Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1101/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-03-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 31 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

R.Z. w dniu [...] złożył wniosek (opatrzony datą

[...]) "o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej literą C-2 na mapie stanowiącej załącznik do opinii biegłego sądowego geodety z dnia [...], położonej [...]."

Nadto wskazał, że wniosek oparty jest o wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...], sygn. akt [...]. Rozgraniczenie nieruchomości jest niezbędne do założenia księgi wieczystej, co będzie różnoznaczne z wykonaniem wyroku nakazującego oddanie powyższej działki w użytkowanie wieczyste.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowanie administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia opisanej powyżej nieruchomości.

Na skutek odwołania R.Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 30 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...], znak [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta - Geodeta Miasta, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 29 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej literą C-2.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że H.B. pełnomocnik R.Z. pismem z dnia [...] wniosła o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej literą C-2 według mapy sporządzonej przez biegłego sądowego geodetę inż. A.K., stanowiącej załącznik do wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...], sygn. akt [...]. Wyrok ten dotyczy zobowiązania do złożenia oświadczenia woli o treści: "1. Gmina Miasto oświadcza, że oddaje R.Z. w użytkowanie wieczyste na 50 lat działkę o powierzchni [...] ha (...) oznaczoną literą C-2 na mapie stanowiącej załącznik do wstępnego projektu podziału działki nr [...], położonej w obrębie [...] przy ul. [...] sporządzonej przez biegłego geodetę w dniu [...] (...). 2. przenosi nieodpłatnie na rzecz R.Z. własność garażu posadowionego na opisanej w pkt 1 działce oznaczonego nr [...]".

Organ ustalił, że w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla Miasta, w obrębie ewidencyjnym nr [...] ([...]) nie figuruje działka oznaczona literą C-2. Dla nieruchomości oznaczonej takim numerem nie jest również prowadzona księga wieczysta. W obrębie tym ujawniona jest działka nr [...] wraz

z budynkami garażowymi, jako jej właściciel wpisane jest Miasto. Ponadto

w ewidencji gruntów i budynków ujawnieni są wieczyści użytkownicy (osoby fizyczne), którzy w latach [...] nabyli od Gminy Miasto własność kilkudziesięciu boksów garażowych, jako odrębne lokale wraz z udziałami w prawie własności wspólnych części wszystkich budynków oraz z udziałami w prawie użytkowania wieczystego gruntu działki nr [...]. Stan ten został ujawniony w nowo założonych księgach wieczystych, prowadzonych dla wyodrębnionych lokali. Gmina Miasto nie jest zatem jedynym podmiotem, który posiada prawo do przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto organ I instancji podniósł, że do Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej nie wpłynął operat geodezyjny z prac wykonanych przez biegłego sądowego geodetę inż. A.K. w celu sporządzenia opinii technicznej dla Sądu w sprawie [...]. Z treści wyroku wynika, że Sąd nie orzekł o podziale nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i wyodrębnieniu działki oznaczonej literą C-2 posiadającej określone granice prawne.

W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego, nieruchomościami (gruntami) są części powierzchni ziemskiej, stanowiące odrębne przedmioty własności. Granice są więc środkiem skonkretyzowania nieruchomości. Jeśli granice te są sporne, dokonuje się rozgraniczenia. Rozgraniczenie w rozumieniu art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, może być dokonane tylko pomiędzy sąsiadującymi, stanowiącymi odrębny przedmiot własności ujawniony w odrębnych księgach wieczystych.

Od powyższej decyzji R.Z. wniósł odwołanie domagając się jej uchylenia. Odwołujący się zarzucił, że umorzenie postępowania jest nieuzasadnione,

a Prezydenta Miasta obowiązują wyroki wydane w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 29 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji przedstawiło stan faktyczny sprawy,

a następnie wyjaśniło, że tryb postępowania rozgraniczeniowego reguluje ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisy rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie rozgraniczenia nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). W tym postępowaniu mają również zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Kolegium stwierdziło, że zainicjowana przez stronę procedura rozgraniczeniowa nie jest właściwa dla wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków treści wyroku Sądu powszechnego, na który strona się powołuje.

Stosownie do przepisu art. 29 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Rozgraniczeniu podlegają w miarę potrzeby, wszystkie albo niektóre granice określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami.

