Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 290/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 34 § 4, art. 27 § 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia W. M., uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2010 r. i odmówił uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, z uwagi na ich wniesienie z uchybieniem terminu.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Organ egzekucyjny – Naczelnik Urzędu Skarbowego, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej W. M. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 13 października 2010 r., wystawionego przez wierzyciela – Naczelnika Urzędu Skarbowego, obejmującego zaległość podatkową z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów za rok 2002.

W dniu 9 listopada 2010 r. organ egzekucyjny wystawił na podstawie ww. tytułu wykonawczego zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Zawiadomienie to, wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego, doręczono zobowiązanej W. M. w dniu 12 listopada 2010 r.

Pismem z dnia 26 listopada 2010 r. W. M. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu wniosku zobowiązana podniosła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przyznała, że tytuł wykonawczy i zawiadomienie o zajęciu otrzymała w dniu 12 listopada 2010 r., jednakże była przekonana, że ww. pisma zostaną również doręczone na adres pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż w aktach Naczelnika Urzędu Skarbowego, który wystawił tytuł wykonawczy, znajdowało się stosowne pełnomocnictwo. W związku z tym nie skontaktowała się z pełnomocnikiem bezpośrednio po otrzymaniu tych pism, co wynikało z konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem. Podała również, że jej mąż przekazał ww. pisma pełnomocnikowi w dniu 23 listopada

2010 r., który poinformował, iż termin do wniesienia zarzutów liczony jest od daty doręczenia tytułu wykonawczego na jej adres, gdyż tytuł wykonawczy doręcza się bezpośrednio zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi.

Zdaniem W. M. nie można przypisać jej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów, gdyż nie jest prawnikiem i nie zna aktualnie obowiązującej wykładni przepisów prawnych, a pełnomocnik nie otrzymał nawet kserokopii tytułu wykonawczego. Poza tym była przekonana, że nie będą względem niej prowadzone czynności egzekucyjne, gdyż należność z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. jest zabezpieczona hipoteką przymusową, co obligowało organ podatkowy do wstrzymania z urzędu wykonania decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 czerwca 2010 r. z momentem zaskarżenia jej do sądu administracyjnego.

Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu zobowiązana, na podstawie

art. 33 pkt 2, 3, 6, 7 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – dalej jako "u.p.e.a.", zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Natomiast postanowieniem z dnia 21 grudnia 2010 r. (wydanym na podstawie

art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", w zw. z art. 18 oraz art. 27 § 1 pkt 9 i art. 34 u.p.e.a.) ww. organ pozostawił bez rozpatrzenia zgłoszone zarzuty i umorzył postępowanie w tej sprawie

W ocenie organu egzekucyjnego z przepisu art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wynika, że warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia zarzutów – jest zachowanie ustawowego terminu jej dokonania, zaś uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zarzutu. Naczelnik wskazał, że w rozpoznawanej sprawie tytuł wykonawczy nr [...], zawierający prawidłowe pouczenie o terminie wniesienia zarzutów został, skutecznie doręczony zobowiązanej w dniu 12 listopada 2010 r., zatem termin do ich wniesienia upłynął z dniem 19 listopada 2010 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie W. M., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu zarzutów bez rozpatrzenia przed uprawomocnieniem się odrębnego postanowienia z dnia 20 grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów.

W uzasadnieniu zażalenia zobowiązana podtrzymała argumentację zaprezentowaną we wniosku o przywrócenie terminu do zgłoszenia zarzutów.

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości zaskarżone postanowienie i odmówił uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na ich wniesienie z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Podał również, że zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.).

Dalej Dyrektor wskazał, że wszczęcie postępowania w sprawie rozpoznania zarzutów może nastąpić wówczas, jeżeli zarzuty zostaną wniesione skutecznie, tzn.

w terminie, zaś konsekwencją uchybienia przez zobowiązanego ustawowemu terminowi do wniesienia zarzutów – mającemu charakter terminu procesowego zawitego – jest bezskuteczność czynności zobowiązanego. W takim przypadku nie ma zatem podstaw

