Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1937/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 45 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant sekretarz sądowy Agata Putkowska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1533/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do doprowadzenia zabytku do stanu poprzedniego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1533/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie zobowiązania do doprowadzenia zabytku do stanu poprzedniego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wskazano to w motywach cyt. wyroku, [...] Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], zobowiązał [...] do doprowadzenia zabytku do poprzedniego stanu poprzez usunięcie złącza kablowo-licznikowego. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że w trakcie kontroli przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami przeprowadzonej w dniu 18 lutego 2014 r. stwierdzono, że na dz. ew. nr [...] z obrębu [...], w pasie drogowym ul. [...] w [...] znajduje się metalowa szafka złącza kablowo-licznikowego [...] o nr [...].[...] wyjaśniła, że przedmiotowe złącze zostało wybudowane przez nią zgodnie z prawem, na podstawie pozwolenia organu ochrony zabytków zawartego w decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.

Organ I instancji wskazał, że decyzja na którą powołał się inwestor zezwalała na budowę przyłącza elektroenergetycznego biegnącego pod poziomem gruntu w pasie drogowym ul. [...], a nie przedmiotowego złącza kablowo-licznikowego ZKL. Organ ten podał również, że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. odmówił wydania pozwolenia na realizację tego złącza, [...] wniosła odwołanie od tej decyzji a Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w dniu [...] sierpnia 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Z uwagi na fakt, że prace zostały wykonane, w dniu [...] kwietnia 2014 r. [...] Konserwator Zabytków decyzją nr [...] umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie jako bezprzedmiotowe, a zatem przedmiotowe złącze kablowo-licznikowe ZKL zostało wybudowane w warunkach samowoli.

Organ I instancji wskazał ponadto, że złącze umieszczone w bezpośrednim sąsiedztwie Pałacu [...] negatywnie oddziaływuje na odbiór wizualny jednego z najważniejszych obiektów zabytkowego układu ul. [...] w [...]. Z konserwatorskiego punktu widzenia istotne jest przywrócenie na tym obszarze harmonijnego układu przestrzennego i w związku z tym organ wybrał możliwość przewidzianą w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm., Uoz) nakazując przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu poprzez usunięcie szafki ze złączem kablowo-licznikowym.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podał, że przeprowadzone przez inwestora roboty nie mogą zostać zaakceptowane z konserwatorskiego punktu widzenia, gdyż zamontowane urządzenie doprowadza energię elektryczną do posadowionego bez zgody organu ochrony zabytków, wolnostojącego pawilonu handlowego. Nakazany w zaskarżonej decyzji demontaż złącza kablowego ma stanowić jedynie usunięcie niekorzystnych zmian, wprowadzonych przez [...] bez wymaganego pozwolenia. Odwołująca się Spółka posiadała pozwolenie konserwatorskie, ale odnosiło się ono wyłącznie do robót związanych z realizacją przyłącza elektroenergetycznego pod powierzchnią ziemi. Przywołano inną decyzję nakazującą usunięcie kiosku handlowego przy ul. [...] przy prawym skrzydle Pałacu [...], eksponując iż ona także została utrzymana w mocy przez Ministra.

Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11, art. 45 ust. 1 pkt 2 Uoz poprzez przekroczenie uznania administracyjnego i utrzymanie w mocy decyzji nakazującej skarżącej Spółce usunięcie złącza kablowo-licznikowego ZKL o nr [...], pomimo iż samo złącze nie narusza substancji zabytku i nie spowoduje zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, tylko umożliwia dostarczanie energii elektrycznej do obiektu, którego usunięcia domagają się organy konserwatorskie;

- art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12 Uoz poprzez przyjęcie, że posadowienie szafki ze złączem kablowym w pobliżu elewacji zabytkowego Pałacu [...] przy ul. [...][...] w Warszawie wymaga zgody konserwatora zabytków.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

W motywach tego wyroku wskazano, że bezsporne jest, iż założenie urbanistyczne ul. [...] w [...] jest wpisane do rejestru zabytków. Sąd wojewódzki przywołał treść art. 4 Uoz w aspekcie celów ochrony zabytków, wywodząc z niego, iż organy administracji publicznej mają obowiązek zapewnić warunki umożliwiające trwałe zachowanie zabytków, jak również zapobiegać zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków czy udaremniać niewłaściwe korzystanie z zabytków, czyli przeciwdziałać utracie zabytków. Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 Uoz, obowiązkiem nadzoru konserwatorskiego jest kontrola przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących zabytków i opieki nad zabytkami, z możliwością podejmowania określonych ustawowo działań, jeżeli jest to konieczne ze względu na szczególną wagę sprawy, zgodnie z art. 42 tej ustawy. Zgodnie natomiast z treścią z art. 36 ust. 1 pkt 1 i 11 Uoz prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru oraz podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.

