Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1203/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Powołane przepisy: article: art. 122
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 4 ust. 1, art. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 49 poz 509
law: Ustawa z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka- Ostrowska Sędzia NSA Józef Kremis Asesor WSA Marta Semiczek ( sprawozdawca) Protokolant: Michał Kazek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi A sp. zo. o. we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 rok, zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] nr [...], II. orzeka, że decyzje wymienione w pkt. I nie mogą być wykonywane, III. zasądza na rzecz Skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 30 907 ( trzydzieści tysięcy dziewięćset siedem ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa we W. częściowo zmieniła decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej okręcającą spółce A podatek dochodowy od osób prawnych za 1997 rok.

Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził zawyżenie kosztów uzyskania przychodów w roku podatkowym 1997 z tytułu:

amortyzacji znaku towarowego A w wysokości [...],

* wydatków poniesionych na realizację inwestycji w obcych środkach trwałych w wysokości [...],

* zakupu usług transportowych oraz spedycji w kwocie ogółem [...],

* nabycia środków trwałych i urządzeń peryferyjnych w wysokości [...],

W uzasadnieniu odwołania Strona podnosi, że organ podatkowy I instancji dokonał oceny zasadności ekonomicznej wydatków z tytułu amortyzacji znaku towarowego oraz wydatków dokonanych na zakup usług transportowych, do czego jako organ podatkowy nie jest powołany. Zdaniem Spółki, w zaskarżonej decyzji brak jest uzasadnienia prawnego ze sfery przepisów prawa materialnego. W art. 15 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawodawca, daje jedynie Ministrowi Finansów delegację do ustanowienia wykazu środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji oraz do określenia sposobu ustalania ich wartości początkowej oraz trybu dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Spółka A w prowadzonej dokumentacji księgowej zastosowała się do uregulowań prawnych i wykonała delegację Ministra Finansów, zatem prawidłowo dokonała wyceny przedsiębiorstwa. Wycena ta oparta na ocenie dwóch rzeczoznawców stanowi prawidłową wartość znaku towarowego.

Zdaniem Strony, w niniejszej sprawie można jedynie mówić o wartości znaku towarowego A a nie o wartości rynkowej zaś przytoczona podstawa prawna decyzji tj. 15 ust. 5 i 6 ustawy o podatku dochodowym w związku z § 6 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Finansów nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Strona poddaje w wątpliwość prawidłowość wyceny sporządzonej przez rzecznika patentowego M. K. Zdaniem biegłego rzeczoznawcy J. P. współuczestniczki pierwotnej wyceny znaku A rzeczoznawca zatrudniony przez Urząd Kontroli Skarbowej przyjął formułę wykorzystywaną do wyceny wartości niematerialnych i prawnych takich jak licencje, patenty i prawa ochronne.

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

Zatem, skoro biegły powołany przez Organ Skarbowy nie jest specjalistą od wyceny znaku towarowego, to jego ustalenia nie mogą być przydatne w zaskarżonej sprawie.

W przeświadczeniu Spółki w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa polegające na zakwestionowaniu rozstrzygnięcia sądowego. Wycena znaku towarowego dla Sądu Rejestrowego nie budziła wątpliwości. Dopiero rozstrzygnięcie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej koryguje wartość wniesionego aportu, co stanowi rażące naruszenie prawa.

Ponadto, Spółka kwestionuje przyczyny wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów opłat za usługi transportowe. Jej zdaniem, powodem takiego rozstrzygnięcia nie może być brak znajomości przez Dyrektora Spółki i jego pełnomocnika wykazu środków transportowych kontrahenta oraz brak właściwej dokumentacji i zastosowanie niewłaściwych stawek podatkowych. Zdaniem Strony należało przeprowadzić dowód z zeznań świadków w osobach D. F. i K. S., współwłaścicieli B. Twierdzenie organu podatkowego I instancji o niemożności przeprowadzenia takiego dowodu jest nieprawdziwe. Ponadto o możliwościach transportowych przewoźnika z Z. G. świadczy ewidencja środków trwałych Spółki B. Jest to szczegółowy wykaz rodzaju posiadanych samochodów wraz z numerami rejestracyjnymi. Dowód ten z niewiadomych powodów został pominięty przez organy skarbowe.

