Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 765/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA - Henryk Ożóg po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], na podstawie art. 2 ust. l, art. 3, art. 5, art. 6 oraz art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r.

o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze. zm.), zwanej dalej ustawą, i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r.

w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817, ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem oraz art. 104 kpa, działający z upoważnienia Burmistrza Miasta C. Naczelnik Wydziału Spraw Obywatelskich, odmówił przyznania A. R. dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż kwota stanowiąca dwudziestoprocentowy udział dochodów jednoosobowego gospodarstwa domowego wnioskodawcy w wydatkach poniesionych na utrzymanie zajmowanego lokalu mieszkalnego przekracza kwotę wydatków przypadających na normatywną powierzchnię lokalu. W związku z powyższym nie ma podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia.

W odwołaniu od tej decyzji A. R. wskazał, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca. Zdaniem odwołującego się organ prowadzący postępowanie, ustalając wysokość dochodu stanowiącego podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego, bezzasadnie pominął fakt, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych potrąca z uzyskiwanego przez niego dochodu po [...] zł miesięcznie - na pokrycie zaległych alimentów. Kwota, którą otrzymuje co miesiąc A. R. - [...]zł, jest niewystarczająca dla zakupu żywności oraz utrzymania zajmowanego lokalu mieszkalnego. W związku

z powyższym - w ocenie odwołującego się - podejmując w sprawie rozstrzygnięcie, organ winien uwzględnić wysokość rzeczywistego dochodu przez niego osiąganego oraz jego ciężką sytuację finansową. Uwzględnienie wskazanej powyżej argumentacji - zdaniem A. R. -winno stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania dodatku mieszkaniowego.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało wydaną decyzję w mocy

W uzasadnieniu wskazano, że materialnoprawną podstawę jej rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy oraz rozporządzenia.

Zgodnie z art. 2 ust. l ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje,

z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach

stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego

i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na

przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Jednocześnie, jak wynika z treści art. 5 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni użytkowej o więcej niż 30% bądź o 50% pod warunkiem jednak, że powierzchnia pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 % powierzchni użytkowej tego lokalu.

Uprawnienie do otrzymania dodatku mieszkaniowego w [...] r. ustawodawca uzależnił od wysokości dochodu przypadającego na członka gospodarstwa domowego wskazując w treści art. 3 ust. l ustawy, iż świadczenie przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. l, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 - określając jednocześnie w treści art. 6 ust. l, iż dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości odpowiednio: 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2 - 4 osobowym; 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5- osobowym

i większym.

Jeżeli jednak średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. l, jest równy lub wyższy od 150 % w gospodarstwie jednoosobowym i 100 % tej kwoty

w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. l, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości odpowiednio: 20 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 15 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym; 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym (art. 6 ust. 2).

Jak wynika z treści art. 6 ust. l ustawy, dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a określoną procentowo kwotą wymienioną w ust. l pkt 1-3.

Regulując kwestię ustalenia wysokości wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową lokalu, w sytuacji, gdy wnioskodawca posiada spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, ustawodawca w treści przepisu § 2 ust. l pkt 2 rozporządzenia określając rodzaje wydatków, stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego wskazał opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów.

Jednocześnie jednak w treści przepisu art. 6 ust. 6 ustawy przewidziano, iż

w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zajmuje lokal mieszkalny nie wchodzący w skład zasobu mieszkaniowego gminy wówczas do wydatków przyjmowanych do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1)wydatki, które w przypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, jaki obowiązywałby w zasobie mieszkaniowym gminy, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty poza czynszem, które obowiązywałyby

w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.

Do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego - na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia - przyjmuje się 90% naliczonych i ponoszonych wydatków, które wylicza się uwzględniając normatywną powierzchnię użytkową lokalu

w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego (art. 5 ust. l ustawy).

W wyniku analizy akt niniejszej sprawy ustalono, że A. R. posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni [...] m2. Mieszkanie jest wyposażone w instalację centralnego ogrzewania, centralnej ciepłej wody oraz instalację gazu przewodowego.

Dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wyniósł [...] zł ([...] zł miesięcznie). Łączne wydatki ponoszone przez A. R. na utrzymanie zajmowanego lokalu mieszkalnego, przeliczone zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy, wyniosły w miesiącu [...]r. - [...]zł.

