Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 325/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2351, art. 2352
journal: Dz.U. 2022 poz 1510
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy
article: art. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2022 poz 1657
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Wojewódzki Inspektor Sanitarny z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 kwietnia 2022 r. L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania S. C., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia 12 stycznia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. (dalej też jako organ I instancji) wszczął postępowanie administracyjne w związku ze zgłoszeniem lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. podejrzenia u J. S. choroby zawodowej w postaci: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa – COVID – 19.

Organ I instancji ustalił, że z karty oceny narażenia zawodowego wynika, iż J. S. (dalej też jako uczestnik postępowania) od 16 sierpnia 1982 r. jest zatrudniona w S. C. w wymiarze pełnego etatu na stanowisku pielęgniarki. Dnia 1 października 2020 r. oddział pulmonologii, na którym pracowała uczestniczka, został przekształcony na oddział Covidowy. J. S. wykonywała czynności zawodowe zgodnie z zakresem obowiązków pielęgniarki odcinkowej oddziału zachowawczego w warunkach pandemii. Do jej obowiązków zawodowych należało m.in. organizowanie opieki pielęgniarskiej nad pacjentami przebywającymi w oddziale stosownie do ich stanu zdrowia, potrzeb, aktualnej wiedzy i obowiązujących procedur, organizowanie sprawnego przyjęcia pacjenta, zakładanie obowiązującej dokumentacji, wykonywanie i dokumentowanie przebiegu pielęgnowania, wykonywanych zabiegów i zleceń, przygotowywanie pacjentów do badań specjalistycznych i asystowanie przy ich wykonaniu, pobieranie materiału do badań diagnostycznych, udzielanie pierwszej pomocy w stanach zagrożenia życia. Z przedstawionej oceny ryzyka zawodowego dla stanowisk pracy potencjalnie zagrożonych wirusem SARS-CoV-2 w S. C. wynika, że źródłem zakażenia wirusem SARS-CoV-2 mogę być ludzie - pacjenci (kontakt z pacjentami z podejrzeniem lub zakażonych wirusem), droga przenoszenia: kropelkowa. Wskazano, że przenoszenie się koronawirusa z jednej osoby na drugą następuje podczas kaszlu i kichania, dotykania tych samych powierzchni lub przedmiotów. Jako czynniki zwiększające ryzyko zakażenia podano pracę na stanowisku pracy bez zachowania zalecanych odległości, niestosowanie ochron indywidualnych, niestosowanie szczególnych zasad higieny i dezynfekcji. Ryzyko bez zastosowania środków ochrony przed zagrożeniem oszacowano jako duże, po zastosowaniu środków ochrony oszacowano na poziomie średnim.

W wyniku oceny narażenia zawodowego ustalono, że J. S. pracowała w sektorze ochrony zdrowia. W okresie od 16 października 2020 r. do 25 października 2020 r. miała bezpośredni kontakt z pacjentami i personelem medycznym, u których zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Brak dowodów potwierdzających pozazawodowe źródło zakażenia. Uznano zatem, że istniało wysokie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem SARS-CoV-2 podczas wykonywania przez uczestniczkę pracy zawodowej.

Jednostka orzecznicza I stopnia orzeczeniem lekarskim Nr [...] z dnia 9 listopada 2021 r. rozpoznała u J. S. chorobę zawodową na podstawie wywiadu chorobowego, badania ogólnolekarskiego, konsultacji lekarza specjalisty chorób zakaźnych, testu antygenowego Covid-19 Rapid Fia, badań pracownianych (TK klatki piersiowej, MR głowy, badanie spirometryczne, EKG), analizy udostępnionych przez badaną trzech kart informacyjnych z leczenia szpitalnego na oddziałach obserwacyjno-zakaźnym, anestezjologii i intensywnej terapii, neurologii i oddziale udarowym oraz oddziale rehabilitacyjnym a także analizy informacji dotyczącej narażenia badanej nadesłanej z S. C. oraz karty oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C..

Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w L. stwierdził, że istnieje podstawa, aby uznać związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rozpoznanym u J. S. zachorowaniem na COVID-19 z powikłaniami z pracą zawodową badanej i rozpoznać je jako chorobę zawodową. Zakażenie wirusem SARS-CoV-2 jest zaliczane do chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw, ujętych w poz. 26 wykazu chorób zawodowych stanowiącym załącznik do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm.), dalej jako rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych lub rozporządzenie.

Wobec powyższego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w C. wydał decyzję o stwierdzeniu u J. S. choroby zawodowej.

