Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1116/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Dnia 19 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik Sędzia NSA Ewa Karpińska Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.) Protokolant Halina Modliszewska po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. G. - "A" w C. na decyzję Izby Skarbowej w K. O/Z w C. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej: 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...].- zł ([...] złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Izba Skarbowa w K. Ośrodek Zamiejscowy w C. po rozpatrzeniu odwołania, pełnomocnika A. G. "A" w C. utrzymała w mocy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W tych zaś ramach stwierdzono, że we wniosku datowanym [...] 2002 r. A. G. wniósł o restrukturyzację zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, deklarując jednocześnie opłatę restrukturyzacyjną w wysokości 15 % kwoty należności głównych, żądając równocześnie rozłożenia jej na 11 rat. Wniosek został uzasadniony trudną sytuacją finansową podatnika.

Następnie przedstawiono motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz argumentację zawartą w odwołaniu, która odwoływała się do zarzutów naruszenia prawa materialnego i procesowego.

Przystępując do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w pierwszej kolejności wskazano, że Urząd Skarbowy w L. decyzją z dnia [...] r. nr [...] umorzył postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące zadłużenia A. G. z tytułu podatku od towarów i usług, bowiem uznano, iż nie było one znane na dzień [...] 2002 r.. Odwołanie od tej decyzji nie zostało uwzględnione.

Ostatecznie organ odwoławczy uznał, że skoro A. G. został wyłączony z kręgu podatników uprawnionych do skorzystania z ustawy "oddłużeniowej", to automatycznie został zwolniony z obowiązku uiszczenia opłaty restrukturyzacyjnej, a postępowanie w sprawie rozłożenia jej na raty, jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.

Powyższa decyzja zaskarżona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez pełnomocnika A. G. , który powołując się na zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji.

Na poparcie tego żądania podkreślono, że należności podatkowe ujęte we wniosku o restrukturyzację były należnościami spornymi, znanymi na dzień 30 czerwca 2002 r. zgodnie z art. 2 pkt 3 i art. 6 ustawy o restrukturyzacji. W tych okolicznościach stosownie do art. 15 powołanej ustawy, postępowanie restrukturyzacyjne powinno być zawieszone do czasu zakończenia sporu, jak również ściśle z nim związane postępowanie w sprawie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wniosła o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 19.05.2004 r. pełnomocnicy stron podtrzymali swe dotychczasowe żądania procesowe i argumenty, które naprowadzili na ich poparcie.

Nadto pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty i naprowadzona na nie argumentacja zasługują na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Przechodząc zaś do meritum sprawy zauważyć na wstępie trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny Gliwicach w wyroku z dnia 19 maja 2004 r. o sygn. akt I SA/Ka 1115/03 (nieprawomocny) dokonał oceny decyzji Izby Skarbowej w K. Ośrodka Zamiejscowego w C. z dnia [...] r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w sprawie zaległości w podatku od towarów i usług, wszczętego wnioskiem z dnia [...] 2002 r., który zawierał również żądanie rozłożenia na 11 rat opłaty restrukturyzacyjnej.

Uchylając powyższą decyzję Sąd stwierdził, że odnosi się ona do należności znanych na dzień [...] 2002 r., bowiem z jej uzasadnienia wynika, że kwoty zaległości w podatku od towarów i usług zostały "...wyliczone w protokole pokontrolnym pochodzącym z [...] 2002 r....".

Nadto podzielił stanowisko Izby Skarbowej odnośnie braku możliwości zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego na podstawie art. 15 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców ( Dz.U. nr 155, poz.1287 z późn. zm.), gdyż w tym przepisie jednoznacznie wskazano, że postępowanie zawiesza się w przypadku istnienia należności spornych, a za takie nie można uznać zgłoszonych do restrukturyzacji. Wynika to z art. 2 pkt 4 ustawy o restrukturyzacji, gdzie jednoznacznie wskazano, że za sporne mogą być uznane tylko należności wynikające z decyzji wydanej przed [...] 2002 r., a w rozpatrywanej sprawie kwoty zaległości w podatku od towarów i usług określono w decyzjach wydanych w dniu [...] 2002 r., od których wniesiono odwołania, a następnie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na utrzymujące je w mocy decyzje organu drugiej instancji.

Następnie Sąd rozważając kwestie wzajemnej korelacji przepisów proceduralnych zawartych w ustawie o restrukturyzacji z przepisami Ordynacji podatkowej wywiódł, że art. 15 ustawy o restrukturyzacji reguluje cząstkowo kwestie zawieszenia postępowania restrukturyzacyjnego ograniczając ją tylko do sytuacji, w której istnieją w jej rozumieniu należności sporne. W konsekwencji w innych przypadkach zawieszenie postępowania restrukturyzacyjnego powinno nastąpić na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Zaś organ restrukturyzacyjny winien zawiesić postępowanie restrukturyzacyjne na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdyż wydanie decyzji w postępowaniu restrukturyzacyjnym mogło nastąpić dopiero po rozstrzygnięciu przez sąd zagadnienia wstępnego, którym było ustalenie istnienia, bądź nie istnienia zaległości w podatku od towarów i usług.

Powracając do rozpatrywanej sprawy podkreślić należy, że skoro ten sam skład orzekający uchylił decyzję umarzającą postępowanie w sprawie objęcia restrukturyzacją zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, to działając konsekwentnie musiał uchylić zaskarżoną decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty opłaty restrukturyzacyjnej, bowiem rozstrzygnięcie w tej kwestii uzależnione jest od wcześniejszego, merytorycznego rozpatrzenia wniosku o restrukturyzacje zadłużenia.

Mając zatem na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uwzględniając całokształt sprawy , działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości jak i obciążył Dyrektora Izby Skarbowej w K. kosztami postępowania sądowego.