Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 290/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Osoby niepełnosprawne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1, art. 49 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
article: art. 21 par. 3 i art. 70 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi K. F. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącego K. F. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2017 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej także: "Minister", "MRPiPS", "organ odwoławczy"), w wyniku rozpatrzenia odwołania K. F. (dalej także: "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON" lub "organ I instancji") z [...] września 2015 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie skarżącemu wysokości zobowiązań: za grudzień 2010 r. oraz za poszczególne miesiące 2011 r. (I – XI) z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON" lub "Fundusz"). Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Minister wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Op", "Ordynacja podatkowa") w związku z art. 49 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.; dalej: "ustawa

o rehabilitacji").

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Decyzją z [...] września 2015 r. Prezes Zarządu PFRON określił skarżącemu wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za ww. okres (tj. od grudnia 2010 r.

do listopada 2011 r.) w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący w powyższym okresie zatrudniał 25 i więcej pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W spornym okresie skarżący nie zatrudniał osób niepełnosprawnych. Podstawą ustaleń faktycznych był zasadniczo dowód z dokumentu (zestawienia) sporządzonego dla organu I instancji przez ZUS (Departament Realizacji Dochodów). Dowód ten powstał na podstawie danych wskazanych przez pracodawcę (skarżący), tj. na podstawie dokumentów rozliczeniowych RCA. Skarżący nie wywiązał się przy tym z obowiązku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Mimo inicjatywy ze strony organu I instancji, nie wskazał bowiem żadnych dowodów świadczących o tym, że w przedmiotowym okresie nie był zobowiązany do dokonywania obowiązkowych wpłat na PFRON.

W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania

w sprawie, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy

do ponownego rozpoznania, skarżący postawił zarzuty naruszenia zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego, tj.:

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Op w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, dowolną jego ocenę i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegające na błędnym uznaniu, iż strona obowiązana była do dokonywania miesięcznych wpłat na PFRON w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych;

- art. 180, art. 181 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Op, poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, tj. zaniechanie rozpatrzenia wnoszonych przez stronę wniosków dowodowych, co skutkowało dokonaniem nieprawidłowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu;

- art. 180, art. 181 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, gdyż Prezes Zarządu PFRON wybiórczo i dowolnie ocenił dowody na których się oparł, wydając zaskarżoną decyzję;

- art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż strona skarżąca winna była dokonywać miesięcznych wpłat na PFRON w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych

w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną

w niniejszej sprawie Minister utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz jej ramy prawne, w szczególności art. 21 ust. 1 i 2, art. 49 ust. 1 ustawy

o rehabilitacji oraz art. 21 § 3 Op. Uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne organu

I instancji, dokonane na podstawie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności danych przedstawionych przez ZUS. Podzielił ustalenie, że skarżący w okresie objętym postępowaniem zatrudniał 25 i więcej pracowników

w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. W toku postępowania (także odwoławczego) nie wykazał, że wbrew temu, co deklarował przed innym organem (ZUS), nie ciążył na nim obowiązek przewidziany w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Nie przedstawił także dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w okresie objętym postępowaniem. Wskazał, iż dokumenty nadesłane przez stronę dotyczą tylko jednego pracownika – M. R. i nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż odnoszą się do lat 2012 – 2013, to jest okresu nie objętego postępowaniem. Zarzuty odwołania Minister uznał zatem za nieuzasadnione. Nie dopatrzył się konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. Dodał, że przeprowadzanie dowodu z przesłuchania skarżącego i świadków jest bezcelowe, gdyż okoliczności powoływane przez skarżącego we wnioskach dowodowych powinny i mogą być dowiedzione przede wszystkim dowodami

z dokumentów (np. deklaracje, umowy o pracę, orzeczenia o niepełnosprawności pracowników). Takich dowodów skarżący nie wskazał.

Reasumując, organ odwoławczy uznał, że postępowanie przed organem

I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo i przy dołożeniu wszelkich starań przy gromadzeniu materiału dowodowego. Kluczowy dla sprawy dowód, tj. zestawienie sporządzone przez ZUS opiera się na danych pochodzących od samego pracodawcy, gdyż to pracodawca (skarżący) dokonuje zgłoszenia pracowników do ubezpieczenia. Skarżący tego dowodu nie podważył.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako Sąd) na decyzję Ministra, wnosząc uchylenie decyzji organów obu instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, pełnomocnik skarżącego (adwokat) postawił zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Op w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, polegające na błędnym uznaniu, iż strona obowiązana była do dokonywania miesięcznych wpłat na PFRON w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia oraz liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych;

- art. 180, art. 181, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Op poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, tj. zaniechanie rozpatrzenia wnoszonych w sprawie przez stronę wniosków dowodowych, co skutkowało dokonaniem nieprawidłowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu;

- art. 180, art. 181, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału, bowiem organy wybiórczo i dowolnie oceniły dowody, na których się oparły, wydając niniejszą decyzję;

- art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, iż strona winna była dokonywać miesięcznych wpłat

na PFRON w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych

w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych.

Autor skargi wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 2016, poz. 1066 ze zm.), sprawowana jest w oparciu

o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134

§ 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów,

w ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż

w niej wskazane.

