Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 658/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Starosta W., po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku S. S. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę fermy trzody chlewnej (trzech budynków inwentarskich o obsadzie max. 1260 DJP, tj. ponad 8000 sztuk tuczników w jednym cyklu produkcyjnym) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...] w miejscowości Ż., gm. S.. (uwzględniając uwagi Wojewody Wielkopolskiego wskazane w uzasadnieniu decyzji znak [...] z dnia 11 sierpnia 2017r.) decyzją z 24 kwietnia 2018r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (Dz. U. z 2017. poz. 1332) odmówił udzielenia pozwolenia na budowę dla powyższej inwestycji.

Planowana inwestycja polegać ma na budowie fermy trzody chlewnej (3 budynków inwentarskich) w systemie chowu rusztowego dla obsady ponad 8000 sztuk tucznika (max. 1260 DJP) o powierzchni zabudowy 5973 m2, łącznej powierzchni użytkowej 5711,07 m˛, łącznej kubaturze 36339 m3, wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego funkcjonowania w tym 18 silosów paszowych o pojemności 12,5 mł każdy. Działka nr ewid.[...] położona w [...], gm. S. jest własnością inwestora S. S. i stanowi obecnie grunty orne oraz w niewielkiej części nieużytek.

W motywach uzasadnienia organ przytoczył dotychczasowy stan faktyczny sprawy oraz wskazał, że materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017.1257) w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017.935), przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z dnia 27 kwietnia 2012 r., poz. 462 ze zm.), przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) oraz inne przepisy szczególne.

Organ argumentował, że dwukrotnie wzywał inwestora do poprawy złożonego projektu budowlanego. Najpierw postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017r., a następnie postanowieniem z dnia 25 stycznia 2018r. Podstawę prawną wezwań stanowiły przepisy wynikające z prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych. Inwestor wielokrotnie prosił o przedłużanie terminów i zawieszał postępowanie. Dnia 12 lutego 2018r. wpłynęła do Organu ostatnia odpowiedź inwestora na postanowienie Starosty z dnia 25 stycznia 2018r. w sprawie usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Załącznikiem do odpowiedzi był nowo opracowany projekt budowlany wraz z nowymi projektami branżowymi. Opracowanie wykonane zostało przez inną niż poprzednio jednostkę projektową - A.D. [...] z Nowego Tomyśla. W projekcie dokonano znacznych zmian i nowych uzgodnień. Organ odniósł się do złożonej dokumentacji i stwierdził, że obie decyzje Wójta Gminy S., tj. o warunkach zabudowy i o środowiskowych uwarunkowaniach są ostateczne i podlegają wykonaniu.

Organ I instancji badając kwestie dojść i dojazdów uwzględnił przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81). Zgodnie z § 5 ust. 1 i ust. 2 do budowli rolniczych należy zapewnić dojazdy o szerokości co najmniej 3 m. Odnośnie natomiast dojść i dojazdów do budynków w tym produkcji zwierzęcej mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422). Zgodnie z § 14 ust. 3 do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcje te mogą spełniać dojścia pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Z akt sprawy wynika, że projekt w dalszym ciągu nie spełnienia tego warunku. Utwardzone dojścia i dojazdy do budynków mają szerokość (od 3.0 m do 4.0 m). Na stronie 81 projektu projektant potwierdza szerokość 3.0 m między pierwszym budynkiem a ogrodzeniem. Taka lokalizacja budynku i szerokość drogi wynosząca 3.0 m uniemożliwi manewr dużym samochodom dostawczym. Na stronie 93 projektu w warunkach ochrony p.poż. projektant napisał że drogi pożarowe utwardzone o nacisku 50 kN/oś pojazdu odległe są od budynków min. 5.0 m. Powyższego nie potwierdza projekt zagospodarowania terenu.

Na projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano stref komunikacji umożliwiających wykonywanie manewrów przez pojazdy poruszające się po fermie. Ten ważny, a nie spełniony warunek zagospodarowania terenu wynika jednoznacznie z treści decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia 20 kwietnia 2016 wyd. przez Wójta gm. S., gdzie w punkcie 5 dot. obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, w podpunkcie h - liczba miejsc postojowych wpisano: w ramach realizacji planowanego zamierzenia, w granicach terenu objętego niniejszym rozstrzygnięciem należy zapewnić strefy komunikacji umożliwiające wykonywanie manewrów przez wszystkie samochody poruszające się po fermie. Brak jest wskazania takich stref na projekcie zagospodarowania. Ponadto ze zgromadzonego materiału (postanowienie RDOŚ) wynika, że w ciągu 8 godzin pory dziennej na teren fermy będzie wjeżdżało 14 pojazdów ciężkich oraz 2 pojazdy lekkie. Ruch pojazdów ciężkich będzie związany z dostarczaniem paszy, odbiorem gnojowicy, odbiorem odpadów, odbiorem nieczystości ciekłych i odbiorem tuczników. Projektant przewidział na froncie działki [...] miejsca postojowe dla pojazdów ciężkich i 4 miejsca postojowe dla samochodów firmowych i dla pracowników, natomiast nie wskazał strefy komunikacji umożliwiających wykonywanie manewrów przez pojazdy poruszające się na fermie. Zatem projekt zagospodarowania w zakresie rozwiązań komunikacyjnych nie wyczerpuje wymagań wskazanych w decyzji o warunkach zabudowy i może powodować uciążliwości w zakresie bezpieczeństwa komunikacyjnego. W związku z tym wątpliwym pozostaje spełnienie punktu 6e decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którym "Planowaną inwestycję należy zaprojektować w sposób zapewniający spełnienie wymogów z zakresu warunków m. innymi bezpieczeństwa pożarowego i użytkowania".

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że nie wszystkie osoby zaangażowane w proces projektowy legitymowały się odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, zważywszy, że kubatura brutto jednego projektowanego obiektu wynosi 12.113 mł, a rozpiętość konstrukcyjna wynosi ok. 20 m. W ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej może podlegać projekt budowlany opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. Z załączonej do akt kopii uprawnień p. mgr inż. W. J. wynika, że projektant posiada uprawnienia w specjalności konstrukcyjno-budowlanej wydane na podstawie § 5.1, § 6.1 i 3 § 7 oraz § 13 ust, 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 ze zm.) i "upoważniony jest do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych wszelkich budynków i budowli". Przepisy powyższego rozporządzenia, jako formy ograniczenia uprawnień wprowadziły pojęcia: "budownictwo osób fizycznych". Wyjaśniając zakres uprawnień, należy przyjąć, że osoba posiadająca uprawnienia budowlane niezawierające żadnych ograniczeń może wykonywać funkcje z nich wynikające w zakresie całej specjalności, czyli posiada uprawnienia bez ograniczeń. Natomiast osoba legitymująca się uprawnieniami zawierającymi ograniczenia przedmiotowe lub podmiotowe posiada uprawnienia odpowiadające obecnym uprawnieniom w ograniczonym zakresie tj. dla obiektów o kubaturze do 1.000 mł.

