Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1371/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 18 stycznia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2023 roku sprawy ze sprzeciwu M. Spółki z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 31 października 2022 roku, znak: WI-I.7840.2.40.2021.MA w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala sprzeciw


UZASADNIENIE

W będącej przedmiotem kontroli sprawie A. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 8 sierpnia 2018 r., znak: AU-01-1.6740.1.3056.2017.RSA, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W żądaniu tym wyjaśnił, iż nie brał udziału w postępowaniu, a o przedmiotowym rozstrzygnięciu dowiedział się od S. K. w dniu 12 września 2018 r., jak również z pisma Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta Krakowa z dnia 3 września 2018 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Również pismem z 1 października 2018 r. S. i A. K. zwrócili się o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Prezydent Miasta Krakowa decyzją Nr 386/6740.1/2021 z 29 marca 2021 r. znak: AU-01-1.6740.1.2169.2018.ERM, uznając, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi przesłanka zawarta w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr 1502/6740.1/2018 z 8 sierpnia 2018 r., znak: AU-01-1.6740.1.3056.2017.RSA, zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o pozwoleniu na budowę nr 1192/2012 z 18 czerwca 2012 r., znak: AU-01-1.6740.1.2207.2011.MSO, wydanej dla Inwestora: M. Sp. z o.o., dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa zespołu budynków mieszkalno-usługowych przy ul. [...] w K. z instalacjami wewnętrznymi (elektryczną, gazową, wody zimnej, ciepłej wody użytkowej, wodociągowa przeciwpożarowa, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, odgromowej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji, wentylacji oddymiającej, teleinformatycznej, telefonicznej, systemem sygnalizacji pożarowej dźwiękowym systemem ostrzegania), garażem podziemnym (2-kond.) i stacją transformatorową na działce nr [...], [...] obr. 44 Krowodrza wraz z budową i przebudową infrastruktury technicznej na działkach nr [...], [...], [...], obr. jw., budową zjazdu z działki drogowej nr [...] na dz. nr [...], [...], obr. jw. oraz budową zjazdu pożarowego z dz. nr [...] na dz. [...], [...] obr. jw., a także budowę układu komunikacji wewnętrznej na działkach nr [...], [...] obr. jw. obejmującego: ciąg pieszo-jezdny, drogę do zjazdu pożarowego, miejsca parkingowe i chodniki przy ul. [...] i [...] w K., w zakresie zmiany proj. architektoniczno-budowlanego, zagospodarowania terenu, zmiany w wewnętrznym układzie komunikacyjnym obejmujące zmiany przebiegu i szerokości ciągu pieszo-jezdnego i wyjazdu z drogi pożarowej, zmiana lokalizacji wjazdu do garażu podziemnego, zmiany lokalizacji, ilości i wymiarów dojść do budynku oraz likwidacji czerpni wentylacji garaży poza obrysem ścian części nadziemnej, zewnętrznych schodów z kondygnacji podziemnych, miejsc postojowych na poziomie terenu.

Po rozpatrzeniu odwołania S. K., Wojewoda Małopolski decyzją z 31 października 2022 r. nr WI-I.7840.2.40.2021.MA, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 81 ust. 1 pkt 2 oraz art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm., dalej upb), uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie organu niedopuszczalne jest uzależnianie przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich czy też od naruszenia ich interesu prawnego. Sama potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W opinii organu stroną niniejszego postępowania powinny być nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony planowanym zamierzeniem inwestycyjnym, ale też takie, na których nieruchomości planowane roboty budowlane mogą potencjalnie oddziaływać.