Jak wynika z treści skargi oraz zaskarżonej decyzji, spór dotyczy zasadności ustaleń faktycznych dokonanych w niniejszej sprawie, a w konsekwencji niewłaściwego – zdaniem skarżącego – zastosowania art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Orzekające w sprawie organy przyjęły, że skarżący od grudnia 2010 r. do listopada 2011 r. zatrudniał 25 lub więcej pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Podstawą ustaleń faktycznych był zasadniczo dowód z dokumentu (zestawienia) sporządzonego dla organu I instancji przez ZUS (Departament Realizacji Dochodów). Dowód ten powstał na podstawie danych wskazanych przez pracodawcę (skarżącego), tj. na podstawie dokumentów rozliczeniowych RCA. W oparciu o ten dowód organy ustaliły, iż skarżący nie wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Ponadto mimo inicjatywy ze strony organu I instancji, nie wskazał żadnych dowodów świadczących o tym, że w ww. okresie nie był – wbrew temu

co deklarował – zobowiązany do dokonywania obowiązkowych wpłat na PFRON. Stąd określenie skarżącemu zobowiązań (łącznie [...] zł) z tytułu wpłat na PFRON. Kwestionując prawidłowość ustaleń faktycznych, prowadzących w ocenie skarżącego do naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, skarżący nie podniósł zarzutu bezprzedmiotowości postępowania z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Z uwagi na to, iż Sąd nie jest związany zarzutami skargi okoliczność ta wymaga dokonania oceny z urzędu, a wobec wagi problemu odniesienia się do niej w pierwszej kolejności.

Tym samym zważyć wypada, iż organy obu instancji w swoich decyzjach trafnie przywołują brzmienie art. 21 § 3 Op. Zgodnie z art. 21 § 3 Op (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.), jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił

w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję,

w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W brzmieniu tego przepisu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. po słowach "inna niż wykazana w deklaracji" dodano słowa "albo powstałego zobowiązania nie wykazano". Pojęcie "deklaracja" użyte w ww. przepisie odnosi się do deklaracji, w których podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia kwoty podatku, jak to ma miejsce w przypadku podatku dochodowego od osób prawnych. Konsekwencją niezłożenia takiej deklaracji albo wykazania w niej kwoty innej niż kwota wyliczonego zgodnie z prawem zobowiązania podatkowego jest wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Jednak określenie wysokości podatku przez organ podatkowy nie zmienia faktu, że skoro podatnik ma obowiązek samodzielnego obliczenia podatku i jego uiszczenia zgodnie z tym obliczeniem, a zeznanie korzysta z domniemania prawidłowości, to decyzja w tym przedmiocie ma charakter deklaratywny. Decyzja organu podatkowego, określająca zobowiązanie podatkowe wydana w okolicznościach z art. 21 § 3 Op, ma zatem charakter decyzji deklaratywnej, albowiem albo określa to zobowiązanie, gdy nie uczynił tego podatnik albo określa podatek w innej kwocie.

Przepis art. 21 § 3 Op ma zastosowanie zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy

o rehabilitacji. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat, o których mowa m.in. w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej z tym, że uprawnienia organów podatkowych, określone

w ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu.

Zgodnie zaś z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz,

w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Z brzmienia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji wynika obowiązek pracodawcy dokonywania miesięcznych wpłat na Fundusz

w wysokości określonej w tym przepisie. Biorąc pod uwagę to, iż do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zastosowanie ma art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej (art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji), Prezes Zarządu PFRON jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania pracodawcy z tego tytułu. Jednocześnie, z uwagi na to, iż obowiązek dokonywania wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych powstaje z chwilą zaistnienia okoliczności powodujących powstanie tego obowiązku, decyzja wydawana przez Prezesa Zarządu PFRON nie jest decyzją konstytutywną (ustalającą), ale decyzją deklaratoryjną (określającą) (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 14 marca 2003 r. w sprawie III SA/Wa 3341/01 LEX nr 142373).

Z mocy art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, wobec wyraźnego wskazania, iż do wpłat o których mowa w art. 21 ust. 1 mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, zastosowanie do wpłat, o których mowa w niniejszej sprawie ma termin przedawnienia z art. 70 § 1 Op. Zgodnie z jego brzmieniem zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji pracodawcy dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając równocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne poprzez teletransmisje danych w formie dokumentu elektronicznego według wzoru ustalonego, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. W świetle tego przepisu wszystkie terminy płatności w odniesieniu wpłat objętych zaskarżoną decyzją upłynęły w 2011 r. Zatem zgodnie z art. 70 § 1 Op termin przedawnienia w odniesieniu do tych wpłat upływał z dniem 31 grudnia 2016 r. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja Prezesa Zarządu PFRON została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 września 2015 r., to jest przed upływem terminu przedawnienia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w odniesieniu do postępowania organu I instancji nie zachodziła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania, o której mowa w art. 208 § 1 Op. Odmiennie zaś należy odnieść się do decyzji wydanej przez organ odwoławczy. Decyzja tego organu została bowiem wydana dnia [...] stycznia 2017 r., a doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] lutego 2017 r., to jest w odniesieniu do obu dat po upływie terminu przedawnienia. Zauważyć należy, że upływ terminu przedawnienia wiąże się, w przypadku decyzji deklaratoryjnych, z datą doręczenia decyzji, a nie z datą jej wydania. Data wydania decyzji, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 2 Op, stanowi jeden

