Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 790/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 2 pkt 1, 2, art. 7 ust. 1, 2, art. 8 ust. 1, art. 16 ust. 1-4, art. 36 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 listopada 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 roku sprawy ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z [...] nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz S. D. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 21. art. 24 ust. 1, art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1312), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie warunków dokonywania zwrotu środków, o których mowa w art. 26 ust. 5 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. U. poz. 61), art. 8, art. 43 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 608 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem nr 1307/2013, art. 59, art 64 ust. 2, art. 70. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000. (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., s. 549 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 1306/2013, art 24 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31 lipca 2014 r., s. 69 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 809/2014, art. 5, art. 19a, art. 23 ust 2, art. 67 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20 czerwca 2014 r., s. 48 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 640/2014, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej powierzchni wycofanej 0,05 ha 2 lipca 2018 r., przyznaniu S.D.: jednolitej płatności obszarowej – 2018 w wysokości 83 570,67 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 9 667,86 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowanie w tego tytułu zmniejszenia – zastosowanie współczynnika korygującego; płatności za zazielenienie – 2018 w wysokości 61 737,33 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 838,62 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; płatności redystrybucyjnej – 2018 w wysokości 4 741,86 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 64,41 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; płatności do bydła – 2018 w wysokości 5 782,26 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 78,54 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; płatności do krów w wysokości 7 373,84 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 100,16 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 2 154,43 zł.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że 14 czerwca 2018 r. S.D. za pośrednictwem aplikacji eWniosekPIus złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 r., w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności dla krów oraz płatności dla bydła. 15 czerwca i 2 lipca 2018 r. za pośrednictwem aplikacji eWniosek Plus skarżący zmienił wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich na 2018 r.

[...] r. Kierownik Biura Powiatowego w Ł. wydał decyzję, w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018 r., w której umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej w części dotyczącej, powierzchni 0,05 ha wycofanej zmianą do wniosku z 2 lipca 2019 r. i przyznał: płatność redystrybucyjną w wysokości 4 741,86 zł wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 64,41 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; płatność dla bydła w wysokości 5 782,26 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 78,54 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; płatność dla krów w wysokości 7 373,84 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 100,16 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego; jednolitą płatność obszarową w wysokości 83 570,67 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 9 667,86 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia i zastosowanie współczynnika korygującego; płatność za zazielenienie w wysokości 61 737,33 zł wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 838,62 zł ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego oraz przyznał kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 2 154,43 zł. Organ drugiej instancji zaznaczył, że decyzja organu pierwszej instancji w zakresie płatności redystrybucyjnej, płatności dla bydła oraz płatności dla krów jest prawidłowa i nie budzi wątpliwości skarżącego.

W odwołaniu S.D. zakwestionował ustalenia organu pierwszej instancji instancji w zakresie powierzchni zatwierdzonej do płatności oraz wysokości kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

30 kwietnia 2019 r. został skierowany do Biura Kontroli na Miejscu, wniosek o analizę w systemie LPIS zasadności modyfikacji danych referencyjnych dla działek rolnych zgodnie ze złożonym odwołaniem.

W piśmie z 30 kwietnia 2019 r. Biuro Kontroli na Miejscu udzieliło informacji o weryfikacji PEG w ramach odwołania od decyzji.