Zdaniem Spółki, organ podatkowy I instancji zastosował niewłaściwą interpretację § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji i nie ustalił, czy drukarka jest urządzeniem peryferyjnym dla komputera. Ponadto- zdanie Strony- sama wymiana starej drukarki na nową drukarkę nie spowoduje ulepszenia środka trwałego w rozumieniu § 6 ust. 3 rozporządzenia. Stary komputer pozostanie stary a jego przydatność nie wzrośnie, więc nie można mówić o ulepszeniu środka trwałego.

Po rozpoznaniu odwołania Izba Skarbowa podtrzymała ustalenia Inspektora Kontroli Skarbowej.

W uzasadnieniu decyzji Izba stwierdza, że niesłuszny jest zarzut Spółki, że organy podatkowe nie mają prawa kontrolować wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej ujętej przez podatnika w ewidencji środków trwałych. Organy podatkowe dokonują kwalifikacji wydatków jako kosztów podatkowych w oparciu o przepisy ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz U. nr 21, z 1993 r. póz. 106 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

amortyzacji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych (Dz U nr 6, póz. 35 ze zm.). Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 5. Takimi przepisami jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, póz. 35 ze zm.). W § 6 ust. 1 pkt 4 cytowanego rozporządzenia, określono, że w razie nabycia wartości niematerialnej i prawnej w formie wkładu niepieniężnego (aportu) za wartość początkową uważa się wartość ustaloną przez podatnika w chwili wnoszenia wkładu nie wyższą jednak od wartości rynkowej.

Zdaniem organów podatkowych, wartość początkowa wniesionego aportu została znacznie zawyżona. Rzeczoznawca powołany przez Spółkę A dokonał wyceny w oparciu o nie zweryfikowane dane dostarczone przez zainteresowany wyceną podmiot tj. Spółkę Cywilną A a stan faktyczny przyjęty przez rzeczoznawców, stanowiący podstawę do wyceny wartości aportu różni się od stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania podatkowego.

W związku z powyższym zaszła konieczność rzetelnego określenia wartości wniesionego aportu. Powołany w charakterze biegłego rzecznik Patentowy M. K. dokonał wyceny wniesionego jako aport znaku słowno-graficznego A i określił jego wartość w kwocie [...].

Zdaniem organu odwoławczego, biegły oparł się na całym materiale zgromadzonym w sprawie przez Inspektora Kontroli Skarbowej, również na danych dostarczonych przez Spółkę A. W Raporcie z wyceny znaku Towarowego A z dnia [...]wziął pod uwagę dane dotyczące Spółki A z okresu 3 lat, tj. lat 1994,1995 i 1996, czyli te same lata, które wzięto pod uwagę przy dokonywaniu wyceny sporządzonej przez s.c. C, lecz w odniesieniu do zakresu ochrony prawnej znaku towarowego, który obejmuje tylko te towary i usługi, które są wymienione w odpowiednich klasach w dokumencie rejestracji wydanym przez Urząd Patentowy, a są to klasy 6, 12,19,39,42. Zatem część zysku wygenerowana ze sprzedaży artykułów z klasy 1,11,17 została odliczona od odpowiednich kwot dochodów netto i dopiero w oparciu o tak ustalone wielkości została dokonana wycena.

Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo zostały zakwalifikowane wydatki w kwocie [...] jako roboty adaptacyjne wykonane w wynajętej nieruchomościach

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

w J. G. i O. Prace adaptacyjne trwały od lutego do [...] Sama Spółka w Protokole z dnia [...] dokonała rozliczenia inwestycji a nie remontu. Zatem termin oraz rodzaj prowadzonych prac wskazuje, że nie były to zwykłe remonty ale prace adaptacyjne i modernizacyjne.

Zatem na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 7, póz. 35 ze zm.) dokonane adaptacje należy zaliczyć do inwestycji w obcych środkach trwałych, które zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt. 1 lit. b ustawy z 15.02.1992 o podatku dochodowym od osób prawnych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Odnośnie usług transportowych - zdaniem Izby - spółka nie wykazała w dostatecznym stopniu ich związku z uzyskaniem przychodów. Izba Skarbowa wywodzi, że kosztami uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, są wydatki które pozostają w bezpośrednim związku ze źródłem przychodów, zostały poniesione w celu jego osiągnięcia oraz są udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości. W niniejszej sprawie oprócz umowy z dnia [...] ze spółką cywilną B oraz faktur obciążeniowych nie istnieją inne dokumenty wskazujące, iż umowa była realizowana. Nie może być dokumentem wystarczającym sama umowa i faktury nie obrazujące rzeczywistego zakresu zakupionych usług transportowych z uwagi na brak w nich opisów informujących o odbytych trasach, ilości przejechanych kilometrów lub ilości faktycznych godzin jazdy. Ponadto w roku 1997 r. Spółka A korzystała również z usług transportowych innych przewoźników niż B, które zostały właściwie udokumentowane.

