Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 870/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 9, art. 39 ust. 1, art. 41 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1876
law: Usatwa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant referent stażysta Natalia Paulina Kielak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Wójt Gminy W. odmówił J. G. (dalej powoływanemu jako: "Skarżący") prawa do zasiłku celowego na: zakup pieca tzw. kozy do ogrzania domu; ocieplenie i remont częściowo spróchniałego i załamanego sufitu; wymianę dwóch spróchniałych i nieszczelnych okien; wymianę starej aluminiowej instalacji elektrycznej; doprowadzenie bieżącej wody do domu; dojazdy do gabinetu rehabilitacyjnego w W. i w Ł. oraz dojazdy do lekarzy specjalistów w Ł. i poza Ł. i lekarza rodzinnego; zakup potrzebnych leków w tym bez recepty; zakup maści przeciwzapalnych i rozgrzewających; dresu i obuwia do rehabilitacji; dokończenie wygospodarowanego pomieszczenia na łazienkę i ubikację. W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek J. G. o pomoc społeczną w ww. zakresie, wpłynął do organu w dniu [...] sierpnia 2021 r. Na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...] czerwca 2021 r., rozmowy osobistej oraz zgromadzonej dokumentacji ustalono natomiast, że J. G. posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności. Prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe – mieszka w domu drewnianym, w którym zajmuje dwa pomieszczenia: pokój i pokój połączony z kuchnią. Dom ogrzewany jest piecykiem węglowym. Pomieszczenia wymagają odświeżenia oraz remontu, jednakże w ocenie organu ich stan nie jest aż tak zły, jak przedstawia to wnioskodawca.

Źródłem utrzymania wnioskodawcy w miesiącu lipcu 2021 r. był dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 846,23 zł (2,7475 ha x 308 zł). Dochód ten został pomniejszony o opłaconą składkę KRUS w lipcu 2021 r. w kwocie 143 zł i wyniósł 703,23 zł. Ponadto, jak ustalił organ I instancji, wnioskodawca otrzymał pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19 w wysokości 5.759 zł (5.759 zł :12 miesięcy = 479,92). Łączny dochód w miesiącu lipcu 2021r. ustalono zatem na 1.183,15 zł, wskazując, że dochód ten będzie brany pod uwagę przez kolejnych dwanaście miesięcy, czyli do grudnia 2021 r. Z uwagi zaś na uzyskany dochód - przekraczający kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej (wynoszące 701 zł), organ uznał, że w sprawie nie spełniono kryterium dochodowego z art. 8 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. 2021, poz. 803 ze zm.; dalej: "u.p.s."). Z tego względu odmówiono wnioskodawcy udzielenia wnioskowanej pomocy społecznej. Organ stwierdził również, że w sytuacji wnioskodawcy nie występuje przesłanka uzasadniająca przyznanie mu specjalnego zasiłku celowego, o której mowa w art. 41 pkt 1 u.p.s. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do sytuacji życiowej wnioskodawcy, wskazując na dotychczas udzieloną mu pomoc społeczną oraz podkreślając, że wnioskodawca nie przejawia inicjatywy w polepszeniu swoich warunków bytowych, zaś przyznawana mu pomoc nie może stanowić źródła utrzymania w sytuacji, gdy osoba wnioskująca ma możliwość podjęcia działań zmierzających do polepszenia jej warunków życiowych.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Skarżący zarzucając, że narusza ona wszelkie przepisy prawa, w tym:

- art. 2; art. 30; art. 31pkt 2; art. 32; art. 47; art. 65 pkt 1; art. 67; art. 68 pkt 1 i 3; art. 69 Konstytucji RP;

- art. 6, 7, 8, 9; art. 75 § 1; art. 76; art. 77 § 1; art. 78; art. 107 § 3 k.p.a.;

- przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych;

- przepisy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

- kodeks karny - pomawianie i niedopełnienie obowiązków służbowych oraz celowe i świadome fałszowanie i manipulowanie posiadanymi informacjami, celowe pomijanie konkretnych przepisów prawa z ustaw, w tym ustawy o pomocy społecznej;

- ustawę o pracownikach samorządowych;

- art. 2 ust. 1; art. 3; art. 6 pkt 1, 11; art. 7 pkt 1, 5, 6, 14; art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 12; art. 17 ust. 1 pkt 5, pkt 6, ust. 2 pkt 1; art. 18 ust. 1 pkt 6; art. 39; art. 40; art. 41; art. 45; art. 107 ust. 1, ust. 5b pkt 6; art. 119 ust. 1, ust. 2; art. 123 ustawy o pomocy społecznej.

