Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 1053/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi V.M. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy I. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Wojewoda D.dopuścił się bezczynności w sprawie, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 400 czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

V.M. (dalej zwany stroną lub skarżącą) w skardze do tut. Sądu zarzuciła Wojewodzie D. (dalej zwany Wojewodą lub organem) bezczynne i przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy (znak sprawy: [...]) domagając się zobowiązania organu do niezwłocznego wydania decyzji, nie później jednak niż 14 dni od daty doręczenia orzeczenia, stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenia organowi grzywny w wysokości 1.000,00 zł, przyznania od organu sumy pieniężnej w kwocie 4.000,00 zł oraz zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jak wynika z uzasadnienia skargi oraz akt administracyjnych sprawy w dniu 10 maja 2019 r., za pośrednictwem poczty, wpłynął do organu wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który został zarejestrowany w systemie Pobyt 2 w dniu 6 czerwca 2019 r.

W dniu 2 lipca 2019 r. wpłynął do organu wniosek pełnomocnika skarżącej o wgląd do akt, który został wyznaczony na dzień 11 października 2019 r.

W dniu 17 lipca 2019 r. do organu wpłynęło ponaglenie strony, datowane na dzień 15 lipca 2019 r., które zostało przekazane organowi wyższego stopnia w dniu 25 września 2019 r.

Przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 4 września 2019 r.

Pismem z dnia 25 września 2019 r. organ wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa w urzędzie oraz do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni poprzez przedstawienie do wglądu ważnego dokumentu podróży i dołączenie do akt kserokopii wszystkich stron paszportowych zawierających adnotacje urzędowe, a także poinformowano o obowiązku złożenia odcisków linii papilarnych oraz dowodu uiszczenia opłaty skarbowej tytułem udzielenia zezwolenia na pobyt.

Skarga wraz z odpowiedzią organu wpłynęła do tut. Sądu w dniu 7 października 2019 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie wskazując, w pierwszej kolejności, iż strona złożyła wniosek obarczony brakami formalnymi i aktualnie organ oczekuje na uzupełnienie tych braków, aby możliwym było merytoryczne rozpoznanie sprawy. Wojewoda przyznał co prawda, że w sprawie doszło do opóźnienia w pracy organu, ale nie sposób uznać tego za rażącą bezczynność. Organ podkreślił także, iż długotrwałe prowadzenie sprawy nie wynika ze złej woli pracowników Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców, ale jest skutkiem ogromnej ilości składanych wniosków, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz odpływem pracowników merytorycznych prowadzących postępowania i brakiem możliwości szybkiego uzupełnienia niedoborów kadrowych.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 9 października 2019 r. rozdzielono skargi celem odrębnego rozpatrzenia skargi na bezczynność (sygn. akt III SA/Wr 1053/19) oraz skargi na przewlekłość (sygn. akt III SA/Wr 1054/19).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu jest w znacznej części uzasadniona.

Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2019r., poz. 2325, dalej jako u.p.p.s.a.), z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej.

Sąd, na podstawie art. 119 pkt 4 u.p.p.s.a., rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Pojęcie "bezczynności organu" zdefiniowane zostało w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., w którym wskazano, że "bezczynność" wystąpi wówczas, gdy "nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1".

Zgodnie z art. 35 § 2 i § 3 k.p.a., niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Stosownie zaś do art. 36 § 1 k.p.a., o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.

Jak wynika z treści art. 149 § 1 u.p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W okolicznościach sprawy jest rzeczą oczywistą, że wystąpiła bezczynność w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych organ dopiero po blisko 4 miesiącach od wpływu wniosku wezwał stronę do osobistego stawiennictwa w urzędzie i uzupełnienie braków. Wezwanie nastąpiło już po wniesienie ponaglenia, a nawet po wpłynięcie do organu przedmiotowej skargi adresowanej do sądu administracyjnego.

