Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2497/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. skargę oddala


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 r. nr [...], wydane po zapoznaniu się z zażaleniem strony skarżącej od postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] kwietnia 2010 r. Nr [...]. Zaskarżonym orzeczeniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 171 ze zm., zwana dalej k.p.a.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na wskazane powyżej postanowienie organu I instancji.

Postanowieniem z ] kwietnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] -na podstawie art. 81 c, ust. 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.)- nakłożył na Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych przy ociepleniu ścian klatek schodowych, spodu płyt balkonowych i cokołu budynku przy ul. [...] w [...] pod względem prawidłowości wykonania i zgodności z obowiązującymi przepisami budowlanymi, wyznaczając jednocześnie na wykonanie tego obowiązku termin dwóch miesięcy od dnia, kiedy niniejsze postanowienie stanie się ostateczne. W postanowieniu tym organ wskazał, iż przysługuje na nie zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia.

Na powyższe postanowienie pismem z 21 maja 2010 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] złożyła zażalenie

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym w sprawie postanowieniem uznał to zażalenie za wniesione z uchybieniem terminu. Uzasadniając powyższe organ odwoławczy wskazał, że postanowienie organu I instancji było dwukrotnie wysyłane pocztą do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]". Pierwsza przesyłka polecona o nr [...] została zwrócona do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] w dniu 27 kwietnia 2010 r. z adnotacją placówki pocztowej "zwrot - nie podjęto w terminie". Powyższa przesyłka była dwukrotnie awizowana: po raz pierwszy w dniu 12 kwietnia 2010 r. i po raz drugi w dniu 19 kwietnia 2010 r., a powyższe zawiadomienia były pozostawiane w skrzynce na listy. Organ II instancji wskazał też, że postanowienie z [...] kwietnia 2010 r. zostało powtórnie wysłane do Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w dniu 5 maja 2010 r. i odebrano je w dniu 14 maja 2010 r. Jednocześnie, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 września 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1070/06 organ wskazał, że późniejsze doręczenie rozstrzygnięcia, które zostało doręczone zastępczo, nie powoduje otwarcia od początku dla strony terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia. Wyjaśnił przy tym, iż zaskarżone przez Wspólnotę postanowienie zostało jej doręczone skutecznie w trybie doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44 k.p.a. W konsekwencji organ II instancji przyjął, że postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z [...] kwietnia 2010 r. zostało doręczone ze skutkiem prawnym w dniu 26 kwietnia 2010 r., zatem termin do wniesienia odwołania od ww. postanowienia organu I instancji upłynął z dniem 3 maja 2010 r. (dzień powszedni). Powyższe, zdaniem organu odwoławczego, oznacza, że zażalenie na postanowienie z [...] kwietnia 2010 r. złożone w dniu 21 maja 2010 r. wniesione zostało ze znacznym opóźnieniem. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że strona skarżąca nie skorzystała z możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Na marginesie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, że organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego nie miał obowiązku wysyłania po raz kolejny zaskarżonego postanowienia, skoro zostało ono już doręczone adresatowi po pierwszym wysłaniu.

W skardze na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 r. skarżąca Wspólnota wniosła o jego uchylenie jako naruszającego prawo, tj. art. 44 § 2, 3 i 4 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Wspólnota stwierdziła, że w niniejszej sprawie nie miało miejsca doręczenie zastępcze z uwagi na uchybienia proceduralne urzędu pocztowego. Podała, że powtórne awizo o przesyłce -awizowanej po raz pierwszy w dniu 12 kwietnia 2010 r.- pozostawiono adresatowi w dniu 19 kwietnia 2010 r., a więc przed upływem siedmiodniowego terminu do jej podjęcia, co narusza dyspozycję art. 44 § 3 k.p.a. Podała również, że z adnotacji poczty wynika, iż awiza pozostawiono w skrzynce pocztowej, bez dokładnego oznaczenia, w której skrzynce i w jakim miejscu pozostawiono te awiza. Jednocześnie skarżąca Wspólnota podniosła, że na osiedlu "[...]" składającym się z kilku bloków mieszkalnych, znajduje się kilkaset skrzynek pocztowych. Oddawcza skrzynka pocztowa Wspólnoty znajduje się w Biurze Wspólnoty przy ulicy [...]. Skarżąca zauważyła przy tym, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem, obowiązkiem poczty jest dokładne oznaczenie miejsca, w którym pozostawiono awiza. Z obowiązków tych poczta się nie wywiązała, a tym samym nie było podstaw do przyjęcia skutecznego doręczenia zastępczego. Jednocześnie skarżąca Wspólnota stwierdziła, że podobne stanowisko przyjął organ I instancji skoro powtórnie wysłał postanowienie z [...] kwietnia 2010 r.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269).