Organ drugiej instancji podzielając stanowisko organu pierwszej instancji podniósł, że składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnie, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności, przy czym, co istotne w kontekście rozpatrywanej sprawy, płatność nie może zostać przyznana do powierzchni większej aniżeli maksymalny kwalifikowany obszar, w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. System Identyfikacji Działek Rolnych (LPIS), o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013 ustanowiony jest w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa wspólnotowego, które muszą być przez Polskę stosowane. System LPIS ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, w oparciu o który to system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrola jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie określonych, potencjalnych beneficjentów. System LPIS obejmuje swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK oraz IACS+), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności. Zintegrowany system kontroli opiera się na bazie danych działek referencyjnych – działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS dla danej działki referencyjnej stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat. Zatem kontrole administracyjne prowadzone są tylko i wyłącznie w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS oraz załączniki graficzne, na których rolnik zaznacza położenie działek rolnych na danej działce ewidencyjnej. Ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (MKO) następuje w trakcie prowadzonej kontroli administracyjnej na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego na aktualnym obrazie ortofotomapy. Powierzchnie MKO stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej, tzn. działki ewidencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. lasy, wody, drogi, siedliska itp.), których granice są określone na podstawie ortofotomapy. Powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB czy wskazane w treści Księgi Wieczystej nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej. Skarżący zadeklarował do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 211,21 ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosi 203,05 ha. Wartość powierzchni stwierdzonej na danej działce ewidencyjnej nie może być większa niż maksymalny kwalifikowany obszar dla tej działki i dlatego w trakcie kontroli administracyjnej organ pierwszej instancji pomniejszył powierzchnię kwalifikującą się do płatności o 8,16 ha oraz dostosował ją do aktualnych powierzchni MKO oraz największego spójnego obszar. W decyzji organu pierwszej instancji zawarto spis działek ewidencyjnych wraz z ich zadeklarowaną we wniosku powierzchnią, powierzchnią stwierdzoną w toku kontroli administracyjnej oraz powierzchnią pomniejszeń z tytułu aktualizacji powierzchni MKO. Na tej podstawie organ pierwszej instancji [...] r. wydał decyzję. 30 kwietnia 2019 r. skierowano pismo do Biura Kontroli na Miejscu z prośbą o analizę w systemie LPIS zasadności modyfikacji danych referencyjnych zgodnie z złażonym odwołaniem od decyzji, w odpowiedzi na które na które Biuro Kontroli na miejscu podtrzymało ustalenia dotyczące MKO na spornych działkach. Organ pierwszej instancji dokonał ustalenia MKO w oparciu o ortofotomapy, które odzwierciedlały stan działek ewidencyjnych rolnika w maju 2016 r. Aktualizacja powierzchni (MKO) prowadzona jest w kontekście pojedynczej działki referencyjnej i ma zapewnić jej aktualność co najmniej trzyletnią, tzn. do momentu wymiany danych dotyczących ortofotomapy (ortofotomapy są wymieniane w cyklu 3-lelnim) lub do momentu otrzymania bardziej aktualnych danych, np. wyników kontroli na miejscu lub użytkowania gruntu wynikających z rejestru ewidencji gruntów i budynków (EGiB), zmian w sposobie użytkowania zasygnalizowanych przez rolnika na materialne graficznym do wniosku spersonalizowanego lub wniosku geoprzestrzennego GSM. Biuro Kontroli na miejscu poinformowało, że MKO zostało ustalone w oparciu o wyniki wizytacji terenowej przeprowadzonej gospodarstwie rolnym strony w dniach 8-25 listopada 2017 r. W ocenie organu drugiej instancji, mając na uwadze akta sprawy oraz dostępne dane w systemie informatycznym ARiMR, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił powierzchnie obszaru zatwierdzonego do płatności w gospodarstwie skarżącego. Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności wynosiła 211,21 ha. Powierzchnia stwierdzona w toku postępowania administracyjnego wyniosła 203,05 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia nr 1306/2013. Wyliczona procentowa różnica miedzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku, a powierzchnia stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 4,02 %. 1,5 krotność stwierdzonej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną wynosi 12,24 ha. Po zastosowaniu zmniejszenia z tytułu przedeklarowania powierzchni, powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wynosi 190,81 ha. Stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha w 2018 r. określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 października 2018 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2018 r. (Dz. U. poz. 1966) wynosi 459,19 zł. Początkowa kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej wynosi 87 618,04 zł. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013, w przypadku gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000 euro przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013 kwotę płatności bezpośrednich przekraczająca 2 000 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 1,411917%. Ten współczynnik stosuje się do płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Mając na uwadze, że łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 168 335,06 zł., co przy kursie wymiany euro 4,2774 zł stanowi kwotę 39 354,53 euro. Następnie należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 37 354,53 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 1,411917%. Całkowita kwota wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 527,41 euro. Z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 274,52 euro, co stanowi kwotę 1 174,22 zł i o tę kwotę ta płatność została pomniejszona. W 2018 r. ponownie została nałożona na stronę kara administracyjna do tego środka wsparcia bezpośredniego, z uwagi na to kwota umorzona podlega zwrotowi, w konsekwencji czego kwota płatności została pomniejszona na podstawie art. 19a ust 3 rozporządzenia nr 640/2014 o wysokość kwoty 2 873,15 zł. Kwota przyznanej jednolitej płatności obszarowej po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 83 570,67 zł.

