Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 576/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 7 i art 77
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: par 271
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) SWSA Joanna Człowiekowska SWSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę l. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego P. D. kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 20 października 2020 r. nr [...].[...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: Budowa zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z garażami podziemnymi, instalacjami wewnętrznymi wod.-kan, co., c.w.u., elektryczną oraz instalacją wewn. na zewnątrz: wodociągową, deszczową i gazową oraz drogą wewnętrzną na działce nr [...], obr. [...], j.ew. K. przy ul. [...] poprzez istniejący zjazd z [...].

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez J. D., P. D. oraz M. R. – D., Wojewoda decyzją z dnia 1 marca 2021 r., znak [...] uchylił w sentencji zaskarżonej decyzji: na stronie 1, w wierszu 10 (licząc od góry strony) zapis o treści: dla Inwestora: [...] S.C. i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w sentencji decyzji, zapisu o treści: dla Inwestora: [...] sp.j. oraz w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 - tekst jednolity ze zmianami), zwanej dalej kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U.2020.1333 -w związku z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz.U.2020.471 ze zmianami), zwanej dalej Pb.

W jej uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w art. 35 ust. 1 Pb sformułowano ramy uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego. W zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Zgodnie z tym przepisem: Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cytowanego powyżej przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 Pb, projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenie zostało złożone (karta 3 projektu budowlanego). W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 481/10). W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że wszyscy projektanci w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2018.1935) - jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został trwale zszyty. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, w tym uzgodnienie Polskiej Spółki Gazownictwa sp. z o.o. z 12 kwietnia 2019 r. znak: [...], o określeniu strefy kontrolowanej gazociągu dla działki nr [...] obręb [...] ewidencyjna K. w K.. Dla działki inwestycyjnej uzyskano stosowną decyzję o zezwoleniu na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej (decyzja NR [...] Prezydenta Miasta K. z 15 października 2019 r., znak: [...]). Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 42-44 projektu budowlanego).

W projekcie określona została II kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowych (projekt budowlany - karta 48). W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 5 Pb; zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (karta 34 projektu budowlanego). W oparciu o określony przez projektanta obszar oddziaływania inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej wyznacza krąg stron postępowania, nie będąc jednak związanym informacją projektanta o obszarze oddziaływania. Prezydent Miasta K. wyznaczył krąg stron niniejszego postępowania szerszy niż wyznaczony przez projektanta obszar oddziaływania, obejmujący poza działką inwestycyjną (dz. nr [...] obr[...]. ewid. K. w K.) nieruchomości o numerach: [...], [...] i [...] obr. [...]. ewid. K. w K..

Usytuowanie projektowanego obiektu nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065 - tekst jednolity ze zmianami, zwanego dalej wt). Na projekcie zagospodarowania terenu (karta 36 projektu budowlanego) zwymiarowano odległości od granic działki (3,43 m od granicy zachodniej i 3 m od granicy wschodniej - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 wt; 4,06 m od granicy północnej oraz 11,5 m od granicy południowej - zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 wt), od istniejących budynków na działkach sąsiednich (15,42 m od budynku na dz. nr [...]; 33,35 m od budynku na dz. nr [...]; 7,35 od budynku na dz. nr [...]; 11,09 m od budynku na dz. nr [...] - zgodnie z § 271 wt) oraz oznaczono strefę kontrolowaną gazociągu DN350 (po 1,5 m od osi gazociągu) - zgodnie z przywołanym powyżej uzgodnieniem [...] Spółki Gazownictwa sp. z o.o. szerokość strefy kontrolowanej dla gazociągów średniego ciśnienia wybudowanych przed 2001 rokiem określa rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie dla budynków (Dz.U.2013.640) i wynosi 3 m (budynki zaprojektowano z uwzględnieniem tej odległości). Ponadto skrzyżowanie instalacji wodociągowej i elektrycznej ze strefą kontrolowaną gazociągu zostało zaaprobowane przez [...] Spółkę Gazownictwa sp. z o.o. pismem z 18 listopada 2019 r., znak: [...] (karty 195-196 projektu budowlanego). Projekt zawiera analizę wzajemnego przesłaniania oraz czasu nasłonecznienia (karty 37-41 projektu budowlanego), gdzie wykazano zgodność z § 13 i § 60 wt. Zgodnie z projektem wody opadowe planowane są do zagospodarowania na własnym terenie, bez zakłócania gospodarki wodnej na działkach sąsiednich, grunt rodzimy umożliwia naturalne wsiąkanie wód deszczowych, woda opadowa z rur spustowych będzie odprowadzana bezpośrednio na teren zielony.

