Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 368/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 13, par. 60, par. 271
journal: Dz.U. 2019 poz 1065
law: Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 34 ust. 3 pkt 1, art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska - Grzymkowska Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r. sprawy ze skargi I. J. i W. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł., po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z decyzją kasacyjną Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. S. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z zewnętrznymi instalacjami kanalizacji: sanitarnej i deszczowej, wodociągowej, gazowej i elektrycznej na terenie nieruchomości przy ul. A 13 w Ł., na działce nr ewid. 382, obręb [...], stwierdzając w uzasadnieniu, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania tej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli I.J. i W.J. - współwłaściciele działki nr ewid. 383. Nieruchomość skarżących położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie z działką, na której zaprojektowano sporną inwestycję. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponownie wskazali na szereg nieprawidłowości, które w ich ocenie zawiera projekt budowlany. Zdaniem skarżących, planowany budynek w tzw. ostrej granicy narusza ich prawa własności i prawa do rozbudowy ich budynku mieszkalnego w przyszłości, wykonania okien i drzwi w ścianie południowej ich budynku. Projekt budowlany nie zawiera szczegółowych rozwiązań dotyczących odprowadzenia wód opadowych, nadto został wykonany w sprzeczności zarówno z obowiązującymi przepisami, określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej jako: "rozporządzenie", w szczególności z § 12, 13, 23, 60 i 271, jak i przepisami ustawy o ochronie przeciwpożarowej. Ponadto, skarżący stwierdzili, że projekt budowlany z uwagi na lokalizację w granicy powinien być uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych oraz powinien zawierać ekspertyzę techniczną wykonaną przez tego rzeczoznawcę. Skarżący zarzucili, że projekt zagospodarowania terenu został wykonany na nieaktualnej mapie (w zakresie budynku oznaczonego literą "I" znajdującego się na działce nr 382).

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że na terenie, na którym znajduje się nieruchomość objęta pozwoleniem na budowę, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inwestor wraz z wnioskiem z dnia 25 marca 2018 r. o pozwolenie na budowę przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], o warunkach zabudowy wraz z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Zgodnie z załącznikiem do decyzji o warunkach zabudowy wyznaczona została obowiązująca linia zabudowy, stanowiąca przedłużenie istniejącej linii zabudowy na działce skarżących - A 11.

W dalszej kolejności odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego ww. linii zabudowy organ odwoławczy wskazał, że projektowany budynek mieszkalny został zlokalizowany w obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy. Działka inwestora o nr ewid. 382, na której projektowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, jest działką wąską o szerokości wynoszącej 9,80 m. Z uwagi na szerokość działki budynek został zaprojektowany w granicy z działką skarżących o nr ewid. 383, w myśl § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia, który stanowi, iż w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.

Wojewoda podkreślił przy tym, że z projektu budowlanego wynika, iż budynek spełnia wymogi przepisu § 13 i § 60 rozporządzenia w zakresie przesłaniania i zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w tym pokoi mieszkalnych. W zakresie zaś wymogu § 13 ust. 1 rozporządzenia budynek mieszkalny został zaprojektowany w odległości od innych obiektów, w tym budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Do dokumentacji projektowej dołączona została w formie graficznej analiza przesłaniania wraz z wydrukami analizy zacienienia w stosunku do budynku mieszkalnego skarżących, wykonane zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 i § 60 ust. 1 przez projektanta – I.G.-D. Projektowany budynek w granicy, o wysokości max. w kalenicy wynoszącej 7,21 m oraz wysokości ogniomuru (ściany w granicy) wynoszącej 5,76 m powoduje głęboki cień, który zachodzi na budynek skarżących dopiero w godzinach od 14 do 17. Organ wskazał, że z analizy tej wynika, iż przy zachowaniu przepisów wynikających z ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia, ewentualne wprowadzenie otworów w ścianie południowej budynku skarżących również będzie spełniać warunek zapewnienia oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się na parterze analizowanego budynku.