Przedmiotem inwestycji jest zmiana pierwotnego pozwolenia na budowę. Zmianie uległa m.in. wysokość projektowanego budynku, na stronie 197 projektu budowlanego tom l wskazano, że pierwotnie projektowany budynek miał wysokość 29,97 m liczoną od poziomu terenu przed wejściem do budynku przy rzędnej podłogi parteru 222,60 m n.p.m., natomiast po zmianie projektowany budynek jest niższy - przy analogicznie liczonej wysokości ma 27,17 m a rzędna poziomu parteru jest obniżona do 222,40 m n.p.m. Zmniejszeniu uległa również szerokość obiektu, przy nieznacznym zwiększeniu jego długości w kierunku działek skarżących o nr [...] i nr [...]. Pierwotnie odległość do istniejącego budynku na tych działkach wynosiła 25,53 m, po zmianie tj. 23,15 m. Zestawiając ze sobą powyższe dane, należy zwrócić uwagę na kwestię przesłaniania i nasłonecznienia. W projekcie budowlanym tom l znajduje się analiza dotycząca nasłonecznienia (strona 202). Wynika z niej, że przeprowadzono analizę dla pokoi z oknami w elewacjach południowej i południowo-wschodniej. Stwierdzono w niej również, że projektowany budynek nie ogranicza wymaganego nasłonecznienia pokoi mieszkalnych tj. min. 3 godziny w dniach równonocy, dostęp do światła słonecznego wynosiła dla ocenianych okien wynosiła w dniach równonocy jesiennej 7 h 02 minuty (pierwsze okno - nasłonecznienie od 8:06 do 9:34 oraz od 11:26 do 17:00) i 5 h 29 minut (drugie okno - nasłonecznienie od 7:00-9:55 oraz od 11:51 - 14:25), a w dniach równonocy wiosennej 7 h 10 minut (pierwsze okno - nasłonecznienie od 7:16 - 8:46 oraz od 10:40 - 16:30) i 4h 44 minut (drugie okno - nasłonecznienie od 7:00-9:07 oraz od 11:04 - 13:41). Z brzmienia § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie wynika, że pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7°° -17°°. Z powyższego więc jednoznacznie wynika, że pokoje znajdujące się w istniejącym budynku skarżących będą miały ograniczony dostęp do światła słonecznego między 7:00 - 17:00 w dniach równonocy. Ograniczenie to nie jest ponadnormatywne, bowiem mieści się w dopuszczonych przepisami prawa granicach. Pokoje te w ciągu dnia będą nasłonecznione dłużej niż określone minimalne 3 godziny. W ocenie organu sam fakt, że projektowany obiekt będzie przesłaniał okna nieruchomości należącej do skarżących przesądza, że osoby te winny mieć status strony w analizowanym postępowaniu. Projektowana inwestycja będzie bowiem oddziaływała (choćby w dozwolony sposób) na ich nieruchomość.

Stronami postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę są właściciele nieruchomości, na których zamierzenie inwestycyjne będzie oddziaływać także w dozwolony sposób. Podmioty te mają prawo wglądu do akt sprawy administracyjnej i kontroli czy np. założenia, jakie przyjął projektant i dokonane przez niego wyliczenia, także w zakresie przesłaniania obiektów istniejących przez obiekt projektowany, są prawidłowe. Niewątpliwie o oddziaływaniu na nieruchomości świadczy fakt, że projektowany obiekt będzie zacieniał także w przewidywalny i dopuszczalny prawem sposób nieruchomość już istniejącą. Powyższe potwierdza orzecznictwo sądowo-administracyjne. Powyżej wskazane argumenty skutkują uznaniem, że w okolicznościach tej sprawy mamy do czynienia z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Prezydent Miasta Krakowa wadliwie zatem uznał, że S. i A. K. nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaną zmianą pozwolenia na budowę.

