Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 379/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, 183 par. 1,176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia WSA del. Hanna Kamińska, Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Kr 131/05 w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 października 2004 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 131/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 października 2004 r., nr (...), w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 29 lipca 2004 r. Prezydent Miasta K., na podstawie art. 215 § 1 i art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm., zwanej dalej Ordynacja podatkowa) sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji wydanej przez organ I instancji z dnia 14 czerwca 2006 r., wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej.

Opisanym na wstępie rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie z dnia 29 lipca 2004 r. W uzasadnieniu podkreślono, że oczywista omyłka to błąd, zawarty w akcie administracyjnym, który nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia i jest widoczny bez potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego. W ocenie organu drugiej instancji, błędne podanie podstawy prawnej nie narusza rażąco prawa, bowiem ocenie podlega treść rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, wywodząc, iż w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej możliwe jest sprostowanie błędów rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, a nie obligatoryjnych elementów decyzji, czyli w tym przypadku przytoczenie podstawy prawnej. W ocenie skarżącego, usunięcie omyłki w postaci zmiany podstawy prawnej doprowadziło do ponownego rozstrzygnięcia w sprawie, odmiennego od pierwotnego.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, iż organ nie naruszył prawa prostując omyłkę, co do przytoczenia podstawy prawnej na podstawie art. 215 Ordynacji podatkowej. Decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia 14 czerwca 2004 r. nie została wydana na skutek wznowienia postępowania (art. 245 Ordynacji podatkowej), lecz na skutek uwzględnienia zarzutu strony zawartego w odwołaniu od decyzji, czyli w oparciu o art. 226 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu I instancji, nie doszło do zmiany rozstrzygnięcia, gdyż nadal jest to decyzja uchylająca poprzednią decyzję. Działanie organu polegające na dokonaniu sprostowania pozostawało bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, a więc było korektą decyzji, bez merytorycznego wnikania w jej treść. W uzasadnieniu oceniono, iż charakter błędu nie budzi żadnych wątpliwości w kontekście okoliczności wynikających z akt sprawy, a zatem powinien być potraktowany jak błąd pisarski lub (komputerowy), podlegający sprostowaniu w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej.

Zaskarżonemu wyrokowi, pełnomocnik skarżącego zarzucił, w obszarze unormowania art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej polegającą na przyjęciu, że błędne podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia decyzji jest możliwe do sprostowania w formie postanowienia jako oczywista omyłka.

Ponadto sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, organ I instancji zmieniając podstawę prawną w trybie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej w wydanej przez siebie decyzji nie dokonał usunięcia oczywistej omyłki, ale doprowadził do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Po pierwsze zmienił tryb wydawania decyzji, po drugie, w zarówno w jednej, jak i drugiej decyzji, nie dokonał merytorycznego rozstrzygnięcia pomimo, że był do tego zobowiązany przepisami prawa, czym naruszył, w ocenie strony, zasadę praworządności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze kasacyjnej, w obszarze unormowania podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. postawiono wyłącznie zarzut naruszenia art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędną wykładnię. Przepis ten stanowi niewątpliwie normę prawa procesowego normującą prostowanie błędów decyzji w postępowaniu podatkowym. Z treści art. 174 p.p.s.a. wynika, że na podstawie zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania nie można zarzucić błędnej ich wykładni, albowiem ta postać naruszenia prawa w unormowaniu podstaw kasacyjnych odnosi się tylko do prawa materialnego. Adresatem tegoż uregulowania prawnego jest organ podatkowy. Sąd administracyjny nie stosuje norm zawartych w przywołanych przepisach Ordynacji podatkowej, a tylko i wyłącznie unormowania ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponadto z uzasadnienia skargi kasacyjnej wnioskować należy, iż jej autor kieruje zarzut naruszenia art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej pod adresem organów podatkowych, które wydały zaskarżone do Sądu I instancji postanowienia. Podkreślić wobec tego należy, że przedmiotem skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., jest orzeczenie tego sądu, a nie rozstrzygnięcie organu administracji. Dlatego też zarzuty procesowe oparte na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skierowane muszą być przeciwko wyrokowi Sądu I instancji a nie postanowienia organu administracji.

Zaakcentować także należy, iż naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania to dwie różne i nietożsame podstawy kasacyjne odrębnie unormowane w art. 174 p.p.s.a., i nie mogą być one bezzasadnie wykorzystywane w sposób zamienny, jak to uczynił wnoszący skargę kasacyjną.

Rozważania te są niezwykle istotne bowiem na podstawie art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z unormowań art.174 i art.176 p.p.s.a. W szczególności, zarzuty te winny wskazywać adekwatne do danej sprawy konkretne przepisy prawa, znajdujące się w obszarze stosowania sądów administracyjnych, które, zdaniem skarżącego, naruszył Sąd I instancji wydając zaskarżone kasacją rozstrzygnięcie.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 184 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.