Odwołanie od decyzji złożył S. C. (dalej też jako Szpital, strona skarżąca), zarzucając:

- naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., obecnie Dz.U. 2022, poz. 2000 ze zm.), dalej jako k.p.a., zasadniczo poprzez brak zbadania istnienia obowiązku stosowania środków ochrony przez pracownika i ich faktycznego stosowania i poprzez uznanie, że istniało wysokie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem SARS-CoV-2 na zajmowanym przez pracownicę stanowisku, podczas gdy z karty oceny ryzyka zawodowego wynika, że prawdopodobieństwo takie przy zastosowaniu przez pracownika środków ochrony jest na poziomie małym oraz poprzez pominięcie faktu ustanowienia przez pracodawcę obowiązków stosowania środków ochrony i uznania bez jakiejkolwiek podstawy, że środki ochrony nie były stosowane, a w konsekwencji uznanie stopnia prawdopodobieństwa zakażenia za wysoki;

- naruszenie art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2022 r., poz. 1700), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej też jako organ II instancji, organ odwoławczy) nie uwzględnił argumentacji odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, że z analizy udostępnionych przez Szpital danych pacjentów, personelu oraz posiadanych przez Inspekcję Sanitarną informacji systemowych i epidemiologicznych wynika, że u J. S. w dniu 30 października 2020 r. stwierdzono wynik pozytywny badania w kierunku SARS-CoV-2 z wymazu pobranego w dniu 29 października 2020 r. Część personelu, z którymi J. S. miała kontakt w październiku 2020 r. otrzymała wyniki pozytywne badania w kierunku SARS-CoV-2 w dniach: 28, 29 i 30 października 2020 r. W oddziale Covidowym przebywali pacjenci, u których potwierdzono zachorowanie na Covid-19, kilkoro pacjentów zmarło. Mąż J. S. nie figuruje w systemie jako osoba, która posiadała pozytywny wynik badania w kierunku SARS-CoV-2. Organ II instancji wyjaśnił, że J. S. pracowała w sektorze ochrony zdrowia mając bezpośredni kontakt z pacjentami i personelem medycznym, u których zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2. Brak dowodów potwierdzających pozazawodowe źródło zakażenia. W ocenie organu odwoławczego należało zatem przyjąć, że istniało wysokie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem SARS-CoV-2 podczas wykonywania przez J. S. pracy zawodowej. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że zgodnie z rekomendacjami Zarządu Głównego [...] Towarzystwa Medycyny Pracy dotyczącymi rozpoznawania Covid-19 jako choroby zawodowej (zalecenia oparte na opinii ekspertów PTMP, IMP w Łodzi oraz stanowisku Sekcji Medycyny Pracy Europejskiego Związku Specjalistów w dziedzinie medycyny pracy) w części dotyczącej oceny narażenia personelu medycznego lub innych osób pracujących w sektorze ochrony zdrowia podano, że przy braku dowodów na pozazawodowe źródło zakażenia rozpoznanie jest możliwe: po wykazaniu stałej pracy w bezpośrednim kontakcie z pacjentami i to nie tylko tymi, u których zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2. W przypadku innych grup zawodowych decyzja o rozpoznaniu choroby zawodowej powinna być podejmowana za każdym razem indywidualnie, między innymi po potwierdzeniu istotnego ryzyka zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w miejscu pracy (np. po udowodnieniu odpowiednio długiego i bliskiego kontaktu z osobami, u których rozpoznano Covid-19) i przy braku dowodów na pozazawodowe źródło zakażenia. Okres, w którym doszło do wystąpienia objawów choroby nie powinien przekraczać 14 dni od ekspozycji zawodowej.

W odniesieniu do zarzutów odwołania organ wskazał, że organ I instancji nie negował stosowania środków ochrony indywidualnej. W treści decyzji, opisując ryzyko zawodowe sporządzone dla omawianego w sprawie stanowiska pracy dokonał porównania, iż bez zastosowania środków ochrony indywidualnej ryzyko zakażenia wirusem SARS-Cov-2 na omawianym stanowisku pracy było wysokie, ale po zastosowaniu środków ochrony indywidualnej ryzyko zawodowe jest szacowane na poziomie średnim. Organ odwoławczy podkreślił, że należy rozróżnić kwestię dwóch pojęć, ryzyka zawodowego i prawdopodobieństwa wystąpienia choroby zawodowej. Ryzyko zawodowe związane z narażeniem na wirus SARS-Cov-2 na danym stanowisku pracy - występuje. Po zastosowaniu środków ochrony indywidualnej oszacowano je na poziomie średnim. Fakt ten świadczy o tym, że ryzyko zarażenia na tym stanowisku pracy jest możliwe, co zostało wykazane bezspornie w przedłożonej w aktach postępowania, karcie oceny ryzyka zawodowego.