Wojewoda dodał, że w ścianie szczytowej elewacji południowej budynku mieszkalnego skarżących na dzień dzisiejszy, brak jest jakichkolwiek otworów okiennych czy drzwiowych. Ponadto, sam jednokondygnacyjny budynek skarżących jest usytuowany granicy z działką o nr ewid. 384/1 w odległości wynoszącej ok. 7,5 m od budynku na działce o nr ewid. 384/1, powodując zacienienie działki sąsiedniej.

Zdaniem Wojewody, w przedstawionym projekcie dokonano szczegółowych wyjaśnień co do wymagań przeciwpożarowych, w tym między innymi zachowania właściwych odległości między budynkiem projektowanym a budynkiem mieszkalnym na działce skarżących, wykazując w sposób zarówno graficzny, jak i opisowy, spełnienie wymogu § 271 rozporządzenia. Projektowany budynek mieszkalny został zaprojektowany w granicy z działką nr ewid. 383, ścianą bez otworów, w odległości 6,5 m od ściany budynku skarżących, która również nie posiada żadnych otworów. Ścianę w granicy zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą wymogi § 235 rozporządzenia.

W odpowiedzi na zarzut skarżących dotyczący uzgodnienia dokumentacji pod względem przeciwpożarowym z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2117) budynki zakwalifikowane do ZL IV, należące do grupy niskich, nie wymagają powyższego uzgodnienia. Na granicy działki z nr ewid. 383 została zaprojektowana ściana REI 60 - ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5, co oznacza, że został spełniony warunek § 272 ust. 2 i 3 w związku z § 235 rozporządzenia. Planowana inwestycja została zaprojektowana zgodnie z § 271, § 273 i § 235 rozporządzenia w zakresie bezpieczeństwa pożarowego.

Ponadto Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany nie obejmuje budowy elementów zagospodarowania terenu objętych wymogami § 23 (zachowanie odległości od miejsc gromadzenia odpadów stałych - działka zabudowana już budynkiem mieszkalnym i częściowo zagospodarowana), § 36 (zachowanie odległości od pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników bezodpływowych) - działka uzbrojona w przyłącza podlegające przebudowie objęte odrębnym opracowaniem, § 40 (miejsce zabaw dla dzieci w zabudowie wielorodzinnej).

Wobec powyższego organ odwoławczy nie stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja narusza § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 rozporządzenia. W ocenie organu, projekt budowlany wykonano zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Budynek zaprojektowano bowiem w obowiązującej linii zabudowy wskazanej na załączniku graficznym, wskaźnik zabudowy wynoszący 0,27 mieści się w przedziale od 0,15 do 0,28, szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego zaprojektowana o szerokości wynoszącej 5,76 m mieści się we wskazanym przedziale. Wysokość gzymsu, attyki, górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego głównej kalenicy wynosi 7,21 m i mieści się w przedziale od 5,5 m do 7,5 m. Dach dwuspadowy z kalenicą prostopadłą do frontu działki, a spadek głównej połaci dachowej wynoszący 42°, mieści się w przedziale od 30° - 45°. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda podkreślił, że mapa została wykonana i podpisana przez uprawnionego geodetę R. B. z upr. [...] i została zaewidencjonowana przez [...] Ośrodek Geodezji w Ł. w dniu 22 sierpnia 2017 r.

Jednocześnie Wojewoda odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego nieaktualnej w ich ocenie mapy do celów projektowych podkreślił, że mapa pozostaje aktualna dopóki nie zmienia się rozmieszczenie ww. obiektów, przy czym skarżący nie przekazali żadnych dowodów potwierdzających ich tezę. Ponadto, organ odwoławczy porównał mapę z informacjami ogólnie dostępnymi (wydruk z geoportal.gov.pl na dzień 2 stycznia 2020 r.) i dezaktualizacji nie stwierdził.

