Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1152/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6337 Zatrudnianie cudzoziemców
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej~Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: 88
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Kaja Angerman Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. M. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na pracę dla cudzoziemca 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2021 r., nr [...]; 2. zasądza od Ministra Rodziny i Polityki Społecznej na rzecz G. M. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Minister Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej "Minister" albo "Organ"), po rozpatrzeniu zażalenia G. M. (dalej "Skarżącego"), reprezentowanego przez T. B., na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego (dalej "Wojewody") z dnia [...] marca 2021 r., znak: [...], orzekające na podstawie art.61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca, obywatela [...] (S. M.), dalej "Cudzoziemki", na stanowisku sortowacz – utrzymał postanowienie Wojewody w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez Ministra postanowienia zaskarżonego obecnie, przedstawia się następująco:

1. W dniu 31 grudnia 2020 r. do Wojewody wpłynął wniosek Skarżącego, prowadzącego jako osoba fizyczna gospodarstwo rolne, o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej typ A (dla Cudzoziemki). We wniosku Skarżący wskazał w szczególności, iż: (-) prowadzi działalność oznaczoną w PKD symbolem 0111Z "Uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu", (-) zamierza zatrudnić Cudzoziemkę w charakterze sortowacza.

2. Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. Wojewoda, działając na podstawie art. 123 w związku z art. 61 a § 1 i 2 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie, stwierdzając generalną niedopuszczalność udzielenia zezwolenia typu A na wykonywanie pracy cudzoziemca, dla wykonywania której przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020 r., poz.1409 z późn.zm.), dalej "u.p.z.i.r.p.", przewidują obowiązek uzyskania zezwolenia na pracę sezonową.

3. Pismem z dnia 31 marca 2021 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł do Ministra zażalenie na postanowienie Wojewody.

III. Jak już wskazano, postanowieniem zaskarżonym obecnie Organ rozpatrzył zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewody, utrzymując to postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu w/w rozstrzygnięcia Organ wskazał w szczególności, co następuje:

(i) W świetle uregulowań u.p.z.i.r.p. legalne wykonywanie przez cudzoziemca pracy na terenie RP jest uzależnione od legitymowania się przez niego, po pierwsze, tytułem pobytowym, uprawniającym do podjęcia pracy oraz jednym z następujących tytułów do wykonywania pracy: (-) zezwolenie na pracę, wydawane przez wojewodę, (-) zezwolenie na pracę sezonową, wydawane przez starostę, (-) oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy.

Art. 88a ust. 1aa pkt 1 lit. g oraz pkt 4 lit. a i lit. g u.p.z.i.r.p. zobowiązuje podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi do wskazania we wniosku o zezwolenie na pracę: (-) symbolu PKD podmiotu powierzającego pracę, (-) opisu wykonywanej działalności związanej z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę, (-) stanowiska lub rodzaju wykonywanej pracy, (-) zakresu podstawowych obowiązków w związku z powierzeniem pracy cudzoziemcowi.

Ujawnienie w/w danych przez wnioskodawcę jest niezbędne m.in. do ustalenia, czy do wykonywania pracy w danej podklasie działalności wymagane jest zezwolenie na pracę sezonową, czy zezwolenie na pracę wydawane przez wojewodę albo oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi. Weryfikacja PKD może odbywać się w oparciu o dane zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), jeżeli podmiot taki wpis posiada.

(ii) W przepisach wykonawczych do ustawy, tj. rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 7 września 2018 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie podklas działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), w których wydawane są zezwolenia na pracę sezonową cudzoziemca (Dz. U. poz. 1749) wskazano obszary działalności PKD, do których znajduje zastosowanie zezwolenie na pracę sezonową (dalej "r.zm.r.PKD.p.sez."). Zezwolenie tego rodzaju wydaje starosta (art. 88 ust. 2 oraz 88n-88y u.p.z.i.r.p.) na okres nieprzekraczający 9 miesięcy w ciągu roku kalendarzowego.

