Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 327/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art 138 par. 1 pkt 1, art 77, art 40 par. 2, art 10 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 327/19

UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W podstawie prawnej organ powołał art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn zm.) - dalej: "K.p.a.", w zw. z art.. 2 pkt 3, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 52, art. 53 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 z późn. zm.) - dalej: "u.p.z.p.".

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Wnioskiem z dnia 24 lipca 2017 r. P Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka") zwróciła się do Burmistrza [...] o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 26/4 w miejscowości [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem dnia [...] października 2017 r. nr [...], stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], Burmistrz [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 26/4 w miejscowości [...], jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone wydaną w postępowaniu odwoławczym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...].

W ocenie organu odwoławczego, organ l instancji wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy, gdyż podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji ustalono na podstawie internetowego serwisu WebEWID Starostwa Powiatowego w [...]. Wydruki te nie mogą stanowić podstawy określenia podmiotów posiadających tytuł prawny do działek nr 32/9, 32/10, 534 i 535, czyli nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto, analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, o której mowa w art. 53 ust. 3 u.p.z.p. wykonano w sposób niepełny, gdyż nie wyjaśniono dostatecznie kwestii zgodności planowanej inwestycji z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska. Wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wymagało jednoznacznej oceny, czy planowana inwestycja jest przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kwalifikacji stacji bazowej telefonii komórkowej dokonuje się z punktu widzenia dwóch kryteriów tj. równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Podstawą ustaleń w tym przedmiocie był przedstawiony przez inwestora dokument pod nazwą "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71)". Dokument ten nie został sporządzony na zlecenie organu prowadzącego postępowanie, a zatem nie miał charakteru opinii biegłego. W ocenie organu odwoławczego sam charakter spornej inwestycji oraz możliwość jej oddziaływania na środowisko w zakresie promieniowania elektromagnetycznego mogłyby przemawiać również za zasadnością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tego rodzaju postępowania są przeprowadzane przez wyspecjalizowane w tym zakresie organy, które mogłyby w sposób wiarygodny ustalić stan faktycznego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Kolegium podniosło też, że dla kwalifikowania przedsięwzięcia, jako mogącego oddziaływać na środowisko ma znaczenie również definicja "miejsc dostępnych dla ludności". Kwestia istnienia miejsc dostępnych dla ludności jest nierozerwalnie związana z możliwością korzystania z prawa własności przez właścicieli nieruchomości będących w zakresie oddziaływania planowanej stacji bazowej. W tym zaś celu niezbędne jest odniesienie się do możliwej zabudowy na terenach sąsiednich. W znajdującej się w aktach sprawy analizie wskazano jedynie, że przedsięwzięcie przewiduje równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP) wyznaczoną dla poszczególnych anten 1699W i 1652W. W dokumentacji wykazano, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten w odległości 70m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Tego rodzaju ustalenie w ocenie organu odwoławczego uznać należało za niewystarczające, gdyż oparto je jedynie na twierdzeniu zawartym w dokumentacji wnioskodawcy. Pomijając już fakt, iż odnosi się ono do pojedynczych anten o mocach od 1000 W do 2000 W i miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 70m od środka elektrycznego w osi głównej promieniowania danej anteny, to organ I instancji nie dokonał żadnych własnych ustaleń odnośnie położenia miejsc dostępnych dla ludności i ich ewentualnej charakterystyki w odniesieniu do planowanej inwestycji.

Wyrokiem z dnia 17 maja 2018 r. II SA/Rz 457/18 Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) oddalił sprzeciw Spółki od wyżej opisanej decyzji SKO.

WSA wskazał, że organ I instancji przyjął, że działki o nr 32/11, 32/12, 32/13, 32/14, i 471 znajdują się w obszarze o promieniu 200 m od granic z działką objętą przedmiotową inwestycją oraz z działką nr 26/3, na której znajduje się istniejąca stacja bazowa i tym samym mogą znajdować się w obszarze oddziaływania obydwu - istniejącej i planowanej inwestycji. Sąd podniósł, że tak określony krąg stron postępowania nie budzi wątpliwości Sądu i nie był kwestionowany w toku postępowania. Z akt administracyjnych wynika, że organ I instancji nie ustalił, komu przysługuje prawo własności działek nr 534, 535, 32/9, 32/10, a zatem nie zapewnił tym podmiotom możliwości udziału w każdym stadium postępowania. Sąd zgodził się również ze stanowiskiem Kolegium odnośnie niepełnej oceny, czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 u.p.z.p. w zw. z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z akt administracyjnych nie wynika by dokonano obliczeń w zakresie kumulacji promieniowania na tym samym sektorze celem dokonania odpowiedniej kwalifikacji prawnej inwestycji w aspekcie oddziaływania na środowisko, a także oceny ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny należy odnieść do ustaleń dotyczących miejsc dostępnych dla ludności. Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem, nie może naruszać granic cudzej nieruchomości. Pionowy zasięg własności gruntowej może ograniczać jedynie porządek prawny, w tym przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ochrony środowiska. Ustalenia w powyższym zakresie winny obejmować (po prawidłowym ustaleniu zasięgu oddziaływania wiązek promieniowania) również stwierdzenie, czy na terenie, na który będzie oddziaływać planowane zamierzenie znajduje się zabudowa, jakiego rodzaju, a także, czy dla działek znajdujących się w tym obszarze wydano decyzje o warunkach zabudowy. Zgodzić należy się ze stanowiskiem SKO, że z uwagi na podnoszone przez strony postępowania zarzuty związane z możliwym negatywnym wpływem inwestycji na zdrowie, organ I instancji powinien rozważyć dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, ewentualnie wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji, dlaczego wystarczające jest posłużenie się dokumentami przedłożonymi przez inwestora.

