Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1465/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 54 pkt 1, pkt 2 lit. c w zw. z art. 53 ust. 7
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Iwona Niżnik- Dobosz / spr./ WSA Paweł Darmoń Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skarg J. S., W. K., J. D. i K. T. oraz W. K. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 sierpnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia 10 maja 2013 r. sygn. [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących J. S. kwotę 200 / dwieście / złotych, W. K. 200 /dwieście/ złotych, W. M. kwotę 200 /dwieście/ złotych oraz solidarnie na rzecz W. K., J. D. oraz K. T. 200 / dwieście/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zasądza od Samorządowego Kolegium odwoławczego w [...] na rzecz W. K. kwotę 257 / dwieście pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 sierpnia 2013 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego (t jedn. Dz. U z 2013 r, póz 267, dalej w skrócie "k p a") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 156§1kpa w związku z art. 50, art. 53, art. 54 i art. 56 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, póz 717 ze zm) oraz w związku z art 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t jedn. Dz. U z 2012 r, póz 270 ze zm) utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 10 maja 2013 r znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p n "Budowa stacji bazowej telefonu komórkowej spółki [...] Sp z o o o oznaczeniu [...] przy ul. K. na działce nr [...] obr [...]"

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym

Decyzją z dnia 21 lutego 2011 r nr [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek Spółki [...] Sp z o o z siedzibą w W., lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej spółki [...] Sp z o o o oznaczeniu [...] przy ul. K. na działce nr [...] obr [...].

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano, ze teren wskazany we wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono odpowiednie postępowanie, w oparciu o art. 50 i nast ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Organ l instancji wskazał również, ze w toku postępowania dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji Ponadto zaznaczono, ze projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów.

W dniach 5, 12 i 14 października 2011 r. wnioski o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji złożyli: E. T., J. S. oraz W. M., podnosząc w szczególności, iż rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem art. 54 pkt. 1 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wskazania w decyzji konkretnych parametrów technicznych inwestycji, a także zarzucając naruszenie art. 52 ust. 2 pkt. 2 cyt. ustawy poprzez pominięcie parametrów technicznych anten, co jest równoznaczne z zaniechaniem dokonania kumulacji pola elektroenergetycznego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], rozpoznając ten wniosek, decyzją z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...], przyjmując, że decyzja ta nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz, że nie jest obarczona innymi kwalifikowanymi wadami z art. 156 § 1 k.p.a., skutkującymi stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli E. T., J. S. i W. M..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 19 marca 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 151 § 1 k.p.a., art. 123 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wydanym, na skutek skargi E. T., J. S. i W. M. na powyższą decyzję wyroku z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 815/12, uchylił zarówno decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 marca 2012 r. nr [...], jak i poprzedzającą ją decyzję z dnia 16 stycznia 2012 r. nr [...].

W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę na konieczność rozważenia, czy podniesione we wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego zarzuty dotyczące braku ujęcia w tej decyzji skonkretyzowanych parametrów technicznych dotyczących mocy promieniowana elektromagnetycznego, wypełniają dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czy też stanowią inne naruszenie prawa, które nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji lokalizacyjnej.

Rozpoznając ponownie wnioski o stwierdzenie nieważności tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało w dniu 10 maja 2013 r. decyzję nr [...], w której ponownie odmówiło stwierdzenia nieważności Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r. nr [...], wskazując w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, że badana decyzja nie narusza rażąco prawa, zaś parametry techniczne, o których mowa jest w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określone we wniosku Inwestora, a następnie odzwierciedlone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, są parametrami o charakterze przestrzennym, urbanistycznym, a nie parametrami wynikającymi z samego funkcjonowania tego typu urządzeń, jak np. konkretne moce promieniowania, azymuty, sektory itp.

Organ zauważył, że tego rodzaju kwestie, odnoszące się do sposobu działania tych urządzeń, należą do zakresu postępowania środowiskowego, czego potwierdzeniem jest opinia Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta z dnia 17 grudnia 2010 r., w której dokonano oceny planowanej inwestycji właśnie pod względem parametrów technicznych jej funkcjonowania.

W rezultacie Kolegium przyjęło, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r nr [...] podjętej w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy stacji telefonii komórkowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. K. w K..

Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili: W. K., J. S., E. T. i W. M..