Również p. R. R. technik urządzeń sanitarnych - projektant branży sanitarnej, projektujący instalację wodociągową nie posiada odpowiednich uprawnień budowlanych. Z załączonej do akt kopii uprawnień p. R. A. R. wynika, że projektant posiada uprawnienia w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie instalacji sanitarnych wydane na podstawie § 5.2, § 6.4, § 7 oraz § 13 ust, 1 pkt.4 lit. b rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 ze zm.) i "upoważniony jest do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie instalacji sanitarnych - o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych i schematach technicznych". Tym samym uprawniony jest do sporządzania projektów instalacji sanitarnych w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 mł, natomiast projektowany obiekt ma 12.112 mł kubatury.

Podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stanowi wpis, w drodze decyzji, do centralnego rejestru, o którym mowa w art. 88a ust. 1 pkt 3 lit. a, oraz - zgodnie z odrębnymi przepisami - wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzony zaświadczeniem wydanym przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności. W przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W przedstawionym organowi projekcie większość projektantów nie posiadała aktualnych zaświadczeń z Izby Inżynierów na dzień sporządzenia projektu. Wyjaśnia się, że wezwanie o poprawie projektu przedstawiono inwestorowi postanowieniem z dnia 25 stycznia 2018r. Zatem nowy projekt (nieznany dotąd Organowi) wykonano po 25 stycznia 2018r. z uwzględnieniem uwag i braków wskazanych w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2018r. Na pierwszej stronie opracowania, jak również na wszystkich rysunkach projektu budowlanego widnieje bliżej nie określona data sporządzenia projektu 2017r. W dokumentacji załączone są zaświadczenia p. W. J. z datą ważności na dzień 31.12.2017r., p. M. P. z datą ważności na dzień 31.12.2017r., p. R. R. z datą ważności na dzień 31.12.2017r., p. Benona Jądera z datą ważności na dzień 31.12.2017r., p. A. M. z datą ważności na dzień 31.12.2017r. Jedynie p. D. Ł., p. M. S. i p. B. G. załączyli aktualne na dzień sporządzenia projektu zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Mając na uwadze pkt. 5e decyzji o warunkach zabudowy pozostający w związku z decyzją środowiskową w zakresie gospodarki odpadami, Starosta W. zobowiązał inwestora, aby podał, jaka ilość użytków rolnych potrzebna jest do zagospodarowania, wytworzoną przez zwierzęta z projektowanej fermy, gnojowicą. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2015 r. poz. 625 ze zmianami) podmiot, który prowadzi chów lub hodowlę świń powyżej 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg lub 750 stanowisk dla macior zagospodarowuje co najmniej 70% gnojówki i gnojowicy na użytkach rolnych, których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin, a pozostałe 30% może zbyć w sposób (inny) określony w art. 3 ust. 3. Nawozy naturalne mogą być zbywane do bezpośredniego rolniczego wykorzystania wyłącznie na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Brak również oświadczenia inwestora, że min. 70 procent gnojowicy (wyprodukowanej przez zwierzęta w ciągu roku w ilości 16.819,2 mł) zagospodarowane zostanie na gruntach, do których inwestor posiada tytuł prawny ze wskazaniem ilości powierzchni gruntów rolnych, które leżą na terenie gminy S. i zagospodarowane zostaną gnojowicą. Do dokumentacji załączono jedynie zaświadczenia, że pan S. S. jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. użytków rolnych 31,72 ha położonego w obrębie K., gmina B., powiat zielonogórski, gospodarstwa rolnego o pow. 98,62 ha położonego na terenie gminy Z. powiat Ś., gospodarstwa rolnego o pow. użytków rolnych 423,02 ha położonego w gminie K. powiat zielonogórski oraz gospodarstwa rolnego o pow. 48,25 ha położonego na terenie gminy S..

Nadto organ oczekiwał od inwestora odpowiedzi, aby odniósł się do docelowego zagospodarowania działki nr [...] w [...] objętej niniejszą inwestycją. Strona 28 i 29 decyzji środowiskowej mówi o skumulowanym oddziaływaniu inwestycji projektowanej i planowanej przez innego inwestora (p. B. L. - siostrę inwestora, która posiada już decyzję środowiskową na tożsamą inwestycję) na terenie działki nr [...] w [...] w granicach, której planowane jest ogrodzenie pełne wys. 2.00 m z jednym głównym wjazdem na działkę. Dotychczasowe działanie wskazuje na etapowanie inwestycji na tej samej działce.

Ponieważ decyzja o warunkach zabudowy wydana została dla działki zagrodowej, a organ jest w tej sprawie związany jej ustaleniami, zasadnym było zapytać o lokalizację budynku mieszkalnego inwestora oraz, czy ferma stanowi kontynuację prowadzonej już przez inwestora p. S. S. produkcji zwierzęcej na terenie gminy S.. Inwestor nie udzielił odpowiedzi.

Z decyzji środowiskowej wynika, że działalność prowadzona przez inwestora będzie źródłem wytwarzania odpadów niebezpiecznych, organ prosił o podanie jakie to będą odpady, by inwestor docelowo przewidział odpowiednie miejsce do ich składowania. Inwestor nie udzielił odpowiedzi.

Z dokumentacji wynika, że planowana inwestycja wiąże się z wycinką czterech krzewów dzikiego bzu stanowiących potencjalne siedlisko ptaków chronionych. W związku z tym zobowiązano inwestora, aby odniósł się do tej kwestii w świetle wskazań decyzji środowiskowej (str. 30 projektu, a str. 12 decyzji środowiskowej). Z ustaleń własnych organu (zdjęcia satelitarne) wynika, że krzewy dzikiego bzu porastają znaczną powierzchnię działki (ok. 0,5 ha). Zasadnym więc było odnieść się do stanu faktycznego i (zgodnie ze wskazaniami decyzji środowiskowej) w przypadku konieczności naruszenia zakazów (a takowe nastąpiły) zwrócić się do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska lub Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. o zezwolenie na odstępstwa od tych zakazów, nie uzyskano też stanowiska z Urzędu Gminy w S., o czym mowa w decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym planowana inwestycja nie zapewniłaby spełnienia wymogów z zakresu ochrony środowiska i przyrody.

Reasumując, Starosta W. w postanowieniu z dnia 25 stycznia 2018r. zawarł bardzo szczegółowy i jasno sprecyzowany wykaz nieprawidłowości zawartych w projekcie budowlanym będącym przedmiotem oceny i ubiegania się inwestora o wydanie pozwolenia na budowę fermy trzody chlewnej o max. obsadzie wynoszącej 1260 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr ewid.[...] w m. [...], gmina S.. Zgodnie ze wskazaniem Wojewody Wielkopolskiego przeprowadzono również dodatkowe postępowanie dowodowo - wyjaśniające, aby podjęcie ostatecznego rozstrzygnięcia nie było przedwczesne. Wielokrotnie podkreślano, że projekt należy wykonać zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy oraz z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach wydanych przez Wójta gminy S. oraz zgodnie z przepisami prawa budowlanego, rozporządzeń wykonawczych i przepisów szczególnych, że udział w projektowaniu muszą mieć osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane. Z uwagi na to, że planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało, jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, na projektantach spoczywał ciężar poprawnego wykonania projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Analiza złożonego po poprawie projektu budowlanego wykazała, że inwestor nie dopełnił wszystkich obowiązków wynikających z postanowienia organu administracji architektoniczno-budowlanej z dnia 25 stycznia 2018r. Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniósł inwestor zarzucając naruszenie prawa materialnego w postaci art. 35 ust. 3, który stanowił podstawę wydania decyzji, w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332) poprzez błędne przyjęcie, że strona odwołująca się nie usunęła wskazanych przez Starostę Wolsztyńskiego nieprawidłowości w projekcie budowlanym, czego wynikiem była odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy przedłożony przez stronę projekt budowlany spełnia wszystkie ustawowo określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego warunki, od których uzależnione jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym Starosta W. zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę.

Odwołujący się wniósł o uchylenia zaskarżonej decyzji oraz o orzeczenie przez Wojewodę Wielkopolskiego co do istoty sprawy albowiem sprawa nie wymaga wyjaśnień uzasadniających jej ponowne przekazywanie do organu pierwszej instancji, nadto zasadą jest merytoryczne rozstrzyganie spraw przez organ odwoławczy.

Odwołujący się wskazał, że wszystkie nieprawidłowości zostały usunięte. Projekt budowlany sporządziły osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Układ komunikacyjny został zaprojektowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szerokość przejazdu jest wystarczająca (3m), gdyż najszerszy pojazd ma 2,25 m. Zdaniem odwołującego się żaden przepis nie nakłada na inwestora obowiązku wykazania, że 70% wytworzonej w gospodarstwie gnojowicy będzie zagospodarowane na użytkach rolnych inwestora. Bez znaczenia jest w sprawie kwestia położenia domu mieszkalnego inwestora, gdyż tej kwestii nie regulują przepisu prawa budowanego. Uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych nie jest zagadnieniem wstępnym przy pozwoleniu na budowę. Kwestia uregulowana jest w art. 180a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska. Nadto w decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że zagospodarowanie odpadów ma następować zgodnie z ustawą z 14 grudnia 2012r. o odpadach, a odpady technologiczne mają być zagospodarowane zgodnie z przepisami dotyczącymi produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Nadto bezpodstawny był zarzut dotyczący wycinki bzu, gdyż tej kwestii wypowiedział się Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w decyzji z 8 września 2017r. umarzając postępowanie w tej sprawie.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z 4 czerwca 2018r. na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z 24 kwietnia 2018r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę fermy trzody chlewnej o obsadzie max. 1260 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda przestawił dotychczasowy stan faktyczny sprawy oraz zgromadzone dowody. Przy ich przywoływaniu wskazał fakty, które uznano za udowodnione i dowody, na których oparto się przy jej wydawaniu. Dowody te i pozostałe ustalenia oraz wyjaśnienia wskazują, że wnosząc zarzut o naruszeniu § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U z 1975 r. Nr 8, poz., 46 ze zm.) Skarżący nie uwzględnił zmiany wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1991 r. Nr 69, poz. 299). Ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej może podlegać projekt budowlany opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności. Kubatura jednego budynku wynosi 12.113 mł. Z dołączonych do akt kopii uprawnień budowlanych projektanta w specjalności konstrukcyjno-budowlanej (proj. bud. k. 4) wynika, że osoba ta upoważniona jest do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych wszelkich budynków. Przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. 1975 r. Nr 8 poz. 46 ze zm. w tym ze zm. Dz. U. z 1991 r. Nr 69, poz. 299) stanowi, że "osoby z wyższym wykształceniem technicznym, posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowani, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót, są uprawnione również do sporządzania projektów w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 mł w zakresie objętym specjalnością techniczno-budowlaną, w której mogą kierować budowa lub robotami".

Również projektant w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej (proj. inst. wodoc. k. 7) posiada uprawnienia do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów instalacji sanitarnych w budynkach o kubaturze do 1000 mł (§ 6 ust. 4 budynków 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, Dz. U. 1975 r. Nr 8 poz. 46, po zmianie z 1991 r. Dz. U. z 1991 r. Nr 69 poz. 299 § 6 ust. 3 - "osoby ze średnim wykształceniem technicznym, posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowani, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót w zakresie instalacji sanitarnych i elektrycznych, są uprawnione w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 mł również do sporządzania odpowiednio projektów w zakresie objętym specjalnością techniczno- budowlaną, w której mogą kierować budowa lub robotami".

Nieprawidłowości te nie zostały usunięte pomimo wezwania inwestora przez organ I instancji ich do usunięcia, postanowieniem z dnia 25.01.2018 r. (akta I instancji k. 37).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano przepisy prawa budowlanego, które określają wymagania jakim powinny odpowiadać dojścia, dojazdy i przejścia do budowli rolniczych i urządzeń z nim związanych. Przy ich projektowaniu stosuje się odpowiednio przepisy o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepis natomiast art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. oz. 462 ze zm.) i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) niepodważalnie wskazują, iż projekt budowlany winien zawierać m.in. parametry techniczne dróg. Jednym z takich parametrów jest promień łuku zaprojektowanej drogi bądź dojazdu. Parametr ten jak wskazuje przepis § 15 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powinien być dostosowany do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunku ruchu pojazdów.

Przywołane przepisy nakładające na inwestora względny obowiązek, przedłożenia przed wydaniem pozwolenia na budowę zatwierdzonego projektu technologicznego przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii są jasne, niedwuznaczne i nie wymagają interpretacji. Użyte bowiem przez ustawodawcę sformułowanie "Podmioty zamierzające prowadzić działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zakładu są zobowiązane : m. in. do sporządzenia projektu technologicznego zakładu i przesłać go wraz z wnioskiem o zatwierdzenie tego projektu powiatowemu lekarzowi weterynarii ze względu na planowane miejsce prowadzenia tej działalności" (art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, Dz. U. z 2017 r. poz. 242).

Kwestie sposobu zagospodarowania gnojowicy były przedmiotem analizy w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzja Wójta Gminy S. z dnia 8 października 2015 r. nr [...]). W decyzji tej zapisano m.in., że odchody zwierzęce będą przetrzymywane w kanałach gnojowych o pojemności 2940 mł, a następnie wykorzystywane na własnych gruntach rolnych o pow. 800 ha jako nawozy naturalne, a więc nie będą podlegały wymogom określonych w przepisach z zakresu gospodarki odpadami. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego, z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Do kwestii środowiskowych należy również rozwiązanie sposobu odprowadzenia lub oczyszczenia ścieków, odpadów (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, w związku z § 11 ust. 2 pkt 11 a rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego).

Nadto organ odwoławczy wskazał, że w projekcie budowlanym przewidziano miejsca do składowania sztuk padłych.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 4 czerwca 2018r. wniósł inwestor zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

a) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. 1975 r., Nr 8, poz. 46 ze zm.) poprzez błędne uznanie, że projektanci sporządzający projekt budowlany dla niniejszej Inwestycji nie posiadają uprawnień do sporządzania projektów budowlanych dla budynków w zabudowie zagrodowej o kubaturze powyżej 1000 m3;

b) § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany dla przedmiotowej Inwestycji powinien był zawierać dane dotyczące promienia łuków dojazdów;

c) art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z § 11 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2017 r. poz. 242) poprzez błędną wykładnię ww. przepisów i uznanie, że Skarżący jest podmiotem zamierzającym prowadzić działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego, który przed uzyskaniem pozwolenia na budowę powinien sporządzić projekt technologiczny zakładu i przesłać go wraz z wnioskiem o zatwierdzenie tego projektu powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia tej działalności, a w konsekwencji błędne stwierdzenie, że Skarżący przedłożył niekompletny projekt budowlany;

d) art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2017 r., poz. 668) poprzez błędne uznanie, że kwestie dotyczące zagospodarowania gnojowicy na terenie użytków rolnych Skarżącego, w tym ilość posiadanych przez niego użytków rolnych, powinny być badane w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy kwestie te były przedmiotem analizy w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) poprzez niedokonanie wszechstronnej i obiektywnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji:

- całkowite pominięcie, że w aktach postępowania znajduje się ostateczne i prawomocne postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii w W. z dnia 30 sierpnia 2017 r., znak: [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zaopiniowania projektu budowlanego dla ww. Inwestycji z uwagi na fakt, że ferma trzody chlewnej nie jest zakładem prowadzącym działalność w zakreśli produktów pochodzenia zwierzęcego;

- błędne uznanie, że przedmiotowa Inwestycja nie spełnia wymogów § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81) dotyczących szerokości dojść pełniących również funkcje dojazdów, sytuacji gdy z rysunków dołączonych do projektu budowlanego wynika, że ww. warunki zostały spełnione a dojścia mają szerokość odpowiednio 8 i 10 m, w sytuacji gdy ww. rozporządzenie przewiduje, że minimalna szerokość dojść powinna wynosić 4,5 m;

b) art. 6 oraz 8 § 1 KPA i wyrażonych w nich zasad praworządności oraz pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w oparciu o okoliczności, które nie powinny być brane pod uwagę w tym postępowaniu i które nie stanowią przesłanek do odmowy wydania decyzji pozytywnej;

c) art. 79a § 1 KPA poprzez niewskazanie Skarżącemu przesłanek od niego zależnych, które nie zostały na dzień wysłania zawiadomienia z art. 10 § 1 KPA spełnione lub wykazane, co spowodowało wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem Skarżącego.

W związku z powyższym, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4 czerwca 2018 r., a następnie wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 KPA, tj. uchylenie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 24 kwietnia 2018 r. w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy.

Ewentualnie, w przypadku uznania, że decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia 24 kwietnia 2018 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie wnoszę o uchylenie zaskarżonej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 24 kwietnia 2018 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków przez Wojewodę Wielkopolskiego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 145a § 1 PPSA, skarżący wniósł o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z dnia 4 czerwca 2018 r. i zobowiązanie Wojewody Wielkopolskiego do wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej Inwestycji w możliwie najkrótszym terminie.

W uzasadnieniu skargi Inwestor odnosząc się do kwestii braku posiadania przez wszystkie osoby zaangażowane w proces projektowy odpowiednich uprawnień wskazał, że ograniczenie kubatury do 1000 mł o jakim mowa w §6 ust. 1 rozporządzenia z 20 lutego 1975r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie ma sens i odpowiada ustawowej regulacji wówczas, gdy odnosi się jedynie do "innych budynków". Zdanie skarżącego w świetle analizowanego przepisu zakres regulacji §6 ust. 1 rozporządzenia obejmujący budownictwo jednorodzinne o kubaturze do 1000 mł, budownictwo zagrodowe o kubaturze do 1000 mł orz inne budynki o kubaturze do 1000 mł, byłby tożsamy z pojęciem "budynków o kubaturze do 1000 mł", tymczasem racjonalny prawodawca nie wprowadziłby w regulacji prawnej zbędnych pojęć. Skoro w niniejszej sprawie projekt budowlany dotyczy zabudowy zagrodowej, projektantów nie dotyczyło ograniczenie kubatury do 1000 mł.

Odnosząc się do kwestii naruszenia §15 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ponieważ nie wyznaczono promienia łuków dojazdów skarżący wskazał, że przepis §15 ust. 1 nie odnosi się do dojść pełniących funkcje dojazdów. W tym bowiem przypadku dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 tony powinny mieć nawierzchnię o nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów. Gdyby ustawodawca przewidywał zastosowanie §15 ust. 1 rozporządzenia również do dojść pełniących funkcję dojazdów przepis ten wprost by na to wskazywał. Brak zaznaczenia promieni na projekcie nie oznacza zetem, że nie spełniono powyższych warunków.

Odnosząc się do wymogu sporządzenia projektu technologicznego oraz uzyskania jego zatwierdzenia przez powiatowego lekarza weterynarii są nieuzasadnione przed uzyskaniem pozwolenia na budowę Inwestor stwierdził, że wymóg ten nie dotyczy działalności polegającej na hodowli trzody chlewnej, gdyż nie jest ona kwalifikowana jako produkcja produktów pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Pogląd ten wyraził także Powiatowy Lekarz Weterynarii w W., który ostatecznym i prawomocnym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2017r. odmówił wszczęcie postępowania w sprawie zaopiniowania projektu budowlanego dla przedmiotowej inwestycji z uwagi na fakt, że ferma trzody chlewnej nie jest zakładem prowadzącym działalność w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego.

Odnosząc się do zarzuty dotyczącego obowiązku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o nawozach i nawożeniu, który nakłada obowiązek zagospodarowania co najmniej 70 % gnojówki i gnojowicy na użytkach rolnych, których jest posiadaczem i na których prowadzi uprawę roślin, a pozostałe 30 % może zbyć w sposób określony w art. 3 ust. 3, powyższe obowiązku nie powinny być przedmiotem zainteresowania organów administracji architektoniczno-budowlanych na etapie udzielenia pozwolenia na budowę, gdzie organ nie bada przesłanek innych niż związane z projektem budowlanym. Kwestie te były przedmiotem postępowania o wydanie decyzji środowiskowej, której postanowienia są dla organu architektoniczno-budowlanego wiążące.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Skarżący wskazał, że Wojewoda oparł swoje rozstrzygnięcie na powierzchownym zapoznaniu się z materiałem dowodowym (pominął postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii z 30 sierpnia 2017r.); powinien z urzędu podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy; wyczerpująco a nie wybiórczo zgromadzić i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; nie podjął próby wyjaśnienia okoliczności podnoszonych przez Skarżącego i nie przeprowadził dowodu z całej dokumentacji projektowej w zakresie szerokości dojść do budynków. Zgodnie z §14 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie do budynku i urządzeń z nim związanych wymagających dojazdów, funkcję tą mogą spełniać dojścia pod warunkiem, że ich szerokość nie mniejsza niż 4,5 m. Z rysunku załączonego do projektu budowlanego funkcję dojazdów będą spełniać dojścia do budynków, których szerokość wynosi odpowiednio 8 m i 10 m oraz 4.5 m, zatem twierdzenia Wojewody są nieuzasadnione. Nadto gdyby szerokość jednego z 4 wyznaczonych w projekcie dojazdów nie odpowiadała przepisom rozporządzenia, istniałaby możliwość dostania się do budynków przy pomocy 3 pozostałych dojść, to warunki §14 rozporządzenia byłyby spełnione.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zastrzeżenia organów architektoniczno-budowlanych do przedmiotowego projektu budowanego są słuszne.

Przedmiotem oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była decyzja Wojewody Wielkopolskiego z 4 czerwca 2018r., który na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 24 kwietnia 2018r. odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę fermy trzody chlewnej (trzech budynków inwentarskich) o obsadzie maksymalnie 1260 DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianą do realizacji na działce nr [...], w miejscowości Ż., gm. S..

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202 – dalej "P.b."), w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza w szczególności:

1). zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że dokonując oceny, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej musi mieć na uwadze, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945; zwanej dalej "u.p.z.p.") jest on związany treścią decyzji Wójta Gminy S. z 20 kwietnia 2016r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej fermy trzody chlewnej. Związanie wynikające z art. 55 u.p.z.p. oznacza nie tylko obowiązek organu budowlanego wynikający z przywołanego we wstępnej części tego uzasadnia art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. (sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy), lecz oznacza przede wszystkim zakaz postępowania wbrew oznaczonym wymogom decyzji o warunkach zabudowy. Ustalenie tych warunków to nie tylko oznaczenie parametrów samego planowanego obiektu, ale także ustalenie innych warunków i zasad, które powinna spełniać planowana inwestycja.

Zgodnie natomiast z art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r., poz. 1405; zwana dalej "u.o.u.i.ś.") właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W sytuacji braku planu miejscowego inwestor może ubiegać się o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (odpowiednio decyzji o warunkach zabudowy). Jednocześnie w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.u.i.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (patrz art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). W rozpoznawanej sprawie inwestor dysponował ostateczną decyzją Wójta Gminy S. z 8 października 2015r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia polegającego na budowę fermy trzody chlewnej wraz z infrastrukturą niezbędną do prawidłowego jej funkcjonowania.

Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Wojewody utrzymującej w mocy decyzje o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej fermy trzody chlewnej, w ocenie Sądu, zasadny jest zarzut organów architektoniczno-budowlanych zarówno I, jak i II instancji, dotyczący naruszeniu § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U z 1975 r. Nr [...] ze zm.). Przy czym uwzględnić należy, że nowelizacją powyższego rozporządzenia z dnia 18 lipca 1991 r. zmieniającą rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 1991r. Nr 69, poz. 299) zmieniono zakres uprawnień przyznanych osobom z wyższym wykształceniem technicznym, (a także ze średnim wykształceniem §6 ust. 3 rozporządzenia) posiadającym przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót, uprawnionym również do sporządzania projektów "w budownictwie osób fizycznych" na "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 mł". Bezspornie przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r., na podstawie którego zostało wydane powyższe rozporządzenie wykonawcze, nie tylko nie zdefiniowało pojęć "budownictwa jednorodzinnego" oraz "budownictwa zagrodowego", ale w ogóle nie wyróżniło takich kategorii budowlanych. Zdefiniowano natomiast pojęcie "obiektów budowlanych", którymi w świetle art. 2 ust. 1 Prawa budowanego z 1974r. były stałe i tymczasowe budynki lub inne stałe i tymczasowe budowle. Zatem nie można z pełną stanowczością powiedzieć, że ustawodawca posługując się w rozporządzeniu wykonawczym pojęciem "budownictwa jednorodzinnego, zagrodowego" utożsamia je tylko i wyłącznie z budynkami jednorodzinnymi i zagrodowymi, nie można wykluczyć że chodzi także o inne obiekty w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, np. garaże, altany, wiaty, zbiorniki. Zatem zbyt daleko idące jest stwierdzenie Skarżącego, że gdyby racjonalny ustawodawca chciał ograniczenia kubatury odnieść również do budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego, to nie wyróżniałby tych pojęć lecz użyłby jedynie pojęcia "budynków o kubaturze do 1000 mł". Takie rozumienie przepisu §6 ust. 1 rozporządzenia zawęziłoby uprawnienia osób tylko do projektowania budynków, co w ocenie Sądu nie było zamiarem racjonalnego ustawodawcy.

Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znane jest orzeczenie WSA w Warszawie z 20 grudnia 2017r. (sygn. akt VII SA/Wa 462/17, dostępne www.cebois.nsa.gov.pl), ale wydane ono zostało w odmiennych okolicznościach faktycznych, mianowicie w sprawie znajdowało się pismo wyjaśniające Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa informujące, iż zakres uprawnień jest jednoznacznie określony w treści dokumentu stwierdzającego przygotowanie zawodowe. Natomiast ograniczenie kubaturowe dotyczy tylko innych budynków poza budownictwem jednorodzinnym i zagrodowym. Z drugiej strony w aktach tamtejszej sprawy znajdowało się także pismo Okręgowej Izby Architektów RP, w którym wyjaśniono, iż zawarte w uprawnieniach ograniczenie kubatury do 1000 mł dotyczy wszystkich budowli. Podstawą uchylenia decyzji organów administracji był brak wyjaśnienia, dlaczego organ przyjął, że wpis do Izby Inżynierów Budownictwa nie spełnia kryterium, o którym mowa w artykule 12 ust. 7 Prawa budowlanego z 1994r., jakkolwiek Sąd w tej sprawie wyraził pogląd, że wyróżnienie w § 2 ust. 2 pkt 1 przedmiotowego rozporządzenia pojęć: "budownictwa jednorodzinnego", "budownictwa zagrodowego" oraz "innych budynków", ma sens i odpowiada również ustawowej regulacji wówczas, jeżeli ograniczenie kubatury do 1000 mł, odnosi się jedynie do "innych budynków".

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę dopuszczalna jest także i odmienna interpretacja powyższego zapisu rozporządzenia §6 ust. 1, że ustawodawca mówiąc "w budownictwie osób fizycznych", a po nowelizacji rozporządzenia "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 mł" miał na uwadze obiekty o mniejszych gabarytach przyjmując określoną granicę kubatury dla takich budowli i bunków. Nie może budzić bowiem wątpliwości, że innego rodzaju specjalistyczna wiedza i praktyka zawodowa jest niezbędna do projektowania budynków i budowli o znacznej kubaturze, przekraczającej w ocenie ustawodawcy 1000 mł.

Na gruncie okoliczności niniejszej sprawy pogląd, że ograniczenie kubaturowe dotyczy tylko innych budynków, nie jest tak oczywisty i jednoznacznie przesądzający o posiadaniu uprawnień przez mgr. inż. W. J. bez ograniczeń do projektowania, jak w niniejszej sprawie, trzech budynków fermy trzody chlewnej o kubaturze po 12.100 mł każdy. Skoro zakres uprawnień zawodowych budzi wątpliwości także wśród specjalistów jakimi są przedstawiciele Izby Architektów i Inżynierów Budownictwa, zdaniem Sądu najwłaściwsze i zasadne w niniejszej sprawie będzie przygotowanie projektu budowlanego w zakresie konstrukcji przez osobę posiadającą bezspornie i niewątpliwie uprawnienia do wykonywania takich czynności projektowych bez ograniczeń. Natomiast z dołączonych do akt sprawy II instancji zaświadczeń Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wynika tylko, że P. W. [...] jest członkiem Wielkopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa i posiada wymagane ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej (k. 111 akt adm. II inst.).

W ocenie Sądu bez znaczenia pozostaje fakt, iż sprawdzającym konstrukcje budowlane był mgr. inż. budownictwa M. P., który posiada uprawnienia do sporządzania projektów w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych budynków i innych budowli bez ograniczeń kubaturowych, co wynika z punktu 1 decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego tego inżyniera z 13 grudnia 1994r.

Te same rozważania odnieść należy do braku posiadania należytych uprawnień przez technika urządzeń sanitarnych R. R., który był projektantem budowy przedmiotowej fermy w zakresie instalacji wodociągowej. Z decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego z 5 lipca 1976r. wynika, że posiada on uprawnienia wynikające z §5 ust. 2, § 6 ust. 4 i §7 rozporządzenia z 1975r., a po nowelizacji z 1991 r. – wynikające z § 6 ust. 3, zgodnie z którym "osoby ze średnim wykształceniem technicznym, posiadające przygotowanie zawodowe wymagane do pełnienia funkcji obejmujących kierowanie, nadzorowanie i kontrolowanie techniczne budowy i robót w zakresie instalacji sanitarnych i elektrycznych, są uprawnione w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 mł również do sporządzania odpowiednio projektów w zakresie objętym specjalnością techniczno-budowlaną, w której mogą kierować budową lub robotami". Przyjąć zatem należy, że przy projektowaniu powyższej instalacji sanitarno-wodociągowej dla trzech budynków fermy trzody chlewnej o kubaturze powyżej 12.100 mł każdy, zasadne jest przygotowanie projektu budowlanego dotyczącego tej specjalistycznej instalacji przez osobę posiadającą bezspornie i niewątpliwie uprawnienia do takich czynności projektowych bez jakichkolwiek ograniczeń, w szczególności wynikających z kubatury budynku.

W ocenie Sądu bez znaczenia pozostaje fakt, iż sprawdzającym instalacje sanitarne był mgr. inż. B. G. posiadający uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych (k. 7B Projektu budowlanego – instalacji wodociągowej). Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 2 P.b. samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w ust. 1 pkt 1-5, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją, zwaną dalej "uprawnieniami budowlanymi", wydaną przez organ samorządu zawodowego. Wobec tego, braku odpowiednich uprawnień mgr. inż. budownictwa lądowego W. J. oraz tech. urządzeń sanitarnych R. R. nie może sanować także okoliczność, że koordynatorem projektu był mgr. inż. arch. D. Ł. posiadający uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń.

W związku z powyższym organ I instancji, a za nim II instancji doszedł do słusznego przekonania, że w przedmiotowej sprawie naruszony został przepis art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Projekt budowlany nie został bowiem sporządzony przez wszystkie osoby posiadające odpowiednie uprawnienia do projektowania - w zakresie konstrukcyjno-budowlanym i instalacji wodociągowej - budynków o kubaturze przekraczającej 1000 mł - bez ograniczeń (wyr. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2012r., sygn. akt VII SA/Wa 2258/11; dostępne www.cebois.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do kwestii dojść, dojazdów i przejść do budowli rolniczych i urządzeń z nim związanych, w ocenie Sądu argumentacja organów architektoniczno-budowlanych zasadniczo jest prawidłowa z jednym wyjątkiem dotyczącym szerokości drogi dojazdowej biegnącej przy budynku chlewni od strony betonowego ogrodzenia, gdzie w projekcie przyjęto wystarczającą szerokość drogi - 3 m. Punktem wyjścia do analizy tego zagadnienia są przepisy art. 34 ust. 3 pkt 1 P.b. w związku z § 8 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) i § 14 i § 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Z przepisów tych, jak słusznie wskazuje organ wynika, że projekt budowlany w swojej części opisowej i rysunkowej winien zawierać układ komunikacyjny, a w ramach tego układu m.in. parametry techniczne dróg. Jednym z takich parametrów jest promień łuku zaprojektowanej drogi bądź dojazdu. Parametr ten jak wskazuje przepis § 15 ust. 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powinien być dostosowany do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunku ruchu pojazdów, których dojazd do budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie. Słusznie zarzuca organ, że projekt budowlany w ogóle nie zawiera promieni łuków dojazdów dostosowanych do ruchu pojazdów obsługujących trzy budynki chlewni. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że zgodnie z treścią wiążącej decyzji środowiskowej z 8 października 2015r. w ciągu 8 godzin dziennych chlewnia będzie obsługiwana przez 14 pojazdów ciężkich oraz dwa pojazdy lekkie, co oznacza że drogi dojazdowe, a w tym promienie łuków winny być dostosowane do tego rodzaju pojazdów uwzględniając ich gabaryty, ciężar całkowity i warunki ruchu, jak tego wymaga §15 ust. 1 rozporządzenia z 2002r.

Przy czym, Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, że zastosowanie w sprawie ma przepis §15 ust. 2 rozporządzenia z 2002r., zatem zgodnie z nim zaprojektowano dojścia służące równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych i uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 tony, co wymagałoby jedynie nawierzchni o nośności co najmniej dostosowanej do masy tych pojazdów. Jak wskazano powyżej w decyzji środowiskowej do obsługi chlewni przewidziano ruch 14 pojazdów ciężkich, co wyklucza zaprojektowanie jedynie dojść służących równocześnie do ruchu pojazdów gospodarczych o jakich mowa w §15 ust. 2 rozporządzenia z 2002r. Pojazdy uważane za ciężkie z pewnością przekraczają masę całkowitą 2,5 tony.

Nadto, z części graficznej projektu budowlanego obejmującej projekt zagospodarowania terenu wynika, że do budynków chlewni zaprojektowano drogi, a nie dojścia, zatem szerokość samej jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. W ocenie Sądu zachowana jest jedynie wymagana szerokość 3 m przewidziana dla drogi między budynkiem chlewni a betonowym ogrodzeniem (od strony miejsc parkingowych), tym bardziej, że jak wskazano w części opisowej projektu budowlanego droga ta ma mieć charakter drogi awaryjnej, a nadto z tej drogi nie ma bezpośredniego dojazdu do budynków chlewni, ani urządzeń z nimi związanych.

Następnie zgodnie z §14 ust. 3 powyższego rozporządzenia z 2002r. do budynku i urządzeń z nim związanych (np. silosów paszowych, jak w niniejszej sprawie), wymagających dojazdów, funkcje tą mogą spełniać dojścia, pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że przepisy rozporządzenia mówią o drogach i dojściach, które mają mieć minimalną szerokość i takie szerokości tych dróg i dojść należy zaprojektować. Nieuprawnione jest twierdzenie Skarżącego, że zapewnione są drogi i dojazdy do budynków i urządzeń o odpowiedniej szerokości od 8 - 10 m, skoro na rysunku zaprojektowano wzdłuż dróg tereny utwardzone, które także mogą służyć za drogi i dojazdy. W rozporządzeniu mowa jest, bowiem o zapewnieniu dojazdów o nośności nawierzchni dostosowanej do gabarytów, ciężaru i warunków ruchu pojazdów, zatem te warunki techniczne dróg i dojazdów należy zastosować w projekcie budowlanym. Tym bardziej, że (na co Sąd zwraca uwagę) w projekcie budowlanym przewidziano drogi i dojazdy, a nie dojścia.

Nadto także uwzględnić należy przepis §5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z którego wynika, że do budowli rolniczych i urządzeń budowlanych z nimi związanych należy zapewnić dojścia i dojazdy przystosowane do sposobu ich użytkowania oraz drogi pożarowe, jeżeli gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej przekracza 500 MJ/m˛ i zachodzi co najmniej jeden z warunków: 1) powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1000 m˛, 2) występują strefy zagrożenia wybuchem wewnątrz budowli. W takiej sytuacji szerokość dojazdów, o których mowa powyżej w ustępie 1 do budowli rolniczych powinna wynosić co najmniej 3 m. Z projektu budowlanego tymczasem wynika, że obciążenie ogniowe inwestycji wynosi poniżej 100 MJ/m˛, a powierzchnia strefy pożarowej wynosi około 2000 m˛ (k. 93 części tekstowej projektu budowanego). Projekt budowlany spełnia zatem wymogi rozporządzenia dotyczącego warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdy drogi posiadają minimum 3 m szerokości.

Słusznie wskazuje zatem organ, że w projekcie budowlanym zaprojektować należy promienie łuków dojazdów do budynków (§15 ust. 1 rozporządzenia z 2002r.). W ocenie Sądu drogi do budynków i urządzeń z nimi związanych nie posiadają minimalnej szerokości, skoro to sama jezdnia w obrębie takiej drogi ma mieć szerokość nie mniejszą niż 3 m (§14 ust. 1 rozporządzenia z 2002r.). Zasadnie natomiast powołuje się organ na przepis §14 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że do budynków i urządzeń z nim związanych wymagających dojazdów (jak w niniejszej sprawie), funkcję tą mogą spełniać dojścia pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5m. Służyć to ma zapewnieniu bezpieczeństwa w komunikacji, gdzie na terenie chlewni poruszać się będzie 14 pojazdów ciężkich, 2 pojazdy lekkie, a także nie można wykluczyć innych urządzeń służących do obsługi chlewni oraz przechodzących pracowników.

