Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 521/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 36 i art. 37 ustawy
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 6 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Powiatu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) maja 2007 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w sprawie ustalenia dla Powiatu Rz. opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podstawą ustalenia opłaty był art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm./. Zastosowanie tego przepisu było konsekwencją zbycia przez Powiat działki nr 157/07 położonej w obr. 213 w Rz. w okresie przed upływem 5 lat od chwili uchwalenia planu miejscowego obejmującego swoim zakresem także wskazaną działkę. Plan miejscowy uchwalony został uchwałą Rady Miasta Rz. z dnia 8 października 2002 r., nr [...], natomiast zbycie działki nr 157/67 miało miejsce w dniu 26 października 2006 r. Zaistnienie tych okoliczności dawało podstawę do ustalenia opłaty. Ponieważ decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2007 r. określała opłatę w sposób prawidłowy, to brak było podstaw do uwzględnienia odwołania.

Z decyzją SKO nie zgodził się Powiat. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił skarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji naruszenie przepisów formalnych i materialnych. W szczególności, art. 10, art. 24 ust. 1 pkt 1 i 4, art. 67, art. 68, art. 89 § 2 k.p.a. oraz art. 174 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a także art. 1 pkt 7, art. 2 pkt 1 w związku z art. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm./. Z tych powodów Powiat R. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Równocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie wskazując za argumentację jak w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że merytoryczna analiza podniesionych w skardze zarzutów może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy ustalone zostanie, że skarżona decyzja nie narusza prawa formalnego.

W rozpoznawanej sprawie ocena zarzutów skargi musi być poprzedzona stwierdzeniem, że decyzja SKO nie posiada wad, które skutkować musiałyby usunięciem jej z obrotu prawnego.

Akta sprawy potwierdzają, że decyzja SKO zapadła w postępowaniu odwoławczym, które zostało wszczęte na skutek odwołania Powiatu. Przepisy k.p.a. stanowią, że odwołanie może pochodzić tylko od strony. Jeżeli strona jest osobą prawną lub inną jednostką organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej, to odwołanie ma być wniesione przez organ, który jest należycie reprezentowany.

W sprawie ze skargi Powiatu odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] wniósł zarząd tej jednostki. Zatem stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym /Dz.U. nr 142 z 2001 r., poz. 1592 ze zm./ odwołanie to powinno być podpisane przez starostę. Zalegające w aktach sprawy odwołanie podpisane jest przez Przewodniczącego Zarządu Powiatu. Sąd przyjmuje, że spełnia ono prawem określone wymagania.

Brak polegający na niewłaściwym oznaczeniu organu reprezentującego Powiat powinien być usunięty przez organ odwoławczy przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy. SKO tego braku nie usunęło i rozpoznało odwołanie. Stwierdzić należy, że takie działanie nie narusza prawa w sposób mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Skutkiem takiego ustalenia musi być stwierdzenie, że skarżona decyzja zapadła w postępowaniu, które mogło być skutecznie wszczęte.

Merytoryczna analiza skargi musi prowadzić do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Szczególnie Sąd nie może zgodzić się z poglądem, że organy orzekające o opłacie z tytułu wzrostu wartości działki nr 157/67 na skutek uchwalenia planu miejscowego naruszyły przepisy postępowania pozbawiając Powiat możliwości uczestniczenia w toczącym się postępowaniu oraz nie wyjaśniając sprawy w dostateczny sposób, zwłaszcza nie prowadząc w sprawie rozprawy oraz przyjmując wadliwie sporządzony operat przez rzeczoznawcę majątkowego jako podstawę wyliczenia opłaty.

Akta sprawy wskazują jednoznacznie, że strona skarżąca uczestniczyła w postępowaniu będąc powiadamiana o kolejnych czynnościach podejmowanych przez Prezydenta Miasta.

Zarzut niewłaściwego określenia obszaru działki objętej planem może być uznany za zasadny, jednak tylko w tym zakresie, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu własnej decyzji posłużył się formułą około 1040 m2. Z treści operatu wynika, że powierzchnia ta została określona w sposób stanowczy i tylko od niej została ustalona zwiększona wartość działki. Zatem nieprecyzyjne sformułowanie w uzasadnieniu decyzji nie może być przyczyną uwzględnienia skargi, gdyż jest to uchybienie nieistotne.

Sąd nie podziela także poglądu strony skarżącej, domagającego się ustalenia obszaru objętego uchwalonym planem w drodze działań geodezyjnych na podstawie ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, szczególnie art. 36 i art. 37 jednoznacznie określają tryb ustalenia wartości nieruchomości na skutek uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działanie w tym zakresie prowadzą rzeczoznawcy majątkowi. W rozpoznawanej sprawie taki właśnie podmiot sporządził operat szacunkowy, a to oznacza, że działanie takie odpowiada przepisom prawa.

Nietrafne z punktu widzenia prawa jest również żądanie skargi domagające się prowadzenia w sprawie rozprawy. Dokonanie tej czynności procesowej nie jest warunkiem sine qua non ustalenia opłaty. To oznacza, że z zaniechania prowadzenia rozprawy nie można czynić argumentu na rzecz trafności skargi. Wreszcie nie można uznać za trafne stanowiska Powiatu wskazującego na wadliwość prowadzonych przez rzeczoznawcę oględzin przedmiotu wyceny. Czynność ta nie jest oględzinami w rozumieniu prawa procesowego, zatem nie prowadzi jej organ, a tylko podmiot, któremu zlecono sporządzenie wyceny.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.