W. K., J. S. oraz W. M. w zbieżnych wnioskach zgodnie podnieśli, że stanowisko Kolegium wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a sprowadzające się do przyjęcia, że parametry, o których jest mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są parametrami o charakterze przestrzennym, urbanistycznym, niewynikającymi z funkcjonowania tego typu urządzeń, jest błędne i sprzeczne z treścią art. 54 pkt 2 lit. a) i b) w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) cyt. ustawy. Przepisy te nakładają bowiem na organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, obowiązek nie tylko przeprowadzenia analizy w zakresie parametrów technicznych inwestycji mających wpływ na otoczenie (np. poprzez nasilone promieniowanie elektroenergetyczne), ale również wskazania w samej decyzji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi w tym zakresie - poprzez określenie parametrów technicznych inwestycji.

W związku z tym Wnioskodawcy wskazali, ze parametrami technicznymi, jakie powinny zostać uwzględnione w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonu komórkowej są pasmo pracy, zysk, szerokość wiązki promieniowania, tłumienie, polaryzacja promieniowania oraz promieniowanie elektromagnetyczne Parametr dotyczący siły, zasięgu i mocy promieniowania jest zatem kluczowy, ze względu na jego wpływ na zdrowie ludzi, środowisko naturalne oraz fakt, ze przepisy prawa przewidują ochronę przed promieniowaniem elektromagnetycznym

We wnioskach zwrócono również uwagę, ze brak wskazania parametrów technicznych oraz ich określenia w decyzji pozwala Inwestorowi na zupełną dowolność w zakresie ich kształtowania, zaś opinia wydana w przedmiotowej sprawie przez Wydział Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta nie jest wiążąca, a ponadto nie ma możliwości jej zaskarżenia Wnioskodawcy podnieśli ponadto, ze oprócz powyższych wad, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 21 lutego 2011 r nie określała sposobu oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, wobec czego rozstrzygnięcie to zostało również wydane z naruszeniem art. 107 § 3 k p a.

E. T. również zakwestionowała stanowisko Kolegium Odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji i podniosła, powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadmmistracyjnym, ze decyzja organu l instancji z dnia 21 lutego 2011 r narusza prawo w sposób rażący, poprzez nieustalenie rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego, a także zsumowania mocy anten sektorowych i radiolmiowych nakładających się i następnie kumulacji pól elektromagnetycznych Wnioskodawczyni podniosła również, ze przedłożona przez Inwestora dokumentacja nie zawiera faktycznego obszaru oddziaływania inwestycji Ponadto we wniosku wskazano, ze obowiązek oceny oddziaływania na środowisko może być nałożony tylko i wyłącznie przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i po złożeniu wniosku przez Inwestora, wobec czego organ architektoniczno-budowlany oraz planowania przestrzennego nie ma kompetencji do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania i tym samym kwalifikowania określonego rodzaju inwestycji W związku z tym Wnioskodawczyni podniosła, ze nie istnieje żaden przepis prawa, który zezwalałby organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na dokonywanie oceny, czy inwestycja wymaga, lub nie, przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko Tymczasem w niniejszej sprawie bez podstawy prawnej wskazano, ze uzyskano opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UM, co przesądza, ze zaskarżona decyzja wydana została również bez podstawy prawnej.

Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 30 sierpnia 2013 r znak [...] utrzymało rozstrzygnięcie zapadłe decyzją z dnia 10 maja 2013 r znak [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie organu, powyższa decyzja nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi, wymienionymi w przepisie art. 156 § 1 kpa, polegającymi w szczególności na tym, ze decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa

Zgodnie z art. 50 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, póz 717 ze zm), inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Przedmiotowa inwestycja niewątpliwie jest inwestycją celu publicznego, gdyż stanowić może realizację celu w zakresie budowy i utrzymania urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji (art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami -1 jedn. Dz. U nr 102 z 2010 r, póz 651 ze zm )

Organ wskazał następnie na treść przepisu art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podniósł, ze skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 15 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 815/12 stwierdził, iż rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga prawidłowego rozważenia, czy brak ujęcia w decyzji lokalizacyjnej skonkretyzowanych parametrów technicznych dotyczących mocy promieniowania elektromagnetycznego, wypełnia dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k p a , czy tez stanowi inne naruszenie prawa, to do tych wskazań obowiązany był odnieść się organ administracji publicznej ponownie rozpatrując sprawę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. K. w K..