Na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] (zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 25 października 2006 r., Dz.Urz.Woj[...], zwany dalej mpzp).

Działka inwestycyjna usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 3 MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gdzie ustalono podstawowe przeznaczenie tych terenów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną: wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową (§ 11 ust. 1 mpzp).

Po analizie przedłożonego projektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdza, iż jest on zgodny z ustaleniami mpzp. Projektowana inwestycja spełnia wymagania określone w ustaleniach mpzp, m.in. dotyczące:

• przeznaczenia podstawowego (§ 11 ust. 1 mpzp) - zaprojektowano 4 budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej;

• geometrii dachu i kierunku kalenicy budynków zlokalizowanych w jednej linii zabudowy (§ 11 ust. 3 pkt 1 lit. a i h mpzp) - zaprojektowano dach płaski "zielony" o kalenicy zorientowanej na wschód-zachód;

• łącznej długości szeregu budynków zabudowy szeregowej nie większej niż 45,0 m (§ 11 ust. 3 pkt 1 lit. g mpzp) - zaprojektowano 4 budynki w zabudowie szeregowej o długości szeregu: 27,18 m;

• wysokości nie większej niż 10 m dla budynków z dachami płaskimi mierzonej zgodnie z przepisami prawa budowlanego (§ 11 ust. 3 pkt 1 lit. j mpzp) - zaprojektowano budynek o wysokości 10 m;

• wskaźnika powierzchni zabudowy, ustalonego na poziomie 0,3 dla nowej zabudowy mieszkaniowej (§ 11 ust. 3 pkt 2 lit. d mpzp) - zaprojektowana powierzchnia zabudowy: 29,89 %;

• wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej o wielkości nie mniejszej niż 70 % (§ 11 ust. 3 pkt 1 lit. I mpzp) - zaprojektowano 582,15 m2 (w tym 133,2 m2 na dachu "zielonym": 66,6 x 4 = 266,4/2) na 828,45 m2 powierzchni działki inwestycyjnej, co daje ponad 70 % powierzchni biologicznie czynnej;

• wymaganej ilości miejsc parkingowych, nie mniej niż 2 miejsca na jeden budynek jednorodzinny (§ 36 pkt 1 mpzp) - zaprojektowano 8 miejsc postojowych na 4 budynki jednorodzinne (dwulokalowe).

Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej - [...] (działka nr [...] obr. [...]. ewid. K. w K.) poprzez działki nr [...] i [...] [...]. ewid. K. w K., których współwłaścicielem jest Inwestor, oraz przez działkę nr [...] obr. [...]. ewid. K. w K., na której Inwestor ma ustanowioną służebność przejazdu.

Przyłącza (infrastruktura techniczna) będą realizowane odrębnym trybem, co jest możliwe zgodnie z art. 29a Pb.

W odpowiedzi na zarzut Odwołujących o braku możliwości zapoznania się z aktami oraz zajęcia stanowiska w sprawie i wypowiedzenia się odnośnie do planowanej inwestycji zacytować należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 53/19: (...) że wedle utrwalonego orzecznictwa zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (...) oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 112/18: (...) Sam fakt naruszenia art. 10 kpa. przez organ nie jest wystarczający do uchylenia decyzji administracyjnej. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie, aby zarzut taki okazał się skuteczny to strona musi wykazać, że naruszenie ww. przepisu uniemożliwiło jej wykonanie konkretnych czynności procesowych (...). W odwołaniach nie wskazano jakich konkretnie czynności procesowych nie mogli Odwołujący dokonać w związku naruszeniem art. 10 kpa przez organ I instancji. W sprawie niniejszej Skarżący aktywnie uczestniczyli w pierwszym etapie postępowania przed organem I instancji, czego wynikiem było uwzględnienie części ich uwag przez Inwestora i przeprojektowanie inwestycji m.in. w zakresie lokalizacji wjazdu z drogi dojazdowej i muru oporowego oraz rezygnacji z powierzchni biologicznie czynnej na balkonach i tarasach. Następnie, z uwagi na długi obieg korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego, organ I instancji wydał Skarżoną decyzję przed upływem siedmiodniowego terminu, w którym strony mogły się zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym (po podjęciu zawieszonego postępowania), co skutkowało wniesieniem przez Skarżących odwołań. W toku postępowania odwoławczego trwającego około trzech miesięcy Skarżący nie podejmowali prób zapoznania się z przedmiotem sprawy. Tutejszy organ ocenia skarżoną decyzję jako odpowiadającą prawu, gdyż pomimo wyżej opisanych okoliczności, strony skorzystały z prawa do wniesienia odwołania i miały wystarczająco dużo czasu, aby zapoznać się z aktami sprawy w tutejszym organie.

