Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 154/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 38 ust. 1,  art. 135o ust. 4
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: § 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 , ust. 8 pkt 1,  9 ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak,, WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. Z. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oraz mianowania na niższe stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym nr 950 Komendant Wojewódzki Policji z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...]/2012 Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] marca 2012 r. o zwolnieniu z dniem [...] kwietnia 2012 r. R. Z. – Naczelnik Wydziału Prewencji z zajmowanego stanowiska, przeniesieniu i z dniem [...] kwietnia 2012 r. mianowaniu na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału Kryminalnego KMP.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następującym stanie sprawy: Komendant Miejski Policji w dniu [...] października 2011 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko nadkomisarz R. Z. – Naczelnikowi Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji , przedstawiając zarzut niewykonania polecenia Komendanta Miejskiego Policji w wyznaczonym przez niego ustnie terminie do 13 lipca 2011 r. zawartego w piśmie Naczelnika Wydziału Zaopatrzenia KWP dotyczącego wyjaśnienia różnic inwentaryzacyjnych w sprzęcie uzbrojenia użytkowanym w KMP.

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. wyłączył przełożonego dyscyplinarnego od udziału w postępowaniu dyscyplinarnym i wyznaczył Komendanta Miejskiego Policji jako przełożonego dyscyplinarnego.

Prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...]/11 z dnia [...] stycznia 2012 r. Komendant Miejski Policji uznał R. Z. winną popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Skarżąca w dniu [...] lutego 2012 r. wniosła odwołanie od w/w orzeczenia dyscyplinarnego. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. odmówił przyjęcia odwołania jako wniesionego po terminie.

W dniu [..] marca 2012 r. KMP zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Rozkazem personalnym nr [...]2012 z dnia [..] marca 2012 r. o wykonaniu kary dyscyplinarnej Komendant Miejski Policji z dniem [...] kwietnia 2012 r. zwolnił R. Z. – Naczelnika Wydziału Prewencji z zajmowanego stanowiska, przeniósł i z dniem [...] kwietnia 2012 r. mianował na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału Kryminalnego. Jednocześnie z dniem [...] kwietnia 2012 r. cofnął skarżącej dodatek funkcyjny kategorii II w wysokości 1050 zł i z dniem [...] kwietnia 2012 r. przyznał dodatek służbowy w kwocie 840 zł, tj. w wysokości obniżonej o 20% w stosunku do posiadanego wcześniej dodatku funkcyjnego.

Po rozpatrzeniu odwołania R. Z., Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie Komendanta Miejskiego Policji, w uzasadnieniu argumentując między innymi, że stosownie do treści art. 135o ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o: zwolnieniu lub odwołaniu ukaranego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołaniu lub mianowaniu go na niższe stanowisko służbowe. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 38 ust. 1 ustawy o Policji obliguje do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji przeprowadził przegląd wolnych stanowisk policyjnych w Komendzie Miejskiej Policji (sporządził wykaz wolnych etatów) i prawidłowo mianował skarżącą na stanowisko specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału Kryminalnego. Prawidłowo też - na podstawie § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego - obniżył skarżącej kwotę przyznanego dodatku służbowego o 20% w stosunku do uprzednio posiadanego dodatku funkcyjnego.

Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że chybione są zarzuty i wnioski odwołania odnośnie niewłaściwej podstawy prawnej rozkazu personalnego nr [...]/2012 o wykonaniu kary dyscyplinarnej i przeniesieniu skarżącej ze stanowiska naczelnika na stanowisko specjalisty. Przepisy art. 38 ust. 1 oraz art. 135o ust. 4 ustawy o Policji stanowiły podstawę wykonania kary dyscyplinarnej. Wyjaśnił także, że z uzasadnienia odwołania i treści przedstawionych zarzutów naruszenia prawa - art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym - art. 135 g ust. 1 i 2, art. 135 i ust. 1, art. 134 i ust. 6 pkt 4 oraz pozostałych wskazanych w odwołaniu przepisów ustawy o Policji wynika, że skarżąca nie dostrzega, że przedmiotem sprawy niniejszej jest wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, a nie badanie orzeczenia wydanego w postępowaniu dyscyplinarnym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. Z. wniosła o uchylenie powyższego rozkazu personalnego, zarzucając:

