylegających do lokalizacji [...] domków jednorodzinnych rejonu P. ". Sformułowanie to wskazuje, że nie tylko nieruchomość J..S może być narażona na uciążliwości związane z emisją hałasu przez inwestycje skarżącej. Podkreślenia wymaga także i to, że dopiero na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, czego organ I Instancji dotychczas nie uczynił, możliwe będzie przyjęcie dalszego, właściwego sposobu i trybu postępowania.

Z wszystkich wyżej wymienionych względów orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej, na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.