Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 41/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 2 i art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [ ] M. S. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Wojewody z dnia 5 listopada 2014r. nr [ ] w przedmiocie anulowania czynności materialnotechnicznej polegającej na zarejestrowaniu pobytu stałego skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 kpa, odmówił anulowania czynności materialno - technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 14 kwietnia 1993 r. pobytu stałego J. G. w K przy ul. K.

W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że dnia 19 lutego 2014 r. zostało wszczęte na wniosek B. S., współwłaścicielki nieruchomości położonej w K przy ul. K, postępowanie administracyjne w sprawie o uchylenie czynności materialno - technicznej w przedmiocie zameldowania J. G. na pobyt stały przy ul. K w K, z uwagi brak zgody na to zameldowanie ojca J. G. i B. S. – W. G., właściciela przedmiotowej nieruchomości. Wnioskodawczyni zarzuciła, że J. G. nie zamieszkuje pod tym adresem, oraz że podrobił podpis ojca pod zgodą na zameldowanie.

Organ I instancji przedstawił treść zeznań i oświadczeń B. S. i J. G., a także wskazał, że z informacji uzyskanej od Zakładu Karnego wynika, iż J. G. odbywał karę pozbawienia wolności od 28 czerwca 1991 r. do 24 marca1993 r. Ponadto na podstawie zeznań I. M., siostry J. G., organ ustalił, że przeprowadziła się ona wraz z rodzicami z W do domu przy ul. K w K w 1992 r. Dlatego też organ stwierdził, że J. G. po opuszczeniu zakładu karnego nie mógł zamieszkać przy ul. W w K, gdyż mieszkanie to jego rodzice już opuścili w 1992 r., zaś I. M. w dniu 27 lipca 1992 r. dokonała wymeldowania z ul. W i zameldowania przy ul. K w K wraz z matką J. G. Prezydent wskazał też, że fakt zamieszkania J. G. w dacie zameldowania w K przy ul. K potwierdził jego brat B. G., który zeznał, że wówczas dom był częściowo spalony, wymagał generalnego remontu i on pomagał go remontować, zaś J. G. był wówczas nieobecny, gdyż przebywał w zakładzie karnym. B. G. podał, że zaraz po opuszczeniu zakładu karnego J. G. zamieszkał przy ul. K w K, gdzie urządzał sobie pokój i pomagał w remoncie domu, a mieszkanie przy ul. W nie było już w dyspozycji rodziców. Organ wskazał również na treść zeznań córek B. S., jej byłego męża A. S. oraz sąsiada, którzy nie potwierdzili przebywania J. G. w budynku przy ul. K w K w dacie zameldowania.

Prezydent wyjaśnił istotę zameldowania jako czynności materialno – technicznej i stwierdził, że fakt przeprowadzki rodziców J. G. do domu przy ul. K w K w lipcu 1992 r. przemawia za tym, że po opuszczeniu zakładu karnego w dniu 24 marca 1993 r. J. G. zamieszkał w domu przy ul. K, a więc dokonanie zameldowania w dniu 14 kwietnia 1993 r. należy uznać za prawidłowe. Organ I instancji podkreślił, że przemawiają za tym dokumenty i adnotacje urzędowe poparte zeznaniami niektórych słuchanych świadków.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta złożyła B. S., zarzucając naruszenie art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez jego błędną interpretację i nieprawidłowe zastosowanie. Odwołująca się podniosła, że J. G. podrobił podpis ojca na formularzu meldunkowym, a nadto nie zamieszkiwał przy ul. K w dacie zameldowania jak i długo potem. Zdaniem odwołującej się organ I instancji nie rozpatrzył kwestii sfałszowania podpisu oraz błędnie ocenił dowody zgromadzone w sprawie. W szczególności odwołująca się wskazała na nieuwzględnienie zeznań sąsiada W. L., który był jedyną bezstronną osobą i jednoznacznie stwierdził, że J. G., jako mieszkaniec ul. K jest mu nieznany. Odwołująca się podkreśliła, że ani w czasie dokonywania zameldowania ani nawet w ciągu pół roku po nim J. G. nie wprowadził się do domu przy ul. K w K, nigdy też nie miał chęci stałego zamieszkania w tym domu, co stwierdzał publicznie, zaś utrzymuje on zameldowanie przy ul. K w K tylko dla ochrony swoich majątkowych interesów związanych z dziedziczeniem po zmarłej matce. Zdaniem odwołującej się dokonanie zameldowania w roku 1993 było potrzebne J. G. tylko dla uzyskania przedterminowego zwolnienia z więzienia. Odwołująca się powołała się na zeznania swoich córek oraz swojego byłego męża, który mieszkał z odwołującą się w latach 1993-1998 i zeznał, że J. G. w tym okresie nie mieszkał w spornym lokalu. Odwołująca się zakwestionowała wiarygodność zeznań I. M. oraz B. G.

