Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 1083/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 17 października 2016 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 października 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] o skreśleniu L. B. z ewidencji egzaminatorów, wpisanego pod numerem ewidencyjnym [...], posiadającego uprawnienia do sprawdzenia kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B prawa jazdy.

Decyzje zostały wydane na postawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2015 r., poz. 155 ze zm.), enumeratywnie określającym przypadki powodujące konieczność skreślenia egzaminatora z prowadzonej przez Marszalka Województwa ewidencji egzaminatorów na prawo jazdy.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy organ I instancji stwierdził, że w sprawie zaistniały dwie z wymienionych w ww. przepisie okoliczności. Stwierdzono, że L. B. dopuścił się rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy (przesłanka uzasadniająca skreślenia z ewidencji egzaminatorów określona w art. 71 ust. 1 pkt 4 a ustawy) oraz uznano, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania obowiązków, a tym samym nie spełnia jednego z wymagań określonych w art. 58 ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy (przesłanka uzasadniająca skreślenie z ewidencji egzaminatorów określona w art. 71 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Wskazano, że o utracie rękojmi należytego wykonywania obowiązków świadczy fakt toczącego się wobec egzaminatora postepowania w sprawie podejrzenia popełnienia przestępstwa oraz naganne zachowanie egzaminatora wobec K. R., opisane w zeznaniach uzyskanych przez organ od prokuratury.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił zaś w szczególności, że L. B. przede wszystkim nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Egzaminatorowi zostały bowiem postawione zarzuty popełnienia przestępstw związanych z pełnioną funkcją, polegających na przyjmowaniu korzyści majątkowych w zamian za pozytywne zaliczenie państwowych egzaminów na prawo jazdy. Przed wydaniem decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wystąpiło do Prokuratora [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej o udzielenie informacji dotyczących postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie przyjmowania przez L. B. korzyści w zamian za zaliczenie egzaminu. Prokurator poinformował w odpowiedzi, że w śledztwie, w którym L. B. jest podejrzanym o popełnienie przestępstw określonych w art. 258 § 1 kk i art. 288 § 3 kk nadal toczy się postępowanie dowodowe, zaś jego termin został zakreślony do dnia 31 października 2016 r.

Z tych względów Kolegium wskazało, że druga z podstaw wskazanych w decyzji organu I instancji uzasadniająca skreślenie z ewidencji egzaminatorów - polegająca na dopuszczeniu się przez L. B. rażącego naruszenia przepisów poprzez wielokrotne przeprowadzenie egzaminu państwowego w sposób niezgodny z przepisami ustawy, przestała być przesłanką wiodącą, skoro w sprawie niewątpliwie zaistniała okoliczność obligująca organ do wydania decyzji o skreśleniu z ewidencji w uwagi na utratę rękojmi należytego wykonywania obowiązków. W związku z tym Kolegium uznało, że przedstawione w odwołaniu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Kolegium realizując zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu pismem z dnia 29 września 2016 r. zawiadomiło pełnomocnika strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i zgłoszonych żądań. Po zapoznaniu się z aktami, pełnomocnik zawnioskował, by Kolegium zwróciło się do dyrektora [...] o podanie informacji, co do ilości przeprowadzonych w latach 2014-2016 egzaminów praktycznych na prawo jazdy przez L. B., ilości tych egzaminów poddanych wewnętrznej procedurze kontrolnej oraz ewentualnych wyników tych kontroli, uzasadniając to tym, że ma to znaczenie dla oceny, czy faktycznie L. B. nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków. Kolegium uznało, że wniosek pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ już sama okoliczność postawienia zarzutów popełnienia przestępstw związanych z pełnioną funkcją, stanowi wystarczająca podstawę do uznania, że egzaminator utracił rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków, co z kolei uzasadnia skreślenie L. B. z ewidencji egzaminatorów na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy o kierujących pojazdami.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L. B. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, 7, 15, 77 § 3 oraz 138 § 2 Kpa poprzez zaniechanie przez organ samodzielnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji jedynie w oparciu o informacje otrzymane od Prokuratury.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne (pkt 1). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku natomiast uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast – w myśl art. 135 p.p.s.a. - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 października 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia 5 stycznia 2016 r. w sprawie skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów.

