Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1060/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia NSA del. Janusz Furmanek Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Wa 1742/12 w sprawie ze skargi Z. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od Z. M. na rzecz Ministra Skarbu Państwa zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 1742/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 1992 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2009 r., Z. M. wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez jej ojca – M. M. mienia w miejscowości W. w powiecie w. (województwo w.).

Decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], Wojewoda Z. odmówił Z. M. uwzględnienia w/w wniosku.

W toku postępowania ustalono, że M. M. zmarł w dniu [...] lipca 1944 r. w P. na Litwie a spadek po nim nabyły: żona – J. S. w [...] części co do majątku nieruchomego i w [...] części co do majątku ruchomego oraz córka Z. M. w [...] części co do majątku nieruchomego i w [...] części co do majątku ruchomego (vide: postanowienie Sądu Rejonowego [...] w S. z dnia [...] listopada 2010 r., sygn. akt [...]).

W dniu [...] października 1995 r. zmarła J. S. a prawa spadkowe po niej przeszły na jej córkę – Z. M. w całości (vide: postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...]).

Ponadto, Wojewoda wskazał, że z zaświadczenia Centralnego Państwowego Archiwum L. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] (po poprawieniu pomyłki uczynionej przez tłumacza przysięgłego) wynikało, że: w księdze hipoteki nieruchomości nr [...] na znajdującej się liście działek wsi W. w gminie P., po podziale na zaścianki, zatwierdzonej w dniu [...] maja 1930 r. jest zapisany W. M.; w zasobach archiwalnych W. Komisji Klasyfikacyjnej ds. Wyceny Gruntów znajduje się lista działek, zatwierdzona w dniu [...] września 1936 r., z której wynika, że to również W. M. posiadał we wsi W. [...] ha [...] m2 gruntów, zaś w zasobach archiwalnych Zarządu Statystyki L., w informacjach z powszechnego spisu mieszkańców Okręgu Generalnego L. z dnia [...] maja 1942 r., na karcie mieszkanie-gospodarstwo mieszkańców, wykazano: M. W. [lit. – M. V.] i M. M. [lit. – M. M.]: M. M., głowa rodziny, rolnik na gospodarstwie prywatnym; żona J.; córka Z. [lit. – J., Z.].

Poza tym organ podkreślił, że z oświadczenia złożonego przez wnioskodawczynię w dniu [...] stycznia 2011 r. wynikało, iż właścicielem gruntów był W. M. (dziadek wnioskodawczyni), który "przekazał tę część ziemi jej ojcu". Fakt ten potwierdzało również oświadczenie świadka – G. W. z dnia [...].03.2011 r. która podała, że właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni około [...] ha (zabudowania, dom, stodoła i obora), położonego na kolonii wsi W. był W. M.. Z protokołu zaś przesłuchania świadka E. D. z dnia [...] kwietnia 2011 r. wynikało, że właścicielem nieruchomości był prawdopodobnie ojciec Z. M., który dostał część majątku należącego do jego ojca.

W tej sytuacji, biorąc pod uwagę, że powyższe dowody wskazywały, iż właścicielem, pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, nieruchomości, był W. M., Wojewoda Z. wezwał Z. M. do przedłożenia postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po w/w osobie. Odpowiadając na powyższe wezwanie organu, Z. M. oświadczyła jednak, że nie wystąpi z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po W. M., natomiast jest w posiadaniu postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po M. M. i ubiega się o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez niego nieruchomości poza granicami obecnymi państwa polskiego.

Organ zwrócił się zatem do Archiwum Akt Nowych w W. z prośbą o informację, czy w zasobach tej instytucji znajduje się opis mienia "pozostawionego", wystawiony na nazwisko: M. M., J. M. lub P. S., potwierdzający własność nieruchomości pozostawionej w miejscowości W., jednak uzyskał odpowiedź odmowną.