Stwierdzona powierzchnia działek rolnych deklarowanych do płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (płatność za zazielenienie) wynosiła 203,05 ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2018 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 października 2018 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2018 r. (Dz. U. poz. 1960) na kwotę 308,18 zł. Początkowa kwota przyznanej płatności za zazielenienie wynosi 62 575, 95 zł. Zgodnie z art. 8 rozporządzenia nr 1307/2013, w przypadku gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 106 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013, kwotę płatności bezpośrednich przekraczająca 2 000 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 1,411917%. Ten współczynnik stosuje się do płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich. Łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 168 335,06 zł., co przy kursie wymiany euro 4,2774 zł stanowi kwotę 39 354,53 euro. Następnie należało do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 37 354,53 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 1,411917%. Całkowita kwota wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 527,41 euro. Z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla jednolitej płatności obszarowej wynosi 196,06 euro, co stanowi kwotę 838,62 zł i o te kwotę ta płatność została pomniejszona. Kwota przyznanej płatności za zazielenienie po uwzględnieniu wszystkich pomniejszeń wynosi 61 737,33 zł. Wykryte w toku kontroli administracyjnej nieprawidłowości dotyczące powierzchni kwalifikującej się do objęcia płatnością obszarową, obligowały organ pierwszej instancji do zastosowania art. 19a rozporządzenia nr 640/2014 i w konsekwencji zastosowania sankcji. Z uwagi na art. 26 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013 beneficjenci otrzymujący w roku budżetowym 2019 płatności bezpośrednie za 2018 r. w wysokości przekraczającej 2 000 euro będą podlegać dyscyplinie finansowej oraz zwrotowi środków za 2017 r. z tytułu dyscypliny finansowej. Iloraz kwoty określonej dla Polski w załączniku do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2018/1848 oraz łącznej kwoty zmniejszenia za 2018 r. z tytułu dyscypliny finansowej jest równy wskaźnikowi 0,9550 (czyli 95,50%). Oznacza to, że za każde 100 zł pomniejszenia z tytułu dyscypliny finansowej rolnik otrzyma 95,50 zł kwoty zwrotu. Mając na względzie, że całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wyniosła w analizowanej sprawie 2 255,95 zł, zaś wskaźnik wyniósł 95,50%, kwota z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej należała się w wysokości 2 154,43 zł. Organ drugiej instancji stwierdził także, że art. 64 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 nie znajduje zastosowania w sprawie, gdyż w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających wystąpienie w gospodarstwie strony przypadków siły wyższej wymienionych w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013. Wymieniony w art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 katalog zdarzeń, które mogą stanowić działanie siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych ma charakter otwarty. Oznacza to możliwość uznania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w wyniku indywidualnego rozpatrzenia sprawy innego zdarzenia za przypadek działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności. Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia żadnej okoliczności, którą można uznać za działanie sity wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. W rozpatrywanej sprawie zastosowania nie znajduje również art. 64 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1306/2013 stanowiący, że nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku, gdy niezgodność jest wynikiem "oczywistego błędu wniosku" nie zaś np. "oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej". O zakwalifikowaniu danego błędu jako błędu oczywistego decydować musi łatwość jego wykrycia. Przyjąć należy, że błąd jest oczywisty, jeżeli ujawnia się go bez żadnych dodatkowych informacji od wnioskodawcy bądź konfrontacji z innymi dokumentami wyłącznie na podstawie weryfikacji samego wniosku przez organ. W rozpatrywanej sprawie porównanie kolejnych części wniosku nie prowadzi do wykrycia sprzeczność, która powodowałaby że wniosek jest niespójny, tak więc nie zachodzi tu przesłanka z art. 64 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 1306/2013. Nie zaistniały także przesłanki wymienione w art. 64 ust. 2 lit. c i d rozporządzenia nr 1306/2013. Zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia gruntów stanowi podstawową dla wielkości pomocy finansowej i w ogóle dla możliwości udzielenia tej pomocy kwestię. Zadeklarowana powierzchnia gruntów do pomocy finansowej określa ciężar finansowy tej pomocy, więc wnioskujący o pomoc rolnik, wskazując powierzchnię do płatności, musi czynić to w pełni świadomie, bowiem tylko on bierze na siebie odpowiedzialność za zgłoszone dane. Wniosek o przyznanie płatności wiąże organ, który decydując o przyznaniu pomocy, musi odnieść się do danych w nim zawartych, w tym do wielkości zgłoszonego obszaru, i te właśnie dane poddać kontroli administracyjnej, bo decydują one o wielkości przyznanej pomocy. Zatem strona, jak każda osoba składająca na zewnątrz jakiekolwiek oświadczenie, musi być świadoma treści, które podpisuje, bo tylko ona bierze za nie odpowiedzialność, a przeciwne działanie świadczy co najmniej o niedochowaniu należytej staranności wprowadzeniu własnych spraw. Postępowanie administracyjne było w niniejszej sprawie wszczęte na wyłączny wniosek strony, która nie była zobowiązana do uzyskania płatności i składania wniosku, ale skorzystała z uprawnienia, które wynikało z przepisów prawa. Co więcej, skarżący wraz z wnioskiem złożył oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, ponosi wyłączną winę za nieprawidłową deklarację powierzchni użytkowanej rolniczo we wniosku. W ocenie organu drugiej instancji, nie zaistniały również przesłanki z art. 64 ust. 2 lit. e rozporządzenia nr 1306/2013. Stwierdzona niezgodność nie jest nieznaczna, albowiem stwierdzona różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią stwierdzoną stanowi 4,02% powierzchni stwierdzonej. Wyjątki od stosowania kar administracyjnych zostały określone w art. 15 rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z przywołanym przepisem kar administracyjnych przewidzianych w rozdziale IV zatytułowanym "Obliczanie pomocy i kar administracyjnych związanych z systemami płatności bezpośrednich i środkami rozwoju obszarów wiejskich w ramach zintegrowanego systemu" nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Podane przez beneficjenta informacje powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność do faktycznej sytuacji. Skarżący aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie poinformował pisemnie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. o nieprawidłowościach zawartych we wniosku. Zdaniem organu drugiej instancji, postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostało przeprowadzone przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego oraz procesowego, w szczególności z poszanowaniem zasad procedury i administracyjnej.

