Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2107/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2009 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zwane dalej "SKO", utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy I. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], nakładającą na E. B., zwaną dalej "skarżącą", opłatę w wysokości 25833,00 zł z tytułu wzrostu wartości zbytej przez skarżącą nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,4325 ha, położonej w obrębie H., który to wzrost spowodowany został uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, iż w miejscowym planie szczegółowym zagospodarowania przestrzennego wsi H., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy S. nr [...] z dnia [...] maja 1992 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), przedmiotowa nieruchomość położona była w części o pow. 0,1090 ha na terenie leśnym - ustalenia wg pkt 2.2 (symbol planistyczny C11-RL, C14-RL), w części o pow. 0,2735 ha na terenie projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol planistyczny C13-MN, C15-MN), a w pozostałej części o pow. 0,0500 ha na terenie drogi dojazdowej o szerokości 6,0 m oraz na terenie ciągu pieszego wyłączonego z zainwestowania stanowiącego drogę eksploatacyjną dla rowu (symbol planistyczny 40 KUdw i C22-KX). Teren ten w części pozbawiony był prawa zabudowy kubaturowej. W wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi H. część "A", zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy I. nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr [...], poz.[...]), przedmiotowa nieruchomość przeznaczona została w części o pow. 0,3825 pod zabudowę mieszkaniową ekstensywną jednorodzinną na działkach leśnych (symbol planistyczny B30-MNRL), a w części o pow. 0,0500 ha na tereny komunikacji wewnętrznej ciągu pieszo-jezdnego oraz ciągu pieszego i dojazdu eksploatacyjnego do cieku wodnego (symbol planistyczny B 32 KWg i B31-CP). W dniu [...] marca 2006 r. skarżąca dokonała sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Biegły rzeczoznawca majątkowy na potrzeby przedmiotowego postępowania w dniu [...] kwietnia 2007 r. sporządził operat szacunkowy, w którym określił wartość przedmiotowej nieruchomości. Następnie w dniu [...] listopada 2007 r. sporządzono aktualizację operatu, którą zdaniem organu, w związku z tym, iż odpowiada ona wszystkim wymogom określonym w § 56 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109), traktować należy jako nowy operat szacunkowy, mogący stanowić podstawę ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości, spowodowanej uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. SKO podniosło, iż rzeczoznawca majątkowy - przy zastosowaniu podejścia porównawczego oraz metody korygowania ceny średniej - określił wartość przedmiotowego gruntu przed zmianą planu zagospodarowania przestrzennego oraz po zmianie przeznaczenia tej nieruchomości i w wyniku dokonanej wyceny ustalił, że wartość przedmiotowego gruntu w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego wzrosła o 86 110,00 zł. Zgodnie z szacunkiem rzeczoznawcy majątkowego wzrost wartości nastąpił w stosunku do tej części przedmiotowej nieruchomości, która w poprzednio obowiązującym planie miejscowym położona była na terenach leśnych bez prawa zabudowy, a w wyniku uchwalenia planu przeznaczona została pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. SKO stwierdziło także, iż w celu prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości rzeczoznawca majątkowy wskazał na rodzaj i liczbę cech wpływających na poziom cen na rynku, a także określił wagi poszczególnych cech wraz z zakresem współczynników korygujących dla tych cech. Ponadto z analizy strony 40 sporządzonego operatu szacunkowego z dnia [...] listopada 2007 r. jednoznacznie wynika, iż przy szacowaniu tej części gruntu, która w wyniku zmiany planu miejscowego przeznaczona została pod budownictwo mieszkaniowe, rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając przedstawioną na stronach 10-12 charakterystykę nieruchomości, przypisał jej cechom rynkowym następujące oceny: lokalizacja – przeciętna, wielkość, kształt i położenie szczegółowe gruntu słabe, sposób zagospodarowania – słaby, przeznaczenie w planie miejscowym – słabe (dobre) oraz uwarunkowania prawne – słabe. Powyższe atrybuty rynkowe i ich oceny uwzględnione zostały przy szacowaniu przedmiotowej nieruchomości. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż po dokonaniu analizy wykonanej wyceny wartości przedmiotowej nieruchomości brak jest podstaw do uznania, iż sporządzony przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy zawiera błędy. Tym samym, w ocenie SKO organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił dla skarżącej, jako zbywcy przedmiotowej nieruchomości opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wysokości 25833,00 zł. Organ stwierdził ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wójt Gminy I. ze szczegółami ustosunkował się do wątpliwości organu odwoławczego zawartych w poprzedniej decyzji z dnia [...] września 2007 r., w tym przede wszystkim wyjaśnił kwestię rozbieżności w powierzchni działki będącej przedmiotem wyceny, odniósł się do stanu zagospodarowania działki oraz możliwości zainwestowania tej nieruchomości wynikających z ustaleń poprzednio obowiązującego planu.

