Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 998/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 169 poz 1418
law: Ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej   Polskiej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Jolanta Dargas Protokolant starszy inspektor Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi E. P. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie przekazania wniosku zgodnie z właściwością. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] przekazujące według właściwości Wojewodzie [...] wniosek E. P. i K. P. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. P. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej w L. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] przekazał według właściwości Wojewodzie [...] wniosek E. P. i K. P. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. P. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej w L W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda [...] wyjaśnił, że właścicielem pozostawionej nieruchomości była M. P., a jej ostatnim miejscem zamieszkania było miasto L.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem E. P. złożyła zażalenie wnosząc o rozpoznanie sprawy przez Wojewodę [...] ze względu na jej zły stan zdrowia.

Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia organ odwoławczy uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

Z uzasadnienia decyzji Ministra wynika, że zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej " Prawo do rekompensaty potwierdza w drodze decyzji wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej , jeżeli o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy tej osoby". Minister stwierdził, że w aktach sprawy nie znajduje się dowód potwierdzający, że M. P. była właścicielką nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej w L. W związku z czym - zdaniem organu odwoławczego - Wojewoda [...] przedwcześnie, bez uzyskania niezbędnych ku temu dowodów, przekazał sprawę Wojewodzie L. Dopiero uzyskanie wskazanych ustawą dowodów świadczących o tym, kto był właścicielem nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej i gdzie znajdowało się jego ostatnie miejsce zamieszkania, umożliwi ustalenie prawidłowej właściwości organu, ostatnie miejsca zamieszkania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego względu organ odwoławczy uznał, że Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 roku niedokładnie ustalił stan faktyczny i prawny i nieprawidłowo przekazał wniosek E. P. i K. P. Wojewodzie L.

Na to postanowienie E. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podniosła w niej, że wnosi jeszcze raz o rozpoznanie jej sprawy. Do skargi dołączyła kserokopię aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 1939 roku nr rep. [...].

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie z uwagi na całkowitą bezzasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo - administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone postanowienie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania postanowienia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2010 roku, uchylające postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 roku nr [...] przekazujące według właściwości Wojewodzie L. wniosek E. P. i K. P. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. P. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Postanowienie to zostało wydane na podstawie przepisu art. 65 § 1 kpa -, zgodnie z którym, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego w drodze postanowienia, na które służy zażalenie

Minister Skarbu Państwa orzekający w niniejszej sprawie uznał, a Sąd w całości podzielił jego stanowisko i argumentację, że na obecnym etapie nie jest ustalony fakt pozostawienia przez M. P. nieruchomości poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej ( Dz. U. Nr 169 poz. 1418 ze zm. ) prawo do rekompensaty potwierdza, w drodze decyzji:

1) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy będącego właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej albo

2) wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy tej osoby, albo

3) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania jednego z wnioskodawców wskazanego przez pozostałych, jeżeli współwłaściciele nieruchomości mieszkają lub mieszkali w różnych województwach, albo

4) wojewoda właściwy ze względu na miejsce złożenia wniosku, jeżeli nie można określić właściwości zgodnie z pkt 1-3.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Minister Skarbu Państwa dopełnił wszelkich wymogów proceduralnych niezbędnych do rozpoznania wniosku - wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy i uzasadnił przekonująco swoje postanowienia.

Poza tym należy zwrócić uwagę, że skarżąca nie kwestionowała zasadności zaskarżonego postanowienia pod względem merytorycznym. Wskazała natomiast , że ze względu na jej stan zdrowia wolałaby, by sprawę rozpoznawał Wojewoda [...]. Jednak właściwość wojewodów w zakresie rozpoznania wniosku o przyznanie rekompensaty wynika z ww. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. i nie zależy od woli stron. W tym miejscu należy również przypomnieć, że Minister Skarbu Państwa orzekając w niniejszej sprawie nie zajmował się merytorycznym rozpoznaniem jej wniosku o przyznanie rekompensaty , lecz rozpoznawał sprawę pod względem formalnym - który organ jest właściwy do rozpoznania tego odwołania.

Biorąc powyższe pod uwagę, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

.