Decyzją z dnia [...] października 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy ww. decyzję Wójta, podzielając co do zasady zawarte w niej ustalenia.

Kolegium stwierdziło natomiast, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił miesięczny dochód uzyskiwany przez J. G., gdyż kwota 5759 zł (z tytułu płatności w postaci wyjątkowego tymczasowego wsparcia dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19) nie podlegała doliczeniu do dochodu skarżącego, uzyskiwanego z gospodarstwa rolnego. Powołując się na wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 października 2021 r. (sygn. akt II SA/Bk 501/21) Kolegium przyjęło, że "(...) do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 4 u.p.s. nie wilcza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, a takim niewątpliwie jest przyznane na rzecz skarżącego świadczenie dotyczące pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19 w wysokości 5759 zł. Uwzględniając powyższe SKO na nowo przeliczyło dochód skarżącego ustalając, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku z dnia [...] sierpnia 2021r., tj. w lipcu 2021 roku dochód skarżącego wynosił 846,23 zł, a zatem był wyższy od ustawowego kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 701 zł. Powoduje to z kolei, jak trafnie wywiódł organ I instancji, brak możliwości przyznania pomocy w formie zasiłku celowego na zasadach ogólnych. Kolegium wskazało dodatkowo zakres zgłoszonych przez skarżącego potrzeb jest niewspółmierny do możliwości ich zaspokojenia przez Ośrodek Pomocy Społecznej w W., który w 2021 roku dysponuje na ten cel kwotą 25000 zł i w pierwszej kolejności zabezpiecza potrzeby osób i rodzin, które nie posiadają dochodu ani możliwości jego pozyskania z dodatkowych źródeł.

SKO stwierdziło dodatkowo, że wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2021 r. skarżący zwrócił się o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego na: (-) dojazdy do lekarzy specjalistów i na rehabilitację, wskazując że skierowania zostały wydane w dniach: [...] kwietnia 2020r., [...] kwietnia 2020r., [...] czerwca 2020r. oraz [...] kwietnia 2021r., przy czym skierowania te w dacie złożenia wniosku ([...] sierpnia 2021r.) były już nieaktualne, zatem przyznanie zasiłku na ich realizację stało się niecelowe. Jako niecelowe Kolegium określiło również przyznanie zasiłku na wykupienie potrzebnego leku z przepisanej przez lekarza recepty z dnia [...] kwietnia 2021 r., wskazując, że recepty zachowują ważność przez miesiąc od daty ich wystawienia, zatem w dacie złożenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. recepta z dnia [...] kwietnia 2021 r. była już nieważna. Co do wyrażonej przez skarżącego potrzeby na zakup pieca tzw. kozy do ogrzania domu, Kolegium stwierdziło, że potrzeba ta została zaspokojona w całości, gdyż decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w W. przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy w wysokości 300 zł na zakup pieca "kozy". Biorąc powyższe pod uwagę SKO uznało, że odwołanie J. G. nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze do sądu administracyjnego na ww. decyzję, J. G. zarzucił jej naruszenie:

- art. 2, art. 30, art. 31 pkt 2, art. 32, art. 47, art. 65 pkt 1, art. 67, art. 68 pkt 1 i 3, art. 69 Konstytucji RP;

- art. 6-9, art. 15, art. 75 § 1,. art. 76, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.;

- przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych;

- przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy;

- przepisów k.k. dotyczących pomawiania i niedopełnienia obowiązków służbowych oraz celowego i świadomego fałszowania i manipulowania posiadanymi informacjami, celowego pomijania konkretnych przepisów prawa, w tym u.p.s.

