Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2518/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1258/15 w sprawie ze skargi P. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1258/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddalił skargę.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie sprawy:

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r, nr [...]po rozpatrzeniu wniosku P.R., odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], odmawiającej przyznania zasiłku celowego na opłacenie należności za energię elektryczną. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że powołaną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Prezydent m.st. Warszawy orzekł o odmowie przyznania w/w zasiłku celowego. Organ podał, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. P.R. złożył w Ośrodku Pomocy Społecznej Dzielnicy M. m.st. Warszawy wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od w/w decyzji wskazując, że odwołanie kończył przygotowywać dnia [...] kwietnia 2015 r. Zamierzał je tego samego dnia wydrukować w czytelni dla poszukujących pracy i przed godziną 16:00 złożyć w sekretariacie OPS-u przy ul. F. w W. Gdy kończył pisać drugie odwołanie odcięto mu dopływ energii elektrycznej do mieszkania, a dokumenty zostały uwięzione w komputerze stacjonarnym. Dopiero wieczorem, po powrocie sąsiadów mógł skorzystać z ich uprzejmości i za pomocą przedłużacza do kontaktu w ich mieszkaniu skończyć przygotowanie pism. Wnioskodawca stwierdził, że nie ponosi winy za zaistniałe opóźnienie, które jest niewielkie i nie utrudni procedowania. Rozważał wysłanie pism wieczorem listem poleconym, nie miał jednak pieniędzy, a jak sądził przesyłka dotarłaby w czwartek - [...] kwietnia 2015 r, natomiast odwołujący zamierzał złożyć pisma dzień wcześniej, tj. [...] kwietnia 2015 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie rozpoznając sprawę wskazało, że kwestionowana decyzja z dnia [...] marca 2015 r. została doręczona P.R. w dniu [...]marca 2015 r., zatem 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...] kwietnia 2015 r.

Organ przytoczył treść art. 58 k.p.a. i podkreślił, że utrwalony jest pogląd orzecznictwa administracyjnego, iż brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi tylko

Sygn. akt I OSK 2518/16

wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona

nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, Jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interes.

Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) mogą być wnoszone pisemnie, telegraficznie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu, a także za pomocą innych środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej utworzoną na podstawie ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne.

Wskazany powyżej przepis daje możliwość złożenia odwołania w formie pisemnej, jak również ustnie do protokołu. Forma pisemna nie jest sformalizowana, strona może złożyć pismo sporządzone odręcznie. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji {art. 128 kpa). Odwołanie od decyzji w sprawie świadczeń z pomocy społecznej może złożyć także inna osoba za zgodą osoby ubiegającej się o świadczenie (art. 106 ust. 6 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - Dz. U. z 2015 r., poz. 163 ze zm.).

Organ zaznaczył, że w świetle powyższego ewentualny brak energii elektrycznej nie był przeszkodą do złożenia odwołania w terminie. P.R. miał możliwość stawienia się w ośrodku pomocy społecznej oraz skutecznego wniesienia środka zaskarżenia w formie odręcznego pisma lub ustnie. Treść odwołania jest odformalizowana, może być zatem bardzo lakoniczna. Strona po złożeniu odwołania, może w każdej chwili uzupełnić je do czasu rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P.R. podnosząc, że jest ono wadliwe. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił organowi szereg nieprawidłowości wskazując w szczególności, że w świetle przepisu art. 137 k.p.a. - wbrew twierdzeniom organu - nie jest możliwe uzupełnienie odwołania po upływie terminu jego złożenia. Skarżący zarzucił naruszenie art. 32 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz podkreślił, że - w jego ocenie -na skutek jego działań odwołanie wraz z wnioskiem dotarło do organu prawdopodobnie wcześniej niż dostarczyłaby je poczta. Skarżący wskazał szczegółowo jakich działań domagało się od niego SKO w Warszawie i zaznaczył, że były one niemożliwe

Sygn. akt I OSK 2518/16

do wykonania. Zdaniem skarżącego postanowienie nie zawierało prawidłowego

pouczenia, w żadnym piśmie nie podano też w jakich godzinach czynne są sekretariaty albo kancelaria.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) i uznał, że była nieuzasadniona, a zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa.

W rozpoznawanej sprawie oczywiste w ocenie Sądu I instancji było, że decyzja z dnia [...] marca 2015 r. doręczona została skarżącemu w dniu [...]marca 2015 r., czyli 14-dniowy termin do wniesienia odwołania, określony w art. 129 § 2 k.p.a. upłynął więc w dniu [...] kwietnia 2015 r. Odwołanie wraz z wnioskiem o jego przywrócenie złożone zaś zostało w dniu [...] kwietnia 2015r.,a więc z uchybieniem terminu.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Sąd meriti podkreślił, że jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia koniecznym, a jednocześnie podstawowym warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu. To na stronie ciąży obowiązek uwiarygodnienia, poprzez przedstawienie stosownej argumentacji, że dochowała ona należytej staranności, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanego i istniejącej przez cały czas, aż do wniesienia wniosku.

