Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 670/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 92a ust. 1, art. 92 c, lp. 1.12, 6.3.1.
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 8 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] , numer [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 37, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: "u.t.d."), lp. 1.12, lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 26, art. 29, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] o nałożeniu na Przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. w [...] kary pieniężnej w wysokości 2.500,00 zł.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

W dniu 6 sierpnia 2019 r. przeprowadzono kontrolę drogową w Ł. na DK nr 91/72 pojazdu marki DAF o nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował PK i wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...], w imieniu i na rzecz Przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. w [...]. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 6 sierpnia 2019 r.

Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] nr [...] nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 2.500 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument oraz wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy.

Pismem z 2 stycznia 2020 r. strona wniosła odwołanie, w którym podniosła, iż kontrolowany przewóz wyłączony był z przepisów dotyczących używania tachografów na mocy art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia 561/2006. Ponadto przewóz był wykonywany pojazdem służącym jedynie do transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, co potwierdza decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w R. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy GITD w pierwszej kolejności wskazał na treść art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c ust. 1 u.t.d. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności zaznaczył, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a §2 pkt 1-3 k.p.a., gdyż kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma zatem możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Ponadto, organ II instancji wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.

Organ II instancji odnosząc się następnie do naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., powołując treść tego przepisu wskazał, że lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500,00 zł niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument. W niniejszej sprawie, w czasie przeprowadzania czynności kontrolnych 06.08.2019 r. stwierdzono, iż przedsiębiorca nie wyposażył kierowcy w dokumenty potwierdzające wykonywanie przewozów drogowych wyłączonych spod Rozporządzenia 561/2006, za okres od godz. 06:17 do 14:20 w dniu 05.08.2019 r., co zostało potwierdzone w zeznaniach kierowcy. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 500,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.

Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy; lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do utd., organ II instancji powołując treść art. 2 ust. 2 pkt f Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., art. 26 ust. 1 i ust. 6 rozporządzenia nr 165/2014, art. 29 ust. 4, ust. 5 rozporządzenia 165/2014, art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, wskazał, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest brzmienie lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy karą pieniężną w wysokości 2.000,00 zł.

GITD wskazał, że w niniejszej sprawie na podstawie kontroli danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe marki DAF nr rej. [...], przeprowadzonej 06.08.2019 r. wykazano, iż kierowca PK wykonywał w okresach od godz. 06:17 do godz. 14:20 w dniu 05.08.2019 oraz od godz. 05:51 do godz. 10:32 w dniu 06.08.2019 r. przewozy bez zalogowanej karty kierowcy. Na podstawie pisma z Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych z 19.09.2019 r. ustalono, iż w/w kierowca nie posiadał w dniu kontroli własnej, ważnej karty kierowcy, co zostało potwierdzone w jego zeznaniach złożonych w dniu kontroli.

W ocenie strony kierowca nie miał obowiązku rejestrowania czasu pracy, gdyż przewożony ładunek był wyłączony z tego obowiązku na podstawie art. 13 ust. 1 lit. 5 rozporządzenia 561/2006 a kontrolowany pojazd służył jedynie do przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Przedsiębiorstwo zaznaczyło, iż w dniu kontroli pojazdem przewożono odpady kategorii 3 - żywność przeterminowaną, produkty spożywcze oraz odpady kuchenne, zgodnie z art. 10 lit. f i lit. p rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego). Zdaniem strony powyższe produkty uzasadniają zastosowanie w sprawie art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia 561/2006 - o ile nie zagraża to osiągnięciu celów określonych w art. 1, każde Państwo Członkowskie może wprowadzić wyjątki od przepisów art. 5-9 i uzależnić te wyjątki od spełnienia indywidualnych warunków na swoim terytorium lub, w porozumieniu z zainteresowanymi Państwami, na terytorium innego Państwa Członkowskiego, mające zastosowanie do następujących przewozów wykonywanych pojazdami używanymi do przewozu odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi.