(iii) Przy ocenie dopuszczalności wniosku Skarżącego organ I instancji uwzględnił zawarte tam dane, z których wynika, iż Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, objętą symbolem PKD "01.11Z". Ponadto z danych zamieszczonych w bazie internetowej REGON prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny wynika, że Gospodarstwo Rolne Skarżącego prowadzi działalność wyłącznie w ramach PKD wskazanych w przywołanym r.zm.r.PKD.p.sez., tj.:

- 01.11Z - Uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu,

- 01.13Z - Uprawa warzyw, włączając melony oraz uprawa roślin korzeniowych i roślin bulwiastych,

- 01.19Z - Pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie, 01.24Z - Uprawa drzew i krzewów owocowych ziarnkowych i pestkowych.

W zażaleniu Skarżący wskazał natomiast, że: (-) nie opiera prowadzonej działalność wyłącznie na rolnictwie, uprawie warzyw, ale również na sortowaniu i magazynowaniu tych warzyw, (-) prowadzi działalność gospodarczą w sposób nowoczesny w oparciu nie tylko grunty rolne, ale również w oparciu o nowoczesny sprzęt, magazyny, hale i inne zabudowania, (-) jest dostawcą warzyw do jednej z trzech największych sieci supermarketów w Polsce, (-) dodatkowo organizuje transport i logistykę przewozu warzyw do kontrahentów;

(iv) Uznać należy, iż przedmiot wskazanej w zażaleniu dodatkowej działalności Skarżącego, mieści się m.in. w sekcji PKD 46.31.Z. – "Sprzedaż hurtowa owoców i warzyw". Należy jednakże zauważyć, że w podklasie 01.11Z, którą Skarżący wskazał we wniosku, wydaje się wyłącznie zezwolenia na pracę sezonową i nie obejmuje ona również dodatkowej działalności prowadzonej przez podmiot. W przypadku, gdy dany podmiot chce powierzyć cudzoziemcowi pracę o innym charakterze niż praca sezonowa powinien we wniosku wskazać odpowiedni symbol PKD oraz opis podklasy działalności podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi związanej bezpośrednio z wykonywaniem pracy przez cudzoziemca. Wskazanie we wniosku symbolu PKD 01.11Z oraz zakres podstawowych obowiązków na stanowisku pracy jednoznacznie wskazują na to, że pracownik zatrudniony będzie jedynie w ramach tej podklasy tj. podklasy dla której dla cudzoziemców wydawane są jedynie zezwolenia na pracę sezonową.

IV. Pismem z dnia 1 lipca 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez r. pr. R. W., wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Ministra, zarzucając Organowi naruszenie art. 6, art. 7, art. 7a, 8, 9 art. 12, art. 35 § 1 i 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu w/w zarzutów wskazano w szczególności, co następuje:

(i) Zezwolenie na pracę sezonową ma specyficzny charakter, co uwzględniono w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu zatrudnienia w charakterze pracownika sezonowego (dalej Dyrektywa 2014/36/UE). W dyrektywie wskazano zatem, iż przepisy dotyczące pracy sezonowej powinny być elastyczne.

Organy obu instancji zajęły wadliwe stanowisko, iż podmiot prowadzący gospodarstwo rolne może powierzyć pracę cudzoziemcowi wyłącznie na podstawie zezwolenia na pracę sezonową, nie zaś także na podstawie zezwolenia na pracę typu A. Obostrzenie tego rodzaju uniemożliwia np. zatrudnienie na stałe w gospodarstwie rolnym, posiadającym sprzęt rolny, cudzoziemca jako mechanika (może on być zatem zatrudniony wyłącznie na 9 miesięcy jako pracownik sezonowy). Rozwiązanie takie należy uznać za dyskryminujące. W świetle orzecznictwa sądowego (por. wyrok SN z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I NO 128/19) dyskryminację należy rozumieć jako nienadające się do zaakceptowania tworzenie różnych norm prawnych dla podmiotów prawa, które powinny być zaliczone do tej samej klasy (kategorii), albo nierówne traktowanie podobnych podmiotów prawa w indywidualnych przypadkach, gdy zróżnicowanie nie znajduje podstaw w normach prawnych.

