Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 336/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. G. i M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie zrealizowanej rozbudowy garażu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z [...] stycznia 2015 r. nr [...]; 2) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących M. G. i M. G. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z [...] stycznia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (zwany dalej: PINB, organ I instancji) działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm. zwana dalej: p.b. z 1974 r.) w związku

z art.103 ust. 2 oraz art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwana dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), nakazał inwestorom M. G.

i M. G. zam. [...] ul. [...] w [...] (zwani dalej: inwestorzy, skarżący), rozebrać samowolnie zrealizowaną rozbudowę garażu o długości 2,1 m na terenie posesji przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie nakazał, aby roboty rozbiórkowe wykonać na swój koszt z zachowaniem przepisów bhp w budownictwie.

Uzasadniając decyzję PINB wyjaśnił, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte na wniosek Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. Rejonu Dystrybucji Gazu [...], ul. [...] w sprawie kolizji przyłącza gazu ś/ć z rozbudowanym garażem

w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...]. W wyniku oględzin przeprowadzonych 1 grudnia 2014 r. stwierdzono, że na przedmiotowej działce istnieje dwukondygnacyjny budynek mieszkalny zrealizowany w zabudowie szeregowej, garaż

i pomieszczenia gospodarcze usytuowane są w poziomie terenu. Przedmiotowy budynek mieszkalny zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z [...] stycznia 1980 r. został zgłoszony do użytkowania za zgłoszeniem nr [...] z [...] września 1983 r., pomieszczenie garażu zostało rozbudowane w kierunku ulicy [...] o ok. 2,1 m, według oświadczenia inwestorów rozbudowa garażu została wykonana w 1982 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W wyniku rozbudowy nastąpiło zbliżenie ścian garażu do istniejącego na działce sąsiedniej przyłącza gazowego ś/c Dn20 na odległość ok. 30 cm.

PINB ustalił, iż z dokumentów przekazanych przez Gazownię wraz z wnioskiem

o wszczęcie postępowania w sprawie kolizji wynika, że przyłącze gazu na działce sąsiedniej przy ul. [...] zostało zrealizowane na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w [...] z [...] września 1984 r. znak [...] i zinwentaryzowane geodezyjnie w [...] września 1984 r. Załączona inwentaryzacja geodezyjna przyłącza wykonana została w 1984 r., nie uwidacznia ona rozbudowy garażu, które według oświadczenia inwestorów miało miejsce w 1982 r. tj. przed zgłoszeniem budynku mieszkalnego do użytkowania w 1983 r. Przyjął zatem, iż rozbudowa garażu została zrealizowana po wrześniu 1984 r. i przed 1993 r., a więc przed wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane (tj. przed 1 stycznia 1995 r.). W związku z tym w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r., bowiem, zgodnie z dyspozycją art.103 ust. 2 p.b., przepisu art. 48 stanowiącego o rozbiórce obiektu nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy; do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Dalej organ I instancji podał, iż rozporządzenie nr 62 Ministra Budownictwa

i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 30 grudnia 1970 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać instalacje gazowe (Dz. U. z 1971 r. Nr 2 poz. 3 ze zm. Dz. Bud. z 1972 r. Nr 2 poz. 7, zwane dalej: rozporządzeniem nr 62) nie zawierało przepisów określających odległości gazociągów od innych sieci i obiektów budowlanych. Ze względu na położenie przyłącza gazu do budynku, istotne znaczenie miał wówczas przepis § 11 rozporządzenia nr 62, określający usytuowanie kurka głównego, wedle którego kurek główny gazu suchego (gaz ziemny) umieszcza się

w szafce metalowej zawieszonej na ścianie zewnętrznej w taki sposób, aby zapewnić odległość kurka głównego 1 m od poziomu terenu i co najmniej 1 m od okien i drzwi. Natomiast warunki sytuowania sieci gazowych zostały określone dopiero

w rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1989 r. Nr 45, poz. 243 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem). W załączniku do tegoż rozporządzenia określono m.in. minimalną odległości gazociągu ułożonego w ziemi

o ciśnieniu nominalnym 0,4 MPa (od obrysu rzutu budynku mieszkalnego w poziomie terenu) na 1,5 m. Rozporządzenie dopuszczało zmniejszenie tej odległości do 25% (tj. do 1,125 m) przy zastosowaniu rury ochronnej na gazociągu.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał treść art. 37 p.b. z 1974 r. i podał, że brak pozwolenia budowlanego nie stanowi wystarczającej przesłanki do wydania nakazu rozbiórki. Do jego zastosowania muszą wystąpić łącznie dwie przesłanki - brak pozwolenia na budowę i wybudowanie obiektu, który powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Przedmiotowa rozbudowa garażu została zrealizowana bez pozwolenia na budowę, w wyniku jej realizacji nastąpiło zbliżenie ściany rozbudowy na odległość 30 cm do przyłącza gazu ś/c. Zbliżenie takie w ocenie PINB powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia - zagrożenie wybuchem. Podał również, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym występuje § 163 ust.