Organ odwoławczy stwierdził, iż strona dokonała własnej interpretacji rozszerzającej w/w wyłączenia. Z okazanych dokumentów nie wynika, iż w dniu kontroli przewożono jedynie produkty pochodzenia zwierzęcego. W dokumencie handlowym wystawionym przez [...] sp. z o.o. sp. k., okazanym w czasie kontroli, zawarto informację o przekazaniu 5 pojemników 240l - BIO zielone o masie 400 kg oraz 1 pojemnik 240l - mięso o wadze 80 kg. Powyższe oznacza, iż nie wszystkie przewożone produkty stanowiły odpady zwierzęce. Ponadto z drugiego dokumentu wystawionego przez Restaurację [...] ul. [...]/r. [...], w [...] także nie wynika, iż wskazane "odpady kuchenne" stanowiły jedynie odpady pochodzenia zwierzęcego. GITD podkreślił, iż żywność przeterminowana czy odpady kuchenne nie stanowią produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, gdyż do tej kategorii należą resztki zwierząt powstałe np. w procesie uboju takie jak chociażby kopyta czy jelita. Wskazał przy tym, że bardzo ścisłe interpretowanie przepisu art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia 561/2006 zostało podkreślone wyroku NSA z 04.06.2014 r. II GSK 614/13, cytując następnie fragment jego uzasadnienia.

Organ II instancji wskazał dalej, że fakt zgłoszenia pojazdu marki DAF o nr rej [...] jako pojazdu wykorzystywanego do przewozu produktów pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] nie jest równoznaczne, iż pojazd służy jedynie do tego celu. Strona wykonując przewozy wyłączone z obowiązywania przepisów o czasie pracy kierowców musi ściśle stosować obowiązujące przepisy, w tym te dotyczące przewożenia odpadów zwierzęcych. Niedopuszczalne jest przewożenie w takim wypadku innych odpadów, niż pochodzenia zwierzęcego. Ponadto kierowca powinien być wyposażony w dokumenty dotyczące ładunku przewożonego w dniu 05.08.2019 r. - dzień przed kontrolą. Bez odpowiedniej dokumentacji nie można stwierdzić, czy dzień wcześniej przewóz był czy nie był wyłączony z obowiązywania przepisów rozporządzenia 561/2006, szczególnie w sytuacji, gdy pojazd konstrukcyjne przystosowany jest do przewożenia różnego rodzaju ładunku. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 2.000,00 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona zasadnie.

Odnośnie zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, GITD zaznaczył, iż są one niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W zakresie możliwości zastosowania przepisów egzoneracyjnych w niniejszej sprawie, organ odwoławczy - cytując wybrane orzecznictwo sądowoadministracyjne - stwierdził, że nie zaszły okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania. Strona nie udowodniła, iż dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń. Organ uznał, że okoliczności przedstawione przez stronę nie stanowią wystarczających przesłanek do zastosowania przepisów 92c u.t.d. Organ wyjaśnił, że zarówno przepisy unijne (w szczególności art. 10 rozporządzenia nr 561/2006), jak i krajowe (u.t.d.) opierają się na zasadzie, że to właśnie przedsiębiorca transportowy odpowiada za organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie, wskazując, że przedsiębiorca nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie w/w przepisów.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. w [...] zaskarżyło powyższą decyzję organu w całości, zarzucając jej:

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez organ, że:

• produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego nie są tożsame z odpadami lub tuszami zwierzęcymi nieprzeznaczonymi do spożycia przez ludzi i dlatego ich transport nie podlega wyłączeniu spod przepisów Rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (dalej Rozporządzeni Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 561/2006)

• ładunek transportowany na skontrolowanym pojeździe nie stanowił wyłącznie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, ponieważ transportem objęta była również przeterminowana żywność - odpady kuchenne, podczas gdy zgodnie z przepisami art. 10 lit. f i lit. p Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (dalej Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1069/2009), odpady gastronomiczne powinny zostać zakwalifikowane jako produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego kategorii 3, brak jest zatem podstaw do wyłączenia przedmiotowego transportu z zakresu regulacji ujętej w art. 13 ust. 1 lit. n rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady.

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

•art. 3 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 lit. f) i p) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 poprzez ich niezastosowanie w realiach niniejszej sprawy i w konsekwencji błędne uznanie, że ładunek transportowany na skontrolowanym pojeździe nie stanowił w całości produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, podczas gdy odmienny wniosek należy przyjąć po przeanalizowaniu definicji produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zawartej w ww. przepisach rozporządzenia,

• art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców w zw. z art. 13 ust, 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 poprzez jego niezastosowanie w realiach niniejszej sprawy i w konsekwencji błędne uznanie, że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym

• naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych kwestii, dokonanie własnej interpretacji pojęcia odpad kuchenny oraz żywność przeterminowana z pominięciem wykładni językowej oraz celowościowej definicji legalnych zawartych w ww. aktach prawa unijnego co w konsekwencji spowodowało wydanie wadliwej decyzji.

W oparciu o wskazane przepisy strona wniosła o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organy wyłączyły możliwość zakwalifikowania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kat. 3 nazywanych również odpadami kuchennymi (właściwie: odpady gastronomiczne) jako produktów pochodzenia zwierzęcego, do transportu których zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 561/2006. W ocenie skarżącej, interpretacja dokonana przez organy administracyjne jest błędna, albowiem nie uwzględnia ona celów art. 13 lit. n rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 561/2006 jak również nie uwzględnia definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 1 oraz jej rozwinięcia w kolejnych artykułach tj. w art. 8, 9 i 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r.

Odnosząc się do stanowiska NSA wyrażonego w wyroku z dnia 8.08.2007, sygn. I OSK 1251/06 - (Wyłączenie przewoźników padliny z obowiązków dotyczących czasu pracy kierowców), strona podniosła, że wskazane w wyroku właściwości zagrażające bezpieczeństwu epidemiologicznemu miał bezsprzecznie materiał przewożony na skontrolowanym środku transportu, co potwierdzają m.in. zeznania złożone przez kierowcę oraz dokumenty handlowe okazane kontrolującym. Jednocześnie z materiału dowodowego ewidentnie wynika, że transportowane były wyłącznie produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego. Transport nie obejmował innych produktów. Istnieje prawdopodobieństwo, że przewożone produkty mogły być częściowo zmieszane ale nie zmiana to faktu, że transportem były objęte wyłącznie produkty pochodzenia zwierzęcego, środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego oraz odpady gastronomiczne a zatem produkty, które mieszczą się w definicji produktu ubocznego pochodzenia zwierzęcego kategorii 3. (vide: art. 10 lit. f) oraz p) rozporządzenia nr 1069/2009). Pominięcie przez organy I oraz II instancji przepisów rozporządzenia WE nr 1069/2009 skutkowało niewłaściwym zinterpretowaniem pojęć użytych w art. 13 ust. 1 lit. n rozporządzenia 561/2006. Ponadto, w toku postępowania strona wykazała, iż transport był wykonywany pojazdem służącym tylko do transportu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Przeznaczenie pojazdu potwierdza decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z 19.10.2018 r. Wykazanie przez skarżącą, że kontrolowany pojazd jest przeznaczony i używany do przewozu odpadów zwierzęcych, skutkować powinno uznaniem, że należy on do kategorii pojazdów objętych wyłączeniem spod przepisów regulujących czas pracy kierowców i używania urządzeń rejestrujących.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Na wstępie wskazać należy, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz. U poz. 1842) zgodnie z którym przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Z uwagi na sytuację epidemiczną przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległości z powodów technicznych, dlatego Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zostało wydane 3 marca 2021 r. oraz przesłane stronom postępowania zawiadomieniami z 5 marca 2021 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że jest ona niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...]., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...]. o nałożeniu na Przedsiębiorstwo "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. w [...] kary pieniężnej w wysokości 2.500,00 zł.

Materialnoprawną podstawą wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów stanowi ustawa z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.; dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.12, lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a także art. 26, art. 29, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzeniem 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1)

Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92 ust. 3 u.t.d.).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 7 u.t.d.)

Z kolei w lp. 6.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określono, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy podlega karze pieniężnej w wysokości 2.000 zł.

Natomiast w lp. 1.12 wskazano, że niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument - podlega karze pieniężnej w wysokości 500 złotych.

Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz m.in.:

- rozporządzenia WE nr 561/2006 i

- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.),

- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1)

- ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym

Stosownie do art. 87 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto:

1) wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji; [...]

3) wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także:

a) odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,

b) (uchylone)

c) świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów(ATP), sporządzoną w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 1984 r. poz. 254),

d) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,

e) dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt,

f) dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21, z późn. zm.), o ile wpis do rejestru jest wymagany,

g) certyfikat potwierdzający spełnienie przez pojazd odpowiednich wymogów

bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, jeżeli jest wymagany,

h) dokumenty związane z transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych,

i) deklarację, o której mowa w art. 31 a ust. 1;

Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt f Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., "karta kierowcy" oznacza kartę do tachografu, która identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy, wydaną konkretnemu kierowcy przez organ państwa członkowskiego.

Stosownie do z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.

Wskazać także należy, że art. 29 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1412 ze zm.) w ust. 1 stanowi, że na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej kategorie pojazdów, o których mowa w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wyłącza się ze stosowania art. 5-9 tego rozporządzenia. Jednocześnie kategorie pojazdów, o których mowa w powołanym ust. 1, są wyłączone z zakresu stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r.

Oznacza to, że na mocy art. 29 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców do kategorii pojazdów określonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie stosuje się przepisów tego rozporządzenia dotyczących: minimalnego wieku konduktorów i pomocników kierowców (art. 5), dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu (art. 6), przerwy w prowadzeniu pojazdu (art. 7) oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku (art. 8 i 9). Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców, w kategoriach pojazdów wymienionych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 nie ma obowiązku instalowania i użytkowania tachografu bądź innych urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, określonych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21 z późn. zm.).

Z przytoczonych wyżej przepisów, a w szczególności z kategorycznego ich brzmienia wynika, że decyzje wydane na podstawie powyższych przepisów mają charakter związany, a nie uznaniowy. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia naruszenia określonego w wyżej wymienionej ustawie - organ administracyjny nie ma możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar, lecz ma obowiązek wymierzyć karę określoną w załączniku stanowiącym wykaz kar. Powyższe oznacza również, że odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone w ustawie o transporcie drogowym, jak również innych przepisach krajowych oraz powołanych przepisach rozporządzeń wspólnotowych, jest oderwana od kwestii winy. A zatem organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. W postępowaniu administracyjnym w tego rodzaju sprawach istotne jest bowiem przede wszystkim stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn - przy założonej odpowiedzialności przedsiębiorcy, niezależnie od jego winy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2632/10).

W ocenie Sądu stan faktyczny przedmiotowej sprawy został ustalony w sposób kompletny i pozwalał na zastosowanie sankcji administracyjnych przewidzianych ustawą o transporcie drogowym.

Z prawidłowo poczynionych przez organ ustaleń faktycznych wynika, że w dniu 06.08.2019 r. przeprowadzono kontrolę drogową, na DK nr 91/72 w Ł., pojazdu marki DAF o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował PK, który wykonywał transport drogowy rzeczy, na podstawie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...], w imieniu i na rzecz Przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. Z protokołu kontroli wynika, że w dniu kontroli pojazdem przewożono odpady kategorii 3 - żywność przeterminowaną, produkty spożywcze oraz odpady kuchenne. W dokumencie handlowym wystawionym przez [...] sp. z o.o. sp. k., okazanym w czasie kontroli, zawarto informację o przekazaniu 5 pojemników 240 1 - BIO zielone o masie 400 kg oraz 1 pojemnik 240l - Mięso o wadze 80 kg, natomiast z dokumentu wystawionego przez Restaurację [...] ul. [...]/r. R[...] w [...] wynika, iż przekazano kierowcy odpady kuchenne w ilości 70 kg.

W wyniku kontroli ustalono również, iż przedsiębiorca nie wyposażył kierowcy w dokumenty potwierdzające wykonywanie przewozów drogowych wyłączonych spod Rozporządzenia 561/2006, za okres od godz. 06:17 do 14:20 w dniu 05.08.2019 r. Na podstawie kontroli danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe marki DAF o nr rej. [...], przeprowadzonej w 06.08.2019 r. wykazano także, iż kierowca wykonywał w okresach od godz. 06:17 do godz. 14:20 w dniu 05.08.2019 oraz od godz. 05:51 do godz. 10:32 w dniu 06.08.2019 r. przewozy bez zalogowanej karty kierowcy. Na podstawie pisma z Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych z 19.09.2019 r. ustalono, iż w/w kierowca nie posiadał w dniu kontroli własnej, ważnej karty kierowcy oraz że nie posiadał wymaganych dokumentów w postaci zaświadczenia działalności kierowcy o prowadzeniu pojazdu wyłączonego spod Rozporządzenia (WE) 561/2006.

Z uwagi na powyższe okoliczności, kary pieniężne w wysokości 500 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz 2.000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.1. załącznika nr 3 do u.t.d. zostały nałożone prawidłowo. Okoliczności w powyższym zakresie znajdowały oparcie w materiale dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, w tym w zeznaniach kierowcy w dniu kontroli, który potwierdził, że prowadził pojazd bez karty kierowcy.

Kwestionując powyższe rozstrzygnięcie organu strona skarżąca zmierzała do wykazania, iż przewożony ładunek podlega wyłączeniu spod rozporządzenia 561/2006 art. 13 lit. n, gdyż produkty kategorii 1, 2, 3 nie podlegają rejestracji czasu pracy, zaś kontrolowany pojazd miał służyć jedynie do przewozu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Istotą sporu w niniejszej sprawie było zatem ustalenie, czy organy obu instancji prawidłowo wyłączyły możliwość zakwalifikowania produktów przewożonych przez skarżące Przedsiębiorstwo w dniu 06.08.2019 r. jako produktów pochodzenia zwierzęcego, do transportu których zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 561/2006. W ocenie skarżącej interpretacja dokonana przez organy administracyjne jest błędna albowiem nie uwzględnia ona celów art. 13 lit. n rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 561/2006 jak również nie uwzględnia definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 1 oraz jej rozwinięcia w kolejnych artykułach tj. w art. 8, 9 i 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002. Strona podnosi, że organ II instancji całkowicie pominął fakt, iż produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego dzielą się na trzy kategorie, przy czym zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie''. Organ nie uwzględnił także kolejnych przepisów ww. rozporządzenia nr 1069/2009 a to art. 10, w którym to przepisie uregulowano katalog produktów, które mieszczą się w pojęciu produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 3. W rozporządzeniu pod literą f) zostały wskazane następujące produkty: f) produkty pochodzenia zwierzęcego lub środki spożywcze zawierające produkty pochodzenia zwierzęcego, które już nie nadają się do spożycia przez ludzi z powodów handlowych lub w wyniku problemów powstałych podczas produkcji lub wad w pakowaniu lub innych wad, które nie stanowią żadnego zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt; natomiast po literą p) wskazano: odpady gastronomiczne, inne niż te, o których mowa w art. 8 lit.f).

Z powyższym stanowiskiem strony skarżącej nie można się zgodzić.

Wskazać należy, że wśród rodzajów pojazdów określonych w art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, które mogą zostać wyłączone od stosowania art. 5 – 9 tego aktu wymieniono m.in. te używane do przewozów w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych (lit. h) oraz używane do przewozu odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (lit. n).

Zdaniem Sądu prawidłowa i przekonywująca jest wykładnia wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia zaprezentowana przez organ odwoławczy, której nie podważają zarzuty strony skarżącej oparte na twierdzeniu, iż z treści art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 wynika, że zostały nim objęte pojazdy używane do przewozu odpadów, bez względu na charakter, przeznaczenie odpadów. Organ słusznie wskazuje bowiem, że wyłączenie z przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, przewidziane w art. 13 ust. 1 lit. n dotyczy jedynie przewozów odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Należało zgodzić się z organem II instancji, iż pojęcie "odpady" rozumieć należy tylko jako odpady zwierzęce. Inne rozumienie tego pojęcia zaprzeczałoby sensowi wyłączenia, określonego w art. 13 ust. 1 lit. h tego rozporządzenia, tj. "zbieranie odpadów z gospodarstw domowych i ich wywóz", skoro wyłączenie w art. 13 ust. 1 lit. n rozporządzenia miałoby dotyczyć wszystkich odpadów (nie tylko zwierzęcych), jak to uważa strona skarżąca.

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, organ prawidłowo stwierdził, że skarżące Przedsiębiorstwo dokonało rozszerzającej interpretacji w/w wyłączenia, opierając się na jego gramatycznej wykładni. GITD słusznie wskazał, że powyższy przepis dotyczy tylko pojazdów przeznaczonych do przewozu odpadów zwierzęcych lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Należało zgodzić się także ze stanowiskiem organu prezentowanym w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym, wskazywany przez pełnomocnika art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) zawiera wykaz odpadów, które mogę być zaliczone do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Niemniej jednak muszą one spełniać przede wszystkim wymogi z definicji zawartej w art. 3.

Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 3 pkt. 1) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1069/2009/WE z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (Dz. Urz. UE z 14 listopada 2009 r. L 300/1, ze zm.) "produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego" oznaczają całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie; "produkty pochodne" oznaczają produkty otrzymane w wyniku przynajmniej jednej obróbki, przekształcenia lub etapu przetwarzania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego (art. 3 pkt 2 rozporządzenia).