W skardze na powyższą decyzję S.D. wniósł o jej uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie norm postępowania administracyjnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 80 k.p.a. poprzez nie dostrzeżenie, że właściwa jednostka ARiMR nie dokonała rocznej weryfikacji powierzchni MKO w oparciu o otrzymane najbardziej aktualne dane, tj. zmiany sposobu użytkowania zasygnalizowane przez rolnika na materiale graficznym do wniosku spersonalizowanego, co miało miejsce w czerwcu 2018 r. Uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby organ drugiej instancji dostrzegł, że rolnik wypełniając część graficzną spersonalizowanego wniosku zasygnalizował zmiany do sposobu użytkowania, to wówczas dostrzegłby, że organ pierwszej instancji w zakresie w jakim nie badał owej aktualizacji, np. poprzez wyjaśnienie rozbieżności miedzy wynikami z kontroli na miejscu z listopada 2017 r. a danymi aktualnymi zgłoszonymi przez rolnika w czerwcu 2018 r. albo poprzez wezwanie rolnika do udzielenia wyjaśnień, względnie poprzez przeprowadzenie kontroli na miejscu i sam uzupełniłby postępowanie dowodowe w tym zakresie. Gdyby zatem organ drugiej instancji dostrzegł wskazane nieścisłości, wówczas musiałby dojść do wniosku, że organ pierwszej instancji, choć zobowiązany jest do stania na straży praworządności, to jednak nie podjął działań mających na celu wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie, lecz oparł się na nieaktualnych danych, bo wynikających z kontroli na miejscu z listopada 2017 r., a w konsekwencji uznałby, że w sprawie zachodzi podstawa do uzupełnienia materiału dowodowego w celu usunięcia istotnych rozbieżności albo zachodzi podstawa do uchylenia decyzji w zaskarżonym zakresie oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