Wojewoda decyzją z dnia 5 listopada 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wojewoda przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz omówił zgromadzone dowody. W szczególności zwrócił uwagę na zeznania I. M. oraz B. G. ,z których wynikało, że J. G. zaraz po opuszczeniu zakładu karnego wprowadził się do rodziców do budynku przy ul. K w K, zaś dotychczasowe mieszkanie rodziców przy ul. W zostało już przez nich opuszczone. Dlatego, w ocenie Wojewody, całokształt materiału dowodowego przemawiał za tym iż czynność materialno - techniczna polegająca na zameldowaniu J. G. w dniu 14 kwietnia 1993 r. na pobyt stały przy ul. K była zgodna z przepisami prawa. Wojewoda podkreślił, że organ meldunkowy, przyjmując zgłoszenie pobytu stałego, bada wyłącznie przesłankę przebywania osoby w budynku (lokalu) z zamiarem stałego zamieszkiwania i warunek ten został przez J. G. spełniony.

Skargę na decyzję Wojewody wniosła B. S., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego, niewłaściwą interpretację dowodów oraz nieuwzględnienie faktu sfałszowania podpisu W. G. na druku meldunkowym. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca powołała się na zeznania A. S., A. S., sąsiada oraz swoje własne, a także na treść opinii Rodzinnego Ośrodka Diagnostyczno - Konsultacyjnego z dnia 11 października 1993 r., z których, w ocenie skarżącej wynikało, że J. G. nie mieszkał w 1993 roku w domu przy ul. K. Skarżąca podniosła, że zeznania I. M. i B. G. nie są wiarygodne, ponieważ świadkowie ci i J. G. pozostają w konflikcie ze skarżącą. Ponadto B. S. wskazała, że opuszczenie zakładu karnego przez J. G. miało miejsce dnia 24 marca 1993 r., a zameldowanie dokonane było później - 14 kwietnia 1993 r., co, zdaniem skarżącej przeczy temu, że J. G. potrzebował zameldowania dla przedterminowego zwolnienia z więzienia. Skarżąca ponownie podniosła, że J. G. w dniu 14 kwietnia 1993 r. mieszkał wraz z rodzicami w mieszkaniu służbowym rodziców przy ul. W, a nie przy ulicy K w K. Skarżąca zarzuciła, że utrzymywanie fikcyjnego zameldowania służy J. G. do unikania komorników, policji i sądów, a także jest wykorzystywane do wywierania nacisku na skarżącą w sprawie podziału majątku spadkowego po matce. Zatem, zdaniem skarżącej, nie została spełniona przesłanka zameldowania opisana w art. 47 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżąca podkreśliła, że J. G. od roku 2010 w ogóle nie mieszka, nie nocuje, nie płaci żadnych rachunków za media ani jakichkolwiek innych rachunków związanych z funkcjami mieszkalnymi, nie koncentruje swojego życia w domu przy ulicy K w K, lecz swoje centrum życiowe ma obecnie w miejscu zamieszkania swojej konkubiny pod adresem W. B.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

J. G. wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. K w K i podkreślił, że zameldowanie dokonane w 1993 r. było prawidłowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.

Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych zasad prowadzi do uznania, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie zauważyć należy, że w dacie orzekania przez organ kwestie związane z ewidencją ludności, w szczególności zaś z obowiązkiem meldunkowym regulowała ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zwana dalej "ustawą", która utraciła moc obowiązującą z dniem 1 marca 2015 r. Zgodnie zatem z konstytucyjną zasadą praworządności organ administracji publicznej obowiązany był stosować przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji. Również Sąd, oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie, odnosił się do przepisów obowiązujących w dacie orzekania przez organy administracji.

Wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego po upływie określonego w treści przepisu czasu. Zgodnie z ust. 2 wskazanego przepisu zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Przepis art. 47 ust. 1 ustawy stanowi, że organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Z powołanych przepisów wynika, że celem ewidencji jest rejestracja danych o rzeczywistym miejscu pobytu osób, zaś jedynym warunkiem do dokonania prawidłowego zameldowania na pobyt stały pod danym adresem jest fakt fizycznego, legalnego przebywania w danym lokalu. Przez pojęcie "pobytu stałego", w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu, ale też rzeczywiste tam zamieszkiwanie.

Czynność zameldowania, polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji, jest czynnością materialno - techniczną, przez którą rozumie się prawnie regulowaną formę działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Ustawodawca przewiduje załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno - technicznej w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Czynność materialno - techniczna polegająca na zameldowaniu wówczas będzie prawidłowa i niebudząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w określonym miejscu zameldowania z zamiarem pobytu w dacie rejestracji lub ewentualnie w czasie bezpośrednio ją poprzedzającym, bądź też następującym zaraz po jej dokonaniu.