- przepisów ustawy o pracownikach samorządowych

- art. 2 ust.1, art. 3, art. 6 pkt 1 i 11, art. 7 pkt 1, 5, 6 i 14, art. 8 ust. 1, 2, 3 i 12, art. 17 ust. 1 pkt 5 i 6 oraz ust. 2 pkt 1, art. 18 ust. 1 pkt 6, art. 39, art. 40, art. 41, art. 45, art. 107 ust. 1 oraz ust. 5b pkt 6, art. 119 ust. 1 i 2, a także art. 123 ustawy o pomocy społecznej;

Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując, że dwie decyzje wydano na skutek jego jednego wniosku. Wniósł też: (-) aby SKO zwróciło się do instytutu badawczego w W. - Instytutu Żywności i Żywienia, aby specjaliści wypowiedzieli się w zakresie zapotrzebowania na pełnowartościowy gorący posiłek w ciągu miesiąca dla osoby niepełnosprawnej w stopniu umiarkowanym, samotnie prowadzącej słabo zmechanizowane gospodarstwo rolne o pow. 7,05 ha, hodującej zwierzęta tj. byki na opasy oraz przeliczyli ile takich gorących posiłków skarżący może kupić za przyznane 150 zł na miesiąc; (-) jak najszybsze rozpatrzenie skargi; (-) zmianę wydanej decyzji poprzez przyznanie mu specjalnego zasiłku celowego w wysokości 700 zł oraz 400 zł zasiłku celowego na każdy miesiąc począwszy od stycznia 2021 r. do grudnia 2020 r. na zakup gorących posiłków lub dostarczania tych posiłków do domu; (-) o ukaranie grzywną najwyższej wysokości organu I instancji i II instancji, za świadome po raz kolejny łamanie obowiązujących przepisów prawa, a co za tym idzie szkodzenie najbiedniejszym mieszkańcom gminy, potrzebującym pomocy społecznej; (-) o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 100000 zł o czym mowa w art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; (-) o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie czy nowelizacja art. 4 ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku rolnym jest zgodna z Konstytucją RP.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 803 ze zm., dalej w skrócie: "u.p.s."). Powyższa ustawa określa przesłanki przyznawania poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej oraz wskazuje na cele instytucji polityki społecznej państwa. Z przepisu art. 39 u.p.s. wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Użycie terminu "może" oznacza uznaniowość (nie obowiązek) w zakresie przyznania zasiłku i konieczność ważenia interesu strony i interesu publicznego. To ważenie i ocena interesów następuje, gdy spełnione są pozostałe kryteria uzyskania świadczeń z pomocy społecznej, do których należą m.in. kryterium dochodowe, a także ubóstwo, bezdomność, bezrobocie, długotrwała lub ciężka choroba, niepełnosprawność, zdarzenia losowe czy sytuacja kryzysowa (wymienione w art. 7 – 15 u.p.s. lub inne uzasadniające przyznanie świadczenia z pomocy społecznej).

Przesłanką wstępnie wykluczającą przyznanie Skarżącemu w sprawie niniejszej zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 u.p.s. było przekroczenie kryterium dochodowego. Ta okoliczność, zdaniem sądu, została ustalona prawidłowo. Jak wynika bowiem z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kryterium wynoszącego 701 zł. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na źródło i tytuł ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o należności ściśle określone i wymienione w punktach 1 – 3 tego przepisu, w tym o składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (art. 8 ust. 3 pkt 2 u.p.s.).

W kontrolowanym postępowaniu organ I instancji błędnie co prawda wyliczył dochodu skarżącego za miesiąc lipiec 2021 r., tym niemniej błąd w tym zakresie zweryfikowało SKO, a ponadto okoliczność ta nie miała to wpływu na treść wydanej decyzji, albowiem prawidłowo wyliczony dochód całkowity skarżącego za miesiąc lipiec 2021r. wyniósł ostatecznie 846,23 zł i przekroczył kryterium ustawowe, co uzasadniało odmowę przyznania świadczenia w postaci zasiłku celowego na zasadach ogólnych.