W ocenie organu orzekającego w niniejszej sprawie należy uznać, że udzielenie pozwolenia na budowę nie ogranicza (w sposób niedopuszczalny) prawem chronionych interesów skarżących jak np. dopływu światła dziennego czy też nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych, możliwości korzystania z energii elektrycznej, wody czy gazu, dostępu do drogi publicznej, nie pozbawia i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości.

Dodatkowo, należy podkreślić, że organ I instancji błędnie określił w skarżonej decyzji Inwestora jako spółkę cywilną, dlatego po analizie dokumentów sprawy i aktualnego KRS spółki, organ odwoławczy uchylił decyzję Prezydenta Miasta K. w tym zakresie i błąd ten skorygował poprzez orzeczenie w sentencji skarżonej decyzji, zapisu o treści: dla Inwestora: [...] sp.j. (na stronie 1, w wierszu 10, licząc od góry strony.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. D., wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1) art.35 ust. 1 pkt 1 lit. a prawa budowlanego w zw. z § 11 ust.3 lit. I miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...] poprzez błędne zastosowanie i uznanie że projekt budowlany inwestycji przy ul. [...] jest zgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mimo iż nie spełnia wymogów odnośnie powierzchni biologicznie czynnej,

2) § 11 ust.3 lit. I miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w zw. z § 3 pkt 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędny brak zastosowania i błędne uznanie że projekt budowlany inwestycji przy ul. [...] przewiduje ponad 70% powierzchni biologicznie czynnej mimo iż nie przewidziano na dachu "zielonym" retencji wód opadowych,

3) art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego w zw. z § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędny brak zastosowania i błędne uznanie że odległość 7,35 metrów budynku na inwestycji przy ul. [...] od budynku na działce nr [...] jest prawidłowa mimo iż winna wynieść 8 metrów.

II. naruszenie przepisów prawa procesowego, a to:

1) art. 10 § 1 kpa poprzez błędne zastosowanie i błędne uznanie że wydanie decyzji przed upływem wyznaczonego terminu do składania zastrzeżeń i brak udostępnienia akt sprawy nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy mimo iż wobec braku dostępu do akt Skarżący nie mógł w pełni odnieść się do sprawy i przedstawiać wszystkich merytorycznych zarzutów,

2) art. 15 kpa poprzez błędny brak zastosowania i błędnie uznanie, że Skarżący mógł uzyskać dostęp do akt przed Organem II instancji, mimo iż należy przeprowadzić całość postępowania przed organami obu instancji aby dwukrotnie oceniono dowody i wszystkie argumenty,

3) art. 73 § 1 i 3 kpa poprzez błędny brak zastosowania i brak uznania, że Organ I instancji niezasadnie nie udostępnił Skarżącemu akt sprawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wyznaczania posiedzenia – w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 sierpnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga jest uzasadniona.