Poza tym Wojewoda wystąpił także do Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w W. z prośbą o pomoc w uzyskaniu informacji, czy w zasobach archiwów Litwy istnieją dokumenty potwierdzające posiadanie przez M. M. prawa własności nieruchomości (w szczególności ich powierzchni i rodzaju) w miejscowości W., ale - w odpowiedzi - Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w W. poinformowała, że nie może nadać biegu sprawie, ponieważ od marca 2012 r. archiwa litewskie żądają opłaty za czynności udostępnienia dokumentów. O fakcie tym Wojewoda Z. powiadomił Z. M., wskazując jednocześnie na zasadność wystąpienia przez nią do archiwum litewskiego w celu uzyskania stosownych dokumentów. Wnioskodawczyni nie podjęła jednak żadnych czynności.

Jednocześnie Wojewoda ustalił, że z zaświadczenia Archiwum Państwowego w O. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], wynikało, że Z. M. została zarejestrowana jako repatriantka w Punkcie Etapowym PUR w L. w dniu [...] czerwca 1945 r. Z uzyskanej zaś z Archiwum Akt Nowych w W., uwierzytelnionej kserokopii fragmentu "Odpisu książki rejestracyjnej repatriantów za okres od [...] czerwca do [...] czerwca 1945r" wynikało, że pod pozycją [...] figuruje Z. S. (obecnie M.).

W rezultacie więc, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], Wojewoda Z. odmówił Z. M. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. M. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości położonej w miejscowości W., powiat w. , województwo w.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda Z. wskazał, że w spawie brak było dowodów potwierdzających posiadanie przez M. M. nieruchomości w miejscowości W., pow. N..

Rozpoznając sprawę, w trybie instancji odwoławczej, Minister Skarbu Państwa, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Z. Powołując się na treść przepisu art. 77 § 1 k.p.a., organ centralny wyjaśnił, że choć zasadą jest, iż to organ administracji zbiera a następnie rozpatruje cały materiał dowodowy, to jednak ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nakłada również na strony postępowania, obowiązek przedłożenia dokumentów, niezbędnych do potwierdzenia tego prawa. Tymczasem, z zaświadczenia Centralnego Państwowego Archiwum L. z dna [...] kwietnia 2009 r. wynikało, że to W. M. posiadał we wsi W. [...] ha [...] m2. Zaświadczenie to wprawdzie wymieniało również M. M. i określało go jako "(...) głowę rodziny, rolnika na gospodarstwie prywatnym", ale brak było jednak jakichkolwiek dokumentów, potwierdzających tytuł własności w/w do tego mienia, jego rodzaj i powierzchnię - na moment opuszczenia przez spadkobierców M. M. Kresów Wschodnich.

W rezultacie, Minister zauważył, że choć Wojewoda Z., mając na celu wyjaśnienie posiadania przez M. M. części opisanej na wstępie nieruchomości, podjął wszelkie jakie mógł czynności, przy jednoczesnej bierności samej wnioskodawczyni, to po analizie materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie, stwierdzić należało, że brak było wystarczających dowodów potwierdzających jego tytuł własności, rodzaj i powierzchnię mienia na czas opuszczenia przez spadkobierców M. M. Kresów Wschodnich.

Na wyżej przedstawioną decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2012 r., Z. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wyraziła swoje rozgoryczenie pracą organów administracji i twierdziła, że nie jest w stanie udowodnić "wspomnianej przez nią części ziemi", przekazanej przez dziadka W. M. – jej ojcu M. M. Podniosła również, że nie mając danych dziadka, nie może poczynić starań o stwierdzenie nabycia po nim praw spadkowych ani udowodnić przekazania części posiadłości jej ojcu.