Błąd organu I instancji polegał na tym, że niesłusznie powiększył dochód skarżącego z gospodarstwa rolnego o udzieloną mu z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, P. Oddziału Regionalnego w Ł. płatność w postaci wyjątkowego tymczasowego wsparcia dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19 w kwocie 5759 zł, rozliczając ją w sposób określony w przepisie art. 8 ust. 11 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

Tymczasem, jak trafnie stwierdziło Kolegium posiłkując się wyrokiem tut. sądu z dnia 12 października 2021r. II SA/Bk 501/21, kwota 5759 zł z tytułu płatności w postaci wyjątkowego tymczasowego wsparcia dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19 jako świadczenie socjalne jednorazowe i pieniężne nie podlegała doliczeniu do dochodu skarżącego, uzyskiwanego z gospodarstwa rolnego.

Powyższa nieprawidłowość nie wpłynęła jednak na okoliczność spełnienia przez skarżącego kryterium dochodowego, ponieważ dochód skarżącego za miesiąc lipiec 2021 roku, jak bezbłędnie wyliczyło Kolegium, wyniósł 846,23 zł i przekroczył kryterium dochodowe ustalone na kwotę 701 zł. W konsekwencji, ustalony dochód skarżącego jako przekraczający kryterium ustawowe był przesłanką wykluczającą go z możliwości przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 u.p.s.

Niezależnie od powyższego organ przeanalizował możliwość objęcia skarżącego pomocą szczególną. Organ pierwszej instancji rozważył możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego na zasadach art. 41 pkt 1 u.p.s. Okoliczności, które skarżący wskazuje, nie mogą być kwalifikowane jako zdarzenia szczególne, losowe czyli, że nastąpił przypadek szczególnie uzasadniony. Pomoc udzielana na tej podstawie winna być skierowana do osób, które na skutek zdarzeń losowych znalazły się w tak trudnej sytuacji życiowej, że nie są w stanie same, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości, sytuacji tej przezwyciężyć. Pomoc w postaci specjalnego zasiłku celowego ma służyć obywatelom w najcięższych sytuacjach życiowych, kiedy ich podstawowe potrzeby egzystencjalne nie mogą być zaspokojone we własnym zakresie. Skarżący niewątpliwie znajduje się w trudnej sytuacji, ale zagrożenia wyżej opisanego nie ustalono i nie wynika ono z materiału dowodowego sprawy, co nie budzi wątpliwości.

W ocenie sądu, organy w sprawie niniejszej słusznie oceniły, że w przypadku skarżącego nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Uzasadniając swoje stanowisko trafnie podkreśliły co jest celem pomocy społecznej, a więc zaspokajanie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwianie im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka, pomoc w życiowym usamodzielnianiu oraz integracji ze środowiskiem. Jeszcze raz wskazać trzeba, że rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy ale i możliwości pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.). Podnieść także należy, że świadczenia z pomocy społecznej mają jedynie charakter pomocniczy, tzn. są przyznawane w zakresie, w jakim osoby ubiegające się o ich przyznanie same we własnym zakresie nie są w stanie ich zapewnić. A zatem wsparcie przyznawane na gruncie ustawy o pomocy społecznej, bez względu na jego rodzaj, ma charakter jedynie przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających, w celu pokonania życiowych trudności. Omawiana pomoc nie może zatem zabezpieczać wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również być przyznana w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Przepis art. 41 u.p.s. nie może w żadnym razie prowadzić do powstania sytuacji, w której wnioskodawca uczyni z pomocy społecznej swoje stałe źródło utrzymania. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, a zwłaszcza z ustanowioną w art. 2 ust. 1 ustawy, zasadą pomocniczości. W przypadku skarżącego nie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek" rozumiany jak powyżej oraz w kontekście charakteru pomocy społecznej w jej całokształcie. Rozstrzygnięcie organów w tym zakresie nie przekroczyło zatem granic uznania administracyjnego.

