Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 569/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 16 maja 2022 r. nr 82/2022 znak WOP.7722.279.2022.DB w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie budowy parkingu 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 3 marca 2022 r., nr 14/2022; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz skarżącego A. M. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 16 maja 2022 r. nr 82/2022, znak: WOP.7722.279.2022.DB Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia A.M., utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z 3 marca 2022 r. nr 14/2022, znak: PINB/7355/1562/3652,3718/AT/22 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie budowy parkingu.

Powyższe rozstrzygnięcie podjęte zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Pismem z 8 września 2015 r. Wójt Gminy w Rokicinach zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z prośbą o zbadanie legalności budowy parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr ew. [...], [...] i [...] w obrębie [...], wskazując iż na wniosek K. i A.M., prowadzi postępowanie administracyjne w trybie art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2015 r., poz. 199 z późn.zm.) dotyczące nieruchomości położonych w N. przy ul. [...] nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...]. Do pisma załączono protokół z przeprowadzonych 28 maja 2015 r. oględzin nieruchomości, z którego wynika, że działki nr [...] i [...] będące własnością M.Ł. utwardzone są kostką, destruktem i płytami ażurowymi. Na działkach znajdują się fundamenty budynku gospodarczo-garażowego. Na części działek utwardzonej destruktem i płytami ażurowymi znajdują się samochody ciężarowe. Działka nr ew. [...] stanowiąca własność J.R. utwardzona jest kostką i destruktem. Na części utwardzonej kostką znajdują się samochody osobowe. Na części utwardzonej destruktem znajdują się miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych. Działka nr ew. [...] będąca własnością Agencji Nieruchomości Rolnych utwardzona jest kostką i destruktem, na której znajdują się miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych. Nieruchomość oznaczona nr ew. [...] stanowiąca własność Z. i K.Ć. zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi oraz utwardzona kostką.

Pismem z 14 września 2015 r. K.M. i A.M. zwrócili się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w związku z wzniesieniem przez właścicieli firm transportowych M.Ł., Z.Ć. i K.Ć. parkingu dla samochodów ciężarowych i ciągników siodłowych oraz użytkowania go w sposób dalece wykraczający poza zakres parkowania bez wymaganych prawem pozwoleń.

Kolejnym pismem z 12 października 2015 r. K.M. i A.M. wnieśli o wszczęcie postępowania także w odniesieniu do działek nr [...], [...], [...], które w sposób funkcjonalny powiązane są z działkami M.Ł., Z.Ć., K.Ć. i są przez nich wykorzystywane na potrzeby parkowania samochodów ciężarowych i osobowych (pracowników firmy) w ilości 15-17 sztuk, zostały utwardzone i pokryte kostką.

W trakcie oględzin działek nr ew. [...], [...], i [...], przeprowadzonych 20 października 2015 r. pracownicy organu pierwszej instancji stwierdzili, że na działce nr ew. [...] brak jest utwardzenia oraz, że nie jest wykorzystywana jako parking na samochody ciężarowe, a w dniu oględzin brak było jakichkolwiek samochodów ciężarowych. Na działce nr ew. [...] i [...] zlokalizowany jest budynek mieszkalny, socjalno-biurowy oraz budynek gospodarczy będący w budowie. Na w/w działkach wykonane zostało utwardzenie zgodnie z projektem zagospodarowania działki, stanowiącym załącznik do decyzji z 23 lipca 2012 r., znak: WAB.6740.349.2012. M.Ł. właścicielka działki nr [...] i [...] oraz właścicielka firmy M. M.Ł. oświadczyła, że posiadane przez nią samochody ciężarowe znajdują się prawie cały czas w trasie i sporadycznie któryś z samochodów przebywa na działkach [...] i [...]. Działki nr [...] i [...] stanowią jej własność. Na działkach nr [...] i [...] stwierdzono wykonywanie robót niwelacyjnych terenu. Dodatkowo organ ustalił, iż na działce nr [...] jest wykonany i odebrany zjazd na drogę wojewódzką, natomiast na działce nr [...] wykonane jest utwardzenie terenu, na którym zaparkowane są trzy samochody osobowe. Według wiedzy M.Ł. działka nr [...] stanowiła własność J.R. i obecnie prowadzone jest postępowanie spadkowe w Sądzie Rejonowym w Tomaszowie Mazowieckim.