Badając zaskarżone w sprawie postanowienie -o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia- w ramach wskazanego kryterium Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Orzeczenie, będące przedmiotem skargi, zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Stosownie do art. 144 k.p.a., przepis ten znajduje zastosowanie także do zażaleń (albowiem zgodnie z jego treścią, w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań).

Przytoczona regulacja prawna (tj. art. 134) została zastosowana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego po zapoznaniu się przez ten organ z zażaleniem wniesionym przez skarżącą Wspólnotę na postanowienie organu I instancji wydane w oparciu o art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego (w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych), na które -stosownie do art. 81c ust. 3 Prawa budowlanego- przysługiwało stronie zażalenie. Organ II instancji uznał, iż zażalenie to zostało wniesione z uchybieniem terminu i z tego też powodu ww. artykuł w sprawie zastosował.

Sąd z taką oceną sprawy -w okolicznościach faktycznych w niej występujących- w pełni się zgadza i nie dopatrzył się w zaskarżonym orzeczeniu takich nieprawidłowości, które winny skutkować jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Wskazany art. 134 (stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie) obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia (odwołanie, zażalenie) jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w ww. art. 134 (a więc wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności środka zaskarżenia lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia). W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia (decyzji lub postanowienia – w przypadku zażalenia) dotkniętego wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Jednocześnie podkreślić trzeba, iż wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, bo o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami po pierwsze - co do prawidłowości doręczenia stronie orzeczenia wydanego w I instancji, od którego środek zaskarżenia został wniesiony oraz, po drugie - ustaleniami co do daty wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. (w przypadku odwołania) lub z art. 141 § 2 k.p.a. (w przypadku zażalenia) został przez stronę zachowany.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 6 kwietnia 2010 r. Zgodnie z ww. art. 141 § 2 k.p.a., zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. W sprawie nie budzi wątpliwości data wniesienia przez skarżącą zażalenia na ww. postanowienie z [...] kwietnia 2010 r. Spór sprowadza się natomiast do ustalenia daty doręczenia stronie -skarżonego zażaleniem- postanowienia. Tego też w istocie dotyczą zarzuty podniesione w skardze, kwestionujące doręczenie postanowienia w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że postanowienie organu I instancji będące przedmiotem zażalenia, zostało dwukrotnie do skarżącej na ten sam adres, tj. ul. [...] w [...], wysłane (tj. po raz pierwszy przesyłkę nadano 8 kwietnia 2010 r., a po raz drugi w dniu 5 maja 2010 r.). Przy czym dopiero po raz drugi wysłana przesyłka została doręczona bezpośrednio adresatowi, natomiast korespondencja wysłana za pierwszym razem została dwukrotnie awizowana i zwrócona do nadawcy, z uwagi na jej niepodjęcie w terminie przez adresata. W ocenie Sądu, skierowanie po raz drugi przez organ przesyłki do skarżącej zawierającej postanowienie z [...] kwietnia 2010 r. miało wymiar jedynie informacyjny, nie mogło wywołać żadnego skutku prawnego. Przesyłka wysłana po raz pierwszy do skarżącej została bowiem skutecznie jej doręczona, a doręczenie to nastąpiło w trybie przewidzianym w art. 44 k.p.a. (bo zachowano wymogi wynikające z przepisów tego artykułu). W tym miejscu Sąd zauważa, iż w wyroku z 14 lutego 2008 r. (sygn. akt II OSK 10/07, Lex nr 453425), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w takiej sytuacji, tj. wówczas kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze ponowne doręczenie orzeczenia organu I instancji stronie nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania. Przytoczony pogląd Sądu kasacyjnego, Sąd orzekając w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Doręczenie unormowane w art. 44 k.p.a. zakłada możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, to jest dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma nawet wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło. Aby jednak doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło być uznane za prawnie skuteczne, muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w tym przepisie. Przede wszystkim nie może budzić wątpliwości, że adres skierowania przesyłki jest prawidłowy (bo omawiany artykuł znajduje zastosowanie tylko w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a.) oraz, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. O fakcie tym musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki, musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w art. 44 k.p.a. Zgodnie z § 3 tego artykułu, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

W ocenie Sądu, wymogi wynikające z ww. art. 44 przy doręczaniu postanowienia z [...] kwietnia 2010 r. -wysłanego do skarżącej w dniu 8 kwietnia 2010 r. (data nadania)- zostały zachowane.

