Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1701/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7  ust. 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Barbara Ciołek, Sędzia WSA – Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA – Ewa Kamieniecka, Protokolant - Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A Spółka jawna w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. I. Uchyla zaskarżoną decyzję; II. Stwierdza, że decyzja nie podlega wykonaniu; III. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A sp. j. w Wałbrzychu (dalej jako spółka/ skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca w całości decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia 8 lutego 2013 r., nr [...] i przekazująca temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Jak wynika z akt sprawy uchyloną decyzją Prezydent Miasta W. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie 192.814 zł, według wyliczenia:

1) grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 35.563 m 2 x 0.84

zł/m 2 = 27.352,92 zł

2) grunty pozostałe - 413,39 m 2 x 0,43 zł/m 2 = 177,76 zł;

3) budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 7.288,50 m 2 x 21,94 zł/m 2 = 159.909,69 zł;

4) budowle - 268.686 zł x 2% =5.373,72 zł.

Organ podatkowy wyjaśnił, że określenie spółce podatku od nieruchomości za 2012 r., w innej wysokości niż zadeklarowana (123.537zł), było konsekwencją utraty przez nią prawa do zwolnienia z tego podatku, wynikającego z uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 27 września 2007 r. nr XIII/127/2007 w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości, nieruchomości przeznaczonych na prowadzenie działalności gospodarczej dla przedsiębiorców na terenie Gminy W. (Dziennik Urzędowy Województwa D. Nr 254 poz. 2911) – dalej uchwała Rady Miejskiej.

W 2011 r. spółka korzystała ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na postawie § 6 ust.5 uchwały Rady Miejskiej w związku z dokonaniem nowej inwestycji dotyczącej kręgielni i basenu.

W dniu 13 kwietnia 2012 r. spółka wniosła o przedłużenie udzielonego jej zwolnienia na 2012 r. Do wniosku załączyła dokumentację dotyczącą uzyskanych do tej pory form pomocy publicznej, w tym pomocy de minimis oraz korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 r. Jednocześnie zgłosiła do objęcia zwolnieniem z podatku budynki o powierzchni 1.838,40 m 2 (załącznik [...] do korekty).

Pismem z dnia 7 maja 2012 r., nr [...], Prezydent Miasta W. poinformował spółkę, że nie spełniła ona warunku, aby w dalszym ciągu korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, przewidzianego w uchwale Rady Miejskiej. Podniósł bowiem, że spółka nie złożyła w terminie, określonym

w tej uchwale, dokumentów dotyczących udzielonej jej pomocy publicznej. Jednym bowiem z warunków przedłużenia zwolnienia na 2012 r. było dostarczenie organowi podatkowemu do dnia 31 stycznia 2012 r. dokumentów dotyczących korzystania z pomocy publicznej, w tym pomocy de minimis. Spółka obowiązek ten zrealizowała natomiast dopiero w dniu 13 kwietnia 2012 r., tym samym naruszyła § 7 ust. 3 tiret 4 uchwały. W wyniku czego, na podstawie § 10 ust. 4 uchwały, utraciła zwolnienie. W związku z tym wezwał ją do dokonania korekty deklaracji za 2012 r. i zgłoszenia budynków o powierzchni 1.838,40 m 2 do opodatkowania.

Wobec niezastosowania się spółki do tego wezwania, Prezydent Miasta W. wszczął w dniu 18 lipca 2012 r. postępowanie podatkowe, które zakończył wydaniem decyzji z dnia 8 lutego 2013 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ podatkowy przytoczył jako jego podstawę prawną treść art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.) a także art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 1-3, art. 6 ust. 1 i 5, art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613, dalej jako u.p.o.l.). Przy określeniu wysokości podatku organ dodatkowo uwzględnił budynki o powierzchni 1.838,40 m 2.

Po rozpoznaniu odwołania spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w W. u, decyzją z dnia 27 czerwca 2013 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wyjaśniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy podniósł, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było prawidłowe w części, w jakiej organ ten ocenił możliwość przyznania spółce zwolnienia z podatku od nieruchomości, na zasadach przewidzianych w uchwale Rady Miejskiej.