Pismem z 26 października 2015 r. organ pierwszej instancji wezwał K.M. i A.M. o wykazanie przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu dotyczącym parkingu dla samochodów ciężarowych zlokalizowanym w miejscowości N., przy ul. [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie wskazali oni, że są właścicielami działek usytuowanych w N., przy ul. [...], które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, których dotyczył zgłoszony przez nich wniosek.

Pismem z 30 stycznia 2016 r. K.M. i A.M. zwrócili się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków: pracowników Urzędu Gminy Rokiciny M.K. i M.L., A.M., I.G., M.M.. Wnieśli również o dopuszczenie dowodów z dokumentów: protokołu z oględzin przeprowadzonych 28 maja 2015 r., 30 września 2015 r. w ramach postępowania z art. 59 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez Urząd Gminy w Rokicinach, protokołu z oględzin przeprowadzonych 26 marca 2015 r. w ramach postępowania z art. 29 ustawy Prawo wodne przez Urząd Gminy w Rokicinach, pism Wójta Gminy Rokiciny z 24 maja 2015 r. i 8 września 2015 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim oraz dowodu ze zdjęć wykonanych przed oględzinami przeprowadzonymi 20 października 2015 r. przez PINB i zdjęć z następnych dni po przeprowadzeniu kontroli.

Wnioskiem z 8 lutego 2016 r. K.M. i A.M. wnieśli również o dopuszczenie dowodu z decyzji Wójta Gminy Rokiciny z 28 stycznia 2016 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK.

Pismem z 15 lutego 2016 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] należących do M.Ł., Z. i K.Ć. w miejscowości N. gm. R.

W dniu 9 marca 2016 r. w siedzibie organu pierwszej instancji przesłuchano świadków w sprawie legalności budowy parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...]. M.K. - pracownik Urzędu Gminy Rokiciny oświadczyła, iż w trakcie dwukrotnych oględzin (maj i wrzesień 2015r.) stwierdziła, iż na działkach nr [...], [...], [...] i [...] zlokalizowane były parkujące samochody ciężarowe wraz z naczepami w ilości 10 sztuk. Samochody były zlokalizowane na istniejącym utwardzeniu wykonanym z kostki betonowej, wylanego destruktu-asfaltu i płyt betonowych ażurowych. Świadek oświadczyła, iż na całym terenie brak jest wyznaczonych miejsc do parkowania, brak jest miejsc do naprawy samochodów i nie posiada wiedzy czy teren przeznaczony na parkowanie samochodów posiada oświetlenie. Oznajmiła, iż Wójt Gminy Rokiciny w styczniu 2016 r. wydał decyzję o odmowie wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości oznaczonych nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...]. W ocenie Urzędu Gminy Rokiciny nastąpiła zmiana zagospodarowania terenu poprzez wykonanie parkingu, która wymagała uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na to, że art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosuje się do zmian, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. M.L. zeznała, iż w związku z oględzinami przeprowadzonymi 26 marca 2015 r. stwierdziła, że działki posiadają utwardzenie terenu z kostki betonowej, destruktu - asfalt i płyty betonowe ażurowe, na których zlokalizowany został parking na samochody ciężarowe. W dniu oględzin na parkingu znajdowało się około 5 sztuk samochodów ciężarowych. M.Ł. oświadczyła, iż działki nr [...], [...], [...] i [...] stanowią jej własność. Na przedmiotowych działkach oprócz budynków wybudowanych zgodnie z udzielonym pozwoleniem wykonane zostało również utwardzenie terenu. M.Ł. prowadzi działalność gospodarczą (firmę transportową) i jej zdaniem samochody są w ciągłej rotacji, średnio na placu parkuje od 3 do 4 samochodów, które spokojnie mieszczą się na placu manewrowym i w żaden sposób nie wpływają negatywnie na tereny sąsiednich działek. Samochody przebywają tylko po ok. 12 godzin na terenie placu manewrowego z uwagi na przepisy i opuszczają teren.

Decyzją z 13 września 2016 r. PINB w Tomaszowie Mazowieckim, podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie parkingu na samochody ciężarowe.

