Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1168/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14k par. 1, art. 247 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2009 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Jak wynika, z akt sprawy pismem z dnia 20.10.2014 r. S. (dalej: Strona, Stowarzyszenie lub Skarżący), złożyło wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...]. Urzędu Skarbowego W. (dalej: "NUS") z dnia [...]. stycznia 2013 r., nr: [...]., zarzucając jej rażące naruszenie prawa, tj. art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej: O.p.), polegające na dokonaniu wykładni przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z ze zm.; dalej: ustawa o VAT), sprzecznie z treścią interpretacji indywidualnej z dnia 3 grudnia 2008 r., nr: IPPP1-443-1698/08-2/IZ, a w konsekwencji określenie S. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2009 r.

Strona wskazała, że interpretacja z dnia 26 maja 2009 r., nr: PT3/812/28/136/SBA/09/PK64 (dalej: interpretacja zmieniająca), którą zmieniono interpretację z dnia 3 grudnia 2008 r., (dalej: interpretacja), została uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1745/09, a więc wyeliminowana z obrotu prawnego. Skoro zatem interpretacja z dnia 26 maja 2009 r. przestała obowiązywać na skutek jej uchylenia i stwierdzenia, że nie podlega wykonaniu, a następnie orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, to wszelkie skutki prawne związane z jej wydaniem zostały również wyeliminowane. Oznacza to, że w wyniku wyeliminowania z obrotu prawnego interpretacji zmieniającej, do czasu wydania kolejnej interpretacji lub ewentualnej zmiany objętych nią przepisów prawa, podatnik był chroniony przez interpretację. Ochrona wynikająca z interpretacji polegała w szczególności na tym, że organy podatkowe nie mogły do czasu jej uchylenia dokonywać w sprawie S. wykładni przepisów prawa podatkowego innej, niż wynikająca z interpretacji, a w konsekwencji nie miały prawa wydawać rozstrzygnięć sprzecznych z jej treścią, jeżeli miałyby one być niekorzystne dla podatnika.

Strona podniosła, iż NUS w swej decyzji powinien uwzględnić samą interpretację oraz fakt dobrowolnego zastosowania się do niej przez S. Organ podatkowy działając przeciwnie rażąco naruszył zasadę nieszkodzenia wynikającą z art. 14k O.p. Zdaniem Strony doszło w ten sposób do niedopuszczalnej w demokratycznym państwie prawnym sytuacji, w której z jednej strony podatnik wszelkie swoje decyzje biznesowe podejmował w oparciu o pozostającą w mocy interpretację, z drugiej zaś strony organ podatkowy całkowicie tę interpretację pominął i zakwestionował działania Stowarzyszenia jako niezgodne z prawem podatkowym, dokonując wykładni przepisów prawa całkowicie sprzecznie z pozostającą w mocy interpretacją.

Strona podniosła również, iż swoim działaniem organ I instancji całkowicie zmarginalizował znaczenie interpretacji podatkowych i związanych z nimi uprawnień dla podatnika. Organ podatkowy w sposób dowolny i arbitralny uznał, że działania podejmowane przez S. są z jego punktu widzenia błędne i niewłaściwe, co skutkowało wydaniem skarżonej decyzji. Rozstrzygnięcie Naczelnika [...]. Urzędu Skarbowego W. jest tym bardziej zaskakujące, że zostało wydane już po wyeliminowaniu z obrotu prawnego interpretacji zmieniającej. Stowarzyszenie nadal chroniła interpretacja, w związku z czym naruszenie przez organ pierwszej instancji art. 14k O.p. i zasad konstytucyjnych stanowi naruszenie prawa uderzające w najbardziej podstawowe reguły demokratycznego państwa prawnego i o tak negatywnych społecznie konsekwencjach, że należy je uznać za rażące w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") decyzją z dnia [...].grudnia 2014r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji NUS z dnia [...].stycznia 2013 r.

