Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 580/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67b  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski, Sędziowie WSA Grzegorz Granieczny (spr.), Teresa Randak, Protokolant Paulina Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 67 a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa [tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. zwanej dalej Ordynacja podatkowa] oraz art. 1 ustawy z dnia 12 aździernika 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych [tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r.uNr 79, poz. 60 z późn. zm.] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...] odmawiającą A Sp. z o.o. z siedzibą w K. umorzenia zaległości podatkowych wraz z odsetkami z tytułu podatku od nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2006 r. w kwocie podstawowej [...] zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji podatkowy organ odwoławczy wskazał, że podatnik wnioskiem z dnia 28 marca 2007 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta C. o udzielenie pomocy de minimis w formie umorzenie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za zwokę za okres od czerwca do grudnia 2006 r. A Sp. z o.o. (zwana dalej zamiennie również wnioskodawczynią, Spółką albo Skarżącą) wskazała, że w dniu [...] miała miejsce katastrofa budowlana, w nastepstwie której śmierć poniosło [...] osób oraz całkowitemu zniszczenie uległa, stanowiąca jej własnością hala wystawowa, która była podstawą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej oraz głównym źródłem jej przychodów. Zdaniem Spółki konieczność uporania się ze stratami poniesionymi w wyniku katastrofy budowlanej z dnia [...], a przede wszystkim zgromadzenie odpowiednich środków, które pozwolą na rozpoczęcie wypłat dla poszkodowanych stanowią zarówno ważny interes podatnika jak też interes publiczny.

Spółka podkreśliła, że dla odzyskania dawnej pozycji gospodarczej zmuszona jest podjąć restrukturyzację swojego przedsiębiorstwa. Zdaniem Spółki brak koniecznych zmian i odbudowy jej pozycji gospodarczej może doprowadzić do jej likwidacji. Ponadto stwierdziła, że imprezy wystawiennicze pozwalały zmienić monokulturową gospodarkę [...], opartą na przemyśle ciężkim oraz wydobywczym.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta C. odmówił umorzenia Spółce zaległości podatkowych wraz z odsetkami w podatku od nieruchomości za okres od czerwca 2006r. do grudnia 2006r. w kwocie podstawowej [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji stwierdził, że strona nie przestawiła wyjaśnień i dowodów potwierdzających jej aktualną sytuację finansową. Zdaniem Prezydenta Miasta C. Spółka od wielu lat generuje stratę ze swojej działalności gospodarczej. Wskazał też, że rozwiązał z nią w trybie natychmiastowym bez zachowania terminów wypowiedzenia umowę dzierżawy gruntów położonych na terenie B w C., które dzierżawiła od 1995r. Organ pdatkowy I instancji stwierdził, że Spółka jest przedsiębiorcą znajdującym się w trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Dz.U. C 244 z 1 października 2004 r., str. 2), co nakazuje odmówić udzielenia jej wnioskowanej pomocy.

W dniu 22 września 2009 r. Spółka wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...], zarzucając jej:

- naruszenie art. 207 § 2 ordynacji podatkowej i brak rozpatrzenia sprawy co do jej istoty, poprzez nieustalenie czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny,

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż Spółka od wielu lat posiada stratę w swej działalności, a w konsekwencji błędne przyjecie, iż Spółka znajduje sie w trudnej sytuacji co uniemożliwia jej udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowych,

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że wypowiedzenie przez Skarb Państwa umowy dzierżawy z dnia 22 kwietnia 1995 r. świadczy, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji,

- naruszenie art. 67a § 1 w zw. z 67b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia Spółce ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych,

- naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

Wskazując na powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżone decyzji organu podatkowego I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zwane dalej SKO w pierwszej kolejności powołało się na treść art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazując, że umorzenie zaległości jest ulgą, jaka może być udzielona podatnikowi przez organ podatkowy skutkującą wygaszeniem przedmiotowej zaległości, zgodnienie z art. 59 § 1 pkt 8 tej ustawy.

Następnie SKO stwierdziło, że udzielanie ulg w spłacie podatków jest co do zasady traktowane jako jedna z form pomocy udzielanej określonym kategoriom podatników przez państwo lub samorząd terytorialny. Jeżeli przdmiotowa ulga jest udzielana przedsiębiorcy, to może być formą pomocy publicznej. Natomiast wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie Unii Europejskiej lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, w myśl art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90 poz.864/2) jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Oznacza to, że w przypadku gdy wnioskowana ulga w postaci umorzenia zaległości podatkowej odpowiada tym kryteriom, to jest formą pomocy publicznej. W takim przypadku ulga ta może być udzielona przez organ podatkowy na zasadach przewidzianych wart. 67b § l pkt 3 Ordynacji podatkowej, czyli wyłącznie na przewidziane w tym przepisie cele, jak: szkolenia, zatrudnienie, restrukturyzacja.

