Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 283/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 1, 34 ust. 3 pkt 3 lit. b, art. 35 ust. 1 pkt 2-3 i ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędzia WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. R. i L. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących J. R. i L. R. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. z 2010 r. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J. R. i L. R. od decyzji Starosty, nr [...], z dnia 24 lipca 2012 r., znak [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu J. O. i A. O. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem wolnostojącym z wewnętrznymi instalacjami (w budynkach): wód.-kan., c.o., elektryczną, gazową, oraz budowa murów oporowych, zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe, kanalizacja deszczowa wraz ze zbiornikiem szczelnym na działce nr [...] w miejscowości R. gmina L. ", Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Orzekając w ten sposób podał, że w uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że inwestorzy wypełnili obowiązek nałożony w postanowieniu z dnia 24 maja 2012 r. W związku z poprawioną i uzupełnioną dokumentacją projektową oraz wyjaśnieniami udzielonymi przez inwestorów stwierdzono zgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami, w tym z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że jak wynika z akt sprawy, w dniu 18 marca 2011 r. A. O. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Po uzupełnieniu materiału dowodowego, w tym wypełnieniu obowiązku nałożonego na inwestorów postanowieniem z dnia 5 maja 2011 r., Starosta decyzją z dnia 27 czerwca 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wolnostojącym z wewnętrznymi instalacjami (w budynkach): wod.-kan., c.o., elektryczną, gazową, oraz budowę murów oporowych, zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekle, kanalizacji deszczowa wraz ze zbiornikiem szczelnym na działce nr [...] w miejscowości R. gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji uznał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy, inwestorzy przedłożyli wszystkie niezbędne, wymagane przepisami dokumenty, w tym uzgodnienia i oświadczenia, a projekt został wykonany przez projektantów posiadających stosowne uprawnienia.

Od decyzji w ustawowym terminie odwołali się J. R. i L. R. podnosząc, że inwestorzy nie posiadają wszystkich uzgodnień, a budowa budynku mieszkalnego usytuowanego w granicy z ich działką spowoduje ograniczony dopływ światła dziennego i tym samym stworzy utrudnienia w jej zagospodarowaniu , polegającym również na budowie budynku mieszkalnego.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda, decyzją z dnia 2 września 2011 r., znak [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał zauważone nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie uzasadnił w sposób wyczerpujący, na jakiej podstawie uznał zgodność inwestycji z ustaleniami planu w zakresie elewacji projektowanego budynku mieszkalnego, wysokości budynku względem poziomu terenu. Zwrócił także uwagę, m.in. na nieprawidłowo obliczony wskaźnik intensywności zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej, na rodzaj pokrycia dachu, jako niezgodne z wymogami planu i brak wskazania w projekcie zagospodarowania terenu lokalizacji zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe.

Wyrokiem z dnia stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. R. i i L. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 września 2011 r., znak [...].

Następnie, w dniu 19 grudnia 2011 r. Starosta wydał decyzję nr [...], znak [...], o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem wolnostojącym z wewnętrznymi instalacjami (w budynkach): wod.-kan., c.o., elektryczną, gazową, oraz budowa murów oporowych: na działce nr [...] w miejscowości R., gmina L.". W uzasadnieniu decyzji Starosta stwierdził, że braki wyszczególnione w postanowieniu z dnia 11 października 2011 r. nie zostały w pełni uzupełnione przez inwestorów, którzy nie doprowadzili projektu budowlanego do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (...) zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 13 września 2007 r., z jego późniejszymi zmianami. Uznał, bowiem że elewacja południowa budynku nie jest zgodna z wymogami planu, ponieważ linia okapu dachu przebiega na znacznej długości tej elewacji, na wysokości powyżej 4,5 m dopuszczonych w planie. Ponadto, stwierdził brak zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uzasadnienia decyzji nie wynikało jednoznacznie, jakich braków inwestor nie uzupełnił, a jakie organ pierwszej instancji uznał za uzupełnione lub poprawione. Starosta nie uzasadnił w sposób wyczerpujący swojego stanowiska w sprawie.

W ustawowym terminie, od powyższej decyzji odwołali się J. O. i A. O.. Skarżący przedstawili w odwołaniu odmienną interpretację zapisów planu dokonaną przez projektanta i wskazali na zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu. Do odwołania dołączyli załączniki graficzne w postaci rysunków przedstawiających kilka możliwości kształtowania ww. linii okapu.

Wojewoda po ponownej analizie zebranego materiału dowodowego, jak również w związku z uwagami skarżących zawartymi w odwołaniu, w dniu 9 stycznia 2012 r., w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, wezwał głównego projektanta projektu budowlanego do złożenia wyjaśnień odnośnie oświadczenia o tym, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami. W dniu 1 marca 2012 r., poinformował, że w ustalonym terminie przedstawi alternatywne rozwiązania projektowe, zgodne z wymogami planu. W dniu 14 marca 2012 r. wpłynął nowy materiał dowodowy. Projektant przedstawił rysunki zamienne do projektu związane ze zmianą rozwiązań projektowych w zakresie okapu budynku i montażu płotków przeciwśniegowych na dachu budynku od strony północnej, w celu ochrony działki sąsiedniej przed osunięciem na nią zalegających mas śniegu. Wobec przedłożonego nowego materiału dowodowego, Wojewoda decyzją z dnia 20 kwietnia 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty, z dnia 19 grudnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Następnie, w dniu 24.07.2012 r., Starosta ponownie wydał decyzję nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wolnostojącym z wewnętrznymi instalacjami (w budynkach): wód.-kań., c.o., elektryczną, gazową, oraz budowa murów oporowych, zbiornik bezodpływowy na nieczystości dekle, kanalizacja deszczowa wraz ze zbiornikiem szczelnym; na działce nr [...] w miejscowości R. gmina L.".