Dalej organ II instancji wskazał, że wymiar prawdopodobieństwa zarażenia się wirusem SARS-Cov-2 wyrażony jest poprzez określenie możliwości zainicjowania rozwoju danej choroby w konkretnym miejscu, w tym przypadku w pracy lub poza pracą. W niniejszej sprawie niezależnie od poziomu ryzyka, które zostało wykazane, za dużym prawdopodobieństwem zakażenia wirusem SARS-Cov-2 w miejscu pracy przemawia w szczególności: świadczenie obowiązków służbowych na oddziale Covidowym, bez możliwości zachowania dystansu społecznego, związanego z charakterem wykonywanych czynności; wykluczenie pozazawodowego tła choroby. Tym samym fakt wysokiego prawdopodobieństwa zachorowania na Covid - 19 w związku z wykonywaną pracą i w warunkach środowiska szpitalnego wydaje się w pełni uzasadniony. Organ odwoławczy podniósł przy tym, że można obiektywnie stwierdzić, że zakażenie SARS-Cov-2 w przypadku osób wykonujących zawody medyczne z dużym prawdopodobieństwem może zostać wywołane czynnikami występującymi w środowisku pracy. Możliwość stwierdzenia, że dana osoba wykonująca zawód medyczny nabyła chorobę zawodową Covid - 19 zwiększa się jeszcze bardziej, gdy jest ona pracownikiem szpitala lub oddziału jednoimiennego, gdzie występuje bezpośredni kontakt z czynnikiem biologicznym odpowiedzialnym za rozwój tej zakaźnej choroby. Wszystkie te przesłanki znajdują odzwierciedlenie w prowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim i nie są uprawnione do samodzielnej oceny zebranej w sprawie dokumentacji medycznej. Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego. Związanie organu orzeczeniem lekarskim wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów oraz z faktu, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych tylko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej. Zakwestionowania orzeczenia lekarskiego można dokonać tylko pod względem formalnym, nie zaś w zakresie dotyczącym ich merytorycznej treści. W niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, a zatem organ nie może samodzielnie go podważać.

W skardze do w Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Szpital zarzucił decyzji organu odwoławczego z dnia 21 kwietnia 2022 r., zaskarżając ją w całości, naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez:

- ustalenie prawdopodobieństwa zakażenia na stanowisku pracy na poziomie wysokim przy jednoczesnym pominięciu i zaniechaniu ustalenia ryzyka zakażenia w miejscu zamieszkania, w szczególności nieustalenie z kim uczestniczka zamieszkiwała i z kim kontaktowała się bezpośrednio przed zakażeniem;

- zaniechanie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz analizy kontaktów i zachorowań wśród najbliższych osób w stosunku do pracownicy bezpośrednio przed zachorowaniem;

- błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, polegającą na uznaniu za wystarczający materiał dowodowy w postaci orzeczenia lekarskiego, karty oceny narażenia zawodowego pracownika oraz pozostałych dokumentów złożonych do sprawy, podczas gdy zasadnym było zbadanie istnienia obowiązku stosowania środków ochrony przez pracownika i ich faktycznego stosowania;

- uznanie, że z materiału dowodowego wynika, że istniało wysokie prawdopodobieństwo zakażenia wirusem SARS-CoV-2 na zajmowanym przez pracownicę stanowisku, podczas gdy z karty oceny ryzyka zawodowego wynika, że prawdopodobieństwo takie przy zastosowaniu przez pracownika środków ochrony jest na poziomie małym;

- pominięcie faktu ustanowienia przez pracodawcę obowiązków stosowania środków ochrony i uznania bez jakiejkolwiek podstawy, że środki ochrony nie były stosowane a w konsekwencji uznanie stopnia prawdopodobieństwa zakażenia za wysoki;

- błędne ustalenie prawdopodobieństwa zakażenia na poziomie wysokim przy jednoczesnym pominięciu faktu braku innych przypadków wśród personelu oddziału w tym okresie oraz nie zbadanie kwestii niestosowania się pracownicy do obowiązujących procedur na jej stanowisku pracy;

2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 2351 Kodeksu pracy poprzez:

- błędną wykładnię i .niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spełnione zostały przesłanki zaistnienia choroby zawodowej u pracownicy w warunkach udokumentowanych przez pracodawcę;

- pominięcie w rozstrzygnięciu istotnej przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej w postaci ustalenia, że stwierdzona choroba została bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

W oparciu o powyższe zarzuty Szpital wniósł, o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie i stwierdzenie braku choroby zawodowej u uczestniczki, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zarzutów strona skarżąca podtrzymała swoją dotychczasową argumentację i podkreśliła, że z całą pewnością organ błędnie przeanalizował i ustalił stopień ryzyka zakażenia oraz prawdopodobieństwa zakażenia na stanowisku pracy J. S.. W jej ocenie fakt pracy na oddziale zakaźnym nie może przesądzać o wysokim prawdopodobieństwie zakażenia zwłaszcza, że obowiązuje stan epidemii, wirus często jest bezobjawowy i do zakażenia może dojść wszędzie.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., stwierdzającą u J. S. chorobę zawodową zaliczaną do "chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw" - Covid-19 wymienioną w poz. 26 wyłazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych

Zgodnie z art. 235ą ustawy Kodeks pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".