Materialnoprawną podstawę wydania ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Powody obligujące organy do wydania decyzji o skreśleniu z ewidencji egzaminatora zostały wymienione w art. 71 cyt. ustawy. W przedmiotowej sprawie jest istotne, że przesłanki te nie muszą występować kumulatywnie. Zaistnienie każdej z nich z osobna, stanowi samodzielną podstawę do skreślenia z prowadzonej przez organ administracji ewidencji egzaminatorów na prawo jazdy. Istotne jest również to, że decyzja o wykreśleniu dotyczy konkretnej osoby, której w ewidencji został nadany konkretny numer uprawnień. Nadany skarżącemu numer uprawnień egzaminatora [...] pozostał bez zmian, również po zmianie nazwiska przez L. B. na S.-B. (dowód: skierowane do skarżącego zawiadomienie Marszałka Województwa [...] z dnia 27 lipca 2016 r. [...] akta administracyjne sprawy).

Głównym powodem skreślenia skarżącego z ewidencji egzaminatorów było uznanie przez organy, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Na tej kwestii koncentrują się też zarzuty skargi, w której wskazano, że organy w nieuprawniony sposób przyjęły powyższą okoliczność za podstawę faktyczną wydania decyzji, ponieważ - w ocenie strony skarżącej - w tym zakresie nie przeprowadzono wyczerpującego postępowania dowodowego.

Stosownie do art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy – który statuuje określone wymagania i kwalifikacje egzaminatorów na prawo jazdy – funkcję tę może pełnić osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków. W myśl natomiast art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy marszałek województwa skreśla egzaminatora z ewidencji egzaminatorów, w przypadku niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań, o których mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-9, czyli m.in. w przypadku braku lub utraty rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora.

Z tych względów dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy konieczne jest dokonanie wykładni art. 58 ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy, a w szczególności pojęcia "rękojmi należytego wykonywania obowiązków".

Przepisy ustawy nie konstruują prawnej definicji pojęcia "rękojmia należytego wykonywania obowiązków", jego znaczenie i zakres zostało jednak utrwalone w dorobku sądów administracyjnych. W orzecznictwie sądów, odnoszącym się do obowiązujących na gruncie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) analogicznych regulacji prawnych dotyczących wymagań, co do posiadanych przez egzaminatorów kwalifikacji oraz przypadków uzasadniających skreślenie ich z ewidencji egzaminatorów (art. 110 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 113 ust. 1 pkt 1), podnosi się, że zakresu znaczeniowego zwrotu: "daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków", jak też samego pojęcia "rękojmia", należy poszukiwać używając definicji zawartej w Słowniku Języka Polskiego PWN, według którego "rękojmia", to "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, gwarancja, zabezpieczenie, pewność, zapewnienie o czymś, przyrzeczenie czegoś". Na "rękojmię należytego wykonywania obowiązków egzaminatora" składa się zatem całokształt cech charakteru i właściwości osobistych egzaminatora, których suma daje gwarancję, że będzie on wykonywał swoje obowiązki rzetelnie i bezstronnie. Rękojmię, o której mowa w art. 58 ust. 1 pkt 8 ustawy, może zatem zapewniać jedynie osoba bez istotnych wad, która gwarantuje należyte wykonywanie swoich obowiązków, poprzez gwarancję posiadania zarówno odpowiednich kwalifikacji zawodowych, jak też odpowiednich predyspozycji etyczno-moralnych. Obowiązki egzaminatora mają bowiem szczególny charakter - wiążą się z wymogiem pryncypialnej postawy, której cechą jest m.in. bezwzględne poszanowanie prawa. Uzasadnione jest z tego powodu stosowanie surowych kryteriów oceny osób, które ubiegają się o wpis do ewidencji egzaminatorów. Przy ocenie zatem "rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora" liczy się dotychczasowa postawa kandydata na egzaminatora, która wespół z osiągniętymi kwalifikacjami zawodowymi winna dawać przekonanie o należytym wykonywaniu przezeń swoich obowiązków. W szczególności cechy osobiste kandydata, potwierdzone jego dotychczasowym postępowaniem, winny wykluczać obawy o jego uczciwość, wiarygodność, rzetelność i obiektywizm (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 395/01; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 625/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 627/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną był fakt toczącego się w stosunku do skarżącego postępowania, dotyczącego zarzutów popełnienia przez skarżącego przestępstw o charakterze korupcyjnym, związanych z wykonywaniem obowiązków egzaminatora. Skarżącemu zarzucono działanie w okresie od lipca 2013 r. do 31 marca 2014 r. wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zorganizowanej grupie, mającej na celu popełnienie przestępstw polegających na przyjmowaniu korzyści majątkowych w zamian za zachowania stanowiące naruszenia prawa, polegające na pozytywnym zaliczaniu państwowych egzaminów na prawo jazdy osobom, które wręczyły wcześniej osobiście lub za pośrednictwem innej osoby korzyść majątkową. Na mocy postanowień prokuratora wobec skarżącego zostały zastosowane kolejno takie środki zapobiegawcze jak dozór Policji, zawieszenie w czynnościach służbowych, poręczenie majątkowe. Do akt przedmiotowej sprawy zostały włączone materiały pozyskane od Prokuratury Okręgowej [...], zgromadzone w dotyczącej skarżącego sprawie o sygn. akt [...], w tym zeznania świadków.