Nadto podkreślono, iż przedmiotem inwestycji jest budowa budynku o wysokości ponad 27 m. Budynek objęty projektem zamiennym jest niższy od wcześniej projektowanego, pierwotnie jego wysokość wynosiła 29,97 m. Niemniej jednak pomimo okoliczności zmniejszenia jego wysokości, i tak będzie on oddziaływał na nieruchomość nr [...] i nr [...]. Zatem stwierdzenia wymaga fakt, że oczywistym jest więc, iż przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynku i projektowany sposób zagospodarowania terenu, może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, w tym skarżących, choćby w zakresie sposobu ich zagospodarowania w przyszłości. Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącym przysługuje przymiot strony, a jeśli tak to niewątpliwie ziściła się podstawa wznowienia postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta Krakowa przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przejść do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem, będzie zbadanie, czy występują okoliczności uzasadniające niemożność uchylenia decyzji (art. 146, art. 151 § 2 kpa). Nadto odmowa uchylenia decyzji w postępowaniu o wznowienie postępowania może nastąpić tylko wówczas, gdy organ po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia. Natomiast odmowa uchylenia decyzji, orzeczona z powołaniem się na art. 146 § 2 kpa, wymaga przekonującego wykazania, że w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. W sytuacji zatem, gdy strona nie brała udziału w dotychczasowym postępowaniu, istnieje konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania co do istoty sprawy dlatego, aby ocenić, czy organ orzekający wydał prawidłową decyzję, uwzględniającą słuszne interesy stron w granicach dopuszczonych przez prawo. Zatem organ l instancji powinien przeprowadzić postępowanie w zakresie treści art. 146 kpa, i od wyników tego etapu postępowania wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 czy na podstawie art. 151 § 2 kpa. Powyższe uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 kpa, bowiem pobawiłoby to strony postępowania uczestnictwa w obu instancjach postępowania administracyjnego.

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła M. sp. z o. o. w K. podnosząc naruszenie:

a) art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne uznanie Skarżącej za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji Nr 1502/6740.1/2018 z dnia 8 sierpnia 2018 r. znak: AU-01-1.6740.1.3056.2017.RSA, polegające na przyjęciu, że źródłem uznania wnioskodawcy za stronę postępowania są:

- fakt znajdowanie się nieruchomości wnioskodawcy w obszarze oddziaływania, pomimo tego, że oddziaływanie to nie jest ponadnormatywne i zgodne jest z przepisami odrębnymi,

- posiadanie interesu prawnego,

- wykonywanie robót budowlanych, które mogą wpłynąć na nieruchomość wnioskodawcy,

- oddziaływanie na tą nieruchomość, w zakresie jej zagospodarowania.

b) art. 8 w związku z art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego, polegające na wydaniu decyzji z uchybieniem zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, poprzez nienależyte uzasadnienie decyzji z uwagi na zawarcie ogólnych stwierdzeń nieodnoszących się do całokształtu okoliczności sprawy,

c) art. 8 w związku z art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia prawnego, polegające na wydaniu decyzji z uchybieniem zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, poprzez brak uzasadnienia prawnego to jest zamiast uzasadnienia prawnego skopiowany został obszerny fragment uzasadnienia wyroku WSA z dnia 12.01.2021 r. sygn. akt: II SA/Kr 1067/20, który to wyrok dotyczy co prawda uznania za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jednak stan faktyczny i prawny sprawy będącej przedmiotem tego orzeczenia jest diametralnie różny (chociażby dlatego, że przedmiotem wyroku była zmiana decyzji zezwalającej na budowę w zakresie zwiększenia wysokości budynku). Sytuacja, w której w miejsce uzasadnienia prawnego decyzji kasatoryjnej, wklejony zostanie przekopiowany obszerny fragment uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, bez przywołania źródła, który to fragment ma imitować uzasadnienie prawne do sprawy będącej przedmiotem postępowania odwoławczego, jest nie do zaakceptowania. Sytuacja ta powoduje, że decyzja będąca przedmiotem niniejszego sprzeciwu nie posiada uzasadnienia prawnego, ponieważ uzasadnienie prawne znajdujące się w decyzji, dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego, a mianowicie stanu faktycznego i prawnego, będącego przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 1067/20

d) art. 7 w związku z art. 77 kpa, poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na podstawową, wskazaną w uzasadnieniu okoliczność przemawiającą za uznaniem wnioskodawcy za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia zamiennego,

e) art. 80 kpa, poprzez brak oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego,

f) art. 11 kpa, poprzez nie zrealizowanie zasady przekonywania stron,

g) art. 138 § 2 kpa, poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej, pomimo braku przeprowadzenia postępowania dowodowego i braku ujęcia wyników tego postępowania w uzasadnieniu decyzji.