Zdaniem SKO, decyzja ta niewątpliwie w swej treści nie zawiera szczegółowych parametrów technicznych planowanej inwestycji, choć wynika z niej, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest budowa masztu kratowego o wysokości do 12 metrów wraz z zespołami anten sektorowych i radioliniowych, zamontowanych na konstrukcji wsporczej na części dachu budynku mieszkalnego oraz montaż szaf aparaturowych dla urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych. Z materiałów sprawy wynika jednak, że elementy planowanej inwestycji stanowić mają trzy anteny sektorowe typu [...] 80010 304 pracujące w paśmie 900 MHz, trzy anteny sektorowe typu [...] 742215 pracujące w paśmie 900 MHz oraz antena radiolinii. Znajdująca się w aktach sprawy, a przedłożona wraz z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, póz. 1397) zawiera odpowiednie dane w tym zakresie oraz obliczenia, które wskazują, że przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w powyższym rozporządzeniu RM, a co za tym idzie, nie jest przedsięwzięciem, które mogłoby zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co z kolei powodowałoby konieczność przeprowadzenia odpowiedniego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dysponując takim materiałem organ l instancji mógł - w ramach zwykłego postępowania dowodowego - dokonać weryfikacji tych ustaleń, a temu służyło wystąpienie do innej jednostki organizacyjnej o zajęcie stanowiska co do charakteru inwestycji planowanej przez Spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., a w szczególności, czy stanowi ona przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe wystąpienie oraz opinia nie jest natomiast dokonywaną "za" uprawniony do tego organ, oceną, czy inwestycja wymaga, lub nie, przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ponieważ tego rodzaju ocena jest dokonywana dopiero w przypadku uprzedniego ustalenia, że określona inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Okoliczność, ze decyzja Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r nr [...] nie zawiera skonkretyzowanych parametrów technicznych te] inwestycji, jakkolwiek może być oceniona jako uchybienie, to jednak nie stanowi tego rodzaju wady, która skutkowałaby stwierdzeniem nieważności tej decyzji, skoro przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a wydanie decyzji zostało poprzedzone analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, o której mowa w art. 53 ust 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Niezależnie od powyższego, organ zwrócił uwagę na przepis art. 53 ust 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia Decyzja z dnia 21 lutego 2011 r nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci budowy stacji telefonu komórkowej na działce nr [...] obr [...] przy ul K. w K., została doręczona pełnomocnikowi inwestora w dniu 22 lutego 2011 r, a współwłaścicielom działki nr [...] w dniu 28 lutego 2011 r i w dniu 4 marca 2011 r, zaś obwieszczenie o wydaniu tej decyzji umieszczone było na tablicy ogłoszeń Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta w dniach od 22 lutego 2011 r do dnia 8 marca 2011 r Biorąc zatem pod uwagę to, ze 8 marca 2011 r był ostatnim dniem, w którym strony postępowania mogły być powiadomione o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to 12-miesięczny termin, o którym mowa w art. 53 ust 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upływał z dniem 8 marca 2012 r, a zatem nawet w przypadku zaistnienia przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k p a , decyzja z dnia 21 lutego 2011 r o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i tak nie mogłaby zostać, w wyniku stwierdzenia nieważności, wyeliminowana z obrotu prawnego.

Skargę na powyższą decyzję złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. S. i E. T. oraz W. K. i W. M.

J. S. i E. T. zarzuciły zaskarżonej decyzji naruszenie art 156 § 1 pkt 2 k p a w związku z:

- art 6 i art 8 k p a w związku z art 2 oraz art 7 Konstytucji RP poprzez

niedopuszczalne przeprowadzenie ponownego postępowania merytorycznego w

sprawie zamiast dokonania oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem tego, czy

organ prawidłowo dokonał subsumcji, oraz poprzez dokonywanie ustaleń

merytorycznych w zakresie, czy inwestycja wymagała decyzji o środowiskowych

uwarunkowaniach w sytuacji, w której organ w trybie zwykłym nie stosował przepisów

ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnieniu informacji o środowisku i jego

ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania

na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r w

sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

* art. 8 w związku z art. 107§3kpa w związku z art. 54 pkt 1 w związku z

art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż

brak w decyzji konkretnych parametrów technicznych inwestycji nie stanowi rażącego

naruszenia prawa bez wskazania, na jakie typy i moce wszystkich anten została

wydana decyzja lokalizacyjna,

* art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy organ samodzielnie nie dokonał ustaleń

obszaru oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem wszystkich anten,