Kolegium w obszernym fragmencie uzasadnienia omówiło zasady, na jakich rada gminy, w drodze uchwały, może w oparciu o art. 7 ust. 3 u.p.o.l. udzielić zwolnienia przedmiotowego z podatku od nieruchomości.

Następnie odniosło się do postanowień uchwały Rady Miejskiej, wskazując, że o przyznaniu zaś zwolnienia decyduje, w myśl § 1 ust. 3 uchwały to, czy podatnik

w ciągu danego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających go lat podatkowych nie otrzymał pomocy publicznej przekraczającej 200 tysięcy euro.

Kolegium zaznaczyło, że rada gminy może określać warunki stosowania zwolnienia również przez wprowadzenie dodatkowych wymogów, których spełnienie warunkuje uzyskanie zwolnienia przedmiotowego, o ile nie naruszają one zasad przyznania pomocy de minimis określonych w aktach powszechnie obowiązujących.

Takim zaś wymogiem jest wymóg przewidziany w § 7 ust. 3 tiret 4 uchwały, przewidujący obowiązek złożenia informacji dotyczącej korzystania z pomocy de minimis i innych form pomocy publicznej do dnia 31 stycznia każdego roku podatkowego.

Bezsporne jest, zdaniem organu odwoławczego, że spółka tego warunku nie zrealizowała. Tym samym na podstawie § 10 uchwały utraciła prawo do zwolnienia

z podatku od nieruchomości (jego kontynuacji).

Organ odwoławczy wskazał również, że z dokumentów pozostających w jego dyspozycji nie wynika, aby spółce udzielono w 2011 r. zwolnienia na okres dwudziestu czterech miesięcy, bez potrzeby występowania z osobnym wnioskiem o jego udzielenie po upływie pierwszych dwunastu miesięcy. Powołał się przy tym na pisma Prezydenta Miasta W. z dnia 5 kwietnia 2011 r. i dnia 07 maja 2012 r., nr [...]. Stwierdził jednak, że pełna weryfikacja stanu faktycznego sprawy w tym zakresie nie jest możliwa; w aktach sprawy brakuje dokumentów źródłowych w postaci informacji spółki o uzyskanej pomocy de minimis, oświadczenia o uzyskanej pomocy publicznej i samego wniosku o kontynuację zwolnienia z podatku od nieruchomości. Nie ma jednak wątpliwości, że spółka złożyła wymaganą uchwałą dokumentację po dniu 31 stycznia 2012 r.; wynika to bowiem zarówno z treści odwołania jak i z wcześniejszej korespondencji spółki z organem pierwszej instancji.

Dalej organ odwoławczy odniósł się do podniesionego przez spółkę zarzutu opodatkowania przez organ pierwszej instancji całości należących do niej budynków, nawet wówczas, gdy rozpoczęto ich użytkowanie tylko w części.

Jak wyjaśniło, w sprawie konieczne jest ustalenie jaki jest stan techniczny pomieszczeń wskazanych w budynkach posiadanych przez spółkę oraz dokonanie oceny, czy rozpoczęto ich użytkowanie przed zakończeniem budowy. Obowiązek podatkowy nie może bowiem powstać, skoro, jak twierdzi spółka, w spornych budynkach trwają nadal prace budowlane.

Kolegium podniosło, że określenie terminu zakończenia budowy budowli albo budynku lub ich części należy odnieść do kryteriów obiektywnych, jakimi są: zgłoszenie do użytkowania lub otrzymania pozwolenia na użytkowanie a nie dowolnej oceny podatnika, bądź organu podatkowego. Pojęcie "rozpoczęcia użytkowania" (art. 6 ust. 2 u.p.o.l., przyp. Sądu) odnosi się bowiem do stanu faktycznego, który nastąpił przed zgłoszeniem budowli albo budynku lub ich części do użytkowania bądź też uzyskaniem pozwolenia na ich użytkowanie.