1) niewłaściwą podstawę prawną rozkazu personalnego nr [...]/2012 organu I instancji;

2) wadliwe zastosowanie art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez wyrażenie przez KMP poglądu, że orzeczenie Kd-2877/11 Komendanta Miejskiego Policji z dnia 4 stycznia 2012 r. wymierzające karę wyznaczenia na niższe stanowisko uprawomocniło się w dniu 14 marca 2012 r. w sytuacji, kiedy Komendant Wojewódzki Policji przyjmuje, że w/w orzeczenie stało się prawomocne od dnia 1 lutego 2012 r.;

3) naruszenie art. 60 k.p.a., poprzez wydanie przez KMP rozkazu personalnego nr [...] pomimo złożonego przez skarżącą wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nr Kd-2877/11 z dnia 4 stycznia 2012 r. w sprawie kary przeniesienia na niższe stanowisko służbowe,

4) konstytucyjnego prawa poszanowania godności osobistej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła między innymi, że Wojewódzki Komendant Policji nie ustosunkował się do zarzutu podania w rozkazie personalnym nr [...] niewłaściwej podstawy prawnej, poprzez umieszczenie zapisu "w związku z uprawomocnieniem się Orzeczenia Nr Kd-2877/11 Komendanta Miejskiego Policji", że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe specjalisty i obniżenie zaszeregowania wynagrodzenia o 3 grupy jest nieetyczne i narusza godność osobistą skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że orzeczenie dyscyplinarne nr Kd-2877/11 z dnia 4 stycznia 2012 r. w dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego było już ostateczne. Potwierdza to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 215/12, oddalający skargę R. Z. postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr 24 z dnia 14 marca 2012 r. o odmowie przyjęcia odwołania od orzeczenia nr Kd-2877/1.

Postanowieniem z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 545/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie mając na uwadze, że ocena legalności zaskarżonego w niniejszej sprawie rozkazu personalnego uzależniona jest wyniku postępowania kasacyjnego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie sygn. akt I OSK 2307/12. Wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r. NSA oddalił skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 215/12. W tej sytuacji postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 27 lutego 2014 r. podjęto zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2012 r. w sprawie zwolnienia z dniem 22 kwietnia 2012 r. R. Z. Naczelnik Wydziału Prewencji z zajmowanego stanowiska, przeniesieniu i z dniem 23 kwietnia 2012 r. mianowaniu na niższe stanowisko służbowe specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału Kryminalnego KMP. Podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego stanowią przepisy art. 38 ust. 1 oraz art. 135o ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Pierwszy z nich (art. 38 ust. 1) określa, że policjanta przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Z treści drugiego przepisu (art. 135o ust. 4) wynika, że przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe przez wydanie rozkazu personalnego. Z uwagi na charakter prowadzonego sporu wyjaśnienia wymaga, po pierwsze, że kara wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oznacza odwołanie lub zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i powołanie lub mianowanie na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego (art. 134d ust. 1 ustawy o Policji), a po drugie, przełożony dyscyplinarny, po uprawomocnieniu się orzeczenia, niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę (art. 135o ust. 2 ustawy).

Poza sporem jest, że w dniu 22 marca 2012 r. to jest w dacie wszczęcia postępowania w celu wykonania orzeczenia dyscyplinarnego nr Kd-2877/11 z dnia 4 stycznia 2012 r. (uznającego R.Z. winną popełnienia zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego i na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 w związku z art. 134 pkt 4 ustawy o Policji wymierzającego skarżącej karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe) przedmiotowe orzeczenie było prawomocne. Wniesione od niego odwołanie było spóźnione, co potwierdził WSA w Lublinie – wyjaśniając w wyroku z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 215/12 oddalającym skargę R. Z. na postanowienie nr 24 Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 14 marca 2012 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania wniesionego po terminie - że w dniu 31 stycznia 2012 r. upłynął termin do złożenia odwołania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 2307/12 oddalił skargę kasacyjną od wspomnianego wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 czerwca 2012 r.