Dyrektywa 2014/36/UE zakłada zaspakajanie w pierwszej kolejności potrzeb kadrowych pracodawców w obszarach działalności zależnych od pór roku. Przepisy prawa miały pomóc m. in. gospodarstwom rolnym w szybkim, elastycznym i sezonowym zatrudnianiu pracowników, a nie zamykać gospodarstwa rolne tylko i wyłącznie na pracowników sezonowych. Gospodarstwa rolne tak jak każdy pracodawca w Polsce mają prawo zatrudniać pracowników całorocznych bez względu na pory roku;

(ii) Żaden przepis rangi ustawowej nie pozbawił gospodarstw rolnych możliwości wnioskowania o zezwolenie na pracę typ A, C, D, E. Wyłączenia tego rodzaju nie można wywodzić z przepisów rangi podustawowej, tj. przepisów przywołanego przez Organ rozporządzenia wskazującego obszary działalności PKD, w stosunku do których przewidziano możliwość ubiegania się o zezwolenia na pracę sezonową;

(iii) Gospodarstwo rolne Skarżącego nie jest zarejestrowane w CEiDG, ani w KRS a wyłącznie w bazie REGON, prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny. W tej bazie podaje się jeden, główny i wiodący symbol PKD. Z uzasadnienia organu odwoławczego można odnieść wrażenie, iż możliwe było podanie innego PKD związanego z pracą wykonywaną przez pracownika - cudzoziemca bez względu na wiodące PKD pracodawcy. Jeśli tak jest, to Wojewoda winien był wezwać Skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych;

(iv) Organy nie dostrzegły, iż stanowisko pracy "sortowacz" nie jest bezpośrednio powiązane z uprawą zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona z wyłączeniem ryżu tj. głównym i jedynym PKD 01.11Z gospodarstwa Skarżącego. Oczywistym jest, że sortowacz nie uprawia roślin, a jedynie sortuje zgodne z przeznaczeniem zebrane warzywa i owoce - na przykład do pakowania lub transport.

V. W odpowiedzi na skargę udzielonej pismem z dnia 29 lipca 2021 r. Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325 – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zarówno zaskarżone postanowienie Organu, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.9 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tej racji oba wskazane wyżej postanowienia należało wyeliminować z obrotu prawnego.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Organu prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.88a i nast. u.p.z.i.r.p., było udzielenie na wniosek Skarżącego, jako podmiotu powierzającego pracę cudzoziemcowi, zezwolenia na pracę cudzoziemca, o której mowa w art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p., tj. pracę wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy zgodzić się ze skargą, iż uznanie przez organy obu instancji, iż wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie było co do zasady niedopuszczalne, w związku z czym należało odmówić jego wszczęcia na podstawie art.61a § k.p.a., było przedwczesne.

2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

2.1. W odniesieniu do zezwoleń na pracę cudzoziemca:

W art.87 ust.1 pkt 1 – 13 u.p.z.i.r.p. zawarto katalog sytuacji, w których cudzoziemiec nabywa uprawnienie do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z katalogu tego wynika, iż w/w uprawnienie powstaje m.in., jeżeli cudzoziemiec posiada zezwolenie na pracę oraz przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosownego tytułu pobytowego (art.87 ust.1 pkt 12 u.p.z.i.r.p.).

Zezwolenie na pracę jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec m.in. wykonuje pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p.).

Zezwolenie na pracę jest wydawane na wniosek podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi (art.88a ust.1 u.p.z.i.r.p.).

Wniosek o wydanie zezwolenia na pracę obejmuje: (...) symbol PKD oraz opis wykonywanej działalności związanej z wnioskiem o wydanie zezwolenia na pracę (art.88a ust.1aa pkt 1 g u.p.z.i.r.p.).