Natomiast, według organu odwoławczego, w przypadku budynku obejmującego basen i pokoje nad nim położone, pozwolenia na użytkowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia 22 stycznia 2010 r., udzielono dla części zadania inwestycyjnego obejmującego: obiekt "A" stanowiący rozbudowę hotelu M.

z niezbędnymi sieciami zewnętrznymi, z wyłączeniem pomieszczeń: basenu, przebieralni, natrysków, ubikacji damskiej i męskiej, pod warunkiem wykonania w tym obiekcie robót wykończeniowych do dnia 31 grudnia 2013 r.

Podobnie, zdaniem Kolegium, sytuacja przedstawiała się w przypadku budynku P. z kręgielnią, gdzie również organy nadzoru budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie tego obiektu, jako obiektu rekreacyjno-sportowego, z wyłączeniem sali kręgielni, magazynu i linii energetycznej, pod warunkiem wykonania w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r. robót wykończeniowych w kręgielni i magazynie oraz części elewacji zachodniej, południowej i północnej.

W obu przypadkach przyznania zezwoleń zawarte były pouczenia o obowiązku, wynikającym z art. 59 ust. 4a ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu robót budowlanych objętych warunkiem, prowadzonych po przystąpieniu do użytkowania obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na użytkowanie.

Jak zauważył organ odwoławczy, w aktach sprawy brak jest jednak takich ustaleń mimo tego, że były one niezbędne do określenia przedmiotu opodatkowania

a co za tym idzie stawki podatkowej. Dowodzi to, zdaniem Kolegium,

nieprzeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego a zatem naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z powodu braku tych ustaleń organ odwoławczy uznał stanowisko Prezydenta Miasta W. , co do konieczności opodatkowania podatkiem od nieruchomości spornych nieruchomości w całości, za przedwczesne i stwierdził konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

Dokonując ponownej analizy sprawy organ pierwszej instancji został zobowiązany do ustalenia, czy część hotelowa i rekreacyjno-sportowa a więc części, które nie zostały objęte decyzjami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia 22 stycznia 2010 r., nie były użytkowane przed formalnym potwierdzeniem użytkowania w postaci przyjęcia zawiadomienia o zakończeniu robót lub wydania decyzji pozwoleniu na użytkowanie.

Końcowo Kolegium zwróciło uwagę na uchybienia popełnione przez organ pierwszej instancji w redakcji osnowy zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium Odwoławczego, zaskarżona decyzja nie spełnia kryteriów, wynikających z art. 210 § 1 ust. 6 O.p. z uwagi na to, że treść uzasadnienia decyzji pozostała w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem. Rozstrzygnięcie decyzji dotyczy określenia spółce podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 192.814 zł, podczas gdy z uzasadnienia tej decyzji wynika, że kwota ta dotyczy przedmiotu opodatkowania nieobejmującego powierzchni budynków mieszkalnych o powierzchni 151,60 m 2. Natomiast fakt wystąpienia obowiązku podatkowego odnośnie tej nieruchomości został odzwierciedlony zarówno przez spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 r., jak i sam organ podatkowy.

W skardze z dnia 27 sierpnia 2013 r. spółka zakwestionowała ww decyzję w części dotyczącej odmówienia jej prawa do zwolnienia od podatku od nieruchomości w roku 2012 z tytułu dokonania nowej inwestycji, zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego a to paragrafu 10 ust. 4 w zw. z paragrafem 7 ust 3 uchwały Rady Miejskiej poprzez ich błędną wykładnie, polegającą na przyjęciu, że w okresie udzielonego zwolnienia podatkowego, nieterminowe złożenie przez beneficjenta zaświadczenia o pomocy de minimis (mającego charakter informacyjny) jest znaczeniowo tożsame z pojęciem niewypełnienia warunków udzielonej pomocy

i winno tym skutkować utratą prawa do udzielonego spółce zwolnienia;

2) art. 2 Konstytucji RP, statuującym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa, którego integralnym elementem jest zasada zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, opierająca się na założeniu określonej pewności i przewidywalności prawa, którego interpretacja, w szczególności, w zakresie obowiązków podatkowych, nie powinna zmierzać do stosowania interpretacji rozszerzającej skutkującej pozbawieniem podatnika prawa do nabytego skutecznie prawa do zwolnienia podatkowego.