Przede wszystkim, w kontekście treści skargi, wskazać należy, iż korespondencja została skierowana na właściwy adres Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]". Jedynym adresem jakim organ dysponował i pod który skutecznie kierował korespondencję dla skarżącej był adres: ul. [...], [...] - widniejący także na pieczątce skarżącej. Pod tym adresem w dniu 2 kwietnia 2010 r. doręczono skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Taki też adres został podany przez zarząd Wspólnoty podczas oględzin na nieruchomości, do protokołu z tej czynności mającej miejsce w dniu 24 września 2009 r., a także w piśmie z 2 kwietnia 2009 r. Ostatnie z wymienionych pism podpisali M. S. i A. G., członkowie zarządu Wspólnoty, wskazując w nim wyraźnie ww. adres jako adres do korespondencji Wspólnoty. Wprawdzie pismo to zostało złożone jeszcze przed formalnym wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie, ale było wynikiem czynności jakie organ podejmował w związku ze sprawą, w której w konsekwencji wszczął postępowanie. Nadto, wskazać trzeba, że skierowana do Wspólnoty przesyłka -nadana 8 kwietnia 2010 r.- została dwukrotnie awizowana, w dniu 12 kwietnia 2010 r. i w dniu 19 kwietnia 2010 r., a doręczyciel umieścił na kopercie wszystkie wymagane w takim przypadku informacje, tak o awizowaniu przesyłki i powodach awizowania, jak i o miejscu pozostawienia awiza. Doręczyciel zaznaczył bowiem, że nie dokonał doręczenia z uwagi na "mieszkanie zamknięte" oraz, że awizo pozostawił w skrzynce oddawczej. Skarżąca kwestionuje w skardze możliwość pozostawienia pod adresem, pod który przesyłkę wysłano awiza w skrzynce oddawczej, podnosząc, że pod tym adres znajduje się kilkaset skrzynek pocztowych oraz, że oddawcza skrzynka pocztowa Wspólnoty znajduje się w Biurze Wspólnoty przy ul. [...]. Odnosząc się do tych argumentów skarżącej wskazać raz jeszcze trzeba, iż korespondencja była kierowana pod taki adres Wspólnoty, jaki Wspólnota wskazała (a dokładnie członkowie zarządu Wspólnoty) i pod którym odbierała korespondencję. Wspólnota wiedząc, że pod tym adresem doręczyciel może mieć problem z doręczeniem przesyłki, winna była już w momencie powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie w sposób odpowiedni zareagować, tj. podać dokładny adres do korespondencji. Brak wskazania innego adresu niż ten znany organowi, tj. ul. [...] w [...], jak i odbieranie pod tym adresem przesyłek powodował, że organ nie miał nawet podstaw do poszukiwania innego niż mu znany adresu Wspólnoty. Jednocześnie Sąd zauważa, iż wysłane na adres ul. [...] w [...] zawiadomienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie również było awizowane, a przesyłka po otrzymaniu pierwszego awiza została podjęta. Sąd zauważa także, że zgadza się ze skarżącą co do tego, iż w sytuacji gdy na dowodzie doręczenia przesyłki doręczyciel nie wskazał miejsca pozostawienia tzw. awiza nie można przyjąć, że miało miejsce prawidłowe doręczenie zastępcze unormowane w art. 44 k.p.a. W ocenie Sądu, sytuacja taka nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie, albowiem doręczyciel wskazał, iż awizo pozostawił w skrzynce oddawczej, a skarżąca skutecznie tej okoliczności (wobec powyżej przedstawionych okoliczności sprawy) nie podważyła. Stosownie do § 2 art. 44, zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej (awizo), winno być umieszczone w miejscach wymienionych w tym przepisie i w kolejności w tym przepisie określonej. W pierwszej kolejności jest to skrzynka oddawcza. W sprawie brak jest jakiejkolwiek informacji wskazującej na to, aby Wspólnota pod adresem, który wskazała w sprawie do korespondencji takiej skrzynki nie posiadała, a wobec tego, aby doręczyciel nie mógł w tym miejscu zawiadomienia przewidzianego w ww. art. 44 § 2 dla skarżącej pozostawić. Następnie, Sąd zauważa, że zwrot omawianej przesyłki do nadawcy nastąpił w dniu 27 kwietnia 2010 r., a to oznacza, że przysyłka pozostawała w urzędzie pocztowym przez okres 14 dni, o którym mowa w ww. art. 44. Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż dla skuteczności doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 44, nie ma znaczenia fakt, iż drugie awizo miało miejsce 19 kwietnia 2010 r., zamiast 20 kwietnia 2010 r. (tj. po 6, a nie po 7 dniach od pierwszego awizowania przesyłki), skoro od daty pierwszego awiza do dnia zwrotu przesyłki do nadawcy upłynęło pełne 14 dni (od 12 kwietnia 2010 r. do 27 kwietnia 2010 r.). Zaznaczyć bowiem należy, iż stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Wskazać też trzeba, że stosownie do § 3 art. 44, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2 (tj. w terminie 7 dni), pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki (ale – co trzeba w tym miejscu podkreślić) w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia. Z przytoczonych przepisów wynika, iż przesyłka awizowana winna pozostawać w placówce pocztowej – w przypadku doręczania przesyłki przez pocztę, przez okres czternastu dni od dnia pierwszego awiza. Przez taki też okres przesyłka nadana w dniu 8 kwietnia 2010 r., zawierająca postanowienie organu z 6 kwietnia 2010 r., pozostawała w placówce pocztowej (na co wyraźnie wskazuje adnotacja doręczyciela na kopercie). Sam zaś fakt dokonania drugiego awiza o jeden dzień przedwcześnie (w takich okolicznościach, tj. przy zachowaniu ww. okresu 14 dni), jeszcze nie świadczy o nieskuteczności doręczenia przesyłki w omawianym trybie zastępczym. Na marginesie Sąd zauważa, iż podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 762/08 (lex nr 493685) i pogląd ten Sąd orzekając w niniejszej sprawie również prezentuje.

Konkludując, Sąd uznał, iż organ odwoławczy przeprowadził właściwą ocenę sprawy i prawidłowo przyjął, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji wydane w dniu [...] kwietnia 2010 r. biegł od dnia doręczenia tego orzeczenia w trybie zastępczym. Stosownie do § 4 art. 44 k.p.a. doręczenie w tym trybie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu (14 dni), o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Skoro przysyłka została po raz pierwszy awizowana w dniu 12 kwietnia 2010 r., to okres ten upływał z dniem 26 kwietnia 2010 r. Od tego też dnia biegł termin 7 dni na wniesienie zażalenia w sprawie i upływał z dniem 4 maja 2010 r. (zgodnie z art. 57 § 1 i 4 k.p.a.). Skoro zażalenie zostało wniesione 21 maja 2010 r. (a data ta jest bezsporna, przez nikogo nie kwestionowana), to należało stwierdzić, iż zasadnie organ zastosował art. 134 k.p.a. Prawidłowo na podstawie tego przepisu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Wydając to rozstrzygnięcie organ nie ustrzegł się jednak błędów, które jednak -w ocenie Sądu- nie miały istotnego wpływu na końcowy wynik sprawy. Organ odwoławczy wadliwie bowiem w podstawie prawnej postanowienia, w jego sentencji oraz uzasadnieniu wskazał, że strona uchybiła terminowi wynikającemu z art. 129 § 2 k.p.a. Przepis ten określa termin do wniesienia odwołania i w niniejszej sprawie nie miał zastosowania. Zastosowanie natomiast znajdował art. 141 § 2 k.p.a. określający termin do wniesienia zażalenia. Dostrzegając powyższe Sąd zaznacza jednocześnie, iż organ odwoławczy wprawdzie wskazał na ww. art. 129, ale zastosował art. 141 k.p.a., bo przyjął, iż zażalenie winno być wniesione w terminie 7 (a nie 14) dni od dnia doręczenia postanowienia organu I instancji. Dlatego też, chociaż Sąd dostrzegł pewną wadliwość w kontrolowanym orzeczeniu (polegającą na błędnym przywołaniu ww. art. 129), to jednak uznał że nie wpłynęła ona zasadniczo na końcowy wynik sprawy. Zażalenie zostało wniesione po terminie i organ nie mógł przystąpić do jego merytorycznego załatwienia. W takiej sytuacji mógł orzec tylko na podstawie ww. art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 i art. 141 § 2 tej ustawy.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, iż zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w takim stopniu, który uzasadniałby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego, a zarzuty skargi (z przyczyn powyżej omówionych) na tak dokonaną ocenę nie wpływają.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.