Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2520/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu
article: art. 77 ust. 3 i ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.C 2012 nr 326 poz 47 art. 90 akapit 1
law: Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowania)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] września 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. uznaje uprawnienie [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. do zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu [....] o nr rej. [...] w kwocie 425 zł (czterysta dwadzieścia pięć złotych), III. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

P [...] Sp z.o.o. pismem z [...] sierpnia 2019 r. wezwała Prezydenta [...] o stwierdzenie uprawnienia do zwrotu 425 zł tj. część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu m-ki [...] nr rej. [...].

Pismem z 13 września 2019 r. organ odmówił zwrotu żądanej kwoty uznając, że roszczenie to się przedawniło.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. akt odmowy zarzucając naruszenie:

- przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a.

- prawa materialnego poprzez zastosowanie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz.1310 – dalej rozporządzenie) w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust.5 Prawo o ruchu drogowym (dalej p.r.d.) i z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

- prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (ob. art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) sprzeciwiającego się opłacie za wydanie pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego.

- prawa materialnego poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, że organ krajowy obowiązany jest pominąć normę krajową sprzeczną z normą wspólnotową, a w tej sprawie sprzeczny z art. 90 akapit pierwszy TWE § 1 ust. 1 rozporządzenia.

Skarżąca wskazała, że jej poprzednik prawny uiścił 500 zł tytułem opłaty za wydanie karty ww. pojazdu, który został zarejestrowany.

Podkreśliła, że obowiązek ten wynikał z § 1 ust. 1 rozporządzenia, które uchylono 15 kwietnia 2006r. na mocy § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) i określono opłatę za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na 75 zł. Podstawą uchylenia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, w którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 p.r.d. oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej polegającą na zawyżeniu wysokości tej opłaty, a więc wykroczeniu poza upoważnienie ustawowe, czym naruszono także art. 217 Konstytucji poprzez pobieranie opłaty niewspółmiernej do rzeczywistych kosztów produkcji i dystrybucji tej karty, co ma charakter podatkowej daniny publicznej.

Powołując się na ww. wyrok i uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07 (opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazd jest sprawą administracyjna, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (tak min. wyrok NSA z 22.12.2011, sygn. akt I OSK 1730/11; NSA z 19.12.2012, sygn. akt I OSK 2091/12; WSA w Opolu z 09.02.2012, sygn. akt II SA/Op 682/11; WSA w Lublinie z 15.02.2011, sygn. akt III SA/Lu 463/10; WSA w Białymstoku z 04.08.2011, sygn. akt II SA/Bk 382/11; WSA w Szczecinie z 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 180/12; WSA w Warszawie z 22 marca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1165/11; WSA we Wrocławiu z 09 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 592/11; WSA w Lublinie z 27 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 890/13) skarżąca 14 sierpnia 2019r. złożyła taki wniosek.

Spółka podkreśliła, że § 1 ust. 1 rozporządzenia był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od początku obowiązywania, bowiem podwyższenie opłaty ponad faktyczne koszty wytworzenia karty stanowiło nową daninę publiczną, co naruszało art. 217 Konstytucji RP, zgodnie z którym daniny mogą być nakładane tylko na podstawie ustawy, a nie aktów podustawowych takich jak rozporządzenia (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2191/12; wyr. NSA z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2194/12; wyr. NSA z 05 grudnia 2014 r, sygn. akt I OSK 1613/12; wyr. WSA w Opolu z 05 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Op 169/12; wyr. WSA w Opolu z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Op 174/12; wyr. WSA w Lublinie z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 982/13).

Dalej – powołując się na orzecznictwo – wskazała, że opłaty pobierane w oparciu o przepisy niekonstytucyjne są w istocie opłatami nienależnymi, co do których zachodzi obowiązek ich zwrotu. Z art. 6 k.p.a. wynika, że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, natomiast art. 8 Konstytucji RP wskazuje, że jest ona najważniejszym źródłem prawa w Rzeczpospolitej Polskiej, co implikuje nakaz stosowania jej bezpośrednio, o ile Konstytucja nie stanowi inaczej. Oznacza to, że organy związane są bezpośrednio Konstytucją i mają obowiązek odmówić stosowania przepisów sprzecznych z ustawą zasadniczą.

Dodała następnie, że Konstytucja RP w omawianym przypadku daje sądom administracyjnym na mocy art. 184, art. 178 ust 1 i art. 8 prawo badania konstytucyjności aktu podustawowego w procesie kontroli legalności decyzji w konkretnej sprawie (por. uchwały NSA z 30 października 2000 r. sygn. akt OPK 13/00, z 18 grudnia 2000 r. sygn. akt OPK 20-22/00), co obejmuje nie tylko kontrolę stosowania, ale i stanowienia prawa (tak w wyroku siedmiu sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I OPS 4/05.