W ocenie DIS decyzja ostateczna o stwierdzenie nieważności której wnioskowała Strona nie naruszała art. 14k § 1 O.p., poprzez dokonanie w niej wykładni przepisów ustawy o VAT sprzecznie z treścią interpretacji, gdyż stan faktyczny określony we wniosku o wydanie interpretacji nie był tożsamy ze stanem faktycznym na którym opierała się przedmiotowa decyzja. Tym samym organ podatkowy nie stwierdził istnienia przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

Od powyższej decyzji Stowarzyszenie złożyło odwołanie z dnia 5 stycznia 2015r., w treści którego zarzuciło naruszenie następujących przepisów:

1) art. 14b § 3, art. 14c § 1 i art. 14k § 1 O.p., polegające na ustaleniu przez organ podatkowy pierwszej instancji, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 3 grudnia 2008r., nr: IPPP1-443-1698/08-2/IZ nie jest tożsamy ze stanem faktycznym na którym opiera się decyzja o stwierdzenie nieważności której wnioskowała Strona, gdy tymczasem stan faktyczny obu spraw jest tożsamy, a zmianie uległa jedynie ocena prawna tego stanu faktycznego,

2) art. 247 § 1 pkt 3 O.p., polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji NUS z dnia [...] stycznia 2013 r., w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 14k § 1 O.p.

W ocenie Strony organ podatkowy błędnie uznał, że w sprawie istnieją rozbieżności między stanem faktycznym przedstawionym przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji a stanem faktycznym, na którym oparta została decyzja z dnia [...]. stycznia 2013r., co zdaniem organu I instancji wyklucza ochronny skutek interpretacji. Rozstrzygnięcie organu I instancji oparte jest na błędnym utożsamieniu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji z oceną prawną tego stanu faktycznego dokonaną w późniejszym okresie przez sądy administracyjne oraz organy skarbowe w postępowaniu dotyczącym kontroli prawidłowości wydania interpretacji zmieniającej.

S. zauważyło, że w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji jednoznacznie wskazano, że z pobranych kwot należnych autorsko- uprawnionym Podatnik dokonuje potrącenia procentowej kwoty tytułem kosztu zbiorowego zarządzania. Tak przedstawiony opis oderwany jest od oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego, obejmującej w szczególności ustalenie, czy z punku widzenia przepisów ustawy o VAT w takim stanie faktycznym należy mówić o świadczeniu usług bez wynagrodzenia (jedynie za zwrotem kosztów) czy też za wynagrodzeniem (potrącana kwota stanowi wynagrodzenie Stowarzyszenia jako zarządzającego prawami autorskimi).

W niniejszej sprawie stan faktyczny wbrew twierdzeniom organu pierwszej instancji nie uległ żadnej zmianie. S. konsekwentnie potrącało procentową kwotę tytułem zwrotu kosztów zbiorowego zarządzania. Zmianie uległa jedynie prawnopodatkowa ocena takiego działania - najpierw uznanego za świadczenie usługi bez wynagrodzenia, a następnie za usługę świadczoną za wynagrodzeniem.

Ponieważ przed skutkami takiej właśnie zmiany ma chronić interpretacja indywidualna, to wydanie przez NUS decyzji z dnia [...].stycznia 2013 r. w sytuacji, gdy w tym okresie Strona działa zgodnie z chroniącą ją interpretacją stanowi rażące naruszenie art. 14k § 1 O.p.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nieważności ww. decyzji NUS.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...]. marca 2015r., nr: [...].utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...].grudnia 2014r.

W uzasadnieniu DIS wskazał, że Strona we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej uznała, iż w odniesieniu do wykonywanych przez nią czynności nie powstaje zobowiązanie w VAT ze względu m.in. na zwolnienie uregulowane w pozycji 10 załącznika nr 4 do ustawy o VAT oraz na fakt, że nie pobiera wynagrodzenia, a jedynie otrzymuje zwrot kosztów.