Odpowiadając na skargę, Minister Skarbu Państwa wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż nie zasługiwała ona na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu, zarówno ocena wyrażona w zaskarżonej decyzji Ministra Skarbu Państwa, jak i w poprzedzającej ją decyzji Wojewody Pomorskiego, były prawidłowe. Wskazując na treść art. 5 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako: "ustawa zabużańska", Sąd wyraził pogląd, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek zgromadzenia i przedstawienia niezbędnych dowodów, potwierdzających spełnienie przesłanek warunkujących przyznanie prawa do rekompensaty. W rozpoznawanej zaś sprawie, jak wywodził Sąd, pomimo istniejącego po stronie wnioskodawczyni obowiązku udowodnienia "pozostawienia" przez jej ojca nieruchomości, organy orzekające w sprawie, mając na uwadze regulacje, zawarte w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego (w tym art. 77 § 1), próbowały same wyjaśnić okoliczność posiadania tytułu własności do nieruchomości przez M. M., a które to działania zakończyły się jednak niepowodzeniem.

Dodatkowo Sąd zwrócił uwagę na fakt, iż sama skarżąca w skardze podała, że nie jest w stanie udowodnić "wspomnianej przez nią części ziemi" przekazanej przez dziadka W. M. – jej ojcu M. M.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Z. M. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny istotnego naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania a to: art. 7, 8, 9, 77 §1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wnikliwego i wyczerpującego postępowania w sprawie, brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co naruszało zaufanie do władzy publicznej, które to naruszenia miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak analizy oraz brak ustosunkowania się do okoliczności i zarzutów podnoszonych przez skarżącą w piśmie a dnia [...] stycznia 2013 r. (data wpływu do Sądu [...] stycznia 2013 r.), a dotyczących właśnie braku przeprowadzenia wnikliwego i wyczerpującego postępowania w sprawie, w tym zebrania materiału dowodowego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnoszono w szczególności, że Sąd I instancji naruszył wskazane wyżej przepisy, nie biorąc pod uwagę rażących zaniedbań organów administracji. Organy obu instancji zaniechały bowiem podstawowego ustalenia tj. kto jest obecnie właścicielem owych gruntów, a w szczególności, na jakiej podstawie nabył te grunty. Ewentualna decyzja o nacjonalizacji lub wywłaszczeniu gruntów wskazywać zaś powinna osobę wywłaszczoną, lub której ziemię znacjonalizowano. Mogłoby to ewentualnie pozwolić skarżącej na wykazanie, że właścicielem gruntów pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej był jej ojciec – M. M. Dokumenty takie mogą natomiast znajdować się w archiwach Federacji Rosyjskiej, jako następcy prawnego ZSRR, które administrowały tymi ziemiami po zajęciu ich w 1939 r.

Wskazywano też, że ziemie te przekazane zostały następnie Litwie - na mocy układu ZSRR - Litwa (także w 1939 r.). W 1940 r. rozpoczęła się okupacja Litwy przez ZSRR, którą przerwał atak II Rzeszy na ZSRR w dniu 22 czerwca 1941 r. Pod okupacją niemiecką Litwa miała zaś duży stopień samodzielności, o czym świadczyć może przeprowadzony w 1942 r. spis powszechny ludności, wspominający M. M. - ojca skarżącej.

Podnoszono również, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się obecnie na terenie Republiki Litewskiej - państwa członkowskiego Unii Europejskiej, które z pewnością prowadzi dokładny wykaz gruntów, choćby dla potrzeb wspólnej polityki rolnej i bezpośrednich dopłat unijnych dla rolnictwa. Wydaje się więc, że sprawdzenie koniecznych w tej sprawie danych - w ramach współpracy organów administracji unijnej - nie byłoby problemem dla Wojewody Z., podczas, gdy skarżąca jest osobą schorowaną i w podeszłym wieku .

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Skarbu Państwa wnosił o jej oddalenie wraz zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które to podstawy, okazały się jednak nieuzasadnione.