W ocenie skarżącej, organ naruszył też art. 90 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (ob. art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu UE), do którego stosowania był zobowiązany, zgodnie z zasadą nadrzędności nad prawem krajowym oraz bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego. Problematyka ta była rozważana przez ETS, który w postanowieniu z 10 grudnia 2007 r., sygn. akt C-134/07 w sprawie [...] p-ko Gminie Miasta [...] (http://eur-lex.europa.eu) stwierdził, iż art. 90 akapit pierwszy TWE sprzeciwia się opłacie (jak w § 1 ust. 1 rozporządzenia), która jest nakładana w praktyce w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu przywiezionego z innego państwa członkowskiego a nie nabyciem w państwie pobierającym opłatę używanego pojazdu, jeśli jest on tam już zarejestrowany.

Zdaniem strony, wprawdzie Trybunał Konstytucyjny odroczył do 1 maja 2006 r. moc obowiązującą § 1 ust. 1 rozporządzenia, niemniej był on niekonstytucyjny od początku, a sama odmowa zwrotu narusza prawo, jako pozbawiona podstawy prawnej (por. wyroki NSA: z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 52/07; z 17 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1340/07; z 17 lutego 2010 r. sygn. I OSK 590/09).

Dalej skarżąca wskazała, że zwrot opłaty jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Następnie uzasadniła wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

W świetle powyższych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na podstawie art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 718 ze zm.), sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio (§ 1). W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (§ 2).

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie była czynność Prezydenta [...] polegająca na odmowie zwrotu skarżącej - [...] Sp z.o.o. 425 zł stanowiących część uiszczonej opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu m-ki [...] nr rej. [...].

Wskazać należy, że o charakterze opłaty za kartę pojazdu oraz dopuszczalności zaskarżania do sądu administracyjnego aktów wydanych w związku z odmową zwrotu nadpłaty z tego tytułu, jak również o formie procesowej takiego rozstrzygnięcia wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07 (ONSA i WSA z 2008 r. nr 2, poz. 21), w której wyraził stanowisko, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd ten zaznaczył, że wydanie karty pojazdu, tak jak wydanie dowodu rejestracyjnego, jest nierozerwalnie związane z wydaniem decyzji administracyjnej o zarejestrowaniu pojazdu i nie stanowi odrębnej sprawy. Z tego względu, także obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu i o jego istnieniu rozstrzyga organ w toku jej załatwiania. Ma on charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa, a organ jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku. Nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej, gdyż ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w ogóle nie reguluje spraw dotyczących zwrotu opłat, a z k.p.a. nie można wyprowadzić zasady, że każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej.

NSA stwierdził ponadto, że do uiszczania takiej opłaty nie mają zastosowania przepisy ustawy o opłacie skarbowej, jak i ustawy Ordynacja podatkowa. Opłata ta, co do jej istoty nie ma bowiem charakteru podatkowego, gdyż ma na celu zrekompensowanie organowi kosztów wytworzenia i wydania karty pojazdu. W razie jej nieuiszczenia, sankcją jest zwrot podania (wniosku) o rejestrację w trybie art. 261 § 2 k.p.a., a nie egzekwowanie opłaty. Odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu, organ ustosunkowuje się do obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, które strona może poddać kontroli sądu administracyjnego. Oznacza to, że od rozstrzygnięcia pojętego przez organ administracji publicznej przysługuje skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżąca w piśmie z 14 sierpnia 2019 r. wystąpiła z takim żądaniem.

W rozpatrywanej sprawie uiszczenie opłaty nastąpiło w stanie prawnym, opisanym w ww. uchwale. Obowiązek jej wniesienia wynikał z art. 77 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (dalej p.r.d.), który stanowił, że kartę pojazdu dla samochodu innego niż pochodzący od producenta lub importera nowych pojazdów wprowadzonych do obrotu handlowego na terytorium RP, wydaje za opłatą starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium RP. Wysokość takiej opłaty została natomiast określona w akcie wykonawczym wydanym na mocy art. 77 ust. 4 pkt 2 tej ustawy.

Przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych obowiązujące od 1 stycznia 2010 r. - na które powołał się Prezydent [...] w zaskarżonym akcie - w zakresie trybu rozstrzygania o niepodatkowych należnościach budżetowych, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych w uprzednim stanie prawnym, w tym do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 115 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. nr 157, poz. 1241 ze zm.) do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Norma ta nie odnosi się zatem do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy wyłącznie spraw "w toku", a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał decyzyjnego trybu załatwienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjęto, że brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do przepisów, jakie należy stosować do zdarzeń zaszłych przed wejściem w życie nowych przepisów, nie stanowi "luki normatywnej", gdyż powinna ona zostać wypełniona w drodze wykładni przez organy, jednak regułą nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Przyznanie pierwszeństwa zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie, przy czym należy brać pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, ONSA i WSA z 2006 nr 3, poz. 71). Należy kierować się poszanowaniem podstawowej zasady prawa międzyczasowego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit), sprowadzającej się w istocie do zakazu stosowania nowo ustanowionych uregulowań do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tych norm, z którymi to zdarzeniami prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi unormowaniami. Sytuacja, w której prawo działa wstecz, jest też niezgodna z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego. Gdyby do zwrotu należności pobranej - jak w tej sprawie - pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, które nie przewidywały przedawnienia roszczeń w tym zakresie, stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane reżimowi z art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych, przewidującemu decyzyjny tryb rozstrzygania spraw. Skutkowałoby to również tym, że z mocy art. 67 in fine tej ustawy, odpowiednie zastosowanie miałyby przepisy Działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i -powodowałoby konieczność zastosowania terminów przedawnienia określonych w tej ustawie, co z kolei byłoby sprzeczne z przepisami obowiązującymi w dacie pobrania opłaty, które – co wymaga ponownego zaznaczenia - nie określały dla czynności zwrotu opłaty żadnych terminów przedawnienia i w konsekwencji prowadziłoby do pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej.