* art. 6 ust 2 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy c planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym w związku z art 63 ust 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r o

udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie w związku z art 5 ust 1 pkt 9

ustawy Prawo budowlane w związku z art. 140, 143, 144 K c poprzez niedokonanie

ich analizy w sytuacji, w której inwestycja wprowadzi ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich

W. K. i W. M. podnieśli w skardze zarzuty naruszenia następujących przepisów:

* art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w

związku z art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne

uznanie, ze planowana inwestycja jest decyzją o ustaleniu lokalizacji celu

publicznego,

* art. 155 k p a w zw z art. 156 § 1 pkt 2 k p a poprzez dokonanie błędnej

wykładni przepisów, na podstawie których dokonuje się oceny, czy decyzja

Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

- art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez

stwierdzenie, ze niezamieszczenie w decyzji konkretnych typów anten, mocy oraz

azymutów nie jest rażącym naruszeniem prawa w sytuacji, w której organ

architektoniczno-budowlany nie ma możliwości skorygowania decyzji, zwłaszcza ze

nie dysponuje aktami sprawy z postępowania lokalizacyjnego, ani wskazaną przez

SKO opinią Wydziału Kształtowania Środowiska UM z dnia 17 grudnia 2010 r, czy

tym bardziej dokumentacją dostarczoną przez inwestora - które ponadto nie jest

wiążące ani dla organu wydającego decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego,

ani tym bardziej dla organów architektoniczno-budowlanych,

- art. 54 pkt 1 i art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu

przestrzennym poprzez uznanie, ze wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji

celu publicznego bez określenia jej wszystkich elementów (parametrów

technicznych) nie jest dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa w sytuacji, w której

bez tych elementów inwestycja ta może być kształtowana dowolnie - z zagrożeniem

dla zdrowia ludzi oraz środowiska,

* art 74 pkt 1 Konstytucji RP w ten sposób, ze organy orzekające w sprawie

odmówiły zbadania bezpieczeństwa ekologicznego inwestycji, a w konsekwencji

dopuściły do sytuacji, w której realizacja inwestycji bez jakiejkolwiek kontroli

parametrów technicznych inwestycji może prowadzić do narażenia życia i zdrowia

obywateli,

* art. 53 ust 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

poprzez jego błędne zastosowania wskutek przyjęcia, ze w sprawie upłynął 12-

miesięczny termin od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji

inwestycji celu publicznego,

* prawa procesowego, tj art 7, art 8, art 76 § 1, art 77 § 1, art 84 § 1 i § 2,

art 107 § 3 k p a oraz art 153 P p s a

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie

W toku postępowania sądowoadmmistracyjnego do sprawy w miejsce zmarłej skarżącej E. T. wstąpili jej następcy prawni W. K., J. D. i K. T..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać legalność rozstrzygnięcia zapadłego w danym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd z urzędu, tj. nawet w przypadku braku wskazania przez stronę skarżącą, bierze pod uwagę zaistniałe na etapie postępowania administracyjnego naruszenia prawa i ocenia, czy ich skutki powinny być wyeliminowane z obrotu prawnego.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, co nie oznacza, że WSA w Krakowie podziela w pełni jej wszystkie argumenty. Sąd nie podziela argumentów skarżących kwestionujących spełnianie przez przedmiotową inwestycję inwestycji celu publicznego. Sąd reprezentuje i przychyla się w tym przypadku do linii orzeczniczej sądów i stanowiska SKO wykazujących, że realizacja tego typu obiektów stanowi realizację celu publicznego w zakresie budowy i utrzymania urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji (art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami -1. jedn. Dz. U. nr 102 z 2010 r., póz. 651 ze zm.).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia 30 sierpnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja SKO w [...] z dnia 10 maja 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] przy ul. K. na działce nr [...] obr. [...]".dnia 31 maja 2011 r. - naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż postępowanie w kontrolowanej sprawie toczyło się w ramach postępowania nadzwyczajnego prowadzonego na zasadach określonych w art. 156-159 k.p.a. regulujących instytucję procesowo-materialną stwierdzenia nieważności decyzji.

