Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1063/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1.
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 145 par. 1 pkt 2, art. 119 pkt 2, art. 151.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 pkt 11, art. 4 pkt 9, art. 4 pkt 10, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5b ust. 1 pkt 2, art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 4b pkt 2, art. 5b ust. 1 pkt 1, art. 74 ust. 2, art. 92 a ust. 1, art. 92a ust. 7 pkt 1, art. 4 pkt 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...](dalej: "zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "Kpa"), art. 4 pkt 11 i 22, art. 14 ust. 1 i 2, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej: "Utd") oraz Ip. 1.5 i 2.11 załącznika nr 3 do Utd, po rozpatrzeniu odwołania C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD", "Organ I instancji") z [...] listopada 2019r. nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 8800 (osiem tysięcy osiemset) złotych – utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z [...] listopada 2019 r.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] kwietnia 2019 r. w G. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował R. O., wykonując przewóz okazjonalny osób w imieniu Skarżącej.

Z pojazdu w momencie zatrzymania wysiadał pasażer. Po wylegitymowaniu wysiadającego pasażera okazało się, że pasażer zamówił za pomocą aplikacji [...] ([...]) usługę przewozu z G. z ul. [...] do Dworca PKP w G. Za przedmiotową usługę transportową w postaci przewozu pasażerów na ww. trasie zamawiającemu została pobrana za pośrednictwem tej aplikacji kwota 7,00 zł. Powyższe dane uzyskano z aplikacji, którą posiadał zainstalowaną na smartfonie klient korzystający z przewozu pojazdem. W toku kontroli na okoliczność przewozu pasażer, który dokonał zamówienia usługi przewozu osób za pomocą aplikacji [...] złożył zeznania - przesłuchany w charakterze świadka oświadczył, że zamówił przewóz za pomocą aplikacji [...] i nie zawierał z kierowcą żadnej umowy.

Podczas kontroli kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie przewozu taksówką, ani licencji (bądź wypisu), zezwolenia (bądź wypisu) na przewóz drogowy osób. Pojazd nie był oznakowany zgodnie z przepisami jako pojazd "TAXI", nie był wyposażony w taksometr i kasę fiskalną w związku z czym klient zamawiający usługę przewozu nie otrzymał po wykonaniu usługi paragonu fiskalnego. Na pojeździe nie znajdowały się widoczne informacje o wysokości opłat za usługę przewozu. Na tą okoliczność sporządzono dokumentację fotograficzną pojazdu. Pojazd był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób. Fakt ten potwierdza zapis w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Kierowca pojazdu odmówił odpowiedzi na zadawane pytania w ramach przesłuchania świadka.

Jak ustalono w trakcie kontroli, pasażer w związku ze zrealizowaną usługą przewozu osób nie zawierał żadnej pisemnej umowy jak również nie był w tym celu w lokalu przedsiębiorstwa przed rozpoczęciem kontrolowanego przewozu osób.

W związku ze stwierdzonym naruszeniem przepisów drogowych, zostało z urzędu wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez [...]WITD decyzji z [...] listopada 2019 r. nr [...] nakładającej na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8800 (osiem tysięcy osiemset) złotych tytułem popełnienia naruszeń z Ip. 1.5 i 2.11 załącznika nr 3 do Utd. polegające na :

wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a Utd , z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 4b tej ustawy;

niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 Utd, w wymaganym terminie - za każdą zmianę.

Od powyższej decyzji pełnomocnik Strony złożył odwołanie, w którym zaskarżył ww. decyzję w całości, zarzucając:

naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy czynności podjęte przez Stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej;

naruszenie art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez nieustalenie, czy doszło do wykonywania transportu drogowego;

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 5b Utd, w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do Utd, poprzez nałożenie kary w sytuacji, gdy czynności Skarżącej nie mieszczą się w definicji transportu drogowego z art. 4 pkt 1 Utd;

