Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 202/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
658
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska- Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 02 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Agencji Pracy Tymczasowej [...] na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na rzecz Skarżącego kwotę [...](słownie: [...]) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. (wpływ [...] kwietnia 2021 r.) podmiot powierzający pracę- Agencja Pracy Tymczasowej [...] (dalej skarżący) zwrócił się do Wojewody o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca R. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Wojewoda wydał w dniu [...] sierpnia 2021 r. (data doręczenia skarżącej [...] sierpnia 2021r.) Zezwolenie typ A nr [...] na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. - Agencja Pracy Tymczasowej [...] skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pracę typu A.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie lub ewentualnie oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) – dalej P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.

Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256 ze zm.) – dalej k.p.a. jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.

Skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody po wydaniu (i doręczeniu, por. k. 28) przez organ administracji publicznej zezwolenia na pracę typu A dla cudzoziemca. Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny świadczy o tym, że skarga wniesiona przez skarżącego po ustaniu stanu bezczynności nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Sąd w tym kontekście wskazuje, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął [...] czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS [...], w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia tej uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne wnioskowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres tego postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni podziela ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale o sygn. akt II OPS [...].

Skoro Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez organ rozstrzygnięcia w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę, czyli po ustaniu bezczynności, należało uznać, że skarga była niedopuszczalna. Wydanie przez organ decyzji przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Sąd, w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Sąd z urzędu zwrócił skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]zł, zgodnie z regulacją art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.

/-/ A. Kiersnowska-Tylewicz