Następnie organ odwoławczy sprawdził zgodność projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935), uznając, że projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymagania rozporządzenia pod względem zakresu i formy projektu budowlanego. Do dokumentacji załączone zostało wymagane oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, które złożyły oświadczenia na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane dotyczące sporządzenia projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Dokumentacja projektowa zawiera informację dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto ustosunkowując się do zarzutu skarżących dotyczącego zakwestionowania przebiegu granicy pomiędzy sąsiednimi działkami organ poinformował, iż nie ma podstaw prawnych i nie jest właściwy do rozstrzygania sporów w tym zakresie. Wskazał przy tym, że w razie wątpliwości co do przebiegu granic (brak znaków granicznych) można zlecić wybranemu geodecie tak zwane wznowienie granic (odnalezienie i ustabilizowanie w terenie znaków granicznych). Jeśli to się nie uda, trzeba przeprowadzić administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe. Wniosek w tej sprawie składa się w urzędzie gminy (miasta).

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli I.J. i W.J., podtrzymując zarzuty i stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący podkreślili, że nie wyrażają zgody na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami budowlanymi na nieruchomości położonej przy ul. A 13 w Ł., na działce nr ewid. 382, obręb [...], w "ostrej" granicy z ich działką. W związku z tym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem z dnia 11 lutego 2021 r. niniejsza sprawa na podstawie art.15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 marca 2021 r., o czym zawiadomiono skarżących, organ i uczestnika postępowania, informując o możliwości złożenia pisma zawierającego ich stanowisko i ewentualne uzupełnienie argumentacji.

W piśmie z dnia 8 marca 2021 r. skarżący, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazali, że realizacja inwestycji spowoduje, że ich budynek mieszkalny zostanie w dużej części pozbawiony naturalnego oświetlenia i jego nasłonecznienie przestanie spełniać normy określone w rozporządzeniu. Planowana inwestycja będzie kolejną nieruchomością usytuowaną w ostrej granicy ich działki od strony południowej. Istniejąca zabudowa działki nr 382 (budynek mieszkalny wraz z budynkiem gospodarczym) już teraz zacienia jedną trzecią długości ich działki, ograniczając tym samym jej funkcjonalność tak rekreacyjną, jak i użytkową. Skarżący dodali, że w bezpośrednim sąsiedztwie z istniejącym budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym na działce nr 382 rosną bardzo wysokie rozłożyste sosny o wysokości około 10-12 m lub wyższe na długości kolejnych 14 m wzdłuż granicy. Obecnie południowa strona ich działki odcięta jest od światła słonecznego na długości około 32 m, a po planowanej przez inwestora budowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego o długości 13,1 m oraz wysokości około 7,5 m zwiększy się do długości 45 m przy całkowitej długości południowej granicy wynoszącej około 62 m. Powyższe spowoduje, że ich parterowy budynek praktycznie całkowicie pozbawiony zostanie dopływu światła dziennego, co negatywnie wpłynie na nieruchomość. Zdaniem skarżących, dokumentacja prowadzonej sprawy nie zawiera poprawnie wykonanej, zgodnie z obowiązującymi normami, szczegółowej analizy w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w sąsiednich budynkach oraz jest w całości niezgodna z obowiązującymi przepisami przeciwpożarowymi. Ponadto skarżący zakwestionowali ustalenie linii zabudowy dla nowej inwestycji oraz wskazali, że w związku z planowaną inwestycją rozbudowa oraz wykonanie okien i drzwi w ich domu na stronę sąsiada będzie w przyszłości niemożliwe, co narusza ich prawa własnościowe i obywatelskie. Podnieśli, że w operacie nr [...], nie dokonano należytej aktualizacji budynku [...], który znajduje się w większości na działce 382, wchodzi w działkę 383 o 26 cm. Ogrodzenie rozciągające się między budynkiem mieszkalnym na działce 382, a granicą przy drodze z działką 382 także nie zostało zaktualizowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta Łodzi będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. Powołany przepis nie uzależnia rozpatrzenia sprawy w tym trybie od zgody lub sprzeciwu strony.

