Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 573/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 61 ust. 1, art. 67, art. 88 ust. 1, art. 53 ust. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej B.W. sprawy ze skargi B. M. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie przepisu art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] . [...] ustalającą dla A. W. warunki zabudowy na budowę budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] przy Pl. T. K. w S..

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, iż przeprowadzona przez uprawnionego urbanistę analiza terenu, o której mowa w art. 61 ust. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej jako ustawa, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymogów dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Analiza potwierdza spełnienie wymagań, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Stosownie do art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy decyzja została wydana po dokonaniu wymaganych uzgodnień z innymi organami – postanowienie uzgadniające Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] . Nr [...] oraz postanowienie uzgadniające Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] Nr [...]. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy określające rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie stanowiącej załącznik graficzny.

Organ administracji stwierdził również, iż wymagania określone w przepisach art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy są również w niniejszej sprawie spełnione, gdyż planowane zamierzenie budowlane ma być realizowane na terenie już zabudowanym, a realizacja zamierzenia polegająca na budowie budynku gospodarczo-garażowego nie jest obwarowana żadnymi przepisami szczególnymi. Teren działki nr 591 posiada dostęp do drogi publicznej.

Odpowiadając na zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dotyczące uzależnienia wydania decyzji o warunkach zabudowy od rozstrzygnięcia sporu granicznego, który prowadzi z wnioskodawcą, SKO wskazało, powołując się na treść przepisów art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, poza tym taka decyzji może być wydana więcej niż jednemu wnioskodawcy w odniesieniu do tego samego terenu. Dopiero bowiem na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę można skutecznie podnosić zastrzeżenia dotyczące granic inwestycji.

Na powyżej opisaną decyzję SKO B. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, domagając się jej uchylenia jako rażąco naruszającej prawo własności.

Decyzji tej skarżąca zarzuciła rażące naruszenie jej prawa własności, z uwagi na uwzględnieniu przy jej wydawaniu orzeczenia w zakresie ustalenia granic nieruchomości skarżącej i wnioskodawcy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę ogrodzenia wnioskodawcy, które to rozstrzygnięcia – w ocenie skarżącej – nie uwzględniają okoliczności, iż od 1994 r. przysługuje jej względem nieruchomości nr 590/2 ograniczone prawo rzeczowe w postaci służebności przejazdu i przechodu, które jest ujawnione w księdze wieczystej nr KW 69 prowadzonej przez Sąd Rejonowy i obejmującej tę nieruchomość. Skarżąca wywodzi, iż wydanie zaskarżonej decyzji narusza jej prawo do właściwego ustalenia granicy nieruchomości skarżącej i A. W., ograniczając, a wręcz uniemożliwiając, zgodny z prawem dojazd i dojście do jej nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi wskazano tok postępowania organów administracji w niniejszej sprawie i powtórzono zarzut nieuwzględnienia przez organy administracji ustaleń dotyczących granic przedmiotowych nieruchomości. Nadto stwierdzono, iż zaskarżona decyzja, ze względu na usytuowanie budynków gospodarczo-garażowych w części bezpośrednio graniczącej z nieruchomością skarżącej spowoduje ustalenie na trwałe przebiegu granic działek, a w konsekwencji uniemożliwi w przypadku zabudowy prawidłowe ustalenie granic nieruchomości i ewentualną zmianę położenia stałego ogrodzenia zgodnie z prawidłowym stanem prawnym działki nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – dalej jako "ustawa" w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym:

1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego;

2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W myśl przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia wskazanych wyżej przesłanek właściwy organ administracji – wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi – może wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy dla danej inwestycji.

Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest określenie przez organ administracji możliwości lokalizacji danej inwestycji (obiektu budowlanego, budowli, itd.) na danym terenie. Jak już wspomniano decyzję taką wydaje się w sytuacji, gdy w danej gminie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego głównym zadaniem jest określenie przeznaczenia nieruchomości objętych planem na poszczególne cele – np. budowlane, rolne, czy leśne.

Skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy określa jedynie możliwość lokalizacji danej inwestycji to tym samym, co należy szczególnie podkreślić, nie ma ona żadnego wpływu na sytuację prawną nieruchomości. Na mocy art. 63 ust. 2 ustawy wskazać należy, co trafnie podniosły także organy administracji, iż decyzja taka nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oznacza to, iż uzyskanie takiej decyzji nie przyznaje jej adresatowi żadnych uprawnień wobec danej nieruchomości. Nadto, w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1 ustawy), którym nie musi być ani właściciel, ani użytkownik wieczysty tego terenu. Innymi słowy każdy podmiot może ubiegać się o ustalenie warunków zabudowy na każdym terenie do tego przeznaczonym, jeżeli nie obowiązuje na nim miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Niezasadne są zatem twierdzenia skarżącej, iż ustalenie warunków zabudowy na sąsiedniej nieruchomości utrwali, jej zdaniem niezgodny z prawem, przebieg granic nieruchomości należących do niej i A. W. , gdyż nie wywołuje ona takich skutków prawnych. Stwierdzić należy, iż żaden podmiot, odnosząc się do sytuacji prawnej danej nieruchomości, nie może powoływać się względem innych osób, organów administracji czy sądów na ustalenia przedmiotowej decyzji i wywodzić z niej skutki prawnorzeczowe.

Powyższe oznacza zatem, iż przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy organ administracji publicznej nie może ani badać, ani brać pod rozwagę stanu prawnego terenu, do którego odnosi się decyzja, ani tym bardziej weryfikować spory dotyczące granic poszczególnych nieruchomości. Przesłanki bowiem wydania tej decyzji zostały wyczerpująco wymienione w przepisie art. 61 ust. 1 ustawy i tylko w tym zakresie organ administracji jest uprawniony prowadzić swoje postępowanie. Ustalenia dotyczące granic nieruchomości badane są na etapie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę danego obiektu budowlanego i dopiero wówczas strony tego postępowania mogą podnosić zarzuty dotyczące stanu prawnego poszczególnych nieruchomości.

Powyższa argumentacja stanowi zarazem uzasadnienie postanowienia Sądu wydanego na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. oddalającego wniosek skarżącej z dnia 10 sierpnia 2006 r. o zawieszenie postępowania. W tym wniosku domagano się zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy powództwa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości, co miałoby wyjaśnić kwestię spornej granicy pomiędzy nieruchomościami należącymi do skarżącej i wnioskodawcy. Skoro ograny administracji przy ustalaniu warunków zabudowy nie mogą badać stanu prawnego, to tym samym wynik sprawy cywilnej wszczętej na skutek wniesienia powyższego pozwu nie ma żadnego wpływu na określenie możliwości lokalizacji inwestycji na danym terenie i na ocenę legalności tej decyzji przez sąd administracyjny. Nie było tym samym żadnych podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Sąd podziela stanowisko organów administracji, iż zaskarżona decyzja ustalająca dla A. W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczo-garażowego na działce nr [...] przy Pl. T. K. w S. została wydana zgodnie z prawem. Realizuje ona bowiem wszystkie przesłanki określone przez wskazane wyżej przepisy prawa, a szczególności w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy oraz wymaganych prawem uzgodnień – w aktach sprawy znajdują się: postanowienie uzgadniające Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] r. Nr [...] oraz postanowienie uzgadniające Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] Nr [...]

Z tych też przyczyn, wobec nieuwzględnienia skargi należało ją oddalić na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.