Co istotne, skarżący w toczącym się przed organami administracji, a obecnie przed sądem administracyjnym postępowaniu, nie zakwestionował skutecznie ww. okoliczności. nie wskazał również, że toczące się postępowanie karne jest wynikiem pomówień, ponieważ nigdy nie przyjął, ani nie wręczył korzyści majątkowej w związku z pełnieniem obowiązków egzaminatora. Zarzuty skargi koncentrują się jedynie na wskazaniu, że pomimo posiadania materiałów zgormadzonych w postępowaniu prokuratorskim, organ administracji powinien poszukiwać innych, własnych dowodów, które wskazywałyby na utratę rękojmi. W chwili orzekania przez organ odwoławczy tj. na dzień 17 października 2016 r. postępowanie karne nie zostało zakończone. Z tego względu strona skarżąca stoi na stanowisku, że wydanie decyzji o skreśleniu z ewidencji egzaminatorów było przedwczesne, a przede wszystkim oparte jedynie na dokumentacji i informacjach uzyskanych przez organ administracji z prokuratury.

Dla poparcia swojego stanowiska pełnomocnik strony wystąpił w dniu 9 marca 2017 r. z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z dokumentu tj. z treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt [...] na okoliczność, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] uznaje, że postępowanie dowodowe ograniczone do nieprawomocnego wyroku skazującego egzaminatora jest niewystarczające do oceny, że nastąpiła utrata rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. postanowił przeprowadzić dowód z przedłożonego dokumentu. Przedłożona przez stronę skarżącą decyzja została wydana w sprawie skreślenia z ewidencji egzaminatorów innej osoby, A. P., który wyrokiem sądu rejonowego został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. ponieważ przyjął korzyść majątkową za umożliwienie zdania egzaminu na prawo jazdy oraz za winnego popełnienia przestępstwa z art. 245 k.k. , ponieważ grożąc świadkom w postępowaniu, starał się nakłonić ich do odstępstwa od składania zeznań w prokuraturze. Rozpoznana przez SKO sprawa, zarejestrowana pod sygn. akt [...] nie dotyczy osoby skarżącego. Została podjęta w innym stanie faktycznym. Nie jest też dla Sądu wiążąca i nie można jej uznać za oficjalne stanowisko Kolegium, co do wszystkich rozpoznawanych przez ten organ spraw dotyczących skreślenia z listy egzaminatorów osób, którym postawiono zarzuty karne pozostające w związku z nienależytym wykonywaniem obowiązków egzaminatora. Pomimo tego, ponieważ dowód ten został dopuszczony w niniejszym postępowaniu i w ocenie strony skarżącej stanowi ważki argument przemawiający za zgodnością z prawem prezentowanego przez stronę stanowiska, zadaniem Sądu jest dokonanie analizy ww. dowodu i wykazanie, z jakich względów nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Podkreślenia wymaga, że z uzasadnienia ww. decyzji o sygn. akt [...] - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - nie wynika, aby Kolegium wyraziło w niej stanowisko, że w każdej sprawie dotyczącej skreślenia z ewidencji egzaminatorów osoby, której postawiono zarzuty korupcyjne, stwierdzenie wystąpienia przesłanki z art. 71 ust. 1 pkt 2 w. zw. z art. 58 ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy, wymaga uprawomocnienia się wyroku skazującego. W przedłożonej decyzji Kolegium odniosło się bowiem do okoliczności konkretnej sprawy. Powodem uwzględnienia odwołania A. P. przez Kolegium nie był zaś jedynie fakt nieprawomocności wyroku skazującego, ale dodatkowe, następujące