Odnośnie wymogu sporządzenia projektu technologicznego przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii, Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organów architektoniczno-budowlanych o konieczności zatwierdzenia takiego projektu przez powiatowego lekarza weterynarii właściwego ze względu na planowanie miejsce prowadzenia takiej działalności. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 19 ust. 1 ustawy z 16 grudnia 2005r. produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2017r., poz. 242 ze zm.) podmioty zamierzające prowadzić działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zakładu są zobowiązane, m. in. do sporządzenia projektu technologicznego zakładu i przesłać go wraz z wnioskiem o zatwierdzenie tego projektu powiatowemu lekarzowi weterynarii ze względu na planowane miejsce prowadzenia tej działalności. Natomiast z art. 5 pkt 1 powyższej ustawy zawierającego definicje ustawowe, wynika, że przez produkcję rozumie się co najmniej jedną z następujących czynności: pozyskiwanie, chów, wytwarzanie, oczyszczanie, rozbiór, przetwarzanie, pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie lub transport.

Przywołane przepisy nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia przed wydaniem pozwolenia na budowę zatwierdzonego projektu technologicznego przez właściwego powiatowego lekarza weterynarii są jasne, niedwuznaczne i nie wymagają interpretacji (art. 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, Dz. U. z 2017 r. poz. 242) .

Nadto, jak słusznie zauważa organ odwoławczy odnośnie kwestii, czy ferma trzody chlewnej do 1260 DJP jest zakładem produkcji zwierzęcej, wątpliwość rozstrzygają przepisy Rozporządzenia Nr 178/2002 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 28 stycznia 2002 r. (art. 3, Dz. Ur.UE.L.2002.31.1 wersja 2014.06.30-208.06.30) i przepisy ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności (Dz. U. z 2017 r. poz. 149). Zgodnie z art. 3 pkt 16 i 17 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady Europy z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności stanowi się, iż "etapy produkcji, przetwarzania i dystrybucji" oznacza jakikolwiek etap, w tym przywóz, począwszy od produkcji podstawowej żywności, aż do uwzględnienia jej przechowywania, transportu, sprzedaży lub dostarczenia konsumentowi finalnemu oraz tam gdzie jest to stosowne - przywóz, produkcję, wytwarzanie, składowanie, transport, dystrybucję, sprzedaż i dostawy pasz (pkt 16 Rozporządzenia 178/2002); a "produkcja podstawowa" oznacza produkcję, uprawę lub hodowlę produktów podstawowych, w tym zbiory, dojenie i hodowlę zwierząt gospodarskich przed ubojem. Oznacza także łowiectwo i rybołówstwo oraz zbieranie runa leśnego (pkt 17 Rozporządzenia 178/2002).

Z powyższego wynika jednoznacznie, że chów trzody chlewnej zaliczyć należy do działalności produkcyjnej produktów pochodzenia zwierzęcego, a podmiot zamierzający prowadzić działalność w tym zakresie obowiązany jest do poddania się wymogom art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego.

Sąd dostrzega, że Skarżący zwracał się o wydanie stosownej decyzji przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w Wolsztynie (k. 49 projektu budowlanego), który odmówił wszczęcia postępowania w tej sprawie. Jakkolwiek w ocenie Sądu, Skarżący nie może poprzestać na przedłożeniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w tym zakresie i podjąć powinien wszelkie możliwe środki procesowe zmierzające do uzyskania wymaganej decyzji lekarza weterynarii łącznie z zażaleniem na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z wykorzystaniem także drogi sądowej, w razie negatywnego załatwienia sprawy przez ten organ opiniujący.

Odnośnie sposobu zagospodarowania gnojownicy, słusznie podnosi Skarżący, że organ architektoniczno-budowlany związany jest w tym zakresie decyzją Wójta Gminy Siedlec z dnia 8 października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W decyzji tej zapisano m.in., że odchody zwierzęce będą przetrzymywane w kanałach gnojowych o pojemności 2940 mł, a następnie wykorzystywane na własnych gruntach rolnych o pow. 800 ha jako nawozy naturalne, a więc nie będą podlegały wymogom określonych w przepisach z zakresu gospodarki odpadami. Na etapie wydawania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego, z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Do kwestii środowiskowych należy również rozwiązanie sposobu odprowadzenia lub oczyszczenia ścieków, odpadów (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, w związku z § 11 ust. 2 pkt 11 a rozporządzenia z 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego). Czyniąc zadość powyższym wymogom w projekcie budowlanym zawarte są także dokumenty wskazujące na powierzchnię gruntów rolnych, którymi dysponuje Skarżący i na których może wykorzystywać gnojowicę (k. 7-10 Projektu budowlanego).

Słusznie wskazuje Skarżący, że organy nie mogą kwestionować na etapie uzyskania pozwolenia na budowę zagadnienia dotyczącego zagospodarowania gnojownicy określonego w decyzji środowiskowej.

W projekcie odniesiono się także do rodzaju i ilości odpadów, przy czym wskazano, że nie będą produkowane odpady niebezpieczne i padłe sztuki zwierząt będą wywożone bez magazynowania (k. 87 części tekstowej projektu budowlanego).

W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy architektoniczno-budowlane przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego – art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Dochowały w szczególności wymogów zawiadomienia o stanie sprawy przed wydaniem decyzji i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym (art. 10 K.p.a.) także przez organem odwoławczym (k. 137 akt adm. II inst.). Sąd z urzędu nie dopatrzył się także innych naruszeń postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie nie miał natomiast zastosowania art. 79 a K.p.a., którego naruszenie zarzucał Skarżący w skardze, gdyż zgodnie z art. 16 ustawy zmieniającej K.p.a. z 7 kwietnia 2017r. (Dz.U. z 2017r. poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy (tj. 1 czerwca 2017r.) ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy K.p.a. w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowana wnioskiem inwestora z 17 marca 2017r. (k. 2 akt adm. I inst), zatem do przeprowadzonego postępowania zastosowanie miały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w brzmieniu sprzed nowelizacji z 7 kwietnia 2017r., która weszła w życie dopiero od 1 czerwca 2017r.

Mając powyższe na uwadze przeprowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę fermy trzody chlewnej zostało przeprowadzone w sposób szczegółowy, zebrano w sposób wyczerpujący i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocena udowodniła, że inwestor, poza kilkoma kwestiami, nie spełnił warunków do wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302) oddalił skargę, jak orzeczono w wyroku.