W toku postępowanie rozgraniczeniowego przy wykorzystaniu działań uprawnionego geodety dochodzi zatem do ustalenia spornej granicy na podstawie dokumentów z ewidencji gruntów i budynków i innych dokumentów źródłowych. Badane są również ślady i znaki graficzne w terenie, a w razie ich braku, możliwa jest weryfikacja przebiegu granicy w oparciu o zgodne oświadczenia stron.

Przepisy § 3 do § 7 powyższego rozporządzenia wprowadzają rozróżnienie dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic na dokumenty stwierdzające stan prawny nieruchomości i dokumenty określające położenie punktów granicznych i przebieg granic nieruchomości. Dokumentami określającymi przebieg granicy są w tym zakresie dokumenty geodezyjne zawierające dane liczbowe do ustalenia przebiegu granic:

a) szkice graniczne, protokoły graniczne, akty ugody,

b) zarysy pomiarowe z pomiaru granic,

c) szkice wyznaczenia granic działek wydzielonych w wyniku scalenia, wymiary gruntów lub w wyniku podziału nieruchomości,

d) inne dokumenty pomiarowe, obliczeniowe i opisowe pozwalające na ustalenie przebiegu granic.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazało, że skoro granica działki objętej wnioskiem strony nie istnieje w ewidencji gruntów ani nie została wpisana do księgi wieczystej oraz przy uwzględnieniu zgromadzonych dowodów w sprawie w tym w szczególności wyroku sądu powszechnego i postanowienia dotyczącego jego wykładni, uznać należy, że organ prawidłowo przyjął przy rozstrzyganiu, iż nie istnieje aktualnie taka ewidencyjna działka gruntu, która mogłaby być przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego. Nie istnieją także żadne znaki graficzne, których weryfikacja w terenie byłaby możliwa, gdyż granica działki terenu objętego wnioskiem nie była w ten sposób utrwalana. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że skoro nie istnieje działka co do której mogłoby być prowadzone postępowanie rozgraniczeniowe, to wszczęte postępowanie jako bezprzedmiotowe, na mocy art. 105 K.p.a. podlega umorzeniu.

Kolegium wyjaśniło ponadto, że administracyjne postępowanie rozgraniczeniowe nie służy wprowadzeniu do ewidencji gruntów treści wyroków sądów powszechnych orzekających o prawie własności nieruchomości czy dokonujących podziałów nieruchomości. Celem postępowania rozgraniczeniowego jest weryfikacja już określonych w danych ewidencyjnych granic działek, co do których powstały wątpliwości w zakresie ich przebiegu.

Według Kolegium, wychodząc poza zakres orzekania i działając w duchu

art. 9 K.p.a. można przyjąć domniemanie, że strona inicjując postępowanie

o rozgraniczenie w istocie zabiegała nie o zweryfikowanie spornej (wynikającej

z ewidencji gruntów czy ksiąg wieczystych), granicy lecz zmierzała do odzwierciedlenia w owej ewidencji wyroku sądu powszechnego, którego to działania nie przeprowadził mimo wskazanego wyroku podmiot prowadzący ewidencję.

Trzynastu skarżących, w tym R.Z. - reprezentowany przez H.B., jednym pismem opatrzonym datą sporządzenia [...], wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonych według mapy sporządzonej przez biegłego sądowego do sprawy cywilnej. W skardze tej skarżący wskazali zaskarżony akt o sygn. [...].

We wniesionej skardze zarzucono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze

wydając decyzję naruszyło prawo materialne przez błędną jego wykładnię oraz art. 105 § 1 K.p.a. przez niewłaściwe jego zastosowanie. Podniesiono, że Kolegium rażąco naruszyło prawo, gdyż decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją – prawomocnymi wyrokami Sądu, wydanymi na podstawie art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Bezprzedmiotowość postępowania, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a. należy rozpatrywać łącznie z art. 97 § 1 pkt 1 K.p.a., którego to treści nie wystąpiły, a przepis art. 105 § 1 K.p.a. posłużył manipulacji prawem.

Organ naruszył też zasadę wysłuchania stron wyrażoną w art. 10 § 1 i 2 K.p.a. Organy nie zapewniły stronie czynnego udziału w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organy samorządowe notorycznie od pięciu lat odmawiają wykonania wyroków sądu i uniemożliwiają założenie ksiąg wieczystych dla nieruchomości w nich wskazanych. W dniu [...] Prezydent Miasta odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia, to jest przebiegu granic działek ustanowionych wyrokami sądowymi, przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenia tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenia odpowiednich dokumentów. Odmowa ta była niezgodna z prawem, co stwierdziło SKO w decyzji z dnia [...]. Następnie Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie o rozgraniczenie na wniosek stron i po kilku godzinach umorzył to postępowanie w celu obejścia prawa. Zgodnie z art. 58 k.c. czynność taką uważa się za nieważną, jednak Kolegium uznało takie postępowanie za normę prawną.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o umorzenie postępowania sądowego ewentualnie o oddalenie skargi.

Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonych decyzji przez poszczególnych skarżących. Po uzupełnieniu tych braków (pismo z dnia [...] k – [...] akt sądowych, w którym wskazano jako zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] Nr [...]), przewodniczący zarządził rozdzielenie skarg. Skarga B.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...], została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 1101/12.

W piśmie procesowym z dnia [...] oraz z dnia [...] skarżący wniósł o:

1. uznanie postanowienia organu I instancji z dnia [...] za prawomocne i wydane zgodnie z art. 30 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287

ze zm.),

2. uznanie decyzji organu I instancji z dnia [...] za wydaną

z rażącym naruszeniem prawa, gdyż zaledwie dzień wcześniej wydana została decyzja ostateczna wszczynająca rozgraniczenie,

3. uznanie decyzji organu II instancji z dnia [...] jako wydanej bez podstawy prawnej, gdyż Kolegium nie było właściwe do rozpatrzenia odwołania

i zgodnie z art. 23 K.p.a. winno zawiadomić organ właściwy do rozstrzygnięcia sporu – Sąd,

4. o przesłuchanie Geodety Miasta.

Na rozprawie w dniu [...] H.B. złożyła pismo procesowe z dnia [...], w którym podniesiono, że twierdzenie Kolegium, iż nie istnieje żadna dokumentacja geodezyjno-kartograficzna, której wyznacznikiem jest przyjęcie do powiatowego zasobu geodezyjnego, jest kłamstwem. Praca geodezyjna zatwierdzona przez Sąd została przyjęta do powiatowego zasobu geodezyjnego w dniu [...], co zostało potwierdzone przez trzech pracowników Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane wyżej kryterium legalności, Sąd po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie administracyjnej prawidłowo okoliczności faktycznych, nie znalazł podstaw do stwierdzenia zasadności zarzutu stawianego skargą naruszenia prawa. Naruszenia takiego Sąd nie stwierdził również wychodząc poza granice skargi w ramach przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), z którego wynika, że Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z uwagi na zawarty w skardze wniosek skarżącego "o rozgraniczenie" wyjaśnić należy, że Sąd administracyjny nie ma kompetencji do merytorycznego orzekania w sprawie będącej przedmiotem instancyjnego postępowania administracyjnego i nie zastępuje w tym zakresie organów administracji publicznej. Wobec tego Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżącego zawartego w skardze o rozgraniczenie.

Sąd nie ma również kompetencji do stwierdzania, że wydane przez organ

I instancji postanowienie jest prawomocne. Jak już wyżej podano Sąd kontroluje,

czy zaskarżone akty nie naruszają przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego – w przedmiotowej sprawie jest to decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...].

Podstawą materialnoprawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), określanej dalej jako prawo geodezyjne. Stosownie do treści art. 29 ust. 1 tej ustawy rozgraniczenie ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Przy ustalaniu przebiegu granic bierze się pod uwagę znaki i ślady graniczne, mapy, inne dokumenty oraz punkty osnowy geodezyjnej (art. 31 ust. 2). W doktrynie przyjmuje się, że rozgraniczenie jest urzędowym ustaleniem przebiegu granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami, a jego istotą jest ustalenie, do jakich granic sięga prawo właściciela (vide: Stanisław Rudnicki, Prawo obrotu nieruchomościami, C.H.Beck, W-wa 1999 r. s – 814).

Celem postępowania rozgraniczeniowego nie jest natomiast wytyczenie wszystkich granic określonej nieruchomości w taki sposób, aby jej powierzchnia odpowiadała treści księgi wieczystej. Rozgraniczenie wszystkich granic określonej nieruchomości z przyległymi nieruchomościami lub innymi gruntami dokonywane jest jedynie w miarę potrzeby. Potrzeba ta powstaje wówczas, gdy ze wszystkimi właścicielami nieruchomości sąsiednich powstał spór co do prawidłowego przebiegu poszczególnych granic. (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1997 r., sygn. akt II CKN 309/97, OSNC 1998/2/30). Rozgraniczenie może nastąpić

w toku postępowania administracyjnego lub też w postępowaniu przed sądem powszechnym.

