Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 203/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Dnia 30 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędzia WSA Paweł Kowalski, , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M.-W. i R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. t pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 lit. c uchwały nr XXXVI1/396/2017 Rady Miejskiej w Łasku z dnia 18 października 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego, poz. 4510) oraz uchwały nr XXXVI11/424/2017 Rady Miejskiej w Łasku z dnia

29 listopada 2017 r. zmieniającej uchwałę nr XXXVI1/396/2017 Rady Miejskiej

w Łasku z 18 października 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku

od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego, poz. 5158), Burmistrz Ł.

ustalił J. M. -W. i R. W. (dalej: "Podatnikom") wysokość podatku od nieruchomości na rok 2018 w wysokości 759,- zł.

Przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości na rok 2018 stanowiły grunty pozostałe sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem B, o powierzchni 2.300 m2. Górną granicę stawki tego podatku na 2018 r. określono obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 28 lipca 2017 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2018 roku (M.P. z 2017 roku, poz. 800), dalej: "obwieszczenie", ustalając ją na poziomie 0,48 zł od 1 m2 powierzchni (pkt. 1 lit. a tiret trzecie obwieszczenia).

W oparciu o delegację zawartą w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. Rada Miejska w Łasku, uchwałą nr XXXVM/396/2017 z 18 października 2017 r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości, dalej "uchwałą", ustaliła wysokość rocznych stawek podatku od nieruchomości na 2018 rok. W odniesieniu do gruntów pozostałych wysokość tej stawki została ustalona na kwotę 0,33 zł za 1 m2 i nie przekraczała wyżej określonej górnej granicy stawki tego podatku określonej obwieszczeniem. Biorąc pod uwagę postanowienia uchwały oraz dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków organ ustalił wysokość podatku od nieruchomości stanowiącej współwłasność J. M.-W. i R. W., opodatkowując grunty pozostałe o powierzchni 2.300 m2 według stawki 0,33 zł za m2, co skutkowało naliczonym podatkiem od nieruchomości w wysokości 759,- zł.

W odwołaniu Podatnicy podnieśli, że skumulowany wymiar opłat od ich

nieruchomości został spowodowany postępowaniem rozgraniczeniowym wschodniej granicy ich działki prowadzonym w latach 2011-2018. Z wnioskiem o rozgraniczenie wystąpili ich sąsiedzi a postępowanie prowadzone było w dwóch fazach, administracyjnej oraz sądowej. Ostatecznie Sąd Rejonowy w Ł. stwierdził,

że granica wschodnia ich działki posiada taki przebieg, jaki został wyznaczony

w 1988 r. Podczas rozpraw ujawniono liczne błędy popełnione przez Burmistrza Ł. w fazie administracyjnej sporu oraz błędy geodetów polegające na próbach zmniejszenia szerokości działki Podatników o ok. 2 m2. Wcześniej, tj. w 1996 r. Podatnicy wystąpili do Burmistrza Ł. o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ich działki o nr ewid. [...], położonej w G.,

o powierzchni 0,23 ha. Warunki takie zostały wydane decyzją Burmistrza Ł.

z 12 lipca 1996 r. W pkt. 6 tej decyzji Burmistrz wyznaczył linię regulacyjną drogi,

co pozwoliło Gminie Ł. na poszerzenie pasa drogowego na szerokość 9 m do osi jezdni od jej północnej strony i spowodowało pomniejszenie działki Podatników

o obszar zabrany na poszerzenie pasa drogowego drogi gminnej. Zdaniem Podatników, taki stan potwierdzają pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Kartografii Starostwa w Ł. oraz zeznanie przed Sądem Rejonowym w Ł. geodety L.. Podatnicy wskazali, że takie grunty z mocy prawa przechodzą na własność gminy. Gmina Ł. nie dopełniła jednak później formalności związanych z wywłaszczeniem części ich działki na poszerzenie drogi i obciąża ich opłatami również za teren przez siebie przejęty. Gmina Ł. nie wykonała geodezyjnej dokumentacji w zakresie wydzielenia części działki przejętej na poszerzenie pasa drogowego, to zarówno

w księdze wieczystej, jak i w geodezji wykazuje się, że powierzchnia ich działki nie uległa zmianie i nadal ma 0,23 ha, co jest niezgodne z prawdą.

W dalszej części odwołania Podatnicy wskazali, że czynnikiem, który winien wpłynąć na pomniejszenie ich podatku od nieruchomości powinno być odszkodowanie za szkody, jakie ponieśli oni z tytułu niewłaściwego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia wschodniej granicy ich działki. Z tego powodu Podatnicy wnieśli o umorzenie zaległego podatku

od ich nieruchomości położonej w G. i dopełnienie formalności prawnych związanych z przejęciem części ich działki na pas drogowy.

Decyzją z [...] r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900

ze zm.), dalej: "O.p.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało

w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, Burmistrz Ł. prawidłowo wyliczył podatek od nieruchomości, gdyż zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 276), dalej: "u.p.g.k.", podstawę planowania-gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to,

że dane zawarte w ewidencji-gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń, które są wymierzane od powierzchni gruntu. Na tej podstawie wymierzane są m.in. podatek rolny, podatek leśny i podatek od nieruchomości. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sytuacji, kiedy podatnik kwestionuje dane

zawarte w ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć odrębną procedurę

w celu ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję. Organ podatkowy nie może bowiem ani samodzielnie zmieniać danych z ewidencji, wszcząć takiej procedury zmiany w ewidencji, ani też samodzielnie ustalić wysokości zobowiązania podatkowego z pominięciem tych danych. Oznacza to także, iż organ podatkowy

nie może weryfikować poprawności danych zawartych w ewidencji gruntów.

Organ odwoławczy wskazał, że ze znajdującego się w aktach rozpatrywanej sprawy zawiadomienia Starosty Ł. o zmianach w ewidencji gruntów

i budynków z 2 sierpnia 2019 r. wynika, że J. M. - W. i R.W.

są współwłaścicielami działki o nr ewid. [...], o powierzchni 0;23 ha, położonej

w O. 7-G., zakwalifikowanej jako B (tereny mieszkaniowe). Rejestr gruntów, jako dokument urzędowy, stanowi podstawę ustalania podatków, a zawarte w nim dane nie podlegają weryfikacji w postępowaniu podatkowaniu i są wiążące dla organu podatkowego. Z powoływanego zawiadomienia wynika, że zaktualizowano jedynie funkcję budynku znajdującego się na działce a nie przeznaczenie gruntu czy wielkość działki. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że powoływanie się przez Podatników w postępowaniu podatkowym na inne przeznaczenie gruntu,

niż wynika to z ewidencji, inną jego powierzchnię, jak również błędy w postępowaniu dotyczącym zmian w ewidencji gruntów i budynków, nie może mieć wpływu

na decyzje w przedmiocie podatku od nieruchomości. Wobec oczekiwania skarżących dotyczącego umorzenia zaległego podatku od nieruchomości Kolegium wskazało, iż postępowanie w tej sprawie może zostać przeprowadzone na podstawie umotywowanego wniosku złożonego odrębnie do organu pierwszej instancji.

W skardze do sądu administracyjnego i jej uzupełnieniu z 25 maja 2020 r. skarżący zarzucili, że wskazywane przez organy jako podstawa ustalenia im wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2014-2019 zawiadomienie Starosty Ł. o zmianach w ewidencji gruntów i budynków z 2 sierpnia 2019 r. nie jest – jak twierdzą organy– przesądzające o wymiarze podatku od nieruchomości. Podatnicy wskazali, że orzecznictwo administracyjne nie zawsze podziela to stanowisko uznając,

że zawiadomienia o stanie nieruchomości mogą być podważane. Ponadto, powołując się na wybrane wyroki sądów administracyjnych skarżący wskazali, że Burmistrz Ł. nie mógł wykorzystać zawiadomienia z 2 sierpnia 2019 r. jako podstawy

do naliczenia podatku od nieruchomości za okres sprzed daty jego wydania.

Zdaniem skarżących, rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy

na posiedzeniu niejawnym nie dało im możliwości wnioskowania o przeprowadzenie dodatkowego postępowania celem uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Wskazali, że kwestią sporną w sprawie jest przebieg południowej granicy ich działki

o nr ewid. [...] z publiczną drogą gminną stanowiącą działkę nr [...]. Zdaniem skarżących, działka nr ewid. [...] nie posiada powierzchni 0,23 ha, wykazanej

w zawiadomieniu Starosty Ł. o zmianach w danych ewidencji gruntów

i budynków z 2 sierpnia 2019 r., gdyż jej południowa część, na której znajdował się krótki rów, została przejęta na poszerzenie pasa drogowego z 10 m do 12,5 m.

W uzupełnieniu skargi z 25 maja 2020 r. skarżący powołali się dodatkowo

na mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500 do celów opiniodawczych z 2014 r., stwierdzając, że wyrok Sądu Rejonowego w Ł. utrzymał przebieg jej wschodniej granicy w stanie, jaki miała przed wszczęciem postępowania rozgraniczeniowego. Długość tej granicy na mapie ma niespełna 17,5 cm czyli ok. 87,5 m. Rów znajduje się przed działką w granicach pasa drogowego powiększając jego szerokość o 2,5 m (z 10,0 m do 12,5 m). Skarżący wyjaśnili, że przy wydzielaniu działki o nr ewid. [...] długość jej wschodniej granicy (z rowem w jej granicach) wynosiła 90,0 m

i przebiegała podobnie, jak ma to miejsce w przypadku dalszych działek [...] i [...] , bliżej jezdni. Podtrzymali swoje stanowisko zawarte w piśmie z 21 marca 2020 r. zawierającym wyliczenia dotyczące powierzchni działki, a zatem, że miała ona powierzchnię 0,23 ha w stanie pierwotnym, gdy do niej włączony był rów a obecnie jej powierzchnia jest zmniejszona o powierzchnię rowu, który został włączony