W toku postępowania odwoławczego ŁWINB decyzją z 10 listopada 2016 r. uchylił w całości powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na konieczność jednoznacznego ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z utwardzeniem terenu czy z budową parkingu. Zauważył, że stopniowe utwardzanie terenu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] może być powiązane z prowadzoną przez M.Ł. działalnością gospodarczą, polegającą na usługach transportowych. Tym bardziej, że M.Ł. potwierdziła fakt parkowania samochodów na w/w działkach w swoim oświadczeniu z 9 marca 2016 r. Należy zatem jednoznacznie wyjaśnić czy teren przedmiotowych działek w ramach prowadzonych robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu nie posiada wymaganej dla parkingu infrastruktury w postaci odpowiedniego podłoża, odwodnienia, wyprofilowania, czy ograniczenia krawężnikami.

W dniu 7 grudnia 2016 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo A.M., z którego wynika, iż działka nr [...] nigdy nie należała do M.Ł., Z.Ć. oraz K.Ć.. A.M. wniosła o uznanie jej oraz E.S., I.G. i B.P. za strony postępowania, co organ uczynił zawiadamiając je o toczącym się postępowaniu.

W trakcie przeprowadzonych 9 lutego 2017 r. oględzin nieruchomości pracownicy organu pierwszej instancji ustalili, że na terenie działki [...] zlokalizowane są samochody osobowe. Działka nr [...] jest nieutwardzona. Natomiast przy budynku będącym w budowie na działce nr ew. [...] zlokalizowany jest bus i dwa samochody osobowe. Działka jest utwardzona. Ponadto stwierdzono, że na teren działek [...], [...], [...], [...], [...] prowadzi zjazd z drogi wojewódzkiej nr [...], wykonany na działce nr [...]. M.Ł. oraz K.Ć. oświadczyli, że zjazd wykonany jest w oparciu o pozwolenie na budowę. W trakcie oględzin nie stwierdzono obecności samochodów ciężarowych, nie stwierdzono okrawężnikowania placów utwardzonych. Przy budynku nr 4 (na mapie sytuacyjno-wysokościowej budynek nr 4 to istniejąca wiata) wykonane jest oświetlenie halogenowe całego placu. M.Ł. potwierdziła swoje wcześniejsze zeznania o przebywaniu krótkotrwałym samochodów ciężarowych na placu manewrowym, które są w ciągłej rotacji z uwagi na prowadzoną działalność.

W dniu 22 lutego 2017 r. do PINB wpłynęło pismo Wójta Gminy w Rokicinach z prośbę o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego dotyczącego ustalenia czy na nieruchomości nr [...] obręb [...] powstał parking dla samochodów ciężarowych.

Decyzją z 15 marca 2017 r. PINB w Tomaszowie Mazowieckim, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ponownie umorzył postępowanie w sprawie parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...].

Decyzją z 15 maja 2017 r. organ odwoławczy uchylił w całości powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji ponownie wskazując na konieczność jednoznacznego ustalenia, czy w sprawie mamy do czynienia z utwardzeniem terenu czy z budową parkingu. PINB nie ustalił także czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zakończyło postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy Rokiciny z 28 stycznia 2016 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK, którą odmówiono wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...].