(o ile zobowiązany nie wystąpił z prośbą o przywrócenie terminu) do czynności organu egzekucyjnego i merytorycznej oceny zarzutów, gdyż to może nastąpić wyłącznie w wyniku skutecznie wniesionych zarzutów, zaś zgłoszone zarzuty podlegają oddaleniu jako spóźnione. Organ odwoławczy zaznaczył, że pomimo, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter proceduralny i organ egzekucyjny wydaje je bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 34 § 1–4 u.p.e.a., jest to również postanowienie w sprawie zarzutów.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w dniu 12 listopada 2010 r. doręczono zobowiązanej odpis tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 13 października 2010 r. Fakt doręczenia w tym dniu odpisu przedmiotowego tytułu wykonawczego potwierdza sama zobowiązana w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, w zażaleniach na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 20 grudnia 2010 r. i z dnia 21 grudnia 2010 r., jak również pełnomocnik zobowiązanej w skardze na czynność egzekucyjną Naczelnika Urzędu Skarbowego. Dyrektor wskazał, że na odpisie przedmiotowego tytułu wykonawczego znajdowało się pouczenie, że zobowiązanemu przysługuje, w terminie 7 dni, prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W. M. została zatem pouczona o prawie, terminie i podstawach do wniesienia zarzutów. Siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął zatem w dniu 19 listopada 2010 r., natomiast zobowiązana zgłosiła zarzuty w dniu 26 listopada 2010 r., czyli po upływie ustawowego terminu.

Organ odwoławczy podał, że w badanej sprawie zobowiązana łącznie z zarzutami wniosła również w dniu 26 listopada 2010 r. wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, jednakże wniosek ten nie został uwzględniony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, który postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. odmówił przywrócenia terminu. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lutego 2011 r. Oznacza to, że zarzuty wniesione zostały po terminie, co skutkuje koniecznością uznania ich za bezskuteczne.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 grudnia 2010 r. wydane zostało w oparciu o błędną podstawę prawną oraz zawiera nieprawidłowe rozstrzygnięcie. Dyrektor podał, że w podstawie prawnej tego postanowienia organ egzekucyjny powołał przepisy art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 27 § 1 pkt 9 i art. 34 u.p.e.a., stwierdzając w sentencji, iż zarzuty zobowiązanej z dnia 26 listopada 2010 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego "pozostawia bez rozpatrzenia i umarza postępowanie w tej sprawie".

W ocenie organu odwoławczego ze sformułowania "postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów" zamieszczonego w art. 34 § 4 u.p.e.a. nie można wyprowadzić wniosku o dopuszczalności wydania orzeczenia o pozostawieniu zarzutów bez rozpoznania w razie zgłoszenia ich po terminie. Takie rozstrzygnięcie przewiduje art. 64

§ 1 i 2 k.p.a., ale w przypadku gdy pismo strony (podanie) zawiera braki formalne, które uniemożliwiają nadanie mu prawidłowego biegu, np. brak adresu strony wnoszącej pismo.

W świetle powyższego Dyrektor Izby Skarbowej uznał za uzasadnione uchylić postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r., bowiem w badanej sprawie brak było podstaw zarówno do stwierdzenia, że postępowanie w sprawie zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną stało się bezprzedmiotowe, jak i podstaw do wydania rozstrzygnięcia o pozostawieniu zarzutów bez rozpoznania.

Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. przewiduje wydanie postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów", co oznacza, iż

w sytuacji, gdy zarzutów nie można uwzględnić, to należy odmówić uwzględnienia. Zarzutów natomiast nie można uwzględnić, gdy nie są merytorycznie zasadne lub wówczas, gdy nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia, np. uchybiono siedmiodniowemu terminowi do ich zgłoszenia.

W skardze na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej W. M., wnosząc o uchylenie go w całości, zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym uchyleniu zaskarżonego postanowienia i odmowie uwzględnienia zarzutów ze względu na uchybienie terminu do ich wniesienia;

2. art. 34 § 1, 4 i 5 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

3. art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu nieprawidłowego uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację zaprezentowaną zarówno we wniosku o przywrócenie terminu, jak i w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, zaznaczając, że wynik niniejszej sprawy uzależniony jest od orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie ze skargi dotyczącej kwestii odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżone postanowienie organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że zostało ono wydane bez naruszenia prawa.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo

w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji.

Z mocy art. 144 k.p.a. powyższą regulację stosuje się odpowiednio do zażaleń na postanowienia organu pierwszej instancji.