art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 1.5 i 2.11 załącznika nr 3 do Utd, w zw. z art. 4 pkt 6a Utd poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Organ odwoławczy biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu stwierdził, że Organ I instancji prawidłowo uznał, że wykonawcą przewozu drogowego z dnia kontroli była Skarżąca spółka. Organ zauważył, że Strona w toku postępowania w I instancji nie zaprzeczyła, że przewóz był wykonywany w jej imieniu. Kierowca podczas kontroli wskazał Stronę jako wykonawcę przewozu, a Strona na etapie postępowania w I instancji nie zaprzeczyła, że współpracuje z kierowcą w zakresie przewozu osób. Kierowca okazał do kontroli umowę dzierżawy samochodu nr [...] i umowę usług nierejestrowanej działalności gospodarczej nr [...], zawarte [...] kwietnia 2019 r. przez kierowcę ze Skarżącą. Organ podkreślił, że jak wynika z § 1 ust. 1 umowy usług nierejestrowanej działalności gospodarczej nr [...] zleceniodawca (Strona) świadczy usługi transportowe na rzecz osób trzecich za pomocą platformy usług, natomiast zleceniobiorca (kierowca) zobowiązuje się świadczyć usługi otrzymanym od zleceniodawcy do używania pojazdem z dołożeniem należytej staranności, za co otrzyma prowizyjne wynagrodzenie umowne (§ 1 ust. 2, 4 i 7 umowy). Kierowca zobowiązał się również do wygenerowania tygodniowego obrotu w wysokości minimum 1000 zł (§ 1 ust. 3 umowy). Powyższe jednoznacznie wskazuje, że wykonawcą kontrolowanego przewozu była Skarżąca, na rzecz której przewozy wykonywał współpracujący z nią kierowca.

Organ wskazał, że z informacji z Urzędu Miasta W. (pismo z [...] maja 2019 r.) wynika, że Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną jej [...] marca 2019 r., do której nie zgłosiła pojazdu marki [...] o nr rej. [...].

GITD zaznaczył, że stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 Utd przewoźnik drogowy, czyli przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego (art. 4 pkt 15 Utd), jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Przewidziany w art. 14 ust. 1 Utd obowiązek zgłaszania przez przewoźnika organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, w określonym terminie, jest konsekwencją innego obowiązku adresowanego do przewoźnika - obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji (zezwolenia) na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego.

W omawianym przypadku Organ nie ustalił, od kiedy Strona wykonywała transport drogowy z użyciem kontrolowanego pojazdu. Stwierdził, że od [...] kwietnia 2019 r. (dzień kontroli) do dnia wydania decyzji Organu I instancji ([...] listopada 2020 r.) upłynęło 210 dni. Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji Strona nie przedłożyła dowodu na zgłoszenie pojazdu do licencji w terminie. Wobec powyższego zdaniem GITD prawidłowo nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości 800 (osiemset) złotych z tytułu popełnienia naruszenia z Ip. 1.5 załącznika nr 3 do Utd.

Dalej GITD podniósł, że zgodnie z art. 774 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tj. Dz. u. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.; dalej: "Kc"), zawierając umowę przewozu przewoźnik zobowiązuje się, w zakresie swojego przedsiębiorstwa, do przewiezienia za wynagrodzeniem osób lub rzeczy. Umowę przewozu kwalifikuje się jako umowę należącą do kategorii "umów o świadczenie usług", przy czym bezpośrednią funkcją komentowanego uregulowania jest stworzenie ram prawnych dla stosunku, którego źródłem jest umowa nazwana, w ramach którego następuje świadczenie "wyspecjalizowanych" usług. Wykonanie umowy przewozu wymaga osiągnięcia sprawdzalnego rezultatu. Jest to umowa kwalifikowana podmiotowo po stronie przewoźnika; może ją zawrzeć wyłącznie przedsiębiorca posiadający odpowiednie uprawnienia, tj. licencję na wykonywanie transportu drogowego osób lub rzeczy (usług transportowych).

Organ odwoławczy wskazał, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 Utd). Bezspornym jest zatem, według Organu, że Strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 Utd przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. W ocenie Organu pojęcia "transport drogowy osób" i "przewóz okazjonalny" nie są pojęciami tożsamymi.

Zdaniem GITD nie budzi wątpliwości, iż w świetle przytoczonych wyżej przepisów kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem przewozów określonych w art. 18 ust. 4b Utd. Bezsprzeczne jest, że kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza protokół kontroli, dowód rejestracyjny pojazdu i materiał zdjęciowy. Nadto nie zostały zrealizowane łącznie warunki wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego. Stosownie do art. 18 ust. 4b Utd dopuszcza się przewóz okazjonalny:

pojazdami zabytkowymi,

samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę ,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 78¹ Kc, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Następnie Organ wskazał, że w omawianym przypadku przewóz został zamówiony za pośrednictwem aplikacji [...], co wyklucza zawarcie z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 78¹ § 2 Kc oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej, co jednakże nie oznacza, że zamówienie usługi przewozowej za pośrednictwem aplikacji [...] stanowi o spełnieniu warunku z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b Utd, który wprost wymaga zawarcia umowy w formie pisemnej lub elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa w sytuacji wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a. Złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, za pośrednictwem aplikacji zainstalowanej w smartfonie, odbywa się poza lokalem przedsiębiorstwa. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie.