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...], Burmistrz [...] ponownie ustalił lokalizację wnioskowanej inwestycji celu publicznego, jednakże również i to rozstrzygnięcie zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]. Organ I instancji nie zastosował się do wskazań zawartych ww. wyroku WSA w Rzeszowie oraz poprzednio wydanej decyzji kasacyjnej, gdyż ponownie kwalifikacji przedsięwzięcia dokonał na podstawie dokumentacji przedstawionej przez inwestora oraz opinii biegłego, sporządzonej na rzecz i zlecenie Spółki, które nie czynią zadość kryteriom z art. 84 K.p.a. Ocena, czy planowana inwestycja jest inwestycją wymagającą uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należała do organu, a nie biegłego działającego z umocowania inwestora, która może być pomocna w zakresie ustaleń dotyczących oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko (wyliczeń ewentualnego oddziaływania elektromagnetycznego jej poszczególnych elementów) w powiązaniu ze znajdującymi się w pobliżu inwestycjami tego samego rodzaju.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], Burmistrz [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P sp. z o.o., nr [...] na działce nr 26/4 w miejscowości [...]. Organ I instancji podał, że w dniu 3 września 2018 r. Spółka uzupełniła wniosek, określając m.in. dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko, załączając "Kwalifikację przedsięwzięcia instalacji radiokomunikacyjnej [...] ". Wskazano, że przedsięwzięcie realizowane będzie na wieży kratowej usytuowanej na działce nr 26/4 i polegać będzie na montażu anten sektorowych i anten parabolicznych, zamontowanych na wspornikach antenowych mocowanych do krawężników wieży kratowej oraz urządzeń zasilających, sterujących i nadawczo - odbiorczych w szafach aparaturowych umieszczonych przy wieży, a w skład stacji bazowej wejdą:

1. trzy anteny sektorowe typu ADU4518R7, pracujące w paśmie 900 Mhz, 1800 Mhz, zamontowane do więzy kratowej za pośrednictwem wsporników antenowych;

2. dwie anteny sektorowe typu A2624518R0, pracujące w paśmie 2100 Mhz, zamontowane do wieży kratowej za pośrednictwem wsporników antenowych;

3. cztery anteny radioliniowe: jedna typu VHLP4-18, jedna typu VHLP4-23 oraz dwie typu VHLP2-32, zamontowane do wieży kratowej za pośrednictwem wsporników antenowych;

4. urządzenia zasilające, sterujące oraz aparatura nadawcza, zlokalizowane w szafach aparaturowych przy podstawie.

Ponadto z dokumentacji wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania planowanych anten sektorowych w odległości do 70 m oraz w odległości 150 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, a tym samym planowane przedsięwzięcie zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a na terenie realizacji inwestycji nie występuje przedsięwzięcie tego samego rodzaju. Z tego względu przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W oparciu o dokumentację uzyskaną od Starosty [...] przeanalizowano samodzielnie wpływ planowanej inwestycji na środowisko, sporządzono wyliczenia w zakresie oddziaływania elektromagnetycznego poszczególnych elementów, jak i całej inwestycji z uwzględnieniem istniejących w pobliżu obiektów o podobnej charakterystyce. W tej sytuacji uznano za niezasadne, a żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku na organ orzekający w sprawie lokalizacji inwestycji opinii biegłego. Celem dowodu z opinii biegłego nie jest ustalenie faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie udzielenie organowi administracji publicznej wyjaśnień niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, a z mocy art. 80 K.p.a. organ nie jest związany opinią biegłego. Prowadząc postępowanie wyjaśniające poddano analizie "Sprawozdanie z badań Nr 1/11/OŚ/2015 z pomiarów promieniowania elektromagnetycznego dla celów ochrony środowiska" stacji bazowej telefonii komórkowej nr 5842 [...] na działce nr 26/3 położonej w miejscowości J., oraz kopię dokumentu "Sprawozdanie nr 208/2018/OS z pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych wykonanych w środowisku" stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr 26/3 położonej w miejscowości [...]. We wszystkich punktach pomiarowych wymienionych w dokumentach nie stwierdzono występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartości gęstości i mocy przekraczającej poziom dopuszczalny 0,1 [W/m2].