Podnosząc powyższe spółka wniosła o stwierdzenie, że "kwestionowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów prawa materialnego" oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu spółka wskazała, że zgodnie z treścią pisma organu pierwszej instancji z dnia 5 kwietnia 2011 r. uzyskała ona prawo do jednorazowego zwolnienia na okres dwudziestu czterech miesięcy, począwszy od stycznia 2011 r. Stąd też, według spółki, udzielone zwolnienie obejmuje także rok 2012 r., bez potrzeby ponownego ubiegania się o nie. W konsekwencji zaś, obowiązki o których mowa w § 7 ust 3 uchwały Rady Miejskiej mają jedynie charakter informacyjny; nie stanowią warunków udzielenia pomocy, od realizacji których zależy przyznanie zwolnienia.

Zdaniem spółki interpretacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

narusza zasadę budowy zaufania obywateli do państwa, albowiem proponuje wykładnię rozszerzającą treści uchwały, przewidującą utratę przez spółki prawa do zwolnienia w przypadkach wprost w uchwale nieprzewidzianych a będący wręcz wyrazem niekorzystnej wykładni nieprecyzyjnego zwrotu stylistycznego: "niewypełniania warunków udzielonej pomocy".

Spółka podniosła, że analiza uchwały nie prowadzi do wniosku, że niezłożenie dokumentów o charakterze informacyjnym w terminie może prowadzić do tak dalekich skutków jak utrata przyznanego już zwolnienia. W sprawie organy podatkowe powinny zastosować regułę interpretacyjną: "in dubio pro tributario" a nie "in dubio pro fisco".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnęło o trafności decyzji organu I instancji w zakresie dotyczącym utraty prawa strony do zwolnienia z podatku od nieruchomości przyjmując, iż ewentualne nieterminowe złożenie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis skutkuje koniecznością zastosowania najdalej idących sankcji dla podatnika określonych w § 10 uchwały Rady Miejskiej tj. utraty prawa do zwolnienia podatkowego.

Strona skarżąca nie zgodziła się z tym stanowiskiem organu, wywodząc, że uzyskała zwolnienie na okres 24 miesięcy a obowiązki o których mowa w § 7 ust 3 uchwały Rady Miejskiej mają jedynie charakter informacyjny i nie stanowią warunków udzielenia pomocy, od realizacji których zależy przyznanie zwolnienia.

W ocenie Sądu za trafny należy uznać zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ § 10 ust. 4 w związku z § 7 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej dokonując błędnej wykładni tych przepisów polegającą na przyjęciu, iż w okresie udzielonego zwolnienia podatkowego nieterminowe złożenie przez beneficjenta zaświadczenia o pomocy de minimis winno skutkować utratę prawa do udzielonego stronie zwolnienia.