okoliczności tej sprawy. Kolegium uwzględniło bowiem zarzut odwołania, że organ I instancji wydał decyzję o skreśleniu egzaminatora z ewidencji opierając się tylko na nieprawomocnym wyroku sądu powszechnego, przy czym zaniechał zapoznania się z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania poprzedzającego wyrok karny. Organ I instancji nie wystąpił do sądu rejonowego o udostępnienie akt postępowania karnego celem włączenia ich do materiału dowodowego sprawy administracyjnej. Z przedłożonej decyzji Kolegium, w ocenie Sądu, można zatem wysnuć jedynie taki wniosek, że oczywistym jest, że organ administracji nie jest związany treścią nieprawomocnego wyroku karnego. Może jednak i powinien taki dowód wraz z innymi materiałami zgromadzonymi w toku postępowania karnego samodzielnie ocenić. Z tych względów Sąd wskazuje, że przedłożona przez stronę skarżącą treść decyzji Kolegium w sprawie o sygn. akt [...] nie stanowi przeważającego argumentu dla poparcia zgłoszonych w skardze zarzutów.

W przedmiotowej sprawie nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, a jego wyniki dały podstawę do uznania, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków egzaminatora. Prowadzące postępowanie wyjaśniające organy administracji pozostawały w kontakcie z organami ścigania. Wiedziały o działaniach prokuratury wobec skarżącego i wystąpiły o przedłożenie im materiałów postępowania karnego. Dokumenty pozyskane w tym postępowaniu zostały włączone do materiału dowodowego przedmiotowej sprawy i zostały poddane ocenie zarówno przez organ I jak i II instancji. Zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa. Wynikająca z akt niniejszej sprawy ocena dotychczasowych działań skarżącego, jako egzaminatora, w obiektywny sposób są nie do pogodzenia z cechami, wymaganymi dla przyjęcia rękojmi należytego wykonywania obowiązków takimi jak: uczciwość, wiarygodność, rzetelność i odpowiedzialność.

Organy w sposób prawidłowy uznały, że sytuacja postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia czynów korupcyjnych, stanowi sama w sobie okoliczność uzasadniającą twierdzenie o utracie wiarygodności i zaufania dla jego osoby jako egzaminatora, a w konsekwencji - utraty przymiotu osoby (egzaminatora) dającej rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków związanych ze sprawowaną funkcją. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy, egzaminator w czasie wykonywania obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu. Z tego też powodu egzaminator - tak jak każda osoba wykonująca funkcje publiczne - musi dawać rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków, gdyż od poziomu doświadczenia zawodowego egzaminatora, jak również rzetelności w wykonywaniu obowiązków zależy, czy właściwa osoba uzyska uprawnienie w zakresie kierowania pojazdem. A zatem osoba egzaminatora kandydatów na kierowców w obliczu faktu, że przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych podlega ochronie przysługującej funkcjonariuszowi publicznemu, nie może być z racji pełnionych zadań dotknięta jakąkolwiek skazą, która podważałaby jej zaufanie. Z tego też powodu każde pojawiające się podejrzenie nierzetelności uprawnia do uznania, że egzaminator nie daje rękojmi należytego wykonywania swoich obowiązków, tym bardziej w sytuacji, gdy wobec egzaminatora został postawiony zarzut popełnienia czynów korupcyjnych w związku z wykonywaniem przez niego funkcji egzaminatora na prawo jazdy.