W trakcie przesłuchania 13 lipca 2017 r. M.Ł. oświadczyła, że tylko działka nr ew. [...] stanowi własność rodziców – Z. i K.Ć.. Pozostałe działki stanowią jej wyłączną własność. Utwardzenie działek nr [...] i [...] wykonane było w związku z decyzją Starosty Tomaszowskiego z 3 sierpnia 2007 r. zezwalającą na rozbudowę budynku mieszkalnego oraz budynku gospodarczego o część socjalno-biurową. Ta inwestycja została zakończona. Uzyskano pozwolenie na użytkowanie pismem z 31 grudnia 2013 r. i decyzją PINB w Tomaszowie Mazowieckim z 22 marca 2013 r. Decyzją z 23 lipca 2012 r. Starosta Tomaszowski zezwolił na budowę budynku gospodarczo - garażowego, który jest w trakcie realizacji. Ponadto Starosta Powiatowy w Tomaszowie Mazowieckim 4 grudnia 2014 r. nie wniósł sprzeciwu do wykonania robót budowlanych polegających na utwardzeniu terenu działki o powierzchni 409,0m2, przeznaczonego na dojazd i plac manewrowy do budynku gospodarczo-garażowego zlokalizowanego na działkach o nr [...], [...]. Powyższe utwardzenie wykonane jest: zebrano humus ziemi czarnej, wykonano podsypkę z piasku i położono płyty ażurowe betonowe. Pozostałe utwardzenie terenu działki [...] i [...] wykonane było w następujący sposób: od wjazdu do ok. 60mb wybrano ziemię czarną humus, wzmocniono piasek z gruzem i wykonano podsypkę piasek z cementem, na którym ułożono kostką betonową. Pozostałą część działek od kostki betonowej do terenu płyt ażurowych wykonano w sposób: zebrano czarna ziemię humus, wzmocniono piasek, podłoże gruzem i na tym wykonano destrukt. M.Ł. oświadczyła, że powyższe utwardzenie wykonane było w oparciu o legalnie uzyskane pozwolenia na budowę i z myślą o parkowaniu samochodów osobowych dla pracowników zatrudnionych w firmie i zarazem dla umożliwienia chwilowego postoju dla swoich samochodów ciężarowych, które przeważnie są cały czas w trasie. Wykonane utwardzenia terenu działek wykonane były zgodnie z istniejącym ukształtowaniem terenu działek, ich naturalnymi ewentualnymi spadkami. Nie wykonano żadnego okrawężnikowania terenów utwardzonych, nie wykonano żadnych kanałów służących do obsługi technicznej samochodów, nie wykonano żadnych odprowadzeń wody opadowo - liniowej. Cały rozległy teren działek [...], [...], [...] oświetlony jest tylko jedną lampą halogenową zlokalizowaną na istniejącej wiacie, brak jest jakiegokolwiek monitoringu utwardzonego terenu. Przedmiotowe utwardzenie służy wyłącznie do parkowania samochodów dla pracowników zatrudnionych w firmie i sporadycznie do chwilowego postoju samochodów będących w trasie. Teren działek stanowi teren prywatny a nie państwowy, dla którego obowiązywałaby ustawa o ruchu drogowym.

Pismem z 10 lipca 2017 r. Wójt Gminy w Rokicinach poinformował, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy Rokiciny z 28 stycznia 2016 r. o odmowie wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu nieruchomości nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z 23 stycznia 2018 r. organ pierwszej instancji zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie budowy parkingu na samochody ciężarowe do czasu rozpatrzenia przed Sądem Rejonowym w Tomaszowie Mazowieckim sprawy sygn. akt I C 1108/17, w przedmiocie zobowiązania do przeniesienia własności działki nr ew. [...] w miejscowości N., gm. R., uznając że zapadłe orzeczenie w tej sprawie będzie miało istotny znaczenie w dalszym toku prowadzonego postępowania.

W toku postępowania zażaleniowego organ drugiej instancji postanowieniem z 8 marca 2018 r. uchylił w całości powyższe postanowienie PINB w Tomaszowie Mazowieckim i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie zawieszenia postępowania.

Pismem z 15 maja 2018 r. Wójt Gminy w Rokocinach poinformował organ I instancji, że w ramach prowadzonego postępowania zlecono wykonanie aktualizacji mapy zasadniczej potwierdzonej przyjęciem pomiaru od Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Tomaszowie Mazowieckim obejmującej obiekty budowlane, tereny utwardzone i tereny nieutwardzone znajdujące się na nieruchomościach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...].

Postanowieniem z 30 października 2018 r. organ pierwszej instancji, na podstawie art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego, nałożył na M.Ł. obowiązek dostarczenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla utwardzenia terenu przeznaczonego pod parking na samochody ciężarowe, zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] położonych w miejscowości N., gmina T. w terminie do 31 stycznia 2019 r.

Postanowieniem z 29 listopada 2018 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził niedopuszczalność zażalenia M.Ł., K.M. i A.M. na powyższe postanowienie.

