Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1196/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70c
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Ewa Rojek, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej we W. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 2262/14 w sprawie ze skargi C. W. S.A. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od C. W. S.A. z siedzibą we W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. kwotę 8.633zł (słownie: osiem tysięcy sześćset trzydzieści trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 10 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2262/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną przez C. W. S.A. z siedzibą we W. (zwanej dalej: "Spółką" lub "stroną skarżącą") decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z 13 sierpnia 2014 r. w części dotyczącej miesięcy od stycznia do października 2008 r.

2. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. w decyzji z 8 maja 2014 r. określił Spółce, na podstawie art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2 lit. a), art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a), art. 109 ust. 3 oraz art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "u.p.t.u."), zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2008 r. od marca do października 2008 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za luty 2008 r. i za grudzień 2008 r. w kwocie odmiennej niż zadeklarowana przez stronę skarżącą w złożonych deklaracjach podatkowych. Organ ten zakwestionował odliczenie przez Spółkę podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT zakupu wystawionych przez: R. s.c. R. O., S.O. z siedzibą w G. oraz T. M. O. z siedzibą w G. W ocenie organu Spółka nie mogła w 2008 r. nabyć złomu od wskazanych wyżej podmiotów, albowiem firmy te nie dokonały faktycznych transakcji obrotu złomem, a jedynie uczestniczyły w procederze wystawiania pustych faktur.

3. Na skutek wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. powołaną na wstępie decyzją z 13 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji akceptując zawartą w niej argumentację. Odwołując się do treści art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej "O.p.") organ podatkowy drugiej instancji stwierdził spełnienie przesłanki wynikającej z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zawieszającej bieg terminu przedawnienia w przedmiotowej sprawie. Wyjaśnił przy tym, że pismem z 19 grudnia 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. poinformował Spółkę oraz jej pełnomocnika o zawieszeniu, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w VAT za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. z dniem 9 grudnia 2013 r. W przedmiotowym piśmie wskazano podstawę prawną zawieszenia, tj. art. 70 § 6 pkt 1 O.p. oraz podatnika, którego dotyczy zawieszenie biegu przedawnienia. Organ podkreślił jednocześnie, że zawiadomienie Spółki zostało zrealizowane zgodnie z obowiązkiem nałożonym na organy podatkowe przepisem art. 70c O.p. (obowiązującym od dnia 15 października 2013 r.).

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, rozpatrując skargę Spółki wniesioną od ww. decyzji w części dotyczącej miesięcy od stycznia do października 2008 r., uznał, że w stosunku do strony skarżącej nie zaistniała okoliczność skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie w art. 70 § 1 pkt 6 O.p.

Uzasadniając powyższe Sąd wyjaśnił, że z przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wynika, że należy zawiadomić podatnika o przesłance zawieszenia biegu przedawnienia w sposób, który umożliwi mu uzyskanie pewności co do jej zaistnienia. Tym samym dla oceny czy wystąpiła przesłanka zawieszająca bieg terminu przedawnienia istotne jest wskazanie na faktyczny zakres prowadzonego postępowania karnego skarbowego nie zaś tylko na okoliczność prowadzenia takiego postępowania. Informacja taka pozwoli podatnikowi stwierdzić istnienie związku – o jakim mowa we ww. przepisie – pomiędzy podejrzeniem określonego przestępstwa (wykroczenia) a niewykonaniem zobowiązania. W zawiadomieniu z 19 grudnia 2013 r. poza informacją, że 9 grudnia 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r., na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., brak jest przede dokładnego określenia czynów lub czynu czy kwalifikacji prawnej czynu ewentualnie zakresu toczącego się postępowania karnego skarbowego. Zdaniem Sądu chodzi o informację, na podstawie której skarżąca mogłaby się z tego zawiadomienia dowiedzieć w jakiej konkretnie sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe i stwierdzić, że wiąże się ono z niewykonaniem przez nią zobowiązania w przedmiocie, którego dotyczy postępowanie podatkowe.

5. Dyrektor Izby Skarbowej we W. we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w związku z art. 70c i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez błędne zastosowanie polegające na uwzględnieniu skargi, gdy skarga winna podlegać oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.;

2) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 133 p.p.s.a. przez błędne zastosowanie i przeprowadzenie wadliwej kontroli zgodności z prawem rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej we W. polegające na nieoparciu zaskarżonego wyroku o całość akt sprawy, pominięciu tej części akt, z której wynika skuteczne przyjęcie przez organ, iż doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań strony skarżącej w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do października 2008 r.;

3) art. 133 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu części akt sprawy, z której wynika skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku od towarów i usług za ww. okres;

4) art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 133 p.p.s.a. i w zw. 70c i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na:

– zastosowaniu błędnej podstawy prawnej, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) zamiast art. 151 p.p.s.a. i uwzględnieniu skargi w wyniku naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zamiast jej oddalenia z uwagi na brak naruszenia przepisów prawa,