Komendant Wojewódzki Policji przyjmuje, że w/w orzeczenie dyscyplinarne jest prawomocne od dnia 1 lutego 2012 r. (organ I instancji podaje, że od dnia 14 marca 2012 r.). Rozbieżność stanowisk w tej kwestii nie ma większego znaczenia skoro później, bo w dniu 22 marca 2012 r. z urzędu wszczęto postępowanie w sprawie wyznaczenia skarżącej niższego stanowiska służbowego. Nie narusza prawa rozkaz personalny nr 226/2012 z dnia 30 marca 2012 r. o zwolnieniu skarżącej z dotychczas zajmowanego stanowiska Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji i wyznaczeniu skarżącej stanowiska specjalisty Zespołu Dochodzeniowo – Śledczego Wydziału Kryminalnego. Wniosek skarżącej z dnia 27 marca 2012 r. o wstrzymanie wykonania orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 4 stycznia 2012 r. nr Kd-2877/11 rozpoznano dopiero w dniu 12 kwietnia 2012 r. (postanowieniem nr 26 Komendanta Wojewódzkiego Policji – o odmowie uwzględnienia wniosku na mocy art. 135p ust. 1 ustawy o Policji), co nie oznacza, że w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o Policji, w dacie orzekania przez KMP o wykonaniu kary dyscyplinarnej istniały prawne przeszkody do wydania rozkazu personalnego nr 226/2012. Jego wydanie poprzedzono – co jest czynnością prawidłową – przeglądem wolnych etatów policyjnych w KMP i sporządzeniem stosownego wykazu ilustrującego stanowiska, które mogą być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o wyznaczeniu skarżącej nowego, niższego policyjnego stanowiska służbowego. O wynikach dokonanego przeglądu skarżącą poinformowano, czego dowodzi treść notatki służbowej z dnia 22 marca 2012 r. Skarżony rozkaz personalny rozstrzyga o przeniesieniu skarżącej na niższe – w porównaniu do dotychczas pełnionej funkcji naczelnika wydziału w strukturze organizacyjnej KMP - stanowisko służbowe specjalisty, zaszeregowane w grupie szóstej uposażenia (wynagrodzenia zasadniczego). Obniżenie uposażenia o 3 grupy zaszeregowania (do tej pory skarżącej przysługiwało wynagrodzenie w dziewiątej grupie) jest konsekwencją wykonania prawomocnie orzeczonej kary dyscyplinarnej. Skarżącej jako Naczelnikowi Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji, na podstawie § 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), przysługiwał dodatek funkcyjny II kategorii na czas pełnienia służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe skutkuje cofnięciem policjantowi dotychczasowego dodatku funkcyjnego. Na liście stanowisk służbowych policjantów uprawniających do dodatku funkcyjnego, stanowiącej załącznik nr 4 do w/w rozporządzenia, nie ma bowiem stanowiska specjalisty. Zaskarżony rozkaz personalny prawidłowo określa wysokość dodatku służbowego. Zgodnie bowiem z § 9 ust. 5 rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Stosownie do treści § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Skarżącej przyznano dodatek służbowy w kwocie 840 zł, tj. w wysokości obniżonej o 20% w stosunku do przysługującego wcześniej skarżącej dodatku funkcyjnego (w wysokości 1050 zł). Zauważyć należy, że organ zastosował najniższe z możliwych obniżenie wysokości dodatku. W tych okolicznościach bezpodstawny jest zarzut o naruszeniu przez organ konstytucyjnego prawa poszanowania godności osobistej skarżącej jako długoletniego stażem funkcjonariusza Policji. Podobnie trzeba ocenić – na tle już omawianego zagadnienia wstrzymania wykonania orzeczenia dyscyplinarnego z dnia 4 stycznia 2012 r. - zarzut naruszenia art. 60 k.p.a. (przepisu dotyczącego żądania strony wstrzymania wykonania przez organ decyzji lub postanowienia). Jak słusznie podnosi Komendant Wojewódzki Policji, postępowanie dyscyplinarne w sprawach policjantów nie jest regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ale ustawą o Policji oraz, w zakresie wskazanym przez odesłanie zawarte w art. 135p tejże ustawy – niektórymi przepisami Kodeksu postępowania karnego. Przepis 60 k.p.a. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, zatem zarzut jego naruszenia jest bezzasadny.

Pozbawiona usprawiedliwionych podstaw skarga podlega więc oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.

-----------------------

6