Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 282/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 221 i  art. 58   par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G., E. G. i D. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 lutego 2009 r. adwokat A. L. wniósł – w imieniu J. G., E. G. i D. C. – za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] orzekającą o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] o łącznej pow. [...] m2, uregulowaną w KW nr [...], przejętej pod rozbudowę i modernizację ulicy [...].

Od skargi sporządzonej i wniesionej przez profesjonalnego pełnomocnika nie został uiszczony wpis sądowy w wymaganej wysokości 200 zł. Nadto, składając skargę, pełnomocnik nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do jej wniesienia i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w imieniu skarżących J. G., E. G. i D. C. Natomiast pismem z dnia 9 kwietnia 2009 r. pełnomocnik skarżących poinformował Sąd, że nie będzie ich reprezentował, również dlatego, że skarżący J. G. odwołał mu pełnomocnictwo w części dotyczącej reprezentowania go przed sądami administracyjnymi, a wobec wahań skarżących i zagrożenia upływem terminu do wniesienia skargi, sporządził ją z własnej inicjatywy, nie mając pełnomocnictw od skarżących.

W związku z powyższym pismem z dnia 15 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżących J. G., E. G. i D. C. do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni od dnia otrzymania przez nich wezwań pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi i nadesłanie dwóch egzemplarzy jej odpisów.

Pomimo upływu zakreślonego terminu, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia skarżący nie wykonali wezwania Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga.

Z art. 219 § 1 powołanej ustawy wynika, że opłatę sądową uiszcza się przy wniesieniu do Sądu pisma podlegającego opłacie.

Zgodnie z art. 221 tej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z powyższego przepisu art. 221 powołanej ustawy wynika, iż w przypadku wnoszenia pism do sądu administracyjnego przez profesjonalnych pełnomocników istnieje z mocy prawa obowiązek jednoczesnego uiszczenia opłaty stałej, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania lub jego odrzucenia.

W przedmiotowej sprawie skarga objęta jest wpisem stałym, który zgodnie z dyspozycją § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 200 zł.

Z adnotacji Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego Sądu, zamieszczonej na karcie 10 akt sądowych wynika, że nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy, przy czym "wpłatę do niniejszej sprawy" należy rozumieć jako wpłatę kwoty 200 zł.

Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 powołanej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżących, wnosząc skargę, nie dołączył do niej pełnomocnictw upoważniających go do złożenia przedmiotowej skargi i umocowujących go do podejmowania czynności w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżących.

Natomiast w świetle art. 42 § 1 powyższej ustawy, pismo pełnomocnika z dnia 9 kwietnia 2009 r. informujące o wypowiedzeniu przez mocodawcę pełnomocnictwa, odnosi skutek prawny w stosunku do Sądu od dnia zawiadomienia go o tym.

Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia. Podobnie jak nieopłacenie w sposób należyty skargi podlegającej wpisowi stałemu przez profesjonalnego pełnomocnika, do czego był obowiązany bez uprzedniego wezwania go przez Sąd.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykonali wezwania Sądu z dnia 15 kwietnia 2009 r.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 221 i art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.