Jeżeli zgłoszone dane dotyczące osoby i jej miejsca pobytu konieczne do zameldowania budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Zgodnie z powyższym eliminacja czynności materialno - technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność lub anulującej materialno - techniczną czynność zameldowania. Podstawę prawną dla takiego działania organu i wydania decyzji jest art. 47 ust. 2 ustawy. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, czynność materialno – techniczna, jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno - technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy, ujawniły się już po dokonanej czynności materialno - technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1189/07 i wyrok WSA w Lublinie z 4 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Lu 565/09).

Dopiero w wypadku stwierdzenia, iż doszło do niewadliwej czynności zameldowania danej osoby w miejscu stałego pobytu, tj., że osoba ta faktycznie zamieszkiwała w lokalu w dacie rejestracji, można rozważać, czy w późniejszym czasie zrealizowane zostały przesłanki pozwalające na wydanie decyzji o wymeldowaniu z miejsca pobytu stałego (art. 15 ust. 2 ustawy), a zatem czy rzeczywiście doszło do trwałego i dobrowolnego opuszczenia lokalu.

Jedną z podstaw do wydania decyzji o wymeldowaniu jest ustalenie, że zameldowana osoba opuściła miejsce pobytu. Aby je jednak opuścić, w znaczeniu wynikającym z treści art. 15 ust. 2 ustawy, dana osoba musi tam wcześniej realnie zamieszkiwać. Instytucja wymeldowania nie ma bowiem zastosowania do przypadków, w których czynność zameldowania od początku nie odpowiadała rzeczywistości.

Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony materiał dowodowy wykazały, że w dniu 14 kwietnia 1993 r., czyli w dacie zameldowania J. G. na pobyt stały w K przy ul. K, spełnione były przesłanki do dokonania tego zameldowania, dlatego zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Bezspornym jest, że J. G. odbywał karę pozbawienia wolności w okresie od 28 czerwca 1991 r. do dnia 24 marca 1993 r., co wskazuje na to, że 14 kwietnia 1993 r. mógł zamieszkiwać w K przy ul. K, ponieważ w tym dniu nie przebywał już w zakładzie karnym. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności J. G. zamieszkał w K przy ul. K. Potwierdzają to bowiem zeznania B. G., który podał, że jego brat J. G., "po opuszczeniu zakładu karnego przyszedł mieszkać na ul. K". Ponadto B. G. zaznaczył, że mieszkanie przy ul. W w tym czasie nie było już w dyspozycji rodziców, a więc pod tym adresem J. G. nie mógł zamieszkać po opuszczeniu zakładu karnego. Zeznania B. G. znajdują potwierdzenie w treści zeznań I. M., siostry J. G., która oświadczyła, że brat zaraz po opuszczeniu zakładu karnego wprowadził się do rodziców, czyli do budynku przy ul. K w K oraz wyjaśniła, że jej rodzice w tym czasie mieszkali już przy ul. K, ponieważ musieli oddać mieszkanie służbowe przy ul. W w K. Sąd uznał, że zeznania tych dwojga świadków, którzy ze względu na powiązania rodzinne oraz miejsce zamieszkania niewątpliwie posiadali wiedzę o okolicznościach towarzyszących zameldowaniu J. G. przy ul. K w K, były wiarygodne i zgodne co do kluczowych okoliczności mających znaczenie dla prawidłowości oceny czynności zameldowania. Podkreślić trzeba również, że organy obu instancji przeanalizowały wszystkie zeznania złożone w toku postępowania, w tym także tych świadków, którzy poddawali w wątpliwość prawidłowość zameldowania J. G. przy ulicy K, a następnie, w ocenie Sądu zasadnie oparły się na zeznaniach B. G. i I. M. Pozwoliło to bowiem oprzeć się na zeznaniach osób niezaangażowanych bezpośrednio w istniejący konflikt pomiędzy skarżącą a J. G. Z kolei zeznania córek skarżącej miały niższą wartość dowodową, ponieważ ze względu na swój wiek (w dacie spornego zameldowania miały siedem i cztery lata), mogło dojść do sytuacji, w której po upływie 21 lat nie były w stanie dokładnie pamiętać wszystkich okoliczności towarzyszących zameldowaniu J. G. przy ulicy K. Także zeznania świadka W. L., który sam stwierdził, że "praktycznie nie utrzymuje żadnych kontaktów z rodziną Państwa G.", nie mogły stanowić podstawy do podważenia prawidłowości kwestionowanego zameldowania. Świadek ten zeznał jedynie, że nie przypomina sobie aby widywał J. G. przy ul. K, co zdaniem Sądu potwierdza jedynie fakt, iż świadek ten nie utrzymuje z rodziną G. kontaktów, a skoro tak to nie ma informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzić trzeba, że treść zeznań tego świadka (k. 78 akt adm.) jest odmienna od wskazywanej w skardze (k. 6 akt sądowych). W związku z powyższym, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie doszło do naruszenia art. 47 ust. 2 ustawy, albowiem dokonanie przez organ meldunkowy w dniu 14 kwietnia 1993 r. rejestracji pobytu stałego J. G. przy ul. K w K było zgodne ze stanem faktycznym, a zatem czynność ta słusznie została uznana przez organy obu instancji za prawidłową. Ponadto wyjaśnić trzeba, że w kontrolowanym postępowaniu organy badały jedynie przesłankę faktycznego przebywania J. G. przy ul. K z zamiarem stałego zamieszkiwania w czasie dokonywania meldunku. Natomiast organy nie badały przesłanek do orzekania o wymeldowaniu z tego lokalu. W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę na konieczność rozróżnienia instytucji wymeldowania (gdy zachodzą przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy) oraz eliminacji zameldowania jako czynności materialno - technicznej i jej skutków z obrotu prawnego, w sytuacji, gdy od początku zameldowanie nie pokrywało się z rzeczywistym stanem faktycznym. Na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy organ administracji dokonuje czynności wyeliminowania błędnego wpisu, nie badając przy tym przesłanek wynikających z art. 15 ust. 2 ustawy, które odnoszą się do ewentualnego wymeldowania z lokalu. W wypadku, gdy okoliczności (wątpliwości) potwierdzające fakt błędnego wpisu dotyczącego meldunku ujawniły się już po dokonaniu takiej czynności materialno - technicznej, czynność ta powinna być w pierwszej kolejności uchylona w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1260/14 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu organy wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą i w ten sposób uzyskały podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Zatem okoliczności faktyczne konieczne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia zostały wyjaśnione i nie budziły wątpliwości. W związku z zarzutami dotyczącymi braku zgody W. G. na zameldowanie syna w 1993 r. podkreślenia wymaga, że W. G. zeznał w toku postępowania (k. 79 akt adm.), że "nie pamięta kiedy dokładnie syn wyszedł z więzienia, jak wyszedł z więzienia to przyszedł mieszkać do nas do domu na ul. K, z tym że czasem go nie było miesiąc albo tydzień. Syn zajął pokój na parterze (....), sprowadził robotników, którzy mu tam wykonywali roboty i mieszkał w tym pokoju i zajmuje go do chwili obecnej". Nie jest natomiast istotne wbrew zarzutom skargi, ile razy J. G. przebywał w zakładach karnych, skoro jak prawidłowo ustaliły organy, po opuszczeniu zakładu karnego w dniu 25 marca 1993 r. zamieszkał z rodzicami przy ul. K. Nadto czynność zameldowania wymagała jedynie potwierdzenia faktu przebywania w danym lokalu a nie wykazania, że osobie przysługuje uprawnienie do przebywania w lokalu. Zarzuty dotyczące nie wyrażenia zgody na zameldowanie przez ojca J. G. nie mogły być oceniane przez organ tak jak chce tego skarżąca, w szczególności w świetle treści Wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01. Stwierdzić trzeba, że szereg zarzutów skargi koncentruje się wokół zdarzeń, które miały miejsce po wielu latach od daty zameldowania J. G. przy ul. K w K, oraz dotyczy aktualnego miejsca zamieszkania uczestnika, który jak podaje skarżąca od 2010 r. "w ogóle nie mieszka, nie nocuje, nie płaci żadnych rachunków, nie koncentruje swojego życia przy ul. K. Kwestie te pozostają jednak pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie, ponieważ postępowanie administracyjne nie toczyło się w przedmiocie wymeldowania J. G. z pobytu stałego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 kpa. Ponownie podkreślić trzeba, że zameldowanie w danym lokalu bądź też jego brak w żaden sposób nie wpływa na posiadany przez daną osobę tytuł prawny do lokalu. Zameldowanie, jako rejestracja stanu faktycznego nie sankcjonuje braku takiego tytułu, jak również nie tworzy jakichkolwiek uprawnień do uzyskania praw do mieszkania. Zameldowanie jest bowiem czynnością materialno - techniczną, która potwierdza jedynie fakt rzeczywistego zamieszkiwania w lokalu w danym czasie, a nie rozstrzyga o prawie do lokalu, w tym także o prawie do spadku, w skład którego wchodzi ten lokal. Kwestie zaś korzystania z nieruchomości w razie sporu mogą być rozstrzygane przez sąd powszechny w postępowaniu cywilnym.

Reasumując, w ocenie Sądu kontrolowane postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, zapewniający stronom możliwość udziału w każdym jego stadium, a materiał dowodowy zebrany w sprawie oceniony został należycie. Konsekwencją powyższego było prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.

Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i w konsekwencji oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.