Postępowanie to jest jednym z trybów nadzwyczajnych weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych. W orzecznictwie i doktrynie podnosi się, że stanowi ono wyjątek od uregulowanej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych w czasie. Zgodnie z ta zasadą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, w związku z tym uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Konsekwencją zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych w czasie jest fakt, iż decyzja administracyjna dotknięta jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. funkcjonuje w obrocie prawnym, wywołuje skutki prawne i korzysta z domniemania ważności do momentu stwierdzenia jej nieważności przez organ administracyjny. W ramach postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej organ bada wyłącznie, czy decyzja administracyjna w dacie jej podjęcia była dotknięta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. i w zależności od dokonanych w tym zakresie ustaleń stwierdza jej nieważność, bądź też odmawia stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.). Stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową służącą eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad z art. 156 § 1 k.p.a., dopuszczalne jest ono więc jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Oznacza ono, iż weryfikowany akt jest dotknięty ciężką wadliwością od chwili jego wydania (skutek ex tunc), a rozstrzygnięcie sądu nie wymaga wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

W tym miejscu trzeba dodatkowo zauważyć, że zgodnie z treścią art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio

W kontrolowanej sprawie skarżący domagają się stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lutego 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] przy ul. K. na działce nr [...] obr. [...]" - w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa polegającym przede wszystkim na nie zamieszczeniu w przedmiotowej decyzji parametrów inwestycji, tj. danych dotyczących typów i parametrów technicznych anten.

W praktyce orzeczniczej oraz doktrynie przvjmuje się, że o rażącym naruszenia prawa można mówić wówczas, gdy zachodzą łącznie trzy przesłanki, tj.:

- naruszenie prawa jest oczywiste, co oznacza, iż istnieje sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, czyli decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w powyższym przepisie prawnym, wbrew przesłankom określonym w tym przepisie;

vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010 r., II OSK 1910/09;

* naruszony przepis może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, nie wymaga wykładni, nie jest ocenny (treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu poprzez proste ich zestawienie z sobą); vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2010 r., VII SA/Wa 1821/10, LEX nr 760061;

* skutki wywołane przez decyzję (dla strony oraz społeczne, gospodarcze) nie są możliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (wystąpienie tych skutków powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa); vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10;

W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd zgodnie z którym, traktowanie naruszenia prawa jako rażącego może mieć miejsce tylko wyjątkowo -gdy jego wada jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (vide wyrok NSA z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Lex 28661), gdy zachodzi bezprawie, którego nie można tolerować ani usprawiedliwiać (wyroki NSA z 4 lipca 1996 r., II SA 1621/95 i z 31 stycznia 1994 r., II SA 771/93 oraz wyroki Sądu Najwyższego z 22 października 1987 r., II CRN 314/87 i z 16 lutego 1994 r., III ARN 1/94).

Z powyższego wynika, iż dla dokonania oceny, czy na tle konkretnej sprawy mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa, należy brać pod uwagę stopniowanie wad decyzji administracyjnej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi o tego rodzaju wady decyzji, które powodują konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w niej wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym.

Przenosząc poczynione uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż w ocenie Sądu Prezydent Miasta wydając decyzję z dnia 21 lutego 2011 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] Sp. z o.o. o oznaczeniu [...] przy ul. K. na działce nr [...] obr. [...]" - dopuścił się rażącego naruszenia prawa, o którym stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. we wskazanym powyżej rozumieniu przyjętym w doktrynie oraz orzecznictwie administracyjnym. W sprawie bowiem doszło, w ocenie Sądu, do naruszenia przez treść wydanej przez niego decyzji przepisu art. 54 pkt. 1, pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu pozwalającym zakwalifikować te naruszenia jako rażące.

W świetle przywołanego przepisu można wyróżnić następujące obligatoryjne elementy składowe treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, tj.:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Wymogi sformułowane przez ustawodawcę w przedmiocie obligatoryjnej treści decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego korespondują odpowiednio i spójnie z ustaleniami, które poczynił ustawodawca w odniesieniu do obligatoryjnej zawartości merytorycznej wniosku inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą.

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;

Decyzja lokalizacyjna, składająca się z tych wszystkich koniecznych elementów wiąże, w myśl art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Kwestią sporną w kontrolowanej sprawie jest istota parametrów technicznych, o których jest mowa w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określanych we wniosku inwestora, a następnie przytaczanych w treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdyż w przekonaniu SKO w [...] parametry te - "są parametrami o charakterze przestrzennym, urbanistycznym, a nie parametrami wynikającymi z samego funkcjonowania tego typu urządzeń, jak np. konkretne moce promieniowania, azymuty, sektory itp.".