W uzasadnieniu podkreślono, iż kwestionowane uzasadnienie decyzji składa się z szeregu orzeczeń sądów administracyjnych, w gąszczu których można się pogubić. Świadczy to o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., które polega na braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, ale również na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, świadczy także o naruszeniu art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 kpa, poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego na podstawową, wskazaną w uzasadnieniu okoliczność przemawiającą za uznaniem wnioskodawcy za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia zamiennego, stanowi także okoliczność przemawiającą za brakiem oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. "Uzasadnienie ma stanowić odpowiedź na pytanie: "dlaczego?", a nie tylko stwierdzenie "że". Ono ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania." Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 lutego 2022 r. sygn. akt l SA/Kr 1317/21. Podnosząc zaś naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., wskazano, iż to podstawy wydania takiej decyzji powinny być szczegółowo przeanalizowane i uzasadnione, co w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. Stanowisko Spółki, jest zbieżne z wykładnią zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2022 r. II SA/Rz 228/22 "Nie są zatem wystarczające ustalenia organu odwoławczego, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do określonych naruszeń prawa procesowego. Konieczne jest bowiem ścisłe wykazanie, że naruszenia te dotyczą nie tylko istotnych okoliczności prawnych lub faktycznych sprawy, których ustalenie warunkuje prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, lecz także, że organ odwoławczy nie jest w stanie sanować powyższych uchybień lub uzupełnić materiał dowodowy na podstawie art. 136 k.p.a. bez naruszenia zasady dwuinstancyjności. W przypadku gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., lecz również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji." oraz w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 czerwca 2022 r. II SA/Rz 674/22 "W przypadku gdy organ odwoławczy dochodzi do przekonania o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej, winien nie tylko uzasadnić istnienie przesłanek wymienionych w art. 138 § 2 k.p.a., lecz również wskazać, dlaczego nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Brak precyzyjnego i przekonującego wykazania powyższych przesłanek oraz wydanie decyzji kasatoryjnej są równoznaczne z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Należy również przypomnieć, że wydanie decyzji kasatoryjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest wyjątkiem od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy, w przeciwieństwie do sądu administracyjnego, jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę." "Nie są zatem wystarczające ustalenia organu odwoławczego, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do określonych naruszeń prawa procesowego. Konieczne jest bowiem ścisłe wykazanie, że naruszenia te dotyczą nie tylko istotnych okoliczności prawnych lub faktycznych sprawy, których ustalenie warunkuje prawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego, lecz także, że organ odwoławczy nie jest w stanie sanować powyższych uchybień lub uzupełnić materiał dowodowy na podstawie art. 136 k.p.a. bez naruszenia zasady dwuinstancyjności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Zaskarżona decyzja kasatoryjna nie narusza art. 138 § 2 kpa, wobec czego sprzeciw nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w świetle art. 151a § 1 p.p.s.a.

Przystępując do rozpoznania sprzeciwu należy na wstępie podkreślić, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Zatem w myśl w/w przepisu i art. 151a § 1 p.p.s.a., postępowanie sądowe dotyczące sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej, ogranicza się do badania jedynie kwestii podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa i jedynie w przypadku, gdy sąd stwierdzi, że decyzja kasatoryjna narusza ten przepis, skutkuje to uchyleniem zaskarżonej decyzji. Zatem kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty.

Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem.

Dalej należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 kpa, który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, uchylającej orzeczenie organu I instancji, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten zatem wymaga, aby organ odwoławczy wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach kpa wymaga wydania decyzji merytorycznej tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i albo orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw.

W przedmiotowym wypadku organ II instancji rozpatrywał odwołanie od decyzji organu I instancji, wydanej po wznowieniu postępowania, którą organ I instancji odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i zmieniającej pozwolenie na budowę, wyrażając ocenę, że wnioskujące o wznowienie postępowania osoby, nie posiadają przymiotu strony w w/w postępowaniu, które z ich inicjatywy zostało wznowione.

Kwestionowaną sprzeciwem decyzją, organ II instancji uchylił w/w decyzję organu I instancji, wyrażając odmienny pogląd, tj. że osoby które złożyły wniosek o wznowienie postępowania, posiadają przymiot strony we wznowionym postępowaniu.

W sprzeciwie wyrażone zostało natomiast stanowisko, że wnioskodawcy tj. S. i A. K. nie posiadają przymiotu strony we wznowionym postępowaniu.

