Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 328/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6349 Inne o symbolu podstawowym 634
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 400
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - tekst  jednolity
article: art. 117 ust. 4 w zw. z art. 7 pkt 4
journal: Dz.U. 2009 nr 153 poz 1227
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Paweł Zaborniak /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lipca 2013 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia niewykonania pracy z przyczyn represji politycznych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. K. jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (zwany dalej także Kieronikiem) z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], potwierdzająca, że K. K. nie wykonywał pracy w pewnym okresie czasu na skutek represji politycznych.

Zaskarżone rozstrzygnięcie Kierownika zostało wydane w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: wnioskiem z dnia 11 września 2012 r. K. K. zwrócił się do Kierownika o potwierdzenie, że pozostawał bez pracy na skutek represji politycznych.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], Kierownik potwierdził, że K. K. w okresie od dnia 16 sierpnia 1985 r. do dnia 25 października 1985 r. nie wykonywał pracy na skutek represji politycznych. Organ powołując się na art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), odstąpił od uzasadnienia decyzji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. K. wniósł o sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i nie zgodził się z jej treścią.

Kierownik Urzędu w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. wskazał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnił, że art. 22 ust. 1 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 2012 r. poz. 400, zwana dalej ustawą o kombatantach) stanowi, że o spełnieniu warunków uzasadniających potwierdzenie pozostawania bez pracy na skutek represji politycznych orzeka Kierownik lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby. Dla uzyskania potwierdzenia konieczne jest złożenie przez zainteresowanego wniosku oraz poparcie go odpowiednimi dowodami. Dowody te oceniane w trybie k.p.a., winny dokumentować fakt pozostawania bez pracy przed 4 czerwca 1989 r. oraz, że taki stan rzeczy był wynikiem represji o podłożu politycznym. Kierownik uznał okoliczności podnoszone przez stronę za udowodnione. Okres pozostawania bez pracy od 16 sierpnia 1985 r. do 25 października 1985 r. potwierdza m.in. pismo ZUS z dnia 17 października 2012 r. Taki też okres został przyjęty w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. Odnosząc się do powołanej przez wnioskodawcę ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wyjaśnił, że umożliwia ona jedynie zbadanie okoliczności dotyczących represji, których skutkiem było niewykonywanie pracy. Przepisy te nie pozwalają wziąć pod uwagę innych represji, które wymienia strona, takich jak aresztowania czy przesłuchania. Organ nie neguje działalności, którą prowadził skarżący i represji jakimi podlegał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. K., nie zgodził się z treścią zaskarżonej decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Skarżący wskazał, że został wezwany przez organ o przedłożenie dokumentów, które uległy zniszczeniu. Podniósł, że zakład pracy w którym pracował uległ likwidacji. Zwrócił uwagę na swoją sytuację zdrowotną (ze względu na wiek) oraz finansową (nie stać go na adwokata). W końcowej części zwrócił się o wnikliwe rozpoznanie jego sprawy.

W odpowiedzi na skargę Kierownik wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdził co następuje:

Skarga okazała się niezasadna, co obliguje Sąd do jej oddalenia.

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić stronie, że wydana na jego wniosek decyzja jest dla korzystna albowiem uwzględnia żądanie zgłoszone w oparciu o art. 117 ust. 4 w związku z art. 7 pkt 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.; zwana dalej ustawą o emeryturach). Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów potwierdził zaskarżonym aktem fakt pozostawania bez pracy skarżącego w określonym czasie z powodu represji politycznych. Wobec tego, decyzja którą zaskarżyła strona uwzględnia jego podanie sporządzone w dniu 11 września 2012 r. (wpływ do Urzędu Kombatantów i Osób Represjonowanych - 12 września 2012 r.).

Kontrolowany akt został wydany na podstawie przepisów ustawy o kombatantach oraz ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Działalności Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dotyczą przede wszystkim dwie regulacje materialnoprawne ustawy o emeryturach. Otóż w myśl art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o emeryturach, okresem składkowych jest okres świadczenia pracy po 1956 r. na rzecz organizacji politycznych i związków zawodowych, nielegalnych w rozumieniu przepisów obowiązujących do kwietnia 1989 r. Natomiast według, art. 7 pkt 4 ustawy o emeryturach okresem nieskładkowym jest okres niewykonywania pracy w okresie przed dniem 4 czerwca 1989 r. na skutek represji politycznych, nie więcej jednak niż 5 lat.