Jak wynika z treści § 11 uchwały Rady Miejskiej gmina ma prawo do przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania przez beneficjentów warunków udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości w ramach pomocy de minimis i obowiązków zawartych w niniejszej uchwale, w tym także sprawdzania zgodności ze stanem faktycznym. Uchwała posługuje się pojęciami "warunków udzielenia pomocy" oraz "obowiązków zawartych w uchwale", czyli pojęciami znaczeniowo różnymi. Warunki jakie musi spełnić beneficjent pomocy ubiegający się o ulgę podatkową z tytułu nowej inwestycji są określone w § 1 ust. 3, § 4 ust. 2 czy też w § 6 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej. Jak wynika z treści § 1 ust. 3 uchwały przedsiębiorca może uzyskać pomoc, przy zachowaniu wszystkich warunków i kryteriów określonych w uchwale, jeżeli wartość tej pomocy brutto łącznie z wartością innej pomocy de minimis otrzymanej przez ten podmiot w ciągu bieżącego roku podatkowego oraz dwóch poprzedzających go lat podatkowych, nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość 200 tys. euro. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 , przysługuje wyłącznie temu przedsiębiorcy, który nabył nieruchomość bezpośrednio od Gminy W. i musi być wykorzystane w okresie do 24 miesięcy począwszy od dnia powstania obowiązku podatkowego, pod warunkiem że działalność gospodarcza, o której mowa w § 1 ust. 1, będzie prowadzona na tej nieruchomości co najmniej przez okres trzech lat, od dnia udzielenia pomocy (§ 4 ust. 2). Według § 6 ust. 5 uchwały Rady Miejskiej zwolnienie przysługuje w kwocie stanowiącej równowartość należnego podatku od nieruchomości na okres 12 miesięcy jeżeli wartość inwestycji wyniosła nie mniej niż 25.000.000 zł oraz za każde kolejne zainwestowane – 5.000.000 złotych, przysługiwać będzie zwolnienie z podatku od nieruchomości przez okres następnych 12 miesięcy, ale łącznie nie dłużej niż przez 60 miesięcy. Warunkami przyznania zatem zwolnienia z podatku od nieruchomości są; wartość tej pomocy brutto łącznie z wartością innej pomocy de minimis, nie przekracza kwoty stanowiącej równowartość 200 tys. euro., działalność będzie prowadzona na tej nieruchomości co najmniej przez okres trzech lat, od dnia udzielenia pomocy oraz wartość inwestycji musi wynieść nie mniej niż 25.000.000 zł.

Jak wynika z akt sprawy i pisma organu z dnia 5 kwietnia 2011 r. ww warunki zostały przez spółkę spełnione.

Z kolei w § 7 ust. 3 tiret 4 uchwały Rady Miejskiej określony został obowiązek beneficjenta - w okresie korzystania z już przyznanego zwolnienia – do składania w organie podatkowym w terminie do 31 stycznia informacji dotyczącej zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis oraz informacji o pomocy z różnych źródeł i różnych formach. W § 7 ust. 3 tiret 1, 2, 3, 4 nie ma mowy o żadnej sankcji z tytułu niewypełnienia zawartych tam obowiązków. Dopiero w § 4 ust. 3 tiret 5 tego przepisu, dotyczącym składania innych dokumentów na żądanie organu, został zawarty rygor utraty zwolnienia podatkowego. Rygor utraty zwolnienia z tytułu niewypełnienia obowiązku zawiadomienia organu podatkowego o wystąpieniu okoliczności mających wpływ na wysokość zwolnienia podatkowego został zawarty także w § 7 ust. 4 uchwały. Zatem rygor utraty zwolnienia związany z niewypełnieniem obowiązków został wskazany we wskazanych przepisach np. § 7 ust. 5 i ust. 4 uchwały Rady Miejskiej.

Natomiast zgodnie z przepisem § 10 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej - stanowiącym według organów obu instancji podstawę utraty prawa do zwolnienia z podatku – utrata tego prawa następuje gdy beneficjent nie wypełnił warunków udzielonej pomocy, czyli warunków o których mowa we wskazanym wyżej w § 1 ust. 3, § 4 ust. 2 czy też w § 6 ust. 5. Warunków które spółka spełniła. Obowiązek składania w organie podatkowym w terminie do 31 stycznia informacji dotyczącej zaświadczeń o uzyskanej pomocy de minimis oraz informacji o pomocy z różnych źródeł i różnych formach nie jest warunkiem udzielonej pomocy, lecz jest obowiązkiem o charakterze informacyjnym. Jest obowiązkiem dla niewypełnienia którego nie przewidziano żadnej sankcji, a tym bardziej sankcji tak daleko idącej jaką jest utrata prawa do zwolnienia podatkowego.

Należy przyjąć zatem, że organ dokonał błędnej wykładni § 7 ust. 3 tiret 4 uchwały Rady Miejskiej, który w zakresie obowiązku składania dokumentów o charakterze informacyjnym nie wiąże tego wymogu z rygorem utraty prawa do zwolnienia. Złożenie oświadczenia o udzielonej pomocy de minimis jest jednym, z obowiązków o charakterze informacyjnym i nie mieści się w znaczeniu pojęciowym jaki wynika z § 10 ust. 4 uchwały Rady Miejskiej tj. niewypełnienia warunków udzielonej pomocy.