Odnośnie zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego podniesione zostały dwa zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" w zakresie wymogów odnośnie powierzchni biologicznie czynnej. Drugi z nich dotyczy naruszenia § 271 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie że odległość 7,35 pomiędzy planowaną inwestycją a budynkiem na działce nr [...] jest prawidłowa mimo iż winna wynieść 8 metrów

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...]" obowiązującym na terenie planowanej inwestycji (dalej zwanym mpzp), jeśli mowa o wskaźniku powierzchni biologicznie czynnej – należy przez to rozumieć parametr wyrażony jako procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej w rozumieniu prawa budowlanego w powierzchni objętej projektem zagospodarowania działki lub gruntu objętego inwestycją (§ 3 ust. 1 ppkt 12). Odesłanie do prawa budowlanego oznacza w tym wypadku konieczność zastosowania Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U.2019.1065 t.j. , dalej WT). Zgodnie z § 3 pkt 22 WT, jeśli mowa o terenie biologicznie czynnym - należy przez to rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie.

Powracając do MPZP, wielkość minimalna powierzchni biologicznie czynnej wynosić ma w tym terenie 70 %.

W projekcie budowalnym powierzchnia biologicznie czynna wyliczona została w dwóch miejscach – na karcie zawierającej projekt zagospodarowania terenu (bilans terenu) oraz w części opisowej na k. 47 projektu.

W części opisowej projektu na k. 47, powierzchnię biologicznie czynną określono na 71,51 % - 592,3 m kw, przy czym wliczono w to powierzchnię biologicznie czynną na dachu zielonym w 4 budynkach – 93,6 m kw oraz na tarasach kondygnacji II – 27,6 mkw. Powierzchnię biologicznie czynną "na terenie" określono jako 380,09 mkw.

Tymczasem na projekcie zagospodarowania terenu powierzchnię biologicznie czynną określono na 70,26 %, a powierzchnię biologicznie czynną "na terenie" jako 448,95 mkw. Powierzchnia biologicznie czynna na dachu zielonym to tym razem 133,2 mkw, natomiast nie uwzględniono powierzchni biologicznie czynnej na tarasach II kondygnacji. Wyliczenia te są zatem niespójne, a organ II instancji zaakceptował je w całości.

Dodatkowo, uwzględnienie powierzchni biologicznie czynnej "na tarasach kondygnacji II" nie znajduje żadnego uzasadnienia w pozostałej części projektu budowlanego. Rzuty wszystkich 4 elewacji znajdujące się na k. 57 – 60 projektu nie wskazują, że w budynku przewidziano jakiekolwiek tarasy. Być może są tam balkony (na elewacji zachodniej i południowej), ale z projektu nie wynika, żeby miały one właściwości zapewniające naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. Jeśli chodzi o dach, to stosowny rysunek znajduje się na k. 54 projektu budowlanego. Niezależnie od tego, czy przewidziana powierzchnia biologicznie czynna to ostatecznie 71,51 % czy też może 70,26 %, to te projektowane wskaźniki tak minimalnie przekraczają wskaźnik wymagany planem, że absolutnie konieczne jest jednoznaczne ustalenie jak powierzchnia ta została wyliczona. Po wtóre konieczne jest ujednolicenie projektu w tym zakresie. Kwestie te Wojewoda może wyjaśnić we własnym zakresie, a w zależności od tego co zostanie ustalone, podejmie decyzje co do dalszego toku postępowania.

Co zaś dotyczy zachowania przepisów przeciwpożarowych tj. wymagań § 271 ust. 1 WT, to wskazać należy co następuje. Przepis ten wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 271 ust. 9 WT, odległości, o których mowa w ust. 1, dla budynków wymienionych w § 213, bez pomieszczeń zagrożonych wybuchem, można zmniejszyć o 25%, jeżeli są zwrócone do siebie ścianami i dachami z przykryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów. Z tabeli w ust. 1 wynika, że odległość ta wynosić ma w tym przypadku 8 m, jeżeli nie zachodzi przypadek z ust. 9, bo wówczas może ulec wskazanemu zmniejszeniu.

Z projektu zagospodarowania terenu (k.35 projektu) wynika, że odległość projektowanego zespołu budynków jednorodzinnych od sąsiedniego budynku na działce nr [...] wynosi 7.35 m. Organ w zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił dlaczego zmniejszenie odległości poniżej 8 metrów uznaje za uzasadnione i zgodne z przepisami technicznymi. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że jest to prawidłowe, bo budynki są względem siebie przesunięte ścianami. Jednak jakie ma to znaczenie ? Czy narożnik budynku nie jest jednocześnie ścianą budynku? Jeśli narożnik budynku nie jest ścianą budynku, to czym jest zdaniem organu?

