Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1228/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6148 Działalność badawczo-rozwojowa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61 a par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Izabela Głowacka-Klimas, Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi Politechniki [...] Wydziału [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz skarżącego Politechniki [...] Wydziału [...] kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. oraz art. 47 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2018 r. poz. 87), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] o przyznaniu Politechnice [...] Wydziałowi [...] kategorii naukowej B.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Politechnika [...] Wydział [...] (dalej jako Jednostka) wystąpił z wnioskiem o przyznanie kategorii naukowej i przekazał w dniu [...] kwietnia 2017 r. wypełnioną ankietę jednostki naukowej w systemie teleinformatycznym POL-on. Oceny jednostki, na podstawie informacji przedstawionych przez nią w ankiecie jednostki naukowej, dokonał Zespół ewaluacji SI-4 złożony z ekspertów właściwych dla grupy nauk ścisłych i inżynierskich, powołany przez Przewodniczącego Komitetu.

Na podstawie § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2154 – dalej jako rozporządzenie) Zespół przyznał jednostce naukowej odrębną ocenę według każdego z czterech kryteriów kompleksowej oceny, o których mowa w § 8 rozporządzenia:

1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" – ocena OI = 63,76 pkt,

2) kryterium II "Potencjał naukowy" – ocena OII = 524,51 pkt,

3) kryterium III "Praktyczne efekty działalności naukowej i artystycznej" – ocena OIII = 3,01 pkt,

4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej" – ocena OIV = 41 pkt.

W celu obliczenia ocen według kryteriów I i III zostały określone wartości liczb N = 129,29 i N0 = 1,5, co nastąpiło na podstawie wykazu pracowników Jednostki umieszczonego w złożonej ankiecie oraz zawartych tam informacji na temat autorstwa zgłoszonych osiągnięć naukowych.

Na podstawie wyników oceny przeprowadzonej przez Zespół, Komisja do spraw Grupy Nauk ścisłych i inżynierskich (zwana dalej Komisją), na podstawie § 22 ust. 6 rozporządzenia dokonała porównania ocen Jednostki, przyznanych jej przez Zespół według każdego z czterech ww. kryteriów, z odpowiadającymi im ocenami jednostek referencyjnych dla kategorii naukowej A i B – zatwierdzonymi przez Ministra dla GWO S11EA – stosując algorytm określony w załączniku nr 9 do rozporządzenia.

Przeprowadzone przez Komisję porównanie ocen przyznanych Jednostce przez Zespół z ocenami jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A dało wynik 35,00, a porównanie z ocenami jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B dało wynik 65,00, co stanowi, zgodnie z § 22 ust. 7 rozporządzenia, podstawę do zaliczenia Jednostki do kategorii naukowej B.

W związku z powyższym Komisja w dniu [...] października 2017 r. podjęła uchwałę, w której zaproponowała przydzielenie Jednostce kategorii naukowej B.

W dniu 12 października 2017 r. Komisja przekazała uchwałę Przewodniczącemu Komitetu, który wnioskiem z dnia 12 października 2017 r. wystąpił do Ministra o przyznanie Jednostce kategorii naukowej B.

Po zapoznaniu się z wnioskiem Komitetu i dokumentacją kompleksowej oceny Jednostki, Minister w dniu [...] listopada 2017 r. nr [...] wydał decyzję o przyznaniu Jednostce kategorii naukowej B.

W dniu 27 grudnia 2017 r. Jednostka wystąpiła z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Zastrzeżenia zgłoszone przez Jednostkę dotyczyły: 1) przyporządkowania Jednostki do GWO, 2) ustalenia licz N i N0, nieuwzględnienia w ocenie osiągnięć przedstawionych w ankiecie w ramach kryteriów I – III, 4) oceny osiągnięć ocenianych w ramach kryterium IV "pozostałe efekty działalności naukowej i artysrtycznej". Ponadto Jednostka przedstawiła we wniosku fakty i okoliczności, które nie zostały ujęte w ankiecie złożonej do dnia 21 kwietnia 2017 r.

W dniu 12 stycznia 2018 r. wniosek został przekazany w systemie Komitetowi, celem uzyskania opinii.

Komitet dokonał analizy argumentów przedstawionych w tym zakresie we wniosku i stwierdził, że wartości te wynoszą odpowiednio N=163,61 i N0 =2,8.