Skargę na decyzję SKO wniosła skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

- naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa w związku z art. 176 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że rzeczoznawca majątkowy J. N. nie podlega wyłączeniu z udziału w postępowaniu prowadzonym przez Wójta Gminy I. w przedmiotowej sprawie w rezultacie uchylenia decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w całości decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ,

- naruszenie przepisu art. 156 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 37 ust. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn.zm.) poprzez przyjęcie, że aktualizacją z dnia [...] listopada 2007 r. można było skorygować błędy "Operatu szacunkowego określającego różnicę wartości nieruchomości gruntowej położonej w H. przy ulicy [...] spowodowaną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" – opracowania z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz poprzez przyjęcie, że operat ten wraz ze wskazaną aktualizacją mogły być podstawą do wydania decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] ustalającej wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości działki nr ew. [...] o pow. 4325 m² - na skutek zbycia tej nieruchomości,

- naruszenie przepisu art. 7 kpa poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

- naruszenie przepisu art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. jak i wcześniejsza decyzja Wójta Gminy I. z dnia [...] kwietnia 2008 r. opiera się na "Operacie szacunkowym określającym różnicę wartości nieruchomości gruntowej położonej w H. przy ulicy [...] spowodowaną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" – opracowaniu z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz aktualizacji tego opracowania z dnia [...] listopada 2007 r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego J. N., zachodzą okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 kpa. Zdaniem skarżącej rzeczoznawca majątkowy J. N. podlegała wyłączeniu z mocy ustawy z udziału w postępowaniu prowadzonym w rezultacie uchylenia decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...] czerwca 2007 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Do konkluzji takiej prowadzi zastosowanie, przez art. 37 ust. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do rzeczoznawców majątkowych art. 24 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 176 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca podniosła również, iż po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] września 2007 r. decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...] czerwca 2007 r. z powodu uchybień i błędów operatu szacunkowego, w niniejszej sprawie na potrzeby wydania nowej decyzji powinien zostać sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, który wcześniej nie miał kontaktu ze sprawą, nowy operat szacunkowy, a nie aktualizacja poprzedniego operatu szacunkowego.

Skarżąca podniosła ponadto, iż przedmiotowy operat szacunkowy zawiera wewnętrznie sprzeczne informacje, co prowadzi do powstania wątpliwości związanych z okolicznościami sprawy. Brak szczegółowego wyjaśnienia przez organ rozpoznający sprawę wskazanych wątpliwości i nieścisłości skutkuje tym, iż wbrew treści art. 7 kpa nie został w przedmiotowej sprawie dokładnie wyjaśniony stan faktyczny i wbrew treści art. 77 kpa nie został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.– zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić albowiem zaskarżona decyzja odpowiada zarówno przepisom postępowania administracyjnego, to jest przepisom k.p.a., jak i przepisom prawa materialnego, tj. w szczególności przepisom 36 ust.4 i następnym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wzrost wartości nieruchomości zbytej przez skarżącą został w prawidłowy i wiarygodny sposób ustalony przez rzeczoznawcę majątkowego w operacie z dnia [...] listopada 2007 r.

Zarzuty skargi są nietrafne.

Zgodnie z art.24§1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art.176 ustawy o gospodarce nieruchomościami rzeczoznawca majątkowy podlega wyłączeniu od udziału w szacowaniu nieruchomości, jeżeli zachodzą przesłanki wymienione w art. 24 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art.37 ust.11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami.