Od decyzji w ustawowym terminie odwołali się J. R. i L. R. podnosząc, że nie uwzględnia ona zasad współżycia społecznego, a usytuowanie projektowanego budynku w granicy ich działki od strony południowej w sposób drastyczny ograniczy możliwość jej zagospodarowania . Dodali, że decyzja narusza § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwagi na to, że budynek nie zachowa 1 ,5 m odległości do okapu, gzymsu, balkonu itd., a informacje dotyczące okapu w projektowanym budynku są sprzeczne. Ponadto wskazali, że decyzja narusza również § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia, ponieważ budynek został usytuowany na działce o szerokości poniżej 16 m niezgodnie z przepisami, tj. bez zachowania 1,5 m do granicy działki. Wskazali na brak akcentowania poziomów okapów i naruszenie zapisów § 11 ust. 12 pkt 13 planu miejscowego. Zwrócili też uwagę na projektowany dwuspadowy dach budynku, a w konsekwencji możliwość spływu wód opadowych i zalegających mas śniegu bezpośrednio na ich działkę. Podnieśli następnie kwestię niwelacji terenu. Wyjaśnili, że budowa murów oporowych wpłynie na zmianę spływu i konfiguracji wód opadowych, co stanowi zagrożenie zmiany stosunków wodnych na ich działce, powodując jej podtopienia. Skarżący odnieśli się również do projektowanego zbiornika na wody opadowe stwierdzając, że wskazana pojemność 8 m3 nie jest wystarczająca dla obsługi projektowanych budynków. Dodali, że ze względu na jego usytuowanie, niemożliwe będzie opróżnianie tego zbiornika. Ponadto, Skarżący zwrócili uwagę, że usytuowanie budynku mieszkalnego w granicy działki, spowoduje ograniczenie w zagospodarowaniu ich działki, w tym ograniczy dostęp światła do ewentualnych przyszłych budynków mieszkalnych na ich działce. Stwierdzili, że zbiornik na nieczystości ciekłe nie został uwzględniony przy obliczeniu wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej.

Wojewoda [...] wyjaśnił następnie, że w wyniku dokonanej weryfikacji zebranego materiału dowodowego uznał, iż sprawa wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Opisał dalej szczegółowo zakres zleconego Staroście na podstawie art. 136 k.p.a., pismem z dnia 17 września 2012 r. postępowania uzupełniającego. zlecił Staroście [...]:

1.uzupełnienie materiału dowodowego o projekt budowlany muru oporowego, projektowanego na działce Inwestora, w tym przekroje tego muru; 2.wyjaśnienie, czy działka będąca terenem inwestycji posiada dostęp do drogi oraz

wskazanie, czy decyzja Starosty z dnia 24 lica 2012 r. obejmuje swoim zakresem budowę zjazdu z drogi, a w sytuacji braku istniejącego zjazdu z drogi, materiał dowodowy należało uzupełnić o decyzję administracyjną zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu uzyskana przez inwestora na podstawie art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych;

3.wyjaśnienie, czy roboty budowlane na działce o nr [...], polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu, opisane na rysunku PZT.02 jako zjazd, przewidziane są w ramach robót budowlanych objętych decyzją Starosty z dnia 24 lipca 2012 r.;

4. wyjaśnienie czy inwestycja jest etapowana, czy też nieprecyzyjnie opisano w legendzie do projektu zagospodarowania budowę pn.: "ogrodzenie-mur", przyłącze wodociągowe, przyłącze gazowe jako II etap albowiem w projekcie budowlanym zauważono niespójności w powyższym zakresie( w Rozdziale VI, dotyczącym informacji BIOZ wskazano "zakres robót dla zamierzenia budowlanego", a w nim roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia działki od strony ulicy, w związku z powyższym, materiał dowodowy należało uzupełnić o jednoznaczną informację, czy roboty budowlane polegające na budowie ogrodzenia od strony drogi przewidziane są w ramach przedmiotowego zamierzenia budowlanego, czy realizowane będą odrębnym postępowaniem;

5. z uwagi na zastrzeżenia odwołującego się dotyczące, cyt.: "zakresu spływu i konfiguracji wód opadowych" i budowy murów oporowych oraz z powodu rozbieżności pomiędzy rysunkami przekroju A1-A1 budynku garażu i odpowiednio elewacji wschodniej tego budynku, należało wyjaśnić różnice ukształtowania poziomu terenu i muru oporowego (ogrodzenia), opisanego w projekcie zagospodarowania terenu jako "ogrodzenie-siatka";

6.zaznaczenie na rysunkach przekroju i elewacji wschodniej i zachodniej budynku mieszkalnego, poziomu terenu działki sąsiedniej.

Po uzupełnieniu przez inwestora materiału dowodowego organ pierwszej instancji pismem z dnia 11 października 2012 r., zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

W dniu 24 października 2012 r. do tutejszego organu wpłynęło pismo J. i L. R., w którym po zapoznaniu się z uzupełnionym materiałem dowodowym wskazali, że projekt ogrodzenia został zmieniony na mur oporowy. Wyjaśnili, że zmiana poziomu terenu będzie skutkowała podtapianiem działek sąsiednich. Ponadto dodali, że odległość projektowanego budynku mieszkalnego od istniejącego budynku gospodarczo-magazynowego na ich działce jest niezgodna z przepisami. Ponownie podnieśli kwestię ograniczonej możliwości zagospodarowania ich działki w przyszłości, ze względu na usytuowanie projektowanego budynku z dachem dwuspadowym w granicy działki. Wskazali na nieaktualne zaświadczenia S. D. i R. B. o posiadanych uprawnieniach projektowych oraz na brak informacji na temat budowy ogrodzenia od strony drogi.

W dniu 5 listopada 2012 r. organ pierwszej instancji przedstawił uzupełniony materiał dowodowy.

Wojewoda wyjaśnił następnie, że ponowna analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, co następuje.

1. Do projektu budowlanego dołączono projekt muru oporowego z uwzględnieniem niwelacji terenu na całej długości działki inwestora.

2. Wyjaśniono, że decyzja Starosty nie obejmuje swoim zakresem budowy zjazdu na działkę inwestora, ponieważ zjazd z drogi jest istniejący. Potwierdza to również pismo Wójta Gminy L., z dnia 25 września 2012 r.

3. Wyjaśniono, że utwardzenie terenu opisane na rysunku PZT.02 jako zjazd nie jest objęte niniejszym postępowaniem. Dołączono również kserokopię inwentaryzacji powykonawczej kanalizacji deszczowej zewidencjonowanej pod nr [...], z dnia 14 listopada 2011r.