SKO zaznaczyło, że jednak nie każda pomoc udzielana przedsiębiorcom traktowana jest jako pomoc publiczna. Przepis art. 87 ust. 3 lit. E Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską przewiduje, że za zgodne ze wspólnym rynkiem mogą zostać uznane kategorie pomocy określone przez Radę Unii Europejskiej na wniosek Komisji Europejskiej. Na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998r. dotyczącego stosowania art. 92 i 93 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa (Oz.U.UE.L. Nr 142 poz. 1) Rada upoważniła Komisję do określenia w rozporządzeniu progu, poniżej którego uznaje się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych wart. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Komisja skorzystała z tego uprawnienia wydając rozporządzenie nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Oz.U.UE.L. NR 379 poz. 5). Zgodnie z art. 2 ust 1 tego rozporządzenia uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, jeżeli spełniają warunki określone w art. 2 ust. 2-5 tego rozporządzenia. W przypadku spełnienie tych warunków uznaje się, że wnioskowana pomoc nie jest pomocą publiczną lecz pomocą de minimis.

SKO wskazało, że jeżeli wyżej opisana pomoc ma formę umorzenia zaległości podatkowych, to zasady jej udzielenia nie wynikająją z art. 67b § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej lecz udzielana jest, zgodnie z art. 67b § 1 pkt 2 tej ustawy, w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis. Pomoc, która nie przekracza równowartości 200.000 EUR w okresie trzech kolejnych lat, nie wpływa na handel między państwami członkowskimi i nie zakłóca bądź nie grozi zakłóceniem konkurencji nie podlega przepisom art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Pomoc udzielana w powyższym zakresie nie jest pomocą publiczną, lecz pomocą de minimis. Jednakże rozporządzenie w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską do pomocy de minimis nie powinno być stosowane do podmiotów gospodarczych znajdujących się w trudnej sytuacji w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (Oz. U. C 244 z 1 października 2004, str. 2). Zgodnie z tymi wytycznymi przedsiębiorstwo uważa się za zagrożone, jeżeli ani przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli (akcjonariuszy) lub wierzycieli, nie jest w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą to przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej.

SKO zaznaczyło, że wyżej wymienione wytyczne wskazują, że spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością uznaje się na przedsiębiorstwo zagrożone, jeżeli ponad połowa jej zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy lub ponad połowa jej kapitału według sprawozdania finansowego została utracona, w tym ponad jedna czwarta w okresie poprzedzających 12 miesięcy. Niezależnie od rodzaju spółki, uznaje się ją za przedsiębiorcę zagrożonego, jeżeli spełnia kryteria w prawie krajowym w zakresie podlegania zbiorowej procedurze upadłościowej.

Zdaniem SKO należy podkreślić, że nawet gdy nie zachodzi żadna z wyzej wymienionych okoliczności, przedsiębiorstwo może nadal być uznane za zagrożone, w szczególności gdy "występują typowe oznaki, takie jak rosnące straty, malejący obrót, zwiększanie się zapasów, nadwyżki produkcji, zmniejszający się przepływ środków finansowych, rosnące zadłużenie, rosnące kwoty odsetek i zmniejszająca się lub zerowa wartość aktywów netto. W każdym przypadku przedsiębiorstwo zagrożone kwalifikuje się do pomocy tylko wtedy, gdy ewidentnie nie może odzyskać płynności dzięki środkom własnym lub środkom uzyskanym od właścicieli/akcjonariuszy lub ze źródeł rynkowych".

W związku z powyższym SKO uznało, że pomoc udzielana przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji nie może być uznana za pomoc de minimis, lecz musi być traktowana jako pomoc publiczna bez względu na jej wartość. Natomiast w przypadku gdy ulga w spłacie zaległości podatkowej nie stanowi pomocy publicznej, jak również nie stanowi pomocy de minimis, organ podatkowy może jej udzielić wyłącznie w oparciu o kryteria wskazane w art. 67b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Mając na uwadze powyższe oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że udzielenie Spółce wnioskowanej przez nią ulgi grozi zakłóceniem konkurencji na rynku organizacji targów i wystaw, albowiem zaległość podatkowa, której umorzenia żąda, wiąże się z posiadaniem przez nią majątku wykorzystywanego dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Wobec tego w ocenie organu podatkowego II instancji ulgę bedąca przedmiotem wniosku z dnia 28 marca 2007 r. należy zakwalifikować jako pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Organ odwoławczy uznał, że na skutek katastrofy budowlanej, jaka miała miejsce w roku [...] wnioskodawczyni utraciła zdolność do generowania zysków wobec całkowitego zniszczenia hali wystawienniczej. Okoliczności ta skutkowały utratą spodziewanych korzyści, koniecznością spłaty nieplanowanych zobowiązań oraz utratą części rynku. W ocenie SKO wnioskodawczyni nie jest w stanie powstrzymać strat, których wartość na koniec 2008 roku wyniosła [...] zł, a na dzień 30 czerwca 2009 wartość ta wynosiła [...] zł. Nastąpił również znaczny spadek przychodów Spółki, których wartość w 2005 roku wyniosła [...] zł, a na koniec 2006 roku jedynie [...] zł. W 2008 roku wartość tych przychodów wyniosła [...] zł, lecz na koniec czerwca 2009 r. Spólce udało się osiągnąć przychody jedynie w wysokości [...] zł.