Uwzględniając fakt, iż lokal, w którym zamieszkuje A. R. przekracza normatywną powierzchnię użytkową przewidzianą dla jednoosobowego gospodarstwa domowego (zgodnie z art. 5 ust. l pkt l ustawy - 35 m2), dla potrzeb obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego należało ustalić wysokość wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową

([...] zł : [...]m2 x [...] m2 = [...]zł) a następnie - uwzględniając dyspozycję § 2 ust. 2 rozporządzenia, wyliczyć 90% naliczonych

i ponoszonych wydatków ([...]zł x 90% =[...]zł).

W przypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego, ustawodawca określił udział środków własnych gospodarstwa domowego w wydatkach ponoszonych na utrzymanie zajmowanego lokalu, na poziomie 15 % (art. 6 ust. l pkt l ustawy).

Mając jednak na uwadze fakt, iż średni miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego nie przekraczał w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku kwoty stanowiącej 175% najniższej emerytury (984,52 zł) lecz przekroczył kwotę stanowiącą 150% najniższej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku (zgodnie

z komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 lutego 2004 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego

i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur

i rent (MP Nr 10, poz. 162), od dnia l marca 2004 r. kwota najniższej emerytury wynosi 562,58 zł), przy ustaleniu kwoty stanowiącej udział gospodarstwa domowego w poniesionych wydatkach należało uwzględnić dyspozycję art. 6 ust. 2 pkt l ustawy. Mając na względzie powyższe, ustalono, że A. R. we własnym zakresie zobowiązany jest do partycypowania w kosztach eksploatacji mieszkania, przeznaczając na jego utrzymanie [...]zł ([...]zł x 20 %).

Uwzględniając treść powołanego powyżej art. 6 ust. l ustawy organ odwoławczy uznał, iż nie ma podstaw dla przyznania wnioskowanego świadczenia. Kwota stanowiąca dwudziestoprocentowy udział dochodów gospodarstwa domowego w wydatkach poniesionych na utrzymanie mieszkania ([...] zł) przekracza bowiem kwotę wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu ([...]zł).

Ustosunkowując się do argumentów A. R. podniesionych w odwołaniu wskazano, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw dla pomniejszenia jego dochodu o kwotę płaconych alimentów.

Jak wynika z treści art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych

w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba, że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu - zgodnie z dyspozycją zdania drugiego powołanego przepisu - nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego.

Przewidziane przez ustawodawcę w treści powołanego powyżej art. 3 ust. 3 zd. drugie ustawy świadczenia, które nie są wliczane do dochodu, zostały ujęte

w katalogu zamkniętym. Ponieważ świadczenia alimentacyjne nie zostały

w w/w katalogu wskazane, brak jest podstaw dla wyłączenia świadczenia alimentacyjnego z ogólnej kwoty dochodu uzyskanego przez A. R.

Kolegium wskazało, że przepisy regulujące problematykę dodatków mieszkaniowych w sposób jednoznaczny określają zasady przyznawania świadczenia oraz sposób obliczenia jego wysokości. Z uwagi na fakt, iż organ prowadzący postępowanie nie działa w ramach uznania administracyjnego, podejmując w sprawie rozstrzygnięcie jest związany wyłącznie obowiązującymi we wskazanym zakresie przepisami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

A. R. zanegował zasadność uwzględnienia, przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego, normatywnej, powierzchni użytkowej przewidzianej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego. Aktualnie zajmowany przez niego lokal mieszkalny – o powierzchni [...]m2 jest najmniejszym jaki pozostaje

w zasobie mieszkaniowym Spółdzielni. Skarżący wskazał, że nie miał, ani nie ma wpływu na wielkość mieszkania. Wobec powyższego, dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego, organ zamiast uwzględnić normatywną powierzchnię lokalu, winien wziąć pod uwagę użytkową powierzchnię zajmowanego mieszkania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie

z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), zwane w dalszej części tego uzasadnienia ustawą i rozporządzeniem.

Zgodnie z art. 2 ust. l ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje,

z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się

w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny.

Stosownie do treści art. 5 ust. 5 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni użytkowej o więcej niż 30% bądź o 50% pod warunkiem jednak, że powierzchnia pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza

60 % powierzchni użytkowej tego lokalu.

Świadczenie przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku

o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8 – określając jednocześnie w treści art. 6 ust. l, iż dla potrzeb obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości odpowiednio: 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 12% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 2 - 4 osobowym; 10% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5- osobowym i większym (art. 3 ust. 1 ustawy).

Jeżeli jednak średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. l, jest równy lub wyższy od 150 % w gospodarstwie jednoosobowym i 100 % tej kwoty

w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. l, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości odpowiednio: 20 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym; 15 % dochodów gospodarstwa domowego – w gospodarstwie 2-4 osobowym; 12 % dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie 5-osobowym i większym (art. 6 ust. 2).

Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych

w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba, że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu - zgodnie z dyspozycją zdania drugiego powołanego przepisu - nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego.

Jak wynika z treści art. 6 ust. l ustawy, dodatek mieszkaniowy stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego a określoną procentowo kwotą wymienioną w ust. l pkt 1-3.

Regulując kwestię ustalenia wysokości wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową lokalu, w sytuacji, gdy wnioskodawca posiada spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, ustawodawca w treści przepisu § 2 ust. l pkt 2 rozporządzenia określając rodzaje wydatków, stanowiących podstawę obliczenia dodatku mieszkaniowego wskazał opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych oraz opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, z wyłączeniem ubezpieczeń, podatku od nieruchomości i opłat za wieczyste użytkowanie gruntów.

Jednocześnie jednak w treści przepisu art. 6 ust. 6 ustawy przewidziano, iż

w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zajmuje lokal mieszkalny nie wchodzący w skład zasobu mieszkaniowego gminy wówczas do wydatków przyjmowanych do celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: 1) wydatki, które w przypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, jaki obowiązywałby w zasobie mieszkaniowym gminy, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty poza czynszem, które obowiązywałyby

w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu.

Do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego - na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia - przyjmuje się 90% naliczonych i ponoszonych wydatków, które wylicza się uwzględniając normatywną powierzchnię użytkową lokalu

w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego (art. 5 ust. l ustawy).

Zgodnie z komunikatem Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 21 lutego 2004 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sieroty zupełnej oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (MP Nr 10, poz. 162), od dnia l marca 2004 r. kwota najniższej emerytury wynosiła 562,58 zł.

Organy obu instancji rozpoznające niniejszą sprawę w niczym powyższym przepisom prawa nie uchybiły.

Jak wynika z przepisów powołanej ustawy składając wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, wnioskodawca – aby otrzymać świadczenie – musi spełniać warunki, od których ustawa uzależnia jego przyznanie (tytuł prawny do lokalu mieszkalnego – art. 2 ust. 1, odpowiednia powierzchnia użytkowa lokalu – art. 5 ust. 1 oraz określony miesięczny dochód w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego – art. 3 ust. 1).

Z akt sprawy wynika, że A. R. osiąga miesięczny dochód w kwocie [...]zł, który przekracza 150% kwoty najniżej emerytury obowiązującej w dniu złożenia wniosku (843, 87 zł) lecz nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury. Słusznie zatem zastosowano art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy i ustalono, że skarżący we własnym zakresie zobowiązany jest do partycypowania w kosztach eksploatacji mieszkania, przeznaczając na jego utrzymanie [...]zł ([...]zł x 20 %).

Z akt sprawy ponadto wynika, że A. R. posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni [...]m2 . Uwzględniając fakt, iż lokal, w którym skarżący zamieszkuje, przekracza normatywną powierzchnię użytkową przewidzianą dla jednoosobowego gospodarstwa domowego (zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy – 35 m2), słusznie zastosowano art. 5 ust. 4 ustawy. Obliczając wydatki na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu organ prawidłowo podzielił wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i pomnożył uzyskany

w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1 ([...]zł : [...]m2 x [...] m2=[...]zł, a następnie uwzględniając brzmienie §2 ust. 2 rozporządzenia, ustalił 90% naliczonych i ponoszonych wydatków ([...]x 90% =[...]zł).

Organ odwoławczy dokonał zatem szczegółowego wyliczenia należnego dodatku i słusznie stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków do otrzymania dodatku mieszkaniowego. Taki stan rzeczy został spowodowany tym, że kwota stanowiąca dwudziestoprocentowy udział dochodów gospodarstwa domowego w wydatkach poniesionych na utrzymanie mieszkania ([...]zł) przekroczyła kwotę wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu ([...]zł).

Organy zatem w sposób prawidłowy wyjaśniły stan faktyczny sprawy

i trafnie oceniły sytuację prawną skarżącego, a w wydanych w sprawie decyzjach wyczerpująco uzasadniły jej rozstrzygnięcie.

Sąd podzielił stanowisko Kolegium, które słusznie wskazało, że uprawnienia do dodatków mieszkaniowych są ściśle uregulowane obowiązującymi przepisami prawa. Obliczanie wysokości dodatków mieszkaniowych dokonywane jest według ustalonych zasad, które nie dają możliwości organom administracyjnym na dowolne jej ustalenie według kryteriów uznaniowości. Tak więc mimo zrozumienia dla trudnej sytuacji materialnej skarżącego okoliczności te z podanych powodów nie mogły zostać uwzględnione.

W związku z tym, stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.