W związku ze zgłoszeniem zastrzeżeń dotyczących prawidłowości ustalenia zdefiniowanych wartości liczb N i N0, Komitet, po zapoznaniu się z argumentacją przedstawioną przez Jednostkę i ich przeanalizowaniu stwierdził, że wartości te wynoszą odpowiednio N = 129,29 i N0 = 0,75.

Rozpatrując zastrzeżenia Jednostki dotyczące wyników oceny w ramach kryteriów I-III Komitet dokonał sprawdzenia i wskazał, że w przypadku osiągnięć ocenianych w ramach kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" wzięto pod uwagę, że zgodnie z § 13 ust. 1 rozporządzenia, ważona liczba publikacji naukowych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 1-5 rozporządzenia oraz liczba pozostałych osiągnięć naukowych i twórczych, uwzględnianych przy kompleksowej ocenie według kryterium I, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 6 i 11-13 rozporządzenia, łącznie nie mogą być większe niż (3N-2 N0)*T/48. Ustalenie osiągnięć, które mogą być włączone do oceny według kryterium I, wymagało także uwzględnienia ograniczeń wynikających z przepisów § 13 ust. 1 i 7-14 rozporządzenia. Dodatkowym, nadrzędnym priorytetem uwzględnianym przy zastosowaniu wszystkich powyższych ograniczeń była maksymalizacja wyniku punktowego oceny w ramach kryterium I poprzez kwalifikowanie osiągnięć najwyżej punktowanych spośród zgłoszonych przez Jednostkę oraz pełne wykorzystanie liczby (3N-2 N0)*T/48.

Odnosząc się zaś do wartości punktowej oceny przyznanej Jednostce w ramach kryterium IV podał, że została ona określona w sposób prawidłowy, odpowiadający znaczeniu osiągnięć przedstawionych przez Jednostkę w ust. 15 ankiety jednostki naukowej w porównaniu z osiągnięciami przedstawionymi przez pozostałe jednostki naukowe oceniane w GWO SI1EA, a argumenty przedstawione przez Jednostkę nie uzasadniają przyznania jej wyższej oceny punktowej w ramach kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej".

Po uwzględnieniu uznanych w opinii Komitetu za uzasadnione zarzutów, ustalając ocenę Jednostki, według czterech kryteriów kompleksowej oceny, o których mowa w § 8 rozporządzenia organ wskazał, że:

1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" – ocena OI = 70,12 pkt,

2) kryterium II "Potencjał naukowy" – ocena OII = 524,51 pkt,

3) kryterium III "Praktyczne efekty działalności naukowej i artystycznej" – ocena OIII = 3,36 pkt,

4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej i artystycznej" – ocena OIV = 41 pkt.

Przeprowadzone przez Komitet porównanie ocen przyznanych Jednostce z ocenami jednostki referencyjnej dla kategorii naukowych A dało wynik 31,1, a porównanie z ocenami jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B dało wynik 65, co stanowi, zgodnie z § 22 ust. 7 rozporządzenia, podstawę do zaliczenia Jednostki do kategorii naukowej B.

Komitet stwierdził, że przy założeniu pozytywnej oceny wszystkich osiągnięć zgłoszonych we wniosku, a nie ujętych w ankiecie, wynik oceny z pewnością nie dawałby podstaw do przyznania Jednostce kategorii wyższej niż przyznana decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. W związku z tym odstąpiono od szczegółowej oceny tych osiągnięć i wprowadzania ich do karty oceny Jednostki odwzorowanej w systemie.

Biorąc pod uwagę powyższe wyniki rozpatrzenia wniosku Komitet w uchwale podjętej na posiedzeniu plenarnym w dniu [...] kwietnia 2017 r. wyraził opinię, że decyzja Ministra z dnia [...] listopada 2017 r. powinna zostać utrzymana w mocy. Uzasadnienia opinii Komitetu odnośnie poszczególnych zarzutów zgłoszonych przez Jednostkę we wniosku zostały umieszczone w systemie.

Po analizie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym zastrzeżeń zgłoszonych przez Jednostkę we wniosku oraz opinii Komitetu odnośnie tych zastrzeżeń, Minister podzielił opinię Komitetu i stwierdził, że wskazane wyniki ponownego rozpatrzenia sprawy uzasadniają utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy.