Organ zauważył, że Strona na potwierdzenie tezy, iż wykonywane przez nią czynności usługi winny być zaklasyfikowane w grupowaniu 91 PKWiU przedłożyła w toku kontroli podatkowej opinię Urzędu Statystycznego w L. z dnia [...].września 2005 r., nr: [...]., z której wynika, iż zarządzanie i ochrona praw autorskich twórców filmowych, zabieganie o właściwe warunki do pełnego rozwoju sztuki i kultury filmowej, reprezentowanie w kraju i za granicą środowiska twórczego filmowców i producentów audiowizualnych, ochrona zawodu twórcy filmowego, propagowanie osiągnięć polskiej kultury itd. mieści się w grupowaniu PKWiU 91.12.10-00.00 - "usługi świadczone przez organizacje profesjonalne". Strona w trakcie postępowania podatkowego nie przedłożyła jednak z własnej inicjatywy dowodu w postaci informacji Urzędu Statystycznego w L z dnia [...].października 2005 r., nr: [...]., uzupełniającej i częściowo weryfikującej klasyfikację statystyczną dokonaną przez ww. organ pismem z dnia [...]. września 2005 r., nr: [...].Przedmiotowy dowód Strona przedłożyła dopiero na wezwanie organu I instancji z dnia 15 września 2012 r. Zgodnie z ww. opinią uzupełniającą, usługi zarządzania prawami autorskimi lub pokrewnymi i uzyskanymi dochodami z tego tytułu (za wyjątkiem praw dotyczących filmów) polegające na pośrednictwie między podmiotami uprawnionymi z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych a użytkownikami chronionych tymi prawami dóbr niematerialnych zostały zaklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 74.87.17-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe gdzie indziej niesklasyfikowane".

Biorąc pod uwagę powyższe, w chwili otrzymania ww. opinii Strona miała wiedzę o tym, że sporne usługi zgodnie ze stanowiskiem organu uprawnionego do dokonywania klasyfikacji statystycznych nie mieszczą się w grupowaniu 91 PKWiU. Tym samym Strona we wniosku o wydanie interpretacji nakreśliła stan faktyczny sprzeczny ze znanym sobie stanowiskiem Urzędu Statystycznego w L

Następnie organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1745/09 analizując stan faktyczny będący przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji stwierdził, iż w sprawie nie budzi wątpliwości, że S. działało jako pośrednik w zakresie szczególnym i reglamentowanym przepisami, tj. w zakresie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi. Z tytułu tej działalności jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Stowarzyszenie świadczy odpłatne usługi za wynagrodzeniem, którym są kwoty tzw. kosztów zbiorowego zarządu (koszty inkasa), potrącane z wynagrodzeń należnych usługodawcom, wpłacanych przez użytkowników ich praw autorskich i pokrewnych na podstawie zawieranych umów. W ocenie Sądu usługi Strony są odpłatne, a zatem mieszczą się w definicji usług zawartej w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Wynagrodzeniem strony jest bowiem kwota potrącana przez nią z wynagrodzeń wpłacanych przez użytkowników praw, która jest w istocie prowizją Stowarzyszenia z tytułu pośrednictwa, a nie składką członkowską zwolnioną od podatku od towarów i usług. Sąd stanął na stanowisku, że działalność S. w przedmiotowym zakresie wypełnia znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, mimo że jest ono organizacją w założeniu działającą non-profit. Status podatnika nie oznacza jednak, iż każda jej czynność podejmowana w ramach działalności gospodarczej będzie opodatkowana (np. z uwagi na zwolnienia podatkowe). Skarga kasacyjna na powyższy wyrok została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1099/10.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że S. z tytułu świadczenia przedmiotowych usług jest podatnikiem podatku od towarów i usług, a działalność przez nie prowadzona wypełnia znamiona działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Usługi S. są niewątpliwie odpłatne i mieszczą się w definicji usług zawartej w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. S. we wniosku o wydanie interpretacji, w części w której przedstawiono stan faktyczny stwierdziło, iż "z kwot wypłacanych na rzecz autorsko- uprawnionych S.dokonuje potrącenia procentowej kwoty tytułem zwrotu kosztu zbiorowego zarządu.". Na tę okoliczność podkreślić jeszcze raz należy za wyrokiem WSA z dnia 20.04.2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1745/09, że czynności świadczone przez S. wykonywane są za "zwrotem kosztów". Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że świadczenie usług dokonywane jest bez wynagrodzenia. Stowarzyszenie uzyskuje prawo do potrącenia pewnej kwoty z otrzymanych należności, która to kwota stanowi jej wynagrodzenie - odpłatność za wykonaną usługę. Tym samym Strona we wniosku o wydanie interpretacji nieprawidłowo zakwalifikowała świadczone przez siebie usługi jako nieodpłatne.