4. Wyjaśniono, że ogrodzenie od strony ulicy oraz przyłącze wodociągowe i gazu nie zostały objęte niniejszym postępowaniem. Powyższe informacje naniesiono w legendzie do projektu zagospodarowania. Ponadto skorygowano zakres robót w informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

5. Doprowadzono do spójności rzędne na rysunku przekroju A1-A1 oraz na rysunkach elewacji projektowanego budynku. Wyjaśniono, że niwelacja terenu jest niezbędna ze względu na różnice poziomu terenu na działce inwestora. Dodatkowo wskazano, że projektowane mury oporowe zostały zaprojektowane w celu zabezpieczenia działek sąsiednich przed przedostawaniem się wód opadowych i osypywaniem gruntu z działki Inwestora. Wyjaśniono, że budowa murów oporowych nie naruszy stosunków wodnych na działkach sąsiednich.

6. Na rysunkach przekroju i elewacji budynku mieszkalnego i garażowego naniesiono linią przerywaną istniejący poziom terenu, odpowiadający poziomowi terenu działki sąsiedniej.

Powyższe wyjaśnienia opracowane przez projektanta projektu budowlanego, zdaniem organu odwoławczego stanowią odpowiedź na zarzuty skarżących w zakresie projektowanego ogrodzenia od strony ulicy, projektowanych murów oporowych, w tym zmiany poziomu terenu działki oraz ewentualnej zmiany stosunków wodnych na działkach sąsiednich.

Ponadto, odpowiadając na zarzut dotyczący ograniczenia możliwości zagospodarowania w przyszłości działki skarżących należy wyjaśnić, że przepisy dotyczące naturalnego oświetlenia budynków, określone w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, odnoszą się do powierzchni przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanych budynków, na działce skarżących o nr [...] znajduje się cieplarnia. Nie jest to jednak obiekt przeznaczony na stały pobyt ludzi. Podnoszony w postępowaniu odwoławczym argument, że cieplarnia jest budynkiem posadowionym na fundamentach, częściowo murowanym i oblachowanym, z oknami dachowym i szczytowymi, służącym jako magazyn na narzędzia i maszyny rolnicze i samochód, nie ma istotnego znaczenia w niniejszym postępowaniu, bowiem nie świadczy, że znajdują się tam pomieszczenia na stały pobyt ludzi. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że wskazane w projekcie odległości pomiędzy budynkami, tj. projektowanym i cieplarnią są zgodne z przepisami. Projekt został sporządzony na kopii mapy sytuacyjno wysokościowej, służącej do celów projektowych, przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno-Kartograficznej Starostwa Powiatowego w K.. Informacje wynikające z treści mapy są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej i nie podlegają weryfikacji w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Odpowiadając na zarzuty dotyczące ograniczenia możliwości zagospodarowania w przyszłości działki skarżących, w sytuacji budowy projektowanego budynku w granicy ich działki, wyjaśnić należy, że usytuowanie projektowanego budynku na działce inwestora jest zgodne z przepisami. Powołany w odwołaniu § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie nakazuje - jak wynika z interpretacji skarżących - sytuowania projektowanego budynku jedynie w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy działki. Przepis ten dopuszcza także możliwość sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, wówczas, gdy ma ona szerokości mniejszą od 16m. W mniejszym przypadku mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. Dodać należy, że lokalizację w granicy działki dopuszcza również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy L., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 13 września 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego, z dnia 8.11.2007 r. Nr 777 ), zmieniony uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 8 listopada 2010 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla sołectw [...], [...], [...], [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 13 września 2007 r. Działka będąca przedmiotem inwestycji zlokalizowana jest w terenie oznaczonym symbolem MN2 - tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej oraz symbolem R l - tereny gruntów rolnych bez nowej zabudowy. Zapis § 9 planu mówi, że w terenach budowlanych oznaczonych m.in. symbolem MN2 za zgodną z planem, uznaje się lokalizację zabudowy w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy jej granicy, gdy szerokość działki jest mniejsza niż 16 m. W powyższym zakresie organ odwoławczy nie stwierdza uchybień.

Odpowiadając na zarzuty dotyczące odprowadzania wód opadowych z działki inwestora na działkę skarżących, w tym np. osuwania się ewentualnych, zalegających mas śniegu i tym samym naruszenie zasad współżycia społecznego w związku z niezachowaniem odległości 1,5 m do okapu budynku od granicy z działką skarżących, wskazać należy, że zgodnie z wyjaśnieniami, udzielonymi przez projektanta projektu budowlanego, cyt.: ,,(...) wody opadowe odbierane będą poprzez rynny o wymiarach 120x120 mm i 2% spadku nachylenia w kierunku rur spustowych. Łącznie na północnej elewacji zaprojektowano trzy rury spustowe w układzie dwie na skraju oraz jedna w środku. Wszystkie rury spustowe zaprojektowane są o przekroju fi 160 mm. System rynien jest zgodny ze sztuką budowlaną, a prawidłowy dobór przekrojów potwierdzają tabele wydajności (...). Ustawienie rynien spustowych w układzie : dwie skrajne plus jedna środkowa zapewnia wydajność 240 m2 przy typie rynny o wymiarach 120x90 mm. Projektowana rynna pozwala z zapasem obsłużyć powierzchnię efektywną dachu projektowanego budynku. Przekrój został przyjęty ze znacznym naddatkiem ". Z projektu budowlanego wynika również, że na północnej połaci dachu, od strony działki skarżących zaprojektowane zostały dodatkowo dwa rzędy płotków przeciwśniegowych, a koryto rynnowe z podgrzewaniem przeciwoblodzeniowym. Projektant wskazał, że projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na interesy osób trzecich. Ponadto zauważyć należy, iż do projektu budowlanego zostały dołączone oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skarżący natomiast nie przedstawili żadnych dowodów na to, że zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania są nieprawidłowe. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, nie ma podstaw, aby podważać prawidłowość ww. rozwiązań. Przedstawione rozwiązanie projektowe umożliwia skarżącym skorzystanie z praw wynikających z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odpowiadając na zarzuty dotyczące braku akcentowania okapu budynku wyjaśnić należy, że projektant przedstawił uzupełnienie do opisu projektu budowlanego, w tym poprawiony projekt budowlany. W opisie wyjaśnił, że bryła budynku zaprojektowana została w taki sposób, aby odbiór wszystkich charakterystycznych linii budynku, tj. cokół, okap, kalenica były wyraźnie akcentowane i postrzegane przez odbiorcę w sposób zgodny z wytycznymi § 11 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowym budynku okapy są akcentowane na załamaniach głównych ścian zewnętrznych oraz połaci dachowych. Ściana ograniczająca loggię od strony południowej budynku posiada zwieńczenie dokładnie na wysokości okapu.

