Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1942/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 ust. 1,4,6, art. 62 ust. 1 i 1a oraz art. 62a ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity
article: art. 71 par. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1629/13 w sprawie ze skargi M.N. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1629/13 oddalił skargę M.N. na decyzję Zastępcy Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości uposażenia.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia 26 kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 78 ust. 1 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), art. 116 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487 ze zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 59, poz. 423 ze zm.) oraz § 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.), przyznał prokuratorowi [...] M.N. uposażenie w łącznej kwocie 6.012,00 zł, na które składa się uposażenie zasadnicze i dodatek za długoletnią służbę wojskową. Z kolei na podstawie art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze oraz na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825), w którym określono, że stanowiskiem równorzędnym pod względem wynagrodzenia i uposażenia, dla potrzeb związanych z obliczaniem dodatku wyrównawczego [...] M.N., właściwe jest stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej – określił wysokość dodatku wyrównawczego dla wymienionego prokuratora na kwotę 3478,38 zł. Łączną kwotę wynagrodzenia, stosownie do art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 56, poz. 339), ustalił na kwotę 9.490,38 zł.

Od powyższej decyzji [...] M.N. wniósł odwołanie do Naczelnego Prokuratora Wojskowego, jako wydanej niezgodnie z treścią przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, a w szczególności z art. 62 ust. 1ea. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, poprzez ustalenie wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej. W uzasadnieniu odwołania podał, że od dnia 4 stycznia 2010 r. pełnił służbę na stanowisku prokuratora Wydziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], które było równorzędne ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Z tego tytułu, decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 5 stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 133, poz. 1099), zostało mu przyznane wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej, tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej. W kolejnych decyzjach Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] ustalających wysokość otrzymywanego wynagrodzenia, wydanych o okresie trzech ostatnich lat, wysokość wynagrodzenia i zasady przyznawania wynagrodzenia nie uległy zmianie. Decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr 835 został zwolniony ze stanowiska prokuratora w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej i z dniem 26 kwietnia 2013 r. wyznaczony na stanowisko prokuratora Wydziału Śledczego Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]. W związku z powyższym Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...] zaskarżoną decyzją z dnia 26 kwietnia 2013 r. nr [...] obniżył mu wysokość wynagrodzenia zasadniczego prokuratora, ze stawki siódmej do stawki czwartej.

Zdaniem odwołującego, organ wydający decyzję ustalającą wysokość dodatku wyrównawczego naruszył, określoną w art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, zasadę ochrony wysokości wynagrodzenia prokuratora obejmującego inne odpowiednio równorzędne stanowisko. Prawo do wynagrodzenia prokuratora, w tym również jego wysokość, jako określone w przepisach prawa, jest prawem nabytym i dlatego raz przyznane wynagrodzenie w określonej stawce, nie może być obniżone do stawki niższej. Ponadto [...] M.N. wskazał, iż z decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 5 stycznia 2010 r. i kolejnych wydanych do dnia 9 stycznia 2013 r. jednoznacznie wynikało, że stanowisko, na którym pełnił służbę i otrzymywał wynagrodzenie było równorzędne ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy, po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), utrzymał w mocy decyzję Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 26 kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości uposażenia [...] M.N. – prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].

W uzasadnieniu decyzji podał, że zgodnie z art. 116 ust. 4 ustawy o prokuraturze, uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy. Uposażenie to jest równe wynagrodzeniu prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (art. 116 ust. 5 w/w ustawy). Ponadto Rada Ministrów na podstawie art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze, wydała rozporządzenie z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825), które uchyliło rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. (Dz. U. Nr 49, poz. 288).

Organ odwoławczy wskazał, że przepisy o uposażeniu żołnierzy są zawarte w Rozdziale 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych. Przepis art. 80 ust. 2 tej ustawy stanowi, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie art. 80 ust. 7 cyt. ustawy wydał rozporządzenie z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz.1298). Stosownie do § 4 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, przy ustalaniu uprawnień do dodatku uwzględnia się miesięczną kwotę uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne żołnierzowi zawodowemu na stanowisku wojskowym, oraz kwotę wynagrodzenia miesięcznego, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku cywilnym. Wysokość porównywanego wynagrodzenia ustala się, przyjmując wynagrodzenie zasadnicze, dodatek funkcyjny, dodatek za długoletnią pracę oraz dodatek specjalny, których zasady wypłacania i wysokość określają odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i ustawy o prokuraturze. Przy czym w odniesieniu do prokuratorów powszechnych, poza przepisami ustawy o prokuraturze, obowiązujące jest w tym względzie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom ( Dz. U .Nr 56, poz. 339).

Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy podał również, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny z dniem 1 stycznia 2010 r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o prokuraturze, powołał [...] M.N. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 grudnia 2009 r. nr [...] wyżej wymieniony został zwolniony z zajmowanego stanowiska [...] – prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w [...] i z dniem 1 stycznia 2010 r. wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej. Jednocześnie, z dniem objęcia obowiązków na tym stanowisku, został mianowany na stopień podpułkownika z grupą uposażenia U 15. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr 835 zwolnił [...] M.N. ze stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i wyznaczył z dniem 26 kwietnia 2013 r. na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale Śledczym.

W ocenie organu odwoławczego, [...] M.N. nigdy nie został przez Prokuratora Generalnego powołany na stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, ponieważ odpowiedniki prokuratur apelacyjnych w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury nie funkcjonują. Zgodnie z art. 116 ust. 2 ustawy o prokuraturze stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska w: 1) Prokuraturze Generalnej i w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej; 2) prokuraturze okręgowej i w wojskowej prokuraturze okręgowej; 3) w prokuraturze rejonowej i w wojskowej prokuraturze garnizonowej.

Z dniem rozformowania wydziałów do spraw przestępczości zorganizowanej, przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, dotyczący prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej – stał się przepisem martwym.

Zdaniem Zastępcy Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego, decyzja Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...], na którą powołuje się [...] M.N., formalnie nie była decyzją o przyznaniu mu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej, tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej, wraz z dodatkiem za długoletnią pracę, lecz była decyzją o ustaleniu uposażenia (wojskowego) wymienionemu oficerowi, wydaną na podstawie art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Nie można stwierdzić, że [...] M.N. nabył jakiekolwiek prawo do wynagrodzenia. W okresie pełnienia zawodowej służby wojskowej jako oficer posiada wyłącznie prawo do uposażenia wojskowego. Wysokość tego uposażenia jest zmienna, co ma wpływ również na dodatek wyrównawczy. Wysokość tego dodatku jest zależna w każdym czasie od porównywanego wynagrodzenia prokuratora prokuratury powszechnej. Jeżeli zatem [...] M.N. na mocy stosownej decyzji kadrowej przestał pełnić służbę prokuratorską w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, tj. wydziale do spraw przestępczości zorganizowanej wojskowej prokuratury okręgowej, to tym samym odpadła podstawa prawna do ustalenia, że równorzędnym stanowiskiem dla wymienionego prokuratora jest stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej.

[...] M.N. nigdy nie miał ustalonej stawki wynagrodzenia, gdyż w ogóle nie było to możliwe. Przepisy ustawy o prokuraturze, w szczególności dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych, bezpośrednio nie dotyczą prokuratorów wojskowych będących oficerami. Dlatego też nie znajduje zastosowania, w odniesieniu do tej grupy prokuratorów wojskowych (będących oficerami), norma wyrażona w art. 62 ust. 1ea tej ustawy. Zasada wyrażona w art. 62 ust. 3 ustawy o prokuraturze, z której jednoznacznie wynika, że przepisy art. 62 ust. 1-2 tej ustawy stosuje się do prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, niebędących oficerami, a contrario przesądza o braku stosowania tych przepisów, a więc i art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, względem prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami – w tym [...] M.N. Przepisy ustawy o prokuraturze, dotyczące zasad wynagradzania prokuratorów powszechnych mają zastosowanie w odniesieniu do prokuratorów wojskowych, będących oficerami, tylko w sposób pośredni, w sytuacji ustalania porównywanego wynagrodzenia i uposażenia wojskowego, o czym była mowa wcześniej. Przepisy ustawy o prokuraturze w żadnym przypadku nie mogą stanowić dla prokuratorów wojskowych będących oficerami samodzielnej podstawy roszczeń w zakresie uposażenia wojskowego, gdyż względem nich stosuje się właściwe przepisy uposażeniowe ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi M.N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 116 ust. 1 i 4 w zw. z art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze oraz w zw. z art. 79 i art. 80 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury;

2) przepisów prawa materialnego, mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania. Podał, że stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej, mimo braku w strukturze organizacyjnej wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury odpowiednika Prokuratury Apelacyjnej powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, zgodnie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia za stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury – było równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej. Z tego tytułu, decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 5 stycznia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom, ustalono mu wysokość wynagrodzenia zasadniczego przysługującego na zajmowanym stanowisku równorzędnym stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, w stawce siódmej, tj. w najniższej stawce wynagrodzenia zasadniczego prokuratora prokuratury apelacyjnej. Jednocześnie w decyzji tej, zgodnie z zasadami określonymi w art. 116 ust. 4 i 5 ustawy o prokuraturze, określono wysokość uposażenia wojskowego wraz z dodatkiem wyrównawczym dla prokuratorów. Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...], w okresie od dnia 5 stycznia 2010 r. do dnia 9 stycznia 2013 r., tj. do dnia wydania decyzji nr [...], wydał szereg decyzji ustalających wysokość otrzymywanego wynagrodzenia. W decyzjach tych wysokość przyznanego na zajmowanym stanowisku wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej oraz zasady przyznawania wynagrodzenia nie uległy zmianie. Zmiana przepisów, tj. treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokość dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia za stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, nie miała wpływu na ustalenie zasad określenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego.