Z powołanej regulacji wynika, że dla stwierdzenia choroby zawodowej muszą zostać spełnione dwie przesłanki: rozpoznanie schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych, którego to rozpoznania dokonuje lekarz orzecznik właściwej medycznej jednostki orzeczniczej oraz ustalenie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a oddziaływaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy lub występujących w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z treści art. 235ą Kodeksu pracy wynika też, że są dwa alternatywne sposoby stwierdzenia, w wyniku oceny warunków pracy, czy choroba zawodowa spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy: "bezspornie" lub z "wysokim prawdopodobieństwem".

Jak wynika zaś z art. 235˛ Kodeksu pracy, rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób. Choroba zawodowa jest więc pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z wykonywaną pracą. Przyczyną ją wywołującą jest bowiem sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne i zostały ujęte w wykazie chorób zawodowych.

Przy czym postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej charakteryzuje się istotną specyfiką w zakresie postępowania dowodowego. Wynika ona z faktu, że ani organy inspekcji sanitarnej ani sądy administracyjne, kontrolujące wydane przez te organy decyzje administracyjne, nie muszą posiadać wysoko specjalistycznej wiedzy lekarskiej pozwalającej na samodzielną ocenę konkretnych przypadków lub jednostek chorobowych pod kątem ich zaliczenia do określonej choroby zawodowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 2121/16 dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA").

Charakterystykę postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie rozpoznania choroby zawodowej określa powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Przepisy tego rozporządzenia mają charakter szczególny w stosunku do przepisów k.p.a.

Schemat, według którego przebiega owo postępowanie, wynika z § 4-8 ww. rozporządzenia. Zadaniem organu inspekcji sanitarnej prowadzącego postępowanie jest przeprowadzenie oceny narażenia zawodowego i sporządzenie karty oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje następnie do jednostki orzeczniczej (§ 4 ust. 1). Organowi inspekcji sanitarnej nie przysługuje kompetencja do orzekania w zakresie choroby zawodowej, ponieważ jest to zadaniem lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2022 r. poz. 437), zatrudnionego w jednej z jednostek orzeczniczych (§ 5 ust. 1). To w orzeczeniu lekarskim wyraża się ocenę o rozpoznaniu choroby zawodowej bądź o braku podstaw do takiego rozpoznania. Lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W § 6 ust. 2 rozporządzenia zostały wymienione czynniki, które lekarz orzecznik powinien uwzględnić przy dokonywaniu oceny narażenia zawodowego.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że to uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (§ 6 ust. 5 rozporządzenia).

Dopiero po otrzymaniu ostatecznego orzeczenia lekarskiego właściwy organ, tj. w I instancji właściwy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, a w II instancji właściwy Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, wydaje na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia. Pracownik lub były pracownik badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 8 ust. 1 i § 7 ust.1 rozporządzenia).

Z unormowań tych wynika, że orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej wysuwają się na pierwszy plan w procedurze stwierdzania przez inspektora takiej choroby. Z powyższej regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią orzeczenia w zakresie poczynionych w nim ustaleń dotyczących stwierdzonego u strony schorzenia i jego przyczyn. Organ nie ma zatem prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia w kwestii rozpoznania choroby zawodowej lub braku podstaw do tego rozpoznania są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych (por. wyroki NSA: w sprawach sygn. akt: II OSK 1872/13 i II OSK 1567/13, CBOSA). Jedynie w drodze wyjątku (w razie wątpliwości) organ może zażądać dodatkowego uzasadnienia orzeczenia lekarskiego, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację bądź podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia).

Reasumując, w celu oceny, czy dany przypadek choroby stanowi chorobę zawodową, należy ustalić, czy znajduje się ona w wykazie chorób zawodowych a następnie, ustalić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, czy zachorowanie (zarażenie) nastąpiło w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, czy też nie miało związku z pracą.

W ocenie sądu w okolicznościach niniejszej sprawy spełnione zostały wszystkie normatywne przesłanki do stwierdzenia przez organ inspekcji sanitarnej wskazanej choroby zawodowej u J. S..

W sprawie bezspornym jest, że choroba stwierdzona u J. S. znajduje się w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych pod poz. 26, gdzie wymieniono "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa". Przez "chorobę zakaźną" uznaje się chorobę wywołaną przez biologiczny czynnik chorobotwórczy (art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi - Dz. U. z 2022 r., poz. 1657 ze zm.). Choroba Covid-19 wywołana wirusem SARS-CoV-2 jest chorobą zakaźną, a zatem sama w sobie zalicza się do chorób zawodowych.