Organ I instancji podał, że wniosek Spółki był kompletny i spełniał wymogi stawiane przepisami u.p.z.p. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowywania przestrzennego i nie zachodzi obowiązek sporządzenia takiego planu, nie wymaga również uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, a projekt decyzji uzgodniono z właściwymi podmiotami. Analiza urbanistyczna wykazała, że planowane przedsięwzięcie spełnia warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli [...]. Zaskarżonej odwołaniem decyzji zarzucili:

1. naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez pominięcie, że planowane anteny są przystosowane do pracy o mocach dużo większych niż podano w dokumentacji tym bardziej, że przeciętna aktualnie moc anten na sektorze przekracza 10000 W, a sama Spółka popełnia przestępstwa z art. 90 Prawa budowlanego zwiększając moc natychmiast po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, dotyczy to aktualnie kilku tysięcy istniejących stacji bazowych;

2. naruszenie art. 64 ust 3 Konstytucji RP w związku z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska albowiem obszar oddziaływania pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych nie został ustalony, ponieważ gdyż dokumentacja nie zawiera informacji, w jaki sposób dojdzie kumulacji pola elektromagnetycznego z istniejącymi w bardzo bliskim sąsiedztwie stacjami bazowymi telefonii komórkowej spółki [...] ([...], 27, działka nr 26/3) oraz jaki ma to wpływ na wyznaczenie obszaru, o którym mowa powyżej, a inwestor dokonał obliczeń bez uwzględniania istniejącego tła;

3. naruszenie art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez nieuwzględnienie maksymalnych tiltów anten oraz potencjalnie dopuszczalnej zabudowy w odległościach wskazanych w rozporządzeniu;

4. naruszenie art. 52 ust 2 pkt. 1 u.p.z.p. poprzez pominięcie, że mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji, bo nie uwzględnia zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych (brak podania mocy) nakładających się. Wyliczenia nie uwzględniają też błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania od naturalnych przeszkód oraz kumulacji;

5. niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta;

6. Nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej;

7. Niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów;

8. naruszenie art. 7, art. 8, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, niewskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy przy przyjęciu, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy, brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu, brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód, brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia, brak analizy, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...],Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] października 2018 r. Nr [...].

W ocenie organu odwoławczego, wniosek Spółki był kompletny, a podczas długotrwałego postępowania dołączono do materiału dowodowego szereg dokumentów, opinii prawnych oraz analiz przedstawionych przez inwestora. Dokonano również stosownych analiz, których obowiązek przeprowadzenia wynikał z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządziła osobę posiadająca kwalifikacje określone w art. 50 ust. 4 w związku z art. 5 pkt 5 u.p.z.p. i został pozytywnie uzgodniony z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. - w szczególności z [...]. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 u.p.z.p. Kolegium zaznaczyło, że projekt decyzji i procedura jego uzgadniania z właściwymi organami przeprowadzono pod koniec 2017 r., jednakże z uwagi na tożsamość wszystkich parametrów charakteryzujących planowaną inwestycję nie było racjonalnego uzasadnienia by sporządzać nowy projekt decyzji oraz ponawiać dokonane uzgodnienia. Doprowadziłoby to wyłącznie do przedłużenia i tak już długotrwałego postępowania. Głównym zarzutem zarówno do wcześniej uchylanych decyzji organu I instancji jak i do aktualnie zaskarżonej decyzji jest wyrażana w odwołaniach konieczność uwzględnienia przy ocenie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko kumulacji promieniowania z wszystkich anten na poszczególnych azymutach, a nie każdej anteny oddzielnie. Zdaniem Kolegium, zasadnie organ I instancji uznał, że wnioskowane przedsięwzięcie nie jest mogąco potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W znajdującej się w aktach sprawy analizie (strona 5) określono kierunki promieniowania anten na poszczególnych azymutach i stwierdzono, że w odległości 150 m (dla zsumowanej mocy anten na każdym azymucie) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności, to jednak nie umotywowano nawet, na jakiej wysokości w stosunku do terenu - zdaniem organu I instancji - wiązki promieniowania anten będą się znajdowały, a jest to kluczowe ustalenie, na podstawie którego można dopiero przyjąć, czy wiązki te w promieniu 150 m nie wejdą w obszar, który można nazwać obszarem dostępnym dla ludności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MK wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W treści skargi strona skarżąca przytoczyła literalnie treść zarzutów pkt 3 - 7 opisanego wyżej odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2019 r. Sąd dopuścił do udziale w sprawie, w charakterze uczestnika Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) - dalej: "P.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

