Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1382/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-10-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Przemysław Dumana,, del. Sędzia SO Paweł Kornacki (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi W. D. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

W skierowanym do Izby Skarbowej w K. wniosku pełnomocnika Pana W. D. (obecnie skarżącego) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, został przedstawiony następujący stan faktyczny:

W grudniu 1998 roku Wnioskodawca wraz z małżonką nabył do majątku prywatnego nieruchomość wraz z rozpoczętą budową budynku usługowo-mieszkalnego. W listopadzie 1999 r. małżonkowie zakupili niezabudowaną działkę wydzieloną na powiększenie ww. nieruchomości. Nabycia te miały charakter incydentalny i nie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Handel nieruchomościami nie był przedmiotem działalności Wnioskodawcy.

Po zakupie podjęto decyzję o kontynuacji budowy budynku z zachowaniem jego charakteru usługowo-mieszkalnego. Rozbudowę części usługowej Wnioskodawca zaliczył do inwestycji w ramach prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej. Wartość kosztów, które miały zostać zaliczone do wartości początkowej tworzonego środka trwałego, ustalono proporcją określającą udział powierzchni przypadającej na część usługową w powierzchni całkowitej budynku. Pierwszy etap prac zakończono w 2003 r. i małżonkowie uzyskali od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pozwolenie na częściowe użytkowanie budynku.

Budynek z uwagi na jego niekompletność nie mógł być wprowadzony do ewidencji środków trwałych.

Do czasu sprzedaży budowa części niemieszkalnej tego budynku nie została zakończona. Od grudnia 2003 r. do czerwca 2007 r. niemieszkalna część budynku była przedmiotem najmu, rozliczanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzonej przez Wnioskodawcę. W październiku 2008 r. Wnioskodawca zakończył prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.

W grudniu 2009 r. nieruchomość została sprzedana, a przychód z tej sprzedaży Wnioskodawca zaliczył do przychodów z działalności gospodarczej w części przeznaczonej dla celów prowadzonej działalności (około 80%) i dokonano opodatkowania tej sprzedaży w zeznaniu rocznym.

W związku z powyższym zadano pytanie: czy przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, ze zm. – stan prawny obowiązujący w grudniu 2009 roku, dalej w skrócie: u.p.d.o.f.) interpretować należy w ten sposób, że obowiązek zaliczenia do przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, dotyczy wyłącznie sprzedaży składników majątku będących środkami trwałymi, które zostały ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych?

Wnioskodawca przedstawił następujące stanowisko:

Przepis art. 14 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. należy interpretować w ten sposób, ze obowiązek zaliczenia do przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej dotyczy wyłącznie sprzedaży składników majątku będących środkami trwałymi, które podatnik wpisał do ewidencji środków trwałych i nie ma zastosowania w przypadku sprzedaży nieruchomości niebędących składnikiem przedsiębiorstwa podatnika, niewpisanych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Sam fakt wykorzystywania nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie kwalifikuje ich do składników przedsiębiorstwa.

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] r., znak: [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, na podstawie 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej w skrócie: O.p.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) stanowisko Wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe.

Po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Skargę na wydaną interpretację indywidualną wniósł pełnomocnik wnioskodawcy, zarzucając organowi interpretującemu naruszenie między innymi przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 14 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.o.f. z uwagi na uznanie, że do przychodów związanych z działalnością gospodarczą w rozumieniu ww. przepisów należy zaliczyć również sprzedaż składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, które nie zostały ujęte w ewidencji środków trwałych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów, wniósł o jej oddalenie.

W roku rozprawy pełnomocnik organu interpretującego, działającego w imieniu Ministra Finansów, wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego ze względu na fakt, że Rzecznik Praw Obywatelskich wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wyjaśnienie zagadnienia prawnego, dotyczącego kwestii objętej zaskarżoną interpretacją podatkową, wskazując, że zagadnienie będzie przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie o sygnaturze II FPS 8/13.

Skarżący nie ustosunkował się do powyższego wniosku, ponieważ nie stawił się na rozprawę osobiście, ani przez pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują między innymi względy celowościowe. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, prezentuje pogląd, że pojęcie "zagadnienia wstępnego" mającego wpływ na wynik danego postępowania, należy interpretować szeroko, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności. Zdaniem sądu, przytoczona regulacja obejmuje także przypadki rozstrzygania pewnych kwestii w innych toczących się sprawach w drodze uchwały NSA lub poprzez wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy też z pytaniem do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tak również: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 332; M. Niezgódka-Medek, w uwadze 3 i 4 w komentarzu do art. 125 p.p.s.a. [w:] B. Deuter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013, M. Romańska (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 581; a także NSA w postanowieniu z dnia 6 lipca 2004 r., FSK 174/04, Lex nr 112637, postanowieniu NSA z dnia 13 kwietnia 2010 r., I GSK 746/09 i z dnia 26 sierpnia 2009 r., I FZ 248/09, CBOSA, postanowieniu z dnia 20 maja 2008 r., II FZ 200/08, LEX nr 505445).