Wirus SARS-CoV-2 znajduje się w wykazie szkodliwych czynników biologicznych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. z 2005 r., Nr 81, poz. 716 ze zm.), gdzie w załączniku nr 1 został zakwalifikowany do 3. grupy zagrożenia, zaś praca w jednostkach ochrony zdrowia w załączniku nr 2 została zakwalifikowana do prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych (zob. też wyrok w sprawie sygn. akt III SA/Kr 534/22, CBOSA).

Bezspornym w niniejszej sprawie jest też, że J. S. od 16 sierpnia 1982 r. jest zatrudniona w S. C. w wymiarze pełnego etatu na stanowisku pielęgniarki. Dnia 1 października 2020 r. oddział pulmonologii, na którym pracowała, został przekształcony na oddział Covidowy. Jak ustaliły organy w oparciu o informacje od pracodawcy (strony skarżącej) i samej uczestniczki, J. S. wykonywała czynności zawodowe zgodnie z zakresem obowiązków pielęgniarki odcinkowej oddziału zachowawczego w warunkach pandemii. Jak wskazano wyżej do jej obowiązków zawodowych należało m.in. organizowanie opieki pielęgniarskiej nad pacjentami przebywającymi w oddziale stosownie do ich stanu zdrowia, potrzeb, aktualnej wiedzy i obowiązujących procedur, organizowanie sprawnego przyjęcia pacjenta, zakładanie obowiązującej dokumentacji, wykonywanie, i dokumentowanie przebiegu pielęgnowania, wykonywanych zabiegów i zleceń, przygotowywanie pacjentów do badań specjalistycznych i asystowanie przy ich wykonaniu, pobieranie materiału do badań diagnostycznych, utrzymywanie w należytym stanie narzędzi, sprzętu i aparatury medycznej, udzielanie pierwszej pomocy w stanach zagrożenia życia. W swoim oświadczeniu z dnia 27 sierpnia 2021 r. uczestniczka wskazała, że w okresie 1 października 2020 r. do ostatniego jej dyżuru na oddziale przebywało od 20 do 21 osób na dobę z dodatnim wynikiem w kierunku SARS-CoV-2. Opiekę sprawowało 2 pielęgniarki rano i 2 w nocy. J. S. oświadczyła, że wykonywała następujące czynności: pielęgnacja, mycie, zmiana pozycja ciała chorych, zmiana pościeli i bielizny osobistej pacjenta, wykonywanie zabiegów, pobieranie krwi, pomoc przy rozdawaniu posiłków i karmienie chorych, rozdawanie leków. Wskazała, że na oddziale nie było śluz, na salę chorych wchodziło się z korytarza, który oddzielał salę chorych od pozostałych pomieszczeń. Przez ten korytarz wprowadzani byli lub wwożeni na wózku nowoprzyjęci chorzy, wnoszone były posiłki, sprzęt, wynoszone były śmieci wytworzone przez pacjentów. Na korytarzu stały 3 lampy bakteriobójcze. Uczestniczka wyjaśniała również, że podczas jej ostatniego dyżuru, tj. [...] października 2020 r. brała udział w akcji resuscytacyjnej. Skierowanie na wymaz otrzymała 27 października 2020 r. Wymaz wykonano 29 października 2020r. Podała, że podczas pracy na oddziale Covidowym mieszkała z mężem, nie miała kontaktu z innymi członkami rodziny, których poinformowała o swoim stanowisku pracy. Wskazała, że na oddziale w tym czasie, kiedy pracowała podczas ostatniego dyżuru wynik pozytywny miała 1 osoba z personelu. W oparciu o analizy udostępnionych przez Szpital danych pacjentów, personelu oraz posiadanych przez Inspekcję Sanitarną informacji systemowych i epidemiologicznych organy ustaliły, że istotnie u J. S. w dniu 30 października 2020 r. stwierdzono wynik pozytywny badania w kierunku SARS-CoV-2 z wymazu pobranego w dniu 29 października 2020 r. Ustaliły, że część personelu, z którymi J. S. miała kontakt w październiku 2020 r. otrzymała wyniki pozytywne badania w kierunku SARS-CoV-2 w dniach 28-30 października 2020 r. W oddziale Covidowym przebywali pacjenci, u których potwierdzono zachorowanie na Covid-19, kilkoro pacjentów zmarło. Nadto, mąż J. S. nie figuruje w systemie jako osoba, która posiadała pozytywny wynik badania w kierunku SARS-CoV-2.

Te ustalenia organów, jak i okoliczności wskazywane przez uczestniczkę nie zostały przez stronę skarżącą skutecznie podważone.

W tych okolicznościach stanowisko organu wyrażone w karcie oceny narażenia zawodowego, że warunki pracy J. S., gdzie miała bezpośredni kontakt z pacjentami i personelem medycznym, u których zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2 uzasadniają stwierdzenie, że istniało wysokie prawdopodobieństwie zakażenia uczestniczki tym wirusem podczas wykonywania pracy zawodowej, nie jest dowolne. W tych okolicznościach również brak podstaw do czynienia organom zarzutów, że nie dokonano analizy kontaktów i zachorowań wśród najbliższych członków rodziny uczestniczki. Strona skarżąca, poza ogólnymi twierdzeniami że do zakażenia mogło dojść poza zakładem pracy, nie podważyła jednak skutecznie ustaleń organów co do braku dowodów potwierdzających pozazakładowe źródło zakażenia. Nie podważyła skutecznie powołanych wyżej wyjaśnień uczestniczki, iż w tym newralgicznym okresie nie kontaktował się z członkami rodziny i mieszkała tylko z mężem, który jak ustaliły organy nie figuruje w systemie jako osoba, która posiadała pozytywny wynik badania w kierunku SARS-CoV-2. Strona skarżąca, która nie była przecież pozbawiona inicjatywy dowodowej takich dowodów na tezę przeciwną nie przedłożyła. Dodać tylko wypada, że obowiązek organu co do zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, nie oznacza, że organ ten ma poszukiwać dowodów na okoliczności przeciwne do już wynikających z posiadanych dowodów - nawet, jeżeli strona kwestionuje nie tyle zebrane dowody, ale wnioski z nich wysnuwane przez organ.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. np. wyrok w sprawie II SA/Ke 459/22 oraz powołane tam orzecznictwo, CBOSA), w świetle legalnej definicji choroby zawodowej oraz przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, wystarczy ustalenie, że choroba ta mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Zatem wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie danej choroby, bez konieczności udowodnienia, że warunki te, w danym, indywidualnym przypadku ją spowodowały. Ustalenie zaistnienia warunków narażających na powstanie choroby, co do zasady, powinno zatem uzasadniać stwierdzenie choroby zawodowej. W sytuacji gdy praca była wykonywana w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej, to istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie. Obalenie związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzoną chorobą zawodową nie może nastąpić na podstawie ogólnikowych stwierdzeń, że to nie jest wykluczone, że również zdarzenia poza wykonywaniem pracy mogły być przyczyną powstania choroby, wykluczając jej związek z narażeniem zawodowym. Ustawodawca w art. 2351 Kodeksu pracy wprost wskazał na dopuszczalność stwierdzenia choroby zawodowej nie tylko w przypadku, gdy bezspornie można przyjąć, że chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo sposób wykonywania pracy, ale również wtedy, gdy taki związek przyczynowy można stwierdzić z "wysokim prawdopodobieństwem".

Przesłanka stwierdzenia z "wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy rozpoznanym schorzeniem a warunkami wykonywanej pracy, zwalnia organy administracji z konieczności badania wszystkich możliwych pozazawodowych czynników, które mogą wywołać przedmiotowe schorzenia, tym bardziej, jeżeli warunki pracy wskazują na zawodową etiologię choroby (zob. wyroki w sprawach sygn. akt II OSK 2217/18, II GSK 2321/21, CBOSA).

Jak wynika z akt, zgodnie z procedurą karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej została przesłana przez organ I instancji do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Lecznicze w L., który po analizie dokumentacji medycznej i narażenia zawodowego wydał w dniu 9 listopada 2021 r. orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu u J. S. choroby zawodowej.