Dodatkowo wskazać należy, że ze sformułowanej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika, iż każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją (postanowieniem) pierwszej instancji podlega, w wyniku wniesienia odwołania (zażalenia) przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. W efekcie zatem sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, co wiąże się dla organu z obowiązkiem dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika także wyraźnie specyfika postępowania odwoławczego, którego istotą nie jest wyłącznie kasacyjna kontrola zaskarżonej decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji, ale ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawy administracyjnej w granicach wyznaczonych wyłącznie rozstrzygnięciem decyzji (postanowienia) organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 3119/05, LEX nr 212187; por. również B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.BECK 2004, s. 96).

Stąd też zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów art. 138 § 1 pkt 2

w zw. z art. 144 k.p.a. jest niezasadny, albowiem Dyrektor Izby Skarbowej był uprawniony i jednocześnie zobowiązany do merytorycznego rozpoznania sprawy od początku, którego wynikiem było – prawidłowe – orzeczenie uchylające zaskarżone postanowienie i orzekające co do istoty sprawy.

Jak słusznie zauważono w uzasadnieniu skargi wynik niniejszej sprawy uzależniony jest od orzeczenia tutejszego Sądu w sprawie ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lutego 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 grudnia 2010 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

W związku z powyższym należy wskazać, że wyrokiem z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 289/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. M. na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lutego 2011 r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd, w świetle zaprezentowanego tam stanowiska doktryny i orzecznictwa odnośnie przesłanek zasadności wniosku o przywrócenie terminu oraz mając na względzie uzasadnienie złożonego w sprawie wniosku, podzielił stanowisko orzekających w sprawie organów podatkowych, że fakt, iż zobowiązana nie jest prawnikiem i nie zna aktualnie obowiązującej wykładni przepisów prawnych, nie może świadczyć o braku jej winy w uchybieniu terminu do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Również przeświadczenie skarżącej, że tytuł wykonawczy wraz z odpisem zajęcia zostaną doręczone jej pełnomocnikowi, nie mogło stanowić okoliczności przemawiającej za brakiem winy zobowiązanej w uchybieniu tego terminu.

A zatem, skoro przyjęto, że skarżąca W. M. uchybiła terminowi do zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej rozważenia wymagała jedynie kwestia, jak powinno zostać sformułowane rozstrzygnięcie organu administracji w razie uchybienia terminu do ich zgłoszenia.

Przepisy u.p.e.a. nie regulują tego zagadnienia. W przepisie art. 34 § 4 jest jedynie mowa, że "organ egzekucyjny.....wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów,

a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego". Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej kwestii nie jest jednolite. W razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów niektóre sądy uznają, że powinno się wówczas oddalić zarzuty (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Bk 361/08, LEX nr 478764) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt I SA/Po 443/08, LEX nr 524110) bądź umorzyć postępowanie

w przedmiocie zarzutów (wyrok NSA z dnia 24 października 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 712/99, LEX nr 44897; wyrok NSA z dnia 8 lutego 1994 r. sygn. akt SA/Wr 1463/93, niepubl.) bądź nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok NSA z dnia 1 października 1999 r. sygn. akt I SA/Lu 722/98, niepubl.; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 19/08, LEX nr 524102).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stanął na stanowisku, że prawidłowym rozstrzygnięciem jest odmowa uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Przepis art. 34 § 4 u.p.e.a. przewiduje wydanie postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów" co oznacza, że w sytuacji gdy zarzutów nie można uwzględnić, to należy odmówić ich uwzględnia. Zarzutów natomiast nie można uwzględnić, gdy nie są merytorycznie zasadne lub wówczas gdy nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia, np. uchybiono siedmiodniowemu terminowi do ich wniesienia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 października 2009 r. sygn. akt III SA/Łd 246/09, LEX nr 555012).

Prawidłowo zatem Dyrektor Izby Skarbowej – uchylając zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji – postanowieniem z dnia 1 lutego 2011 r. odmówił uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu przewidzianego do ich wniesienia. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo uzasadnione

i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi odwoławczemu, że nie dokonał szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia oceny. W swoim rozstrzygnięciu Dyrektor Izby Skarbowej opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych

w zażaleniu, zaś samo postanowienie zawiera wszystkie elementy i wymogi stawiane przez przepisy prawa. Stąd zarzut naruszenia art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. uznać należało za chybiony.

Badając zaskarżone postanowienie pod względem jego zgodności z prawem tutejszy Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.[pic]