Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 430/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Monika Niedźwiedź SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia 2022 r. sprawy ze skarg K. C. i T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2021 r., znak: SKO.OŚ/4170/250/2021 w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargi oddala


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Zielonki decyzją z dnia 27 grudnia 2019 r., znak: [...] po rozpatrzeniu sprawy usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na działkach nr [...], [...] (aktualnie wskutek podziału działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]), [...] w miejscowości W. :

1. odmówił nakazania usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z działki nr [...] w miejscowości W. ,

2. nakazał posiadaczowi odpadów K. C. i T. C. usunięcie odpadów z grup:

a) 20 01 36 - zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21,20 01 23 i 20 01 35,

b) 20 01 99 - inne niewymienione frakcje zbierane w sposób selektywny,

c) 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03,

d) 17 05 04 - gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03,

e) 17 01 01 - odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów,

f) 17 01 02 - gruz ceglany

z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania tj. z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. , gmina Z. oraz przywrócenie terenu przedmiotowych działek do stanu sprzed składowania odpadów. Jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości (art. 26 ust. 4 ustawy o odpadach, dalej u.o.o.). Władającemu powierzchnią ziemi przysługuje od posiadacza odpadów wynagrodzenie za udostępnienie nieruchomości (art. 26 ust. 5 u.o.o.).

Ustalił, że obowiązek, o którym mowa w sentencji decyzji powinien zostać wykonany poprzez:

a) w odniesieniu do odpadów, o których mowa w pkt 2 lit. a), b) i c) sentencji niniejszej decyzji powinien zostać wykonany poprzez przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu zezwolenie zgodne z ustawą o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz 701 z późn. zm.),

b) w odniesieniu do odpadów, o których mowa w pkt 2 lit. d), e) i f) sentencji decyzji powinien zostać wykonany poprzez przekazanie odpadów podmiotowi posiadającemu zezwolenie zgodne z ustawą o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz 701 z późn. zm.) lub, przekazanie osobie fizycznej lub jednostce organizacyjnej nie będącej przedsiębiorcą zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne nie będące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz.U. z 2016 r. poz. 93) do utwardzania powierzchni w dopuszczalnej maksymalnej ilości do przyjęcia 0,2 Mg/m2 utwardzonej powierzchni.

Wykonanie obowiązku, o którym mowa w pkt 2 sentencji decyzji powinno zostać udokumentowane poprzez przedłożenie do Wójta Gminy Zielonki dokumentów potwierdzających usunięcie odpadów.

Ustalił, iż obowiązek, o którym mowa w pkt 2 sentencji decyzji powinien być zrealizowany w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu tej decyzji szczegółowo streszczono dotychczasowy przebieg postępowania, wszczętego na wniosek z 10 maja 2017 r.

W ramach postępowania wyjaśniającego powołano Przedsiębiorstwo Inżynieryjno-Usługowe P.Sp.z o.o. do wykonania ekspertyzy dotyczącej ustalenia rodzaju i ilości odpadów zdeponowanych w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania na działkach nr [...], [...], [...] w miejscowości W. . Organ omówił wyniki tej ekspertyzy.

Zwrócono uwagę, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 2 pkt 3 u.o.o., który mówi, że przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Przeprowadzone na terenie działek nr [...], [...] (aktualnie wskutek podziału działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) w miejscowości W. oględziny pozwoliły stwierdzić, iż nie były prowadzone prace ziemne, z których pochodziłaby zalegająca na działkach gleba i ziemia, w tym kamienie. Nie zostało również przedstawione przez właścicieli powyższych działek żadne zezwolenie lub zgłoszenie zgodne z przepisami prawa budowlanego. Nie zachodzą również przesłanki (na które powołuje się pełnomocnik) określone w art. 2 pkt 11 u.o.o., który mówi, że przepisów ustawy nie stosuje się do mas ziemnych lub skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż, jeżeli koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż lub plan ruchu zakładu górniczego zatwierdzony decyzją, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. / 2017 r. poz. 2126, z późn. zm.), lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego określają warunki i sposób ich zagospodarowania.

Wobec powyższego organ I instancji uznał, że w rozpatrywanym przypadku nie zachodzą przesłanki do wyłączenia stosowania przepisów ustawy o odpadach.

W trakcie prowadzonego postępowania oraz na podstawie wykonanej przez P. Sp. z o.o. ekspertyzy, nie stwierdzono obecności odpadów na działce o numerze ewidencyjnym [...] w W. Natomiast na terenie działek nr [...], [...] (aktualnie wskutek podziału działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) w W. ustalono, że zostały zdeponowane odpady o następujących kodach tj. 20 01 36 (zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne inne niż wymienione w 20 01 21, 20 01 23 i 20 01 35), 20 01 99 (inne niewymienione frakcje zbierane w sposób selektywny), 17 09 04 (zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03), 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 C5 03), 17 01 01 (odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów) oraz 17 01 02 (gruz ceglany) Z przeprowadzonych wizji w terenie oraz z wykonanej dokumentacji fotograficznej zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że na powyższych działkach zalegają nasypy ziemi z kamieniami i gruzem (w formie nasypu), spora pryzma odpadów budowlanych, jak również inne odpady.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji uznał, że znajdujące się na terenie powyższych działek materiały stanowią odpad w rozumieniu ustawy o odpadach.