1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 290 ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem MI) zgodnie z którym, przewody instalacji gazowej, prowadzone poniżej poziomu terenu, poza budynkiem winny być usytuowane w odległości większej niż 0,5 m od ściany zewnętrznej budynku, powinny być wykonane w sposób zapewniający spełnienie wymagań szczelności i trwałości określonych w Polskiej Normie oraz spełniać wymagania określone w przepisach odrębnych dotyczących sieci gazowych. Natomiast przedmiotowa rozbudowa garażu usytuowana jest w odległości ok. 30 cm od przyłącza gazowego.

PINB stwierdził, iż legalizacja rozbudowy garażu nie jest możliwa, bowiem zbliżenie jej do przyłącza gazowego na odległość niedopuszczalną narusza przepisy

w zakresie usytuowania obiektu budowlanego w stosunku do istniejącego przyłącza gazowego obowiązujące, zarówno w dacie realizacji rozbudowy jak i obecnie obowiązujące.

W odwołaniu złożonym na powołaną decyzję skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ

I instancji. Skarżący podali, że budowa przyłącza gazowego do budynku nr [...] na działce [...] wykonana została bez ich wiedzy, wbrew obowiązującym wówczas

i obecnie przepisom prawa budowlanego. Odległość tego przyłącza do ich budynku mieszkalnego, jest jeszcze mniejsza niż do rozbudowanej części garażu. Kontrolerzy

z Gazowni i PINB nie chcieli zwrócić na to uwagi podczas wizji lokalnej terenu. Podnieśli również bezzasadne pominięcie lokalizacji skrzynki na układ redukcyjno-pomiarowy dla budynku nr [...] w bocznej ścianie ich budynku nr [...]. Podali, że

w postępowaniu administracyjnym o pozwolenie na budowę ww. przyłącza nie byli stroną i nie wiedzą z jakich powodów w tym postępowaniu zostali pominięci. Zwrócili się do Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o. o. o demontaż i likwidację całkowitą skrzynki pomiarowej gazu z bocznej ściany ich budynku, gdyż powoduje ona zagrożenie.

W konkluzji wywiedli, że sąsiad S. na działce nr [...] jako jedyny nie dostosował się do technicznych warunków prawa budowlanego i nie zachował prawidłowych odległości od ich budynku.

Decyzją Nr [...] z [...] marca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (zwany dalej: WINB, organ odwoławczy) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b., orzekł

o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

Po przedstawieniu stanu sprawy WINB wskazał, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Z ustaleń PINB wynika, że przyłącze gazu na działce sąsiedniej położonej przy ul. [...] w [...] zostało zrealizowane na podstawie decyzji Urzędu Miejskiego w [...] z [...] września 1984 r. znak: [...] i zinwentaryzowane geodezyjnie [...] września 1994 r.

Z załączonej przez Polską Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o. Rejon Dystrybucji Gazu [...] inwentaryzacji z 1984 r. wynika, iż przedmiotowy garaż na dzień wykonania inwentaryzacji nie był rozbudowany, wobec czego dołączone do odwołania oświadczenia inwestorów oraz oświadczenia S. G., S. M., J. G. i M. S. nie pokrywają się ze stanem faktycznym. Ponadto prowadząc postępowanie w sprawie legalizacji samowoli budowlanej (tak jak ma to miejsce w omawianej sprawie) organ jest zobowiązany uwzględnić stan faktyczny istniejący w dacie orzekania, a nie w dacie popełnienia samowoli budowlanej. Data powstania gazociągu byłaby istotna w przypadku, gdyby rozbudowa powstała legalnie, co nie miało miejsca. W przedmiotowej sprawie oprócz oświadczenia świadków (które nie pokrywają się z inwentaryzacją geodezyjną z 1984 r.) inwestorzy nie przedstawili innych dowodów na poparcie swojej tezy. Ponadto budynek mieszkalny został oddany do użytkowania zawiadomieniem z [...] sierpnia 1983 r. i został zarejestrowany graficznie [...] października 1983 r. w gabarytach zgodnych z wydanym pozwoleniem na budowę. W ocenie WINB, jeśli rozbudowa garażu miałaby miejsce w 1982 r. (a więc przed oddaniem budynku do użytkowania, Urząd Miejski w [...] nanosząc obiekt na mapy uwzględniłby rozbudowę garażu albo przeprowadził odpowiednie postępowanie administracyjne celem legalizacji zaistniałej rozbudowy. Wobec powyższego organ odwoławczy za uzasadnione przyjął stwierdzenie PINB, iż rozbudowa garażu nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej po miesiącu wrześniu 1984 r. a przed 1995 r. Z uwagi na datę samowolnej rozbudowy garażu, stwierdził prawidłowość zastosowanych przez PINB w niniejszej sprawie przepisów prawa budowlanego z 1974 r.