Analiza dokumentacji projektowej, przeprowadzona przez organ odwoławczy potwierdziła, że bryła budynku jest zwarta, okap od strony północnej projektowanego budynku został zaprojektowany na wysokości nie większej niż 4,5 m - zgodnej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Biorąc dodatkowo pod uwagę wyjaśnienia projektanta w kwestii projektowanego systemu rynien uniemożliwiającego odprowadzenie wód opadowych z projektowanego budynku na działkę sąsiednią i oświadczenia projektanta, nie można stwierdzić uchybień w powyższym zakresie.

Odpowiadając na zarzut dotyczący braku możliwości opróżniania zbiornika na wody opadowe, wyjaśnić należy, iż nie ma podstaw do takiego twierdzenia. W projekcie budowlanym wskazano, że woda deszczowa może być wykorzystana do podlewania zieleni na terenie nieruchomości, natomiast nadmiar wody ma być usuwany ze zbiornika w zależności od zaistniałych potrzeb - manualnie bądź poprzez jej wywóz, a wypompowanie wody jest możliwe. W zakresie powyższej kwestii organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień.

W projekcie budowlanym skorygowano informacje dotyczące ogrodzenia od strony ulicy. Wyjaśniono, że ww. ogrodzenie nie wchodzi w zakres inwestycji objętej decyzją

pozwoleniu na budowę.

Ponadto, odpowiadając na zarzuty dotyczące braku uwzględnienia projektowanego zbiornika na nieczystości ciekłe przy obliczeniach wskaźnika intensywności zabudowy, wyjaśnić należy, że zgodnie z zapisami planu przy ww. obliczeniach powinna być brana pod uwagę powierzchnia działki znajdująca się w terenie budowlanym. Plan miejscowy nie zawiera definicji powierzchni zabudowy. W § 10 określono schemat obliczania wskaźnika powierzchni zabudowy, w skład którego winno się brać pod uwagę powierzchnie zabudowy oraz powierzchnię działki znajdującą się w terenie budowlanym. Zatem w niniejszym przypadku, wobec braku definicji ww. wskaźnika w miejscowym planie, pod uwagę należy brać definicję określoną w pkt 5.1.2.2. polskiej normy ISO 9836, zgodnie z którą, cyt.: "(...) Do powierzchni zabudowy nie wlicza się: powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu". Wobec powyższego nie można podzielić stanowiska skarżących, że zbiornik na nieczystości ciekłe winien być uwzględniony w obliczeniach wskaźnika powierzchni zabudowy. Natomiast, odnosząc się do powierzchni biologicznie czynnej, wyjaśnić należy, iż plan miejscowy w § 50 nakazuje wprowadzenie powierzchni biologicznie czynnej na minimum 25% powierzchni działki. W projekcie budowlanym wskazano, że wynosi ona 36,8 %. Niezależnie od tego, czy zbiornik został włączony w obliczenia powierzchni biologicznie czynnej, ustalony w planie wymagany procent ww. powierzchni nie zostanie przekroczony.

Odpowiadając na zarzut dotyczący znajdujących się w projekcie budowlanym nieaktualnych zaświadczeń o przynależności projektantów do izb zawodowych, wyjaśnić należy, że dołączone do dokumentacji projektowej zaświadczenia S. D. i R. B., o przynależności do Izby Inżynierów Budownictwa, są aktualne na czas sporządzania projektu przez projektantów I dokonywanych w nim korekt. Powyższy zarzut nie jest zatem zasadny.

Przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie wykazało, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe. W trakcie postępowania odwoławczego, materiał dowodowy został uzupełniony. Przedłożony projekt budowlany spełnia wymogi ustawy - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dokumentacja projektowa zawiera wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany, jest zgodny z ustaleniami wyżej powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy. Nadto, postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ drugiej instancji wykazało, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie były zasadne.

Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 18 grudnia 2012 r., znak [...], J. R. i L. R. domagali się jej uchylenia w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący zarzucali naruszenie przepisów prawa materialnego, a to :

1) § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 2002 r., a to z uwagi na niezachowanie przez planowany budynek odległości 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku, jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa;

2) § 12 ust. 3 pkt 1 powyższego rozporządzenia ;

3) § 11 ust. 12 pkt 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy z dnia 13 września 2007r. poprzez brak wyraźnego zaakcentowania okapów;

4) § 49 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i poprzez dopuszczenie niwelacji terenu działki budowlanej do nasypów i wykopów przekraczających 1,0 m;

5) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne poprzez umożliwienie odprowadzania przez inwestora wody na działkę skarżących;

6) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane poprzez brak poszanowania nieruchomości sąsiedniej;

- jak również naruszenie przepisów prawa procesowego, a to :

7) art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ drugiej instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym;

8) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz

poprzez brak wyjaśnienia przyjęcia podstawy prawnej decyzji

Rozwijając powyższe zrzuty skarżący wskazywali, że organ drugiej instancji całkowicie pominął okoliczność, że poziom ingerencji planowanego budynku w nieruchomość skarżących nie uwzględnia zasad współżycia społecznego i słusznego interesu skarżących, a wyjaśnienia poczynione w toku postępowania odwoławczego przez inwestorów i ich przedstawicieli miały wyłącznie na celu nie doprowadzenie projektowanego budynku do stanu zgodnego z prawem, ale wskazanie fikcyjnych, zastępczych rozwiązań mających na celu uzyskanie ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę.

Organ ten całkowicie pominął też okoliczność, że usytuowanie budynku w granicy ich działki nr [...] od strony południowej niewątpliwie w sposób drastyczny ograniczy możliwość zagospodarowania działki skarżących. Strona bowiem południowa ma najbardziej istotne znaczenie, z uwagi na stały dopływ słońca, dla sposobu wykorzystania przedmiotowej nieruchomości.

Zarzut naruszenie § 12 ust. 5 rozporządzenia wynika z faktu, że planowany budynek nie zachowa odległości 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku, jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Sam inwestor w toku postępowania administracyjnego przyznał, że od strony południowej, a to od strony nieruchomości skarżących, bezpośrednio przylegającej do tejże nieruchomości znajdują się okapy. Organ drugiej instancji wskazał, że przedmiotowe okapy spełniają wymogi wysokości 4,5 m wysokości od poziomu terenu określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz stwierdził bez jakiejkolwiek analizy, że biorąc pod uwagę wyjaśnienia projektanta w kwestii projektowanego systemu rynien uniemożliwiającego odprowadzenie wód opadowych z projektowanego budynku na działkę sąsiednią, brak jest uchybień w powyższym zakresie.

