Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 863/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Policja
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 73 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia NSA Tadeusz Michalik Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska - Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2016 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda[...] , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: Kpa), art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 149 z późn. zm., dalej: ustawa lub ustawa o promocji zatrudnienia) po rozpoznaniu odwołania G. B., od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] Nr[...] – uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w całości i umarzył w całości postępowanie pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że Starosta [...] przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20 maja 2015 r. Od tej decyzji G. B. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskazał, iż decyzją organu zatrudnienia z dnia [...] którą odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, został wprowadzony w błąd. Organ podał w niej bowiem, że zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zasiłek będzie mu przysługiwał po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania, tymczasem w dniu [...] wydał decyzję orzekającą o utracie prawa do zasiłku od dnia 20 maja 2015 r.

Organ drugoinstancyjny ustosunkowując się do zarzutów odwołania przypomniał, że strona zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. (PUP) w dniu 20 listopada 2014 r. w celu dokonania rejestracji i uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Z załączonego przez stronę w dniu rejestracji świadectwa pracy z dnia [...] wynikało, iż stosunek służbowy w Policji w Komendzie Miejskiej Policji w D. ustał w wyniku zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.). Mając to na uwadze Starosta [...] decyzją z dnia [...] uznał G. B. z tym dniem za osobę bezrobotną i jednocześnie odmówił przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tego dnia, czyli 20 listopada 2014 r., z uwagi na rozwiązanie w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem stosunku służbowego z jego winy. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zasiłek w takim przypadku przysługuje bezrobotnemu po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania. W wyniku złożonego odwołania, orzeczenie organu pierwszej instancji z dnia [...] w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku było przedmiotem rozpoznania organu drugiej instancji, który utrzymał w mocy to orzeczenie wydając w dniu [...] decyzję Nr [...] w której wskazał, iż informacja zawarta w świadectwie służby z dnia 10 listopada 2014 r. stanowiła podstawę do stwierdzenia, iż stosunek służbowy ustał z winy odwołującego się, a tym samym w sprawie ma zastosowanie przepis art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy stanowiący, iż prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w PUP spowodował rozwiązanie ze swojej winy stosunku służbowego bez wypowiedzenia. Wniesiona przez G. B. skarga, skutkowała skierowaniem jego sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Następnie – jak zaakcentował – Starosta [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o utracie przez stronę prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 20 maja 2015 r. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie do Wojewody [...] .

Odnosząc powyższe ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy te warunkują uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych i określają, kto i przez jaki czas zachowuje status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Kwestie te nie zostały pozostawione uznaniu organów orzekających w rozpoznawanych sprawach. Obowiązkiem organów administracji publicznej jest ustalenie sytuacji osoby bezrobotnej i ścisłe przestrzeganie przepisów ustawy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu i jednocześnie w okresie tym osiągał z tytułu wykonywanej pracy lub określonej działalności zarobkowej wynagrodzenie, bądź dochody w określonej wysokości. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się przy tym okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy. Jednocześnie w art. 75 ust. 1 tej ustawy określone zostały negatywne przesłanki, których wystąpienie wyłącza przyznanie bezrobotnemu prawa do zasiłku, na zasadach ustanowionych w art. 71 ust. 1 ustawy, pomimo spełnienia określonych w tym przepisie warunków przyznania zasiłku, co w przedmiotowej sprawie zaistniało.

W rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę organ drugoinstancyjny, wystąpiła przesłanka określona w art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z którą prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W takiej sytuacji bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy). Z kolei o okresie pobierania zasiłku przez bezrobotnego rozstrzyga art. 73 ust. 4 ustawy, który stanowi, iż okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3 ulega skróceniu m.in. o okres nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1 i 3.

W przedmiotowej sprawie, jak dalej wyjaśnił, okolicznością bezsporną jest rozwiązanie stosunku służbowego bez wypowiedzenia z winy strony. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w treści przedłożonego świadectwa służby z dnia 10 listopada 2014 r. Kwestią sporną jest wyłącznie okres uprawniający stronę do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy wynika, iż strona zarejestrowała się w PUP w Z. w dniu 20 listopada 2014 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku z powodu rozwiązania stosunku służbowego z winy pracownika, bez wypowiedzenia. Toteż argumentując organ odwoławczy wskazał, że w świetle powołanego art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy upływ 180 dni nastąpił z dniem 18 maja 2015 r., a nie jak ustalił organ pierwszej instancji z dniem [...] co skutkowało wydaniem orzeczenia o utracie prawa do zasiłku z dniem 20 maja 2015 r. Równocześnie dostrzegł, że okres pobierania zasiłku na ternie działania PUP w Z. wynosi 180 dni. Okres ten (180 dni) mocą art. 73 ust. 4 ustawy ulega skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1 i 3 ustawy, a więc w rozpatrywanym przypadku właśnie o "te 180 dni", w których stronie nie przysługiwało prawo do zasiłku.

Podsumowując stwierdził, iż strona nie nabyła prawa do zasiłku dla bezrobotnych de facto po upływie 180 dni jego nieprzysługiwania. W rozpatrywanej sprawie doszło bowiem do sytuacji, w której przy okresie zasiłkowym wynoszącym 180 dni i zastosowaniu karencji 180 dni (okres nieprzysługiwania zasiłku) bezrobotny faktycznie nie otrzymał zasiłku, gdyż maksymalny okres jego przysługiwania został całkowicie wyczerpany. W świetle tego – zdaniem organu odwoławczego – brak było podstaw do wydania przez organ pierwszej instancji orzeczenia o utracie przez stronę prawa do zasiłku, skoro wcześniej organ takiego prawa stronie nie przyznał ale i nie przysługiwało ono stronie z mocy prawa (ex lege).

Mając to na uwadze uchylił zaskarżoną decyzję, a postępowanie organu zatrudnienia w przedmiotowym zakresie umorzył, na podstawie art. 105 Kpa.

W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, co do zasady:

a) niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz

b) niewłaściwe uzasadnienie podjętych rozstrzygnięć.

Formułując powyższe zarzuty – autor skargi – wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Kwestionując stanowisko organu drugoinstancyjnego uznał zaskarżoną decyzję za krzywdzącą, gdyż nie uwzględniającą realiów i okoliczności związanych z działaniem organów zatrudnienia. Autor skargi stwierdził, że organ pierwszej instancji podczas wydawania decyzji z [...] był w posiadaniu wiedzy wynikającej z treści art. 73 ust. 4 ustawy oraz co do okresu zasiłkowego dla powiatu zawierciańskiego (stan na 30 czerwca 2014 r.). W jego ocenie organ procedował wbrew zasadzie stypizowanej w art. 9 Kpa stanowiącej, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Jednocześnie podniósł, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Wskazał, że w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] na stronie nr 3, trzeci akapit od dołu, organ stwierdził "Prawidłowo zatem organ I instancji odmówił przyznania (...) prawa do zasiłku od dnia rejestracji wskazując jednocześnie, iż w takim przypadku zasiłek dla bezrobotnych przysługuje po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania". Zdaniem autora skargi organ odwoławczy nie odniósł się w swojej decyzji z dnia [...] co do złożonych zarzutów w odwołaniu, co stanowi naruszenie art. 8 i 9 Kpa, a zajął się "nomenklaturą, którą posłużył się organ I instancji wydając decyzję. Stwierdził, że wydanie decyzji było bezprzedmiotowe, ponieważ odwołujący się nie nabył zasiłku, wobec czego nie miał czego utracić".

W odpowiedzi na skargę organ drugoinstancyjny wniósł o jej oddalenie i powtórzył w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Podkreślając, że po ponownym zapoznaniu się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie i wnosi o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust.1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (tekst jedn. Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94 (Dz.U. Nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która – zgodnie z art. 1 § 2 tej ustawy – sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: Ppsa) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji, jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania w tej części uzasadnienia.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia – jak słusznie zaznaczył organ odwoławczy – stanowią przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu i jednocześnie w okresie tym osiągał z tytułu wykonywanej pracy lub określonej działalności zarobkowej wynagrodzenie, bądź dochody w określonej wysokości. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się przy tym okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy.

Jednocześnie w art. 75 ust. 1 ustawy określone zostały negatywne przesłanki, których wystąpienie wyłącza przyznanie bezrobotnemu prawa do zasiłku, na zasadach ustanowionych w art. 71 ust. 1 ustawy, pomimo spełnienia określonych w tym przepisie warunków przyznania zasiłku. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W takiej sytuacji bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy). W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że w chwili rejestracji w urzędzie pracy skarżący należał do podmiotów, którym z mocy ustawy nie przysługiwało prawo do zasiłku. Na marginesie Sąd wskazuje, gdyż nie ma to wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, że stanowisko wyrażane przez skarżącego w toku postępowania, jak również w skardze pozwala przyjąć, że miał on pełną świadomość, co do braku prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej ze względu na sposób rozwiązania stosunku pracy poprzedzający rejestrację w urzędzie pracy, czego notabene nie kwestionuje.

Z uwagi na rozstrzygnięcie organu odwoławczego zauważyć trzeba, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym, w którym organ odwoławczy rozpatruje sprawę nie tylko w ramach zarzutów odwoławczych lecz w całości, powtórnie. Nawet niewypełniająca wszystkich wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa decyzja organu pierwszej instancji nie może zostać uchylona przez organ odwoławczy jeżeli nie występują przesłanki, o których mowa w art. 138 § 2 Kpa. W tym przypadku rolą organu odwoławczego jest takie załatwienie sprawy, które eliminuje uchybienia organu pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu obowiązkowi temu podołał w sprawie organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję. Wskazać tu trzeba, że przepisy art. 73 ust. 1 i ust. 4, jak też art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy mają charakter ius cogens, a decyzja wydawana na ich podstawie nie została poddana dyskrecjonalnej władzy organu. Toteż zasadnie organ ten przyjął, że postępowanie pierwszoinstancyjne cechowała bezprzedmiotowość. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (brak strony lub przedmiotu rozstrzygnięcia) – tak: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 2004, s. 163.

W tym miejscu powtórzenia i podkreślenia wymaga, że strona skarżąca zarejestrowała się w PUP w Z. w dniu 20 listopada 2014 r., jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku z powodu rozwiązania stosunku służbowego z winy pracownika, bez wypowiedzenia. W świetle wielokrotnie powołanego powyżej art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy należy stwierdzić, iż upływ 180 dni nastąpił z dniem 18 maja 2015 r. Ponadto – jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy – okres pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekracza 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynosi 6 miesięcy. Powiat [...] należy do tego obszaru, a zatem okres pobierania na ternie działania PUP w Z. wynosi 180 dni. Jednocześnie, co wymaga szczególnego podkreślenia, okres ten (180 dni) na zasadzie art. 73 ust.4 ustawy ulega skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o którym mowa w art. 75 ust. 1 i 3 ustawy, a zatem w rozpatrywanym przypadku o te 180 dni, w których stronie nie przysługiwało prawo do zasiłku, z uwagi na sposób rozwiązania stosunku pracy w powiązaniu z czasem rejestracji. Strona skarżąca nie nabyła prawa do zasiłku dla bezrobotnych po upływie 180 dni jego nieprzysługiwania. W rozpatrywanej sprawie doszło bowiem do sytuacji, w której przy okresie zasiłkowym wynoszącym 180 dni i zastosowaniu karencji 180 dni (okres nieprzysługiwania zasiłku) bezrobotny w rzeczywistości, realnie, nie otrzymał zasiłku, gdyż maksymalny okres jego przysługiwania został całkowicie wyczerpany.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że ustalenia te były w sposób prawidłowy poczynione przez organy. Jakkolwiek wydaje się to skarżącemu niesłuszne, ustawodawca wprost określił, że okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o okres nieprzysługiwania zasiłku dla bezrobotnych. Wynika to wprost z wykładni językowej art. 73 ust. 4 ustawy. W żaden inny sposób nie można odczytywać tego przepisu. Ustawodawca użył sformułowania "ulega skróceniu", a nie np. wstrzymaniu czy odroczeniu. W tej sytuacji Sąd nie podziela zarzutów skarżącego co do błędnej wykładni przepisów przez organy administracji.

Sąd uznał także, że w toku postępowania zebrano w sposób wyczerpujący możliwy do zebrania w jego ramach materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, a nadto prawidłowo go oceniono, uzasadniając przy tym w sposób przekonywujący zajęte w sprawie stanowisko. Zatem zaskarżone orzeczenie nie zapadło z przekroczeniem prawa i odpowiada mu. Analiza uzasadnienia, tak w warstwie faktycznej, jak i prawnej, nie uzasadnia stanowiska o dowolności, ani w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, ani poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, jak również w zakresie odnoszącym się do ustalenia prawnych konsekwencji stwierdzonych faktów. Spełnia ono tym samym wymogi, o których stanowi art. 107 § 3 Kpa, co prowadzi również do wniosku, że prawidłowo realizuje funkcje uzasadnienia, w tym funkcję perswazyjną oraz funkcje kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Tym samym po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji w trybie art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w nim. Jednocześnie Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie znajduje swoje podstawy w prawie, a jego wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym. Wobec tego zarzuty podnoszone skardze uznać przyjdzie za nieuzasadnione. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował regulacje prawne przedmiotu rozpoznania.

Skoro zarzuty skargi nie były zasadne, a Sąd nie dostrzegł innych uchybień nakazujących jej uwzględnienie należało orzec jak w sentencji, na mocy art. 151 Ppsa.