Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1407/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: Art. 145 par. 1  pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: Art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 7 ust. 11, ust. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 966
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. K.-B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 sierpnia 2015r. nr [ ] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania M. K. – B. wnioskowanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, że w ankiecie do wniosku Zarządca budynku w pkt 2 wykazał zaległości w kwocie 2.851.45 zł. W uzasadnieniu decyzji podano, że decyzją z dnia [...] 2015 r. stwierdzono wygaśnięcie decyzji nr [...] przyznającej M. K. – B. dodatek mieszkaniowy w wysokości 408,74 zł i decyzja ta w wyniku rozpatrzenia odwołania została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2015 r. Organ I instancji podał, że z pisma A sp. z o.o. w T z dnia 18 czerwca 2015 r. wynika, że wnioskodawczyni nie uregulowała w całości należności czynszowych za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r., tj. za okres obowiązywania poprzedniej decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, a zatem na podstawie art. 7 ust. 12 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych odmówiono przyznania dodatku na kolejny okres.

W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta M. K. – B. podniosła, że w dniu 23 kwietnia 2015 r. dokonała wpłaty całości zaległych należności za zajmowany lokal mieszkalny i z tego względu późniejsze wydanie decyzji stwierdzające wygaśnięcie decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego jest - jej zdaniem - niezgodne z prawem.

Decyzją z dnia 19 sierpnia 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 7 ust. 12 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 966), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015r. nr [...]. Kolegium stwierdziło, że w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym znajduje się pismo A sp. z o.o. w T z dnia 18 czerwca 2015 r., z treści którego wynika, że odwołująca się nie uregulowała w całości należności czynszowych za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r., tj. za okres obowiązywania poprzedniej decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Natomiast wpłata dokonana przez stronę w dniu 23 kwietnia 2015 r. w wysokości 2.004,98 zł na rzecz A Sp. z o.o. w T stanowi jedynie różnicę pomiędzy czynszem a dodatkiem mieszkaniowym przyznanym za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. Kolegium wskazało, że wobec faktu, iż dodatek mieszkaniowy został wstrzymany a następnie decyzja o jego przyznaniu wygasła, odwołująca się powinna jeszcze dopłacić do czynszu za okres luty, marzec, kwiecień 2015 r. brakującą kwotę 1.226,22 zł. (3 m-ce x 408,07 zł). Kolegium uznało zatem, że skoro decyzja o przyznaniu M. K. – B. dodatku mieszkaniowego wygasła w związku z istnieniem zaległości za zajmowany lokal mieszkalny, a których istnienie potwierdził A w T, to została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 12 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, co w konsekwencji musi prowadzić do odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Kolegium dodało, że decyzja oparta na tym przepisie ma charakter "związany" tzn. w sytuacji gdy wystąpią przesłanki w nim określone organ administracji nie może przyznać dodatku mieszkaniowego.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziła się M. K. – B. i w dniu 18 września 2015 r. wniosła na nią skargę. Skarżąca podniosła, że w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o przyznaniu dodatku mieszkaniowego zawarto sformułowanie, że jeżeli uregulowanie nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania tej decyzji to decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Decyzja o wstrzymaniu dodatku została wydana w dniu 22 stycznia 2015 r., a skarżąca całość zaległości uregulowała na konto A sp. z o.o. w dniu 23 kwietnia 2015 r., a więc – jej zdaniem - w terminie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Sąd stwierdza z urzędu, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż:

- M. K. – B. miała przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości 408,74 zł miesięcznie do dnia 30 kwietnia 2015 r. decyzją MOPS nr [...] (k. 10 akt adm.),

- w dniu 23 kwietnia 2015 r. M. K. – B. dokonała wpłaty kwoty 2.004,98 zł na konto A Sp. z o.o. w T, stanowiącą różnicę między wysokością czynszu a dodatkiem mieszkaniowym za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. (k. 16 akt adm.).

- w dniu 30 kwietnia 2015 r. M. K. – B. złożyła kolejny wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego na następny okres, który zainicjował postępowanie w niniejszej sprawie (k. 1 str. 1 akt adm.).