Wobec powyższego w ocenie GITD nałożenie na Stronę kary pieniężnej za popełnienie naruszenia z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do Utd było prawidłowe.

GITD uznał, że Organ I instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z Kpa. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Pouczył Stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Tym samym prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym bardziej nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o której mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Ponadto Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocenił zaistniały stan faktyczny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona czym nie naruszył art. 80 Kpa. Ponadto przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności.

Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie art. 189f Kpa nie stosuje się z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 Kpa, która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa Kpa w tym zakresie nie stosuje się. W przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a Utd w zw. z art. 93 ust. 1 Utd okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 Utd, a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - także w art. 92b ust. 1 Utd.

Według Organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c Utd. Strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie okoliczności wskazanych w ww. przepisie, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na ww. decyzję GITD z [...] stycznia 2021 r., pełnomocnik strony zarzucił naruszenie:

art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4ab Utd w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę, nie zaś przez Skarżącą (bądź jej pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego, w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 Utd;

art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c Utd poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Skarżącej był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest B. B.V.;

art. 92 a ust. 1 i 6 w zw. z Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a Utd poprzez nałożenia kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Skarżącą;

art. 4 pkt 11 Utd w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

art. 92 a ust 1 i 6 w zw. z Ip. 1.5 załącznika nr 3 do Utd polegające na wymierzeniu Skarżącej kary za niezgłoszenie zmian danych do licencji i brak wyposażenia kierowcę w wypis z licencji, w sytuacji, w której Organ w zaskarżonej decyzji stwierdził w sposób jednoznaczny, że Skarżąca nie posiadała na dzień kontroli ważnej licencji uprawniającej ją do wykonywania tzw. przewozu okazjonalnego;

art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez Organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącej;

art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z [...] kwietnia 2019 roku), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Skarżącej, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji;

art. 107 § 3 Kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji Organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...];

art. 8 Kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa

Pełnomocnik Strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji Organu I instancji, a ponadto o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2019.2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)–c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jest nałożenie na Skarżącego kary pieniężnej z tytułu:

1) dokonania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust.4b utd – w wysokości 8000 zł.;

2) z tytułu niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektroniczne, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd – w wysokości 800 zł.;

W związku z powyższym wskazać należy, iż przewóz okazjonalny, zgodnie z art. 4 pkt 11 Utd to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przewóz, o którym mowa w zaskarżonej decyzji, nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (tj. przewozu regularnego określonego w art. 4 pkt 7 utd), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (tj. przewozu regularnego specjalnego określonego w art. 4 pkt 9 Utd) ani też wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu warunków określonych w art. 4 pkt 10 Utd (tj. przewozu wahadłowego).

Należy także mieć na uwadze, że stosownie do art. 5 ust 1 Utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 Utd, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE.

W oparciu o wspominany art. 5b ust. 1 Utd trzeba zauważyć, że podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Wyróżnia się trzy rodzaje takiej licencji w zakresie przewozu osób, w zależności od tego czy przewóz będzie dokonywany samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 Utd), pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą (art. 5b ust.1 pkt 2 Utd) czy też taksówką (art. 5b ust. 1 pkt 3 Utd).

Na podstawie art. 18 ust. 4a Utd, przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewozu okazjonalnego dokonywanego tego rodzaju pojazdem samochodowym w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób dotyczy zatem licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 2 Utd.

Natomiast, w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 Utd, dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi, niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a tego artykułu i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Przewozu okazjonalnego dokonywanego na tej podstawie w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dotyczy zatem licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 Utd.

Reasumując, dopuszczalny byłby przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 18 ust 4b Utd jedynie w sytuacji, gdyby przedsiębiorca legitymował się licencją na przewóz samochodem osobowym a nadto spełnione byłyby wszystkie, wskazane powyżej przesłanki dopuszczalności takiego przewozu w odniesieniu do samochodu osobowego niespełniającego kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a Utd i będącego wyłączną jego własnością lub stanowiącego przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa i zasadnie zastosowały je do niewadliwie ustalonego stanu faktycznego przedmiotowej sprawy. Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny albowiem nie może być uznany za przewóz regularny, przewóz regularny specjalny czy przewóz wahadłowy.

Z materiału dowodowego zgromadzonego na potrzeby mającego w sprawie zapaść rozstrzygnięcia wynika, że Skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, a zatem licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 Utd.

Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika także, że przewóz został wykonany w celach zarobkowych Skarżącego. Za przewóz została bowiem pobrana opłata, a zamówienie wykonania przedmiotowej usługi transportu nastąpiło z wykorzystaniem aplikacji [...].

Usługa została wykonana na rzecz i w imieniu Skarżącego, co wynika z protokołu kontroli i załączników w postaci umowy usług nierejestrowanej działalności gospodarczej oraz umowa dzierżawy samochodu nr [...] zawarta pomiędzy Stroną a kierowcą w dniu [...] kwietnia 2019 r. oraz kopia licencji nr [...]wystawionej na Stronę). Trzeba zatem zauważyć, że pomiędzy kierowcą a Skarżącym została zawarta umowa na mocy której kierowca, jako zleceniobiorca zobowiązał się względem Strony jako zleceniodawcy do wykonywania świadczenia usług transportowych i wygenerowania określonej wysokości tygodniowego obrotu, zgodnie z par. 1 ust.3 umowy.

W świetle powyższego należy uznać za zasadne twierdzenie organu, że przedmiotowy przejazd wykonywany był na rzecz i w imieniu Skarżącego. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty skargi jakoby okoliczność ta nie została wykazana w skarżonej decyzji. Należy ponadto zauważyć, że wykonanie przedmiotowego przewozu nie nastąpiło w oparciu o umowę zawartą w formie pisemnej bezpośrednio z klientem w lokalu przedsiębiorstwa (notatka służbowa z [...] sierpnia 2019r.). Niespełniona zatem została przesłanka z art.18 ust. 4b pkt 2 lit. b Utd, w sytuacji gdy niespełnienie chociażby jednej z przesłanek ujętych w art. 18 ust. 4b Utd wystarczy dla uznania niedopuszczalności przewozu okazjonalnego w omawianym przypadku. Organ uprawniony był zatem do wnioskowania, że nie zostały spełnione wszystkie przesłanki dla wykonania przewozu okazjonalnego. W konsekwencji zarzuty skargi kwestionujące w tym zakresie stanowisko organu okazały się niezasadne.

Wskazać ponadto należy, że okoliczności przyjęte za podstawę dokonanych przez organy obu instancji ustaleń co do stanu faktycznego tej sprawy zostały udokumentowane w formie protokołu kontroli i załączników do tego protokołu. Protokół kontroli jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny.

W niniejszej sprawie protokół nie został podpisany przez kierowcę, który odmówił jego podpisania bez podania przyczyny. Należy w związku z tym podzielić stanowisko organu, że okoliczność braku podpisu pod protokołem nie pozbawia go mocy dowodowej. Z okolicznością tą, przewidzianą w art. 74 ust. 2 Utd, ustawa nie wiąże bowiem żadnego skutku procesowego, wymagając jedynie aby zostało to odnotowane w protokole, co w niniejszej sprawie zostało uczynione. Dodać nadto należy, że ustalenia poczynione w protokole pozostają spójne z zebranym w sprawie materiałem i nie budzą wątpliwości co do ich zgodności z prawdziwym stanem rzeczy.

Z powyższych względów nie zasługują na uznanie twierdzenia skargi o potrzebie ponownego przesłuchania osób objętych kontrolą tylko po to aby zapewnić obecność pełnomocnika Skarżącego przy tych czynnościach. Trzeba mieć na uwadze to, że wyniki kontroli służą do formułowania wniosku o wszczęcie postępowania ale nie pozbawiają Strony udziału w tym postępowaniu, w tym także podejmowania czynności w jego toku przez profesjonalnego pełnomocnika. W świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie nie budzi jednak wątpliwości prawidłowość ustaleń organów co do faktów związanych z przewozem, jaki miał miejsce w dniu [...] kwietnia 2019 r. i to zarówno co do charakteru tego przewozu jak i tego na czyją rzecz i w czyim imieniu był wykonywany. Nie było zatem potrzeby ponownego przeprowadzania przez organ dowodów już zgromadzonych w sprawie.

