Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 26/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Agencja Mienia Wojskowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 7 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. D.-S. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Lublinie w przedmiocie sprzedaży lokalu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca G. D.-S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Lublinie w przedmiocie sprzedaży lokalu położonego w D., przy ul. [...].

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że skarga dotyczy odmownych pism Agencji Mienia Wojskowego w Warszawie i Lublinie na składane przez nią wnioski i odwołania w zakresie żądania nabycia lokalu/wykupu. Podniosła, że posiada interes prawny do lokalu, w którym mieszka już 33 lata. Został jej on przyznany wyrokiem Sądu Rejonowego w Rykach w dniu 27 listopada 2020 r. o podziale majątku wspólnego między nią a byłym mężem, w związku z czym nabyła własność tej nieruchomości na wyłączność. Wskazała, że w dniu 12 października 2012 r. złożyła pierwszy wniosek o wykup mieszkania, co mimo obietnic, do dnia dzisiejszego nie zostało załatwione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że jej przedmiot nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 § 2 ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz według art. 3 § 3 p.p.s.a. w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia obowiązku i braku przeszkód – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (zob. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I FSK 911/14). O bezczynności organu można jednak mówić tylko w sytuacji, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy, przepisy prawa nie pozwalają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organów.

W konsekwencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie wniesiono skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Lublinie w przedmiocie sprzedaży lokalu położonego w D., przy ul. [...]. Z treści skargi oraz analizy akt sprawy wynika, że skarżąca kilkukrotnie występowała do Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w Lublinie z wnioskiem o wykup powyższego lokalu (ostatnie wnioski z dnia 1 grudnia 2020 r. i 18 grudnia 2020 r.).

Wymaga w tym miejscu wyjaśnienia, że zasady zbywania lokali mieszkalnych, w stosunku do których Agencja wykonuje w imieniu Skarbu Państwa prawo własności lub inne prawa rzeczowe zostały uregulowane w art. 76 i następnych ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2021 r. poz. 303, z późn. zm.), dalej jako "ustawa o AMW". W myśl art. 76 ust. 1 tej ustawy, lokale te mogą być zbywane, pod rygorem nieważności, wyłącznie na zasadach określonych w niniejszej ustawie. Dyrektor oddziału regionalnego Agencji ustala roczny plan sprzedaży lokali mieszkalnych na podstawie wykazu uzgodnionego z Prezesem Agencji (ust. 4). Prawo do nabycia lokalu mieszkalnego innego niż kwatera i kwatera internatowa przysługuje osobom zajmującym ten lokal mieszkalny na podstawie tytułu prawnego ustanowionego w drodze decyzji administracyjnej albo umowy najmu na czas nieoznaczony, zwanym dalej "osobami uprawnionymi do nabycia". Dyrektor oddziału regionalnego Agencji zawiadamia pisemnie osobę uprawnioną do nabycia o przeznaczeniu do sprzedaży zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego, zgodnie z rocznym planem sprzedaży lokali mieszkalnych (art. 77 ust. i ust. 2 ustawy o AMW). Sprzedaży lokalu mieszkalnego dokonuje na pisemny wniosek osoby uprawnionej do nabycia dyrektor oddziału regionalnego Agencji, w drodze umowy, jeżeli lokal mieszkalny jest umieszczony w rocznym planie sprzedaży lokali mieszkalnych. Przed zawarciem umowy szczegółowe warunki sprzedaży lokalu mieszkalnego ustala dyrektor oddziału regionalnego Agencji z osobą uprawnioną do nabycia w protokole uzgodnień warunków sprzedaży lokalu mieszkalnego (art. 78 ust. 1 i ust. 2 ustawy o AMW).

Natomiast według art. 79 ust. 1 ustawy o AMW, sprzedaż lokalu mieszkalnego następuje na podstawie dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego wyceny wartości rynkowej lokalu mieszkalnego i wartości prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, w przypadku posiadania przez Agencję takiego prawa do ułamkowej części gruntu przypadającego na ten lokal, z tym że przy wycenie lokalu mieszkalnego nie uwzględnia się wartości ulepszeń dokonanych przez nabywcę. Na wniosek nabywcy lokalu mieszkalnego należność z tytułu sprzedaży może być rozłożona na raty (art. 79 ust. 7 zdanie pierwsze). Zgodnie z art. 80 ust. 3 ustawy o AMW, koszty związane z zawarciem aktu notarialnego, w tym podatki i opłaty oraz koszty założenia księgi wieczystej, ponosi nabywca lokalu mieszkalnego. Natomiast stosownie do art. 86 ustawy o AMW, w sprawach dotyczących sprzedaży lokali mieszkalnych, nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2020 r. poz. 1910 oraz z 2021 r. poz. 11) i ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.

Mając na uwadze powyższe uregulowania należy stwierdzić, że sprzedaż lokalu mieszkalnego, w stosunku do którego AMW wykonuje w imieniu Skarbu Państwa prawo własności lub inne prawa rzeczowe, nie następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia, czy innego niż określony w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sprzedaż takiego lokalu następuje natomiast na podstawie umowy zawieranej w formie aktu notarialnego i ma charakter cywilnoprawny.

Skoro zatem działania Agencji Mienia Wojskowego w zakresie sprzedaży lokali mieszkalnych, w stosunku do których AMW wykonuje w imieniu Skarbu Państwa prawo własności lub inne prawa rzeczowe nie stanowią żadnej z kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i pkt 9 p.p.s.a., w sprawie objętej skargą nie przysługuje również skarga na bezczynność.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – obowiązany był odrzucić skargę, o czym orzekł w postanowieniu.