Mając na uwadze powyższe należy przyjąć, że kryterium "rękojmi należytego wykonywania obowiązków" ma służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu zawodowego i moralnego egzaminatora, co - w sytuacji postawienia zarzutów korupcyjnych egzaminatorowi – niewątpliwie zostaje podważone.

Należy również podkreślić, że art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada na organ kategoryczny obowiązek skreślenia egzaminatora z ewidencji egzaminatorów w sytuacji stwierdzenia jakiegokolwiek przypadku, który świadczy o utracie rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora. Należy też wyjaśnić, że przepisy regulujące omawianą materię nie uzależniają wykazania braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków od wcześniejszego uzyskania prawomocnego skazania za jakiekolwiek przestępstwo. Nie jest uprawnione bowiem stawianie znaku równości między "byciem nie karanym" a "dawaniem rękojmi wykonywania zawodu", gdyż nie są to pojęcia tożsame. W tej sytuacji nie ma więc potrzeby odwoływania się do konstytucyjnej zasady domniemania niewinności, ponieważ nie ma ona znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Pojęcie winy, co do zasady, przypisywane jest postępowaniu karnemu, w którym sąd dokonując kwalifikacji prawnej czynu, orzeka o winie i karze. Natomiast organ w postępowaniu w przedmiocie skreślenia z ewidencji egzaminatorów nie rozstrzyga, czy egzaminator popełnił przestępstwo, a jedynie - na podstawie ustalonych okoliczności - dokonuje oceny, czy zachowanie egzaminatora zaręcza (potwierdza, gwarantuje) należyte wykonywanie przez niego obowiązków. Dlatego ustalenia w tym zakresie należą do właściwości organu administracyjnego prowadzącego postępowanie w sprawie skreślenia z listy egzaminatorów. Tym samym uzyskanie przez organy przed wydaniem ostatecznej decyzji prejudykatu w postaci prawomocnego wyroku karnego potwierdzającego słuszność stawianych egzaminatorowi zarzutów korupcyjnych, nie stanowi zagadnienia wstępnego dla potrzeb postępowania prowadzonego w oparciu o zakwestionowanie przesłanki określonej w art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdyż ocena zaistnienia braku rękojmi należytego wykonywania obowiązków przez egzaminatora należy do sfery faktów, do których ustalenia właściwym jest organ administracji, a nie sąd karny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 562/10 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego też względu – w odniesieniu do treści skargi – należy wskazać, że podniesione w niej zarzuty są chybione. Organy mając za zadanie załatwienie niniejszej sprawy nie miały bowiem obowiązku "wyczekiwania" na zakończenie postępowania prokuratorskiego czy karnosądowego. Prowadzone przez organ postępowanie administracyjne jest postępowaniem autonomicznym, którego rozstrzygnięcie nie zostało w żaden sposób uzależnione od rezultatów zakończenia odrębnych postępowań prowadzonych przez inne organy.

Podkreślenia przy tym wymaga, co umknęło stronie skarżącej, że w przedmiotowej sprawie organy oceniły, że skarżący nie daje rękojmi należytego wykonywania obowiązków, nie tylko z uwagi na postawione zarzuty korupcyjne, ale z uwagi na treść złożonych w postępowaniu przygotowawczym zeznań świadków, którzy zwracali uwagę także na inne, niż przyjmowanie korzyści majątkowych, naganne z punktu widzenia pełnionych obowiązków, zachowania egzaminatora. Zachowania te opisane zostały zarówno przez świadków, którzy byli osobami egzaminowanymi przez skarżącego, jak i świadków, którzy pełnili nadzór nad jego pracą w ośrodku [...].

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podzielając słuszność argumentacji organu odwoławczego, uznał wniesioną skargę za nieuzasadnioną i orzekł, jak w sentencji, na mocy art. 151 p.p.s.a.