Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 142/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 46, art. 47, art. 175, art. 180, art. 178,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2007 r. sygn.akt. I SA/Kr 1217/06 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 31 maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2006 postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 142/08

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2007 r., sygn.akt. I SA/Kr 1217/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 31 maja 2006 r., nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r.

Strona wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości nosząc o jego zmianę poprzez orzeczenie zgodnie z żądaniem strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Art. 176 p.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej.

W niniejszej skardze kasacyjnej strona nie wskazała podstaw kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków.

Brak wskazania podstaw kasacyjnych w niniejszej skardze kasacyjnej – mimo tego, iż została ona sporządzona przez profesjonalistę (art. 175 p.p.s.a.), który w intencji ustawodawcy miał dać gwarancję jej poprawnego sformułowania – obligował Naczelny Sąd Administracyjny do jej odrzucenia.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 180 w związku z art. 178 w zw. z art. 176 p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.