W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwoleniu na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z zewnętrznymi instalacjami kanalizacji: sanitarnej i deszczowej, wodociągowej, gazowej i elektrycznej na terenie opisanej na wstępie nieruchomości.

Materialnoprawną podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz.1186 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "ustawa Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie zaś z ust. 3 tego artykułu w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, na mocy zaś ust. 4 – w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W powołanym art. 35 ustawy Prawo budowlane został określony zakres działania organu administracji architektoniczno–budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że właściwy organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno–budowlanymi. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane), a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe (w rozumieniu przepisów rozdziału 2 ustawy Prawo budowlane) uprawnienia budowlane.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że organ I instancji uznał, że złożony przez inwestora projekt budowlany, po jego uzupełnieniu, jest zgodny z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnego z przepisów ustawy Prawo budowlane oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065). Konsekwencją powyższego było wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych, a następnie utrzymanie jej w mocy przez organ odwoławczy.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela te ustalenia oraz uznaje dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego w sprawie za zgodną z regulacjami k.p.a., w tym zwłaszcza z art. 80 k.p.a.

W tym względzie, w pierwszej kolejności zgodzić się należy z organami orzekającymi w sprawie, że projekt budowlany przedłożony organowi I instancji do zatwierdzenia został sporządzony zgodnie z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] marca 2016 r. o warunkach zabudowy oraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2016 r. uchylającą ww. decyzję organu I instancji w części i orzekającą w tym zakresie. Wskaźnik zabudowy wynoszący w projekcie budowlanym 0,27 mieści się bowiem w zakresie wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy i wynoszącym 0,15 do 0,28. Szerokość elewacji frontowej budynku zaprojektowana na 5,76 m mieści się w przedziale przewidzianym w decyzji o warunkach zabudowy wynoszącym od 5 do 6 m. Wysokość gzymsu, attyki, górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszklanego jednorodzinnego wynosi 3,8 m mieści się w parametrach wyznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy w przedziale od 3 m do 5 m. Z kolei wysokość głównej kalenicy wynosząca według projektu 7,21 m odpowiada wysokości wyznaczonej w decyzji o warunkach zabudowy w przedziale 5,5 m do 7,5 m. Podobnie parametry dachu projektowanego budynku odpowiadają ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy, bowiem dach projektowanego budynku ma być dwuspadowy (decyzja WZ: jedno, dwu, wielospadowy), o kącie nachylenia 42° (decyzja WZ: od 30° do 45°) i równoległy do frontu działki (decyzja WZ: równoległa lub prostopadła do frontu działki). Co jednak najistotniejsze z punktu widzenia zarzutów skargi, sporny budynek został zaprojektowany w obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej we wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy i zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. wyznaczenie tej linii było wiążące dla organu przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Tym samym próba zakwestionowania przez skarżących ustalenia tego parametru w toku postępowania o pozwolenie na budowę nie mogła odnieść zamierzonego skutku.

W dalszej kolejności Sąd podziela stanowisko organów administracji, wedle których planowana inwestycja pozostaje zgodna z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, określonymi przepisami ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W tym aspekcie należy zauważyć, że działka inwestora o nr 382 jest działką wąską o szerokości 9,80 m, wobec czego sporny budynek został zaprojektowany w granicy z działką nr ewid. 383, w oparciu o § 12 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia, wedle którego w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej.