2.2. W odniesieniu do zezwolenia na pracę sezonową:

Instytucja zezwolenia na pracę sezonową cudzoziemca została szczegółowo uregulowana w art. 88n - 88y u.p.z.i.r.p. Wcześniej, tj. w art.88a ust.2 u.p.z.i.r.p. zaznaczono, iż zezwolenie na pracę sezonową, o którym mowa w art. 88n-88y, jest wymagane, jeżeli cudzoziemiec wykonuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pracę w zakresie działalności określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział,zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (praca sezonowa) - art.88a ust.2 u.p.z.i.r.p.

Minister właściwy do spraw pracy w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw turystyki określi, w drodze rozporządzenia, podklasy działalności według klasyfikacji PKD, w których wydaje się zezwolenia na pracę sezonową, biorąc pod uwagę znacznie wyższe zapotrzebowanie na siłę roboczą w niektórych okresach roku ze względu na powtarzające się wydarzenia lub typy wydarzeń podlegające uwarunkowaniom sezonowym w tych podklasach działalności (art.90 ust.9 u.p.z.i.r.p.).

Na podstawie w/w delegacji ustawowej w dniu 8 grudnia 2017 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wydał rozporządzenie w sprawie podklas działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), w których wydawane są zezwolenia na pracę sezonową cudzoziemca (t.j., obejmujący zmiany wprowadzone powołanym przez organy r.zm.r.PKD.p.sez. z dnia 7 września 2018 r. - Dz.U.2019, poz.1845).

2.3. W odniesieniu do art.9 k.p.a.:

Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art.9 k.p.a.).

"W ramach obowiązków organu wynikających z zasady udzielania informacji faktycznej i prawnej pracownicy organu są zobligowani przekazać stronie wszelkie niezbędne dane o sytuacji prawnej, w jakiej znalazła się, o wynikających z tego tytułu uprawnieniach i obowiązkach. Brak znajomości przepisów może bowiem stanowić przyczynę nieudolnego, a nawet destrukcyjnego dla strony działania, czemu zapobiec ma obowiązek organu dostarczenia właściwych informacji. Organ nie może ograniczyć się tylko do udzielenia informacji prawnej, lecz również winien przekazać odpowiednie wskazówki, jak należy postąpić, aby uniknąć szkody." – por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 308/18.

3. Odniesienie w/w uwarunkowań prawnych do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących konkluzji:

Skarżący wniósł do Wojewody o udzielenie zezwolenia na pracę cudzoziemca, o której mowa w art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p., tj. pracę wykonywaną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie umowy z podmiotem, którego siedziba lub miejsce zamieszkania albo oddział, zakład lub inna forma zorganizowanej działalności znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku Skarżący, który w świetle przedłożonego przez niego wydruku z rejestru REGON prowadzi wyłącznie działalność określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p. (t.j. działalność w podklasach PKD 0111Z, 0113Z, 0119Z, 0124Z), wskazał, iż zamierza powierzyć Skarżącej pracę w charakterze sortowacza.

Orzekające w sprawie organy obu instancji odmówiły na zasadzie art.61a § k.p.a. wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącego we w/w przedmiocie. Ostatecznie Minister wskazał w tym zakresie, co następuje:

(-) co do zasady niedopuszczalne jest procedowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca, przewidzianego w art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p., w sytuacji, w której planowana praca miałaby być wykonywana przez cudzoziemca w zakresie działalności określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p.;

(-) wykonywanie przez cudzoziemca pracy w zakresie działalności określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p. dopuszczalne jest, stosownie do art.88 ust.2 u.p.z.i.r.p., wyłącznie na podstawie zezwolenia na pracę sezonową;

(-) do uznania, iż objęta wnioskiem o zezwolenie praca cudzoziemca będzie pracą wykonywaną w zakresie działalności określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p., wymagającą pozwolenia na pracę sezonową, wystarczające jest ustalenie, że w świetle dostępnych rejestrów publicznych (KRS, CEIDG, REGON) wnioskodawca – podmiot powierzający pracę cudzoziemcowi prowadzi wyłącznie działalność określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p.;

(-) Skarżący wniósł o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca, odpowiadającego kryteriom z art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p., prowadząc działalność gospodarczą (stosownie do danych z rejestru REGON) wyłącznie w podklasach (według PKD), w których wydaje się zezwolenia na pracę sezonową dla cudzoziemców (0111Z, 0113Z, 0119Z, 0124Z);

(-) dopuszczalność procedowania przez organ w przedmiocie wydania zezwolenia, przewidzianego w art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p., jest natomiast uzależniona od wskazania przez podmiot powierzający pracę symbolu PKD, dla którego nie jest przewidziane wydawanie zezwolenia na pracę sezonową.

Skarżący konsekwentnie kwestionuje to stanowisko, podnosząc, iż w sytuacji, w której żaden przepis prawa nie stanowi, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p., może zatrudniać cudzoziemców wyłącznie na podstawie zezwolenia na pracę sezonową, orzekające w niniejszej sprawie organy bezpodstawnie wykluczyły co do zasady dopuszczalność zatrudniania przez tego rodzaju podmiot cudzoziemców na podstawie zezwoleń na pracę, o których mowa w art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p. Skarżący podnosi, iż tego rodzaju wykładnia przepisów u.p.z.i.r.p. w nieuzasadniony sposób pozbawia go możliwości powierzania cudzoziemcom pracy w pożądanym wymiarze całorocznym, przekraczającym dziewięć miesięcy w roku (tj. w okresie dłuższym niż maksymalny okres pozwolenia na pracę sezonową) w charakterze sortowaczy, magazynierów, mechaników, kierowców pojazdów ciężarowych, itd.

Co do zasady należy zgodzić się ze Skarżącym, iż w przepisach u.p.z.i.r.p. nie zawarto normy wyłączającej w sposób generalny dopuszczalności udzielenia podmiotowi, który prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w podklasach działalności według klasyfikacji PKD, o których mowa w art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p. (stosownie do art.88 ust.2 u.p.z.i.r.p. wykonywanie przez cudzoziemca pracy ściśle w zakresie działalności określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 następuje wyłącznie na podstawie zezwolenia na pracę sezonową) także pozwolenia na pracę cudzoziemca, o którym mowa art. art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p.

Powyższą okoliczność można przyjąć jako punkt wyjścia do rozważań na temat dopuszczalności udzielenia podmiotowi, który prowadzi działalność gospodarczą wyłącznie w podklasach działalności według klasyfikacji PKD, o których mowa w art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p., zezwolenia, o którym mowa art. art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p. (bez konieczności uzupełnienia przedmiotu działalności o PKD inne niż wskazane w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p.) na taką pracę cudzoziemca, która łącznie: 1) wykazuje wyłącznie pośredni nie zaś bezpośredni związek z realizowaniem przez podmiot powierzający pracę działalności określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p. (do stanowisk pozostających w bezpośrednim związku z tą działalnością znajduje bowiem zastosowanie instytucja zezwolenia na pracę sezonową), 2) samo wykonywanie tej pracy przez cudzoziemca nie daje podstaw do wyodrębnienia w działalności pracodawcy osobnej kategorii według podklas PKD, innej niż wskazana w art.90 ust.9 ustawy. Sens podejmowania tego rodzaju analiz niewątpliwie zachodzi w związku z sugestią Skarżącego, iż prowadzenie w znacznym zakresie działalności rolniczej, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p., może wymagać powierzenia pracy nie tylko pracownikom sezonowym, wykonującym zadania ściśle w ramach tej działalności podmiotu powierzającego pracę (w okresie maksymalnie dziewięciu miesięcy w roku), ale również pewnej kategorii pracownikom całorocznym (np. kierowcom, konserwatorom, stróżom, itd.). Dopuszczalności udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p., na tego rodzaju pracę cudzoziemca - na wniosek podmiotu prowadzącego wyłącznie działalność gospodarczą określoną w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p. (bez konieczności uzupełnienia przedmiotu działalności o PKD inne niż wskazane w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p.) – nie można zatem automatycznie wykluczyć.

