Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 526/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 141 par. 2 , art. 134
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie: WSA Bożenna Blitek WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. znak: [...] działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 i art. 141 § 2 K.p.a. oraz art.7b ust. 2 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520) po rozpatrzeniu zażalenia A. F. na postanowienie Starosty z [...] 2014 r., znak: [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 K.p.a.

Stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

A. F. pismem z dnia 30 września 2014 r. zwrócił się do Starosty z wnioskiem o usunięcie dokumentacji geodezyjnej zalegającej w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.

Starosta postanowieniem z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie powyższego wniosku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 61 a § 1 i 2 K.p.a., gdy żądanie o którym mowa w art. 61 K.p.a. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a. należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym. W przedmiotowej sprawie A. F. nie jest uprawniony do żądania usunięcia dokumentacji geodezyjnej zalegającej w państwowym zasobie geodezyjnym. Ponadto organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] 2014 r. rozstrzygnął już tożsamą sprawę odmawiając wszczęcia postępowania.

A. F. pismem z dnia 18 marca 2015 r. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie twierdząc, że zostało ono wydane z rażącym naruszeniem prawa i pogwałceniem dyspozycji art. 28 K.p.a. Tej samej treści zażalenia, datowane również na 18 marca 2015 r., A. F. wniósł do Głównego Geodety Kraju oraz do Dyrektora Departamentu Nadzoru, Kontroli i Organizacji Służby Geodezyjnej i Kartograficznej Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii. Wskazane zażalenia zostały przekazane do rozpatrzenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego pismem Głównego Geodety Kraju znak [...] z dnia 2 kwietnia 2015 r.

Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził, że zażalenia A. F. zostały wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 141 § 2 K.p.a.

W uzasadnieniu organ wskazał, że warunkiem skuteczności czynności procesowej, w przypadku wniesienia zażalenia, jest zachowanie ustawowego terminu do jej wykonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia, czego następstwem jest ostateczność postanowienia. Skutkiem procesowym wniesienia zażalenia po terminie w przypadku, gdy wnoszący zażalenie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (art. 58 § 2 K.p.a.), jest obowiązek po stronie organu administracji publicznej wydania postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia.

Z akt sprawy przekazanych przez organ I instancji wynika, że postanowienie Starosty z [...] 2014 r., zostało doręczone A. F. 29 listopada 2014 r. Świadczy o tym zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Zgodnie z przepisem art. 141 § 2 K.p.a. i treścią pouczenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia, zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Termin 7 dni od daty wniesienia zażalenia wyznaczony jest zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a., który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, upływem ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z przepisu tego wynika zatem, iż zażalenie powinno być wniesione do dnia 6 grudnia 2014 r. Tymczasem zażalenie A. F., skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, jak wynika z daty stempla pocztowego, zostało wysłane 18 marca 2015 r.

Organ stwierdził, że konsekwencją takiego stanu rzeczy jest fakt, że zażalenie A. F. zostało wniesione z wyraźnym uchybieniem terminu określonego w art. 141 § 2 K.p.a., a co za tym idzie nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez organ odwoławczy.

A. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 kwietnia 2015 r.

W skardze zarzucił konkretnemu urzędnikowi Starostwa, że z przyczyn politycznych, podejmuje decyzje, odrzucając i lekceważąc decyzję Wojewody z uwagi na reprezentowanie przez niego przeciwnej względem ówczesnego Wojewody (i aktualnego Wojewody) ugrupowania. Ponadto zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 156 § 2 pkt 4 K.p.c. i wpisanie osób prywatnych, których Skarb Państwa nie może reprezentować. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu na okoliczność niewpisania informacji o ewidencji gruntów z decyzji Wojewody z dnia [...] 1995 r., karty inwentaryzacyjna nr 1070, pisma Starosty z dnia 16 lipca 2014 r., pisma Starosty z dnia 27 października 2014 r., pisma Urzędu Wojewódzkiego z dnia 18 grudnia 2014 r. oraz pisma Starosty z dnia 15 stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) w związku z art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, kognicji sądowoadmnistracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności.

Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 kwietnia 2015 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia przez A. F. na postanowienie Starosty z dnia [...] 2014 r.

Procesową podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiło unormowanie art. 134 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne. Powołany przepis art. 134 w związku z art. 144 K.p.a. obliguje organ drugiej instancji do przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie, zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w powołanym przepisie, bowiem w takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności.

Powołane przepisy obligują zatem organ drugiej instancji do badania w pierwszej kolejności, dopuszczalności zażalenia, a następnie terminu, czy został zachowany. Warunkiem bowiem skuteczności czynności procesowej - w niniejszej sprawie wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji - jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania.

Zgodnie z art. 141 § 2 K.p.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Zatem dopiero wniesienie zażalenia w terminie umożliwia stronie niezadowolonej z wydanego rozstrzygnięcia ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy. Konsekwencją wniesienia zażalenia po terminie jest obowiązek stwierdzenia takiego faktu przez organ odwoławczy. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną, niezależną od uznania organu odwoławczego i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., wyrok NSA z 7 stycznia 2010 r., II OSK 9/09). Tym samym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 1482/96, LEX nr 29004). Gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1995 r., sygn. akt. SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Z przedstawionych rozważań wynika zatem, że wydanie przez organ orzeczenia w trybie art. 134 K.p.a. winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie kwestionowanego w drodze odwołania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji oraz w zakresie daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia.

W badanej przez sąd sprawie, organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń zarówno co do daty doręczenia postanowienia Starosty z dnia [...] 2014 r., jak i co do daty wniesienia zażalenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że postanowienie Starosty zostało doręczone A. F. w dniu 29 listopada 2014 r. Zgodnie z przepisem art. 141 § 2 K.p.a. i treścią pouczenia zawartego w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji, zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Zatem zażalenie powinno być wniesione do dnia 6 grudnia 2014 r. Tymczasem zażalenie A. F., skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, jak wynika z daty stempla pocztowego, zostało nadane 18 marca 2015 r., a wiec z wyraźnym przekroczeniem terminu zakreślonego do dokonania tej czynności procesowej. Tak więc organ odwoławczy prawidłowo ustalił a następnie uznał brak zachowania terminu do wniesienia zażalenia. Dodać jeszcze wypada, że w złożonym zażaleniu skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i nie podał przyczyn z powodu których uchybił terminowi.

W tych okolicznościach, skarga okazała się bezzasadna, albowiem granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny, wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, której zakres w tym wypadku ogranicza się jedynie do przedmiotu zakreślonego postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 kwietnia 2015 r. Zatem podnoszone w skardze zarzuty, czy też inne okoliczności nie mogą być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.