- art. 107 § 1 pkt 6) k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie podanie szczegółowo z jakich względów organ drugiej instancji uznał, że dane zawarte na ortofotomapach z 2016 r., a pochodzące z listopada 2017 r. są najbardziej aktualne, skoro rolnik w spersonalizowanym wniosku w części graficznej w czerwcu 2018 r. oznaczył najbardziej aktualny sposób użytkowania uprawianych działek;

- art. 3 ust. 2 pkt 2) ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez brak weryfikacji przyczyn zgłoszenia we wniosku o płatności powierzchni większej niż błędnie (bo o zaniżonej powierzchni) oznaczony przez ARiMR, jako MKO teren, który został ustalony w oparciu o wyniki kontroli na miejscu z 2017 r.;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie:

- art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 poprzez stwierdzenie, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, stąd zachodzi podstawa do pomniejszenia należnej rolnikowi płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i to mimo, że dowody, na których oparł się organ pierwszej instancji wydając zaskarżoną decyzje nie mogą być uznane za wiarygodne i rzetelne;

- art. 19a ust. 3 rozporządzenia nr 640/2014 poprzez stwierdzenie, że w sprawie zachodzi konieczność nałożenia na rolnika także kary administracyjnej, która została wyznaczona do tego samego systemu pomocy lub środka wsparcia (i w konsekwencji uzupełnienie kary o pozostałą kwotę kary administracyjnej), mimo iż brak jest podstaw do jego zastosowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie 20 listopada 2019 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę i precyzuje ją w ten sposób, że zaskarża decyzję organu odwoławczego w całości, gdyż wskutek pomniejszenia przez organ obszaru kwalifikującego do wypłaty zmniejszone zostały wszystkie przyznane płatności. Nadto oświadcza, że we wniosku z 14 czerwca 2018 r. skarżący powiększył powierzchnie użytkowaną rolniczo w stosunku do wniosku z 2017 r. Uwzględnił wyniki kontroli przeprowadzonej na miejscu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2012r. poz.270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd uznał, że organ administracji naruszył przepisy postępowania a mianowicie art.3 ust.2 pkt.1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018r. poz.1312 ze zm.) i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018r. poz.1312 ze zm.), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000. (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L nr 347 poz. 549 ze zm.) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L nr 227 z 31 lipca 2014 r. poz. 69 ze zm.).

Zgodnie z treścią art.7 ust.1 i 2 ustawy z 5 lutego 2015r. 1. Płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz

2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

2. Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli:

1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz

2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro.

W myśl art.8 ust.1 wymienionej ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z treścią art.16 ust.1-4 wymienionej ustawy 1. Płatności związane do zwierząt przysługują do zwierząt następujących gatunków: bydło domowe (Bos taurus), owca domowa (Ovis aries) i koza domowa (Capra hircus).

2. Płatności związane do zwierząt gatunku bydło domowe są przyznawane rolnikowi w formie:

1) płatności do bydła, jeżeli:

a) posiada samice lub samce tego gatunku:

– których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, nie przekracza 24 miesięcy,

– przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności,

b) liczba zwierząt, o których mowa w lit. a, objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności złożonym przez tego rolnika wynosi co najmniej 3 sztuki;

2) płatności do krów, jeżeli:

a) posiada samice tego gatunku:

– których wiek w dniu 15 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, przekracza 24 miesiące,

– przez okres 30 dni od dnia złożenia wniosku o przyznanie tej płatności,

b) liczba zwierząt, o których mowa w lit. a, objętych wnioskiem o przyznanie tej płatności złożonym przez tego rolnika wynosi co najmniej 3 sztuki.