Przy piśmie z 29 stycznia 2019 r. M.Ł. realizując obowiązek nałożony postanowieniem przedłożyła w organie pierwszej instancji:

1. decyzję Wójta Gminy Rokiciny z 11 stycznia 2007 r., znak: 7331-WZ/35/06 ustalającą warunki zabudowy działki nr [...] w N., gm. R. dla inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie istniejącego jednorodzinnego domu mieszkalnego oraz budynku gospodarczego wraz z rozbudową w/w budynku o część socjalno-biurową wraz z urządzeniami budowlanymi związanymi z tymi obiektami, zapewniającymi możliwość korzystania z obiektów zgodnie z ich przeznaczeniem;

2. decyzję Wójta Gminy Rokiciny z 28 marca 2007 r., znak: 7331-WZ/4/07 ustalającą warunki zabudowy działek nr [...], [...] i [...] przy ul. [...] w N. dla inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego wraz z rozbudową o część mieszkalną i socjalno-biurową oraz budowie wiaty garażowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Decyzją z 21 marca 2019 r. PINB w Tomaszowie Mazowieckim, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie parkingu na samochody ciężarowe.

W toku postępowania odwoławczego Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 11 października 2019 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jego zdaniem PINB powinien ustalić czy M.Ł. oraz Z. i K.Ć. wykonali obowiązek nałożony decyzją Wójta Gminy Rokiciny z 22 sierpnia 2019 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK tj. przywrócili sposób zagospodarowania terenu nieruchomości nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...] oraz [...] w miejscowości N.

Wyrokiem z 3 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 920/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił sprzeciw K.M. i A.M. od decyzji ŁWINB z 11 października 2019 r.

Pismem z 14 lipca 2020 r. Urząd Gminy w Rokicinach poinformował organ I instancji, iż wobec wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 10 grudnia 2019 r., znak: KO.420-240/19 utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Rokiciny, nie wyegzekwował obowiązku wynikającego z decyzji Wójta Gminy Rokiciny z 22 sierpnia 2019 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK.

Wyrokiem z 2 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 160/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 10 grudnia 2019 r., znak: KO.420-240/19 oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Rokiciny z 22 sierpnia 2019 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie uczyniono decyzję nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu określonej nieruchomości przez zaprzestanie prowadzenia na jej terenie bazy transportowej. Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 59 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istota problemu rysującego się przy zestawieniu treści powyższego przepisu z okolicznościami niniejszej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy kolejność stosowania przez organ rozstrzygnięć przewidzianych w art. 59 ust. 3 u.p.z.p., w razie samowolnej zmiany zagospodarowania terenu, jest pozostawiona uznaniu organów administracji, czy też ma charakter związany uwzględniający aspekty systemowe i funkcjonalne skutków ujawnionej samowoli.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim decyzją z 5 sierpnia 2021 r., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., kolejny raz umorzył postępowanie w zakresie budowy parkingu na samochody ciężarowe.

Organ drugiej instancji, po rozpatrzeniu odwołania K.M. i A.M., decyzją z 5 października 2021 r. uchylił w całości decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Postanowieniem z 23 listopada 2021 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej parkingu na samochody ciężarowe do czasu uzyskania prawomocnej decyzji Wójta Gminy w Rokicinach o zaprzestaniu lub zalegalizowaniu użytkowania terenu działek nr ew. gruntów [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem.

W toku postępowania zażaleniowego organ drugiej instancji postanowieniem z 20 stycznia 2022 r. uchylił w całości postanowienie z 23 listopada 2021 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, podkreślając iż niezrozumiały jest przedmiot zawieszonego postępowania, tj. do czasu uzyskania prawomocnej decyzji Wójta Gminy w Rokicinach o zaprzestaniu lub zalegalizowaniu użytkowania terenu działek nr ew. gruntów [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem.

Pismem z 8 lutego 2022 r. PINB wystąpił do Wójta Gminy Rokiciny z prośbą o udzielenie odpowiedzi czy decyzja Wójta Gminy Rokiciny z 19 kwietnia 2021 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku postępowania.