W kompetencje do wydania aktów potwierdzających wyżej opisane okresy wyposaża Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych art. 117 ust. 4 ustawy o emeryturach, stanowiąc że okresy, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 10 i art. 7 pkt 4, mogą być udowodnione dokumentami lub zeznaniami świadków. Oceny tych dokumentów i zeznań dokonuje, w drodze decyzji, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych zgodnie z przepisami o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Kierownik prowadząc postępowanie wyjaśniające obowiązany jest uwzględnić przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a).

K. K. we wniosku z dnia 11 września 2012 r. wyraził w sposób wyraźny wolę wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 7 pkt 4 ustawy o emeryturach, czyli decyzji deklarującej pozostawanie bez pracy przed dniem 4 czerwca 1989 r. na skutek represji politycznych. Stanowiąca przedmiot skargi do WSA decyzja Kierownika załatwia ten wniosek albowiem konkretyzuje wobec strony normę wyrażoną w art. 7 pkt 4 ustawy o emeryturach. Sąd podkreśla, że decyzja Kierownika z dnia [...] lutego 2013 r. nie rozstrzyga o kolejnym wniosku skarżącego z dnia 1 grudnia 2012 r. o wydanie decyzji na podstawie art. 117 ust. 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy o emeryturach. W rezultacie, granice kontroli sądowoadministarcyjnej wyznacza treść zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]. Ze względu na zakreślony obszar sprawy, Sąd zobowiązany był ustalić czy Kierownik nie naruszył art. 7 pkt 4 ustawy o emeryturach.

Zdaniem Sądu, organ wyjaśnił w oparciu o wszechstronnie zebrany i oceniony materiał dowodowy, iż skarżący w okresie od 16 sierpnia 1985 r. do 25 października 1985 r. nie wykonywał pracy na skutek represji politycznych. Ten fakt potwierdza przede wszystkim dowód w postaci świadectwa pracy z dnia 31 maja 1999 r. znak: [...] , zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 października 2012 r. oraz oświadczenia skarżącego z dnia 10 stycznia 2013 r. Wskazane dokumenty wskazują, że w okresie od 16 sierpnia 1985 r. do 25 października 1985 r. K. K. pozostawał bez pracy. W treści świadectwa pracy jako przyczynę ustania stosunku pracy w H. bez wypowiedzenia podano winę pracownika. Okoliczności ustania stosunku pracy a mające charakter represji politycznych opisał skarżący w piśmie z dnia 10 stycznia 2013 r. : w dniu 15.08.1985 r. w czasie wykonywania pracy kierownik odcinka robót pod którego podlegałem kazał mu opuścić natychmiast zakład bo wezwie SB i mnie usuną. Treść załączonych przez wnioskodawcę dowodów jednocześnie poświadcza, że nakaz opuszczenia zakładu pracy był spowodowany działalnością opozycyjną K. K. W aktach sprawy znajduje się bowiem m.in. kserokopia legitymacji członka NSZZ Solidarność a także postanowienie Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 9 marca 1984 r. [...] o zastosowaniu wobec K. K. dozoru Milicji Obywatelskiej z powodu, iż w okresie od listopada 1982 r. do listopada 1984 r. w S. w/w brał aktywny udział w działalności rozwiązanego związku zawodowego "Solidarność". Ponieważ fakt pozostawania bez pracy w okresie podanym przez Kierownika wynikał z całokształtu zebranego materiału dowodowego, to wydając zaskarżoną decyzję w oparciu o art. 7 pkt 4 ustawy o emeryturach nie naruszono art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na okres pozostawania bez pracy wskazuje także treść wniosku inicjującego postępowanie administracyjne, albowiem wnioskodawca wskazał okres od 1984 r. do 1985 r. W tym czasie skarżący pozostawał bez pracy tylko pomiędzy 16 sierpnia 1985 r. a 25 października 1985 r., co powoduje że organ nie mógł potwierdzić innych okresów niż podany wyżej.

Wobec tego, Sąd nie może stwierdzić naruszenia publicznych praw podmiotowych K. K. WSA rozpatrując skargę nie doszukał się innych niż wskazane w skardze naruszeń prawa materialnego i procesowego, które mogłyby zadecydować o skasowaniu zaskarżonych aktów administracyjnych Kierownika.

Z przedstawionych przyczyn skargę należało oddalić w oparciu o art. 151 p.p.s.a.