W ocenie organu odwoławczego powyższe okoliczności świadcza o utracie przez Spólkę znacznej części rynku, spowodowanej zerwaniem współpracy przez jej dotychczasowych kontrahentów i trudnościami z pozyskaniem nowych.

Organ II instancji stwierdził, że Spólka opracowała plan restrukturyzacji jej przedsiębiorstwa, majacy na celu powstrzymanie strat, a także zdobycie wiodącej pozycji na rynku. Jednakże ów plan opiera się na pomocy ze strony wspólników, która nie została jej udzielona. SKO wskazło również, że Spólka utraciła również zaufanie kontrahentów, gdyż 90% spośród nich zażądało zwrotu wpłaconych zaliczek na poczet organizacji targów, która nie była i nadal nie jest możliwa. Wynika to z okoliczności, że Spółka nie dysponuje nowoczesnym, przestronnym, przystosowanym do organizacji dużych imprez targowych obiektem. Ponadt wobec sporu, jaki zawisł pomiędzy Spólką, a wydzierżawiającym jej nieruchomość, staje się wątpliwe, czy będzie w stanie kontynuować prowadzoną działalność przy zauważonym odpływie kontrahentów i związanym z tym spadkiem obrotów, oraz przy jednoczesnym wzroście zobowiązań, wynikających z konieczności wypłaty odszkodowań dla osób poszkodowanych w następstwie katastrowy budowlanej z dnia [...].

SKO podkreśliło także, iż sama wnioskodawczyni oceniła swoją sytuację finansową, w której znalazła się na skutek zawalenia się pawilonu wystawienniczego [...], jako dramatyczną. Następnie ta sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu na skutek egzekucji zaległości podatkowych w kwocie [...] zł. Podjęte przez Spólkę próby powstrzymania strat poprzez pozyskanie środków od właścicieli nie odniosły zamierzonego skutku. Pomimo zgłoszonej potrzeby dokapitalizowania spółki w kwocie [...] zł, wspólnicy nie zgodzili się na podwyższych kapitału zakładowego Spółki nawet o [...] zł w sytuacji gdy straty przewyższały [...] zł. Ponadto udzielone już Stronie wsparcie władz publicznych w formie przyznanej dotychczas pomocy de minimis nie pozwoliło powstrzymać generowanych strat i kontynuować działalności gospodarczej bez potrzeby wspierania przez te władze.

W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy SKO uznało, że Spólka jest przedsiębiorcą zagrożonym, albowiem przy pomocy środków własnych, ani środków, które mogłoby uzyskać od właścicieli, nie jest w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą jej przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej. Wobec tego ulga w spłacie jej zaległości podatkowych nie może być jej udzielona na zasadzie de minimis.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy, powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2008 r. - sygn. akt I SAIGL 353/08, (niepubl.) stwierdził, że z odesłania zawartego w art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej nie wynika, by organ podatkowy, rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy na podstawie art. 67b § 1 pkt 2 tej ustawy, był zobowiązany do analizowania przesłanek udzielania ulg podatkowych, określonych wart. 67a Ordynacji podatkowej, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

Organ II instancji stwierdził również, iż wnioskodawczyni, pomimo wezwania przez organ I instancji, nie przestawiła dokumentów świadczących o jej sytuacji ekonomicznej w momencie składania wniosku. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych SKO podniosło, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. W szczególności obowiązek taki istnieje w sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony.

Odnosząc się do zarzutów błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, iż Spólka od wielu lat posiada stratę w swojej działalności i znajduje się " w trudnej sytuacji" organ odwoławczy stwierdził, że podzieliła pogląd organu I instancji, w tym zakresie. Zdaniem SKO organ podatkowy I instancji prawidłowo uznał, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych wspólnotowych.W ocenie organu odwoławczego świadczy o tym brak zdolności do powstrzymania strat oraz postępująca utrata rynku. Wobec tych ustaleń sygnalizowane przez Spółkę starania majace zmierzać do odzyskania utraconej pozycji rynkowej nie przynoszą rezultatu, a ich pomyślność Spółka uzależnia m.in. od wsparcia organów władzy publicznej. Natomiast w świetle Wytycznych, takie postępowanie jest oznaką przedsiębiorcy zagrożonego.

W ocenie SKO przestawiona przez Spółkę dokumentacja potwierdza spostrzeżenie organu I instancji, którego zdaniem strona od lat kończy działalność gospodarczą stratą.