Wbrew obowiązkowi określonemu w przepisach, nie doszło w skarżonym projekcie do zaakcentowania okapów.

Uznanie, że zastosowanie dwóch rzędów płotków przeciwśniegowych w sposób skuteczny spowoduje zabezpieczenie przez zalewaniem nieruchomości skarżących jest całkowicie sprzeczne nie tylko ze wskazanymi przepisami, ale także sztuką budowlaną i zasadami doświadczenia życiowego. Oczywistym jest bowiem, że płotki przeciwśniegowe mają wyłącznie na celu uniemożliwienie/ograniczenie spadania mas śniegowych na działkę sąsiednią. Nie jest to jednak równoznaczne z blokadą spływu wody w przypadku roztapiającego się śniegu.

Organ drugiej instancji całkowicie pominął zarzuty skarżących, że zbiornik na wody opadowe będzie niewystarczający do zebrania wszystkich wód opadowych z działki inwestorów, co w sposób oczywisty spowoduje zalewanie ich nieruchomości, wbrew zakazowi określonemu w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne, poprzez umożliwienie odprowadzania przez inwestora wody na działkę skarżących.

Organ ten pominął okoliczność, iż z uwagi na okoliczności faktyczne nie będzie możliwe wywożenie nadmiaru wody ze zbiorników. Natomiast twierdzenia o możliwości manualnego odprowadzania wody z przedmiotowych zbiorników są zdaniem skarżących całkowicie bezzasadne. Oczywistym jest bowiem, iż w praktyce nie będzie możliwe z takiego zbiornika dokonywanie ręcznego odprowadzania wody w sposób realny i efektywny. Tym samym twierdzenia o realnej możliwości uchronienia nieruchomości skarżących przed odprowadzaniem wód opadowych na ich działkę, przy uwzględnieniu konfiguracji projektowanej nieruchomości są w sposób oczywisty bezzasadne.

Organ drugiej instancji całkowicie pominął zarzut, że zbiornik o pojemności 8 m(3) będzie niewystarczającym dla spełnienia swojej funkcji zbioru wód opadowych.

Skarżący podnoszą, że fakt posadowienia nieruchomości bezpośrednio w granicy narusza § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, ze sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. l pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka inwestorów jest mniejsza niż 16m, co oznacza, że nie jest zachowana minimalna odległość od nieruchomości.

Organ drugiej instancji całkowicie pominął okoliczność wpływu projektowanych murów oporowych na warunki wodne i spływ wód opadowych na działkę [...]. Biorąc dodatkowo pod uwagę okoliczność, iż działka skarżących znajduje się poniżej nieruchomości, na której ma powstać projektowany budynek, oznacza to w sposób naturalny spływ wód będzie się odbywał na tę działkę, powodując ustawiczne podtopienia.

Planowana niwelacja terenu działki budowlanej przekroczy 1,0 m, wbrew zapisom § 49 ust. 4 pkt 7 planu miejscowego, co całkowicie pominął organ drugiej instancji.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, projektowanie budynków winno odbyć się w poszanowaniu, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Takie interesy skarżących nie zostały całkowicie uwzględnione. Oczywistym jest, że posadowienie bezpośrednio w granicy budynku spowoduje istotne ograniczenie możliwości zagospodarowania nieruchomości skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uczestniczka J. O. wnosiła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sprawie niniejszej uwzględniono, że przedmiotowe postępowanie administracyjne na wcześniejszym etapie zostało poddane kontroli dokonanej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia stycznia 2012 r., sygn. akt IISA/Kr 1667/11, którym oddalono skargę J. R. i i L. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 września 2011 r., znak [...]. Pisemne uzasadnienie tego wyroku nie zostało jednak sporządzone.

Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec zasadności niektórych podnoszonych w niej zarzutów, a także z uwagi na wystąpienie innych uchybień, stwierdzonych w ramach przeprowadzanej z urzędu kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie.

Przystępując do rozważań dotyczących zasadności skargi należy stwierdzić, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek J. O. i A. O., z dnia 28 marca 2011 r., który obejmował pierwotnie żądaniem wydanie pozwolenia na budowę zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinny z garażem wolnostojącym oraz wewnętrznymi instalacjami w budynkach : wód.-kan., c.o., elektryczną, gazową. Powyższe pozostawało zaś w sprzeczności z projektem budowlanym przedstawionym dla szerszego zakresu inwestycji. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, po sprecyzowaniu żądania inwestorów oraz poprawkach w projekcie budowlanym przedmiotem wniosku było zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę zamierzenia obejmującego budowę budynku mieszkalnego jednorodzinny z garażem wolnostojącym z wewnętrznymi instalacjami w budynkach : wód.-kan., c.o., elektryczną, gazową, oraz budowa murów oporowych, zbiornika bezodpływowy na nieczystości ciekłe, kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem szczelnym na działce nr [...] w miejscowości R. gmina [...]."

Zasadnicze znaczenie przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji mają regulacje zawarte w art. 32-35 i art. 36 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994r - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – dalej również w skrócie Pb) oraz rozporządzeniach wykonawczych, do których ona odsyła, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z uwzględnieniem zmian wynikających z art. 28 ust. 2 – 4 Pb.

Szczególne wymogi jakie powinien spełniać wniosek o pozwolenie na budowę oraz warunki jego skutecznego złożenia zostały określone w art. 32 Pb , przy czym kontrola realizacji tam wymienionych przesłanek należy do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto, stosownie do art. 35 ust. 1 Pb :

"1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4 ) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7."

Artykuł 35 ust. 3 Pb stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Pb, tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespełnienie tych wymagań winno zatem skutkować wydaniem decyzji odmownej. Właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki ( art. 35 ust. 5 Pb ).

Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2-3 Pb i art. 35 ust. 3 Pb, a także art. 33 ust.1 Pb oraz art. 5 Pb.