Rozstrzygnięcie sprawy o rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym może nastąpić poprzez: zawarcie ugody (na podstawie art. 31 ust. 4 prawa geodezyjnego), wydanie decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości (na podstawie art. 33 ust. 1 prawa geodezyjnego), wydanie decyzji o umorzeniu postępowania i przekazanie sprawy z urzędu do rozpoznania sądowi powszechnemu (art. 34 § 1 ust. 2 prawa geodezyjnego), a także umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (vide uzasadnienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2900/00, LEX 81986).

W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną jest zasadność umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżącego o rozgraniczenie nieruchomości oznaczonej – według twierdzeń skarżącego – literą C-2. Należy zatem wskazać, że stosownie do treści art. 105 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a. oznacza, że brak jest jednego z elementów stosunku materialnoprawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Może mieć ona charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Pierwszy z przypadków zachodzi wtedy, gdy z żądaniem występuje podmiot, któremu nie służy przymiot strony w postępowaniu. Drugi natomiast, gdy sprawa nie ma charakteru administracyjnego, albo gdy nastąpiło przedawnienie żądania lub gdy brak jest przedmiotu żądania. Podkreślić należy, że umorzenie postępowania z powodu bezprzedmiotowości jest obligatoryjne oraz, że decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się rozgraniczenia nieruchomości, którą oznaczył jako działka C-2, położna w obrębie nr [...] ([...]).

Z dowodów zebranych w sprawie, wynika w sposób nie budzący wątpliwości Sądu, że w obrębie nr [...] ([...]) ujawniona jest działka nr [...] wraz

z budynkami garażowymi, a właścicielami poszczególnych garaży osoby fizyczne –

w tym jednego garażu właścicielem jest skarżący. Osoby fizyczne są również współużytkownikami wieczystymi tej nieruchomości w odpowiednich częściach.

W obrębie ewidencyjnym nr [...] ([...]) nie figuruje działka oznaczona litera C-2, ani też nie została wpisana do księgi wieczystej. Tak więc, w dacie złożenia wniosku przez skarżącego nie istniał opisany w tym wniosku przedmiot rozgraniczenia objęty żądaniem wnioskodawcy.

Wbrew twierdzeniu skarżącego, wyrok Sądu Rejonowego w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...], nie stanowi podstawy do uwzględnienia jego żądania, bowiem sąd rejonowy orzekał w sprawie o zobowiązanie Gminy Miasto do złożenia oświadczenia woli, a nie orzekał o podziale działki nr [...]. Projekt podziału działki nr [...] sporządzony przez biegłego sądowego był niezbędny do rozpatrzenia powództwa, lecz nie zastępuje orzeczenia Sądu o podziale nieruchomości oznaczonej nr [...].

Uznać zatem należy, że w istniejącym w sprawie stanie faktycznym, przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia żądania skarżącego.

Konsekwencją braku możliwości merytorycznego orzekania w sprawie przez organ geodezyjny, było zakończenie postępowania poprzez jego umorzenie, z uwagi na brak przedmiotu orzekania.

Nadto Sąd wyjaśnia, że decyzja organu I instancji nie jest dotknięta wadą nieważności, w szczególności nie jest to druga decyzja w tej samej sprawie. Wydane bowiem dzień wcześniej przez organ I instancji postanowienie dotyczy wszczęcia postępowania w sprawie lecz nie rozstrzyga o istocie sprawy.

Również zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, jako organ odwoławczy od decyzji wydanych przez organy samorządowe, jest organem właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta. Dotyczy to również decyzji umarzającej postępowanie administracyjne i przekazującej sprawę z urzędu do rozpatrzenia sądowi – tak w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPK 31/02 (opbl. ONSA 2003/4/123).

Wyjaśnić też trzeba, że w żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium nie podało, iż praca geodezyjna zatwierdzona przez Sąd nie została przyjęta do powiatowego zasobu geodezyjnego. Dodatkowo można wskazać, że fakt przyjęcia tej dokumentacji do powiatowego zasobu geodezyjnego nie ma istotnego znaczenia w sprawie skoro dokumentacja ta dotyczyła wstępnego projektu podziału działki nr [...], a nie zatwierdzenie jej podziału.

Sąd nie uwzględnił zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku Kolegium

o umorzenie postępowania sądowego, bowiem nie budzi wątpliwości, że skarżący wniósł skargę na decyzję tego organu z dnia [...], Nr [...].

Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracji, orzekł jak w sentencji.