Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 979/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1321/09 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1321/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę T. S.A. z siedzibą w M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu Sąd podał, że T. S. A. z siedzibą w M., reprezentowana przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. W niniejszej sprawie skarga podlega opłacie stałej. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193) wpis stały w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.

Stosownie natomiast do treści art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) pisma wnoszone przez adwokatów lub radców prawnych, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia spółka T. zarzuciła Sądowi I instancji:

– naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi – błędne zastosowanie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w sytuacji, gdy skarga niniejsza nie podlega wpisowi stałemu z tegoż przepisu § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia albowiem nie dotyczy postanowienia w toku postępowania administracyjnego, a przez to brak jest przesłanek do stosowania rygoru z art. 219 i art. 221 p.p.s.a.;

– naruszenie przepisów prawa materialnego w związku z przepisami postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia skargi, a to naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe stosowanie art. 219 i art. 221 p.p.s.a. z odpowiednim odniesieniem do sprawy sygn. akt P 18/07 objętej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 maja 2008 r.

W ocenie skarżącego, do postanowień, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaliczają się jedynie postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego, a nie postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty lub kończące postępowanie w jakimś zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący nie ma racji twierdząc, że postanowienie będące przedmiotem skargi do WSA nie mieści się w zakresie przedmiotowym § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 30 listopada 2006 r. (sygn. akt II OSK 1730/06), na który powołuje się wnoszący skargę kasacyjną, nie zasługuje na akceptację. Należy zwrócić uwagę na fakt, że podstawowym rodzajem wykładni przepisów prawa jest wykładnia literalna. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 października 2008 r. (sygn. akt II GSK 877/08): "(...) pojęcie postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym należy interpretować ściśle, mając na uwadze rozróżnienie między rodzajami rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji, tj. na decyzje i postanowienia, wynikające z ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. - Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawodawca określił wyraźnie, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Wymienienie w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jedynie postanowień nakazuje stwierdzić, że przepis ten nie obejmuje swoim zakresem decyzji administracyjnych. Co za tym idzie pojęcie "postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym" użyte w tym rozporządzeniu obejmuje wszelkie rodzaje takich postanowień. Dlatego też skarżący powinien uiścić w niniejszej sprawie wpis stały w kwocie 100 zł.

Nieuprawniony jest także zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe stosowanie art. 219 i art. 221 p.p.s.a.

Należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I instancji, że pełnomocnik strony skarżącej, będący radcą prawnym, zobowiązany był, na podstawie art. 219 w zw. z art. 221 p.p.s.a., do dnia w którym upłynął termin na wniesienie skargi, uiścić wpis stały w kwocie 100 zł. Zgodnie bowiem z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Art. 221 p.p.s.a. stanowi zaś, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.

Nie można uznać, aby wymagania stawiane przez ustawę procesową adwokatom i radcom prawnym odnośnie znajomości przepisów prawa mogły być uznane za naruszenie, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, prawa do sądu. Co prawda konieczność działania przez profesjonalnego pełnomocnika nie obejmuje etapu postępowania sądowoadministracyjnego przed wojewódzkim sądem administracyjnym, nie oznacza to jednak, że dochowanie należytej staranności, stosownej do posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego, nie jest obowiązkiem pełnomocnika we wszystkich fazach postępowania, w którym reprezentuje on stronę z racji posiadanego upoważnienia.

Nie można także uznać, aby zastosowanie art. 219 i art. 221 p.p.s.a. naruszyło art. 78 Konstytucji stanowiący, że każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wymaganie od strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika uiszczenia wpisu stałego w określonym terminie i pod rygorem odrzucenia skargi nie stanowi bowiem o niemożności realizowania prawa wyrażonego w art. 78 Konstytucji RP. Powyższy obowiązek ma na celu przyspieszyć i usprawnić postępowanie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.