Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 126/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-10-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Odrzucono sprzeciw

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. i S. D. oraz R. D. na decyzję Wojewody z dnia 6 grudnia 2006 r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy obiektu budowlanego postanawia odrzucić sprzeciw B. D. i S. D. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2007 r. odmawiające przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

B. i S. D. zwrócili się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata lub radcy prawnego.

W związku z powziętymi wątpliwościami, co do możliwości płatniczych skarżących oraz ich stanu majątkowego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pismem z dnia 15 czerwca 2007 r. (nie podjętym przez adresatów mimo dwukrotnego awizowania), wezwano ich do przedłożenia – w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania – następujących dokumentów źródłowych: wyciągów z posiadanych przez skarżących rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, ze szczególnym uwzględnieniem aktualnych sald rachunków i wysokości środków zgromadzonych na lokatach, lub oświadczenia o ich nieposiadaniu; odpisów zeznań podatkowych wnioskodawców za 2006 rok; oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych przez skarżących pojazdów mechanicznych; ostatniego odcinka emerytury S. D. oraz decyzji w przedmiocie wysokości zasiłku B. D.; oświadczenia o otrzymywanych dopłatach , bądź osiąganych dochodach z tytułu posiadania nieruchomości rolnych. Jak wskazano powyżej, skarżący nie podjęli w terminie przesyłki zawierającej powyższe wezwanie.

Z uwagi na to, że adresatów nie zastano w miejscu zamieszkania, wezwanie doręczono skarżącym w sposób zastępczy, tj. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), pozostawiając przesyłkę w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 5 lipca 2007 r.

W wyznaczonym terminie (tj. do dnia 19 lipca 2007 r.) nie uczyniono zadość wezwaniu Sądu.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2007 r. wydanym na podstawie art. 245 § 2 oraz 246 § 3 i 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) odmówiono B. D. i S. D. przyznania prawa pomocy.

Postanowienie referendarza sądowego doręczono stronie skarżącej dnia 10 sierpnia 2007 r. (nie podjętym przez adresatów mimo dwukrotnego awizowania). skarżący nie podjęli w terminie przesyłki zawierającej powyższe postanowienie wraz z pouczeniem o sprzeciwie.

Dnia 3 września 2007 r. B. D. zwróciła się o wydanie jej korespondencji, tj. wezwania do przedłożenia dokumentów oraz powołanego powyżej postanowienia referendarza sądowego. Równocześnie wskazała, iż korespondencja była wysyłana na adres zamieszkania skarżących, a nie wskazany przez skarżących adres pobytu.

W dniu 10 września 2007 r. B. i S. D. wnieśli sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2007 r., podając, iż w dniu 4 czerwca 2007 r. zwrócili się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w którym wskazali adres do doręczania korespondencji "Poste Restante [...]" wypełniając obowiązek wynikający z art. 70 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. obowiązek powiadamiania sądu o zmianie adresu.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw B. D. i S. D. podlegał odrzuceniu.

Z godnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowania przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, ( w tym od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy) strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.

W paragrafie 2 omawianego przepisu zostały wymienione trzy przypadki uchybień przy wnoszeniu sprzeciwu od postanowień lub zarządzeń referendarza, które skutkują jego odrzuceniem. Jest to wniesienie sprzeciwu po upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia orzeczenia, nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych oraz wniesienie sprzeciwu niezawierającego uzasadnienia przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła sprzeciw po upływie siedmiodniowego terminu od dnia doręczenia jej przedmiotowego orzeczenia referendarza sądowego. Terminem tym był bowiem termin 7 dniowy od dnia doręczenia zastępczego postanowienia referendarza sądowego z dnia 23 lipca 2007 r. na adres podany w skardze.

Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w postanowieniu z dnia 26 lipca 2005 r. w sprawie sygn. akt I FZ 341/05 (niepublikowane) art. 67 § 2 i 3 ustawy Prawo postępowania przed sadami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 62 poz. 697 ze zm. ) w zw. z art. 65 § 2 powołanej powyżej ustawy wynika jednoznacznie, iż ustawodawca dopuścił korzystanie tylko z takich adresów do doręczeń, w których będzie istniała realna możliwość zastania adresata bądź innej osoby uprawnionej do odbioru przesyłki . Skrytka pocztowa nie spełnia powyższych warunków, dlatego też nie powinna być w ogóle dopuszczona jako adres do doręczeń.

Z tych też względów, uwzględniając powołane powyżej przepisy oraz art. 258 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), sprzeciw należało odrzucić.