Dyrektor zauważył, że podstawą złożenia przez S. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji NUS jest fakt rażącego naruszenia przepisu art. 14k § 1 O.p. statuującego tzw. zasadę nieszkodzenia. Zgodnie z nią podmiot, który zastosował się do interpretacji, nie może z tego tytułu ponosić negatywnych skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1217/09 wskazał, że w art. 14k O.p. zostały zawarte gwarancje dla wnioskodawcy, że zastosowanie się przez niego do interpretacji indywidualnej (przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną) nie może mu szkodzić.

Sytuacja taka miała właśnie miejsce w przedmiotowej sprawie. Stan faktyczny nakreślony przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej był niezgodny ze stanem rzeczywistym, co spowodowało, że skutki ochronne wynikające wprost z art. 14k § 1 O.p. nie miały w tej sprawie zastosowania. I nie chodzi tu o sugerowaną przez pełnomocnika Strony zmianę prawnopodatkowej oceny stanu faktycznego dokonanej w późniejszym okresie. W sprawie bowiem bezsprzecznie dowiedziono, że Stowarzyszenie składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pominęło informację Urzędu Statystycznego w L z dnia [...].10.2005 r., nr: [...]., uzupełniającą i częściowo weryfikującej klasyfikację statystyczną dokonaną wcześniej przez ww. organ pismem z dnia [...]..09.2005 r., nr: [...]..

W tym stanie faktycznym i prawnym zaistniałym w przedmiotowej sprawie organ stwierdził, że przesłanka wymieniona w przepisie art. 247 § 1 pkt 3 O.p., stanowiąca podstawę wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika [...].Urzędu Skarbowego W. z dnia [...]..01.2013 r., nr: [...].nie znalazła zastosowania w niniejszym przypadku, bowiem w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisu art. 14k § 1 O.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie:

1) art. 14b § 3, art. 14c § 1 i art. 14k § 1 O.p., polegające na błędnym ustaleniu przez organ podatkowy pierwszej instancji, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej z dnia 3 grudnia 2008r. nie jest tożsamy ze stanem faktycznym na którym opiera się decyzja o stwierdzenie nieważności której wnioskowała Strona, gdy tymczasem stan faktyczny obu spraw jest tożsamy, a zmianie uległa jedynie ocena prawna tego stanu faktycznego,

2) art. 247 § 1 pkt 3 O.p., polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...]. Urzędu Skarbowego W. z dnia [...]. stycznia 2013r., w sytuacji gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 14k § 1 O.p.

W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, że nie zasługuje na aprobatę twierdzenie organu odwoławczego co do istnienia rozbieżności między stanem faktycznym przedstawionym przez Stronę a stanem faktycznym, na którym oparta została decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego co miałoby wykluczać ochronne skutki interpretacji. Rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej oparte jest bowiem na błędnym utożsamieniu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku z oceną prawną tego stanu, dokonaną w późniejszym czasie przez sądy administracyjne oraz organy skarbowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja nie jest obarczona naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do jej uchylenia.