– błędnej interpretacji art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. (sygn. P 30/11), polegającej na uznaniu, iż elementem niezbędnym zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w oparciu o przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest wskazanie (identyfikacja) konkretnego postępowania (także w fazie in rem) i jego zakresu - a takiego wymogu nie zawierają ani powołane przepisy, ani wspomniane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego;

– wadliwym przedstawieniu stanu faktycznego, niezgodnie ze stanem rzeczywistym przez nierozważenie (pominięcia okoliczności), czy zawarte w aktach sprawy dokumenty przemawiają za wypełnieniem przez organ wymogu zaistnienia przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i sformułowania w oparciu o art. 70c O.p. stosowanego zawiadomienia i zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, które to zawiadomienie doręczono stronie skarżącej i jej pełnomocnikowi pismem z 19 grudnia 2013 r. przed upływem terminu przedawnienia;

5) art. 70c o.p., w związku z art. 70 § 6 pkt 1 o.p. polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu wspomnianych przepisów. Naruszenie miało postać:

– błędnej wykładni art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. w oparciu o wyrok P 30/11 polegającej na przyjęciu, iż elementem niezbędnym zawiadomienia z art. 70c O.p. podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w oparciu o przesłankę z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. jest wyartykułowanie w jego treści (identyfikacja) konkretnego postępowania w tym w fazie "in rem" - takiego wymogu nie zawiera wspomniane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego ani przytoczone przepisy;

– błędnego zastosowania art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c O.p. polegającego na zignorowaniu faktu wydania przez prokuratora Prokuratury Rejonowej w G.. (sygn. akt 3 Ds. 316/13/sp) Postanowienia z 9 grudnia 2013 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie, zawiadomienia Prokuratury Rejonowej w G.. z 11 grudnia 2013 r. nr 3Ds/314/13 o wszczęciu śledztwa pod sygn. 3Ds/316/13 w sprawie oszustwa podatkowego - spółka C. z siedzibą we W., tj. o czyn z art. 56 § 1 Kodeksu karnego skarbowego (k.k.s.) i art. 76 § 1 k.k.s. (TOM V AKT str. 368), postanowień z 10.12.2013 r. (3Ds/316/13/sp) o przedstawieniu zarzutów M.B., A.J., A.S. - osobom umocowanym przez Spółkę,

– wadliwego zastosowania art. 70c w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i uznaniu, iż w sprawie Spółki nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia z uwagi na brak w zawiadomieniu o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia konkretyzacji postępowania, jakiego zakresu dotyczy;

6) niewłaściwego zastosowania art. 70 § 1 o.p., które polegało na uznaniu, iż zobowiązania Strony skarżącej w podatku od towarów i usług za okresy I-X 2008 r. uległy przedawnieniu, gdy zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło 9 grudnia 2013 r., a wymogi z art. 70 § 6 pkt 1

i art. 70c O.p. dotyczące zawieszenia biegu terminu przedawnienia zostały wypełnione przed 1 stycznia 2014 r.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

6.1. Dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej istotna jest wykładnia art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 c O.p. w brzmieniu mającym zastosowanie w tej sprawie. Nie jest sporne w tej sprawie to, że 5 letni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w tym również nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okresy od stycznia do października 2008 r. upływał z dniem 31 grudnia 2013 r. Istotna jest w tej sytuacji ocena, czy przed upływem końcem 2013 r. doszło w tej sprawie do skutecznego zawieszenia przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

6.2. W okresie mającym zastosowanie w tej sprawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. miał następujące brzmienie " Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt P 30/11 oceniał treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r. Przepis ten wówczas miał następujące brzmienie "Bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe". W wyroku z 17 lipca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu kontrolowanym, w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem interpretacyjnym zakresowym. Oznacza to, że w zakresie określonym w tym wyroku art. 70 § 6 pkt 1 O.p. uznany został za naruszający zasadę zaufania. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny uznał, że do naruszenia tej zasady dochodzi wtedy, gdy powstaje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, mimo, że podatnik nie został poinformowany o tym postępowaniu najpóźniej w ostatnim dniu 5 letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p.

6.3. W wyroku tym wskazując na dwie fazy postępowania karnego tj. fazę ad rem i ad personam, Trybunał stwierdził, że postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej. Dopiero na tym etapie podatnik uzyskuje informację o wszczętym przeciwko niemu postępowaniu karnym lub karnoskarbowym. Dopiero też na tym etapie dowiaduje się on, że już wcześniej został zawieszony bieg terminu przedawnienia jego zobowiązania w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie skarbowe), co znaczy, że zobowiązanie to się nie przedawniło.

6.4. Trybunał stwierdził jednocześnie przy tym, że nie znaczy to, że postępowanie w sprawie o przestępstwo ( wkroczenie ) skarbowe powinno być jawne dla podatnika, a w szczególności, że powinien on być zawiadamiany o wszczęciu postępowania in rem. Naruszenie zasady zaufania zdaniem Trybunału nie polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Co więcej organy skarbowe w trakcie 5 letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie zawieszeniem na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże przed upływem 5 letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Zasada ochrony zaufania wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązania przedawniło się, czy nie. Wybór instrumentów, które to zapewnią zdaniem Trybunału leży w gestii ustawodawcy.