Zdaniem skarżącego, ponieważ doszło do wyznaczenia go na niższe stanowisko służbowe, stosownie do treści art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, powinien skorzystać z ochrony wysokości uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego. Przepisy art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. K 27/12, gwarantują mu ochronę wysokości jego wynagrodzenia i zmiany w ustroju prokuratury (likwidacja pionu do spraw przestępczości zorganizowanej w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury) nie mogą tego prawa naruszać.

Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy o prokuraturze, prokurator nabywa prawo do stawki siódmej jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej – w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Żaden z tych przypadków nie dotyczy skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że ustawa o prokuraturze normuje kwestie związane z działalnością i organizacją prokuratury, obowiązkami i prawami prokuratorów oraz odpowiedzialnością dyscyplinarną prokuratorów. Rozdział 8 w/w ustawy zawiera unormowania szczególne dotyczące prokuratorów wojskowych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury. Oznacza to, że przepisy tego rozdziału, odmiennie niż przepisy rozdziałów poprzednich, regulują kwestie związane z pełnieniem służby na stanowisku prokuratora w wojskowej jednostce organizacyjnej prokuratury, tj. wyznaczaniem, przenoszeniem i zwalnianiem ze stanowisk służbowych, delegowaniem prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, kar dyscyplinarnych za przewinienia dyscyplinarne i wykroczenia.

Z art. 116 ust. 1 ustawy o prokuraturze wynika, że do prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, stosuje się w sprawach nieuregulowanych niniejszą ustawą przepisy dotyczące żołnierzy zawodowych lub służby okresowej z zastrzeżeniem ust. 4 i 5. Z kolei art. 116 ust. 4 w/w ustawy stanowi, że uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy.

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że stosunek służbowy prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest stosunkiem mieszanym, gdyż jest normowany przez dwie ustawy: ustawę o prokuraturze, a poprzez treść art. 116 ust. 1 tej ustawy, również przez ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Skarżący pełnił zawodową służbę wojskową. W stosunku do niego miał zastosowanie art. 111 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Przepis ten stanowi, że prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, wyznacza na stanowiska służbowe, przenosi i zwalnia z nich Minister Obrony Narodowej na wniosek Naczelnego Prokuratora Wojskowego, w trybie określonym w przepisach ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz od posiadanej opinii służbowej, a żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu na pełnienie służby stałej, w zależności od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu służby.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie, istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy przyznanie skarżącemu decyzją Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 5 stycznia 2010 r. nr [...] (i kolejnymi decyzjami wydanymi do dnia 9 stycznia 2013 r.), na podstawie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom, wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej (tj. w wysokości odpowiadającej najniższej stawce wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej), daje skarżącemu status równy prokuratorowi apelacyjnemu – w oparciu o art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea i art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze oraz czy w decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 26 kwietnia 2013 r. i w utrzymującej ją w mocy decyzji Zastępcy Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia 13 czerwca 2013 r. powinna zostać zachowana stawka siódma wynagrodzenia – właściwego dla prokuratora apelacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podał również, iż analiza przepisów art. 62 ust. 1ba oraz ust. 1eb ustawy o prokuraturze prowadzi do wniosku, że prokurator nabywa prawo do stawki siódmej wynagrodzenia zasadniczego jedynie w dwóch przypadkach: albo poprzez wyznaczenie na stanowisko w prokuraturze apelacyjnej (gdzie stawka siódma jest stawką najniższą), albo poprzez odpowiednio długi staż w prokuraturze okręgowej – w wyniku którego po kolejnych pięcioletnich okresach pracy prokurator otrzymuje wynagrodzenie zasadnicze w stawkach od czwartej do ósmej. Dodać przy tym należy, iż aby osiągnąć poziom stawki siódmej, która w prokuraturze apelacyjnej jest przedostatnia pod względem wysokości, prokurator powinien przepracować na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej 15 lat.

Skarżący, jakkolwiek odwołuje się do powyższych przepisów, to swoje prawo do zachowania siódmej stawki wynagrodzenia zasadniczego wywodzi z faktu prawnego – wydanej w jego sprawie decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia 5 stycznia 2010 r. nr [...], mocą której, na podstawie art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom, przyznano mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że powyższa stawka została przyznana skarżącemu nie jako stała stawka wynagrodzenia przysługująca z mocy przepisów ustawy o prokuraturze lecz jako stawka przyznana na podstawie stosownego rozporządzenia, w związku z wykonywanymi przez niego zadaniami w określonej komórce prokuratury okręgowej – Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i wynikała wprost z przypisania skarżącego, będącego prokuratorem okręgowym, do tego Wydziału. Nie można przyjąć, aby takie przypisanie skarżącemu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej, na mocy przepisu rozporządzenia, na okres pełnienia służby w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], pozwalało na uznanie, że zajmował on wówczas stanowisko równorzędne (w pojęciu hierarchicznym) ze stanowiskiem prokuratora apelacyjnego. Rozstrzygnięcie to uprawniało skarżącego jedynie do otrzymywanie uposażenia w stawce siódmej, w okresie pełnienia służby w tym Wydziale.