W szczególności, że sam skarżący nie wykazał, aby jego sytuacja cechowała się szczególnością uprawniającą do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Sytuacja życiowa skarżącego została opisana i wnikliwie przeanalizowana, wskazano, z jakich form i z jakiej wysokości pomocy skarżący ostatnio korzystał, informując, że decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] Wójt Gminy W. przyznał skarżącemu specjalny zasiłek celowy w wysokości 300 zł na zakup pieca "kozy", wskazano również na niemożliwość zaspokojenia wszystkich, nawet uzasadnionych potrzeb osób ubiegających się o wsparcie z pomocy społecznej, bo Ośrodek posiadał na zasiłki celowe kwotę 25 000 zł na cały rok.

Ponadto, jak trafnie wyjaśniło SKO, przyznanie zasiłku celowego na dojazdy do lekarzy specjalistów i na rehabilitację skarżącego było niecelowe, albowiem skierowania wystawione w dniach: [...] kwietnia 2020 r., [...] kwietnia 2020 r.; [...] czerwca 2020r. oraz [...] kwietnia 2021r. już w dacie złożenia wniosku, tj. [...] sierpnia 2021 r., były nieaktualne. Również przyznanie zasiłku na wykupienie potrzebnego leku z przepisanej przez lekarza w dniu [...] kwietnia 2021 r. recepty stało się niecelowe, z uwagi na fakt, że recepty zachowują ważność przez miesiąc od daty ich wystawienia, zatem w dacie złożenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2021 r. recepta ta była już nieważna.

Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty procesowe dotyczące naruszenia szeregu przepisów k.p.a., a także Konstytucji RP czy ustawy o rehabilitacji zawodowej osób niepełnoprawnych. Organy wszechstronnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zwłaszcza organ pierwszej instancji wyjątkowo obszernie odniósł się do stanowiska skarżącego oraz bez naruszenia prawa oceniły sytuację strony, co czyni zarzuty procesowe bezskutecznymi. Rozważono zarówno interes indywidualny (sytuację rodzinną, zdrowotną, finansową skarżącego oraz zakres udzielonej mu pomocy, który to argument czyni bezskutecznym twierdzenia strony, jakoby organy celowo nie przyznawały mu świadczeń, jak i społeczny (możliwości pomocy społecznej, ilość osób potrzebujących, cele i zadania pomocy społecznej). Nie może ujść uwadze, że aktualna sytuacja skarżącego jest organom doskonale znana z uwagi na ilość składanych wniosków, obszerność przedstawianej przez stronę charakterystyki sytuacji życiowej a także wielość sporządzanych wywiadów środowiskowych na potrzeby prowadzonych postępowań, która to okoliczność również sądowi jest znana z urzędu z racji wielości rozpoznawanych spraw skarżącego.

Nie można również nie wspomnieć, że wydana decyzja (co najmniej w części dotyczącej zasiłków celowych przyznawanych na specjalnych zasadach, niezależnie od kryterium dochodowego) ma charakter uznaniowy. Dokonywana przez sąd kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów. Skład orzekający przeprowadzając kontrolę legalności w tak zakreślonych ramach uznał, że rozstrzygając o nieprzyznaniu pomocy społecznej organy pozostawały w dopuszczalnych prawem granicach swobody. W pozostałym zakresie należy skonkludować, że organy dokonały wystarczających ustaleń co do stanu faktycznego oraz trafnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie administracyjne, a więc zgodnie z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Na tej podstawie słusznie uznały, że ustalone i uwzględnione okoliczności, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, uzasadniały wydanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Ustosunkowując się natomiast do żądań skargi dotyczących ukarania organów grzywną oraz zasądzenia 100000 zł na rzecz skarżącego, należy stwierdzić, iż sąd nie posiada kompetencji do karania organów za niewłaściwe (zdaniem skarżącego) działania, zaś zasadzanie kwoty pieniężnej w jakiejkolwiek kwocie nie dotyczy istoty tej sprawy. Przywołany w skardze art. 149 § 2 p.p.s.a. odnosi się do postępowania w przedmiocie bezczynności, a nie do sprawy o zasiłek celowy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.