Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1775/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1a usta. 1 pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2018 poz 1445
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt I SA/Ol 728/18 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 17 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 27 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 728/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę P. sp. z o. o. z siedzibą w E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z 17 września 2018 r., nr Rep. 1020/PO/18 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a".

P. sp. z o. o. w E. (Spółka) zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w całości zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) – dalej jako: "P.u.s.a" w zw. art. 145 § 1 lit c) P.p.s.a. polegające na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji mimo, że została ona wydana z naruszeniem art. 122 a także art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako: "O.p."

2. naruszenie przepisów postępowania art. 1 ust. 2 P.u.s.a. w zw. art. 145 § 1 lit a) P.p.s.a. polegające na nie uchyleniu zaskarżonej decyzji, mimo że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego art. 1a pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014, poz. 849 ze zm.) –dalej jako: "u.p.o.l." w zw. z art. 1a pkt 5 i art. 6 ust. 3 i 4 tej ustawy,

3. błędną wykładnię przepisów prawa materialnego art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l poprzez uznanie, że budynkiem w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może być również obiekt w takim stanie przebudowy, w którym nie da się ustalić podstawy opodatkowania — powierzchni budynku.

Skarżąca wniosła o

1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania, względnie zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji

2. rozpoznanie skargi na rozprawie,

3. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na które została skierowana stosownie do zarządzenia Przewodniczącego III Wydziały Izby Finansowej na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2022 r., sygn. akt I OSK 188/22. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w pkt 1 skargi kasacyjnej należy zauważyć, że według art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie każde naruszenie przepisu postępowania skutkuje uchyleniem wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, lecz tylko takie, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, co wyraża się w przypuszczeniu, że gdyby nie doszło do naruszenia tych przepisów w sprawie mogłoby zapaść rozstrzygnięcie innej treści niż wyrażone w zaskarżonym wyroku. Wpływ ten w sposób jednoznaczny musi wykazać strona, zaniechanie zaś tego obowiązku powoduje, że niemożliwa staje się merytoryczna ocena zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

W skardze kasacyjnej nie wystarczy wymienić w luźny sposób kilku przepisów. Trzeba indywidualnie uzasadnić każdy zarzut formułowany wobec każdego przepisów, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszył sąd pierwszej instancji.

Wobec stwierdzenia, że zarzut sformułowany w pkt 1 skargi kasacyjnej nie został uzasadniony jak również nie wykazano, że zarzucane uchybienie miało wpływ na wynik sprawy Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł tego zarzutu poddać merytorycznej kontroli.

Skoro więc stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji nie został zakwestionowany jest wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ocena zasadności naruszenia przepisów prawa materialnego może być bowiem dokonywana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że z przeprowadzonych w dniu 4 września 2017 r. oględzin budynku byłej stolarni wynikało, że ww. budynek znajduje się w trakcie przebudowy, rozbudowy i nadbudowy. Prace budowlane były zatem w toku, co potwierdzają również zapisy dotyczące wykonania robót zawarte w dzienniku budowy, m.in. wskazujące, że w dniu 5 maja 2015 r. przystąpiono do rozbiórki dachu drewnianego nad budynkiem byłej stolarni oraz ściany od strony podwórza, zaś już w dniu 15 maja 2015 r. wykonano konstrukcję stalową dachu, 8 czerwca 2015 r. – wykuto otwory okienne na parterze od strony ulicy, 10 lipca 2015 r. - wykonano ściany budynku po byłej kotłowni, 25 lipca 2015 r. - przygotowano strop do zalania nad halą od strony północnej, a 28 września 2015 r. zalano strop nad parterem i przystąpiono do murowania ścian nad parterem. Analiza powyższego jednoznacznie świadczy o tym, że budynek nie był trwale pozbawiony dachu, czy ścian zewnętrznych. Prace budowlane trwały aż do 20 listopada 2015 r. Budynek miał już w tym czasie dach i wszystkie ściany zewnętrzne. W kolejnych latach budynek szklono, zbrojono klatki schodowe, porządkowano plac budowy, usunięto usterki związane z uszczelnieniem dachu, wykonano kanalizację. Żadne zapisy dziennika budowy nie wskazują natomiast o rozebraniu fundamentów i ich wykonaniu w innych miejscach. Taki zakres robót nie wynika także z pozwolenia na budowę.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przejściowe, krótkotrwałe, wynikające z prowadzonych prac remontowych (przebudowy, rozbudowy, nadbudowy) pozbawienie budynku przegród budowlanych czy też dachu nie może być utożsamianie z nieistnieniem budynku. Nadto należy podkreślić, że z dokumentacji budowlanej przedstawionej przez Spółkę nie wynika, aby budynek miał zostać całkowicie rozebrany ani także, że obrys i struktura budynku miały się w istotny sposób zmienić.

Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, że budynek będący przedmiotem sporu w zakresie ustalenia podatku od nieruchomości za 2015 r. istniał i zawierał wszystkie elementy konieczne według definicji statuowanej w art. 1a usta. 1 pkt 1 u.p.o.l. W świetle powyższych ustaleń nie sposób także zaaprobować zarzutu naruszenia art. 1a pkt 5 u.p.o.l. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o powierzchni użytkowej rozumie się przez to powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby powierzchnia użytkowa budynku została ustalono w sposób inny aniżeli wynika z powołanego przepisu.

Zarzut naruszenia art. 6 ust. 3 i 4 u.p.o.l. jest bezprzedmiotowy albowiem nie ma on żadnego związku z przyjętym w sprawie stanem faktycznym.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 239 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.

Bogusław Woźniak Wojciech Stachurski Jolanta Sokołowska