W szczególności, zgodnie z art. 33 ust. 1 Pb, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Taka regulacja pozostaje w ścisłym związku z zasadami wyrażonymi w art. 5 Pb, z którego wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi spełnienie warunków użytkowych zgodnych z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz, odpowiednio do potrzeb, w energię cieplną i paliwa, przy założeniu efektywnego wykorzystania tych czynników, jak również usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów.

Artykuł 33 Pb nie wprowadza żadnego wyjątku dopuszczającego udzielenie pozwolenia na budowę dla części obiektu budowlanego. Stosownie zaś do 3 pkt 1a Pb, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym , należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 9 Pb wynika, że przyłącza przynależą do urządzeniach budowlanych , przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poza przyłączami wymieniono w tym przepisie urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Definicję budynku, wprowadza art. 3 pkt 2 Pb.

Powyższe regulacje wskazują zatem wprost, że urządzenia techniczne i instalacje budynków stanowią część obiektów budowlanych, które są niezbędne do ich wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. O ile zatem zamierzeniem budowlanym jest budowa obiektu budowlanego jakim jest budynek, pozwolenia na budowę - winno objąć całe zamierzenie, w tym instalacje i urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt wprowadzenia przez ustawodawcę możliwości budowy przyłączy elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych bez konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, z zachowaniem trybu zgłoszenia zamiaru realizacji takich robót budowlanych (art. 30 ust. 1 pkt 1a Pb w związku z art. 29 pkt 20 Pb). Taki tryb należy bowiem stosować jedynie w przypadku, gdy zamiarem inwestora jest zapewnienie uzbrojenia terenu działki zanim przystąpi do budowy obiektu budowlanego albo w sytuacji zmiany dotychczasowego sposobu zaopatrzenia już istniejącego obiektu budowlanego w wodę, energię elektryczną, energię cieplną i paliwa, czy też sposobu usuwania ścieków i wody opadowej .

Prezentowane tu stanowisko znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. – zwane dalej w skrócie rozporządzeniem), które także nie zwalniają od obowiązku udzielania pozwolenia na budowę tylko dla takich budynków, które spełniają warunki użytkowania ich zgodne z przeznaczeniem. W dziale II. rozporządzenia znajduje się rozdział 5, zatytułowany "Uzbrojenie techniczne działki i odprowadzenie wód powierzchniowych". Stosownie do zawartego w nim § 26 działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej (ust. 1). Za równorzędne z przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej i ciepłowniczej uznaje się zapewnienie możliwości korzystania z indywidualnych źródeł energii elektrycznej i ciepła, odpowiadających przepisom odrębnym dotyczącym gospodarki energetycznej i ochrony środowiska (§ 26 ust. 2 rozporządzenia). W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska (§ 26 ust. 3 rozporządzenia). Spełnienie warunków określonych w ust. 1 i 2 nie jest wymagane w przypadku działek przeznaczonych pod budowę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań (§ 26 ust. 5 rozporządzenia). Stosownie do § 27 rozporządzenia, dopuszcza się wykorzystanie pod zabudowę zagrodową lub rekreacji indywidualnej działki budowlanej, która nie może być zaopatrzona w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi z sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem zapewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z ujęć położonych poza granicami działki. Ponadto działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (§ 28 ust. 1 rozporządzenia). W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (§ 28 ust. 2 rozporządzenia).

W ślad za tym w orzecznictwie sądowym dopuszcza się co prawda dzielenie inwestycji na etapy, o ile inwestor złoży taki wniosek. Jednakże podstawowym warunkiem jest wówczas to, aby każda część inwestycji (każdy jej etap) stanowił kompletną całość, spełniającą wszystkie wymogi, wynikające z przepisów prawa. Etapowanie uznaje się za dopuszczalne tylko wówczas, gdy poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego stanowią odrębną całość, mogącą samodzielnie funkcjonować (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 grudnia 2009r., sygn. akt II SA/Lu 652/09, Lex Omega nr 583029). W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie część, niemogącą prawidłowo funkcjonować samodzielnie, zamierzenia budowlanego stanowi naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy. Odmiennie od przedstawionej należy ocenić jedynie sytuację, w której istnieje już uprzednio obiekt budowlany, co do którego zachodzi potrzeba budowy przyłączy. Rozdzielanie poszczególnych etapów procesu budowlanego i eliminowanie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części stanowi obejście prawa (tak np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 895/10, Lex Omega nr 795022). Trafny jest pogląd, zgodnie z którym Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustaw dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenie (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 2121/07, Lex Omega nr LEX nr 485796).

Organy administracji architektoniczno – budowlanej mają zatem obowiązek weryfikacji, czy wymogi, wynikające z tak rozumianej treści art. 33 ust. 1 Pb i przepisów rozporządzenia wykonawczego zostały spełnione. Jest to bowiem okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, a jej ustalenia wymagają przepisy postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej , której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a.

Wszystkie powyższe uregulowania proceduralne odnoszą się również do organu administracji publicznej drugiej instancji. Ma on bowiem obowiązek merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a do prowadzonego przezeń postępowania mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji art. 140 k.p.a. ).

Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z osnowy zaskarżonej decyzji wynika, iż zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji kubaturowej, tj. budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wolnostojącym, z wewnętrznymi instalacjami w budynkach : wod.-kan., c.o., elektryczną, gazową, natomiast w zakresie uzbrojenia działki umożliwiającego ich funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem, w rozstrzygnięciu jedynie zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe oraz kanalizację deszczową wraz ze zbiornikiem szczelnym na działce nr [...]. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji nie obejmuje zatem uwidocznionych na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania : zewnętrznej instalacji elektro-energetycznej, zewnętrznej instalacji wodociągowej, przyłącza wodociągowego, zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, przyłącza gazowego i zewnętrznej instalacji gazowej, gdzie zresztą jedynie przyłącza wodciągowego i przyłącza gazowego przewidziano do drugiego etapu. Takie rozstrzygnięcie dozwala zatem na budowę budynków – zwłaszcza mieszkalnego, które nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem. Na mapie stanowiącej projekt zagospodarowania danych co do przyłącza elektrycznego brak. Nadto, z opisu zagospodarowania terenu zawartego w projekcie budowlanych wynika, że przedmiotem inwestycji jest aktualnie budynek mieszkalny jednorodzinny parterowy z poddaszem użytkowym, garaż dwustanowiskowy oraz niezbędna infrastruktura techniczna. Wynika z niego dalej, że zaprojektowano następujące instalacje zewnętrzne : elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną, gazową, kanalizacyjną deszczową –ścieki odprowadzone do zbiornika deszczówki dla potrzeb utrzymania zieleni. Jak podano, sieci zewnętrzne naniesiono na rysunku projektu zagospodarowania terenu. Szczegółowe opracowania znajdują się w projektach branżowych. W strefie dojścia i podjazdu do budynku oraz w miejscu gromadzenia odpadów stałych a także w strefie tarasów projektuje się wykonanie nawierzchni z kostki.