Organ odwoławczy podkreślił, że strona do akt sprawy złożyła rachunek zysków i strat wskazujący przebieg jej działalności tylko do czerwca 2009 roku. Wartość straty osiągniętej do dnia 30 czerwca 2009r. była niższa niż wartość straty, którą strona zamknęła cały rok 2008. Dostrzec jednakże należy, że sprawozdanie to obejmuje jedynie połowę 2009 roku. Z tego punktu widzenia można się spodziewać, że cały rok 2009 strona zamknie większą stratą, niż działalność w roku 2008, albowiem z akt sprawy nie wynika, iż prowadzi ona działalność sezonową. Podniesiona przez organ I instancji okoliczność wypowiedzenia umowy dzierżawy nieruchomości nie świadczy sama w sobie o trudnej sytuacji strony, niemniej powoduje stan w którym pozbawiona zostaje możliwości kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej. Strona nie przedstawiła dowodów pozwalających stwierdzić, że pomimo zaistniałego sporu, bez wsparcia ze strony władz publicznych, może kontynuować działalność i to w rozmiarach pozwalających zabezpieczyć ją przed zniknięciem z rynku wystawienniczego w perspektywie krótko czy też średniookresowej.

Organ odwoławczy zgodził się z zarzutem strony, że uzasadnienie decyzji organu I instancj i nie odpowiada art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Jednakże w jego ocenie stopień dostrzeżonych naruszeń nie uzasadnia uchylenia tej decyzji organu podatkowego I instancji, albowiem analiza przebiegu postępowania pozwala stwierdzić, iż nie mogły one wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji przedstawił istotne dla sprawy okoliczności, jak ponoszenie strat oraz zerwanie umowy dzierżawy gruntów, a także wyjaśnił, że nie może udzielić pomocy de minimis jeżeli podatnik znajduje się w trudnej sytuacji w rozumieniu wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw.

Zdaniem SKO należy podkreślić, że rozstrzygnięcie sprawy nie zostało oparte na zasadzie uznania administracyjnego, albowiem organ podatkowy nie może udzielić żadnej z form pomocy de minimis przedsiębiorcy zagrożonemu.

W dniu 6 kwietnia 2010 r. A Sp. z o.o., działająca przez pełnomocnika – adwokata M. J., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...], zarzucając naruszenie:

1. art. 207 § 2 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez nierozpatrzenie sprawy co do jej istoty

2. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez:

1) nieuprawnione przyjęcie, że udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej miałoby wpływ na wymianę handlową pomiędzy Państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej,

2) nieuprawnione przyjęcie, że Spółka przy pomocy środków własnych ani środków, które mogłaby uzyskać od właścicieli nie jest w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą jej przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku w perspektywie krótko lub średnioterminowej,

3) nieuprawnione przyjęcie iż spór pomiędzy Skarbem Państwa reprezentowanym przez Prezydenta Miasta C. a Spółką w sprawie "mocy wiążącej" umowy dzierżawy z dnia 22 kwietnia 1995 r. powoduje stan, w którym, Skarżąca pozbawiona zostaje możliwości kontynuowania prowadzonej działalności gospodarczej,

3. naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez działanie uchybiające zasadzie zaufania obywateli do organów podatkowych.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego postanowienia,

2) zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 207 § 2 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej Skarżąca na wstępie podniosła kwestię "okresu czasowego, który winien być badany przez organ podatkowy". Skarżąca zarzuciła SKO, że nie rozpatrzyło merytorycznie zarzutu, iż organ I instancji oceniając możliwość udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, winien być oceniać przesłanki istniejące w momencie składania przez nią wniosku, a nie zaś okoliczności późniejsze. Podkreśliła, iż złożyła wniosek o udzielenie jej przedmiotowej ulgi w 2007 r. "w konkretnej sytuacji finansowej" Zdaniem Skarżącej zasadność jej wniosku z marca 2007 r. powinna być rozpatrywana w kontekście jej ówczesnej sytuacji oraz okoliczności wskazanych w tym wniosku. Natomiast zarówno organ podatkowy I instancji jak i organ podatkowy II instancji oceniały przedmiotowy wniosek w świetle okoliczności dotyczących sytuacji Spółki w 2009 r. W ocenie Skarżącej takie działanie organów podatkowych obu instancji jest nieuprawnione i niedopuszczalne. Sytuacja podmiotów gospodarczych jest zmienna, a zachodzące zmiany zależne są od wielu czynników. Wobec tego nie można oceniać zasadności wniosku złożonego przez Spółkę na podstawie okoliczności mających miejsce klika lat po złożeniu tego wniosku.

Skarżąca podkreśliła również, iż w 2007 r. organ podatkowy I instancji uznał jej sytuację finansową za dobrą. Zdaniem Skarżącej oznacza to, że organ podatkowy I instancji uznał, iż w 2007 r. była "w wystarczająco dobrej kondycji finansowej aby ubiegać się o pomoc de minimis". Natomiast rozpatrując jej przedmiotowy wniosek z 2007 r. we wrześniu 2009 r. i w lutym 2010 r. organy podatkowe I i II instancji doszły do przekonania, że sytuacja Skarżącej nie pozwala na udzielenie jej pomocy de minimis . W ocenie Spółki jej sytuacja w 2007 r. pozwalała na udzielenie jej pomocy de minimis i przyznanie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego. Jednakże organ podatkowy II instancji całkowicie pominął rozważenie sytuacji Spółki w 2007 r. i oparł swoją ocenę na sytuacji finansowej w 2009 r. Ponadto SKO pobieżnie potraktowało zarzut w tym zakresie sformułowany przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu podatkowego I instancji.