W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że taka przesłanka, jak uznanie przez organ II instancji za strony osoby, którym organ I instancji odmówił przymiotu strony i z tego powodu wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji po wznowieniu postepowania, uzasadnia uchylenie tej decyzji organu I instancji. Organ II instancji z uwagi na zasadę dwuinstancyjności, nie może bowiem przeprowadzać postępowania wznowieniowego co do istoty sprawy za organ I instancji. Tak więc w sytuacji, kiedy organ II instancji w postępowaniu wznowieniowym uzna, że wbrew argumentacji organu I instancji, osobom które zainicjowały postepowanie wznowieniowe przymiot strony przysługuje, jedynym prawidłowym rozstrzygnięciem jest uchylenie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa.

Kolejną do rozważenia kwestią jest to, czy w postępowaniu sądowo-administracyjnym ze sprzeciwu, dopuszczalna jest merytoryczna ocena poglądów organu II instancji, które spowodowały uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Sprzeciw generalnie właśnie na kwestionowaniu tej oceny się koncentruje. Zdaniem Sądu taka merytoryczna ocena poglądów organu II instancji jest niedopuszczalna, gdyż w takiej sytuacji, Sąd wykroczyłby poza dyspozycję art. 64e p.p.s.a. Ocena taka byłaby i ewentualnie będzie możliwa, ale dopiero w przypadku zakwestionowania przez którąkolwiek ze stron ostatecznej merytorycznej decyzji organu II instancji, wydanej po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, co do istoty sprawy. Podkreślić także należy, że w postępowaniu ze sprzeciwu, przymiot strony posiada tylko strona postępowania administracyjnego, która wniosła sprzeciw i organ. Osoby, które w przedmiotowym wypadku zainicjowały postępowanie wznowieniowe, przymiotu strony w niniejszym postępowaniu sądowym nie mają i nie mogą wyrazić swojego stanowiska odnośnie poglądów skarżącego, mimo że są bezpośrednio zainteresowane wyrażoną w tym zakresie oceną prawną. Dlatego w sytuacji kiedy organ II instancji, uchylając decyzję pierwszoinstancyjną z powołaniem się na przesłankę uzasadniającą zastosowanie art. 138 § 2 kpa (w tym wypadku przyznanie przymiotu strony), merytorycznie i przekonująco uzasadnił swój pogląd prawny, a z okoliczności sprawy w sposób oczywisty wynika, że przywołana przesłanka i okoliczności zastosowania art. 138 § 2 kpa nie mają charakteru pozornego, to brak podstaw do uwzględnienia sprzeciwu. Jak natomiast wynika z argumentacji organu II instancji i projektu budowlanego, mimo że projekt budowlany zamienny dotyczy obiektu o wysokości nieznacznie mniejszej od pierwotnej, to jednak jego usytuowanie uległo zbliżeniu do granicy działki wnioskodawców i nadal ją zacienia, jak zresztą pierwotnie zaprojektowany budynek. W tym stanie rzeczy nie można uznać aby pogląd organu II instancji był oczywiście błędny, wyrażony dla pozoru i w oderwaniu od faktów.

Uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy należy jednak także dodać, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla pierwotnej inwestycji, w której najbliższy w stosunku do działki wnioskodawców budynek oddalony był na większą odległość, niż w postępowaniu wznowionym, wnioskodawcy posiadali przymiot strony, który nie był zakwestionowany w dwóch postępowaniach sądowo-administracyjnych zainicjowanych skargami S. K.. Są to sprawy o sygnaturach II SA/Kr 169/13 i II SA/Kr 328/14, z których w pierwszej z tych spraw WSA w Krakowie, prawomocnym wyrokiem uchylił pierwotną decyzję o pozwoleniu na budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Dlatego nawet wyrażenie odmiennego niż powyżej przedstawionego poglądu, co do dopuszczalności merytorycznego badania oceny organu co do zaistnienia przesłanki uzasadniającej zastosowanie art. 138 § 2 kpa, w okolicznościach niniejszej sprawy i tak nie mogłoby skutkować uwzględnieniem sprzeciwu.

W tym stanie rzeczy sprzeciw podlega oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.