Innymi słowy, postępowanie przed NSA zmierzające do podjęcia uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, jest także postępowaniem sądowoadministracyjnym, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W ramach tego stanowiska zwraca się uwagę na takie elementy jak: celowość zawieszenia postępowania analizowaną z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego, względy ekonomii procesowej i sprawiedliwości oraz konieczność kierowania się zasadą państwa prawa, gdzie liczą się przede wszystkim: stabilność orzecznicza sądów, trwałość i nienaruszalność prawomocnych wyroków, spójność systemu prawnego i konstytucyjna eliminacja wadliwych aktów normatywnych. Zauważa się też, że art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284) dotyczy nie tylko szybkiego postępowania, ale i postępowania rzetelnego, którego rozsądny termin zakończenia jest tylko jednym z elementów kształtujących (por. L. Garlicki, P. Hofmański, A. Wróbel, Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Tom I. Komentarz do art. 6 pkt II.A.1, Legalis).

W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja podatkowa dotycząca rozumienia art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Strony postępowania prezentują przeciwne stanowisko, co do tego, czy – syntetycznie rzecz ujmując – przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej jest przychód tylko ze sprzedaży składników majątku będących środkami trwałymi, które podatnik wpisał do ewidencji środków trwałych, czy też dotyczy to również przypadku sprzedaży składników majątku, które nie zostały wpisane do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych (oraz które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c u.p.d.o.f.), gdyż sam fakt wykorzystywania, w tym przypadku nieruchomości, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, kwalifikuje składnik majątku do składników przedsiębiorstwa.

Jednocześnie, co należy zaakcentować, każda ze stron na poparcie forsowanego przez siebie stanowiska przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, w tym NSA, uwidaczniając rozbieżność w orzecznictwie. Skarżący opiera się na wyrokach NSA: z dnia 10 lutego 2010 r., II FSK 1507/08; z dnia 22 kwietnia 2010 r., II FSK 2196/08; z dnia 18 maja 2010 r., II FSK 51/09; z dnia 15 grudnia 2011 r., II FSK 1151/10; z dnia 8 marca 2012 r., II FSK 1545/10. Z kolei, organ interpretacyjny powołuje się m.in. na stanowisko NSA wyrażone w wyrokach: 15 czerwca 2007 r., II FSK 827/06; z dnia 17 września 2009 r., II FSK 545/08, z dnia 12 stycznia 2011 r., II FSK 1617/09, z dnia 25 października 2011 r., II FSK 739/10.

Tymczasem, jak wynika z komunikatu bieżącego nr 49/13 z dnia 9 sierpnia 2013 r. (dostępnego na stronie: www.nsa.gov.pl), Rzecznik Praw Obywatelskich skierował zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia przez NSA w drodze uchwały, którego przedmiot jest tożsamy z przedmiotem sporu w niniejszej sprawie.

Ma to znaczenie dla wyniku tej sprawy, ponieważ może okazać się, że sporne zagadnienie prawne, zostanie rozstrzygnięte w drodze uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, która – stosownie do art. 269 p.p.s.a. – będzie miała wpływ na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej.

W tej sytuacji, Sąd uznał, że problem prawny przedstawiony przez Rzecznika Praw Obywatelskich do rozstrzygnięcia na drodze abstrakcyjnej uchwały wydanej stosownie do art. 15 § 1 pkt 2 i art. 264 § 2 p.p.s.a. ma istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Jest to tym bardziej zasadne, gdy zważy się, że - jak wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny: "w sprawach sądowoadministracyjnych, zwłaszcza w tych, które dotyczą szeroko rozumianego prawa daninowego, zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, Lex nr 479145, postanowienie NSA z 12 sierpnia 2010 r., I OZ 598/10, Lex nr 741859, postanowienie NSA z 21 września 2010 r., I FZ 325/10, Lex nr 740906, postanowienie NSA z 12 grudnia 2011 r., II FZ 760/11, Lex nr 1151469). Sądy administracyjne działające w państwie prawa, w którym liczy się przede wszystkim stabilność orzecznictwa sądów administracyjnych oraz spójność systemu prawnego zobligowane są działać adekwatnie do potrzeby ujednolicania praktyki wykładniczej sądownictwa (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 329/11, Lex nr 1068781).

Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne do czasu podjęcia przez NSA stosownej uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych.