Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 61/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Beata Gibzińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W.K. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego z zasobów [...] postanawia przyznać W.K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata


UZASADNIENIE

W dniu 30 listopada 2018 r. (data stempla pocztowego) W.K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie dotyczącej skargi na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie najmu lokalu mieszkalnego z zasobów [...].

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest w szóstym miesiącu ciąży i jedynym żywicielem rodziny. Prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, który jest osobą bezrobotną. Jej źródłem utrzymania jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie ok. 2900 zł. Do stałych miesięcznych zobowiązań i wydatków zaliczyła czynsz najmu lokalu – 567,79 zł oraz opłaty za: media – 110 zł, prąd – ok. 95 zł, gaz – 25 zł, bilet komunikacji miejskiej – 55 zł, leczenie – 159 zł oraz kredyt gotówkowy – 1.085 zł. Oświadczyła, że nie posiada żadnego majątku, oszczędności oraz papierów wartościowych.

Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:

Stosownie do treści art. 245 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym i obejmować zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa i powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona rzeczywiście nie posiada środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywujący. Instytucja prawa pomocy jest zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Jak wynika ze złożonego wniosku sytuacja życiowa i materialna skarżącej jest trudna. Skarżąca, będąca w szóstym miesiącu ciąży, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, który jest bezrobotny. Obecnie jej jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie około 2.900 zł. Do stałych miesięcznych zobowiązań i wydatków zaliczyła czynsz najmu lokalu – 567,79 zł oraz opłaty za: media – 110 zł, prąd – ok. 95 zł, gaz – 25 zł, bilet komunikacji miejskiej – 55 zł, leczenie – 159 zł oraz kredyt gotówkowy – 1.085 zł, co stanowi łącznie ok. 2.100 zł. Na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżącej pozostaje kwota ok. 800 zł. Skarżąca nie posiada także żadnych oszczędności.

Referendarz sądowy mając na uwadze informacje i dane wykazane w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy uznał, że w przypadku skarżącej zachodzi ustawowa przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Stwierdzić należy, że wysokość miesięcznego dochodu w zestawieniu z kosztami utrzymania, brakiem oszczędności oraz faktem, że skarżąca jest w zaawansowanej ciąży wskazuje, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.