Sąd wojewódzki w swym wyroku podkreślił, że objęcie ochroną konserwatorską poprzez wpisanie układu urbanistycznego do rejestru zabytków nie oznacza, że na terenie tym zabronione są jakiekolwiek działania, w tym wykonywanie robót budowlanych w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Powyższe oznacza, że każdorazowo przed wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na wykonywanie tych robót przez organ architektoniczno – budowlany, inwestor musi uzyskać zgodę (w formie decyzji) organu konserwatorskiego, który oceni dopuszczalność realizacji robót (w tym budowy) pod względem wpływu na zachowanie walorów zabytkowych chronionego obszaru.

Za całkowicie uprawnione uznano stanowisko organów konserwatorskich, że złącze kablowo-licznikowe o nr [...] zostało wybudowane bez stosownej zgody organu konserwatorskiego. WSA w Warszawie podkreślił, że skarżąca Spółka w dniu 30 września 2014 r. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę przyłącza elektroenergetycznego na działce nr [...] i [...] obręb [...] przez ul. [...] w [...]. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] o odmowie zezwolenia skarżącej Spółce na budowę przyłącza elektroenergetycznego na działce nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Warszawie. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję.

Sąd wojewódzki stwierdził ponadto, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...],[...] Konserwator Zabytków wydał nakaz właścicielom pawilonu handlowego przywrócenia do poprzedniego stanu zabytku - układu urbanistycznego ul. [...] w Warszawie - poprzez usunięcie umieszczonego niezgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków i opieki nad zabytkami kiosku handlowego przy prawym skrzydle Pałacu [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] sierpnia 2013 r. Decyzje te pozostają w obrocie prawnym, bowiem wyrokiem VII SA/Wa 1272/14 (nieprawomocnym na czas wydawania wyroku w sprawie VII SA/Wa 1533/15) oddalono skargę.

Sąd wojewódzki wskazał następnie, że w przypadku, gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu, wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa we wskazanym art. 36 ust. 1 Uoz, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności albo zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie, zgodnie z przepisem art. 45 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy. Przy ustalaniu zakresu nakazanej ingerencji konserwator powinien mieć na uwadze wymóg proporcjonalności. Wspomniana ingerencja ma bowiem charakter restrykcyjny, prowadzi mianowicie do ograniczenia prawa własności przysługującego dysponentowi zabytku wpisanego do rejestru.

Stwierdzono dalej w wyroku, że przy wydawaniu nakazu konserwator powinien w sposób szczegółowy wykazać, dlaczego w jego opinii doprowadzenie zabytku do poprzedniego albo do jak najlepszego stanu wiąże się z podjęciem takich, a nie innych czynności. To, że art. 45 ust. 1 Uoz posługuje się w swej treści wyrażeniami nieostrymi – w szczególności sformułowaniem "do jak najlepszego stanu" – oznacza zdaniem WSA w Warszawie jedynie tyle, że ustalenie przesłanek rozstrzygnięcia ma charakter uznaniowy. Dopiero prawidłowe ustalenie przesłanek (w oparciu o kryteria takie, jak dla decyzji uznaniowej) powoduje, że samo rozstrzygnięcie (na gruncie art. 45 ust. 1 Uoz) ma charakter związany. Przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 Uoz jest bowiem ochrona przestrzeni zabytkowej – założenia urbanistycznego, obowiązkiem konserwatora jest doprowadzenie jej albo do stanu pierwotnego (co w praktyce oznacza usunięcie zmian lub naniesień obiektów budowlanych), albo też, nakazanie doprowadzenia zabytkowego układu urbanistycznego do jak najlepszego stanu. Sąd wojewódzki skonstatował, że przepis art. 45 ust. 1 Uoz przewiduje tylko dwa, rozłączne uprawnienia decyzyjne wojewódzkiego konserwatora zabytków. Może on nakazać przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności (pkt 1), albo zobowiązać do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie (pkt 2). Wybór jednej z tych dwóch opcji uzależniony jest od tego, czy działania przy zabytku doprowadziły do stanu, który w ogóle nie może być akceptowany z punktu widzenia wartości zabytku, czy też do stanu, który mimo jego nielegalnego rodowodu można do wymagań ochrony konserwatorskiej odpowiednio dostosować, co wymaga podjęcia określonych, dodatkowych działań, wskazanych przez konserwatora.

Zdaniem sądu pierwszej instancji stanowisko konserwatora zabytków uznające za konieczne nałożenie obowiązku doprowadzenia zabytku do poprzedniego stanu poprzez usunięcie przedmiotowego złącza, zostało uzasadnione w przekonujący sposób w nawiązaniu do decyzji o wpisie do rejestru zabytków układu urbanistycznego ul. [...] w [...]. W ocenie sądu wojewódzkiego słusznie uznały organy konserwatorskie, że szafka z urządzeniem technicznym umieszczona w bezpośrednim sąsiedztwie Pałacu [...] negatywnie oddziaływuje na odbiór wizualny jednego z najważniejszych obiektów zabytkowego układu, co w konsekwencji może spowodować uszczerbek dla wartości zabytku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - [...], która zaskarżyło powyższe orzeczenie w całości.

Sądowi pierwszej instancji na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie wniesienia skargi kasacyjnej: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., aktualnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa) zarzucono naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 45 ust. 1 pkt 1 Uoz poprzez uznanie, że szafka z urządzeniem technicznym umieszczona w bezpośrednim sąsiedztwie Pałacu [...] negatywnie oddziaływuje na odbiór wizualny zabytku i może powodować jego uszczerbek, wobec czego organy konserwatorskie były uprawnione do wydania decyzji nakazującej usunięcie złącza kablowo-licznikowego.

Z uwagi na powyższe skarżąca Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 Ppsa, a także o zasądzenie od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zrealizowane złącze kablowo-licznikowe nie jest sprzeczne z ochroną konserwatorską układu urbanistycznego ulicy [...] w [...], a organy swoimi działaniami usiłują uniemożliwić dostarczanie energii elektrycznej dla klienta Spółki, chcąc także uniemożliwić działanie pawilonu handlowego, który w ich ocenie negatywnie wpływa na zachowanie wartości zabytkowych założenia budowlanego.

W ocenie Spółki zbudowany przez skarżącą obiekt – złącze kablowe można poprawić – dostosować do wymagań ochrony konserwatorskiej, tak aby nie naruszało ogólnego założenia urbanistycznego ulicy. Organy konserwatorskie miały przekroczyć granice uznania, skoro ich zamiarem jest usunięcie obiektu handlowego, do którego Spółka dostarcza energię elektryczną, co stanowić ma szykanę.

Skarga kasacyjna w istocie powtarza treść samej skargi w nieco innym uporządkowaniu treści poszczególnych akapitów.

W czasie rozprawy pełnomocnik Ministra wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu, albowiem zgodnie z treścią art. 183 § 1 Ppsa Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd drugiej instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. W rozpoznawanej sprawie żadnej z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie dostrzeżono, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami.

Nie jest uzasadniony zarzut, postawiony – w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 Ppsa – naruszenia art. 45 ust. 1 pkt 1 Uoz. Zarzut ten dodatkowo przez Autora skargi kasacyjnej nie został formalnie ujęty w aspekcie treści art. 174 pkt 1 Ppsa. Podstawa kasacyjna przewidziana cyt. przepisem została bowiem określona alternatywnie w formie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W wywiedzionej przez skarżącą Spółkę skardze kasacyjnej jako formę zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazano obie postaci objęte przepisem art. 174 pkt 1 Ppsa, przy czym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wywiedziono w jaki sposób sąd wojewódzki miałby dopuścić się wadliwej wykładni art. 45 ust. 1 pkt 1 Uoz, ani też jaka miałaby być prawidłowa wykładnia cyt. przepisu.

Zgodnie z treścią art. 45 ust. 1 ustawy Uoz w brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji, "W przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję: 1) nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności, albo 2) zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie".

