Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2070/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2006 r. sprawy ze skargi W. J. i B. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W toku wymiany korespondencji (m.in. pismo z dnia 22 września 2004 r.)

z Wojewodą [...] p. B. M. i W. J. sformułowali wniosek o stwierdzenie nieważności planu zagospodarowania przestrzennego [...] z dnia [...] marca 1949 r. uznając, że stwierdzenie nieważności tego planu jest niezbędną przesłanką dla unieważnienia decyzji z 1950 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...], o co wnioskodawcy od lat zabiegają.

Formalnym już wnioskiem z dnia 26 kwietnia 2005 r. p. B. M. i W. J. wystąpili do Wojewody [...] w sprawie stwierdzenia nieważności planu [...] w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Przewodniczącego Naczelnej Rady [...] z dnia [...] maja 1949 r. (M.P. Nr [...], poz. [...]).

Powyższy wniosek Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...], przekazał według właściwości Ministrowi Infrastruktury, zawiadamiając o tym zainteresowanych.

Decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2005 r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 157 § 3 K.p.a., odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności planu [...] w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Przewodniczącego Naczelnej Rady [...] z dnia [...] maja 1949 r.

W uzasadnieniu decyzji przypomniano, iż we wcześniejszej wymianie korespondencji [...] Urząd Wojewódzki poinformował zainteresowanych, iż ustalenia zawarte w przedmiotowym planie stały się nieaktualne w związku z uchwaleniem przez Prezydium Rządu PRL w dniu [...] lipca 1956 r. Planu [...] na lata 1955 – 1965. Wobec ponowienia wniosku Minister Infrastruktury stwierdził, że plan [...],

w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Przewodniczącego Naczelnej Rady [...]

z dnia [...] maja1949 r., został wydany w trybie przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planie zagospodarowania przestrzennego kraju (Dz.U. Nr 16, poz. 109,

z późn. zm.). Bezspornym jest, iż przedmiotowy plan nie stanowi decyzji

w rozumieniu art. 107 K.p.a. Decyzja administracyjna jako akt wydawany przez organ administracji na podstawie obowiązujących przepisów prawa, jest rozstrzygnięciem konkretnej sprawy skierowanym do indywidualnie oznaczonego adresata. Plan [...] nie stanowi decyzji administracyjnej, lecz akt prawa miejscowego, który z istoty swojej nie podlega przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zgodnie z art. 1 § 1 K.p.a. tylko decyzje administracyjne wydane w sprawach indywidualnych mogą być przedmiotem postępowania w trybie przewidzianym art. 156 -158 K.p.a.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zakwestionowali charakter przedmiotowego planu wskazując, że podlegał on – zgodnie z ustawą

o [...] – zatwierdzeniu przez różne organy i "uchwaleniu" przez Naczelną Radę [...], której przewodniczył Prezes Rady Ministrów. Charakter prawny uchwalenia,

w świetle przepisów ustawy o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju wskazuje, że była to decyzja administracyjna lub co najwyżej samoistny przepis wydany przez organ naczelny, a nie przepis prawa miejscowego. O takim jego charakterze świadczy również fakt, iż nie zajmował się nim żaden organ przedstawicielski (uchwałodawczy, jakim były np. rady narodowe, które z czasem przejęły wiodącą rolę w zakresie stanowienia prawa miejscowego, w tym uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego, ani organ uprawniony do stanowienia prawa na mocy obowiązującej wówczas Konstytucji. Naczelna Rada [...] pod przewodnictwem Prezesa Rady Ministrów działała wyłącznie na mocy ustawowego upoważnienia do uchwalania planów, a więc nie było i nie mogło to być upoważnienie do stanowienia prawa powszechnie obowiązującego. Zdaniem skarżących, jeżeli odrzuci się uzasadnienie do sprawowania władzy "przez jej rewolucyjne przejęcie", zatwierdzanie planów mogło następować wyłącznie w drodze decyzji administracyjnej wydanej przez naczelny organ władzy państwowej. Zatem przepisy dotyczące stwierdzania nieważności takich decyzji miałyby w tym przypadku zastosowanie. W przypadku uznania, że Naczelna Rada [...] była jednym

z naczelnych organów władzy wykonawczej, uprawnionym do wydawania aktów wykonawczych do ustaw lub samoistnych aktów wykonawczych, skarżący wnieśli