Na wstępie należy zauważyć, że rozpatrywana przez Sąd sprawa dotyczy decyzji wydanej przez organ w trybie nadzwyczajnym, tj. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 O.p., w wyniku rozpatrzenia wniosku Strony o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika [...]. Urzędu Skarbowego W. z dnia [...]. stycznia 2013r.

W odróżnieniu od weryfikacji decyzji administracyjnych w toku instancji, do czego służą "zwykłe" środki zaskarżenia takie jak np. odwołanie, weryfikacja rozstrzygnięć administracyjnych poza tokiem instancji, w tzw. nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego wymaga stwierdzenia kwalifikowanych wadliwości postępowania, w którym zapadła kwestionowana decyzja ostateczna, bądź konkretnej wady kwalifikowanej, którą dotknięta jest zaskarżona decyzja. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest bowiem instytucją szczególną, podważającą zasadę trwałości decyzji administracyjnych, o jakiej mowa w art. 128 O.p.

W okolicznościach niniejszej sprawy ze względu na zarzut, jaki został zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika [...]. Urzędu Skarbowego W., konieczne było stwierdzenie, czy decyzja ta dotknięta jest określoną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. kwalifikowaną wadą prawną, polegającą na jej wydaniu z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w W. w decyzji objętej niniejszą skargą słusznie przyjął, że taka wada w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, gdyż wymaga ustalenia, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o błędy w wykładni prawa, ale o jasne, niedwuznaczne naruszenie prawa.

Sąd dokonując analizy treści skargi złożonej przez Skarżącą stwierdził, że stanowisko Strony oraz zarzuty w niej zawarte są nieuzasadnione.

Zdaniem Skarżącego, Naczelnik Urzędu Skarbowego rażąco naruszył przepis art. 14k § 1 O.p., na skutek wydania ww. decyzji w której dokonał wykładni przepisów ustawy o VAT, sprzecznie z treścią interpretacji indywidualnej z dnia 3 grudnia 2008 r.

Natomiast o ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie nie zaistniała przesłanka wymieniona w art. 240 § 1 pkt 3 O.p.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 14k § 1 O.p., zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. W art. 14k O.p. jest wyrażona tzw. zasada nieszkodzenia. Zdaniem Sądu, zastosowanie się przez określony podmiot do znanej mu interpretacji, tj. postąpienie zgodnie z jej treścią, nie powinno mu szkodzić, nawet gdyby ta interpretacja okazała się potem błędna. Jednakże interpretacja wiąże tylko i wyłącznie w przedstawionym stanie faktycznym. Podatnik nie jest chroniony, jeśli stan faktyczny będzie odbiegał od rzeczywistości. Jego weryfikacja jest możliwa w toku kontroli podatkowej bądź kontroli skarbowej, a następnie w toku postępowania podatkowego. W przypadku gdy stan faktyczny nie zgadza się z opisanym we wniosku, podatnik ponosi wszelkie negatywne tego konsekwencji (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Gl 782/10, LEX nr 748350).

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Strona uznała, iż w odniesieniu do wykonywanych przez nią czynności nie powstaje zobowiązanie w VAT ze względu m.in. na zwolnienie uregulowane w pozycji 10 załącznika nr 4 do ustawy o VAT oraz na fakt, że nie pobiera wynagrodzenia, a jedynie otrzymuje zwrot kosztów.

Zgodnie z art. 14 b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów O.p. organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10). W ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej organ niejako przyjmuje do wiadomości okoliczności faktyczne podane we wniosku przez podatnika, nie jest zaś uprawniony do ich badania, czy też potwierdzania autentyczności. Organ nie jest też uprawniony do kwestionowania przedstawionych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami stanu faktycznego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Jeśli bowiem w toku postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny odmienny od przedstawionego we wniosku o interpretację, wówczas uzyskana interpretacja nie spełni swojej funkcji ochronnej.