Zdaniem Izby prawidłowe są w tym zakresie ustalenia Inspektora Kontroli Skarbowej, który usiłował przeprowadzić kontrolę sprawdzającą w firmie B w Z. G. W dniu [...] ustalono, że firma B zakończyła działalność [...]. Firma ta świadczyła usługi tylko dla SMB A i od niej dzierżawiła pomieszczenia w Z. G., przy ul. S. [...]. Próby skontaktowania się Inspektora Kontroli Skarbowej z Panem K. S. w Z. G. również się nie powiodły. Wezwania skierowane do Pana K. S. i Pana D. F. nie zostały odebrane. Także Spółka A do której Inspektor Kontroli Skarbowej skierował zapytanie o miejsce pobytu wspólników B nie udzieliła odpowiedzi. Ponadto, organ podatkowy I instancji dokonał sprawdzenia PIT-28 wspólników firmy B za rok 1997 i stwierdził , że

Sygn. akt SA/Wr 1203/03

wspólnicy wykazali tylko przychody opodatkowane stawką 3,3 % i 9,5 % A natomiast nie wykazali przychodów opodatkowanych stawką 6 %, która jest zgodnie z § 5 ust. 1 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14.12.1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. nr 146, póz. 719 ze zm.), przewidziana do opodatkowania przychodów z działalności wytwórczej, usługowej w zakresie budownictwa lub w zakresie przewozów ładunków taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton, czyli wg deklaracji nie świadczyli usług w zakresie przewozu taborem samochodowym o ładowności powyżej 2 ton. Zatem organ podatkowy I instancji prowadząc postępowanie kontrolne dołożył należytej staranności w celu wyjaśnienia wszystkich aspektów tej sprawy. W związku z powyższym, na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, który zobowiązuje Podatnika do prowadzenia ewidencji rachunkowej zgodnie z odrębnymi przepisami, którymi jest ustawa z dnia 29.09.1994 r. o rachunkowości, a której artykuł 22 ust. 1, określa iż dowody powinny być rzetelne, tj zgodne z rzeczywistym przebiegiem operacji gospodarczych, którą dokumentują i kompletne, zawierające co najmniej dane określone w art. 21 tej ustawy tj. opis operacji gospodarczej oraz jej wartość - prawidłowo- zdaniem Izby nie uznano kwoty [...] za koszty uzyskania przychodów.

Zdaniem organu odwoławczego, również zakupione przez Podatnika trzy zestawy komputerowe składające się z komputera, monitora, kabla, drukarki, CD ROM-u prawidłowo zostały potraktowane jako wydatki na nabycie środków trwałych i urządzeń peryferyjnych. Wydatki poniesione na zakup drukarki i modemu nie mogą zostać zaliczone bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów, ponieważ drukarka nie jest samodzielnym urządzeniem i może jedynie funkcjonować w połączeniu z komputerem. Z powyższego względu jest częścią peryferyjną komputera. Z uwagi na to, że cena jednostkowa nabytych urządzeń peryferyjnych przekraczała [...] i podatnik dokonał wymiany starej drukarki na nową do wcześniej zakupionych zespołów komputerowych, dlatego też, zgodnie z § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 17.01.1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wydatki poniesione na ulepszenie powiększają wartość początkową środka trwałego. Od tak ustalonej wartości, zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy z 15.02.1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych dokonuje się odpisów amortyza-

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

cyjnych stanowiących koszty uzyskania przychodów.

W skardze na powyższą decyzję strona zarzuca naruszenie zarówno prawa procesowego jak i materialnego, a w szczególności art. 121 § 1 i 127 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 15 ust. 6, art. 14 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Naruszenia powyższe miały wpływ na wynik sprawy. Zdaniem strony skarżącej, z powyższych względów zaskarżoną decyzję należy uchylić.