o uchylenie tego aktu przez Ministra Infrastruktury jako następcę, który przejął kompetencje tej Rady. Uchylenie aktu, który nie wywołał przewidzianych nim skutków, był niewykonalny od początku (nie dotrzymano np. żadnego

z przewidzianych w nim terminów rozpoczęcia prac), a który ubocznie wywołuje negatywne skutki dla strony, tak jak wywołałby skuteczny i przestrzegany przez Ministra akt prawny, jest – zdaniem skarżących – konieczne. Fakt, że plan ten został już uchylony, potwierdza jedynie, w opinii wnioskodawców, słuszność ich żądania, choć może komplikować tryb uchylenia. W takim przypadku skarżący wnoszą

o zmianę aktu uchylającego plan miejscowy nr [...] przez stwierdzenie jego wygaśnięcia lub inny zapis mówiący o niewywołaniu przez niego skutków prawnych – szczególnie wynikających z dekretu o własności gruntów na obszarze W. Wnioskodawcy zwrócili również uwagę, że przepisy odnoszące się do planów zagospodarowania wskazywały terminy ich realizacji, a skutki niedotrzymania tych terminów były dotkliwe zarówno dla właścicieli gruntów, jak i innych podmiotów odpowiedzialnych za realizację planu (np. urzędników). Ponadto podnieśli, że nie wolno pozostawić bez oceny meritum przedmiotowego planu, zakładającego przeniesienie [...] połączenia kolejowego [...] z linii średnicowej na nowy układ, rozcinający [...]. Stawiają także zarzut braku zgodności przedmiotowego planu

z planem wyższego rzędu m.in. w zakresie rozwiązań komunikacyjnych

i uprzemysłowienia terenów w rejonie ul [...], co w ich przekonaniu powinno również stanowić podstawę stwierdzenia jego nieważności.

Decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r., Nr [...], utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że plan [...],

w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Przewodniczącego Naczelnej Rady [...]

z dnia [...] maja 1949 r., został wydany w trybie przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planie zagospodarowania przestrzennego kraju (Dz.U. Nr 16, poz. 109,

z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 pkt 1 K.p.a., Kodeks normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w sprawach indywidualnych rozstrzyganych

w drodze decyzji administracyjnych. Podobnie tylko decyzje administracyjne mogą być przedmiotem postępowania z art. 156 K.p.a. Decyzja administracyjna jest rozstrzygnięciem konkretnej sprawy, skierowanym do indywidualnie oznaczonego adresata. Warunki te nie są spełnione dla planu [...], który w swojej istocie jest aktem prawa miejscowego w rozumieniu przepisów obecnie obowiązujących. Organ orzekający jest zobowiązany do stosowania przepisów obowiązujących w chwili orzekania, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej. Zaskarżony plan [...], nie jest decyzją indywidualną w rozumieniu art. 107 K.p.a., co szczegółowo opisano

w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. Mając powyższe na względzie uznano brak zasadności zarzutów skarżących, a tym samym brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2005 r.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowani wnosząc w niej o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Ministra Infrastruktury do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów. Podnieśli, że Minister Infrastruktury co prawda odmówił stwierdzenia nieważności planu na tej podstawie, że w świetle obecnie obowiązujących przepisów byłby on aktem prawa miejscowego, a nie decyzją administracyjną, to jednak również akty prawa miejscowego mogą być skarżone

i podlegają rozpatrzeniu. Zatem Minister Infrastruktury powinien orzec w trybie przewidzianym dla danej kategorii spraw lub przekazać sprawę organowi właściwemu albo wskazać właściwy organ. Wydanie decyzji w II instancji co do rozstrzygnięcia nie będącego decyzją organu I instancji skarżący uważają za błędne, stanowiące naruszenie prawa. Stwierdzają, że w sytuacji, gdy stanowisko Naczelnej Rady [...] nie jest decyzją, to decyzja Ministra Infrastruktury (odnosząca się do tego stanowiska) jest obarczona wadą nieważności i powinna być uchylona. Jednakże, jak podkreślają, akt władczy polegający na "zatwierdzeniu" rozwiązań planistycznych spełnia ustawowe warunki decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów

o postępowaniu administracyjnym (niezależnie od czasu ich zatwierdzenia). Tymczasem Minister Infrastruktury nie rozstrzygnął kwestii, czy Naczelnej Rady [...] wydała decyzję, czy uchwaliła prawo miejscowe, co skarżący uznają za kwestię zasadniczą, lecz ograniczył się do uznania, że w rozpatrywanej sprawie może stosować przepisy obecnie obowiązujące.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż skarżący zarzucili w skardze, że Minister uznając, iż zaskarżony przez nich plan [...] jest aktem prawa miejscowego, do którego nie ma zastosowana art. 156 K.p.a., nie przekazał sprawy do organu właściwego. W związku z tym

w odpowiedzi na skargę podniesiono, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Z uwagi na to, że K.p.a. nie przewiduje możliwości przekazania przez organ administracji publicznej wniosku, do rozpatrzenia którego właściwy jest sąd administracyjny (art. 65 § 1 K.p.a. dotyczy wyłącznie przekazania podania innemu organowi administracji publicznej), jak również zwrotu takiego podania (art. 66 § 3 K.p.a. zezwala jedynie na zwrot podania, gdy właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd powszechny), jedynym rozstrzygnięciem w rozpoznawanej sprawie mogło być utrzymanie w mocy decyzji Ministra infrastruktury z dnia [...] lipca 2005 r., odmawiającej wszczęcia postępowania w spawie stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym

w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym

i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] lipca 2005 r., odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności planu [...] w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Przewodniczącego Naczelnej Rady [...] z dnia [...] maja 1949 r.

Zgodnie z art. [...] ust. [...] dekretu z dnia [...] października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W. (Dz.U. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.) dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu (...) mogą w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy (...) lub prawa zabudowy (...). Zgodnie

z ust. [...] tegoż przepisu gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (...). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznaje się, że zgodnie z art. [...] ust. [...] dekretu z dnia [...] października 1945 r.

o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W., organ winien przyznać dotychczasowym właścicielom prawo wieczystej dzierżawy, jeżeli korzystanie

z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania. Aby dokonać powyższego ustalenia organ winien odnieść swoje rozważania do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dacie podejmowania decyzji w tym przedmiocie. Brak ustaleń w przedmiocie obowiązującego w dacie wydawania decyzji planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, że organ nie dokonał wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i nie wyjaśnił dokładnie stan faktycznego

i prawnego sprawy(...) (wyrok NSA z dnia 6 września 1999 r., sygn. akt IV SA 787/98, LEX nr 47874). Jak można domniemywać, w rozpatrywanej sprawie, dotyczącej nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., organ rozstrzygający dokonał jej wyczerpującego zbadania i na podstawie obowiązującego wówczas dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania [...] z dnia [...] marca 1949 r. odmówił wnioskodawcom przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowej nieruchomości.

Przedmiotem postępowania nie jest jednak sprawa przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości przy ul. [...], ale wniosek o stwierdzenie nieważności powołanego wyżej planu zagospodarowania przestrzennego [...] jako podstawowej przesłanki rozstrzygającej o odmownej decyzji w tej sprawie.

Jak twierdzą wnioskodawcy, przedmiotowy plan miał charakter decyzji administracyjnej. Pogląd ten nie zgadza się z obowiązującym wówczas na obszarze W. stanem prawnym w dziedzinie planowania przestrzennego.