Następnie Skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy II instancji analizując zasadność jej wniosku na podstawie okoliczności istniejących w 2009 r. całkowicie zignorował "powszechnie znany fakt rozpoczęcia się w 2008 r. kryzysu gospodarczego", który podniosła w swym piśmie z dnia 16 lipca 2009 r. Zdaniem Skarżącej konsekwencją tej okoliczności była konieczność rozważenia przez organ II instancji możliwości zastosowania przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy wytycznych wspólnotowych dotyczących rozszerzenia zakresu pomocy de minimis tj. stworzenia szczególnego rodzaju pomocy de minimis z uwagi na ogólnoświatowy kryzys gospodarczy. Skarżąca podniosła, że zasady przyznawania tej szczególnej pomocy de minimis określone zostały w pkt. 4.2.2 Komunikatu Komisji - Tymczasowych wspólnotowych ram prawnych w zakresie pomocy państwa ułatwiające dostęp do finansowania w dobie kryzysu Finansowego i gospodarczego (Dz. Urz. UE z 2009 r. 16/01) oraz, że organ II instancji w żaden sposób nie rozważył czy Spółka spełnia przesłanki określone w tym dokumencie komunikacie. Spółka zarzuciła, że SKO całkowicie pominęło, iż pomoc de minimis przewidziana w tym komunikacie może być udzielana również przedsiębiorcom, którzy są zagrożeni.

W uzupełnieniu powyższych zarzutów naruszenia art. 207 § 2 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, Skarżąca dodatkowo podniosła, że organ II instancji nie rozważył istnienia przesłanki ważnego interesu strony, a jedynie ogólnikowo wskazał, że z odesłania zawartego art. 67 b § 1 Ordynacji podatkowej nie wynika, by organ podatkowy rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy na podstawie art. 67 b §1 pkt 2 Ordynacji był zobowiązany do analizowania przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

Ponadto Skarżąca podniosła, iż SKO nie odniosło się w żaden sposób do jej argumentacji, że wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, na które powoływał się organy podatkowe obu instancji, posługują się terminem "przedsiębiorstwa zagrożonego" nie "przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji", o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) w sprawie stosowania art. 87 i 88 do pomocy de minimis.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej Skarżąca podniosła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto, iż ewentualna pomoc spółce zakłócać będzie konkurencję przez wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. Jednakże SKO nie zbadało czy faktycznie przyznanie Spółce ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego skutkowałoby naruszeniem konkurencji. Zdaniem Skarżącej organ II instancji przyjął, w oparciu o bliżej nie znane dowody, iż taka sytuacja miałaby miejsce. Organ II instancji nie badał charakteru działalności Spółki, pochodzenia kontrahentów spółki. Natomiast specyfika branży targowej wskazywałaby raczej na brak wpływu na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.

Skarżąca zarzuciła, że bezpodstawny jest wniosek organu II instancji, iż przy pomocy środków własnych ani środków, które mogłaby uzyskać od właścicieli nie jest w stanie powstrzymać strat, które bez zewnętrznej interwencji władz publicznych prawie na pewno doprowadzą jej przedsiębiorstwo do zniknięcia z rynku. Według Skarżącej organ II instancji posłużył się sformułowaniem pochodzącym z wytycznych wspólnotowych nie wskazując, jakie konkretnie okoliczności pozwalają na przyjęcie takiego wniosku.

W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej Skarżąca wskazała, że od lat była zyskownym przedsiębiorstwem wywiązującym się ze swych zobowiązań również publicznoprawnych. Z uwagi na nadzwyczajne zdarzenie jakim była katastrofa budowlana [...], w marcu 2007 r. złożyła wniosek o udzielenie jej ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, tj. o umorzenie podatku od nieruchomości za 2006 r, względnie o rozłożenie tego podatku na raty. Wydana w wyniku rozpatrzenia tego wniosku decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...], gdyż organ podatkowy nie dokonał analizy sytuacji Spółki. Następna decyzja Prezydenta Miasta C. z dnia [...] również została uchylona z uwagi na dowolność działania organu podatkowego. W 2007 r. organ podatkowy I instancji uznawał sytuację Spółki za wystarczająco dobrą i umożliwiającą jej wywiązanie się z obowiązków podatkowych. Oceny tej co do zasady nie zakwestionował organ II instancji.

Kolejna decyzja Prezydenta Miasta C. rozstrzygająca wniosek skarżącej została wydana dopiero w dniu [...], Wówczas organ podatkowy I instancji uznał, że Spółka znajduje się w trudnej sytuacji i w związku z tym jej wniosek nie może zostać uwzględniony. Zdaniem Skarżącej oznacza to, że. organ I instancji, który uprzednio odmawiała umorzenia jej zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości za 2006 r. z uwagi na jej dobrą sytuację Spółki, stwierdził, iż w 2009 r sytuacja jest tak zła, iż nie ma możliwości przyznania pomocy de minimis.

Skarżąca podniosła, że zmiana jej sytuacji wynikła "z upływu czasu i czynników takich jak kryzys gospodarczy". Skarżąca stwierdziła, ze wykorzystywanie przez organy podatkowe tych okoliczności (upływu czasu), które jej zdaniem "powstały na skutek działania organów", należy uznać naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów.

W odpowiedzi na skargę z dnia 6 maja 2010 r. SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Odnosząc się do zarzutu, że organy podatkowe powinny oceniać przesłanki udzieleni ulgi w spłacie zaległości podatkowej w oparciu o stan faktyczny istniejący w momencie złożenia wniosku, SKO stwierdziło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie była podnoszona teza przeciwna, zgodnie z którą ocena istnienia przesłanek do uwzględnienia wniosku stron o umorzeme zaległości podatkowej musi uwzględniać stan sprawy istniejący w dacie wydania decyzji. Na poparcie tej tezy SKO powołało wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 roku, sygn. akt II FSK 1413/07, wyroki WSA w Warszawie z dnia: 5 czerwca 2007 sygn. akt III SA/Wa 1670/05, z dnia 23 lipca 2004 r. sygn. akt III SA/Wa 950/03, oraz wyrok NSA z dnia 28 listopada 2000 roku, sygn. akt I SAlKa 1458/99.

SKO nie zgadza się z zarzutem Skarżącej, iż rozstrzygając sprawę nie wzięło pod uwagę przyczyn ubiegania się przez nią o umorzenie zaległości podatkowych. Zdaniem SKO przeczy temu treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie stwierdza się, że główną przyczyną trudności strony jest katastrofa budowlana, jaka miała miejsce w roku [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że dostrzegł konsekwencje tego zdarzenia uznając, że strona utraciła zdolność do generowania zysków, co znalazło potwierdzenie w szczególności w wynikach finansowych strony za lata 2006, 2008 i części roku 2009. Trudności spowodowane katastrofą budowlaną spotęgowane zostały koniecznością zapłaty odszkodowań oraz niezaplanowanej spłaty kwoty [...] zł tytułem wykrytych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. zaległości podatkowych. W efekcie strona zaczęła tracić zajmowany przez siebie rynek, co znalazło odzwierciedlenie w szczególności w przychodach, jakie strona osiągała w latach 2005, 2006, 2008 oraz za sześć miesięcy roku 2009.

SKO w K. nie zgadza się również z zarzutem, że organy podatkowe uznały sytuację finansową Spółki z roku 2007 za dobrą. SKO podkreśliło, iż nigdy nie wypowiadało się w ten sposób w decyzjach wydawanych w przedmiotowej sprawie. Takie stwierdzenia zawierały decyzje Prezydenta Miasta C.. Jednakże te decyzje organu podatkowego I instancji zostały uchylone w kolejnych postępowaniach odwoławczych. Ponadto po zgromadzeniu niezbędnych dowodów Prezydent Miasta C. zmienił swe zapatrywanie co do okoliczności faktycznych sprawy.

Odnosząc się do zarzutu nie uwzględnienia wytycznych Komunikatu Komisji – Tymczasowych wspólnotowych ram prawnych w zakresie pomocy państwa ułatwiającej dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego SKO stwierdziło, że te wytyczne w przedmiotowej sprawie nie maja zastosowania. Zgodnie z pkt 4.2.2 tych wytycznych pomoc państwa jest zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. b) Traktatu zostaną spełnione wszystkie warunki wymienione w pkt 4.2.2 lit. a-h. Jednym z tych warunków jest aby pomoc była przyznawana w postaci programów pomocowych. Natomiast Skarżąca nie wskazała programu, na podstawie którego wnioskowana przez nią ulga mogłaby być jej udzielona.

SKO podkreśliło, że pomoc de minimis nie mogła być udzielona na podstawie jakiegokolwiek programu pomocy, lecz jedynie na podstawie programu opracowanego w oparciu o wytyczne Komunikatu Komisji – Tymczasowych wspólnotowych ram prawnych w zakresie pomocy państaw ułatwiających dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego, lub do tych wytycznych dostosowanego i przedłożonego w wykazie programów do 31 lipca 2009 r. Ponadto SKO podkreśliło, że koniecznym warunkiem udzielenia pomocy de minimis na podstawie tych wytycznych jest aby w dniu 1 lipca 2008 r. przedsiębiorca nie był zagrożony. Natomiast Skarżąca w tej dacie była przedsiębiorcą zagrożonym na skutek katastrofy budowlanej z roku [...] oraz "wykrycia przez organy podatkowe zaległości podatkowej w kwocie [...] zł."