W odpowiedzi na powyższe pismo poinformowano, że decyzja Wójta Gminy Rokiciny z 19 kwietnia 2021 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK, którą to:

1. nakazano wstrzymanie użytkowania terenu nieruchomości oznaczonych nr ew. działek [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości N., obręb [...] stanowiących własność M.Ł., polegające na prowadzeniu na ich terenie bazy transportowej w zakresie postoju, parkowania, naprawiania, tankowania samochodów ciężarowych i osobowych oraz lokalizacji zbiorników na paliwo,

2. nakazano wstrzymanie użytkowania terenu nieruchomości oznaczonej nr ew. działki [...] w miejscowości N., obręb [...] stanowiącej własność Z. i K.Ć., polegające na prowadzeniu na jej terenie bazy transportowej w zakresie postoju dla samochodów osobowych,

3. wyznaczono M.Ł. i Z. i K.Ć. termin sześciu miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, na wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zmiany zagospodarowania, która nastąpiła na nieruchomościach oznaczonych nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości N., obręb [...], w obszarze nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

4. wyznaczono M.Ł. termin 14 dni, od dnia w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, na wystąpienie z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o zgodności dokonanej zmiany zagospodarowania, która nastąpiła na nieruchomościach oznaczonych nr ew. działek [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości N., obręb [...], z ustaleniami obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku postępowania. Jednocześnie poinformowano, że odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim wniosła M.Ł., Z.Ć. i K.Ć.

Decyzją z 17 sierpnia 2021 r. znak KO.420.92.2021, KO.420.93.2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Rokiciny z 19 kwietnia 2021 r., znak: ROŚ.6470.3.9.2015.MK.

Powyższą decyzję M.Ł., Z.Ć. i K.Ć. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnosząc między innymi o wstrzymanie jej wykonania.

WSA w Łodzi postanowieniem z 19 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 892/21 wstrzymał wykonanie decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim z 17 sierpnia 2021 r.

Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim postanowieniem z 3 marca 2022 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie budowy parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] stanowiących własność M.Ł. oraz Z. i K.Ć., do czasu uzyskania prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody ciężarowe, zlokalizowanego na działkach nr ew. gruntów [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] w miejscowości N., gmina R. wydanej przez Wójta Gminy w Rokicinach.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A.M. zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez bezzasadne przyjęcie, iż wynik toczącego się równolegle postępowania dotyczącego tożsamych nieruchomości w sprawie samowolnej zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości stanowi zagadnienie wstępne w tej sprawie.

Powołanym na wstępie postanowieniem z 16 maja 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 - dalej w skrócie "k.p.a."), utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że podstawę prawną rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Użyty w tym przepisie zwrot "zawiesza" oznacza, iż kwestia zawieszenia postępowania administracyjnego nie została pozostawiona uznaniu organu prowadzącego postępowanie. Ma on obowiązek zawiesić postępowanie w każdym przypadku, gdy stwierdzi, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Co istotne, przyczyną zawieszenia postępowania administracyjnego nie może być okoliczność (okoliczności), którą organ prowadzący postępowanie administracyjne może ocenić we własnym zakresie, nawet wówczas, gdy okoliczność ta może być przedmiotem oceny dokonywanej także przez inne organy lub sądy w odrębnych postępowaniach. Na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w tym przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się tym samym sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim jego rozstrzygnięciem. Innymi słowy, zagadnienie wstępne jest kwestią materialnoprawną pojawiającą się w toku sprawy administracyjnej, która uniemożliwia - bez uprzedniego jej rozstrzygnięcia - załatwienie istoty sprawy administracyjnej. Ocena tego zagadnienia, gdyby samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budowy parkingu na samochody ciężarowe na działkach nr ew. gruntów [...], [...], [...], [...], [...] należących do M.Ł., Z. i K.Ć. w miejscowości N. gm. R.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej stanowi odrębny rodzaj postępowania, albowiem wydana w jego wyniku decyzja ma umożliwić legalizację samowolnie zrealizowanej budowy.

Legalizacja istniejącej inwestycji polega, między innymi, na badaniu, czy jest ona zgodna z obowiązującymi zasadami zagospodarowania przestrzennego. Gdy teren jest objęty ustaleniami planu miejscowego - wówczas wystarczy opinia o zgodności czy stosowne zaświadczenie, w przypadku natomiast braku planu miejscowego oraz braku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy - jedynym możliwym rozwiązaniem jest ustalenie warunków zabudowy dla takiej zrealizowanej fizycznie - acz niemającej bytu prawnego - inwestycji.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora (lub w przypadku postępowania naprawczego zrealizowana samowolnie) zmiana zagospodarowania terenu, jest dopuszczalna.