Odmienne stanowisko prowadziłoby do wniosku, że nie wyłącznie ustawa o prokuraturze (art. 62 ust. 1ba oraz ust. 1eb), ale także akt niższej rangi, jakim jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2012 r., poz. 825), kreuje zasady nabywania statusu prokuratora apelacyjnego. Na mocy tego rozporządzenia (a także uchylonego przez nie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 marca 2010 r. - Dz. U. Nr 49, poz. 288 oraz poprzedzającego go rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. - Dz. U. Nr 56, poz. 460), prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej przysługiwał niejako dodatkowy "bonus" z tytułu pełnienia służby w tej specyficznej komórce organizacyjnej wojskowej prokuratury okręgowej, w postaci przyrównania ich uposażenia do wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej. Innymi słowy prokuratorzy ci nie nabywali prawa do siódmej stawki wynagrodzenia zasadniczego, jako najniższej w prokuraturze apelacyjnej, gdyż nie spełniali ku temu warunków ustawowych, a jedynie nabywali uprawnienie do otrzymywania wynagrodzenia prokuratora prokuratury apelacyjnej przez okres wykonywania obowiązków w komórce organizacyjnej właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Z chwilą zakończenia wykonywania obowiązków w powołanej komórce organizacyjnej, przedmiotowe uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia przestało przysługiwać i z tego powodu zaskarżone decyzje, wydane w związku z objęciem przez skarżącego stanowiska w innym Wydziale w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...], nie mogły przyznać mu wynagrodzenia zasadniczego w stawce siódmej. Nabycie na podstawie powyższych przepisów prawa do otrzymywania siódmej stawki wynagrodzenia zasadniczego było ściśle ograniczonym uprawnieniem, przyznanym jedynie na czas pracy danego prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej w komórce organizacyjnej, właściwej w sprawach przestępczości zorganizowanej. Zwiększenie stawki wynagrodzenia było zatem jedynie czasowe.

Wobec powyższego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, brak jest podstaw do powoływania się przez skarżącego na zasady zawarte w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP i regulacje dotyczące praw nabytych, w tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt K 27/12, gdyż skarżący nie nabył stałego prawa do stawki siódmej, albowiem nigdy nie został on wyznaczony na stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej, ani też nie posiadał odpowiednio długiego stażu pracy w prokuraturze okręgowej, aby takie stanowisko uzyskać. Stawka ta przysługiwała mu jedynie na okres pracy w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, wbrew stanowisku skarżącego, jego uprawnienia do dalszego zachowania siódmej stawki wynagrodzenia nie można także wyprowadzać z treści art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze. Przepis ten stanowi, że jeżeli przed objęciem stanowiska prokuratorskiego prokurator zajmował inne, odpowiednio równorzędne, stanowisko prokuratorskie lub sędziowskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu na stanowisku zajmowanym poprzednio. Jak wyżej wskazano, w przypadku skarżącego nastąpiła jedynie zmiana wydziału w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...]. Skarżący od 2010 r. nadal piastuje niezmiennie stanowisko prokuratora okręgowego. Zmiana wydziału w ramach Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] nie spowodowała zmiany jego statusu prokuratorskiego. Wyżej wymienione uregulowania ustawy o prokuraturze nie zezwalają na zachowanie przez skarżącego – na obecnie zajmowanym przez niego stanowisku – siódmej stawki wynagrodzenia. Możliwości takiej nie można również wywodzić z art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyż sytuacja skarżącego nie dotyczy wyznaczenia na stanowisko służbowe w strukturze wojskowej, ale w strukturze organów ścigania. Przepis art. 79 odnosi się do żołnierzy wyznaczonych na stanowisko zaszeregowane do niższej grupy uposażenia, co wprost wynika z jego treści, a nie – jak twierdzi skarżący – na niższe stanowisko służbowe. Zgodnie z definicjami zawartymi w art. 6 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, o tym czy stanowisko jest wyższe czy równorzędne decyduje stopień etatowy tego stanowiska, a nie grupa uposażenia. Przywołanie przez skarżącego art. 79 cyt. ustawy jest w niniejszej sprawie nieuprawnione , gdyż w istocie spór, co do wysokości wynagrodzenia skarżącego, nie wynika z jego stanowiska w wojsku (ta sama grupa zaszeregowania), ale wyznaczenia go, w określonej sytuacji, do innego wydziału w ramach tej samej prokuratury. Spór ten można zatem rozstrzygnąć jedynie w oparciu o przepisy ustawy o prokuraturze.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.N. i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię:

