Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 513/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 6, art. 11, art. 62, art. 65
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: par. 2, par. 3, par. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 513/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 08 lutego 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Beata Cieloch (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2008r., sprawy ze skargi "T. E." D. N. w N. S., na decyzję Dyrektora Izby Celnej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2005r., I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 721,80 zł (siedemset dwadzieścia jeden złotych 80/100).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, określił skarżącemu D. N., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "T - E", zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2005 roku w wysokości 2 620 zł.

Na uzasadnienie decyzji organ podatkowy wskazał, że na podstawie kontroli przeprowadzonej w firmie "T-E" należącej do skarżącego ustalono, że skarżący sprzedał jednej osobie fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej, olej opałowy lekki, zabarwiony na czerwono w cenie uwzględniającej preferencyjną stawkę podatku akcyzowego, określoną w pozycji 2 lit. a załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego ( Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.), przy czym nie dopełnił obowiązków wynikających z § 4 ust. 1 cyt. wyż. rozporządzenia. Osoba wskazana w oświadczeniu nie zamieszkiwała pod wskazanym adresem oraz nie figurowała i nie figuruje w prowadzonych przez właściwe Urzędy Gminy ewidencjach ludności. Organ przyjął, że sankcją za niedopełnienie warunków formalnych jest sprzedaż oleju bez zastosowania preferencyjnej stawki podatku .

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania podatkowego w sprawie.

Decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko wyrażone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej .

Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 4, art. 6, art. 11, art. 62 oraz art. 65 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.), § 2 , § 3, § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego ( Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.), § 2 i § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków rozliczeń podatku akcyzowego ( Dz.U. Nr 85, poz. 799 z późn. zm.), art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 193, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 32, art. 92, art. 217 Konstytucji RP oraz art. 135 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks Wykroczeń (Dz.U. z 71 r, Nr 12 poz. 114 ze zm.)

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie przedmiot sporu, w głównej mierze sprowadzał się do zasadności ustalenia odpowiedzialności podatkowej skarżącego z tytułu podatku akcyzowego ze względu na nie dopełnienie przez skarżącego warunków formalnych oświadczenia wymaganego przy sprzedaży oleju opałowego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego ( Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.).

Na wstępie zaznaczyć należy, że kwestionowane przez organy podatkowe oświadczenie dotyczyło sprzedaży oleju opałowego zaewidencjonowanej przez skarżącego w listopadzie 2006 r.

Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji organ podatkowy przyjął § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym przed dniem 15 września 2005 r. Zgodnie z ówczesną treścią § 4 cyt. wyżej rozporządzenia, podatnik sprzedający olej opałowy był obowiązany w przypadku tej sprzedaży osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej - do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, że nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe. Oświadczenie, to powinno było zawierać co najmniej: imię i nazwisko nabywcy, PESEL i NIP, adres zamieszkania nabywcy, określenie ilości nabywanego oleju opałowego, określenie ilości posiadanych urządzeń grzewczych oraz miejsca (adresu), gdzie znajdują się urządzenia, jeżeli jest ono inne niż adres zamieszkania, wskazanie rodzaju i typu urządzeń grzewczych, datę i miejsce wystawienia oświadczenia oraz podpis składającego oświadczenie. Punkt 5 § 4 cyt. rozporządzenia zawierał sankcje w przypadku niezłożenia w/w oświadczenia, czym było wyłączenie zastosowania preferencyjnej stawki podatku przy sprzedaży oleju opałowego. Dyspozycja § 4 pkt 5 w/w rozporządzenia w cytowanym brzmieniu stanowiła też podstawę określenia skarżącemu w zaskarżonej decyzji, wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym.

Paragraf 4 ust. 5 cytowanego rozporządzenia w brzmieniu zastosowanym przez organy podatkowe został zmieniony przez § 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia z dnia 13 września 2005 r. (Dz.U. z 05, Nr 177, poz.1473) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 15 września 2005 r.

Tak zatem, zgodnie z brzmieniem § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.), obowiązującym na dzień powstania zobowiązania podatkowego mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, podatnik, w przypadku sprzedaży oleju opałowego osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej, zobowiązany był do uzyskania od nabywcy oświadczenia stwierdzającego, iż nabywane wyroby są przeznaczone na cele opałowe. Oświadczenie to powinno być dołączone do kopii paragonu lub kopii innego dokumentu sprzedaży wystawionego nabywcy, a w przypadku braku takiej możliwości sprzedawca był obowiązany wpisać na oświadczeniu numer i datę wystawienia dokumentu, potwierdzającego tę sprzedaż. . Punkt 5 § 4 cytowanego rozporządzenia określał wymogi formalne takiego zestawienia.

Podatnik sprzedający olej opałowy obowiązany był przekazywać do właściwego naczelnika urzędu celnego, miesięczne zestawienia w/w oświadczeń

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję, poprzez zastosowanie przepisu prawa materialnego w nieaktualnym brzmieniu, dopuścił się naruszenia prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana treści § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego była tego rodzaju, że znosiła sankcje określone w punkcie 5 § 4 cytowanego rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 września 2005 r., stosowane w przypadku uchybień formalnych oświadczeń, składanych przez kupujących olej opałowy. Tymczasem organ podatkowy wydając zaskarżoną decyzję działał właśnie w oparciu o § 4 pkt. 5 cytowanego rozporządzenia.

Wobec powyższego Sąd orzekł na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na postawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.