W kontekście zarzutów skargi istotnym jest, że jak wynika z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego rozpoznanie postawiono na podstawie wywiadu chorobowego, badania ogólnolekarskiego, konsultacji specjalistycznej w zakresie chorób zakaźnych, testu antygenowego Covid-19 Rapid Fia, badań dodatkowych (TK klatki piersiowej, MR głowy, badania spirometrycznego, EKG), analizy dokumentacji leczniczej pacjentki (z leczenia szpitalnego na oddziałach obserwacyjno – zakaźnym, anestezjologii i intensywnej terapii, neurologii i oddziale udarowym oraz oddziale rehabilitacyjnym, a także informacji dotyczącej narażenia badanej przekazanej przez Szpital, jak również w oparciu o informacje zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego przedłożone przez organ sanitarny. Jednostka orzecznicza w uzasadnieniu podjętego orzeczenia, wskazała, że w związku z tym, iż stan pacjentki się pogarszał w dniu 31 października 2020 r. z powodu zespołu ciężkiej niewydolności oddechowej w przebiegu zakażenia SARS-Cov-2 została ona przeniesiona na oddział anestezjologii i intensywnej terapii. Przebieg choroby był powikłany zakażeniem bakteryjnym płuc z posocznicą, dodatkowo rozległą grzybicą skóry oraz nadkażeniem grzybicznym płuc. U pacjentki wystąpiły też objawy polineuropatii, która być może spowodowana była wirusem SARS-CoV-2. Z tego powodu pacjentka przeniesiona została 24 listopada 2020 r. na oddział neurologiczny i odział udarowy, gdzie przebywała do 16 grudnia 2020 r. Następnie do 22 stycznia 2021 r. była hospitalizowana na oddziale rehabilitacji . Przebywała później na zwolnieniu lekarskim, a następnie na zasiłku rehabilitacyjnym. W uzasadnieniu orzeczenia podniesiono też, że ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez organ inspekcji sanitarnej potwierdziła bezpośredni kontakt badanej z pacjentami i personelem, u których zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV-2 i nie potwierdzono tła pozazakładowego. Tym samym w konkluzji jednostka orzecznicza orzekła iż istnieje podstawa, aby potwierdzić związek przyczynowo skutkowy między rozpoznanym u badanej zachorowaniem na Covid-19 z powikłaniami z jej pracą zawodową i uznać rozpoznane schorzenie jako chorobę zawodową.

Zakwestionowania orzeczenia lekarskiego, jak wskazano powyżej, można dokonać ale tylko pod względem formalnym (np. wydanie orzeczenia przez nieuprawnionego lekarza, czy w nieprawidłowej formie). Nie może to jednak dotyczyć treści merytorycznej tych orzeczeń. Zakwestionować orzeczenie lekarskie można także w przypadku, gdy w materiale dowodowym sprawy znajdują się inne orzeczenia lekarskie o odmiennej treści, lecz nawet wówczas organy i sąd nie są uprawnione do zakwestionowania merytorycznie treści orzeczenia, a jedynie mogą domagać się wydania dalszych orzeczeń przez inne uprawnione podmioty w celu ujednolicenia stanowiska. Bez tej opinii (orzeczenia lekarskiego), bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalić, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Organ administracji jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Tym samym w przypadku, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany (por. orzeczenia w sprawach sygn. akt: II OSK 1307/13, II OSK 2465/17, II OSK 1233/18, II OSK 335/10, II OSK 1859/17, CBOSA).

W ocenie sądu orzeczenie lekarskie mogło stanowić podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia przez organy inspekcji sanitarnej w przedmiocie choroby zawodowej, gdyż spełnia ono wymagania formalne określone w § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia. Niewątpliwie bowiem, orzeczenie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. wydane zostało przez lekarzy spełniających wymagania określone w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W ocenie sądu orzeczenie lekarskie jest jasne i logiczne, a przede wszystkim oparte na konkretnych badaniach. Wydane w sprawie orzeczenie lekarskie nie budzi też, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sparawie, wątpliwości co do jego poprawności merytorycznej, nie wymagało dodatkowego uzasadnienia. Zgromadzona dokumentacja nie wymagała uzupełnienia ani dodatkowych konsultacji z jednostką orzeczniczą II stopnia.

Głównym zarzutem podnoszonym przez stronę skarżącą jest błędna analiza i ustalenie stopnia ryzyka zakażenia oraz prawdopodobieństwa zakażenia na stanowisku pracy J. S.. Zdaniem strony skarżącej, fakt pracy na oddziale zakaźnym nie może przesądzać o wysokim prawdopodobieństwie zakażenia zwłaszcza, że obowiązuje stan epidemii, wirus często jest bezobjawowy i do zakażenia może dojść wszędzie.

Wbrew powyższemu stanowisku strony skarżącej, ocena okoliczności tego konkretnego przypadku, na podstawie zgromadzonego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, pozwala na uznanie za prawidłowe stanowiska organów co do stwierdzenia u J. S. choroby zawodowej, w rozumieniu art. 235ą Kodeksu pracy. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, miał miejsce związek przyczynowy pomiędzy stwierdzoną chorobą a wykonywaną pracą i istniejącym narażeniem zawodowym.

Nie kwestionując faktu zapewnienia najbezpieczniejszych warunków pracy przez stronę skarżącą (czego nie kwestionowały również organy), praca na oddziale pulmonologii przekształconym na oddział Covidowy w charakterze pielęgniarki powodowała narażenie J. S. na czynniki biologiczne, w tym na czynnik SARS-CoV-2. Zaliczenie pracy w jednostkach ochrony zdrowia w wykazie prac narażających pracowników na działanie czynników biologicznych jest w pełni zrozumiałe, skoro pracownicy ci ze względu na charakter pracy (kontakt z osobami chorymi) narażeni są na różnorodne czynniki niebezpieczne i szkodliwe, zagrażające ich zdrowiu, a nawet życiu, w szczególności na szkodliwe czynniki biologiczne, do których niewątpliwie zalicza się wirus SARS-CoV-2. Pracownicy zakładów opieki zdrowotnej czy też szpitala są zatem zaliczani do grupy zwiększonego ryzyka zachorowania na choroby zakaźne.