W trakcie postępowania ustalono także, że posiadaczami odpadów są K. C. i T. C., którzy (w czasie kiedy magazynowano odpady) byli właścicielami działek nr [...], [...] (aktualnie wskutek podziału działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Z pism i wniosków złożonych przez G. W. pełnomocnika Państwa C. wynika, że sami zabiegali o przywiezienie mas ziemnych z zewnątrz, jak również byli adresatem decyzji Starosty Krakowskiego zatwierdzającej projekt rozbiórki i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce nr [...] w miejscowości [...] oraz, że wyrazili pełne przyzwolenie na magazynowanie przedmiotowych odpadów na powyższych działkach. W dniu 18 czerwca 2019 r.

Ustalono także, że działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w W. zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Zielonki znajdują się w przeważającej części w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, część w terenie zieleni urządzonej i fragment w pasie drogi. Przedmiotowe działki nie były miejscem przeznaczonym do składowania, jak również magazynowania. Na powyższych działkach nie jest prowadzone zbieranie ani przetwarzanie odpadów. Posiadacze odpadów nie przedstawili żadnego zezwolenie na wytwarzanie, zbieranie lub przetwarzanie odpadów, uwzględniające wykorzystanie tych odpadów na przedmiotowych działkach, wynikające z przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Organ I instancji wziął pod rozwagę możliwość wykorzystania odpadów przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami na potrzeby własne i uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie zachodzi.

Organ I instancji wskazał termin usunięcia odpadów, teren, z którego odpady mają być usunięte, rodzaj odpadów podlegających usunięciu, sposób w jaki należy odpady usunąć, jak również poziom do jakiego odpady należy usunąć. W ocenie organu wynikający z decyzji obowiązek został w sposób wystarczająco precyzyjnie określony a decyzja jest w pełni wykonalna.

Przeprowadzone rozpoznanie terenowe oraz analiza zebranych materiałów wykazały, że znajdujące się na działce nr [...] w miejscowości W. nasypy ziemne zostały usunięte, a w konsekwencji nie ma tutaj zastosowania art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Decyzją Wójta Gminy Zielonki nr GR.6831.88.2017 z dnia 12 października 2017 r. został zatwierdzony projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] powstałej w wyniku połączenia działek nr [...], [...] położonej w obrębie W. , która podzieliła się na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. . Zakres terytorialny nowo powstałych działek nie zmienił się w stosunku do działek nr [...], [...].

Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych od tej decyzji przez K. C. i T. C. oraz G. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 28 września 2020 r., znak: SKO.OŚ/4170/59/2020 uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że istotną wadą zaskarżonej decyzji jest, że wydano ja w trybie niezgodnym z przepisami ustawy o odpadach - to znaczy na wniosek, podczas gdy stosownie do obowiązujących przepisów postępowanie to winno zostać wszczęte i prowadzone jedynie z urzędu.

Na skutek wniesienia przez K. C. i T. C. sprzeciwów od tej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r. sygn. II SA/Kr 1329/20 uchylił decyzję Kolegium i wskazał na konieczność oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania pomimo zawiadomienia stron, że toczy się ono na wniosek oraz zawarcia w decyzji takiego stwierdzenia. Nadto Sąd zwrócił uwagę na konieczność zbadania czy prawidłowo ustalono krąg stron.

Po ponownym rozpoznaniu wniesionych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 30 grudnia 2021 r., znak SKO.OŚ/4170/250/2021 - działając na podstawie art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19, ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2019, poz. 701 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2014.1923), oraz na podstawie art. art. 28, art. 61, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu Kolegium przywołało treść art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach. Wskazano też, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji w sposób szczegółowy opisano podejmowane czynności dowodowe i wyniki tych czynności. Kolegium nie znalazło podstaw do ich kwestionowania, w całości je zaakceptowano, a wnioski postępowania uznano za swoje.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że na terenie działek nr [...], [...] (aktualnie wskutek podziału działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) w miejscowości W. znajdują się znaczne masy gruzu, przemieszanych mas ziemnych, skalnych, elementy wyposażenia zabudowy mieszkaniowej i inne. Ustalono również, że ich właścicielami są K. C. i T. C..

W ocenie Kolegium ustalenia te nie budzą wątpliwości. Spór dotyczy kilku kwestii procesowych i materialnych, które można zgrupować w następujący sposób:

1. brak możliwości prowadzenia postępowania dotyczącego usuwania odpadów składowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym na wniosek i z udziałem osób nie będących stronami tego postępowania

2. uznanie zgromadzonych na przedmiotowych nieruchomościach materiałów za odpady

3. brak możliwości wydania decyzji o osunięciu odpadów wobec zrealizowania na nieruchomości inwestycji budowlanej w oparciu o stateczną decyzję o pozwoleniu na budowę

4. dopuszczenie jako dowodu ekspertyzy sporządzonej przez osobę prawną

5. wadliwość decyzji wobec niewskazanie ilości odpadów do usunięcia.