Wobec powyższego, należy uznać kwestię ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez inwestora za zagadnienie wstępne na gruncie art. 97 1 pkt § 4 k.p.a.

Tym samym zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim jest prawidłowe i odpowiada prawu. Brak jest podstaw do kwestionowania legalności i prawidłowości postanowienia PINB. Wobec powyższego ŁWINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do treści zażalenia ŁWINB stwierdził, iż nie miało ono wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia, na co wskazuje zawarte w nim uzasadnienie.

A.M. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zdaniem autora skargi zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż w sprawie występuje zagadnienie wstępne w postaci rozstrzygnięcia wyniku postępowania prowadzonego przez organ gminy na podstawie art. 59 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co determinować ma możliwość legalizacji samowoli budowlanej, podczas gdy organ pierwszej instancji nie ustalił, czy wystąpiła samowola budowlana i jaki jest jej zakres, przez co zawieszenie postępowania jest co najmniej przedwczesne. Nadto jak wskazano w motywach skargi organ pierwszej instancji nie rozpoczął prowadzenia postępowania legalizacyjnego. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. ma na celu doprowadzenie samowoli urbanistycznej do stanu zgodności z zasadami zagospodarowania przestrzennego co oznacza, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana w toku takiego postępowania ma na celu właśnie usunięcie niezgodności zaistniałej zmiany sposobu zagospodarowania nieruchomości z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Postępowanie naprawcze jest tylko jednym z instrumentów dostępnych organom nadzoru budowlanego w przypadku zaistnienia samowoli budowlanej, albowiem w braku możliwości jego przeprowadzenia bądź zakończenia, organy te zobowiązane są do nakazania, w drodze decyzji, rozbiórki obiektu budowlanego. Należy zatem postawić pytanie, jakie czynności w przedmiotowej sprawie mogłyby podjąć organy nadzoru budowlanego w przypadku, gdyby nie toczyło się omawiane postępowanie przed organem gminy. Podsumowując autor skargi stwierdził, że zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji zapadło przedwcześnie z uwagi na etap, na którym znajduje się prowadzone przez ten organ postępowanie, zaś organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy powyższe postanowienie kierował się motywami, które nie znajdują usprawiedliwienia na gruncie stanu prawnego niniejszej sprawy.

Odpowiadając na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia.

Pismem z 20 września 2022 r. pełnomocnik skarżącego, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., wniósł o połączenie sprawy niniejszej ze sprawą o sygn. akt II SA/Łd 892/21 w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia. W sprawie o sygn. akt II SA/Łd 892/21 przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 17 sierpnia 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Rokiciny z 19 kwietnia 2021 r., którą nakazano właścicielom nieruchomości nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] wstrzymanie użytkowania terenu tych nieruchomości polegającego na prowadzeniu na ich terenie bazy transportowej pojazdów. Obie wskazane powyżej sprawy pozostają ze sobą w związku, istnieje bowiem pomiędzy nimi zależność o istotnym znaczeniu w aspekcie tak podmiotowym, jak i przedmiotowym. Nadto połączenie wskazanych spraw może przyczynić się do łatwiejszego i szybszego ich rozpoznania oraz rozstrzygnięcia, przez co za połączeniem przemawiają również względy ekonomii procesowej. Organy nadzoru budowlanego w zaskarżonych decyzjach będących przedmiotem rozpoznania w sprawie pod sygn. akt II SA/Łd 569/22 nie poczyniły jakichkolwiek czynności w zakresie ustalenia legalności wykonania określonych robót budowlanych, to jest tego, czy obiekt budowlany lub jego część będąca w budowie albo obiekt już wybudowany wzniesione zostały bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jednocześnie ustalenia w powyższym zakresie w pełni poczynione zostały przez organ gminy w sprawie zakończonej decyzją z 19 kwietnia 2021 r., która zaskarżona została skargą rozpoznawaną w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 892/21. Organ ten dokonał dodatkowo ustaleń w zakresie zgodności określonej inwestycji, mogącej stanowić samowolę budowlaną, zarówno z "gminnym", jak i "generalnym" porządkiem planistycznym. Decyzje organu gminy w powyższej sprawie administracyjnej były już poddane kontroli sądu administracyjnego, a ustalenia organu we wskazywanym zakresie nie zostały zakwestionowane przez sąd. Analiza akt tej ostatniej sprawy pozwala zatem na kompleksową ocenę prawidłowości działań organów nadzoru budowlanego w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II SA/Łd 569/22, przy czym tak w zakresie możności dokonania ustaleń, czy zaistniał przypadek samowoli budowlanej, a co za tym idzie, czy zaistniał po stronie tych organów obowiązek wydania postanowienia o którym mowa w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, jak również w zakresie oceny możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Mając zatem na uwadze istnienie zasadniczych zależności pomiędzy obiema sprawami oraz możliwość przyczynienia się do ich sprawnego rozpoznania poprzez ich połączenie, wniosek znajduje uzasadnione podstawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Na wstępnie należy dodatkowo wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli legalności w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 16 maja 2022 r. nr 82/2022 utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z 3 marca 2022 r. nr 14/2022 w sprawie zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania w sprawie budowy parkingu.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Przypomnienia wymaga, że na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11 (CBOSA), organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Innymi słowy, zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydanie decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno więc zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.

Organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązany jest ustalić, czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem. O występowaniu takiej zależności przesądzać będą przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną decyzji administracyjnej. W razie gdy związek ten nie występuje, organ obowiązany jest przyjąć, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, że zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami, co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania.

Organy obu instancji uznały kwestię ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez inwestora za zagadnienie wstępne na gruncie art. 97 1 pkt § 4 k.p.a.

Z powyższym stanowiskiem organów nie sposób się zgodzić.

Podkreślenia wymaga, że pomimo wieloletniego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim nadal nie dokonał kwalifikacji robót budowlanych. Organy administracji zamiast jednoznacznie określić czy prowadzą postępowanie naprawcze czy też legalizacyjne zawiesiły postępowanie w oczekiwaniu na wydanie decyzji o warunkach zabudowy, która to nie będzie miała wpływu na rozstrzygnięcie organów administracji w prowadzonym postępowaniu. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2021 r. w sprawie sygn. akt II OSK 2286/18 "Decyzja o warunkach zabudowy wydawana w celu uzyskania pozwolenia na budowę oraz decyzja o warunkach zabudowy wydawana w celu legalizacji samowoli budowlanej, to dwie różna decyzje. Decyzje te różnią się celem, dla którego są one wydawane. Podkreślić należy, że organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie legalizacyjne zobowiązane są do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w związku legalizacją istniejącego obiektu budowlanego nie zaś obiektu, który inwestor planował zrealizować. Tym samym nawet jeśli inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy w związku z zamiarem ubiegania się o pozwolenie na budowę, to nie można uznać, że decyzja o warunkach zabudowy wydana w postępowaniu legalizacyjnym jest decyzją wydaną w tej samej sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy, którą inwestor ma obowiązek uzyskać w celu legalizacji samowoli budowlanej może być wydana dopiero po wszczęciu postępowania legalizacyjnego nie zaś przed jego wszczęciem."

Tym samym należy zgodzić się ze skarżącym, że zaskarżone postanowienie zapadło co najmniej przedwcześnie, albowiem organy nadzoru budowlanego nie tylko nie rozpoczęły w sprawie prowadzenia postępowania legalizacyjnego, ale w ogóle nie ustalił, czy zaistniał przypadek samowoli budowlanej. Dopiero gdy zostanie wszczęte postępowanie naprawcze/legalizacyjne będzie mogła być wydana decyzja o warunkach zabudowy dla celów tego postępowania. Wydanie jakiejkolwiek innej decyzji o warunkach zabudowy przed wszczęciem postępowania naprawczego/legalizacyjnego nie może być podstawą zawieszenia postępowania toczącego się w niniejszej sprawie.

Reasumując, skład orzekający w rozpoznawanej sprawie uznał, iż organy obu instancji wadliwe zastosowały w okolicznościach sprawy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co obligowało Sąd do uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

k.ż.