Przede wszystkim wyjaśnić należy, że Z. M., wnioskiem z dnia [...] grudnia 1992 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2009 r., wystąpiła o potwierdzenie prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości przez jej ojca – M. M. (i taki wniosek do końca postępowania popierała), w sytuacji, gdy ojciec jej zmarł w dniu [...] lipca 1944 w P. na L. (vide: postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...] o stwierdzeniu zgonu) a zatem po wybuchu II Wojny Światowej nigdy nie opuścił Kresów Wschodnich, gdyż - jak podkreślała to w wielu pismach skarżąca – został on zamordowany na Litwie przez Niemców. Z tego już powodu powyższy wniosek - co do zasady – nie mógł zostać przez organ wojewódzki uwzględniony, bowiem M. M. nie mógł w ogóle być uznany za "właściciela nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa polskiego" – w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, z późn. zm.). Żadnej bowiem nieruchomości przed swoją śmiercią nie pozostawił poza obecnymi granicami państwa.

W analizowanym stanie faktycznym za właścicieli nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami państwa mogły być zatem ewentualnie – z formalnego punktu widzenia - uznane jedynie spadkobierczynie M. M., to jest sama skarżąca - jako jego córka i jego żona – J. Zarówno skarżąca jak i jej matka repatriowały się do Polski w czerwcu 1946 r. (vide: zaświadczenie z Archiwum Państwowego w O. z dnia [...] lutego 2009 r.) a więc to one – co do zasady – to one mogły być traktowane jako osoby, które pozostawiły mienie poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Tym niemniej, przyjmując nawet, że w tej sprawie intencją Z. M. było uzyskanie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu nieruchomości pozostawionych miejscowości W. w powiecie w. (województwo w.), które poprzednio należały do jej rodziny, a gdyby nie wybuch II Wojny Światowej i - będąca jej następstwem – zmiana polskiej granicy wschodniej, należała by do niej, trzeba podkreślić, iż skarżąca, składając powyższy wniosek, winna dopełnić obowiązków, wynikających z treści przepisów ustawy zabużańskiej. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 w/w ustawy (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy), potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. W myśl zaś art. 6 ust. 1 ustawy do wniosku takiego strona jest obowiązana dołączyć szereg dokumentów. Wśród nich ustawodawca w art. 6 ust. 1 pkt 1 wymienia dowody, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, z przyczyn, o których mowa w art. 1, oraz o rodzaju i powierzchni tych nieruchomości. Z tej przyczyny, należy stwierdzić, że składając przedmiotowy wniosek, skarżąca winna przedłożyć dokument, z którego wynikałoby, iż jej ojciec (jej poprzednik prawny) legitymował się prawem do określonego konkretnie mienia. Z zaświadczenia Centralnego Państwowego Archiwum Litwy z dnia [...]kwietnia 2009 r. nr [...] wynikało natomiast, że tego rodzaju legitymację w 1926 r. i 1930 r. posiadał W. M. (prawdopodobnie dziadek skarżącej). Wg zaś danych, opartych na wynikach powszechnego spisu mieszkańców Okręgu Generalnego Litwy z dnia [...] maja 1942 r., na karcie mieszkanie-gospodarstwo mieszkańców wymieniono: M. W. (M. W., głowa rodziny, rolnik na gospodarstwie prywatnym, na utrzymaniu dzieci; żona M., synowie: J, W, najemnik W. J.) i M. M. (M. M., głowa rodziny, rolnik na gospodarstwie prywatnym; żona J.; córka Z.).

Z tej przyczyny uznać należy, że zasadnie organy zwracały się do skarżącej o przedstawienie postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia praw do spadku po W. M., gdyż konieczne ono było do wywiedzenia potencjalnego udziału spadkowego, jaki przysługiwał jej ojcu M. w schedzie spadkowej po W. M. W ten sposób zatem można byłoby następnie określić wielkość praw skarżącej do nieruchomości położonej w W., czego jednak Z. M. nie przedstawiła ani w żaden inny sposób nie wykazała praw jej ojca do w/w mienia.

Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 27 ustawy zabużańskiej z 2005 r., postępowanie w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i niezakończone przed dniem jej wejścia w życie prowadzi się na podstawie przepisów tej ustawy. Zawiera zaś ona zarówno przepisy materialnoprawne jak procesowe. Z uwagi na fakt, że jest to ustawa szczególna, zwarte w niej przepisy proceduralne mają pierwszeństwo, przed przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z tym, choć omawiana ustawa nie ogranicza obowiązków, które – na zasadzie kodeksu postępowania administracyjnego, obciążają organ, tym niemniej wprowadza ona również ustawowe obowiązki zobowiązujące wnioskodawcę do określonego postępowania. Brak zaś zadośćuczynienia tym obowiązkom przez stronę postępowania skutkuje – w przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 i art. 5 ust. 1 i 2 ustawy - wydaniem decyzji odmownej (art. 7 ust. 2 ustawy).

Taka sytuacja zachodziła w analizowanej sprawie, gdyż wnioskodawczyni – Z. M. nie dołączyła do wniosku dokumentu, z którego wynikałby bezspornie fakt, że ojcu jej – M. M. przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości położonej w miejscowości W. w powiecie w. (województwo w.) lub do jej określonej części.

Niezasadnie zatem skarżąca zarzucała Sądowi Wojewódzkiemu naruszenie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie, istotnego naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania, w postaci: art. 7, 8, 9, 77 §1 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wnikliwego i wyczerpującego postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co – jej zdaniem - naruszało zaufanie do władzy publicznej, bowiem organ wojewódzki w rzeczywistości podejmował – z własnej inicjatywy - szereg działań, mających ustalić tytuł prawny M. M. do w/w nieruchomości lub jej części a w sytuacjach, w których konieczna była inicjatywa samej skarżącej (np. konieczność wystąpienia do sądu z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po W. M., czy sugestia ponownego wystąpienia do Archiwum Państwowego w W.), zwracał jej na to uwagę.

Wyjaśnić też wypada, że całkowicie zbędne było ustalanie w tej sprawie, jak sugerowano to w skardze kasacyjnej, kto jest obecnie właścicielem gruntów, należących poprzednio do W. M. oraz wyjaśnienia na jakiej podstawie je nabył. Nieruchomości obywateli polskich, znajdujące się przed wrześniem 1939 r. na terenach tzw. Litwy Wileńskiej, tak samo zresztą, jak grunty położone na obszarze Republiki Litwy (Litwa Kowieńska) w 1940 r. – dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR – zostały ("tymczasowo") objęte działaniem Kodeksu Cywilnego RFSRR z 1922 r. (który nie przewidywał możliwości istnienia prywatnej własności ziemi) a ponadto w tym samym roku parlament litewski uchwalił ustawę o nacjonalizacji ziemi. W związku z powyższym, po wybuchu II Wojny Światowej nie były na Litwie wydawane żadne, indywidualne decyzje wywłaszczeniowe, z których treści można byłoby ewentualnie ustalić, komu poprzednio przysługiwał do mienia nieruchomego tytuł własności. Okoliczność, więc komu obecnie przysługuje prawo własności do nieruchomości położonej we wsi W. w dawnej gminie P., nie mogło w niczym pomóc w zakresie ustalenia stanu prawnego, jaki istniał w 1940 r. czy w 1944 r.

Niezasadny był również zarzut, dotyczący naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak analizy oraz brak ustosunkowania się do okoliczności i zarzutów podnoszonych przez skarżącą w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. Sąd prawidłowo bowiem rozpoznał istotę zagadnienia, które występowało w niniejszej sprawie, a dokonana przez niego ocena prawna była w pełni zasadna i wystarczająco uzasadniona.

Uznając zatem, że skarga kasacyjna była nieusprawiedliwiona, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na przepisie art. 207 §2 p.p.s.a.