- w ankiecie uzupełniającej do wniosku o dodatek mieszkaniowy wypełnionej przez Zarządcę budynku wpisano, że na dzień 30 kwietnia 2015 r. M. K. – B. zalega za użytkowanie mieszkania kwotą 2.851,45 zł "za okres wygaśn. dof. 29.04.2015 r." (k. 1 str. 2 akt adm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony.

Z akt administracyjnych wynika, że w okresie od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. skarżąca M. K. – B. miała przyznany dodatek mieszkaniowy w wysokości 408,74 zł miesięcznie, przy czym miała zaległości w opłacaniu czynszu w okresie od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r., które w wysokości stanowiącej różnicę między wysokością czynszu a wysokością dodatku mieszkaniowego wyrównała wpłatą kwoty 2.004,98 zł w dniu 23 kwietnia 2015 r. Z powyższego wynikałoby, że na dzień 30 kwietnia 2015 r. skarżąca nie powinna mieć zaległości.

Tymczasem, na co Sąd zwraca uwagę, w ankiecie uzupełniającej do wniosku o dodatek mieszkaniowy wypełnionej przez Zarządcę budynku wpisano, że na dzień 30 kwietnia 2015 r. M. K. – B. zalega za użytkowanie mieszkania kwotą 2.851,45 zł. Z kolei w piśmie z dnia 18 czerwca 2015 r. A Sp. z o.o. w T ujawnił, że istotnie M. K. – B. w dniu 23 kwietnia 2015 r. dokonała wpłaty kwoty 2.004,98 zł na konto A Sp. z o.o. w T, nie mniej jednocześnie wskazano, że powinna jeszcze dopłacić kwotę 1.226,22 zł stanowiącą wysokość wstrzymanego jej dodatku mieszkaniowego za trzy ostatnie miesiące, tj. luty, marzec i kwiecień 2015 r. (3 m-ce × 408,74 zł), co czyni stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji całkowicie niezrozumiałym.

Należy także podkreślić, że akta sprawy nie zawierają ani decyzji o wstrzymaniu skarżącej dodatku mieszkaniowego, ani decyzji o wygaśnięciu decyzji przyznającej ten dodatek, co czyni okoliczności, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie poddającymi się kontroli Sądu.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia wniosku skarżącego stanowią przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. z 2013 r., poz. 966 z późn. zm.). Organy obu instancji jako podstawę odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego wskazały art. 7 ust. 12 tej ustawy, który stanowi:

Art. 7. (...) 12. Osoba, w stosunku do której z powodu nieuregulowania należności za zajmowany lokal mieszkalny wygasła decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, może wystąpić ponownie o jego przyznanie po uregulowaniu zaległości powstałych w okresie obowiązywania tej decyzji.

Pozostaje poza sporem, że w dniu 23 kwietnia 2015 r. skarżąca uregulowała zaległości stanowiące różnicę pomiędzy wysokością czynszu a przyznanym jej dodatkiem mieszkaniowym, co oznacza, że na dzień 30 kwietnia 2015 r. nie powinna mieć zaległości w uiszczaniu należności za zajmowany lokal, o których mowa w przytoczonym wyżej przepisie art. 7 ust. 12 omawianej ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Należy zauważyć, że – jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji - wygaśnięcie decyzji przyznającej dodatek miało miejsce 11 maja 2015 r., co czyni stan faktyczny sprawy niezrozumiałym także ze względu na treść art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowiącym:

Art. 7. (...) 11. W wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.

Z powyższego wynika, że uregulowanie należności w terminie określonym w przytoczonym wyżej przepisie art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powoduje wypłacenie dodatku mieszkaniowego za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Co prawda, w zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazuje na datę decyzji o wstrzymaniu wypłaty skarżącej dodatku mieszkaniowego (22 stycznia 2015 r.), jednakże – na co Sąd wskazał już wyżej – okoliczności te nie poddają się kontroli Sądu.

Tak więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne wyjaśnią stan faktyczny sprawy, dołączą dokumenty i decyzje mające znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącej, ewentualnie przeprowadzą inne dowody, które pozwolą na właściwą ocenę przedmiotu sprawy, a w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskażą fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparły, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej, zaś w uzasadnieniu prawnym przedstawią wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł - jak w wyroku.