6.5. Z wyroku tego wynika, że dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie jest konieczne wszczęcie postępowania karnoskarbowego ad personam. Przesłanką zawieszenia przedawnienia zobowiązania jest bowiem samo wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo ( wykroczenie ) skarbowe. Dla skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatnik z chwilą upływu terminu przedawnienia musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego.

6.6. W wyroku tym Trybunał analizował też treść art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w jego późniejszym brzmieniu. Stwierdził przy tym, że zmiana tego przepisu dokonana ustawą z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 143, poz.1199), która weszła w życie 1 września 2005 r. miała charakter zawężający. Przesądzono, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje nie z chwilą wszczęcia jakiekolwiek postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, lecz z chwilą wszczęcia takiego postępowania, którego przedmiotem jest podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego wiążących się z niewykonaniem tego zobowiązania. Wyeliminowano też możliwość zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania karnego. Następna zmiana art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wprowadzona ustawą z 24 września 2010r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników ( Dz. U. Nr 197, poz. 1306) wprowadzona od 9 listopada 2010 r. uzupełniła instytucję zawieszenia biegu terminu przedawnienia o instytucję spoczywania biegu terminu przedawnienia. Mimo wskazanych wyżej zmian Trybunał w tezie 7 swego uzasadnienia stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w obecnie obowiązującym brzmieniu również zawiera normę uznaną w tym wyroku za niekonstytucyjną. W związku z tym wskazał na konieczność nowelizacji tego przepisu w sposób gwarantujący, że podatnik z chwilą upływu 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostanie poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie jego biegu.

6.7. Konsekwencją wskazanego wyżej wyroku Trybunału było wprowadzenie do O.p. z dniem 15 października 2013 r. ustawą z 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne ( Dz. U. z 2013 r. poz. 1149 ) art. 70 c oraz zmiana treści art. 70 § 6 pkt 1 O.p., którą to treść tego przepisu przytoczono na wstępie. Zgodnie zaś z art. 70 c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Mając na uwadze treść tych przepisów i interpretując je zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku Trybunału wymienionym wyżej stwierdzić należy, że nie ma żadnego uzasadnienia stanowisko Sądu pierwszej instancji, by w zawiadomieniu, o którym mowa w art. 70 c O.p. należało dokładnie określić ( opisać) czyny lub kwalifikację prawną czynu, ewentualnie zakres toczącego się postępowania karnego skarbowego, tak by podatnik dowiedział się w jakiej konkretnie sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe. Trybunał w wyroku tym wyraźnie bowiem stwierdził, że nie chodzi o to, by podatnik był zawiadamiamy o wszczęciu postępowania in rem, gdyż sprzeczne to byłoby z tajnością tej fazy postępowania przygotowawczego, która ma istotne znaczenie z punktu widzenia prawdy materialnej. Gdyby podatnik wiedział, że w dotyczącej jego sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe, mógłby podjąć działania utrudniające lub uniemożliwiające zebranie niezbędnego materiału dowodowego. Jak wynika z wyroku Trybunału zasada zaufania jest naruszona, gdy podatnik przed upływem 5 letniego terminu przedawnienia nie został poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Jak podkreślił Trybunał istotne jest to, by podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie się przedawniło, czy też nie. W piśmie z 19 grudnia 2013 r. skierowanym do Spółki zawarta jest informacja, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe, że na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wskazano w nim z jakim dniem nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia oraz jakich zobowiązań, za jakie okresy obejmuje zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Z informacji tej więc, wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji wynika, że wszczęto postępowanie o przestępstwo skarbowe, że wiąże się ono z niewykonaniem zobowiązania objętego niniejszym postępowaniem. Ze względu na tajność tej fazy postępowania nie było natomiast potrzeby opisywania czynu, czy też kwalifikacji prawnej czynu, ani też zakresu toczącego się postępowania karnoskarbowego. Wykładnia wskazanych wyżej przepisów dokonana przez Sąd pierwszej instancji jest rozszerzająca nie ma ona oparcia ani w treści tych przepisów, ani też w wyroku Trybunału, który to wyrok był przyczyną wskazanych wyżej zmian O.p. w tym zakresie.

8. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że trafnie także organ zarzuca, że Sąd pierwszej instancji naruszył też art. 141 § 4 w związku z art. 133 p.p.s.a. w związku z art. 70 c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. ze względu na nierozważenie zawartych w aktach sprawy dokumentów w postaci postanowień Prokuratury Rejonowej w G. w sprawie 3 Ds. 316/13/sp z 9 grudnia 2013 r. o wszczęciu śledztwa i z 10 grudnia 2013 r. o przedstawieniu zarzutów osobom umocowanym przez Spółkę. Okoliczności te jak słusznie podnosi organ mogły mieć także wpływ na ocenę skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p..

9. Wobec powyższego skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne należało na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 , art. 207 i art. 209 tej ustawy.