1) art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz.1599 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. Nr 133 poz. 1099), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 56, poz. 460), polegającą na uznaniu, że wymienione akty prawne nie przyznawały skarżącemu pod względem wynagrodzenia statusu równego prokuratorowi prokuratury apelacyjnej oraz na uznaniu, że siódma stawka uposażenia była przyznana skarżącemu jedynie czasowo, na okres pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] – takie rozumienie przepisów stoi w sprzeczności z ich literalnym brzmieniem, które wskazuje, że przyznanie skarżącemu statusu równego pod względem uposażenia z prokuratorem prokuratury apelacyjnej na mocy cytowanych powyżej rozporządzeń podlega ochronie i gwarancjom przewidzianych przez przepisy ustawy o prokuraturze;

2) art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającą na uznaniu, że przyznanie uposażenia w postaci siódmej stawki skarżącemu nie podlega ochronie jako prawo nabyte w sytuacji zmiany ustroju prokuratury i nie powinno być zachowane, podczas gdy brzmienie powołanych powyżej przepisów wskazuje, że w sytuacji zmiany ustroju prokuratury wolno przenieść prokuratora na równorzędne stanowisko lub w stan spoczynku z zachowaniem pełnego wynagrodzenia otrzymywanego na stanowisku, które uległo likwidacji.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem pierwszej instancji, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że żaden z przepisów ustawy o prokuraturze nie przewiduje możliwości obniżenia prokuratorowi wysokości wynagrodzenia. Nawet w przypadku ukarania karą dyscyplinarną wydłuża się jedynie okres służby prokuratorskiej niezbędny do uzyskania wynagrodzenia w wyższej stawce. W ocenie autora skargi kasacyjnej, określona w art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze zasada ochrony wysokości wynagrodzenia prokuratora znajduje zastosowanie w sytuacji skarżącego, albowiem siódma stawka wynagrodzenia została mu przyznana na stałe a nie na czas określony. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, aby racjonalny ustawodawca trzema kolejnymi aktami prawnymi wydanymi z upoważnienia ustawy o prokuraturze – rozporządzeniami Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r., z dnia 23 marca 2010 r. i z dnia 3 lipca 2012 r. przyrównywał pod względem wynagrodzenia stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej do stanowiska (czasowego – jak stwierdził WSA w Warszawie) prokuratora wydziału do spraw przestępczości zorganizowanej wojskowej prokuratury okręgowej, z góry zakładając, że te specjalistyczne wydziały – utworzone również aktem prawnym wydanym z upoważnienia ustawy, przestaną istnieć. Zwłaszcza, że prokuratorzy pełniący służbę w tychże wydziałach pracowali przez ponad cztery lata, będąc wynagradzanymi na poziomie siódmej stawki awansowej. Nadto skarżący kasacyjnie zauważył, że w żadnej decyzji administracyjnej przyznającej mu wynagrodzenie – uposażenie w stawce siódmej nie było zawarte rozstrzygnięcie, że było ono przyznane jedynie czasowo, na okres pracy w danym wydziale.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie sposób zgodzić się z argumentacją Sądu pierwszej instancji, że brak jest podstaw do powoływania się przez skarżącego na zasadę ochrony praw nabytych, ponieważ nie nabył on stałego prawa do stawki siódmej, a jedynie uprawnienie czasowe na okres pracy w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej. Równocześnie wskazał, że Sąd nie odniósł się do przepisu art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Skarżący stwierdził, że art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w związku z art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP gwarantują prokuratorom ochronę wysokości wynagrodzenia w sytuacji zmiany ustroju prokuratury, jakim niewątpliwie była likwidacja pionu ds. przestępczości zorganizowanej w strukturze wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, tj. likwidacja Oddziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej oraz Wydziałów do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w Warszawie i [...]