I tak, w rozpatrywanym okresie podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie zagospodarowania przestrzennego na obszarze W. była ustawa z dnia [...] lipca 1947 r. o [...] (Dz.U. Nr [...], poz. [...]). Ustawa ta, mająca ograniczony zasięg terytorialny, nie była jednak jedynym aktem regulującym ta problematykę na obszarze W. i odwoływała się wprost do przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju (Dz.U. R.P. Nr 16, poz. 109). Zgodnie z art. 14 tejże ustawy utracił moc obowiązującą dekret z dnia [...] maja 1945r. o odbudowie W. (Dz.U. R. P. Nr [...], poz. [...]) oraz w odniesieniu do obszaru W. i [...] Zespołu Miejskiego przepisy art. 11 i 13 działu III, rozdziału III, IV i V działu IV i działu V dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju. Oznacza to m.in., że przepisy powołanego wyżej dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. utraciły moc: - w odniesieniu do obszaru W. i [...] Zespołu Miejskiego; - w części określonej w ustawie, zachowując jednak moc w odniesieniu do przepisów zamieszczonych w pozostałych częściach ustawy. Zachowały zatem moc przepisy działu I dekretu ("Przepisy ogólne"), działu II "O planach zagospodarowania przestrzennego", statuujące system, hierarchię i zakres ustaleń planów, w tym również planów miejscowych (art.5 dekretu), a także część przepisów działu III "Władze", z wyłączeniem art. 11 i 13 dekretu, określających właściwe regionalne i miejscowe władze planowania przestrzennego. W miejsce uchylonych przepisów dekretu z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju weszły zatem – w odniesieniu do obszaru W. i [...] Zespołu Miejskiego – przepisy ustawy z dnia [...] lipca 1947 r. o [...], regulujące przede wszystkim organizację planowania przestrzennego na tym obszarze, a więc charakter i kompetencje Naczelnej Rady [...], jej skład, zakres działania [...], odpowiedzialnego za sporządzanie projektów planów, a także sposób wejścia

w życie i niektóre nadzwyczajne skutki wejścia planów zagospodarowania przestrzennego sporządzonych dla tego obszaru w życie. Zgodnie z art. [...] ustawy plany zagospodarowania przestrzennego W. i [...] Zespołu Miejskiego, uchwalone przez Naczelną Radę [...], uzyskiwał moc obowiązującą z dniem ogłoszenia

w Monitorze Polskim, i zgodnie z art. [...] mogły stanowić podstawę wstrzymania wykonania inwestycji budowlanej na tym obszarze – jeżeli taka inwestycja nie była zgodna m.in. z planem zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie ustawa

z 1947 r. stanowiła (art. [...] ust. [...]), że do czasu ogłoszenia w Monitorze Polskim przez prezesa Rady Ministrów o powołaniu Naczelnej Rady [...] miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla obszaru W. i [...] Zespołu Miejskiego będą zatwierdzane przez radę narodową W.; ustalenie takie potwierdza tezę, że ustawodawca, m.in. również poprzez włączenie do składu Naczelnej Rady [...], traktował ten organ jako swego rodzaju równorzędny organ administracji lokalnej, uzupełniony przez przedstawicieli resortów rządowych oraz m.in. wybitnych fachowców.

Należy przy tym przypomnieć, że poczynając od rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (t. jedn. Dz.U. z 1934 r., Nr 34, poz. 216), regulującym instytucję planów zabudowania, przez dekret z dnia 2 kwietnia 1946 r. o planowym zagospodarowaniu przestrzennym kraju, ustawy z 1961 r. i 1984 r. o planowaniu przestrzennym, ustawę z 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz obecnie obowiązującą ustawę

z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujące w Polsce ustawy regulujące tę problematykę nie zawierały definicji (legalnej) planu zagospodarowania przestrzennego, w tym również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przez tego rodzaju plan rozumiano natomiast z zasady akt o określonej problematyce, z zasady enumeratywnie

w ustawie określonej, określonym, lokalnym zakresie terytorialnym, sporządzany, uchwalany i ogłaszany w określonym w ustawie trybie, stanowiący podstawę materialno-prawną aktów indywidualnych, mających charakter już to różnego rodzaju pozwoleń (np. budowlanych), już to warunkujących poprzez swoje ustalenia możliwość wkroczenia administracji publicznej w domenę własności prywatnej (np. wywłaszczenie), czy też wreszcie ustanawiania różnego rodzaju zakazów (jak np.

w rozpatrywanej sprawie prawa zabudowy). Z tych też m.in. powodów miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego traktowany był jako akt prawny generalny. Trzeba stwierdzić, że plany sporządzane przez [...], uchwalane przez Naczelną Radę [...], co do zasady spełniały te wymagania. Na gruncie ówczesnego ustawodawstwa i poglądów doktryny (por. w szczególności: W. Brzeziński, "Plan zagospodarowania przestrzennego. Studium...", PWN, Warszawa 1961, str. 71 i n.) nie było zatem podstaw do traktowania ich inaczej niż akty prawne generalne,

a w szczególności do przypisywania im charakteru aktów prawnych indywidualnych – decyzji administracyjnych. Należy zauważyć, że takie ich traktowanie nie pozwoliłoby po prostu na spełnianie przez nie ustawowej roli w systemie prawa – funkcji materialno-prawnej podstawy aktów indywidualnych, a przede wszystkim – właśnie decyzji administracyjnych.