Kolegium szczegółowo odniosło się do tych kwestii, wyjaśniając zaistniałe wątpliwości.

Jeśli chodzi o wady postępowania wyjaśniającego, to zarzut ten zdaniem organu II instancji nie znajduje oparcia w materiale dowodowym. Jak wynika ze szczegółowego uzasadnienia decyzji organu I instancji organ ten wziął pod uwagę wszelkie dowody przeprowadzone w sprawie. Przytoczył je ze wskazaniem terminu wykonania dowodu oraz jego wynikiem. Natomiast ustalenie stanu faktycznego nastąpiło w oparciu o dowody, które zostały wskazane końcowo jako te, z których wynika, że na terenie przedmiotowych nieruchomości składowane są odpady, jakiego rodzaju oraz kto jest ich posiadaczem. Kwestie te są zasadnicze dla postępowania.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Kolegium nie dopatrzyło się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu II instancji wszelkie przesłanki z art. 26 ustawy o odpadach zostały ustalone, a decyzja została prawidłowo skonstruowana.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. C. (sygn. II SA/Kr 430/22) i T. C. (sygn. II SA/Kr 431/22).

K. C. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1.1. Naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy na nowo, czym organ naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

1.2. Naruszenie art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niepełne ustalenie kręgu stron postępowania i naruszenie zasady umożliwienia stronom czynnego udziału w postępowaniu;

1.3. Naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do części zarzutów skarżącego, ograniczenie zakresu rozpoznania sprawy do pięciu wskazanych i błędnie rozstrzygniętych zagadnień prawnych, z jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciem ustalonego stanu faktycznego sprawy, co wskazuje jedynie na pozorność rozpoznania odwołania; brak wyjaśnienia słuszności podjętego rozstrzygnięcia, w tym słuszności nakazania usunięcia odpadów wobec istnienia na nieruchomościach zrealizowanych legalnych inwestycji (budynku jednorodzinnego, sieci uzbrojenia terenu, budynków w trakcie budowy);

1.4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a k.p.a. poprzez dokonanie niepełnej, wybiórczej oceny dowodów i błędne ustalenie, iż na nieruchomości są magazynowane i składowane odpady, poprzez pominięcie, iż część materiałów zdeponowanych na nieruchomości w ilości około 5600 ton stanowił materiał z legalnej rozbiórki budynków znajdujących się poprzednio na nieruchomości wykorzystany na potrzeby własne skarżącej; a pozostała część to materiał (nadkład) nie stanowiący odpadów pochodzący z Kopalni [...], który został wykorzystany do celów niwelacji nieruchomości; a tym samym nieuwzględnienie ilości odpadów, które skarżąca mogła wykorzystać na potrzeby własne, co skutkowało niezastosowaniem w sprawie art. 45 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 8 ustawy o odpadach oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku z dnia 10 listopada 2015 r. (Dz.U. z 2016. r. poz. 93).

1.5. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów i ustalenie, iż nie jest wykorzystaniem na cele własne skarżącej utwardzenie i niwelacja działki budowlanej w celu przygotowania jej do wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem;

1.6. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a k.p.a. poprzez dokonanie niepełnej, wybiórczej oceny dowodów i błędne ustalenie, iż na nieruchomości są magazynowane i składowane odpady w postaci mas ziemnych i skalnych oraz tzw. nadkładu z Kopalni [...] podczas gdy organ nie dokonał w ogóle analizy stanu faktycznego sprawy w celu ustalenia, czy ktoś chciał się pozbyć tego materiału, co jest konieczne do ustalenia czy dana substancja czy materiał jest odpadem w sensie prawnym;

1.7. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że na dzień wydania decyzji na nieruchomości znajdują się odpady o kodach 20 01 36 (zużyte urządzenia elektroniczne), 20 01 99 (inne frakcje zbierane w sposób selektywny), 17 09 04 (zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu); podczas gdy ustalenia te zostały poczynione w opinii biegłego z 2017 r. i nie zostały przez okres 4 lat zaktualizowane;

1.8. art. 84 k.p.a. poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego - osoby prawnej spółki prawa handlowego, podczas gdy biegłym w rozumieniu k.p.a. jest wyłącznie osoba fizyczna, która imiennie oznaczona winna być autorem opinii; prawo polskie nie zna dowodu z opinii biegłego - spółki prawa handlowego (osoby prawnej); dowód ten winien być zatem pominięty jako nieznany ustawie;

1.9. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie zarzutów pełnomocnika skarżącej G. W. wobec opinii P. sp. z o.o. i niedokonanie krytycznej oceny tejże opinii; w tym zarzutów nieumożliwienia udziału w oględzinach z udziałem biegłego (art. 10, art. 79 k.p.a.);

1.10. art. 7, art. 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 84 k.p.a. poprzez niedokonanie samodzielnej oceny dowodów, lecz dosłowne powielenie oceny dowodów i wywodów prawnych przeprowadzonej przez niewskazane z imienia i nazwiska osoby działające w imieniu P. sp. z o.o. w zakresie m.in. zakwestionowania możliwości wykorzystania przyjętych mas ziemnych na potrzeby własne skarżącej (s. 18 opinii);

1.11. art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez dokonanie niepełnej, wybiórczej oceny dowodów i pominięcie dokumentu - opinii prywatnych sporządzonych na zlecenie Odwołującej się, które to dowody i wnioski w nich zawarte jako dokumenty prywatne winny podlegać ocenie w toku postępowania dowodowego;

1.12. naruszenie przepisu postępowania art. 7,77 i 80 k.p.a., 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 26 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. nr 21), poprzez nieustalenie w toku postępowania, a następnie niewskazanie w osnowie decyzji właściwych rodzajów odpadów, oraz ich ilości, które winny być usunięte oraz naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 26 ust. 6 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

2.1. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 19 i art. 26 ust. 3a ustawy o odpadach wobec pominięcia jako stron postępowania aktualnych właścicieli nieruchomości, z których organ nakazał usunięcie odpadów; oraz właścicieli urządzeń przesyłowych - sieci gazowej, wodnej i kanalizacyjnej - ułożonych na nieruchomościach objętych decyzją; a których praw decyzja dotyczy bezpośrednio;

2.2. art. 110 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. i konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa i ochrony praw nabytych, poprzez pominięcie zakresu związania organu I instancji ostatecznymi -w dniu wydania zaskarżonej decyzji - decyzjami o pozwoleniu na budowę dotyczących tych samych nieruchomości Odwołującej się, których dotyczy niniejsze postępowanie; i których część integralną stanowią projekty budowlane uwzględniające prawo Odwołujących się do zagospodarowania ziemi i gruzu celem wykonania projektowanych obiektów budowlanych; co skutkuje wydaniem decyzji niewykonalnej, stanowiącej de facto nakaz rozbiórki legalnie wybudowanych obiektów budowlanych, pozostającej w oczywistej sprzeczności z wydanymi pozwoleniami na budowę;

2.3. art. 2 ust. 11 ustawy o odpadach, art. 3 ust. 1 pkt. 6, art. 3 pkt. 1 Ramowej Dyrektywy o Odpadach; art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy o odpadach wydobywczych z dnia 10 lipca 2008 r. (Dz.U. Nr 138, poz. 865) oraz postanowieniami Planu Ruchu Kopalni [...] zatwierdzonego decyzją Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie KRA0234.75.2014/KR) poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż masy ziemne lub skalne przemieszczane w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż, dla których plan ruchu zakładu górniczego przewiduje sposób ich zagospodarowania, stanowią odpady, do których zastosowanie mają przepisy ustawy o odpadach, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazuje, iż nie są to odpady ani w myśl ustawy o odpadach, ani w myśl ustawy o odpadach wydobywczych, i przepisów w/w ustaw się do nich nie stosuje;

2.4. art. 3 ust. 1 pkt. 6, art. 3 pkt. 1 Ramowej Dyrektywy o Odpadach; art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 5 ustawy o odpadach wydobywczych z dnia 10 lipca 2008 r. (Dz.U. Nr 138, poz. 865) poprzez ich niezastosowanie i nie ustalenie, że tzw. "nadkład" z Kopalni [...] wykorzystany przez skarżącą do niwelacji i utwardzenia terenu nie stanowił odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach, a sposób jego zagospodarowania jako materiału został określony w Decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w Krakowie KRA0234.75.2014/KR;

2.5. art. 26 ust. 3a ustawy o odpadach poprzez niewydanie decyzji również wobec wszystkich posiadaczy odpadów - w tym właścicieli nieruchomości wskazanych w treści zaskarżonej decyzji;

2.6. art. 26 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt. 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz art. 336 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. z dnia 16 maja 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145) poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż w dniu wydania decyzji administracyjnej Państwo C. są wyłącznymi posiadaczami odpadów, w sytuacji, kiedy prawo własności nieruchomości obejmujących działki nr [...] i [...] zostało w drodze sprzedaży przeniesione na nowego właściciela, o czym organ został poinformowany; nowy właściciel miał wiedzę o toczącym się postępowaniu i wyraził zgodę na nabycie nieruchomości, a poprzedni właściciele nie sprawują żadnego władztwa nad nieruchomościami wymienionymi w treści decyzji,

2.7. art. 27 ust. 8 i 9 ustawy o odpadach w zw. z przepisami § 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż dokonanie podziału nieruchomości, niwelacja terenu oraz uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie stanowi działania w ramach potrzeb własnych właścicieli nieruchomości;.

Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i umorzenie postępowania, względnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

T. C. zaskarżonej decyzji zarzucił

1. Nieważność decyzji organu II instancji w myśl art. 156 § 1 pkt. 5) poprzez zaistnienie przesłanki jej niewykonalności wynikającej z:

- pominięcia faktu, iż na spornym gruncie wzniesiono instalacje kanalizacyjne, elektryczne, melioracyjne oraz gazowe, których właścicielem nie jest skarżący, a ewentualne wykonanie prac związanych z usunięciem odpadów wymaga posiadania odpowiednich zezwoleń, których siłą rzeczy skarżący nie posiada.

- brak precyzyjnego określenia ilości odpadów do wywiezienia z poszczególnych działek powoduje, iż nawet jeśli uznać decyzję za właściwą to skarżący nie ma pojęcia jaka ilość odpadów przekazana podmiotowi posiadającemu zezwolenie zgodne z ustawą będzie uznana przez Wójta Gminy Zielonki za wystarczającą do uznania, iż decyzja została wykonana.

- sprzeczność decyzji z treścią innej prawomocnej decyzji administracyjnej tj. dot. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (dokumenty w aktach sprawy) - potencjalny koszt usunięcia odpadów jest dalece przekraczający możliwości finansowe skarżącego, a z uwagi na fakt, iż nie dokonano rozróżnienia w jakiej ilości nawieziono odpady o poszczególnych kodach i nie wskazano na jakiej podstawie urobek z kopalni [...] został uznany jako odpad - czyni decyzję niewykonalną

- usunięcie rzekomych odpadów spowoduje zakłócenie obecnie istniejących stosunków wodnych i uniemożliwi skarżącemu oraz innym osobom swobodny dostęp do nieruchomości wykorzystywanych w celach mieszkaniowych.

- na spornym gruncie wzniesiono 3 oddane do użytkowania nieruchomości, a czwarta jest w trakcie budowy - organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły jakichkolwiek nieprawidłowości w zakresie posadowienia budynków;

- nie uznano za stronę postępowania spółek energetycznych tj. T. S.A., [...] oraz odpowiednich zakładów gospodarki komunalnej, a decyzja wpływa bezpośrednio na przysługujące wskazanym podmiotom prawo własności instalacji wykorzystywanych dla celów publicznych.

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.

• art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz 81a k.p.a. poprzez pominięcie, brak odniesienia się organu II instancji do zarzutów skarżącego, w szczególności w zakresie ustalenia podstawy do uznania za odpad urobku z Kopalni [...]

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. nienależytym rozpoznaniu szeregu zarzutów skarżącego, polegającym na dostosowaniu uzasadnienia pod z góry przyjęta tezę, iż niezależnie od tego w jaki sposób wypowiedział się WSA w sprawie II SA/Kr/1329/20 - decyzję Wójta należy w mocy utrzymać, w zakresie zarzutów podniesionych w pierwotnym odwołaniu tj.: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz 81a k.p.a. poprzez:

a. brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, na skutek czego nie zostały udowodnione wszystkie okoliczności pozwalające na ustalenie, jakiego rodzaju odpady oraz w jakich ilościach znajdowały się na działkach [...] -[...] położonych w miejscowości W. gmina Zielonki;

b. brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonym akcie całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, w szczególności w zakresie domniemanego gospodarczego wykorzystania odpadów, z pominięciem wyjaśnień właścicieli działek, iż podejmowane tam działania mają przede wszystkim na celu zapewnienie bezpiecznego dostępu nieruchomości do drogi publicznej, co należy uznać za normalne, uzasadnione czynności, jakie podejmowałaby każda racjonalna osoba będąca właścicielem nieruchomości,

c. oparcie rozstrzygnięcia na sprzecznych ze stanem faktycznym ustaleniach, tj. określenie rodzaju odpadów znajdujących się na działce na podstawie ustaleń poczynionych podczas wizji lokalnej, w ramach której nie zbadano pryzm odpadów, z pominięciem jednoznacznych wyjaśnień strony skarżącej w tym zakresie oraz treści wyjaśnień udzielonych przez Kopalnię [...] w R. ;

d. rozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących rodzaju odpadów znajdujących się na działce na niekorzyść strony skarżącej;

e. brak należytego zgromadzenia materiału dowodowego i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz brak dążenia do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony postępowania;

f. oparcie rozstrzygnięcia na niepełnej opinii biegłego, która została wydana z naruszeniem zasad wiedzy i doświadczenia życiowego;

g. uznanie, iż należy usunąć 24 456,6 tony odpadów w sytuacji, gdy, część materiału znajdującego się na przedmiotowych nieruchomościach jest tzw. odpadem własnym w myśl art. 45 ust. 1 pkt 10 ustawy o odpadach.

• art. 10 k.p.a. w zw. z art. 79. k.p.a. w zw. z art. 85 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości poprzez niezapewnienie wszystkim stronom i pełnomocnikom czynnego udziału w tejże czynności,

• art. 105 § 1 k.p.a. poprzez nieumorzenie postępowania w sytuacji, gdy z przedstawionego przez stronę skarżącą materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż na przedmiotowych nieruchomościach nie znajdują się jakiekolwiek odpady (zastosowanie procedury R5, materiał nie stanowiący odpadu pochodzący z Kopalni Odkrywkowej [...] w R. ), co w konsekwencji doprowadziło do przeprowadzenia bezprzedmiotowego postępowania

• art. 61a. § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania na wniosek w sytuacji, gdy ustawa przewiduje, iż postępowanie w przedmiocie odpadów może zostać wszczęte jedynie z urzędu (organ przyznaje, iż zostało postępowanie wszczęte na wniosek)

• art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału skarżącemu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, w tym brak umożliwienia mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz pozbawienie skarżącego prawa do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w administracyjnym postępowaniu dwuinstancyjnym, a także błędne i bezpodstawne przyjęcie okoliczności faktycznych ustalonych w postępowaniu przed organem I instancji oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego

4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

a. bezkrytycznym uznaniu, iż na przedmiotowych nieruchomościach znajdowały się odpady o kodach ustalonych w przedmiotowej decyzji, z pominięciem, iż masy ziemne pozyskane z Kopalni Odkrywkowej [...] w R. nie stanowią odpadów w myśl ustawy o odpadach;

b. uznaniu, iż odpady były wykorzystywane na cele gospodarcze i zarobkowe, podczas gdy właściciele działki nie prowadzą działalności gospodarczej, a podejmowanie na działce działania zmierzały wyłącznie do zabezpieczenia nieruchomości i utwardzenia terenu na potrzeby zapewnienia jej dostępu do drogi publicznej i nie stanowiły w jakimkolwiek zakresie działalności polegającej na zbieraniu odpadów przez stronę skarżącą;

c. ustaleniu, iż na przedmiotowych nieruchomościach znajdowały się jakiekolwiek odpady w sytuacji, gdy strona skarżąca zastosowała się do procedury R5 określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 12 czerwca 2015 r.;

d. dowolnym i sprzecznym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ustaleniu, iż skład potencjalnych odpadów odbiega od składu materiału nawiezionego z ww. Kopalni w sytuacji, gdy strona skarżącą przedkładając prywatną opinie geodety wykazała ponad wszelką wątpliwość okoliczność przeciwną do ustaleń organu wydającego decyzję;

e. pominięciu przy dokonywaniu tychże ustaleń, iż wobec gruntu stanowiącego własność skarżącego przed wydaniem przedmiotowej decyzji zostały wydane prawomocne decyzje w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, określające zasady niwelacji terenu na cele budowlane;

f. zupełnym pominięciu, iż wobec Wójt Gminy Zielonki podczas rozbudowy sieci drogowej dokonał podniesienia poziomu drogi publicznej czym pozbawił skarżącego dojazdu do ich własnych nieruchomości.

g. ustaleniu, iż jakikolwiek materiał został nawieziony na działki nr [...] oraz [...] w sytuacji, gdy na te nieruchomości nie nawieziono żadnego materiału.

5. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

a. art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że do skarżącego ma zastosowanie domniemanie zawarte w ww. przepisie, tj. iż jest on posiadaczami odpadów znajdujących się na terenie działek [...] oraz [...], podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy obala to domniemanie, a nadto należy wskazać, iż te nieruchomości zostały zbyte na rzecz p. G. R.;

b. art. 2 pkt. 3 ustawy o odpadach, poprzez zastosowanie ustawy o odpadach, mimo że z mocy ww. przepisu jej stosowanie w niniejszej sprawie jest wyłączone;

c. art. 3 ust 1 pkt. 6 ustawy o odpadach, poprzez uznanie, że gleba i ziemia w tym kamienie zalegające na działkach stanowią odpad, chociaż właściciele nie pozbyli się ich, ani pozbyć się ich nie zamierzają oraz nie są również obowiązani do pozbycia się ich;

d. art. 3 ust 1 pkt. 25 ustawy o odpadach, poprzez uznanie, że skoro ziemia zalega na działce, która nie jest składowiskiem odpadów, to ziemia ta staje się odpadem;

e. art. 45 ust. 1 pkt. 10 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż zebrane i wytworzone przez skarżącego odpady pochodzące z rozbiórki budynków stanowią odpad, który w myśl ustawy o odpadach nie musi zostać obligatoryjnie usunięty, albowiem może być wykorzystywany na cele własne, z poszanowaniem przepisów tejże ustawy;

f. art. 2 ust. 11. ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, iż masy ziemne lub skalne przemieszane w związku z wydobywaniem kopalin, ze złóż stanowią odpad w sytuacji, gdy plan ruchu zakładu górniczego dla ww. Kopalni przewidywał możliwość nieodpłatnego przekazania ww. materiału skarżącym;

g. art. 3 ust 1 pkt. 19 ustawy o odpadach poprzez ustalenie, iż stroną postępowania mogą być Państwo Bac w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje, iż stronami postępowania mogą być inne podmioty niż te, które zostały enumeratywnie wymienione w ustawie;

h. art. 29a ust. 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż Państwo Bac posiadają przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu w myśl art. 28 k.p.a. w sytuacji, gdy wyżej przywołana norma prawna stanowi lex specialis w stosunku do przepisów k.p.a.;

i. art. 27 ust. 8 ustawy o odpadach poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie przesądza, iż materiał zgromadzony przez skarżącego odpowiada wymogom ustawy w zakresie gromadzenia poszczególnych rodzajów odpadów na cele własne, nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

j. Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami w zakresie stosowaniu procedury R5 oraz R14 poprzez nieuwzględnienie, iż wobec nieruchomości skarżącego zostały wydane prawomocne decyzje w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, które określały warunki na podstawie, których w załączonej dokumentacji projektowej (dla wszystkich budynków w części III. "Projekt Zagospodarowania Terenu" (pkt 1 - opis techniczny)) zawarto zapis: "Zmagazynowana na działce ziemia i gruz zostaną wykorzystane do wykonania projektowanego obiektu budowlanego celem jego prawidłowego funkcjonowania", co pozwalało skarżącym stosowanie procedury odzysku odpadów, a w konsekwencji na wykorzystanie nawiezionego materiału do celów budowlanych.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o umorzenie postępowania, względnie o stwierdzenie niewykonalności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt. 5 k.p.a. oraz o zasądzenie od Wójta Gminy Zielonki na rzecz skarżącego kosztów związanych z ustanowieniem zawodowego pełnomocnika w sprawie w maksymalnej wysokości przewidzianej na podstawie przepisów szczególnych.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o ich oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r. obie sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 430/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Aktualnie stan epidemii został zastąpiony przez stan zagrożenia epidemicznego. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Ponieważ nie wszystkie strony wezwania wykonały powyższe wezwanie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 3 sierpnia 2022 r sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty obu skarg stanowią jedynie polemikę z trafnymi ustaleniami i rozważaniami organów obu instancji. W znacznej części stanowią one zresztą powtórzenie zarzutów odwołania, do których SKO odniosło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności trzeba przypomnieć, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając sprzeciw od wydanej uprzednio przez SKO decyzji kasatoryjnej. Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2021 r., sygn. II SA/Kr 1329/20 WSA uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 września 2020 r., znak: SKO.OŚ/4170/59/2020.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przyczyną uchylenia decyzji SKO było przyjęcie przez Sąd, że nie stanowi podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej zawarcie w decyzji stwierdzenia, że postępowanie wszczęto na wniosek w sytuacji, gdy z przepisów wynika obowiązek działania organu z urzędu. W uzasadnieniu wyroku wskazano: "(...) wbrew intencjom wyrażonym w zaskarżonej decyzji, organ II instancji uchylając decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania nie był władny zainicjować w ten sposób nowego postępowania w sprawie. Organ odwoławczy nie wykazał też, że w sprawie zaistniały przesłanki kasacyjne uzasadniające wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Ponadto, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, więc organ musi rozpoznać sprawę ponownie, badając w szczególności, czy wszczęte "na wniosek" postępowanie zawiera jakieś błędy wynikające z ewentualnego pomieszania trybów, czy też w gruncie rzeczy takie pomieszanie trybów co do samego prowadzenia postępowania nie miało miejsca, albowiem organ wszystko robił tak, jakby to było z urzędu. Rolą organu II instancji będzie zatem zweryfikowanie kręgu stron postępowania i dokonanie kontroli prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wydanego w jego efekcie rozstrzygnięcia."

W ocenie Sądu wskazania te zostały w ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym wykonane. Na str. 11 – 12 uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium rozważyło jaki wpływ na wynik postępowania miało jego wszczęcie na wniosek, a także zweryfikowano krąg stron postępowania.

Zgodnie z art. 26 ustawy o odpadach posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). Z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). W myśl ust. 6 decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności:

1) termin usunięcia odpadów;

2) rodzaj odpadów;

3) sposób usunięcia odpadów.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 tej ustawy ilekroć mowa w niej jest o odpadach - rozumie się przez to każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany; natomiast w myśl pkt 19 pod pojęciem posiadacza odpadów rozumie się wytwórcę odpadów lub osobę fizyczną, osobę prawną oraz jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Wbrew zarzutom obu skarg prawidłowo ustalono, że zalegające na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. , gleba i ziemia w postaci nasypu, gruz oraz inne materiały, stanowią odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, a powyższe działki nie są przeznaczone do składowania i magazynowania odpadów. Posiadaczami odpadów znajdujących się na wszystkich wyżej wymienionych działkach są K. C. i T. C., którzy byli właścicielami nieruchomości w czasie nawiezienia odpadów. Na taką ocenę nie ma wpływu fakt, że w trakcie postępowania posiadacze odpadów zbyli działki nr [...] i [...] na rzecz G. R.. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji – zgodnie z art. 26 ust. 4 ustawy o odpadach jeżeli posiadacz odpadów nie posiada tytułu prawnego do nieruchomości, z której jest obowiązany usunąć odpady, władający powierzchnią ziemi jest obowiązany umożliwić posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z tej nieruchomości, a w przypadku wykonania zastępczego decyzji - organowi egzekucyjnemu.

Co istotne – G. R. był stroną postępowania i wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji. Nie jest więc uzasadniony zarzut, że pominięto aktualnych właścicieli przedmiotowych nieruchomości.

Nie można się zgodzić ze skarżącą, że stroną postępowania winny być również przedsiębiorstwa przesyłowe oraz Kopalnie Odkrywkowych [...] w R. S.A. W ocenie Sądu podmioty te nie mają interesu prawnego w rozstrzygnięciu tej sprawy.

W zaskarżonej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji szczegółowo wyjaśniono przesłanki zastosowania art. 26 ustawy o odpadach. Na podstawie ekspertyzy określono skład i ilość nawiezionych odpadów. Sąd podziela ocenę SKO w Krakowie, że fakt sporządzenia ekspertyzy przez osobę prawną (bowiem firma działa w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) nie ma wpływu na jej moc dowodową. W prawie polskim nie ma zamkniętego katalogu dowodów dopuszczalnych w postępowaniu administracyjnym, zatem nie może być mowy o "dowodzie nieznanym ustawie". Wbrew zarzutom skargi nie było podstaw by pomijać ten dowód. Ekspertyza została sporządzona przez zespół autorski mgr W. J.-K. (specjalista z zakresu inżynierii środowiska) i mgr A. F.. Te konkretne osoby ustaliły rodzaj i ilość odpadów zdeponowanych w miejscu do tego nieprzeznaczonym do ich składowania lub magazynowania .

Co do uznania nawiezionego materiału za odpady, – kwestia ta została szczegółowo przeanalizowana przez organ I instancji. Dotyczy to również zarzutu "nieuwzględnienia ilości odpadów które skarżąca mogła wykorzystać na potrzeby własne" oraz błędnego zdaniem skarżącej ustalenia, że "nie jest wykorzystaniem na potrzeby własne skarżącej utwardzenie i niwelacja działki budowlanej w celu przygotowania jej do wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem". W przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 20 stycznia 2016 r poz. 93), bowiem niwelacja terenu nie jest pojęciem tożsamym z jego utwardzaniem. W świetle powyższego do robót związanych z niwelacją, zastosowania nie mają przepisy rozporządzenia z dnia 10 listopada 2015 r., co oznacza, że przyjmowanie odpadów w tej sprawie było niezgodne z obowiązującymi przepisami. Uwzględniono fakt, że skarżący dokonali podziału działki nr [...], [...] w [...] na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], występując do Starosty Krakowskiego o wydanie 12 decyzji zatwierdzających projekt budowlany i udzielających pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a następnie dokonali sprzedaży działek nr [...], [...] w W. (w wyniku czego uzyskali korzyści finansowe). Trzeba się zgodzić z konkluzją, że wyklucza to wykorzystywanie odpadów o kodach 170504, 170101 i 170102 wyłącznie na potrzeby własne.

Nieuzasadniony jest zarzut pominięcia faktu wydania 12 decyzji o pozwoleniu na budowę i realizacji tych inwestycji. Kolegium, podobnie jak organ I instancji, rozważyły tę okoliczność uznając prawidłowo, że nie ma ona wpływu na wynik niniejszej sprawy. Trzeba się zgodzić z SKO, że decyzje o pozwoleniu na budowę nie mogą legalizować składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Rozstrzygnięcia te dotyczą innych kwestii i nie mają wspólnego zakresu. Organ administracji architektoniczno – budowlanej nie badał zgromadzonego materiału pod kątem odpadów. Kolegium słusznie zwróciło uwagę na swoistą strategię procesową skarżących, którzy przedłużali postępowanie w sprawie usunięcia odpadów (np. poprzez składanie 6 wniosków o wyłączenie organu) tak, aby decyzja o usunięciu odpadów chronologicznie była wydana później niż pozwolenie na budowę. Tego rodzaju zachowanie nie może prowadzić do uzyskania korzystnego dla nich rozstrzygnięcia. Okoliczność, że decyzje o pozwoleniu na budowę otrzymały przymiot ostateczności przed wydaniem zaskarżonej obecnie decyzji nie ma znaczenia, podobnie jak fakt realizacji inwestycji.

Kwestia precyzyjnego określenia ilości odpadów, które należy usunąć została również – wbrew zarzutom skargi – wyczerpująco i prawidłowo omówiona przez organ odwoławczy, z powołaniem się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a Skład orzekający Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę rozważania te w pełni podziela.

Wbrew zarzutom skarg Sąd nie dopatrzył się ani wad skutkujących nieważnością zaskarżonej decyzji, ani innych uchybień przepisom postępowania. Organy obu instancji wyczerpująco zebrały i rozważyły materiał dowodowy, ustaliły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

Dlatego też obie skargi oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.