Wskazać przy tym należy, że wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (zob. wyroki NSA w sprawach sygn. akt: II OSK 1111/19, II OSK 1408/18, II OSK 567/19, CBOSA). Jak wskazał ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie sygn. akt II OSK 2538/19, CBOSA, nie ma też konieczności w sprawach chorób zawodowych udowadniać, iż w danym przypadku to warunki pracy spowodowały taką chorobę. Organy inspekcji sanitarnej nie są zobowiązane do udowodnienia, że praca u konkretnego pracodawcy chorobę tę spowodowała. Chodzi bowiem o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnienie w warunkach, które te skutki spowodowały. Ewentualna odpowiedzialność pracodawcy będąca następstwem stwierdzenia choroby zawodowej u jego pracownika, który wykonuje pracę w warunkach narażenia zawodowego stanowi odrębną kwestię, zaś spory na jej tle należą do właściwości sądu cywilnego.

Wbrew stanowisku skargi zwrot "wysokie prawdopodobieństwo" zawarty w art. 235ą ustawy Kodeks pracy nie może być utożsamiany z wynikiem szacowania ryzyka zawodowego związanego z występowaniem czynnika szkodliwego w środowisku pracy.

W okolicznościach tego konkretnego przypadku samo miejsce wykonywania pracy oraz jej charakter, zakres obowiązków wykonywanych przez uczestniczkę, niezależnie od poziomu ryzyka zawodowego, które zostało bezspornie wykazane, stanowi o wysokim prawdopodobieństwie zakażenia wirusem SARS –CoV-2 właśnie w miejscu pracy. Jak ustaliły organy ryzyko zawodowe związane z narażeniem na wirus SARS-Cov-2 na danym stanowisku pracy - występuje. Po zastosowaniu środków ochrony indywidualnej oszacowano je na poziomie średnim. Fakt ten świadczy o tym, iż ryzyko zarażenia na tym stanowisku pracy jest możliwe, co zostało przez organy wykazane w karcie oceny narażenia zawodowego. Dlatego też zarzuty skargi, co do błędnego ustalenie prawdopodobieństwa zakażenia na poziomie wysokim przy jednoczesnym pominięciu faktu braku innych przypadków wśród personelu oddziału w tym okresie oraz brak zbadania kwestii niestosowania się pracownicy do obowiązujących procedur na jej stanowisku pracy nie są uzasadnione. Jak wskazano wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość, a ponadto organy ustaliły, a skarżąca tych ustaleń nie podważyła, że część personelu, z którymi J. S. miała kontakt w październiku 2020 r. otrzymała wyniki pozytywne badania w kierunku SARS-CoV-2 w dniach 28-30 października 2020 r.

Wobec powyższego, nie można było skutecznie postawić orzekającym organom zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi organy dokonały prawidłowej oceny orzeczenia lekarskiego a zgromadzony w sprawie materiał dokumentacyjny był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia i nie wymagał dodatkowego uzupełnienia.

Skoro orzeczenie jednostki orzeczniczej odpowiada prawu, jest poprawne pod względem formalnym, to organy administracji nie mogły czynić ustaleń zmierzających do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej, nie mogły weryfikować jego merytorycznej treści.

Jak wskazano na początku dla uznania choroby zawodowej konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek: rozpoznane schorzenie musi odpowiadać chorobie ujętej w wykazie chorób zawodowych i powinno ono być spowodowane czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi na stanowisku pracy osoby ubiegającej się o stwierdzenie choroby zawodowej albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Skoro obie przesłanki zostały w sprawie spełnione to zasadne było stwierdzenie u uczestniczki postępowania choroby zawodowej. Wydane orzeczenie jest jasno i wyczerpująco uzasadnione. Rozpoznana choroba zakaźna Covid-19 w wyniku przebytego przez uczestniczkę zakażenia wirusem SARS-CoV-2 mieści się w katalogu chorób zakaźnych lub pasożytniczych albo ich następstw, wymienionych w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela uznając zarzuty skargi co do naruszenia art. 235ą Kodeksu pracy za nietrafne.

Wobec zatem dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy i dokonania ustaleń faktycznych na podstawie kompletnego dla podjęcia rozstrzygnięcia materiału dowodowego, należycie ocenionego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w doręczonej pełnomocnikowi strony skarżącej odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.