. Zgodnie z przytoczonymi przepisami, w sytuacji zmiany ustroju prokuratury, wolno prokuratora przenieść na równorzędne stanowisko do innej prokuratury lub w stan spoczynku z zachowaniem pełnego wynagrodzenia, tj. wynagrodzenia przysługującego na stanowisku prokuratora Wydziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej. W obu przypadkach, czy to przeniesienia do innej prokuratury (na inne stanowisko), czy też przeniesienia w stan spoczynku, prokurator ma zagwarantowane prawo do zachowania pełnego wynagrodzenia otrzymywanego na stanowisku, które uległo zlikwidowaniu. Przytoczoną wyżej normę określoną w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP stosuje się wprost do prokuratorów. Przemawia za tym analiza art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, jak również uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2010 r. sygn. akt III PO 7/09, zgodnie z którym "Jeżeli do prokuratorów stosuje się odpowiednio określone przepisy o przejściu w stan spoczynku sędziów (...), to nie można nie dostrzec, że również odpowiednio do prokuratorów ma zastosowanie norma Konstytucji z art. 180 ust. 4". Wobec powyższego, do prokuratorów ma również zastosowanie norma wyrażona w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP. Definicja "ustroju prokuratury" jest identyczna z definicją "ustroju sądów". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt K 27/12 zdefiniował pojęcie "ustroju sądów". W uzasadnieniu tego wyroku podał, że na poziomie ustawy muszą być określone podstawowe elementy ustroju. Natomiast elementy szczegółowe mogą zostać uregulowane w drodze rozporządzenia. Podstawowymi elementami ustroju sądów są: wieloszczeblowa struktura występująca w różnych rodzajach sądów, organizacja poszczególnych elementów, w tym ich strukturalne uporządkowanie i relacje zachodzące między nimi, cele realizujące zasady rzetelności i sprawności postępowania, struktura, którą tworzą różne kategorie sądów w obrębie danego rodzaju sądów, organizacja wewnętrzna sądów danej kategorii oraz relacje instancyjne i w zakresie nadzoru judykacyjnego między różnymi kategoriami sądów w obrębie danego rodzaju sądów i między niektórymi rodzajami sądów.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę powyższe rozważania Trybunału Konstytucyjnego i przytoczoną definicję, w sytuacji gdy ustrój sądów może być regulowany w trybie rozporządzenia, to dla ustalenia, czy doszło do zmiany ustroju sądów, czy też nie, nie jest istotne jakim rodzajem aktu prawnego zmiana ta została dokonana, tj. w trybie ustawy, czy też rozporządzenia. Istotą problemu jest ustalenie, czy doszło do zmiany ustroju i jakie konsekwencje dla sędziego, czy też prokuratora, zmiana ta wprowadza. Przekładając podaną wyżej definicję "ustroju sądów" na "ustrój prokuratury" stwierdzić należy, iż likwidacja całego pionu ds. przestępczości zorganizowanej w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury była niewątpliwie zmianą ustroju prokuratury. Likwidacja ta doprowadziła do zmiany organizacji poszczególnych elementów Naczelnej Prokuratury Wojskowej oraz Wojskowych Prokuratur Okręgowych w [...] i Warszawie, ich wewnętrznej struktury oraz relacji w zakresie nadzoru. Nie ma w tym przypadku znaczenia, że zarówno utworzenie, jak i likwidacja pionu ds. przestępczości zorganizowanej, nastąpiła w drodze rozporządzenia, jakim jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 listopada 2008 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2008 r., Nr 221, poz. 1446). O traktowaniu Wydziałów do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wojskowych Prokuratur Okręgowych jako odpowiedników Wydziałów do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratur Apelacyjnych świadczy przede wszystkim to, że uposażenie prokuratorów pełniących służbę na stanowiskach w wydziałach przestępczości zorganizowanej było równorzędne wynagrodzeniu prokuratorów prokuratury apelacyjnej. Ponadto zakres zadań prokuratorów tych Wydziałów określony w Regulaminie wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (§ 18 i § 25) odpowiadał zakresem działań ich odpowiedników w prokuraturach powszechnych (§ 17 i § 30 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury – Dz. U. Nr 49, poz. 296 ze zm.). Prokurator pełniący przez ponad cztery lata służbę w zlikwidowanych Wydziałach do Spraw Przestępczości Zorganizowanej nie może ponosić negatywnych konsekwencji finansowych wynikających z ich likwidacji, co gwarantuje mu norma wyrażona w art. 180 ust. 5 Konstytucji RP. Nie ma w tym momencie znaczenia, iż skarżący był jedynie powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej, a nie Wojskowej Prokuratury Apelacyjnej, gdyż takiej nigdy nie było. Istotne jest, że pełnił on służbę na stanowisku równorzędnym stanowisku prokuratora prokuratury apelacyjnej, równorzędnym nie tylko pod względem wynagrodzenia, lecz również określonego przepisami prawa zakresu zadań.

Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej stwierdził, iż są one niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Istota podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 116 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 62 ust. 1ea ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, poprzez ich błędną wykładnię, sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że M.N. uzyskał uprawnienie do wynagrodzenia zasadniczego w siódmej stawce tylko na okres pełnienia obowiązków służbowych w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]. Z chwilą zaprzestania pełnienia służby w tym Wydziale odpadła podstawa prawna do ustalenia, że nadal przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w siódmej stawce, gdyż z mocy prawa wrócił on do zasad wynagrodzenia, które obowiązują na zajmowanym przez niego stanowisku.

Z akt sprawy wynika, że Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny aktem z dnia 20 listopada 2009 r. powołał [...] M.N. z dniem 1 stycznia 2010 r. na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 3 grudnia 2009 r. nr [...] zwolnił wyżej wymienionego z zajmowanego stanowiska [...] – prokuratora Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w [...] i z dniem 1 stycznia 2010 r. wyznaczył na stanowisko służbowe prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej. Jednocześnie z dniem objęcia obowiązków na stanowisku służbowym mianował go na stopień podpułkownika z grupą uposażenia U 15.

Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia 3 stycznia 2010 r. nr [...] przyznał [...] M.N. uposażenie zasadnicze i dodatek za długoletnią służbę wojskową oraz dodatek wyrównawczy zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie uregulowaniami. Podał, że stosownie do art. 62 ust. 1, 1a i 1g ustawy o prokuraturze, § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2009 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom – składnikami łącznej kwoty wynagrodzenia są wynagrodzenie zasadnicze w stawce siódmej tj. 2,75 przeciętnego wynagrodzenia oraz dodatek za długoletnią pracę 12% wynagrodzenia zasadniczego. Jednocześnie wskazał, że na podstawie art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, stanowiskiem równorzędnym, dla potrzeb związanych z obliczeniem dodatku wyrównawczego, jest stanowisko prokuratora prokuratury apelacyjnej.

Na skutek zniesienia z dniem 1 kwietnia 2013 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 lutego 2013 r. zmieniającego rozporządzenie – Regulamin wewnętrznego urzędowania wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2013 r. poz. 347) Wydziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...], Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 10 kwietnia 2013 r. nr [...] zwolnił [...] M.N. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 26 kwietnia 2013 r. wyznaczył na stanowisko w Wydziale Śledczym tej Prokuratury. W związku z powyższym Wojskowy Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia 26 kwietnia 2013 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzją Zastępcy Prokuratora Generalnego Naczelnego Prokuratora Wojskowego z dnia z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...], przyznał [...] M.N. uposażenie zasadnicze i dodatek za długoletnią służbę wojskową oraz dodatek wyrównawczy. Jednocześnie podał, że na podstawie art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U z 2012 r., poz. 825) stanowiskiem równorzędnym dla potrzeb obliczenia dodatku wyrównawczego jest stanowisko prokuratora prokuratury okręgowej.

Stosownie do art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze, stanowiskami równorzędnymi prokuratorów w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury są odpowiednio stanowiska w prokuraturze okręgowej i wojskowej prokuraturze okręgowej. Zgodnie z art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze, jeżeli przed objęciem stanowiska prokuratorskiego prokurator zajmował inne, odpowiednio równorzędne, stanowisko prokuratorskie lub sędziowskie, na obejmowanym stanowisku przysługuje mu wynagrodzenie zasadnicze w stawce nie niższej od stawki, w której przysługiwało mu na stanowisku zajmowanym poprzednio.

W sprawie jest niesporne, że M.N. z dniem 1 stycznia 2010 r. został powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej i wyznaczony na stanowisko służbowe w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej. Następnie został z zajmowanego stanowiska zwolniony i z dniem 26 kwietnia 2013 r. wyznaczony na stanowisko służbowe w tej Prokuraturze w Wydziale Śledczym. W konsekwencji skarżący przez cały okres zajmował stanowisko prokuratora w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] jako prokurator tej prokuratury. Zmianie ulegały jedynie zajmowane przez niego stanowiska służbowe (obowiązki służbowe) w różnych jej komórkach organizacyjnych. Nie obejmował on natomiast "innego odpowiednio równorzędnego stanowiska prokuratorskiego".

Z art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze wynika, że Rada Ministrów została upoważniona do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, mając na względzie zakres wykonywanych przez prokuratorów i asesorów czynności służbowych. Analiza treści delegacji ustawowej i tytułów wydanych na jej podstawie przez Radę Ministrów rozporządzeń z dnia 26 marca 2009 r., z dnia 23 marca 2010 r. oraz z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie ustalenia szczegółowego wykazu stanowisk i funkcji prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury równorzędnych pod względem wynagrodzenia i uposażenia ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów i asesorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury prowadzi do wniosku, że zrównuje wymienione w nich stanowiska i funkcje prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury ze stanowiskami i funkcjami prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury jedynie pod względem wynagrodzenia. Nie oznacza to jednak, że na mocy powołanych rozporządzeń doszło do zrównania statusu prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych wykonujących czynności służbowe w wydziałach do spraw przestępczości zorganizowanej z prokuratorami prokuratur apelacyjnych, w których to jednostkach prokuratury powszechnej działały tego rodzaju wydziały. Przedmiotowe rozporządzenia nie uznają również wymienionych wyżej stanowisk prokuratorskich za równorzędne w rozumieniu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze. Jak wyżej wskazano prokurator wojskowej prokuratury okręgowej zajmuje stanowisko równorzędne stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej (art. 116 ust. 2 pkt 2 ustawy o prokuraturze).