Z przedstawionych przez stronę dokumentów wynika natomiast, że przewożony w dniu 06.08.2019 r. ładunek stanowiły produkty spożywcze, żywność przeterminowaną, które zgodnie z art. 10 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 podlega kategorii 3. Organ II instancji słusznie wywiódł przy tym, że odpady kuchenne będą podlegały wyłączeniu pod warunkiem, iż będą to fragmenty zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi. Tymczasem z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż w dniu kontroli przewożono jedynie produkty pochodzenia zwierzęcego. W dokumencie handlowym wystawionym przez [...] sp. z o.o. sp. k., okazanym w czasie kontroli, zawarto informację o przekazaniu 5 pojemników 240l - BIO zielone o masie 400 kg oraz 1 pojemnika - mięso o wadze 80 kg. Powyższe oznacza, iż nie wszystkie przewożone produkty stanowiły odpady zwierzęce. Ponadto z drugiego dokumentu wystawionego przez [...] ul. [...]/r. [...] w [...] także nie wynika, iż wskazane "odpady kuchenne" w ilości 70 kg stanowiły odpady pochodzenia zwierzęcego. Organ słusznie podkreślił przy tym, iż żywność przeterminowana czy odpady kuchenne nie stanowią produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, gdyż do tej kategorii należą resztki zwierząt powstałe np. w procesie uboju takie jak chociażby kopyta, czy jelita. W sytuacji kontrolowanego przedsiębiorcy nie możemy zatem mówić o wyłączeniach spod rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Organ II instancji dokonując interpretacji spornego przepisu art. 13 ust. 1 lit. n) rozporządzenia 561/2006 trafnie odniósł się w tym zakresie do w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 04.06.2014 r. II GSK 614/13, który w podobnym stanie faktycznym wskazał, że: "organ oparł swoje stanowisko także na gramatycznej wykładni wskazanego przepisu, z tym, że odwołał się do wersji angielskiej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i porównał treść lit. h i n ust. 1 art. 13 tego aktu. Ponadto w przytaczanej lit. h mowa jest o pojazdach używanych w związku z odprowadzaniem ścieków, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, a w lit. n – o pojazdach używanych do przewozu odpadów lub tusz zwierzęcych nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Jak słusznie podniósł organ II instancji, przyjęcie argumentu skarżącego, że treścią przepisu art. 13 ust. 1 lit. n omawianego rozporządzenia objęto pojazdy używane do przewozu wszelkiego rodzaju odpadów, oznaczałoby zbędność regulacji z lit. h tego samego artykułu. Ponadto w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmuje się, że uregulowań rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczących odstępstw od reżimu ogólnego (także dotyczące kategorii pojazdów wykluczonych ze stosowania tego aktu) nie można interpretować "w sposób rozszerzający działanie tego aktu ponad to, co jest niezbędne do zapewnienia ochrony interesów, którą ma gwarantować". Równocześnie przy interpretacji wyjątków należy uwzględniać cel tego aktu, którym jest ujednolicenie warunków konkurencji w odniesieniu do sektora transportu drogowego (w tym wyeliminowanie rozbieżności mogących zakłócić konkurencję w tej dziedzinie) i poprawa warunków pracy pracowników tego sektora. Realizacji tych celów służy obowiązek wyposażania pojazdów w transporcie drogowym w tachografy umożliwiające kontrolę czasu kierowania pojazdem oraz okresów wypoczynku kierowców (por. wyrok TSUE z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt C-222/12 w sprawie A. Karuse AS v. Politsei-ja Piirivalveamet i powołane tam orzecznictwo TSUE, t. 28, 30, 32, 42, Lex nr 14433643).

Skład orzekający akceptuje powyższe stanowisko i przyjmuje za własne. Organ dokonując tłumaczenia przepisu art. 13 lit. n słusznie argumentował, że dotyczy on transportów odpadów zwierzęcych i tusz ze względu na ich szczególny charakter. Podział ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego na kategorie od 1 do 3 ma charakter podziału sanitarnego ze względu na zagrożenia, jakie produkty te mogą powodować. Ustawodawca rozróżnił uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego i zwłoki zwierząt, które poniosły śmierć w sposób inny niż ubój, dopuszczając, że w niektórych przypadkach uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego mogą podlegać regulacjom ustawy o odpadach jako odpady (termiczne przekształcenie, składowanie, kompostowanie, substraty do produkcji biogazu), natomiast procedury postępowania ze zwłokami zwierząt określa rozporządzenie 1069/2009 i ustawa o odpadach nie ma do nich zastosowania, nawet gdyby miały być spalane.