3. Płatności związane do bydła są przyznawane maksymalnie do 20 sztuk zwierząt, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a.

4. Płatności związane do krów są przyznawane maksymalnie do 20 sztuk zwierząt, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lit. a.

Zgodnie z treścią art.36 ust.1 ustawy z 5 lutego 2015r. agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W myśl art.24 ust.1 rozporządzenia nr 809/2014 kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są przeprowadzane w sposób zapewniający skuteczną weryfikację:

a) poprawności i kompletności informacji podanych we wniosku o przyznanie pomocy, wniosku o wsparcie, wniosku o płatność lub innej deklaracji;

b) zgodności ze wszystkimi kryteriami kwalifikowalności, zobowiązaniami i innymi obowiązkami w odniesieniu do przedmiotowego systemu pomocy lub środka wsparcia, warunków, na których przyznaje się pomoc lub wsparcie lub zwolnień z obowiązków;

c) przestrzegania wymogów i norm odnoszących się do zasady wzajemnej zgodności.

Zgodnie z treścią art.70 ust.1 rozporządzenia nr 1306/2013 system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi.

Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2018r. S.D. zadeklarował do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 211,21 ha zaś powierzchnia działek stwierdzonych to 203,05 ha. Powierzchnią kwalifikującą się do płatności pomniejszono zatem o 8,16 ha. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii czy organy administracji prawidłowo pomniejszyły powierzchnię kwalifikującą się do płatności.

Należy zaznaczyć, że rolnik składający wniosek o przyznanie płatności wskazuje wielkość powierzchni działek rolnych deklarowanych do płatności. Następnie organ administracji weryfikuje tę wielkość za pomocą kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu. W czasie kontroli administracyjnej powierzchnia zadeklarowana przez rolnika jako użytkowana rolniczo jest weryfikowana za pomocą systemu informacji geograficznej. Weryfikacja taka następuje na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika biura powiatowego agencji na aktualnym obrazie ortofotomapy. Ustalona jest w ten sposób maksymalna powierzchnia kwalifikująca się do płatności (MKO) stanowiąca różnicę pomiędzy powierzchnią całkowitą działki referencyjnej (działki ewidencyjnej) a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności. Dodać należy, że ortofotomapy są aktualizowane w cyklu 3- letnim lub do momentu otrzymania bardziej aktualnych danych np. wyników kontroli na miejscu lub użytkowania gruntu wynikających z rejestru ewidencji gruntów i budynków.

W rozpoznawanej sprawie powierzchnia MKO została ustalona przez organy administracji w oparciu w wyniki wizytacji terenowej przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniach 8-25 listopada 2017r. S.D. złożył natomiast wniosek o przyznanie płatności na 2018r. w dniu 14 czerwca 2018r. i jak wynika z treści odwołania oraz skargi, zwiększył powierzchnie działek użytkowanych rolniczo w stosunku do wniosku o płatność na 2017r. Okoliczność tę potwierdził pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 20 listopada 2019r. zaznaczając, że S.D. uwzględnił wynik kontroli na miejscu przeprowadzonej w listopadzie 2017r. i we wniosku z 14 czerwca 2018r. powiększył obszar użytkowany rolniczo na zadeklarowanych działkach. Znalazło to odzwierciedlenie w materiale graficznym załączonym do wniosku. Oznacza to, że pomiędzy danymi posiadanymi przez agencję, wynikającymi z kontroli na miejscu w listopadzie 2017r., a powierzchnią działek zadeklarowanych do płatności we wniosku z 14 czerwca 2018r. istnieje różnica.