Unormowania zawarte w powołanych rozporządzeniach skutkowały jedynie tym, że prokurator wojskowej prokuratury okręgowej, który wykonywał obowiązki służbowe w wydziale do spraw przestępczości zorganizowanej w tej prokuraturze, otrzymywał wynagrodzenie równe wynagrodzeniu pobieranemu przez prokuratora prokuratury apelacyjnej. Przy czym zrównanie to dotyczyło wyłącznie wynagrodzenia i przysługiwało za okres, w którym prokurator wojskowej prokuratury okręgowej wykonywał czynności służbowe, które odpowiadały czynnościom służbowym prokuratorów prokuratury apelacyjnej, wykonującym pracę w takiej jednostce organizacyjnej prokuratury powszechnej. Trafność tego stwierdzenia potwierdza treść delegacji ustawowej, z której jak uprzednio podano, wynika upoważnienie Rady Ministrów do uwzględnienia zakresu czynności wykonywanych przez prokuratorów przy określaniu stanowisk równorzędnych pod względem wynagrodzenia.

Zauważyć należy, iż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2015 r. sygn. akt II PK 261/14, na tle regulacji zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 3 lipca 2012 r. (zawierającym analogiczne unormowania, jak rozporządzenie z dnia 23 marca 2010 r. oraz poprzedzające je rozporządzenie z dnia 26 marca 2009 r.), wyraził pogląd, że unormowanie w nim przewidziane było konsekwencją usytuowania wydziałów do spraw przestępczości zorganizowanej w powszechnym pionie prokuratury na szczeblu prokuratury apelacyjnej oraz braku odpowiednika szczebla prokuratury apelacyjnej w pionie prokuratury wojskowej. Przy jednakowym zakresie obowiązków prokuratorów prokuratury powszechnej i wojskowej w wydziałach do spraw przestępczości zorganizowanej prawodawca postanowił skorzystać z upoważnienia przewidzianego w art. 116 ust. 6 ustawy o prokuraturze i zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze zróżnicował wysokość wynagrodzenia prokuratorów wojskowej prokuratury okręgowej. Podstawę dla tego zróżnicowania stanowił odmienny zakres obowiązków służbowych, wynikających z wyznaczenia poszczególnym prokuratorom wojskowej prokuratury okręgowej stanowisk służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela poglądy wyrażone w powołanym wyroku.

Ponadto zauważyć należy, iż z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze wynika, że wynagrodzenie zasadnicze prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie jest równe; wysokość wynagrodzenia prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. [...] M.N. został powołany na stanowisko prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej. Powinien zatem otrzymywać wynagrodzenie, którego wysokość będzie kształtowana według zasad przewidzianych dla prokuratorów tego szczebla prokuratury wojskowej. Tymczasem skarżący – wyłącznie z powodu wyznaczenia na stanowisko służbowe w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej tej Prokuratury – otrzymywał wynagrodzenie w wysokości przewidzianej dla prokuratorów prokuratury apelacyjnej, ponieważ zajmowane przez niego stanowisko służbowe (Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej) zostało zrównane pod względem wynagrodzenia ze stanowiskiem prokuratora prokuratury apelacyjnej. Przy czym stanowisko służbowe skarżącego w Wydziale do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] nie jest stanowiskiem prokuratorskim, a przez to nie jest "innym równorzędnym stanowiskiem prokuratorskim" w rozumieniu art. 62 ust. 1ea ustawy o prokuraturze. Z racji unormowań przewidzianych w powołanych wyżej rozporządzeniach stanowisko to należy uznać za "pełnioną funkcję" w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Odmienny pogląd skutkowałby stwierdzeniem, że rozporządzenia te są niezgodne z przepisem ustawy o prokuraturze, w świetle którego zasadą jest równość wynagrodzeń zasadniczych prokuratorów zajmujących równorzędne stanowiska prokuratorskie. Regulacje zawarte w powołanych rozporządzeniach wprowadzały od tej zasady odstępstwo z przedstawionych wyżej względów. W konsekwencji zniesienie w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] Wydziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej skutkowało odpadnięciem podstawy do zróżnicowania wysokości wynagrodzenia prokuratorów powołanych na stanowiska prokuratorskie w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w zależności od wykonywanych czynności służbowych w różnych jednostkach organizacyjnych tej prokuratury, które było dozwolone na podstawie art. 116 ust. 6 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o prokuraturze. Oznacza to, że po zakończeniu wykonywania przez skarżącego obowiązków w powyższej jednostce organizacyjnej, przestało przysługiwać mu uprawnienie do zwiększonego wynagrodzenia.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów podanych w pkt 1 skargi kasacyjnej, a zatem zarzut ich naruszenia okazał się niezasadny.

W konsekwencji, zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut podany w pkt 2 skargi kasacyjnej - naruszenia art. 62a ust. 1 ustawy o prokuraturze w zw. z art. 71 § 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 180 ust. 5 Konstytucji RP, gdyż skarżący nie nabył uprawnienia do zachowania siódmej stawki wynagrodzenia zasadniczego.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.