Kwestię tę organ będzie obowiązany wyjaśnić w ponownie prowadzonym postępowaniu, mając na względzie to, że przepis § 271 WT dotyczy bezpieczeństwa pożarowego, a zatem kwestii istotnych, związanych z elementarnym bezpieczeństwem.

W tym miejscu należy jeszcze odnieść się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia przez organ I Instancji art. 10 Kpa. W ocenie organu, w świetle aktualnego orzecznictwa, strony nie wskazały, jakich czynności procesowych nie mogły dokonać w związku z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. Trzeba zatem pamiętać, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest szczególne o tyle, iż stronom, rzecz jasna, nie doręcza się projektu budowlanego jako np. załącznika decyzji. Strony mogą zapoznać się z projektem tylko w przypadku prawidłowego zawiadomienia przez organ I instancji, z dochowaniem przez ten organ wskazanego terminu. Sytuacja wydania decyzji przed terminem wskazanym stronom do zapoznania się z aktami czyni to uprawnienie iluzorycznym, naruszając wprost art. 73 § 1 k.p.a. Przypomnieć należy, że: "W postępowaniu administracyjnym jawność postępowania może być rozważana w dwóch aspektach: tzw. jawności wewnętrznej (względnej), tj. jawności wobec stron i uczestników postępowania na prawach strony, oraz jawności zewnętrznej, tj. jawności wobec podmiotów niebędących uczestnikami postępowania. Jawność wewnętrzna jest ściśle związana z zasadami ogólnymi czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1), budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 § 1), informowania (art. 9) oraz zasady prawdy obiektywnej, gdyż "dokładne i bezstronne ustalenie oraz właściwa ocena okoliczności faktycznych sprawy możliwe są często tylko wtedy, gdy strona zajmie wobec nich stanowisko po zaznajomieniu się z «zawartością» akt sprawy" (Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa–Poznań 1995, s. 185), a jej przejawami są w szczególności instytucje doręczeń, wezwań oraz udostępniania akt (...). Za formę realizowania prawa do informacji jako prawa człowieka uważa się w szczególności prawo wglądu do akt sprawy, w tym sprawy administracyjnej". ( tak Hanna Knysiak – Sudyka w Komentarzu do art. 73 k.p.a.).

Zauważyć trzeba, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 9 lipca 2021 r. III OSK 529/21, LEX nr 3213940: " Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy". Można zatem zasadnie twierdzić, że w przypadku niniejszym, gdyby skarżący mógł zapoznać się z projektem budowlanym na etapie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, mógłby podnieść formalnie zarzut choćby dotyczący odległości budynków, co spowodować by mogło wyjaśnienie tej kwestii wcześniej.

Należy jednoznacznie podkreślić, że aktualna wykładnia, kładąca nacisk na obowiązek strony wykazania czynności procesowej, którą mogłaby podjąć, gdyby nie naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., nie może w efekcie prowadzić do systemowego lekceważenia przez organ sformułowanych tam obowiązków. Wykładnia ta miała bowiem na celu przeciwdziałać uwzględnianiu odwołań lub skarg na decyzje administracyjne z czysto formalnego powodu, jakim jest obiektywne naruszenie art. 10 § 1 Kpa poprzez brak zawiadomienia stron postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji administracyjnej - z wszystkimi tego następstwami. Natomiast interpretacja zaprezentowana przez Wojewodę prowadzi do akceptacji systemowego zaniechaniu stosowania przepisów przez organ władzy publicznej. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, więc nie jest też tak, że strona może realizować swoje uprawnienia tylko w postępowaniu przed organem II Instancji. Na marginesie można tylko dodać, że gdyby organ I Instancji przestrzegał obowiązujących przepisów, to być może zarzuty skargi stałyby się zarzutami odwołania i te zostałyby przez organ II Instancji już wyjaśnione.

Z powyższych przyczyn, a przede wszystkim wobec niewyjaśnienia wszystkich elementów sprawy, co narusza art. 7 i 77 k.p.a., na zas. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącego wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1546 z późn. zm.).