Podał dalej, iż nakaz rozbiórki może być wydany w stosunku do obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, przy spełnieniu którejś z przesłanek określonych art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 p.b. z 1974 r. Samowolna rozbudowa budynku garażowego spowodowała zbliżenie ściany na odległość 0,30 m od przyłącza gazu ś/c. PINB ocenił sporną samowolę budowlaną pod kątem przepisów techniczno-budowlanych począwszy od rozporządzenia nr 62 do aktualnie obowiązujących - § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640) i uznał, że zbliżenie ściany budynku garażowego na odległość 0,30 m do przyłącza gazowego niewątpliwie powoduje naruszenie ww. przepisu oraz zagrożenie dla bezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, co wypełnia dyspozycję wynikającą z art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r.

Organ odwoławczy ocenił, iż PINB w sposób niebudzący wątpliwości wykazał, że przedmiotowa rozbudowa garażu powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia. Za zbędne uznał ustalanie, czy przedmiotowy obiekt narusza przepisy prawa miejscowego (art. 37 ust. 1 pkt 1 p.b. z 1974 r.), albowiem stan faktyczny sprawy wypełnia przesłankę do zastosowania art. 37 p.b. w oparciu o przesłankę z ust. 1 pkt 2.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, iż przyłącze gazowe zostało zrealizowane w oparciu o prawomocne pozwolenie na budowę (decyzja Urzędu Miejskiego w [...] z [...] września 1984 r.) Przyłącze gazowe istnieje od ponad 30 lat w związku z czym należy doprowadzić przedmiotową inwestycję do takiego stanu, aby nie kolidowała z istniejącym już przyłączem gazowym, tym bardziej, iż rozbudowa garażu nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wnieśli także o dopuszczenie dowodu z zeznań wskazanych świadków na okoliczność wykazania, że rozbudowa garażu miała miejsce przed wykonaniem gazociągu do nieruchomości sąsiedniej. Skarżący podali, iż zaskarżona decyzja wydana została bez należytego zbadania całokształtu okoliczności sprawy. Organ wydający decyzję uchybił obowiązkowi dokonania wnikliwej analizy stanu faktycznego, co doprowadziło do wadliwych wniosków w zakresie wykonania przez nich samowolnej rozbudowy garażu na ich nieruchomości w niewystarczającej odległości od prowadzonego na nieruchomości sąsiedniej przyłącza gazowego.

Skarżący nie zgadzają się z ustaleniem organów jakoby podjęta przez nich rozbudowa garażu naruszała przepisy dotyczące obowiązku zachowania odpowiednich odległości od przyłącz gazowniczych. Przyznali, że przebudowy garażu dokonali jesienią 1982 r., nie uzyskując pozwolenia na budowę. Rozbudowa garażu nie była jednak znaczna, więc nie sądzili, że działając w granicach stanowiącej ich własność nieruchomości wymagane jest jakiekolwiek pozwolenie. W późniejszym czasie przeprowadzone zostały prace w zakresie wykonania przyłącza gazowniczego dla sąsiedniego budynku przy ul. [...] w [...]. Przez wiele lat stan ten pozostawał niekwestionowany przez żaden organ. Dopiero ostatnia kontrola wykazała nieprawidłowości, za które odpowiedzialność została przerzucona na nich. Uważają, że kontrola nie została przeprowadzona w odpowiedni sposób, nie zostało wykazane kiedy wykonane zostało przyłącze gazowe, co pozwoliłoby ustalić, że jego usytuowanie od początku nie odpowiadało wymogom przepisów. Także postępowanie poprzedzające wydanie decyzji przez organy nadzoru budowlanego nie skutkowało podjęciem jakichkolwiek czynności pozwalających na wyjaśnienie istniejących wątpliwości.

Mimo braku należytego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego oraz uchybień w zakresie pobieżnej ich analizy, wydane zostały przez PINB i WINB niekorzystne dla nich decyzje, obarczające ich odpowiedzialnością za nieprawidłowe wykonanie przyłącza gazowego przez uprawniony organ. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności nie sposób zgodzić się z przedmiotowymi decyzjami.