W oparciu o wyżej wskazane przepisy skarżąca wywodzi, iż: 1) skoro rzeczoznawca majątkowy J. N. sporządziła w dniu [...] kwietnia 2007 r. operat szacunkowy, który stanowił podstawę do wydania przez organ I instancji decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r., 2) decyzja ta została uchylona przez SKO decyzją z dnia [...] września 2007 r. a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania m.in. w związku z uchybieniami operatu, to wspomniany wyżej rzeczoznawca winien zostać wyłączony od udziału w powtórnie przeprowadzonym postępowaniu pierwszoinstancyjnym w tym sensie, iż podstawą ustaleń organu I instancji orzekającego powtórnie winien był być całkowicie nowy operat sporządzony przez innego rzeczoznawcę, nie zaś zaktualizowany w listopadzie 2007 r. przez tę samą osobę operat z dnia [...] kwietnia 2007 r.

Podkreślić w związku z powyższym należy, co następuje.

Zgodnie z art.84§1 k.p.a. gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Zgodnie z art.84§2 k.p.a. biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art.24 k.p.a. Poza tym do biegłych stosuje się przepisy dotyczące przesłuchania świadków.

Jak już wspomniano wcześniej, zgodnie z art.24§1 pkt 5 k.p.a. pracownik podlega wyłączeniu od udziału w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak zauważono w piśmiennictwie (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II), a Sąd orzekający w niniejszym postępowaniu stanowisko to podziela, powyższy przepis wyłącza pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję. Powyższa reguła ma odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 i 4). Przy założeniu, że użyte w tym przepisie sformułowanie "w pierwszej instancji" oznacza jedynie pierwszą instancję, w której wydano decyzję nieostateczną, pracownik nie podlegałby wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, stwierdzenia nieważności takiej decyzji albo wznowienia postępowania, gdy brał udział w pierwszej lub w drugiej instancji w wydaniu zaskarżonej w tym trybie decyzji ostatecznej (w wyroku NSA z dnia 11 lipca 1986 r., IV SA 810/86, GAP 1988, nr 16, stwierdzono, że: "To, że dany pracownik uczestniczył w wydaniu decyzji dotychczasowej, nie jest samodzielną podstawą z art. 24 § 3 k.p.a. do jego wyłączenia w postępowaniu z art. 149 § 2 k.p.a., gdyż nie oznacza samo przez się, że wskutek udziału w wydaniu decyzji dotychczasowej wątpliwa może być jego bezstronność we wznowionym postępowaniu"; powyższe stanowisko Sądu, które zdaje się opierać na powyższym założeniu, jest jednak zbyt liberalne). Przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" w niższej instancji należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy (według W. Kałuskiego, Postępowanie administracyjne , 1929, s. 37: "wystarczy udział w wydaniu, niekoniecznie decyzja musi od niego (urzędnika - A.W.) pochodzić, względnie przez niego być podpisaną; w każdym razie urzędnik ten musi być czynny przy wydaniu decyzji w niższej instancji"). Ograniczenie zakresu tego pojęcia tylko do fazy wydania decyzji w znaczeniu teoretycznym wydaje się nieuzasadnione ze względu na tę szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym w odróżnieniu od postępowania sądowego poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różnych pracowników, którzy mogą mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie, co wymaga starannej i wnikliwej oceny. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 15 kwietnia 1999 r., II SA 291/99, że w przypadku podejmowania decyzji w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie ma zastosowania nakaz wyłączenia pracownika przewidziany w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Celem wyłączenia pracownika jest bowiem zapewnienie bezstronności w postępowaniu odwoławczym i jest bez znaczenia, czy pracownik brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji czy w tej samej instancji na mocy art. 127 § 3. Nie można bowiem akceptować sytuacji, w której pracownik biorący udział w wydaniu zaskarżonej decyzji będzie następnie brał udział w postępowaniu, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji.

Z powyższego wynika w ocenie Sądu, iż art.24§1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie do pracowników organu, tj. urzędników wykonujących czynności bezpośrednio w imieniu organu, nie zaś – jak ma to miejsce w przypadku biegłego – do osób działających we własnym imieniu a jedynie na zlecenie organu. Niezależnie jednak od powyższego istota tej regulacji sprowadza się do uznania za niedopuszczalny udziału tej samej osoby w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i drugoinstancyjnym, nie zaś, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, udział tej samej osoby w dwóch kolejnych postępowaniach pierwszoinstancyjnych. Dwa razy opracowanie rzeczoznawcy oceniał organ odwoławczy, tj. SKO, na którego zlecenie rzeczoznawca nie działał (a zatem organ w stosunku do rzeczoznawcy bezstronny). Powyższe przesądza o braku podstaw do zastosowania w sprawie art.24§1 k.p.a.