Reasumując, Strona posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, przy czym niespełnione zostały wymogi wynikające z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 Utd. Samochód osobowy, którym dokonano przewozu pasażerów, nie spełniał bowiem kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a Utd gdyż nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, lecz do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co wynika z zapisów w protokole kontroli.

Nie zaistniały również wszystkie przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącą wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a Utd. Jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4a pkt 2 Utd, przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, aby możliwe było zastosowanie uregulowanego w tym przepisie wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny.

W konsekwencji zasadnie GITD uznał, że w niniejszej sprawie doszło do przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a Utd w warunkach niespełnienia także przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 4b Utd.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 Utd, w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonych naruszeń, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz zaś naruszeń lub warunków przewozu drogowego oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia popełnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy została określona w Lp. 1-9 załącznika nr 3 do Utd (art. 92a ust. 7 pkt 1 Utd).

Stosownie do treści pkt Lp. 2.11. załącznika nr 3 do Utd - wysokość kary pieniężnej z tytułu tego naruszenia wynosi 8000 zł. a zatem przyjęta została w prawidłowej wysokości w zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji.

Odnosząc się w tym zakresie do zarzutu sformułowanego przez Skarżącego w skardze, iż w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca usługa transportu, wskazać trzeba, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 Utd). W świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy bezspornym jest, że to Strona, posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, odpłatnie (za przewóz była przewidziana opłata - zarobkowy przewóz osób), w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, pojazdem zarejestrowanym w kraju.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 lutego 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2107/19), który to pogląd należy podzielić, zasadnym staje się w tego typu sprawach posiłkowanie się dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizą charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną UBER. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (,,TFUE"). Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Cytowany wyrok potwierdza zatem dodatkowo prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącego jako usługi transportowej. Skoro bowiem TSUE potraktował firmę UBER, jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (,,WSA") w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19).

Zdaniem Sądu, powyższe przesądza, że działanie Skarżącej mieściło się w ramach pojęcia krajowego transportu drogowego, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju. W tych okolicznościach należy zatem przyjąć, że Skarżąca nie wykonywała usługi w zakresie transportu drogowego.

Organy obu instancji prawidłowo przy tym ustaliły, iż Skarżąca, a nie kierowca jest stroną przedmiotowego postępowania, gdyż przeprowadzone postępowanie dowodowe w tej sprawie bezspornie wykazało, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. kierowca wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym w imieniu i na rzecz Skarżącej, co potwierdza protokół kontroli, w tym w szczególności umowa zawarta pomiędzy Stroną a kierowcą o świadczenie na jej rzecz usług transportowych. Wbrew tezom zawartym w skardze, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy stwierdzić zatem należy, że sporny przewóz osób był wykonywany w ramach działalności gospodarczej Skarżącej i to ona była stroną umowy przewozu, a nie kierowca, który tylko działał w jej imieniu i na jej rzecz. Z umowy zawartej pomiędzy kierowcą a Skarżącą w przekonujący dla Sądu sposób wynika, jaki stosunek prawny łączył strony, jak również fakt, że to w wykonaniu powierzonych przez Skarżącą czynności kierowca dokonał przewozu i z tego tytułu została uiszczona należna Stronie opłata.

W tej sprawie Sąd nie podzielił ponadto stanowiska Skarżącej odnośnie nieobowiązywania przepisów dotyczących przewozu okazjonalnego z uwagi na ich ,,przeregulowanie" i niezgodność z art. 22 Konstytucji RP tj. jako nieusprawiedliwionych ważnym interesem publicznym. Trzeba bowiem zważyć, że przepisy te są elementem szerszej regulacji prawnej zawartej w Utd, określającej zasady na jakich może być dokonywany przewóz osób i wymogów formalnych, jakim musi uprzednio sprostać podmiot zamierzający podjąć tego typu działalność. Nie ulega wątpliwości, że jej prowadzenie musi być ściśle regulowane prawnie z uwagi na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Służy temu szereg obowiązków, jakie w ustawie zostały nałożone na podmioty wykonujące transport drogowy, w tym m.in. obowiązek legitymowania się odpowiednią licencją, jak i w konsekwencji możliwość kontroli zachowania zasad wykonywania usług transportu. Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą czy też taksówką wymaga uzyskania odpowiedniej licencji (art. 5b ust. 1 Utd). O ile zatem dany podmiot zamierza wykonywać przewóz osób na zasadach właściwych dla danego typu licencji powinien legitymować się właściwą licencją. Gdy będzie to przewóz osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą ( por. art. 18 ust. 4a Utd) powinien posiadać licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 2 Utd, a gdy będzie to przewóz osób taksówką - licencję wskazaną w art. 5b ust. 1 pkt 3 Utd.