Decyzja Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] maja 2018 r. stała się przedmiotem skargi niesionej przez Politechnikę [...] Wydział [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednostka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Jednostka zarzuciła:

a) naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 w zw. z art. 80 i art. 81 K.p.a. oraz art. 136 K.p.a., poprzez nieodniesienie się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie kryterium III (praktyczne efekty działalności naukowej) oraz kryterium IV (pozostałe efekty działalności naukowej), co miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz poprzez pominięcie istotnych dowodów znajdujących się w aktach sprawy, złożonych przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, których uwzględnienie spowodowałoby przyznanie jej punktów niezbędnych do uzyskania kategorii naukowej A, jak również poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia, jakie argumenty nie uzasadniają przyznania w ramach decyzji uznaniowej organu wyższej oceny punktowej w kryterium III i kryterium IV,

b) niewłaściwe zastosowanie § 22 ust. 7 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych polegające na przyznaniu stronie skarżącej kategorii naukowej B w sytuacji, gdy wynik punktowy porównania ocenianej jednostki z jednostką referencyjną dla kategorii naukowej A obliczony według wzoru, o którym mowa w ust. 4 załącznika nr 9 do rozporządzenia, przy uwzględnieniu wszystkich osiągnięć strony skarżącej w zakresie kryterium III i IV, stanowił podstawę do zaliczenia jej do kategorii naukowej A.

Strona skarżąca wskazała, że dokonała precyzyjnych przeliczeń zgodnie z algorytmem stosowanym do ustalenia kategorii. Wynika z nich, że po uwzględnieniu wszystkich złożonych dodatkowo dokumentów ostateczny wynik wynosi "+11" i odpowiada to pozycji 10 z listy A. W niewymiernym kryterium IV - do nowych obliczeń - przyjęto ocenę 41+41 = 82, dwukrotnie wyższą od przyznanej, ponieważ w pierwotnej ocenie jak już wskazano nie uwzględniono obszaru aktywności międzynarodowej. Nawet gdyby założyć, że w zakresie aktywności międzynarodowej strona skarżąca uzyskałaby tylko 15 punktów na 50 możliwych, czyli 41+15 = 56 to i tak wynik końcowy wynoszący "0" uprawniał do przyznania kategorii A. Ponadto organ nie uwzględnił dodatkowych dokumentów (not aplikacyjnych) potwierdzających praktyczne wykorzystanie wyników prac badawczych w ramach kryterium III, które były wyszczególnione wcześniej w ankiecie oraz nie wziął pod uwagę osiągnięć w zakresie kryterium IV zgłoszonych do ankiety przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Jednostka zaznaczyła, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ nie wziął pod uwagę całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie odniósł się do merytorycznych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w których zwrócono uwagę na zaniżoną ocenę w kryterium praktycznych efektów działalności naukowej (III) oraz w kryterium pozostałych efektów działalności naukowej (IV), zwłaszcza w obszarze aktywności międzynarodowej i błędy rachunkowe w ramach kategorii I.

W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

Zgodnie z art. 35 pkt 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2018 r. poz. 87), Komitet jest organem opinio – doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Do jego zadań w myśl art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy należy przeprowadzenie, nie rzadziej niż co 4 lata, kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych oraz przedstawienie Ministrowi wniosków w sprawie przyznania poszczególnym jednostkom naukowym kategorii.

Kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzona na podstawie wyników oceny poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz ich efektów w odniesieniu do standardów międzynarodowych, a także oceny znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju. W wyniku kompleksowej oceny działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest przyznanie kategorii: A+ - poziom wiodący; A – poziom bardzo dobry; B – poziom zadowalający, z rekomendacją wznowienia działalności naukowej, badawczo – rozwojowej lub stymulującej innowacyjność gospodarki; C – poziom niezadowalający (art. 42 ust. 3 Ustawy).

Podstawowymi kryteriami kompleksowej oceny jakości działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej jednostek naukowych jest ocena poziomu naukowego prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych oraz efektów działalności naukowej w odniesieniu do standardów międzynarodowych – w tym zwłaszcza publikacje autorstwa pracowników jednostki naukowej w renomowanych wydawnictwach oraz monografie naukowe, opracowane nowe technologie, materiały, wyroby, systemy i usługi, wdrożenia, patenty, licencje i prawa ochronne na wzory użytkowe, a także ocena znaczenia działalności jednostki naukowej dla rozwoju nauki w skali międzynarodowej oraz wzrostu innowacyjności w skali kraju a w zakresie twórczości artystycznej aktywny udział w międzynarodowych wystawach, festiwalach, wydarzeniach artystycznych, plastycznych, muzycznych, teatralnych i filmowych (art. 42 ust. 5 tej ustawy).

Zgodnie z art. 47 ust. 1 zd. 1 powołanej ustawy Minister przyznaje kategorię naukową jednostce naukowej lub uczelni, o której mowa w art. 42 ust. 7, w drodze decyzji, na okres do dnia przyznania kategorii naukowej na podstawie kolejnej kompleksowej oceny jakości ich działalności naukowej lub badawczo – rozwojowej. Oznacza to, że Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego w tym zakresie jako organ administracji publicznej i związany jest przepisami K.p.a., z wyłączeniem art. 10 i art. 81, zaś wydawane przezeń orzeczenie w przedmiocie przyznania kategorii naukowej jest decyzją administracyjną.

Zgodnie z przepisem art. 107 § 1 K.p.a., decyzja powinna zawierać m. in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast w myśl § 3 tego przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy podkreślić, że uzasadnienie jest integralną częścią decyzji, jego funkcją jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego jej część dyspozytywną. W piśmiennictwie z zakresu teorii prawa wskazuje się, że uzasadnienie decyzji: 1) spełnia prawny obowiązek wykazania, na jakiej podstawie decyzja została podjęta; 2) daje podstawę kontroli poprawności decyzji; 3) może odgrywać rolę perswazyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także wobec organów orzekających, przez którymi sprawa może się toczyć w trybie odwoławczym; 4) pełni inne rozmaite dalsze funkcje (wpływa na kształtowanie praktyki precedensowej i przewidywalności decyzji oraz na kształtowanie się postaw oceniających wśród organów orzekających), może wreszcie stanowić materiał, który uwzględniony przez prawodawcę będzie wpływał na zmiany stanu prawnego; 5) pełni funkcję opisową, gdy ma odpowiadać procesowi podjęcia decyzji przez organ orzekający (zob. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, s. 306 – 307).

Konieczność szczególnie starannego uzasadnienia decyzji ma zwłaszcza znaczenie w postępowaniach tego typu, jak analizowane w niniejszej sprawie, a więc gdy decyzja ma charakter uznaniowy i jest oparta na interpretacji pojęć niedookreślonych. Zaznaczyć należy, że rozstrzygnięcie wydawane w takiej sprawie zależy nie tylko od treści samego wniosku złożonego przez stronę, ale także od tego, jak jego ocena przez organ wypada na tle innych jednostek naukowych z GWO. Przekłada się to na rolę uzasadnienia decyzji w tego typu sprawach, w szczególności w aspekcie rozumienia przez organ nieostrych materialnoprawnych kryteriów oceny wniosku strony, które musi być jej przedstawione (zob. A. Jakubowski, Współuczestnictwo konkurencyjne w postępowaniu administracyjnym, "Państwo i Prawo" 2013, nr 11, s. 60-61).

W niniejszej sprawie odniesienie się przez organ do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ma zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Zarówno w decyzji zaskarżonej, jak i ją poprzedzającej, organ skupił się na argumentacji dotyczącej zasadności przyznania skarżącej Jednostce kategorii naukowej B. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie wskazuje na wszechstronne rozpatrzenie zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i dokonanie zindywidualizowanej oceny w aspekcie podniesionych przez Jednostkę Naukową kwestii, zwłaszcza w odniesieniu do wyeksponowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy osiągnieć naukowych w IV kryterium oceny. W zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do argumentów w zakresie nieuwzględnienia poszczególnych osiągnięć Jednostki Naukowej, choć ta zgłaszała m.in. zaniżoną ocenę w kryterium praktycznych efektów działalności naukowej (III) oraz w kryterium pozostałych efektów działalności naukowej, w szczególności w obszarze aktywności międzynarodowej (IV). W istocie nie wskazał przyczyn nieuwzględnienia szeregu zgłoszonych przez jednostkę na etapie postępowania odwoławczego osiągnięć, których zaaprobowanie, w ocenie Jednostki Naukowej, kwalifikowałoby ją do kategorii naukowej A. Ma to tym większe znaczenie w sprawie, jeśli się zwróci uwagę na symulację załączoną do skargi, która przy uwzględnieniu zgłoszonych osiągnieć i dokonań naukowych w poszczególnych kryteriach oceny II – IV nie wyklucza przyznania Jednostce kategorii naukowej A.