W tym miejscu zgodzić się należy z zarzutem skargi, że utrata prawa do zwolnienia podatkowego winna być jasno, precyzyjnie i wyczerpująco wskazana. Podatnik nie powinien mieć wątpliwości co do przesłanek, które mogą powodować niekorzystne dla niego skutki podatkowe w postaci utraty prawa do zwolnienia.

Jak wynika z pisma organu podatkowego z dnia 5 kwietnia 2011 r. spółka po przedstawieniu stosownych danych na podstawie § 6 uchwały Rady Miejskiej nabyła skutecznie prawo do jednorazowego zwolnienia z podatku do nieruchomości w związku z realizowaną nową inwestycją przy ul, [...] na okres 24 miesięcy, począwszy od stycznia 2011 r. Spółka po otrzymaniu pisma, o takiej treści, mogła uznać, że udzielone zwolnienie przyznane zostało na rok podatkowy 2011 i 2012r. bez potrzeby występowania z kolejnym wnioskiem.

Trudno zgodzić się z organem odwoławczym, że udzielone zwolnienie nie obejmuje roku 2012 r, , skoro z jego treści wprost wynika że spółka nabyła skutecznie prawo do jednorazowego zwolnienia z podatku do nieruchomości w związku z realizowaną nową inwestycją przy ul, [...] na okres 24 miesięcy. Nie można zgodzić się także z organem odwoławczym, który w zakresie obowiązku składania dokumentów o charakterze informacyjnym wiąże ten wymóg z rygorem utraty prawa do zwolnienia.

Sąd podziela natomiast stanowisko organu odwoławczego co do pozostałych, niezaskarżonych, kwestii. Prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że pełna weryfikacja stanu faktycznego sprawy nie jest możliwa, gdyż w aktach sprawy brakuje dokumentów źródłowych w postaci informacji spółki o uzyskanej pomocy de minimis, oświadczenia o uzyskanej pomocy publicznej i samego wniosku o kontynuację zwolnienia z podatku od nieruchomości. Konieczne jest także ustalenie jaki jest stan techniczny pomieszczeń wskazanych w budynkach posiadanych przez spółkę oraz dokonanie oceny, czy rozpoczęto ich użytkowanie przed zakończeniem budowy. Obowiązek podatkowy nie może bowiem powstać, skoro, jak twierdzi spółka, w spornych budynkach trwają nadal prace budowlane. Zasadnie Kolegium zwróciło także uwagę na uchybienia popełnione przez organ pierwszej instancji w redakcji osnowy zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium Odwoławczego, zaskarżona decyzja nie spełnia kryteriów, wynikających z art. 210 § 1 ust. 6 O.p. z uwagi na to, że treść uzasadnienia decyzji pozostała w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem. Rozstrzygnięcie decyzji dotyczy określenia spółce podatku od nieruchomości za 2012 r. w wysokości 192.814 zł, podczas gdy z uzasadnienia tej decyzji wynika, że kwota ta dotyczy przedmiotu opodatkowania nieobejmującego powierzchni budynków mieszkalnych o powierzchni 151,60 m 2. Natomiast fakt wystąpienia obowiązku podatkowego odnośnie tej nieruchomości został odzwierciedlony zarówno przez spółkę w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 r., jak i sam organ podatkowy.

W związku z naruszeniem przez organ przepisów prawa materialnego a to § 10 ust. 4 w zw. z § 7 ust 3 uchwały Rady Miejskiej poprzez ich błędną wykładnię, Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uznał, że decyzja w zaskarżonej części narusza prawo i decyzję tę uchylił. O wykonalności orzekł na podstawie art. 152 tej ustawy, zaś o kosztach na podstawie jej art. 200.

Organ zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko przedstawione przez Sąd w wyroku.