SKO podniosło zarazem, że tego rodzaju kwestie, odnoszące się do sposobu działania tych urządzeń, należą do zakresu postępowania środowiskowego, czego potwierdzeniem jest opinia Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Miasta z dnia 17 grudnia 2010 r, w której dokonano oceny planowanej inwestycji właśnie pod względem parametrów technicznych jej funkcjonowania.

Zdaniem WSA w Krakowie powyższe stanowisko SKO jest błędne. Zgodnie z Uniwersalnym Słownikiem Języka Polskiego, parametr techniczny to wielkość charakterystyczna dla danego materiału, procesu lub urządzenia np. gęstość, szybkość, maksymalna masa. Słowo to, zgodnie ze Słownikiem, ma następujące konteksty znaczeniowe: optymalne parametry procesu technologicznego, parametry elementów konstrukcyjnych, niskie, wysokie parametry wytrzymałościowe tworzyw sztucznych. (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego, tom 4, red. S. Dubisz, PWN, Warszawa 2003, s. 364). Termin "technika" oznacza celowy, racjonalny, oparty na teorii sposób wykonywania jakichś czynności, posługiwania się czymś. Są to też w drugim znaczeniu środki materialne i umiejętność posługiwania się nimi (ibidem s. 782-783). Z kolei przymiotnik "techniczny" w pierwszym znaczeniu "odnoszący się do techniki" - odnosi się praktycznego wykorzystania osiągnięć nauki w przemyśle, transporcie, medycynie, itp., stosowany w technice, zajmujący się techniką (ibidem s. 782).

Skoro przedmiotem treści rozstrzygnięć decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest rodzaj inwestycji, a następnie między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia łudzi, to trudno sobie wyobrazić, aby racjonalny ustawodawca posługując się w art. 52 ust. 2 pkt lit. c ustawy pojęciem parametrów technicznych i w art. 54 pkt 1, pkt 2lit. c), d) ustawy: pojęciem rodzaju inwestycji, oraz odpowiednio pojęciem ochrony zdrowia i środowiska oraz interesów osób trzecich -miał na myśli tylko parametry przestrzenne i urbanistyczne, które w rozumieniu Kolegium głównie sprowadzają się do gabarytów planowanych przedsięwzięć i kwestii związanych z ładem przestrzennym.

W tym miejscu Sąd dodatkowo podnosi, że w art. 52 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca osobno stanowi o parametrach technicznych w oddzieleniu od wypowiedzi o gabarytach projektowanych obiektów budowlanych (zob. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) i odpowiednio lit. c.). Jest oczywiste, że w zależności od rodzaju inwestycji będzie ona miała dla siebie swoiste parametry techniczne, co więcej te parametry techniczne decydują o rodzaju inwestycji, który jest zasadniczym punktem wyjścia i odniesienia dla treści decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro wartością chronioną przez decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest m m ochrona środowiska i zdrowia ludzi oraz ochrona interesów osób trzecich, to w żaden sposób z pojęcia parametrów technicznych i rodzaju inwestycji, o których stanowi odpowiednio art 52 i art 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie można wyeliminować parametrów technicznych w znaczeniu atrybutów technicznych charakterystycznych dla jego funkcjonowania i oddziaływania na środowisko, ludzi i przestrzeń.

Uwzględniając przytoczone przepisy i poczynione do nich uwagi należy jednoznacznie stwierdzić, ze decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonu komórkowej, aby stanowić decyzję lokalizacyjną odpowiadającą wymogom art 54 w/w ustawy, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w tym typu anten, z jakich składać ma się planowana wieża telekomunikacyjna, ich mocy oraz ilości Tylko bowiem takie określenie zamierzenia inwestycyjnego stanowi o realizacji celu publicznego polegającego na budowie obiektu łączności publicznej i tym samym może być objęte decyzją lokalizacyjną Treść art 54 analizowanej ustawy jest jednoznaczna Jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy administracyjne do wskazania określonych warunków (m m w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, co jest szczególnie podnoszone w sprawach dotyczących budowy stacji bazowych telefonu komórkowej), to te warunki nie mogą być opisane ogólnikowo bez nawiązania do konkretnych parametrów technicznych, tym bardziej, ze parametry techniczne przedsięwzięć determinują i uzasadniają warunki wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi

Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów (typ anten, ich moc oraz ilość) jest niezbędne, albowiem zgodnie z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę Wskazana wyżej materia nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę Organ budowlany zatem nie jest uprawniony do dokonywania wykładni takiej decyzji i ustalania jej właściwej treści (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 września 2005 r, IV SA/Wa 79/05, LEX nr 192928, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008 r, II SA/Go 400/08, LEX nr 540401) Za inwestycję celu publicznego może być uważane tylko takie zamierzenie, które jest technicznie konieczne do realizacji celu publicznego, nie zaś takie, które ma wykonaniu wskazanego celu jedynie sprzyjać Inwestycja w takim kształcie stanowi bowiem o realizacji celu publicznego (por np wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2007r, sygn. akt II OSK 1506/06, niepubł, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 438619)- stąd tez ustalenie parametrów technicznych w treści decyzji jest obligatoryjne.

W przedmiotowej sprawie natomiast, jak słusznie podnosiła strona skarżąca i co zresztą potwierdziło także SKO w [...] w zaskarżonych rozstrzygnięciach, takich elementów treści - kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta nie zawierała.

Rodzaj inwestycji został bowiem określony jedynie poprzez wskazanie, ze inwestycję stanowi budowa masztu kratowego o wysokości do 12 metrów wraz z zespołami anten sektorowych i radiolmiowych, zamontowanych na konstrukcji wsporczej na części dachu budynku mieszkalnego oraz montaż szaf aparaturowych dla urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo-odbiorczych Już nie z treści decyzji Prezydenta Miasta, ale z akt sprawy wynika, co jest niedopuszczalne, ze elementy planowanej inwestycji stanowić mają trzy anteny sektorowe typu [...] 80010 304 pracujące w paśmie 900 MHz, trzy anteny sektorowe typu [...] 742215 pracujące w paśmie 900 MHz oraz antena radiolmn.

W kontrolowanej decyzji Prezydenta Miasta istotne, wiodące w/w parametry planowanej inwestycji nie zostały określone ani w ramach punktu określającego rodzaj inwestycji (pkt 1 decyzji), ani w ramach punktu precyzującego warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów szczególnych (pkt 2 decyzji)

Podzielić należy bowiem stanowisko, wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2008r, sygn akt II SA/Go 400/08, iż konieczne jest konkretne wskazanie jakiego typu są to anteny, jakiej mocy i wreszcie z ilu anten ma składać się planowana wieża telekomunikacyjna Precyzyjne wskazanie w decyzji tych elementów jest niezbędne, albowiem zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę Dołączona do wniosku inwestora informacja o planowanym przedsięwzięciu (na którą powołało się SKO określając charakter inwestycji), w żadnej mierze obowiązków organu w tym zakresie nie realizuje Skoro na organie administracji ciąży obowiązek określenia w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagań wynikających z przepisów szczególnych (art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), orzekając w sprawie indywidualnej musi on dokonać konkretyzacji określonych wymagań normatywnych w kontekście planowanego przedsięwzięcia, precyzując ciążące na inwestorze konkretne obowiązki lub wynikające z przepisów ograniczenia Decyzja w tym zakresie ma charakter konstytutywny (por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2008r, sygn. akt IV SA/Wa 128/08, niepubl, dostępny w Systemie Informacji prawnej Lex nr 499860)

Brak więc określenia w kwestionowanej decyzji parametrów przedmiotowej inwestycji, a w szczególności nie sprecyzowanie w niej typu, mocy oraz ilości anten przesądza o rażącym naruszeniu przez Prezydenta Miasta decyzją z dnia 21 lutego 2011 r postanowień art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Naruszenie kwestionowaną decyzją wskazanego przepisu ma charakter rażący, albowiem jest ono oczywiste, a treść naruszonego przepisu może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu Skutki zaś wywołane przez sporną decyzję, zarówno te wynikające dla strony jaki i interesu publicznego, są z uwagi na charakter spornego przedsięwzięcia i wagę naruszonych przepisów niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań zasady praworządności, natomiast korzyści związane z podważeniem takiej decyzji są znacznie większe niż te wynikające ze stabilności ostatecznej decyzji administracyjnej Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, ze kwestionowana decyzja dotknięta była wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k p a Pomimo zaistnienia w sprawie tych wszystkich przedstawionych powyżej prawnych okoliczności, SKO w [...] w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 10 maja 2013 r - nie stwierdziło tych okoliczności w trybie art. 158 w zw z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w zw. z art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 p.p.s.a. - zobowiązany był do uchylenia obu wymienionych w pkt l sentencji wyroku decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a.