Dostrzec należy, iż w odniesieniu do osiągnięć ocenianych w ramach kryterium I – IV organ wskazał jedynie wynikające z przepisów kryteria ocen oraz stwierdził, iż nastąpiło ponowne obliczenie (przez Zespól ewaluacyjny SI-4) ocen Jednostki według kryteriów I – IV w karcie kompleksowej oceny jednostki naukowej dla grupy nauk ścisłych inżynieryjnych, sporządzonej zgodnie z wzorcem stanowiącym załącznik nr 6 do rozporządzenia oraz podał wartości punkowe w poszczególnych kryteriach oceny I – IV sygnalizując, iż liczna punktów w kategorii oceny IV nie uległa zmianie. Wobec tego nie sposób przyjąć, iż organ w sposób merytoryczny odniósł się do zarzutów sformułowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona skarżąca zatem słusznie podnosi, że merytoryczne stanowisko organu powinno znajdować się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Szersza argumentacja organu wprawdzie została zaprezentowana w odpowiedzi na skargę, lecz nie może ona konwalidować braków uzasadnienia podjętej decyzji.

W szczególności nie do przyjęcia jest stanowisko organu, akceptujące założenie Komitetu ewaluacyjnego, iż nawet uwzględnienie osiągnięć zgłoszonych we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy, a nie ujętych w ankiecie, nie dałoby wyniku oceny stanowiącej podstawę do przyznania Jednostce kategorii wyższej niż przyznana decyzją Ministra z dnia [...] listopada 2017 r. Zaznaczyć należy, iż nie tylko z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika poprawność powyższego twierdzenia, ale też akta administracyjne nie zawierają jakiegokolwiek zestawienia, czy choćby kalkulacji potwierdzającej, iż w istocie uwzględnienie przedmiotowych osiągnięć nie miałoby wpływu na uzyskanie kategorii naukowej wyższej, iż została przyznana. Gdyby taka "kalkulacja" został sporządzona, wówczas można by mówić o niezasadności dokonywania ocen poszczególnych zgłoszonych we wniosku o ponowne rozparzenie sprawy osiągnięć naukowych, bowiem nie miałoby to istotnego wpływu na sposób rozstrzygnięcie sprawy. W przeciwnym wypadku ocena Komitetu ewaluacyjnego, jak i rozstrzygnięcie Ministra to stanowisko aprobujące jawią się jako arbitralne i niepoddające się weryfikacji w kontroli sądowej. Zatem uzasadnienie podjętego przez Ministra rozstrzygnięcia nie realizuje dyrektywy przekonywania strony do słuszności podjętej decyzji, wręcz sugeruje stronie zdanie się na słuszność oceny dokonanej przez podmiot ekspertski.

Powyższe prowadzi do wniosku, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił argumentację zaprezentowaną przez Komitet, nie formułując swojego stanowiska, co do zasadności zarzutów stawianych przez stronę. Minister na końcu zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że - po analizie dokumentacji zgormadzonej w sprawie - podzielił w pełni opinię Komitetu. Tymczasem organu powinien był ustosunkować się do ocen wyrażonych w punktach części składowych każdego z kryterium, a nie ograniczyć się do ich podania. Przyznane punkty bowiem nie są wynikiem prostych przemnożeń, lecz dotyczą ocen o charakterze uznaniowym, a ich wartość zmienia się w zależności od oceny przez Komitet danego zachowania bądź faktu. Z tego względu podanie powodów nieuwzględnienia określonych osiągnięć przez Zespół jest szczególnie istotne w przedmiotowej sprawie.

Wobec istotnej wady w postępowaniu, w postaci braku stosownego uzasadnienia stanowiska organu (art. 107 § 3 wobec art. 8 § 1 i 11 K.p.a.), przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestii naruszenia stosownych przepisów prawa materialnego w zakresie prawidłowej klasyfikacji strony skarżącej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ, uwzględniając argumentację zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu, będzie zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów wniosku o ponowne jej rozpoznanie, i do sporządzenia wyczerpującego uzasadnienia decyzji - co dopiero umożliwi przeprowadzenie postępowania administracyjnego z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę stwierdzone wyżej uchybienia w postaci braku ponownego rozpoznania całości sprawy w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, jak też w postaci braku sporządzenia pełnego uzasadnienia decyzji (prezentującej sposób rozumowania organu i jego stanowisko odnośnie zarzutów z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy), na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku. W sprawie kosztów postępowania Sąd, działając na podstawie art. 200, 205 § 1 i 209 tej ustawy, orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Na koszty te składają się wpis od skargi (200 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).