Co więcej, analiza dokumentacji projektowej dowodzi, że projektowany budynek, wbrew ocenie skarżących, spełnia wymogi § 13 i 60 rozporządzenia w zakresie przesłaniania i zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w tym pokoi mieszkalnych. Przedłożony projekt, jak trafnie zauważył organ, potwierdza, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego na działce nr 383, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Tym samym budynek mieszkalny, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, został zaprojektowany w odległości od innych obiektów, w tym budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (budynku skarżących) umożliwiającej naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Ponadto, analiza nasłonecznienia, wykonana zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, za pomocą tzw. "linijki słońca" wykazała, jak trafnie przyjął organ, że zabudowa na działce nr 383 ma zapewniony minimalny czas nasłonecznienia, a projektowany budynek nie pozbawia jej w żaden sposób wymaganego dostępu do światła słonecznego. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem, że projektowany budynek powoduje głęboki cień, który zachodzi na budynek skarżących dopiero w godzinach od 14 do 17, zatem wymagany rozporządzeniem minimalny czas nasłonecznienia w mieszkaniach wielopokojowych (3 godziny) został spełniony, na co też prawidłowo uwagę zwrócił organ. Zauważyć przy tym należy, że Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji poczynił ustalenia, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z którymi nawet ewentualne wprowadzenie otworów w ścianie południowej budynku skarżących również będzie spełniać warunek zapewnienia oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Nie sposób pominąć w tym kontekście także akcentowanej przez organ okoliczności, że sam budynek skarżących usytuowany jest w granicy z działką nr 384/1. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, właściciel nieruchomości, który przez zabudowę własnej działki zmierza następnie do uzyskania korzystnych dla siebie rozstrzygnięć w zakresie prawa zabudowy, nie może skutecznie domagać się ochrony własności z powołaniem się na wyjątkowość jego sytuacji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2014r., sygn. akt II OSK 3031/12, czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 485/19, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem budynek skarżących wzniesiony jest w granicach nieruchomości, nie mogą oni kwestionować możliwości podobnego usytuowania budynku przez sąsiada, oczywiście po spełnieniu warunków wymaganych przepisami prawa.

W dalszej kolejności odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi, w pełni akceptować należy także stanowisko organu, zgodnie z którym zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania przeciwpożarowe. Jak prawidłowo podniósł organ w zaskarżonej decyzji, w sposób odpowiadający wymogom § 271 rozporządzenia planowany budynek został zaprojektowany w granicy z działką 383, ścianą murowaną bez otworów, w odległości 6,5 m od ściany budynku skarżących, która również nie posiada żadnych otworów. Ścianę w granicy zaprojektowano jako ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą wymogi § 235 w zw. z art. 272 ust. 2 i 3 rozporządzenia (REI 60). Projekt przedmiotowego budynku nie musiał być ponadto opiniowany przez rzeczoznawcę z zakresu zabezpieczeń przeciwpożarowych. Z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 grudnia 2015 r. Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117) wynika, że projektowany budynek (o klasie ZL IV), należący do grupy niskich, nie podlega uzgodnieniu pod względem bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

Zasadnie przy tym organ przyjął, że wbrew opinii skarżących projekt budowlany zapewnia także rozwiązania dotyczące odprowadzania wód opadowych z dachu budynku od strony działki nr 383. Na stronie 4 projektu wskazano, że wokół obiektu powierzchnie utwardzone zostały ukształtowane z minimalnym spadkiem w kierunku terenów zielonych nieutwardzonych (wyłącznie w kierunku własnej działki inwestora). Wprowadzono także dodatkowe rozwiązanie, aby wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachów odprowadzone za pomocą systemu rynien, rur spustowych zostały połączone w sposób ciągły za pomocą poziomów kanalizacyjnych, bezpośrednio, wpustów kanalizacyjnych w każdym narożniku obiektu. Następnie dalsza instalacja lokalnej kanalizacji deszczowej, wyprowadzona ze spadkiem do studni burzowej, z której inwestor będzie wykorzystywał wody opadowe do polewania zieleni na działce. Przewidziano też dodatkową zieleń na całej powierzchni biologicznie czynnej i zieleń izolującą przy granicy z działką sąsiednią, uwzględniając niewielki rowek zabezpieczający przed przelewaniem się ewentualnych wód opadowych na działkę sąsiada.