Ponadto organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy.

Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, w którym możliwe jest wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 438/12).

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, Stowarzyszenie na potwierdzenie tezy, iż przedmiotowe usługi winny być zaklasyfikowane w grupowaniu 91 PKWiU przedłożyła w toku kontroli podatkowej opinię Urzędu Statystycznego w L z dnia [...]. września 2005 r., nr: [...]., z której wynika, iż zarządzanie i ochrona praw autorskich twórców filmowych, zabieganie o właściwe warunki do pełnego rozwoju sztuki i kultury filmowej, reprezentowanie w kraju i za granicą środowiska twórczego filmowców i producentów audiowizualnych, ochrona zawodu twórcy filmowego, propagowanie osiągnięć polskiej kultury itd. mieści się w grupowaniu PKWiU 91.12.10-00.00 - "usługi świadczone przez organizacje profesjonalne". Strona w trakcie postępowania podatkowego nie przedłożyła jednak, co podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji, z własnej inicjatywy dowodu w postaci informacji Urzędu Statystycznego w L z dnia [...]. października 2005 r., nr: [...]., uzupełniającej i częściowo weryfikującej klasyfikację statystyczną dokonaną przez ww. organ pismem z dnia[...].września 2005 r., nr: [...].. Przedmiotowy dowód Strona przedłożyła dopiero na wezwanie organu I instancji z dnia [...]. września 2012 r., nr: [...].Zgodnie z ww. opinią uzupełniającą, usługi zarządzania prawami autorskimi lub pokrewnymi i uzyskanymi dochodami z tego tytułu (za wyjątkiem praw dotyczących filmów) polegające na pośrednictwie między podmiotami uprawnionymi z tytułu praw autorskich lub praw pokrewnych a użytkownikami chronionych tymi prawami dóbr niematerialnych zostały zaklasyfikowane w grupowaniu PKWiU 74.87.17-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe gdzie indziej niesklasyfikowane".

Biorąc pod uwagę powyższe, w chwili otrzymania ww. opinii Strona miała wiedzę o tym, że sporne usługi zgodnie ze stanowiskiem organu uprawnionego do dokonywania klasyfikacji statystycznych nie mieszczą się w grupowaniu 91 PKWiU. Tym samym Strona we wniosku o wydanie interpretacji nakreśliła stan faktyczny sprzeczny ze znanym sobie stanowiskiem Urzędu Statystycznego w Łodzi.

Tym samym, zdaniem Sądu, Naczelnik prawidłowo przyjął, że stan faktyczny przedstawiony przez Stowarzyszenie we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej był niezgodny ze stanem rzeczywistym, co spowodowało, że skutki ochronne wynikające z art. 14k § 1 O.p. nie miały w sprawie zastosowania. W opinii Sądu, organy bezsprzecznie dowiodły, że Stowarzyszenie składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pominęło informację Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 13 października 2005 r. uzupełniającą i częściowo weryfikującą klasyfikację statystyczną dokonaną wcześniej przez ww. organ pismem z dnia 7 września 2005 r.

Według Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, iż rozstrzygnięcie podjęte decyzją Naczelnika [...]. Urzędu Skarbowego W. z dnia [...]. stycznia 2013r. dotknięte było wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym bezpodstawny okazał się także zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 O.p.

W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej uczynił zadość obowiązkom wynikającym z Ordynacji podatkowej. Organ ten trafnie ocenił, że nie miało miejsca rażące naruszenie prawa, tj. naruszenie takiej wagi, aby konieczne było złamanie zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej poprzez jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W tej sytuacji Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów wymienionych w skardze, tj. art. 247 § 1 pkt 3, oraz art. 14k § 1, art. 14b § 3, art. 14c § 1 O.p., gdyż decyzja ostateczna nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Z powyższych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, skargę oddalił.