W każdym przypadku złożenia przez rolnika wniosku o przyznanie płatności obowiązkiem organu administracji jest dokładne zweryfikowanie zadeklarowanej powierzchni przy czym organ winien oprzeć się na aktualnych danych a nie na danych z poprzedniego roku. W przekonaniu sądu wyniki kontroli na miejscu z listopada 2017r. nie mogły stanowić podstawy do weryfikacji powierzchni działek zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z 14 czerwca 2018r. Wniosek został bowiem złożony po upływie prawie siedmiu miesięcy od zakończenia wizytacji a po zakończeniu tej kontroli S.D. zwiększył powierzchnię użytkowaną rolniczo. W sytuacji zatem gdy skarżący dokonał takiego zwiększenia po 25 listopada 2017r. to jego wniosek nie mógł zostać zweryfikowany w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w okresie od 8 do 25 listopada 2017r. Nie były to bowiem aktualne dane, które pozwoliłyby ustalić jaka jest faktyczna powierzchnia działek użytkowanych rolniczo.

Obowiązkiem organu administracji było dokładne zweryfikowanie wniosku z 14 czerwca 2018r. Organ winien zatem, dokonać wnikliwej analizy wniosku oraz dołączonych do niego załączników graficznych oraz porównać go z wynikami kontroli na miejscu jaka miała miejsce w listopadzie 2017r. W przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy obu wymienionymi dokumentami winien podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia tych rozbieżności. Winien przy tym skorzystać z dostępnych źródeł dowodowych w tym z możliwości ewentualnego przeprowadzenia ponownej wizytacji na miejscu. Pozwoliłoby to ustalić rzeczywistą powierzchnię działek rolnych skarżącego kwalifikujących się do płatności w 2018r. Organ administracji jednak tego nie uczynił lecz dokonał weryfikacji wniosku w oparciu o nieaktualny już wynik wizytacji terenowej w gospodarstwie rolnym z listopada 2017r. W rzeczywistości nie ustalił prawidłowo wielkości powierzchni działek kwalifikujących się do płatności.

Dodać należy, że organy administracji w ogóle nie odniosły się do zarzutów skarżącego, że po dokonaniu wizytacji terenowej w jego gospodarstwie w listopadzie 2017r. uwzględnił on jego wyniki i we wniosku z 14 czerwca 2018r. powiększył obszar użytkowany rolniczo. Tym samym wyniki kontroli przeprowadzonej w listopadzie 2017r., w ocenie skarżącego, nie mogą stanowić podstawy weryfikacji wniosku z 14 czerwca 2018r. W zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę brak jest rozważań w tym zakresie. Organy administracji nie odniosły się do zarzutu S.D. choć ma on zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stanowisko organów sprowadza się w zasadzie do tego, że wniosek z 14 czerwca 2018r. został prawidłowo zweryfikowany gdyż MKO ustalono w oparciu o wyniki wizytacji w gospodarstwie rolnym skarżącego z listopada 2017r. Można zatem uznać, że organy administracji nie rozpoznały istoty problemu jaki występuje w niniejszej sprawie.

Reasumując sąd uznał, że skarga jest uzasadniona. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że powierzchnia zadeklarowana przez skarżącego nie została prawidłowo zweryfikowana. Organ ustalił bowiem wielkość powierzchni kwalifikującej się do płatności na podstawie wyników wizytacji terenowej przeprowadzonej w listopadzie 2017r. podczas gdy we wniosku z 14 czerwca 2018r. powiększono wielkość powierzchni użytkowanej rolniczo w stosunku do 2017r. Organy administracji naruszyły przepis art.3 ust.2 pkt.1 i 2 ustawy z 5 lutego 2015r. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wielkość powierzchni kwalifikującej się do płatności ma wpływ na wysokość wszystkich płatności o jakie ubiega się S.D. a także na wysokość kwoty z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Mając to na uwadze, na podstawie art.145 § 1 pkt.1 c.) p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz S.D. kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Należy ponownie dokonać weryfikacji wniosku skarżącego przy pomocy wszelkich dostępnych środków dowodowych uwzględniając fakt, że po przeprowadzonej wizytacji terenowej w gospodarstwie rolnym skarżącego w listopadzie 2017r. powiększył on powierzchnię użytkowaną rolniczo. Po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania wyjaśniającego należy dokonać wnikliwej analizy całego materiału dowodowego a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie.

bg