W projekcie branżowym instalacji elektrycznych jako zakres projektu podano: wewnętrzną linię zasilającą, rozdzielnię główną budynku mieszkalnego, rozdzielnię budynku garażu, instalacje wewnętrzne, instalację odgromową – zaznaczając, że nie obejmuje on instalacji technicznych oraz oświetlenia terenu, złącza kablowego ( wg odrębnego pracowania) i pomiaru rozliczeniowego energii ( wg odrębnego opracowania ). W kolejnym, odrębnym opracowaniu jest w projekcie budowlanym została zamieszczona charakterystyka energetyczna budynku mieszkalnego i garażowego

Uwzględniając powyższe należy zatem stwierdzić, że odnośnie zasilania budynków w energię elektryczną wydane w obu instancjach decyzje nie obejmują w osnowie części zatwierdzonej w istocie dokumentacji ( instalacje zewnętrzne), zaś nadto z uwagi na braki w zakresie przyłącza umożliwiają realizację obiektów budowlanych - zwłaszcza budynku mieszkalnego, które nie będą mogły funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Z projektu branżowego instalacji sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, gazowych z instalacjami doziemnymi wynika, że obejmuje on swoim zakresem: instalacje grzewcze, instalacje wody zimnej, ciepłej i cyrkulacji wraz z instalacjami zewnętrznymi, instalacje kanalizacji sanitarnej do zbiornika wybieralnego, instalacje gazowe wewnętrzne z instalacjami doziemnymi zewnętrznymi, wentylację mechaniczną z rekuperacją, technologię kotłowni gazowych, kanalizację deszczową ze zbiornikiem wybieralnym.

Mając na uwadze powyższe należy zatem stwierdzić, że wydane w obu instancjach decyzje co do zasilania budynków w energię wodę i gaz oraz odprowadzania ścieków nie obejmują w osnowie części zatwierdzonej w istocie dokumentacji ) instalacje zewnętrzne wodociągowa, gazowa i kanalizacji sanitarnej) , zaś nadto z uwagi na braki w zakresie przyłącza wodociągowego oraz gazowego umożliwiają realizację obiektów budowlanych – zwłaszcza budynku mieszkalnego , które nie będą mogły funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem.

Zważyć należy, że inwestorzy nie sygnalizowali w pismach zamiaru budowy innych instalacji zewnętrznych niż kanalizacji opadowa, natomiast przedstawili projekt budowlany wskazujący na zamiar ich realizacji. Pisma stron w powiązaniu z przedstawionym projektem budowlanym są zbieżne jedynie w kwestii etapowania przyłączy wodnego i gazowego. Brak w nich zaś danych co do przyłącza elektroenergetycznego.

W opisanej sytuacji już organ pierwszej instancji winien uznać zamiar inwestorów za niesprecyzowany, a projekt budowlany za sprzeczny z przepisami techniczno-budowlanymi i niekompletny, stosując tryb określonego w art. 35 ust. 3 Pb. Uchybienia te nie zostały usunięte przez Wojewodę [...]. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie pozwala przy tym rozstrzygnąć, czy organ odwoławczy nie dostrzegł wytykanych obecnie wad, czy też miał świadomość niekompletności dokumentacji, ale uznał ją za rzecz dopuszczalną. W rozważaniach prawnych organ drugiej instancji w ogóle się tą kwestią nie zajął.

Podsumowując wcześniejsze wywody należy uznać, że z uwagi na naruszenie uprzednio powołanych przepisów prawa materialnego ( ustawy i rozporządzenia wykonawczego), a w szczególności art. 33 ust. 1 Pb, oraz zaniechania zastosowania trybu z art. 35 ust. 3 Pb konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Z dotychczasowych rozważań wynika, że stwierdzone uchybienia nie mają związku z zarzutami skargi. Zarzuty podnoszone w skardze zasługują zaś na uwzględnienie jedynie w części.

W szczególności należy zgodzić się ze skarżącymi, że w sposób niedostateczny została wyjaśniona i rozważona w obu instancjach kwestia dotycząca skutków niwelacji terenu, która ma polegać na jego podwyższeniu w sposób opisany w projekcie budowlanym. Wadliwości kontrolowanych aktów we wskazanym zakresie należy upatrywać w braku rozważań zagadnienia naruszenia § 29 rozporządzenia oraz art. 29 ustawy z dnia z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne ( tekst jednol. Dz.U. z 2012 poz. 145) z uwagi na projektowaną niwelacją terenu mogącą potencjalnie skutkować skierowaniem wód opadowych z działki inwestorów na teren działki skarżących nie tylko z dachów budynków.

Projektowana niwelacja ternu jest motywowana przez inwestorów znacznym zróżnicowaniem jego ukształtowaniu i z tym związaną koniecznością wyrównania terenu przez nawiezienie ziemi dla odpowiedniego posadowienia budynków oraz zapewnienia dogodnego dojazdu do garażu z drogi publicznej. Mając na uwadze konsekwencje, jakie wiążą się ze znaczną bo wynoszące nawet nieco mniej niż metr zmianą konfiguracji terenu przewidziano przy działkach [...] i nr [...] ( południowa granica ) budowę muru oporowego. Z projektu zagospodarowania wynika, że takiego muru oporowego nie przewidziano przy granicy z działką skarżących ( granica północna). Projekt w tym zakresie jest zresztą wewnętrznie sprzeczny albowiem z zawartej w nim informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ( str. 18 pkt 1.1.2.) wnika, że zakresem robót dla zamierzenia co do nowoprojektowanych obiektów jest objęty mur oporowy w północnej i w południowej granicy działki. Powyższych istotnych okoliczności nie dostrzegł oraz nie poddał analizie także organ odwoławczy mimo, że zażądał przedłożenie brakującego projektu budowlanego dla murów oporowych, zaś zarzuty odwołania dotyczył tak niwelacji terenu, jaki naruszenia stosunków wodnych. W opisanej sytuacji nie można również ocenić, czy projektowane rozwiązania dotyczące odprowadzania wód z dachów budynków są dostateczne dla zabezpieczenia praw skarżących z zakresu stosunków wodnych. Analogiczna uwaga odnosi się do właściwej oceny, czy odprowadzanie wód opadowych na teren własnej działki budowlanej inwestorów oraz z nią sąsiadującej działki rolnej ( gdzie przewidziano zbiornik wybieralny) – po myśli § 28 ust. rozporządzenia - przy braku muru oporowego jest dostatecznym zabezpieczeniem dla działki skarżących. Wyjaśnienie tych zagadnień może zaś rzutować na kwestię dopuszczalności realizacji przy granicy projektowanego budynku mieszkalnego.