Skoro nie uchwalono programów pomocowych, w oparciu o które Spółka, mogłaby otrzymać pomoc de minimis w formir umorzenia zaległości podatkowych, a także na skutek ustalenia, że na dzien 1 lipcca 2008 r. była przedsiębiorcą zagrożonym, SKO w K. uznało, że załatwiając przedmiotową sprawę nie może uwzględnić wytycznych Komunikatu Komisji Tymczasowych współnotowychram prawnych zakresie pomocy państwa ułatwiających dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego.

Odnosząc się do zarzutu pominięcia rozważań w przedmiocie istnienia przesłanek ważnego interesu strony organ odwoławczy stwierdził, że organy podatkowe, rozpatrując wniosek o udzielenie pomocy de minimis nie są zobowiązane do analizowania przesłanek udzielania ulg podatkowych, określonych wart. 67a Ordynacji podatkowej, a więc ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego i w tym zakresie powołało się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2008r., sygn. akt I SA/GL 353/08 (niepubl.). SKO wskazało, że te kryteria mogą być przyjęte przez organ podatkowy w sprawie o udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej na zasadzie de minimis, jednakże pomoc ta nie mogła być stronie udzielona ze względu na przepis art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. art. 87 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004r. Nr 90 poz.86412) oraz Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji. Skoro strona nie mogła otrzymać pomocy de minimis, to prowadzenie rozważań w przedmiocie jej ważnego interesu oraz interesu publicznego było niecelowe, albowiem nawet wówczas, gdyby zostały stwierdzone, pomoc nie zostałaby na tej zasadzie udzielona.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej SKO stwierdziło, że możliwość zakłócenia konkurencji poprzez wpływ na handel między Państwami Członkowskimi wynika z faktu, iż zaległości podatkowe, których umorzenia strona żąda, powstały na skutek posiadania przez nią majątku wykorzystywanego dla prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotem tej działalności w przeważającej części jest organizacja targów i wystaw, którą mogą prowadzić również podmioty z innych państw członkowski Unii Europejskiej, jak też przez inne podmioty krajowe na rzecz podmiotów z państw członkowskich. Wobec tego wnioskowana przez spółkę ulga ma charakter selektywny, albowiem jej udzielenie nie zwolni innych podatników, prowadzących działalność na tym rynku lub noszących się z takim zamiarem, z obowiązku zapłaty podatku. Organ odwoławczy stwierdził, iż w tej sytuacji udzielanie Skarżącej wnioskowanej ulgi stawia ją w lepszej sytuacji, w porównaniu z konkurentami obecnymi na rynku lub wchodzącymi na ten rynek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję lub postanowienie z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Wobec tego stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej p.p.s.a.). Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a.

Skargę należy uznać nieuzasadnioną.

Przedmiotem sporu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego I instancji, którą odmówiono Skarżącej umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami. Okolicznością bezsporną jest to, że Skarżąca jest przedsiębiorcą, a wymieniona zaległość podatkowa powstała w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.

W podstawie prawnej decyzji, odmawiającej uwzględnienia żądania Skarżącej, organ podatkowy pierwszej instancji powołał art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Przepisy art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zawarte są w rozdziału 7a zatytułowanym "Ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych" Dodanie do ustawy Ordynacja podatkowa, z dniem 1 września 2005 r., rozdziału 7a podyktowane było zamiarem prawodawcy całościowego uregulowania w jednym miejscu problematyki przyznawania przez organ podatkowy różnych rodzajów ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Skutkiem wprowadzonej zmiany było też wyraźne rozróżnienie zasad przyznawania ulg podatkowych przedsiębiorcom od warunków ich udzielania pozostałym kategoriom podatników. Do podatników nie będących przedsiębiorcami zastosowanie ma od 1 września 2005 r. przepis art. 67a § 1, natomiast do podatników prowadzących działalność gospodarczą - przepis art. 67b § 1.

Zgodnie z art. 67b § 1 wymienionej ustawy organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a:

1) które nie stanowią pomocy publicznej;

2) które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis;

3) które stanowią pomoc publiczną:

a) udzielaną w celu naprawienia szkód wyrządzonych przez klęski żywiołowe lub inne nadzwyczajne zdarzenia,

b) udzielaną w celu zapobieżenia lub likwidacji poważnych zakłóceń w gospodarce o charakterze ponadsektorowym,

c) udzielaną w celu wsparcia krajowych przedsiębiorców działających w ramach przedsięwzięcia gospodarczego podejmowanego w interesie europejskim,

d) udzielaną w celu promowania i wspierania kultury, dziedzictwa narodowego, nauki i oświaty,

e) będącą rekompensatą za realizację usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym powierzonych na podstawie odrębnych przepisów,

f) na szkolenia,

g) na zatrudnienie,

h) na rozwój małych i średnich przedsiębiorstw,

i) na restrukturyzację,

j) na ochronę środowiska,

k) na prace badawczo-rozwojowe,

l) regionalną.

m) udzielaną na inne przeznaczenia określone na podstawie § 6 przez Radę Ministrów.