W tym stanie rzeczy przyjęcie, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym (tak jak w niniejszej sprawie) nie musi spełniać warunków z art. 18 ust. 4b pkt 2 Utd, całkowicie podważałoby sens wyodrębniania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz licencji na taki przewóz. Licencja taka pozwalałaby bowiem na prowadzenie zarobkowej działalności w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, odpowiadającej przewozom osób taksówką, bez konieczności spełnienia szczególnych wymogów przewidzianych dla uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Także wprowadzenie przepisów prawa dopuszczających, przy zachowaniu określonych warunków prawnie wyszczególnionych (art. 18 ust. 4b pkt 2 Utd), podejmowanie przewozu okazjonalnego na zasadzie wyjątku od reguły określonej w art. 18 ust 4a Utd, nie może być postrzegane za ograniczające prowadzenie działalności gospodarczej. Jest to bowiem odstępstwo od reglamentowanej prawnie zasady na jakiej taki przewóz może być dokonywany i wymaganej w tym zakresie licencji z art. 5b ust. 1 pkt 2 Utd. Z powyższych względów Sąd nie podziela stanowiska Strony, że kwestionowane przez Skarżącego regulacje prawne są niezgodne z art. 22 Konstytucji RP, i ograniczają wolność działalności gospodarczej bez wystąpienia uzasadniającego to ograniczenie ważnego interesu publicznego. Ustawodawca przewidział bowiem licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w ramach której Skarżąca nie musiałaby spełniać wymogów, o których mowa w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 Utd, jak też nie miałby do niej zastosowania ust. 5 tego artykułu.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że w tej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły na gruncie stanu faktycznego sprawy, że to Strona jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy a stwierdzone naruszenie wymagało nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej określonej w L.p. 2.11 załącznika nr 3 do Utd.

W ocenie Sądu, GITD zasadnie także przyjął, że Skarżąca dopuściła się także naruszenia wskazanego w Lp. 1.5 załącznika nr 3 do Utd.

Stosownie bowiem do treści art. 8 ust. 2 pkt 6 Utd - wniosek o udzielenie licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 tej ustawy zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego – w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 Utd. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 5 Utd - do wniosku o udzielenie licencji dołącza się wykaz pojazdów, zawierający markę, typ, rodzaj/przeznaczenie, numer rejestracyjny, numer VIN i wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. W myśl zaś art. 14 ust. 1 pkt 2 Utd - przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 ww. ustawy, zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Skarżący posiadając licencję na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 Utd (licencja nr [...] z [...] marca 2019r.), nie dokonał jednak zgłoszenia do licencji kontrolowanego pojazdu samochodowego marki [...] nr rej. [...] (vide. pismo Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta W. z [...] maja 2019 r.) a zatem nie wykonał obowiązku, jaki na nim spoczywał na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 6 i ust. 5 Utd.

Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 pkt 1 w związku z Lp. 1.5 załącznika nr 3 do Utd - w przypadku niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 8 utd w wymaganym terminie na podmiot wykonujący przewóz drogowy nakładana jest kara pieniężna w wysokości 800 zł. za każdą zmianę. W takiej też prawidłowej wysokości została określona, w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji, kara pieniężna z tytułu tego naruszenia.

Odnosząc się ponadto do zarzutów procesowych skargi Sąd stwierdza, że organy administracji w niniejszej sprawie nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego. Wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy zostały bowiem należycie wyjaśnione i opisane w zaskarżonej decyzji, spełniając wymogi w zakresie jej uzasadnienia. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy w oparciu o który organy obu instancji wydały swoje rozstrzygnięcia został zebrany w sposób wyczerpujący, pozwalający na ustalenie okoliczności istotnych w sprawie. Ustalenia te zaś pozwalały na przyjęcie przez organy, że wykonywany przez Stronę przewóz był przewozem okazjonalnym samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu. Niewadliwe także były ustalenia co do niedokonania przez Stronę zgłoszenia wymaganej zmiany licencji.

Z uwagi na powyższe nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi, a Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził innych naruszeń, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c p.p.s.a. obligowałyby do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego, w konsekwencji czego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.