Skarżący wywodzi, że przy wydaniu decyzji doszło do podważenia prawomocnego orzeczenia sądowego - to jest postanowienia sądu rejestrowego który nie kwestionował prawidłowości wyceny znaku towarowego wnoszonego aportem do spółki. Ponadto zarzuca, iż biegły powołany przez organy skarbowe nie miał stosownych kwalifikacji ponieważ nie posiada uprawnień w zakresie wyceny znaków towarowych, ale tylko patentów.

Odnośnie usług transportowych świadczonych przez spółkę cywilną B skarżący wywodzi, że zasadniczy dowód obydwu organów w oparciu o który dokonano rozstrzygnięcia w tym zakresie, w postaci braku zdolności transportowych ze strony w/w przedsiębiorstwa przestał w świetle złożonych w postępowaniu odwoławczym materiałów dowodowych (ewidencja środków trwałych) faktycznie istnieć. Pozostał zatem jedynie zarzut o braku w rozliczeniu rocznym PIT-28, złożonych przez s.c. B, obrotów opodatkowanych zryczałtowaną stawką właściwą dla usług transportowych tj. 6% oraz nieprawidłowego udokumentowania zakwestionowanych wydatków. Wobec tego skarżący stwierdza, że odbiorca usługi nie może odpowiadać za sposób rozliczenia się z Urzędem Skarbowym ze swojej działalności przez usługodawcę, a ponadto posługując opodatkowanie obrotów przez Spółkę B wskazuje na zawyżenie zobowiązania podatkowego przez ten podmiot gospodarczy. Inaczej należałoby założyć, iż kontrahent w ogóle nie świadczył usług transportowych, co jest sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym w postaci zeznań świadków, którym materiały budowlane były bezpośrednio dostarczane. Odnośnie natomiast sposobu dokumentacji Skarżący zarzuca, że zawarta umowa ze Spółką B zawierała postanowienie o zryczałtowanej formie odpłatności i nie może być ona kwestionowana bez ingerencji w zasadę swobody obrotu gospodarczego.

Odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków na remont nieruchomości i urządzeń komputerowych , to skarżący podtrzymuje twierdzenia, że wydatki te nie miały charakteru inwestycyjnego i zmierzały do odtworzenia stanu pierwotnego nieruchomości i urządzeń.

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

W odpowiedzi na skargę Izba potrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Na wezwanie sądu oświadczył, że powołany przez Organy skarbowe Biegły jest pracownikiem naukowym Akademii Ekonomicznej we W. i rzecznikiem patentowym, wobec czego jest uprawnionym do występowania we wszystkich sprawach dotyczących własności przemysłowej a zatem także znaku towarowego.

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we W. przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie w sprawie do tego dnia nie zostało zakończone. Wobec tego - zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 153 poz 1271), sprawa podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. i na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 153 poz. 1270).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest zasadna.

W sprawie bowiem zaistniały podstawy wymienione w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w szczególności wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania.

Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej (art. 7

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126).

Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że zdaniem Sądu, organy podatkowe obu instancji nie uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanego przepisu.

W szczególności nie wyjaśniły w ogóle kwestii charakteru prac przeprowadzonych przez skarżącego na dzierżawionych nieruchomościach. Organy oparły się w tym zakresie wyłącznie na "protokole" z dnia 4 grudnia 1997, nie wyjaśniając sprzeczności tego dokumentu z zapisami księgowymi i nie oceniając jaki prace zostały rzeczywiście przeprowadzone. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 21.05.1998 ( sygn. akt I Sa/Gd 1151/97), że ocena znaczenia dla potrzeb wymiaru podatku dochodowego wydatków podatnika na prace remontowo-budowlane wykonywane w obiekcie budowlanym musi uwzględniać zróżnicowanie takich prac w poszczególnych częściach obiektu. Nie można bowiem poprzez niewątpliwie inwestycyjny (zwiększający wartość środka trwałego) charakter robót wykonanych w części budynku, nadawać robotom wykonanym w innej części taki sam charakter, jeśli z kolei były to zwykłe prace remontowe typu malowanie, czy tapetowanie ścian, naprawy stolarki itp.. Wszystkie działania przywracające pierwotny stan techniczny i użytkowy środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych - można uznać za remont. Natomiast przez ulepszenie należy rozumieć unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, użytkową, jak i przystosowanie składnika majątkowego do wykorzystania go w innym celu niż pierwotne jego przeznaczenie albo nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych. Wobec tego dla prawidłowej oceny stanu faktycznego i ustalenia, czy koszt przeprowadzonych prac został przez podatnika słusznie zakwalifikowany jako koszt uzyskania przychodów należy, co najmniej zbadać, jakie prace zostały przeprowadzone.