z elementów decyzji podatkowej. Przesądza ona o dacie jej sporządzenia i podpisania (M. Skowroński, glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 135/06). Nie przesądza jednak o wejściu decyzji do obrotu prawnego, bo o tym decyduje data jej doręczenia (art. 212 Op). Dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne. Dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest zatem data jej doręczenia. Data doręczenia decyduje o jej wejściu do obrotu prawnego, a tym samym

o zachowaniu terminu określonego w art. 70 § 1 Op (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2015 r., sygn. II FSK 333/14: wyrok NSA z dnia 6 maja 2015 r., sygn. II FSK 302/14; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. II FSK 2466/14; wyrok NSA z dnia

9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1683/14, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 330/16 oraz wyroki WSA w Szczecinie z dnia 23 czerwca 2016 r. o sygn. akt I SA/Sz 280-282/16). W okolicznościach niniejszej sprawy, decyzja organu odwoławczego została zarówno wydana, jak i doręczona po upływie terminu przedawnienia z art. 70 § 1 Op. Przepisy Ordynacji podatkowej przewidują okoliczności stanowiące o zawieszeniu, jak i przerwaniu biegu terminu przedawnienia. Organ odwoławczy wydając i doręczając zaskarżoną decyzję na żadną z tych przesłanek się nie powołał, a kwestia upływu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie została zupełnie pominięta.

Z tych też względów zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 70

§ 1 Op w zw. z art. 49 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, które miało wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku braku okoliczności mających wpływ na bieg terminu przedawnienia, termin ten upłynął z dniem [...] grudnia 2016 r., co sprawiło, że organ odwoławczy nie był władny do merytorycznego rozstrzygania sprawy, ale zobowiązany do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania.

Wobec stwierdzonego uchybienia zarzuty sformułowane w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do nich wskazać jedynie należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan zatrudnienia w zakresie wymaganym w art. 21 ustawy o rehabilitacji, na podstawie nadesłanego przez ZUS dokumentu. Dane te są miarodajne nie tylko w świetle przepisów art. 194 Op, ale także jako oparte na tym, co skarżący deklarował jako pracodawca. W interesie skarżącego leżało zatem podważenie danych wynikających

z dokumentu urzędowego za jaki należy uznać zestawienie sporządzone przez ZUS lub wykazanie istnienia okoliczności wymienionych w art. 21 ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust.

5 ustawy o rehabilitacji, gdyż wykazanie tych okoliczności mogłoby doprowadzić do zmniejszenia należnych wpłat lub do zwolnienia z obowiązku ich dokonywania. Skarżący jako pracodawca powinien dysponować informacjami o istnieniu takich przesłanek i je należycie udokumentować. Zauważyć jednocześnie wypada, iż stwierdzenie niepełnosprawności pracownika nie może być dokonywane w oparciu

o oświadczenia pracownika lub pracodawcy, ale na podstawie stosownego orzeczenia o niepełnosprawności lub niezdolności do pracy. Skarżący takich dokumentów, mających wpływ na ustalenie okoliczności niniejszej sprawy nie przedstawił. Złożył bowiem jedynie orzeczenie o niezdolności do pracy dotyczące M. R., zatrudnionego w okresie późniejszym niż objęty niniejszą decyzją. Zauważyć też należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada pisemności. Mając na uwadze powyższe rozważania, wnioski dowodowe skarżącego należało uznać za zmierzające do przedłużenia postępowania w sprawie, a twierdzenia z nimi związane za gołosłowne. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie zasadnie odmówiły skarżącemu przeprowadzenia dowodów ze źródeł osobowych. Brak zatem podstaw do uznania za zasadne zarzutów skargi, w zakresie w skardze wskazanym, dotyczących naruszenia przepisów postępowania, czyli art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Op.

Z uwagi jednak na wskazane wyżej naruszenie przez organ odwoławczy art. 70

§ 1 Op w zw. z art. 49 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa, orzekając jak w punkcie 1 wyroku.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględniając wcześniejsze wywody odnieść się do okoliczności upływu terminu przedawnienia

i zależnie od wyników poczynionych w tej kwestii ustaleń, wydać stosowne rozstrzygnięcie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2, art. 209, art. 206 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na wskazaną w punkcie 2 kwotę składają się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy ([...] zł.), opłata od pełnomocnictwa ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł). Z uwagi na to, iż zarzuty skargi w całości nie były zasadne, a decyzja została uchylona z uwagi naruszenie przepisów prawa, które Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu,

w ocenie Sądu wystąpiły przesłanki z art. 206 ppsa. Tym samym Sąd zasądzając wynagrodzenie pełnomocnika za podstawę rozstrzygnięcia przyjął przepis Rozporządzenia wyżej wskazany, zamiast § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 ww. Rozporządzenia.