Prawidłowo i bezspornie ustalił sąd wojewódzki, że założenie urbanistyczne ul. [...] w [...] jest wpisane do rejestru zabytków. Trafne są także wywody sądu pierwszej instancji odnośnie skutków objęcia tej ulicy ochroną konserwatorską. W judykaturze zasadnie wskazuje się, że wpisanie do rejestru zabytków układu urbanistycznego jest wpisem obszarowym, a nie indywidualnym, co nie oznacza, że obiekty znajdujące się na takim obszarze nie podlegają ochronie zabytków. Wprost przeciwnie, wpis obszarowy oznacza, że ochronie prawnej podlegają wszystkie znajdujące się na tym obszarze obiekty. Inny natomiast jest tylko zakres ochrony takich obiektów niż obiektów wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków. W przypadku wpisu obszarowego ochronie podlegają zewnętrzne cechy obiektów (tworzące substancję zabytkową, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2011 r., II OSK 2152/10, LEX nr 1152142).

Nie została w skardze kasacyjnej zakwestionowana okoliczność, wedle której objęte decyzją nakazową organu I instancji złącze kablowo-licznikowe zlokalizowane w pasie drogowym ul. [...] w [...], wybudowano bez zgody organu konserwatorskiego. Decyzje wydane w tej kwestii – odmawiające stosownego zezwolenia [...] – mają charakter prawomocny, skoro skarga Spółki w tej kwestii została prawomocnie oddalona wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r., VII SA/Wa 1253/15. Zarzut odnośnie działań organów obu instancji w kierunku zlikwidowania pawilonu handlowego klienta Spółki o tyle nie może zostać uwzględniony, ponieważ wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., VII SA/Wa 1272/14, oddalono skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nakazującej doprowadzenie zabytku - układu urbanistycznego ulicy [...] w [...] do poprzedniego stanu, poprzez usunięcie umieszczonego niezgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zabytków i opieki nad zabytkami kiosku handlowego. Z urzędu dodać należy, iż skargę kasacyjną na ten ostatni wyrok oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 października 2016 r., II OSK 950/15.

Uzasadnione w tych warunkach było stwierdzenie sądu a quo, że wykonanie powyższego złącza zostało dokonane w warunkach samowoli z punktu widzenia konserwatorskiego. Zasadnie WSA w Warszawie wskazuje, że przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 Uoz jest bowiem ochrona przestrzeni zabytkowej – założenia urbanistycznego, obowiązkiem konserwatora jest doprowadzenie jej albo do stanu pierwotnego (co w praktyce oznacza usunięcie zmian lub naniesień obiektów budowlanych), albo też nakazanie doprowadzenia zabytkowego układu urbanistycznego do jak najlepszego stanu. Skoro skarżąca Spółka nie uzyskała zezwolenia właściwego organu konserwatorskiego na wykonanie oznaczonych robót budowlanych przy zabytku – układzie urbanistycznym ul. [...] w [...], a konserwator zabytków uznał, że wykonana w warunkach samowoli szafka z urządzeniem technicznym umieszczona w bezpośrednim sąsiedztwie Pałacu [...] negatywnie oddziaływuje na odbiór wizualny jednego z najważniejszych obiektów zabytkowego układu, co w konsekwencji może spowodować uszczerbek dla wartości zabytku, to nietrafne jest zarzucanie sądowi pierwszej instancji niewłaściwego zastosowania art. 45 ust. 1 pkt Uoz. Nie jest uzasadniony ponadto wywód o przekroczeniu granic uznania. Skoro prawomocnie nakazano usunięcie pawilonu handlowego, do którego Spółka przy pomocy przedmiotowego złącza kablowo-licznikowego doprowadzała energię, a brak było pozwolenia konserwatorskiego na zrealizowanie takiego złącza, to istniały podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 Uoz. Podzielić także należy stanowisko organów konserwatorskich, że urządzenie to negatywnie oddziaływuje na otoczenie zabytku.

Dodatkowo chybione są wywody skargi kasacyjnej – w dużej zresztą mierze powtarzalne z treścią samej skargi do sądu wojewódzkiego (w praktyce oznaczone poszczególnymi akapitami elementy skargi zostały w skardze kasacyjnej niemalże in extenso przywołane raz jeszcze, w nieco innej kolejności) – odnoszące się do braku podstaw zastosowania art. 45 ust. 1 pkt 2 Uoz. Zarzutu naruszenia tego przepisu nie podniesiono w petitum skargi kasacyjnej, cyt. przepis nie stanowił ponadto elementu podstawy prawnej decyzji nakazowej organu I instancji.

Te okoliczności prowadziły do wniosku, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.