W tej sytuacji wnioskować należy, iż organ przez co najmniej 3 miesiące trwania tego postępowania był bezczynny, przekraczając przy tym terminy załatwienia sprawy wyznaczone w art. 35 § 3 k.p.a., nawet dla spraw szczególnie skomplikowanych. Jednocześnie akta sprawy dają podstawę do stwierdzenia, że do tej zwłoki nie przyczyniła się wyłącznie strona, gdyż o brakach swojego wniosku mogła się dowiedzieć pod koniec września 2019 r., gdyż termin do wglądu do akt sprawy został wyznaczony jej pełnomocnikowi dopiero na dzień 11 października 2019 r.

W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt I sentencji wyroku). Sąd stwierdza również, iż organ dopuścił się bezczynności w sprawie, która nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a.), co orzeczono w pkt II sentencji wyroku.

Ustawodawca nie definiuje pojęcia "bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa". W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.

Biorąc zaś pod uwagę fakt, że wpływ wniosków o zezwolenie na pobyt czasowy do organu jest wielokrotnie większy niż ograniczone możliwości kadrowe Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców w ich załatwieniu oraz mając na uwadze brak zamierzonej opieszałości organu w załatwieniu sprawy, Sąd uznał, że bezczynność organu w prowadzonym postępowaniu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Istotne jest również to, iż stwierdzona bezczynność nie wynikała wyłącznie z zaniechań organu, nie było to też wynikiem złej woli i celowej opieszałości organu czy też lekceważeniem strony w załatwieniu jej sprawy. Przyczyny bezczynności w znacznej części wiążą się z dysproporcją pomiędzy posiadanymi możliwościami finansowo-kadrowymi a skalą wpływu tego rodzaju spraw do organu, co w dużej mierze uniemożliwia terminowe ich załatwienia. W opisanych okolicznościach, zdaniem Sądu, stwierdzenie że bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa byłoby przejawem nadmiernego i niezasadnego w tym wypadku rygoryzmu, prowadzącego do wadliwego zastosowania art. 149 § 1 zdanie drugie u.p.p.s.a. Tymczasem kwalifikacja w tym zakresie powinna być wyważona, biorąc pod uwagę, że stwierdzenie rażącego naruszenia prawa prowadzić może do postępowania dyscyplinarnego wobec konkretnego urzędnika (który nie ma wpływu na organizację i obsadę kadrową organu, czy też wadliwe rozwiązania systemowe), czy też do pociągnięcia go do odpowiedzialności w trybie ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1169).

Odnosząc się do wniosków skarżącej o wymierzenie organowi grzywny oraz o przyznanie od niego sumy pieniężnej, należy mieć na uwadze ogólną konstatację, że są to alternatywne, a więc wzajemnie się wykluczające, środki o charakterze finansowym, które mogą być orzeczone w przypadku uwzględnienia skargi. Wybór środka należy do sądu i powinien być uwarunkowany celem skargi, którym jest zwalczenie bezczynności i przewlekłości postępowania i doprowadzenie do jego zakończenia, a także zapobieganie bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania.

Dodatkowo należy podkreślić, że skorzystanie z tych środków, o których mowa w przepisie art. 149 § 2 u.p.p.s.a., jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwie do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. W tej sprawie ze względu na ukierunkowanie postępowania i dokonanie wezwania do uzupełnienia wniosku, co nastąpiło pismem z dnia 25 września 2019 r., chociaż z niewątpliwym przekroczeniem terminów ustawowych, Sąd uznał za zbędne stosowanie dodatkowych środków dyscyplinująco-represyjnych i w tym zakresie nie uwzględnił żądania wymierzenia organowi grzywny w kwocie 1.000,00 zł, ani też przyznania od organu sumy pieniężnej w kwocie 4.000 zł (pkt III sentencji wyroku).

O kosztach orzeczono w pkt IV sentencji, wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 u.p.p.s.a., z uwagi na częściowe uwzględnienie skargi. Poniesione przez skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 597 zł (100 zł wpisu od skargi, 480 zł wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika i 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa) zostały zatem rozdzielone stosunkowo w proporcji 2/3 dla skarżącej, co dało w przybliżeniu kwotę 400 zł.