W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje

w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy postępowania, spełnione zostały zatem przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami

o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Ww. przepis organy zastosowały uznając, iż w sprawie doszło do samowoli budowlanej polegającej na samowolnej rozbudowie garażu o około 2,1 m.

Wskazać w tym miejscu należy, iż istotą każdego postępowania administracyjnego jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie, zgodnie z treścią art. 7 i 77 k.p.a., natomiast mając na uwadze treść art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem między innymi dowodów, na podstawie których określone fakty organ przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wyrażony w art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. obowiązek zebrania całego materiału dowodowego oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu organy obu instancji nie dokonały dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wskazać należy, że podstawową powinnością orzekających w sprawie organów jest właściwe ustalenie wszystkich stron postępowania. Z przedstawionych przy skardze akt administracyjnych sprawy wynika, iż postępowanie

w niniejszej sprawie wszczęte zostało zawiadomieniem z [...] listopada 2014 r. w sprawie kolizji z przyłączem gazowym ś/c DN 20 garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego na terenie posesji przy ul. [...] w [...]. Jako strony postępowania wskazano: skarżących, Gminę Miasta [...] oraz [...] Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. Oddział Gazowniczy [...]. W toku przeprowadzonych [...] grudnia 2014 r. oględzin ustalono, że przyłącze gazowe, co do którego nastąpiła zmiana odległości wskutek nielegalnych robót budowlanych wykonanych przez skarżących znajduje się na budynku położonym przy ul. [...], stanowiącym własność A. S.. Powyższe wynika także z decyzji Urzędu Miejskiego w [...] znak [...] z [...] września 1984 r. udzielającej pozwolenia na wykonanie instalacji gazowej wraz

z przyłączem, która stanowiła załącznik do wniosku spółki gazowej o wszczęcie niniejszego postępowania. Z kolei w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z [...] grudnia 2014 r. w sprawie kolizji z przyłączem gazowym ś/ć DN 20 rozbudowanego garażu w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], za stronę postępowania organ I instancji uznał także A. S..

Przy takich ustaleniach dotyczących zakresu wszczętego postępowania, niewątpliwie stroną prowadzonego postępowania powinien być właściciel posesji przy ul. [...]. Organy nadzoru budowlanego w oparciu o dowody z dokumentów z lat 80-tych ustaliły, że właścicielem sąsiedniej posesji jest A. S.. WW. osoba jako strona postępowania nie została zawiadomiona przez PINB o czynności oględzin. Z akt administracyjnych wynika, że żadne zawiadomienie czy wezwanie nie zostało doręczone właścicielowi posesji przy ul. [...]. W sytuacji złożenia oświadczenia na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. przez skarżących, że poprzedni właściciel A. S. nie zamieszkuje na sąsiedniej nieruchomości nr [...] od 10 lat, a uczestnikami postępowania powinni być małżonkowie K., którzy są obecnie właścicielami tej działki, to stwierdzić należy, że nie do obrony jest zarzut skargi w zakresie prawidłowości ustalonego stanu faktycznego.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż prowadzone w sprawie czynności podejmowane były z uchybieniem zasad postępowania tj. ustalenia wszystkich stron postępowania i ich udziałem w postępowaniu. W celu prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcia organy winny ustalić w pierwszej kolejności strony postępowania, a następnie przeprowadzić czynności w sprawie z ich udziałem.

Jednocześnie Sąd zaznacza, że organy nadzoru budowlanego zastosowały prawidłowo przepisy art. 37 p.b. z 1974 r., prowadząc postępowanie w zakresie samowolnej rozbudowy garażu.

Za trafny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący nie ustalenia prawidłowo stanu faktycznego, co stron prowadzonego postępowania.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, podnieść należy, iż organy prowadziły postępowanie w zakresie w którym wszczęły postępowanie opierając się

w znacznym stopniu na dowodach z dokumentu, zatem zarzut braku ustalenia, kiedy wykonano przyłącze oraz okoliczność, że od początku usytuowanie przyłącza gazowego było nieprawidłowe, nie zostało obalone przez skarżących innym dowodem z dokumentu. Powyższy zarzut skargi Sąd uznał za chybiony.

Ponownie rozpoznając sprawę organy ustalą prawidłowo strony postępowania, uwzględniając jako stronę tego postępowania aktualnego właściciela działki przy ulicy [...].

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku (o uchyleniu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając przyznane skarżącym prawo pomocy obejmujące zwolnienie z wpisu sądowego od skargi ponad kwotę [...] zł.