Zgodnie z art.156 ust.3 ustawy o gospodarce nieruchomościami operat szacunkowy może być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154.

Zgodnie z art.156 ust.4 tej ustawy operat szacunkowy może być wykorzystywany po upływie okresu, o którym mowa w ust. 3, po potwierdzeniu jego aktualności przez rzeczoznawcę majątkowego. Potwierdzenie aktualności operatu następuje przez umieszczenie stosownej klauzuli w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę, który go sporządził.

W oparciu o cytowany art.156 ust.4 ustawy skarżąca podnosi, iż: 1) aktualizacja operatu nie służy usunięciu uchybień operatu a potwierdzeniu aktualności danych w nim zawartych, 2) skoro zatem pierwsza decyzja odwoławcza SKO stwierdziła uchybienia operatu z [...] kwietnia 2007 r. to należało w powtórnym postępowaniu pierwszoinstancyjnym zlecić sporządzenie nowego operatu, nie zaś aktualizować stary, 3) powyższa aktualizacja nie spełnia kryteriów ustawowych.

W związku z powyższym należy podnieść, iż:

- w dokumencie z dnia [...] listopada 2007 r. sporządzonym przez biegłego rzeczoznawcę zaznaczono, iż jest to "Operat szacunkowy określający zmianę wartości nieruchomości gruntowej ..." (strona tytułowa),

- wskazano tam, iż [...] listopada 2007 r. jest datą sporządzenia (co należy podkreślić) operatu (str.2),

- dokument ten obejmuje pełną treść operatu szacunkowego.

Powyższe upoważnia do stwierdzenia, iż jest to nowy operat, od daty sporządzenia którego liczyć należy bieg dwunastomiesięcznego terminu wskazanego w art.156 ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zaskarżona decyzja SKO wydana została w dniu [...] października 2008 r., stąd termin ten przekroczony nie został. Podważanie wartości dowodowej operatu z dnia [...] listopada 2007 r. na tej podstawie, iż nie powstał w wyniku aktualizacji operatu z dnia [...] kwietnia 2007 r. w rozumieniu art.156 ust.4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a jedynie w wyniku uzupełnienia operatu wcześniejszego o elementy wskazane w pierwszej decyzji SKO nie jest trafne z tej racji, iż operat ten nie ocenia aktualnej wartości nieruchomości (wartości na dzień jego sporządzenia) a wartość historyczną (na dzień zbycia nieruchomości przez skarżącą). Dane z operatu wcześniejszego, ustalającego tę samą wartość, nie wymagały zatem całościowej aktualizacji i mogły zostać wykorzystane do nowego opracowania.

Za nietrafne uznać należy również inne zarzuty skargi pod adresem operatu, tj. iż zawiera on sprzeczność wyrażającą się z jednej strony ustaleniem znacznego wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą planu, z drugiej zaś strony przyznaniem, iż nieruchomość ta ma mankamenty (niekorzystne właściwości) obniżające jej wartość. Ze str.40 i 41 operatu wynika bowiem, iż okoliczności te brane były pod uwagę przy wycenie. Nie zostały zatem zignorowane przez rzeczoznawcę i organy orzekające w sprawie, a wprost przeciwnie brano je pod uwagę przy ustalaniu wartości nieruchomości. Ponadto jedynie nieznaczna różnica pomiędzy szacunkiem wartości nieruchomości po zmianie planu, dokonanym przez rzeczoznawcę (583 450 zł) a ceną faktycznie uzyskaną przez skarżącą z tytułu umowy sprzedaży (580 000 zł) wskazuje (pomocniczo) na to, iż ustalenia rzeczoznawcy są wiarygodne.

Skarżąca nie przedłożyła w postępowaniu administracyjnym kontroperatu, tj. sporządzonego na jej zlecenie operatu konkurencyjnego do operatu, na którym oparły się organy, stąd jej zastrzeżenia do operatu z dnia [...] listopada 2007 r. można traktować jedynie jako polemikę z jego ustaleniami.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.