Sporządzone przez [...] plany zagospodarowania przestrzennego,

a zwłaszcza wydane na ich podstawie i w związku z ich realizacją akty indywidualne wywołały szereg rozległych i nieodwracalnych skutków prawnych. Jedną z przyczyn ich trwania jest przyjęcie zasady ciągłości porządku prawnego, która w odniesieniu do W. wyraża się m.in. w obowiązywaniu takich aktów prawnych rangi ustawowej, jak dekrety z 1945 r. o [...] oraz o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze W.,

a także ustawy z 1947 r. o [...] i wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych,

a następnie – aktów indywidualnych. Z prawnego punktu widzenia dotąd, dokąd akty te obowiązują, obowiązują również związane z nimi zasady wykładni, nakazującej m.in. traktować plany zagospodarowania przestrzennego sporządzane przez [...]

i uchwalane przez Naczelną Radę [...] jak akty prawne o charakterze generalnym.

Inną kwestią jest natomiast treść ustaleń tych planów BOS, zakres przewidywanych w tych planach przekształceń i wyburzeń, prawidłowość przyjętej koncepcji urbanistycznej odbudowy i przekształcenia miasta i inne problemy natury planistycznej i urbanistycznej. Nie ulega wątpliwości, że tego rodzaju kwestie wykraczają poza zakres kognicji Sądu i nie mogą być przez niego rozpatrywane.

W związku z takim wnioskiem skarżących trzeba natomiast zwrócić uwagę, że ustalanie terminów realizacji określonych zadań przewidzianych w planach zagospodarowania przestrzennego czy etapowania tych planów, będące również formą wyznaczania terminów, miało charakter orientacyjny, i z zasady nie było traktowane jako obowiązujące ustalenie planu.

Należy podzielić stanowisko Ministra, iż ustalenia zawarte w przedmiotowym planie, jak również innych planach BOS, stały się nieaktualne w związku

z uchwaleniem przez Prezydium Rządu PRL w dniu [...] lipca 1956 r. Planu [...] na lata 1955 – 1965. Był to pierwszy po wojnie, formalnie zatwierdzony plan [...], obejmujący obszar miasta w granicach administracyjnych ("Plany [...]", TUP Oddział [...], W. 1990, str. 16 i n.). W tym stanie rzeczy uznając, że przedmiotowy plan BOS miał charakter aktu generalnego, nie ma obecnie podstaw do stwierdzenia nieważności takiego aktu, wyłączonego już z obrotu prawnego. Brak też, jak wykazano powyżej, podstaw do uznania, że przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Przewodniczącego Naczelnej Rady [...] z dnia [...]maja 1949 r. (M.P. Nr [...], poz. [...]).został przyjęty

z naruszeniem prawa, gdyż właśnie na gruncie tego prawa, a więc wspomnianych dekretów i ustaw z lat 1945 - 1947, ciągle obowiązujących, stwierdzono jego obowiązywanie w latach 1949- 1956.

Nie można w związku z tym również zarzucać Ministrowi Infrastruktury, że nie uznał aktu zatwierdzającego przedmiotowy plan za decyzję administracyjną. Minister trafnie zresztą podniósł, że na gruncie obowiązujących przepisów K.p.a. nawet przy takim uznaniu indywidualnego charakter aktu zatwierdzającego nie ma on podstaw do przekazania sprawy sądowi administracyjnemu.

Skarżący konsekwentnie, poczynając od zgłoszonego wniosku z dnia 26 kwietnia 2005 r. wnosili o stwierdzenie nieważności plan zagospodarowania przestrzennego nr [...], [...] w brzmieniu ustalonym obwieszczeniem Przewodniczącego Naczelnej Rady [...] z dnia [...] maja 1949 r. (M.P. Nr [...], poz. [...]) jako decyzji administracyjnej. W tej sytuacji, wobec przedstawionych wyżej ustaleń należało uznać, że zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2005 r. nie naruszała prawa.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.