W rozważanych okolicznościach sprawy jako zasadne uznać należy stanowisko Wojewody [...], że projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W tym względzie należy zauważyć, że skarżący przy piśmie skierowanym do Sądu z dnia 8 marca 2021 r. przedłożyli mapę dotyczącą wznowienia znaków granicznych, próbując zakwestionować aktualność użytej w postępowaniu mapy do celów projektowych. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 12b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2052) określa tryb weryfikacji wyników prac geodezyjnych lub kartograficznych i dokonywany jest przez właściwy organ Służby Geodezyjnej i Kartograficznej. Nie oznacza to oczywiście, iż pozytywny wynik wspomnianej weryfikacji czyni z tychże materiałów rodzaj szczególnego dowodu, którego prawidłowość i prawdziwość może być podważana jedynie w toku postępowania przed takimi organami. Wszelkie dane zawarte w bazach danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mają bowiem jedynie charakter informacyjny, nie zaś prawotwórczy. Nie jest zatem wykluczone kwestionowanie ich prawdziwości w toku postępowania administracyjnego czy sądowego. Jakkolwiek bowiem zewidencjonowana i uwierzytelniona mapa geodezyjna stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., brak jest przeszkód do prowadzenia dowodów przeciwko jej treści w ramach postępowania, w którym jest jako dowód przedkładana (art. 76 § 3 k.p.a.). Domniemanie zgodności z prawdą dokumentu urzędowego może być obalone wszelkimi środkami dowodowymi, jednakże strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego, powinna tę okoliczność udowodnić. W odniesieniu do dokumentacji geodezyjnej, sporządzonej przez osoby legitymujące się stosownymi umiejętnościami i uprawnieniami zawodowymi, konieczne jest jednakże dysponowanie inną dokumentacją geodezyjno-kartograficzną o treści odmiennej od wskazanej mapą (por. wyrok WSA w Ł. z dnia 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 485/19). Co jednak najistotniejsze w niniejszej sprawie, przedłożony w sprawie "szkic tyczenia ogrodzenia w linii granicy działki ewid." (k. 111 akt sądowych), nawet jeśli mógł mieć wpływ na wynik sprawy, to pojawił się dopiero na etapie postępowania sądowego i jako spóźniony nie może wywołać skutków prawnych. Sąd administracyjny sprawuje bowiem, w zakresie swej właściwości, kontrolę decyzji i innych aktów organów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny występujący w sprawie w dniu ich podjęcia. Tak więc, bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pozostają nowe dowody, które organowi administracyjnemu nie były przez stronę przedstawione z przyczyn leżących poza tym organem. Dowody mogą jedynie stanowić podstawę ewentualnego wznowienia postępowania administracyjnego w stosownym trybie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Łd 382/09, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten jest tym bardziej aktualny, że skarżący zlecili wykonanie wznowienia znaków granicznych w 2018 r., tym samym mieli możliwość przedłożenia tego dokumentu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, czego jednak nie uczynili.

Zgodzić się należy także z Wojewodą [...], że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia § 23, 36, 40 rozporządzenia, bowiem nie znajdowały one w sprawie zastosowania z uwagi na to, że projekt budowy nie przewidywał elementów zagospodarowania terenu objętych powołaną regulacją.

Wreszcie podzielić należy stanowisko Wojewody [...], według którego przedstawiony projekt budowlany jest kompletny i spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2021 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Ponadto do dokumentacji zostało załączone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania i złożyły oświadczenia o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Dokumentacja projektowa zawiera także informację wymaganą art. 35 ust. 3 pkt 3 tej ustawy dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Mając na względzie dokonaną powyżej ocenę legalności kontrolowanych decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na spełnienie określonych w przepisach wymagań (art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Zarzuty zawarte w skardze dotyczące powołanych przepisów prawa materialnego, w szczególności Prawa budowlanego oraz ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., okazały się niezasadne.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

dc