Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 78/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 53 par. 2b, art. 58 par.1 pkt 6 i par.3, art. 149 par.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 37 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. R. na bezczynność Wojewody Z. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Y. R. pismem z dnia [...] maja 2021 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił między innymi, że w dniu [...] kwietnia 2021 r., po uzupełnieniu przez skarżącego wymaganych prawem dokumentów, została wydana decyzja nr [...] udzielająca skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej do dnia [...] kwietnia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Z kolei, stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Zaznaczenia wymaga, że pojęcie "bezczynność" zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a.". Powyższy przepis wskazuje, że bezczynnością jest niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1.

Art. 53 § 2b p.p.s.a wskazuje natomiast, że skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

W ocenie Sądu przepis ten należy jednak odnosić do czasu niezakończonego postępowania administracyjnego.

W tym kontekście wskazać trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 22 czerwca 2020 r. podjął uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne wnioskowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres tego postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale.

Skoro zatem w niniejszej sprawie organ rozpoznał wniosek skarżącego, wydał stosowną decyzję i doręczył ją skarżącemu w dniu [...] kwietnia 2021 r., tj. przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność. Stan obiektywnej bezczynności organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku ustał bowiem w chwili wydania decyzji, a sprawa została załatwiona.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.