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

To samo dotyczy także faktycznego wykonywania usług transportowych. Nie są słuszne twierdzenia organów skarbowych, iż przepisy ustawy o rachunkowości wykluczają ryczałtowe rozliczenie należności za usługi transportowe. W szczególności przywołany przepis art. 22 ustawy o rachunkowości - odnoszący się do dokumentu księgowego - a więc faktury nie zawiera wymogu prowadzenia ewidencji odbytych tras czy ilości przejechanych kilometrów.

O ile zgodzić się należy z twierdzeniem, że związek wydatku z osiąganym dochodem wykazać winien podatnik, to nie ulega wątpliwości, że czynić to może za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych w rozdziale 11 Ordynacji podatkowej. Podatnik w toku postępowania złożył wnioski dowodowe w tym zakresie. Odstąpienie od czynności sprawdzających wobec spółki cywilnej B oraz od przesłuchania - zgodnie z wnioskiem podatnika- jej członków tylko na tej podstawie, iż nie odbierają oni korespondencji stanowi naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej zapewniającego podatnikowi możliwość obrony swoich praw. Jak wynika z wyżej przywołanego art. 122 Ordynacji podatkowej- to na organach podatkowych nie zaś na podatniku ciąży obowiązek przeprowadzenia dowodu. Nie można uznać za "podjęcie wszelkich niezbędnych działań" ograniczenia się do wysyłania wezwań.

Nie można też uznać iż należycie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie wyceny wartości znaku towarowego. Z przedłożonego bowiem przez Izbę Skarbową oświadczenia nie wynika aby osoba powołana w charakterze biegłego posiadała odpowiednie - porównywalne z biegłym działającym na zlecenie podatnika wiadomości specjalne. W szczególności wykonywanie zawodu rzecznika patentowego nie może być uznane za tożsame z posiadaniem wiedzy fachowej w dziedzinie wyceny wartości znaków towarowych.

Zgodnie z art. 4 ust 1. ustawy z z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz. U. z dnia 21 maja 2001 r.) zawód rzecznika patentowego polega na świadczeniu pomocy w sprawach własności przemysłowej osobom fizycznym, osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej. Sprawy te - to zgodnie z art. 1 cyt. Ustawy to 1) uzyskiwanie, zachowywanie, wykonywanie oraz dochodzenie praw odnoszących się do przedmiotów własności przemysłowej, a w szczególności do wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych oraz topografii układów scalonych, a także do znaków towarowych, nazw handlowych i oznaczeń geograficznych, 2 ) zwalczanie nieuczciwej konkurencji w zakresie przedmiotów, o których mowa w pkt 1., zaś rolą rzecznika w tych postępowaniach jest - zgodnie z art. 9 działanie w charakterze pełnomocnika podmiotu.

Sygn. akt I SA/Wr 1203/03

Jak z zacytowanych przepisów wynika ustawową rolą rzecznika patentowego jest reprezentowanie praw podmiotu w odpowiednich postępowaniach administracyjnych i sądowych co nie oznacza obowiązku (i umiejętności) dokonywania wycen. Oczywiście nie oznacza to, że poszczególne osoby wykonujące zawód mnie mogą posiadać innych kwalifikacji szczególnych. Jednakże, wobec podnoszenia przez stronę zarzutu nieprawidłowego wyboru biegłego, posiadanie takich kwalifikacji winno być przez organy wykazane.

Powyższe braki w postępowaniu dowodowym uniemożliwiają ocenę czy należycie ustalono okoliczności faktyczne w sprawie, a zatem, czy prawidłowo dokonano oceny ich skutków prawnych.

Reasumując na skutek naruszenia przepisów proceduralnych organy wydały decyzje niezgodne z prawem. Zaistniały zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego.

Uwzględnienie skargi zobowiązuje Naczelny Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). W tej sprawie poniesione przez skarżących koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi i kosztów zastępstwa procesowego. Ponieważ skarżący nie wykazał innej wysokości kosztów zastępstwa, określono je w wysokości kosztów minimalnych określonych zgodnie § 2 ust 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U nr 212 poz. 2075).

Zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o niemożliwości wykonania uchylonych decyzji.

Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.