W prawie administracyjnym o przedawnieniu roszczenia, można mówić wyłącznie wtedy, gdy przepis prawa wyraźnie tak stanowi.

Sąd Najwyższy w motywach wyroku z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt III CZP 24/12 (publ. OSNC 2013/1/5) stwierdził, że od 1 stycznia 2010 r. opłata za wydanie karty pojazdu, o której mowa w ustawie z 20 czerwca 1997 r. p.r.d., stanowi w rozumieniu art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych środki publiczne będące nieopodatkowanymi należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym. Nie ma to zastosowania do opłat nienależnie pobranych przed tym dniem i podlegających zwrotowi. Nie będą to nadpłaty w myśl przepisów Ordynacji podatkowej (art. 72), bo takimi stały się dopiero po 1 stycznia 2010 r., lecz świadczenia pieniężne pobrane bez podstawy prawnej.

Podkreślić zatem ponownie trzeba, że na mocy delegacji określonej w cyt. art. 77 ust. 4 pkt 2 Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Przewidywało ono w § 1 ust. 1, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę 500 zł. Rozporządzenie z dniem 15 kwietnia 2006 r. na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) zostało uchylone. Nowy § 1 określał, że za wydanie karty pojazdu w opisanej sytuacji organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75 zł. Zapadło ono w wykonaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, który orzekł, że: § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. jest niezgodny z: a) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym; b) z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP; a przepis powołanego rozporządzenia traci moc z 1 maja 2006 r. TK podkreślił, że zawyżenie (ponad 75 zł) wysokości opłaty za kartę pojazdu wykraczało poza zakres delegacji ustawowej, zawartej w art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5. Według tych regulacji minister właściwy do spraw transportu został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia wysokości opłat za kartę pojazdu (art. 77 ust. 4 pkt 2), z uwzględnieniem znaczenia tych dokumentów dla rejestracji pojazdów oraz wysokości kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów (art. 77 ust. 5). Wbrew powyższemu Minister Infrastruktury ustalił opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewidział. Tym samym, kwestionowany przepis jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, który nakazuje wydawanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający akt wykonawczy uprawnień ustawodawcy. TK stwierdził też niezgodność ww. regulacji z art. 217 Konstytucji RP, ponieważ ustanowiona opłata stanowi - ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi - daninę publiczną o charakterze podatkowym, a ta materia zastrzeżona jest do regulacji ustawowej.

W świetle przedstawionej argumentacji należało przyjąć, że czynność odmowy zwrotu skarżącej wniesionej opłaty za kartę pojazdu, w wysokości przekraczającej kwotę 75 zł, została dokonana bez podstawy prawnej. Z tej przyczyny organ zobowiązany był przyjąć, że skarżącej przysługuje uprawnienie do zwrotu części uiszczonej kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu, tj. w wysokości przekraczającej koszty związane z drukiem i dystrybucją kart pojazdów, zwłaszcza że w dacie dokonania zaskarżonej czynności obowiązywało już nowe rozporządzenie z 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, które weszło w życie w 15 kwietnia 2006 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 421), ustalające wysokość spornej opłaty na kwotę 75 zł.

W sytuacji bowiem, gdy została stwierdzona niekonstytucyjność przepisu, a nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną tylko z czynnością administracyjną pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu, trzeba zastosować "inne środki", do których odnosi się art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Takim środkiem jest możliwość wystąpienia o zwrot nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu. Przepis ten rodzi bowiem prawo do kwestionowania rozstrzygnięć ukształtowanych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu jeszcze przed orzeczeniem Trybunału stwierdzającego taką niekonstytucyjność (por. wyrok NSA z 24 lutego 2009 r. - I OSK 418/08, LEX nr 518241).

Wskazania wymaga również, że art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) wprowadza zakaz dyskryminacji fiskalnej stanowiąc, że żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Europejskie Trybunał Sprawiedliwości w postanowieniu z 10 grudnia 2007 r. w sprawie: P. K. przeciwko Gminie Miasta J. (C - 134/07, publ. LEX nr 354541) stwierdził, iż art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie (takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu), która jest w praktyce nakładana w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w państwie pobierającym opłatę używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że kwota uiszczona przez [...]powyżej kwoty 75 złotych za wydanie karty pojazdu m-ki [...] nr rej. [...] (425 złotych), była nienależnie uiszczona i należy się jej zwrot.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 146 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie I i II wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a oraz 205 § 1 k.p.a.