Z wyżej przywołanych przepisów wynika, że ulgi podatkowe w ramach pomocy de minimis udzielane są na zasadach uznania administracyjnego, a nadto, że ich przyznanie nastąpić winno w zakresie i na zasadach określonych w aktach prawa wspólnotowego (bezpośrednio obowiązujących), dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony został pogląd, że kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2002 w sprawie III SA 830/00). Potwierdza to również piśmiennictwo. Wskazuje się, że ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki - Odmowa umorzenia zaległości podatkowej - uznaniowość decyzji organów podatkowych, Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58). Kontrolą sądu, w rozpatrywanym przypadku, objęta zatem będzie ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia podstaw prawnych i zasad udzielenia, bądź odmowy udzielenia ulgi podatkowej przez organy podatkowe. Ocenie podlega zarówno poprawność postępowania dowodowo-wyjaśniającego, jak i wynikających zeń konkluzji. Decyzja winna także zawierać uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia. Uzasadnienie takie nie może się opierać na ogólnych stwierdzeniach, musi zawierać motywy potwierdzające zasadność dokonanego przez organ wyboru. Wskazane w decyzji motywy wyboru nie będą podlegać sądowej kontroli.

W konsekwencji powyższych rozważań należy uznać, że odmowa udzielenia ulgi, w ramach przysługującego organowi uznania, nie jest możliwa bez przeanalizowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, do której odsyła przepis art. 67b § 1 Ordynacji podatkowej, tj. bezpośrednio obowiązującego aktu prawa wspólnotowego, dotyczącego pomocy w ramach zasady de minimis.

Takim aktem prawa wspólnotowego, do którego stosowania wyraźnie odsyła przepis art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U. UE L z 2006 r. nr 379.5). Stosownie do art. 6 tego aktu prawa wspólnotowego, rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2007 r. i jest ono w całości wiążące oraz bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Ponadto w przypadku przedsiębiorstw zagrożonych organ podatkowy musi uwzględnić również przepisy pkt 9 - 11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z 1 października 2004 r.).

. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne w pełni uzasadniają ocenę organów podatkowych obu instancji, że Spółka jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji, w rozumieniu przepisów prawa wspólnotowego. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem Skarżącej, że załatwienie przedmiotowej sprawy przez organy podatkowe trwało stosunkowo długo. Jednakże nie oznacza to, że podejmując ostatnią decyzję organ podatkowy I instancji mógł abstrahować od ustaleń faktycznych, obrazujących sytuację spółki z momentu rozstrzygania sprawy. Organ był bowiem zobowiązany orzec w oparciu o taki stan faktyczny, a także stan prawny, jaki obowiązywał w tym momencie tj w lutym 2010 r. Wobec tego uznać należy za zbędne rozważanie obecnie, czy w chwili złożenia wniosku tj. w 2007 r. spółka była czy nie była przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji.

Zdaniem Sądu, prawidłowo także uznał organ odwoławczy, że stan trudnej sytuacji ekonomicznej spółki zaistniał wcześniej niż 1 stycznia 2008 r., a więc – nie był następstwem zjawisk kryzysowych, dla przeciwdziałania którym Unia Europejska przedsięwzięła działania, określone m. in. w Tymczasowych wytycznych z 2009 r. Świadczy o tym sama data złożenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych i okres w jakim powstania zaległości podatkowe objęte tym wnioskiem.

Wobec powyższego pominięcie przy rozstrzyganiu tej sprawy możliwości stworzonych w celu udzielenia pomocy podmiotom dotkniętym ogólnoświatowym kryzysem ekonomicznym było w pełni uzasadnione.

Abstrahując od powyższego należy zaznaczyć, iż domagając się zastosowania stworzonych w celu udzielenia pomocy podmiotom dotkniętym ogólnoświatowym kryzysem ekonomicznym rozwiązań prawnych, Skarżąca zaprzeczyła swemu wcześniejszemu żądaniu ocenienia jej sytuacji ekonomicznej wyłącznie według stanu z lutego 2007 r.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, ze zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy, a zatem zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej należy uznać za nieuzasadniony.

Również za nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 207 § 2 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej poprzez niezałatwienie sprawy co do jej istoty. Błędnym jest przekonanie Skarżącej, że decyzja odmowna jest decyzją niezałatwiającą sprawy co do jej istoty. Wniosek strony o udzielenie jej ulgi, polegającej na umorzeniu zaległości podatkowej w ramach pomocy de minimis, w oparciu o przepis art. 67 b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, został bowiem rozpoznany i rozstrzygnięty merytorycznie (co do istoty) zaskarżoną decyzją i poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji. Okoliczność, że decyzjami tymi nie uwzględniono żądania podatnika, nie odbiera im waloru decyzji załatwiających sprawę ci do istoty.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd podziela pogląd, że długotrwałość rozpoznawania sprawy i zmienność poglądów prezentowanych przez organ pierwszej instancji, nie sprzyjały budowaniu zaufania do organów podatkowych. Jednakże Sad uznał, iż nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej : P.p.s.a.).

Z powyższych względów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i oddalił ją na podstawie art. 151 P.p.s.a.