Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 458/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art.3 ust.1 pkt 2, art. 6 ust.2, art.4 ust.1, art.13 ust.1, art.5 ust.2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Andrzej Góraj (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku M. B. z dnia [...] marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącej M. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] marca 2016 r. M. B. zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, listy imion i nazwisk pracowników samorządowych, którzy w 2015 r. otrzymali nagrody, oraz wysokość tych nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych, oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania tych nagród – w odniesieniu do każdego pracownika samorządowego.

W odpowiedzi na wniosek organ pismem z [...] marca 2016 r. udostępnił żądane informacje w odniesieniu do Zastępcy Wójta, Skarbnika i Sekretarza Gminy. Dodatkowo organ poinformował o łącznej wysokości (netto i brutto) nagród wypłaconych pozostałym pracownikom samorządowym (wraz ze wskazaniem ich liczby), uznając, że nie pełnią oni funkcji publicznych, a wiec informacje ich dotyczące nie posiadają waloru informacji publicznej. Dodatkowo organ wskazał, że żaden z pracowników samorządowych nie wyraził zgody na ujawnienie dotyczących go żądanych danych.

M. B. w dniu 7 lipca 2016 r. wywiodła do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jej wniosku, wnosząc o zobowiązanie Wójta do rozpoznania wniosku. W uzasadnieniu skargi strona przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdzające tezę, że żądane dane stanowią informację publiczną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, ujawnienie przez pracodawcę wysokości wynagrodzenia pracownika, bez jego zgody, stanowi naruszenie dóbr osobistych, o jakich mowa w art. 23 i 24 K.c.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie.

Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów i materiałów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację.

Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł:

1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1),

2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),

3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy),

4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy),

5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego,

6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji.

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno- technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji, tj. nie działa w jeden z ww. sposobów, ewentualnie gdy błędnie interpretuje brak występowania przymiotu informacji publicznej po stronie żądanych wnioskiem danych.

Szczególnego podkreślenia wymaga także to, że zakres podmiotowy i przedmiotowy wniosku oznacza wnioskodawca. Organ rozpoznając wniosek, winien więc poruszać się tylko w realiach jakie zakreślił wniosek i starać się go zrealizować w formie w nim oznaczonej.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy żądane dane, dotyczące innych niż Zastępca Wójta, Skarbnik i Sekretarz Gminy pracowników samorządowych, stanowią informację publiczną.

W pierwszej kolejności należało więc dokonać oceny charakteru żądanej przez wnioskodawcę informacji.

Zdaniem tutejszego Sądu, treści oznaczone we wniosku strony, można zakwalifikować jako informację publiczną, skoro są związane z funkcjonowaniem organu i wydatkowaniem publicznych funduszy.

To, czy osoba, której dotyczy wniosek, pełni funkcje publiczną, pozostaje bez wpływu na ocenę charakteru takiej informacji. Należy bowiem mieć na względzie to, iż fakt, że dana osoba nie pełni funkcji publicznej, nie jest równoznaczne z tym, że wysokość przyznanych tej osobie środków publicznych, nie będzie stanowiło informacji publicznej. Pracownik samorządowy jest przecież beneficjentem środków publicznych, pobieranych w postaci wynagrodzenia za pracę i ewentualnych premii za nią. Informacja o dysponowaniu środkami publicznymi, stanowi zaś niewątpliwie informację o charakterze publicznym - w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dodatkowo należy pamiętać o treści przepisu art. 5 ust. 2 omawianej ustawy, w którym ustawodawca przewidział ograniczenie prawa do informacji publicznej z uwagi na prywatność osoby fizycznej. Powyższą regulacją prawną ustawodawca nie wyodrębnił wiec informacji dotyczącej osoby fizycznej, z kategorii informacji publicznej. Dopuścił bowiem jedynie ograniczenie dostępu do tej informacji, która nadal posiadać będzie charakter informacji publicznej.

W świetle powyższego, w ocenie tutejszego Sądu, informację dotyczącą wysokości środków w postaci nagród, wypłaconych poszczególnym pracownikom samorządowym, jawiła się jako informacja publiczna. To zaś nakładało na pytany organ obowiązek procedowania w oparciu o przepisy regulujące problematykę dostępu do informacji publicznej.

Jeśli więc organ zamierzał chronić informacje dotyczące określonego kręgu pracowników samorządowych, powołując się na wyłączenie w dostępie do informacji publicznej przewidziane w przepisie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to winien uczynić to wydając decyzję administracyjną. Stosownie do art. 16 omawianej ustawy, odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje bowiem w drodze decyzji. Tym samym brak wydania decyzji w skarżonym zakresie sprawiło, że organ popadł w bezczynność.

W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za zasadną, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zaś o kosztach na podstawie art. 200 ww. aktu prawnego.

Tutejszy Sąd doszedł też do przekonania, iż nieudzielenie wnioskodawczyni pełnej odpowiedzi na zgłoszone żądanie, nie jawiła się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa. Wynikała bowiem jedynie z niewłaściwej interpretacji ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na marginesie dodać należało, że tutejszy Sąd nie posiada kompetencji do zobowiązywania organu do określonych działań w sferze odpowiedzialności dyscyplinarnej wobec pracowników Urzędu Gminy.