Zgodnie z art. 2 pkt. 9) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.) o odpadach, ustawy nie stosuje się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym produktów przetworzonych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, z wyjątkiem tych, które są odpadami przewidzianymi do składowania na składowisku odpadów albo do przekształcania termicznego lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni, zgodnie z tym rozporządzeniem. Zatem żywność przeterminowana, produkty spożywcze nie stanowią odpadów w rozumieniu ustawy, co uzasadniało również niezastosowanie w sprawie art. 29 ustawy o czasie pracy kierowców.

Ponadto jak słusznie wskazał organ I instancji w swoim rozstrzygnięciu, gdyby produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego miałyby być kwalifikowane jako odpady zmieniłby się cechy przewozu. Przy przekazywaniu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego ich wytwórca wystawia dokument handlowy, który musi tym produktom towarzyszyć przy transporcie i przekazywaniu ich innym uprawnionym podmiotom, a w przypadku transportu odpadów musiałaby to być karta przekazania odpadu. Ponadto pojazd musiałby zostać oznakowany w sposób prawidłowy zgodnie z rozporządzeniem ministra środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów § 9 ust. 1 mówiący, że środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm.) oznacza się tablicą:

1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości;

2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm.

Zatem również z powodu szczególnych zasad postępowania z odpadami zwierzęcymi, należy przyjąć, że uregulowanie art. 13 ust. 1 lit. n rozporządzenia (WE) nr 561/2006 dotyczy tylko omawianej kategorii odpadów. Taka interpretacja jest zgodna z celami rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i stanowiskiem TSUE.

W ocenie Sądu należało zgodzić się również z organem odwoławczym, iż fakt zgłoszenia pojazdu marki DAF o nr rej. [...] jako pojazdu wykorzystywanego do przewozu produktów pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], nie jest równoznaczny z tym, iż pojazd służy jedynie do przewozu produktów pochodzenia zwierzęcego. Strona wykonując przewozy wyłączone z obowiązywania przepisów o czasie pracy kierowców musi ściśle stosować inne obowiązujące przepisy w tym te, dotyczące przewożenia odpadów zwierzęcych. Jak słusznie wskazał organ II instancji niedopuszczalne jest zatem przewożenie w takim wypadku innych odpadów, niż pochodzenia zwierzęcego. Ponadto kierowca powinien być wyposażony w dokumenty dotyczące ładunku przewożonego w dniu 05.08.2019 r. - dzień przed kontrolą. Niewątpliwie bez odpowiedniej dokumentacji nie można stwierdzić, czy dzień wcześniej przewóz był czy nie był wyłączony z obowiązywania przepisów rozporządzenia 561/2006, szczególnie w sytuacji, gdy pojazd konstrukcyjne przystosowany jest do przewożenia różnego rodzaju ładunku.

W ocenie Sądu organy wykazały zatem naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, które uzasadniały nałożenie kar. Ich wysokość została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Wbrew stanowisku skarżącego Przedsiębiorstwa, nie sposób uznać, aby skarga skutecznie podważała prawidłowość dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego oraz wyprowadzonej na tej podstawie wniosków. Zarzuty skargi okazały się zatem bezzasadne, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta innymi wadami uzasadniającymi jej uchylenie.

Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił również, że treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto nie znajdą również zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Odnośnie możliwości zastosowania przepisów egzoneracyjnych organ prawidłowo uznał również, że w niniejszej sprawie nie zaszły okoliczności stanowiące przesłanki do ich zastosowania. Strona nie udowodniła bowiem, iż dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobiegania powstawaniu naruszeń. Okoliczności przedstawione przez stronę nie stanowią wystarczających przesłanek do zastosowania przepisów 92c u.t.d.

Wobec powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. są zdaniem Sądu bezzasadne, bowiem postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. W żaden też sposób nie można zarzucić organom orzekającym niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w tym niewłaściwą ich wykładnię. Fakt, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oceniony został przez organ odwoławczy w sposób inny, niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie powoduje, że postępowanie wyjaśniające może być uznane za wadliwe. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

ab/