Co do innych zarzutów skargi należy stwierdzić, analiza projektu budowlanego nie pozwala na uznanie, że planowana niwelacja ternu przekroczy 1m, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia § 49 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy. Skarżący nie wskazali zresztą żadnego elementu dokumentacji, która zarzuty ten miałaby potwierdzać, ani też konkretnych jej braków nie pozwalających na jego dookreślenie.

Bezzasadny jest zarzut naruszenie w sprawie niniejszej § 11 ust. 12 pkt 13 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy poprzez brak wyraźnego zaakcentowania okapów. Na ten zarzut i z nim związany odpowiedział trafnie organ odwoławczy podając nawiązaniu do projektu budowlanego, że "...bryła budynku zaprojektowana została w taki sposób, aby odbiór wszystkich charakterystycznych linii budynku, tj. cokół, okap, kalenica były wyraźnie akcentowane i postrzegane przez odbiorcę w sposób zgodny z wytycznymi § 11 ust. 2 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowym budynku okapy są akcentowane na załamaniach głównych ścian zewnętrznych oraz połaci dachowych. Ściana ograniczająca loggię od strony południowej budynku posiada zwieńczenie dokładnie na wysokości okapu." W uzupełnieniu tych wywodów można dodać, że akcentowanie okapów osiągane jest również poprzez zróżnicowanie materiałów budowlanych użytych do wykończenia budynku, co zobrazowano i opisano przedstawiając w projekcie budowlanym poszczególne elewację budynków (str. 42 i 49 ).

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na który odpowiedział prawidłowo organ odwoławczy , wyjaśniając trafnie, że "... § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nie nakazuje (...) sytuowania projektowanego budynku jedynie w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy działki. Przepis ten dopuszcza także możliwość sytuowania budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką, wówczas, gdy ma ona szerokości mniejszą od 16m. W mniejszym przypadku mamy do czynienia z taką właśnie sytuacją. "

Ponadto organ odwoławczy wskazał słusznie na odrębną przesłankę decydującą o zgodności z prawem rozwiązania przyjętego w projekcie budowlanym , o którym mowa w § 12 ust. 2 rozporządzenia. W tym zakresie wyjaśnił dodatkowo, że "...lokalizację w granicy działki dopuszcza również miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 13 września 2007 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego, z dnia 8.11.2007 r. Nr 777 ), zmieniony uchwałą Nr [...] Rady Gminy L. z dnia 8 listopada 2010 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. dla sołectw [...], [...], [...], [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy Liszki z dnia 13 września 2007 r. Działka będąca przedmiotem inwestycji zlokalizowana jest w terenie oznaczonym symbolem MN2 - tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej oraz symbolem R l - tereny gruntów rolnych bez nowej zabudowy. Zapis § 9 planu mówi, że w terenach budowlanych oznaczonych m.in. symbolem MN2 za zgodną z planem, uznaje się lokalizację zabudowy w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy jej granicy, gdy szerokość działki jest mniejsza niż 16 m. "

Pewne wątpliwości po stronie skarżących może budzić jedynie brak wskazania, przez organ odwoławczy, że regulacja z i § 12 ust. 5 nie jest powiązana i stosowana jedynie w przypadku, gdy zastosowanie znajdują normy odległościowe przewidziane w § 12 ust. 1 rozporządzenia 2002 r. Ten ostatni przepis wyraża zasadę, w myśl której jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

W analizowanym przepisie jest mowa o ścianie budynku, natomiast regulacja z § 12 ust. 5 rozporządzenia pozwala z jednej strony na zmniejszenie tej odległości odnośnie części budynku innych niż ściana - 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa ( pkt 1 ), zastrzegając jednocześnie co do tych innych niż ściana części budynku, a konkretnie dachu że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej.

Rację mają skarżący, że wskazane rozwiązania powodują ograniczenie w zagospodarowaniu ich nieruchomości i właśnie z tego powodu, w myśl § 12 ust. 4 rozporządzenia, usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Takie ograniczenie są jednak dopuszczone prawem, a przyjęte rozwiązania, które mogą wprowadzać także skarżący, nie naruszają z zasady równości w możliwości wykonywania przez nich prawa własności.

Powyższe uwagi o bezzasadności zarzutów skargi co do stosowania § 12 rozporządzenia mają na celu jedynie prezentację określonej wykładni przepisów albowiem przesądzenie kwestii dopuszczalności budowy w granicy planowanego budynku mieszkalnego nie jest możliwe bez uprzedniego wyjaśnienia przez organy administracji publicznej kwestii budowy w granicy z działką skarżących muru oporowego. Nie można bowiem wykluczyć, że z prawa do zabudowy własnej nieruchomości na analogicznych zasadach skarżący nie będą mogli korzystać, a to z kolei nie pozostaje bez wpływu na ocenę projektu całej inwestycji.

Zarzuty naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb oraz art. 7 k.p.a i art. 107 § 3 k.p.a. ( czemu towarzyszy naruszenie art. 77§ 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. ) zasadny jest jedynie w zakresie już analizowanym, który został wytknięty jako uchybienia popełnione przy wydaniu kontrolowanych decyzji.

Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia przepisom prawa materialnego oraz przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a ", i " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej z uwagi na uprzednio wskazane wady obu decyzji jest ona niemożliwa.

Mając powyższe na uwadze, uznając , że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a ", i " c " p.p.s.a. , zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po eliminacji wytkniętych uchybień.

Podstawę orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na odstawie art. 200 p.p.s.a i art. 205 § 2 p.p.s.a