W opisywanej sprawie zastosowanie znajduje również art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn, które Sąd był zobligowany wziąć pod uwagę z urzędu. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego podlegała uchyleniu, z uwagi na dostrzeżone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, które niewątpliwie mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...], ustalająca na rzecz Spółki lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr 26/4 w miejscowości [...]. Kolegium uznało, że Burmistrz w toku ponownego rozpatrzenia sprawy wykonał wskazania zawarte w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 17 maja 2018 r. II SA/Rz 457/18 oraz wytyczne organu odwoławczego i w konsekwencji ustalił stan faktyczny sprawy, w tym charakterystyczne parametry planowanej inwestycji, zgodnie z wymaganiami stawianymi przepisami prawa.

Zgodnie z art. 40 § 1 K.p.a., pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Stosownie zaś do art. 40 § 2 K.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Treść przytoczonych regulacji nie budzi wątpliwości interpretacyjnych i nie wymaga zatem szerszego wyjaśnienia, że pismo nie zostanie doręczone prawidłowo i w konsekwencji nie nastąpią prawne skutki doręczenia pisma, jeżeli nie zostało ono doręczone przedstawicielowi lub pełnomocnikowi strony, nawet jeżeli zostało ono doręczone stronie (por. postanowienie SN z 24 kwietnia 1997 r., III RN 19/97; wyrok NSA z 26 marca 1998 r., II SA 157/98). Przepis art. 40 § 2 K.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w K.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, a w tym orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (zob. postanowienie SN z 9 września 1993 r., III ARN 45/93).

Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, że w niniejszej sprawie wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego został podpisany przez

AR, zaś do samego wniosku dołączono dokument pełnomocnictwa nr 34/2017 z dnia 27 lutego 2017 r. udzielonego przez WP - pełnomocnika Spółki - AR. Zgodnie z treścią tego dokumentu, pełnomocnictwo miało wygasnąć z chwilą jego odwołania lub z dniem 31 grudnia 2017 r. Organ I instancji prawidłowo uznał złożone pełnomocnictwo za udzielone skutecznie i kierował korespondencję na ręce AR działającej, jako pełnomocnik Spółki. Wraz z pismem z dnia 26 stycznia 2018 r. AR przedłożyła organowi I instancji dokument pełnomocnictwa nr 47/2018 z dnia 29 grudnia 2017 r., do reprezentowania Spółki przed organami administracji publicznej, we wszystkich instancjach, w sprawach związanych z prowadzoną przez Spółkę budową i eksploatacją infrastruktury telekomunikacyjnej. W treści tego dokumentu zawarto zastrzeżenie, że pełnomocnictwo wygasa w przypadku zaistnienia jednego z dwóch wymienionych zdarzeń, tj. z chwilą odwołania pełnomocnictwa lub z dniem 31 grudnia 2018 r. Również i to pełnomocnictwo właściwie zostało uznane przez organ I instancji za udzielone skutecznie, a w konsekwencji pełnomocnikowi doręczono decyzję z dnia [...] października 2018 r. nr [...].

Uszło natomiast uwadze organu odwoławczego, że pełnomocnictwo to wygasło z dniem 31 grudnia 2018 r. Kolegium w tej kwestii nie poczyniło żadnych ustaleń i doręczyło zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...] AR, a zatem osobie niebędącej w tej dacie pełnomocnikiem Spółki w prowadzonym przez SKO postępowaniu odwoławczym. Uchybienie powyższe stanowiło naruszenie art. 7, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 w zw. z art. 40 § 2 K.p.a, bowiem pomimo upływu okresu, na jaki zostało udzielone pełnomocnictwo AR, organ odwoławczy nie zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie, czy temu pełnomocnikowi udzielono dalszego pełnomocnictwa, na co mógł wskazywać dotychczasowy sposób procedowania przez Spółkę w postępowaniu. Kolegium dla poprawności procedowania mogło też doręczyć zaskarżoną decyzję na adres siedziby Spółki wskazany w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi, którego pełnomocnictwo wygasło dla pełnomocnika ma wymiar wyłącznie informacyjny, a organ pominął udział strony w tym postępowaniu, na skutek wyżej opisanych okoliczności (patrz: wyrok WSA w Lublinie z 27.03.2017r., sygn. akt III SA/Lu 6/18, dostępny na str. cbosa).

Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.