Rozważań tych nie można jednakże odnosić do stanu faktycznego niniejszej sprawy, w której Skarżący zamierza powierzyć Cudzoziemce pracę w charakterze sortowacza płodów rolnych, które to stanowisko ma obsługiwać, jak to wynika z wyjaśnień Skarżącego, de facto dodatkową działalność Skarżącego, inną niż działalność, o której mowa w art.90 ust.9 u.p.z.i.r.p., tj. działalność polegającą na dostarczaniu warzyw do kontrahentów. Minister uznał w tym kontekście, iż przedmiot tej działalności mieści się m.in. w sekcji PKD 46.31.Z. – "Sprzedaż hurtowa owoców i warzyw", nie ujętej podklasach PKD, ujawnionych w rejestrze REGON Skarżącego.

Powyższe daje asumpt do stwierdzenia, iż:

(-) planowanego przez Skarżącego stanowiska pracy dla Cudzoziemki nie można włączyć do wskazanej wcześniej grupy stanowisk pracy wykazujących pośredni związek z realizowaniem przez podmiot powierzający pracę działalności określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p. (tak jak wskazane wcześniej stanowiska kierowcy, konserwatora, czy stróża), których specyfika przemawiałaby za rozważeniem dopuszczalności ich wykonywania całorocznie na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art.88 ust.1 pkt 1 u.p.z.i.r.p., bez konieczności uzupełnienia przez Skarżącego przedmiotu działalności o PKD inne niż wskazane w przepisach wydanych na podstawie art. 90 ust. 9 u.p.z.i.r.p.,

(-) dopuszczalność wydania takiego zezwolenia jest zatem uzależniona od stosownego uzupełnienia przez Skarżącego przedmiotu działalności o właściwą podklasę PKD, uwzględniającą rodzaj działalności, na potrzeby której ma zostać utworzone stanowisko pracy Cudzoziemki.

Należy zgodzić się z Organem, iż co do zasady ten stan rzeczy stanowił przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie.

Nie negując prawidłowości zarówno przyjętej przez organy wykładni art.88 ust.1 pkt 1 w zw. z art.88 ust.2 u.p.z.i.r.p., jak i poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, należy jednakże zgodzić się ze skargą, iż orzekające w sprawie organy obu instancji przedwcześnie stwierdziły niedopuszczalność wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącego, nie pouczając wcześniej Skarżącego, na zasadzie art.9 k.p.a., o uzależnieniu dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie od jednoznacznego wykazania, iż obok działalności gospodarczej aktualnie ujętej w przedłożonym w postępowaniu rejestrze REGON prowadzi on również działalność gospodarczą inną niż wskazana w rozporządzeniu wydanym na podstawie art.90 ust.9 u.p.z.i.r.p. i że zezwolenie na pracę dla Cudzoziemki, o które wystąpił, będzie związane ze w/w inną działalnością. Zgodzić należy się ze skargą, iż powyższe zaniechanie pozbawiło Skarżącego możliwości stosownego zaktualizowania danych w rejestrze REGON przed zakończeniem postępowania w sprawie.

4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Wojewoda:

1) poinformuje Skarżącego, na podstawie art.9 k.p.a., iż dopuszczalność wszczęcia postępowania w niniejsze sprawie jest uzależniona od jednoznacznego wykazania, iż obok działalności gospodarczej aktualnie ujętej w przedłożonym w postępowaniu rejestrze REGON Skarżący prowadzi również działalność gospodarczą inną niż wskazana w rozporządzeniu wydanym na podstawie art.90 ust.9 u.p.z.i.r.p. (wykazanie tej okoliczności winno nastąpić w oparciu o zaktualizowane dane ze w/w rejestru) i że zezwolenie na pracę dla Cudzoziemki, o które wystąpił, będzie związane ze w/w inną działalnością;

2) wezwie Skarżącego do zajęcia ostatecznego stanowiska w tej kwestii;

3) w zależności od wyniku w/w czynności oceni dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.200 i 205 § 2 p.p.s.a.