Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 3889/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 614  Oświata, szkolnictwo wyższe, nauka, działalność badawczo-rozwojowa i archiwa
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. D. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 października 1999 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłat za naukę postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 4 października 1999 r. podpisanym przez pełniącego obowiązki Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia Komendy Wojewódzkiej Policji podinspektora T. D. poinformowano skarżącego S. D., iż Pierwszy Zastępca Komendanta Wojewódzkiego Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia jego odwołania w przedmiocie zwrotu opłat za naukę.

Powyższe pismo skarżący potraktował jako decyzję administracyjną i wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Na mocy postanowienia z dnia 30 czerwca w 2004 r. Sąd zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji do wyjaśnienia, czy podinspektor T. D. był upoważniony w dniu 4 października 1999 r. do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz do złożenia dokumentów, z których takowe upoważnienie wynikałoby.

W odpowiedzi na zobowiązanie Sądu Komendant Wojewódzki Policji złożył dokumenty - decyzje w sprawie udzielenia stałego upoważnienia dla kierownictwa Wydziału Kadr i Szkolenia KWP.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna, określa art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz literaturze utrwalony jest pogląd, że pisma organu administracji zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji administracyjnej należy uznać za decyzję, mimo iż nie posiadają one w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów zaliczyć należy przede wszystkim oznaczenie organu wydającego decyzję, wskazanie jej adresata, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.

Jeżeli zatem pismo organu nie posiada jednego z wymienionych wyżej niezbędnych elementów decyzji, to mimo doręczenia go stronie postępowania nie wywiera ono skutków prawnych, gdyż nie może zostać uznane za decyzję. W tej sytuacji przyjąć należy, że decyzja nie została przez organ wydana.

W niniejszej sprawie pismo z dnia 4 października 1999 r. zawiera wprawdzie oznaczenie organu administracji, wskazuje adresata aktu i rozstrzygnięcie o stanie sprawy, lecz zostało podpisane przez osobę, która nie była upoważniona do wydawania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z dokumentów bowiem złożonych przez organ administracji do akt sprawy wynika jednoznacznie, że podinspektor T. D., który podpisał zaskarżony akt nie miał upoważnienia do wydawania decyzji w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji. Ani decyzja nr [...] z dnia 4 czerwca 1999 r. wydana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie udzielenia stałego upoważnienia dla kierownictwa Wydziału Kadr i Szkolenia KWP, ani decyzje ją zmieniające: nr [...] z dnia 30 czerwca 1999 r., nr [...] z dnia 7 lipca 1999 r. oraz nr [...] z dnia 17 września 1999 r. nie zawierają w swej treści upoważnienia dla osoby pełniącej obowiązki Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KWP do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji.

W tej sytuacji uznać należy, że pismo z dnia 4 października 1999 r. nie jest decyzją.

Wobec powyższego skargę S. D. uznać należało za niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12670) odrzucić.

Na marginesie wskazać należy, że skarżący może wnieść skargę na bezczynność organu wobec niewydania decyzji spełniającej wymagania przewidziane w art. 107 § 1 k.p.a.