Zdaniem Sądu Wojewódzkiego przedstawiona przez skarżącego argumentacja była nieprzekonywująca, nie uprawdopodabnia braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Wręcz przeciwnie - podniesione okoliczności wskazują, że skarżący nie dochował należytej staranności w prowadzeniu swojej sprawy.

W ocenie Sądu meriti sam fakt przerwy w dostawie energii elektrycznej nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Sąd I instancji nie zanegował, że w dniu [...] kwietnia 2015 r., który był ostatnim dniem na złożenie

Sygn. akt I OSK 2518/16

odwołania w terminie, taka przerwa w dostawie energii elektrycznej w mieszkaniu

skarżącego mogła mieć miejsce, a tym samym, że uniemożliwiło mu to pracę na komputerze i dokończenie sporządzenia odwołania. Jednakże zdaniem Sądu Wojewódzkiego zauważyć trzeba było, że nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący sporządził stosowne odwołanie w zwykłej formie pisemnej, odręcznie i złożył je osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji z zachowaniem terminu, jeżeli przesłanie go pocztą było niemożliwe z powodu braku stosownych środków pieniężnych. Zwłaszcza, że zgodnie z treścią art. 128 k.p.a. odwołanie od decyzji administracyjnej nie musi mieć szczególnej formy ani zawierać szczegółowych zarzutów pod adresem tego rozstrzygnięcia, lecz wystarczy, aby wyrażało niezadowolenie strony,

W świetle powyższego Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ prawidłowo uznał, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, gdyż trudno przyjąć, że nie mógł on sporządzić przedmiotowego odwołania w żaden inny sposób niż na komputerze i złożyć go osobiście w siedzibie organu pierwszej instancji.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd meriti nie dopatrzył się również naruszenia powołanych w skardze przepisów k.p.a., czy też Konstytucji RP. I podkreśli, że wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie, zarzut naruszenia Konstytucji nie został zaś poparty uzasadnionymi argumentami.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P.R. i zaskarżył wyrok w całości. Skarżący na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że organ prawidłowo ustalił, że nie zachodziły przesłanki uprawdopodabniające okoliczność braku winy w uchybieniu, podczas gdy ustalenia organu w tym zakresie nie znajdują poparcia w materiale zgromadzonym w toku postępowania, a organ nie podjął żadnej czynności zmierzającej do wyjaśnienia czy złożenie odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2015 r. [...]w sposób ustny lub na piśmie sporządzonym odręcznie było w okolicznościach sprawy w ogóle możliwe;

Sygn. akt I OSK 2518/16

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze;

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 9k.p.a. oraz art. 112 k.p.a.,

poprzez oddalenie skargi pomimo że pouczenie zawarte w decyzji Prezydenta m.st

Warszawy było nie pełne i wyprowadziło stronę w błąd;

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy tj. art. 145 §1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w związku art. 58 § 1 k.p.a. poprzez

oddalenie skargi w związku z błędnym ustaleniem zasad staranności wymaganych

do strony w okolicznościach niniejszej sprawy i uznanie, że skarżący nie dołożył

wymaganej staranności,

5. naruszenie przepisów postępowania naruszenie przepisów postępowania, które

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie

skargi pomimo, że postanowienie SKO w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r. sygn. [...] zostało wydane z naruszeniem art. 7, 9, 77 i 58 § 1 oraz 112 k.p.a..

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku

i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, bowiem koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

W uzasadnieniu skargi podano szczegółowe argumenty na jej poparcie.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej, a które to podstawy okazały się nieusprawiedliwione.

W sprawie niniejszej przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2015 r., którym odmówiono P.R. przywrócenia terminu do złożenia

Sygn. akt I OSK 2518/16

odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2015 r. odmawiającej przyznania pomocy w formie zasiłku celowego. Zdaniem Sądu, wskazywana przez skarżącego przerwa w dostawie energii elektrycznej do jego mieszkania, która wystąpiła w trakcie sporządzania przez niego na komputerze odwołania od rozstrzygnięcia organu I instancji, nie była wystarczającą okolicznością, która mogłaby uprawdopodobnić brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Stanowiska tego natomiast nie podzielał skarżący.

W związku z powyższym wyjaśnić należy, że wbrew podniesionym w skardze kasacyjnej zarzutom powyższy pogląd Sądu Wojewódzkiego - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - należy uznać za prawidłowy.

Wyjaśnić przy tym trzeba, że - zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. - w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Według § 2 powyższego artykułu, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z treści powyższego przepisu jasno zatem wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki; a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Odnosząc się do pierwszej z wymienionych przesłanek, której spełnienie jest kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie, podkreślić należy, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, iż przy ocenie braku winy, organ administracji publicznej winien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony, dbającej należycie o swoje interesy. Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Z brakiem winy mamy zatem do czynienia tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z reguły dotyczy to zdarzeń, które są trudne do przezwyciężenia, a zatem są powiązane z działaniem siły wyższej, niezależnej od działania strony. W ocenie składu orzekającego w analizowanej sprawie, skarżący nie uprawdopodobnił, iż takie, okoliczności miały w tym wypadku miejsce. Po pierwsze, nie można uznać, aby przerwa w dostawie energii elektrycznej - bez względu na jej

Sygn. akt I OSK 2518/16

przyczynę - a która wystąpiła w mieszkaniu skarżącego w dniu [...] kwietnia 2015 r. stanowiła zdarzenie, które należałoby kwalifikować jako przeszkodę uniemożliwiającą stronie terminowe wniesienie odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...]marca 2015 r. Biorąc pod uwagę, że - zgodnie z oświadczeniem strony - wskazana awaria nastąpiła ostatniego dnia biegu terminu do wniesienia odwołania, czego, jak wynika z akt sprawy, skarżący miał pełną świadomość, winien on dołożyć wszelkich starań, aby w terminie podjąć działania, zmierzające do złożenia wskazanego wyżej pisma. Skoro strona, jak sama wskazała, zamierzała sporządzić odwołanie na własnym komputerze i wydrukować je następnie w czytelni dla poszukujących pracy przed godziną 16:00, nic nie stało też na przeszkodzie, aby w sytuacji braku prądu w mieszkaniu sporządziła wskazane wyżej pismo, korzystając z alternatywnych urządzeń, dostępnych właśnie w tym miejscu. Po drugie, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, odwołanie mogło zostać wniesione także w formie pisemnej, nie tylko w postaci wydruku komputerowego, ale również sporządzone przez skarżącego odręcznie i złożone osobiście w siedzibie organu I instancji. W przypadku braku takich możliwości, skarżący mógł także wnieść je formie ustnej do protokołu, o czym wprost stanowi art. 63 § 1 k.p.a.

Nieuzasadniony jest w tym kontekście zarzut, iż organ I instancji nie wypełnił w sposób należyty spoczywającego na nim obowiązku udzielania informacji, a który to obowiązek został wyrażony w art. 9 k.p.a, oraz, że organ w sposób niepełny pouczył w decyzji stronę co do prawa wniesienia odwołania, czym naruszył art. 112 k.p.a. Zgodnie bowiem z punktem 1. pouczenia, znajdującego się w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] marca 2015 r., skarżący został poinformowany, iż od niniejszej decyzji przysługuje mu prawo złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie przy ul. K., w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, za pośrednictwem Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy M. ul. F., [...] W. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść powyższego pouczenia w sposób jasny i precyzyjny wskazuje zatem na tryb wzruszenia decyzji w ramach administracyjnego toku instancji, co wypełnia - na tym etapie postępowania - wymogi, nie tylko wymienionych wyżej przepisów k.p.a., ale przede wszystkim świadczy o spełnieniu warunku, przewidzianego w art. 107 § 1 k.p.a. Mylnie przyjęte przez skarżącego założenie, nie mające potwierdzenia w treści zawartego pouczenia, że przejaw jego woli - co do skorzystania z prawa do wniesienia odwołania -może nastąpić tylko poprzez sporządzenie pisma w formie elektronicznej nie świadczy w żaden sposób o wadliwości tego pouczenia. To samo dotyczy, akcentowanego przez

Sygn. akt I OSK 2518/16

stronę, braku wskazania przez organ innych, możliwych form złożenia odwołania

(odręcznie, ustnie do protokołu). Zasady ogólne, określone w k.p.a., mają wprawdzie chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, lecz nie zwalniają strony z dbałości o własne interesy i nie nakładają na organ obowiązku instruowania strony o wyborze sposobu postępowania, czy też udzielania porad prawnych w każdym, możliwym aspekcie. W sytuacji, więc gdy skarżący nie był pewny co do formy złożenia odwołania mógł zwrócić się do organu z prośbą o wyjaśnienie mu wątpliwości w tym zakresie.

Za nieusprawiedliwiony trzeba uznać także zarzut strony, wskazujący na brak wyjaśnienia przez organ czy złożenie przez skarżącego odwołania w formie pisemnej, czy też ustnej było w ogóle możliwe. Wbrew wywodom skarżącego, same ogólnikowe, hipotetyczne twierdzenia strony, nie poparte argumentacją, zmierzającą do wskazania konkretnych okoliczności, nie mogą bowiem stanowić podstawy do podważenia prawidłowości zajętego przez organ, i zaakceptowanego przez Sąd Wojewódzki, stanowiska.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nastąpiło bez jego winy i w związku z tym zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, w zw. z art. 151 p.p.s.a. wzw. z art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 9 i art. 112 oraz art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać na nieuzasadnione.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł co do zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wykonywanego przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach 258 - 261 p.p.s.a.