w obręb pasa drogowego. Wobec powyższego oczywistym jest, w opinii skarżących,

że aktualna powierzchnia działki wynosi mniej niż wykazano w ewidencji gruntów

i budynków, sprzeciwiają się oni zatem płaceniu zawyżonych opłat. Skarżący wskazali ponadto, że organy niesłusznie wskazują, iż to oni – jako właściciele – powinni doprowadzić do aktualizacji powierzchni ich nieruchomości w sytuacji,

gdy ustawa o drogach publicznych wymusza na zarządcy drogi odpowiednią szerokość pasa drogowego a warunki zabudowy narzucają ład przestrzenny.

W zakresie przepisów postępowania, Skarżący zarzucili organom naruszenie art. 69 § 3 Ordynacji podatkowej, dalej: "O.p.", poprzez brak ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego na podstawie stanu faktycznego obowiązującego w dniu powstania obowiązku podatkowego, naruszenie art. 122 O.p., polegające na braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego oraz naruszenie art. 123 § 1 O.p. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału w sprawie i brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłaszanych żądań poprzez rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarżący podnieśli, że Kolegium nie odniosło się

do kwestii przedawnienia postępowania oraz długiego jego zawieszenia w kontekście zawartego w art. 68 § 5 O.p. wymogu, aby zawieszenie takie trwało nie dłużej niż

2 lata, a także do zawartego w zaskarżonych decyzjach wymogu spłacenia jednorazowo w ciągu 14 dni sumy łącznej podatku 4232,- zł, bez rozłożenia tej sumy na raty, bez względu na to, że skarżący są emerytami, którzy dodatkowo pomagają dzieciom oraz art. 6 ust. 11a u.p.o.l., który zaleca jednorazową zapłatę w przypadku, gdyby wynosiła ona do 100 zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując,

jak w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów procesowych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie zostały naruszone przepisy wskazane w skardze i jej uzupełnieniach z 25 maja 2020 r. i 9 listopada 2020 r.

Przedmiotem skargi było merytoryczne rozstrzygnięcie organów podatkowych, decyzja ustalająca Podatnikom wysokość zobowiązania podatkowego w podatku

od nieruchomości za 2018 rok. Osią sporu była kwestia powierzchni opodatkowanej działki. Spór toczył się o część działki skarżących o nr ewid. [...], położonej

w G.. Skarżący twierdzą, że zapisy widniejące w ewidencji gruntów

i budynków dotyczące powierzchni działki nr ewid. [...] są nieaktualne i nie odpowiadają stanowi faktycznemu z uwagi na spór sądowy o rozgraniczenie. Skarżący uważają, że ich działka jest mniejsza, niż wynika to z ewidencji,

gdyż Gmina Ł. "przejęła" jej południową część, rów od strony drogi (będącej działką gminy o nr ewid. 47).

W skardze nie wskazano przepisów prawa, w szczególności przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które zdaniem skarżących zostały naruszone.

Ze skargi wynika jednak, że w opinii skarżących przyjęto błędną powierzchnię ich działki, zawyżając jej powierzchnię poprzez oparcie decyzji na nieaktualnych danych figurujących w ewidencji gruntów i budynków. Skarżący kwestionują zasadność stanowiska organów o związaniu danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Powołując się na wybrane orzeczenia sądów administracyjnych, wskazują, że dane te nie mają charakteru bezwzględnie obowiązującego i mogą być kwestionowane

w postępowaniu podatkowym.

W zawisłym przed Sądem sporze, rację należy przyznać organom.

Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.), dalej: "u.p.g.k.", dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Użyty w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. zwrot "wymiar podatku" należy interpretować jako ustalenie zobowiązania podatkowego, z uwzględnieniem elementów przedmiotowych jak i podmiotowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków, której zasady zakładania i prowadzenia określają przepisy u.p.g.k. oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019r. poz. 393 – dalej: "Rozporządzenie").

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Ł. dla przedmiotowej nieruchomości, którą stanowi działka o nr ewid. [...] położona w O. 7-G., Podatnicy figurują jako jej współwłaściciele, a zatem zgodnie z powołanym przepisem są podatnikami podatku od tej nieruchomości, co pozostaje poza sporem.

Ustosunkowując się do zawartego w skardze poglądu skarżących, że dane

w ewidencji gruntów i budynków nie mają w zakresie wymiaru podatków i opłat lokalnych charakteru bezwzględnie obowiązującego i mogą być kwestionowane

w postępowaniu podatkowym, należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej wyżej regulacji art. 20 ust. 1 u.p.g.k., organ podatkowy

nie może samodzielnie dokonywać oceny prawidłowości danych dotyczących powierzchni opodatkowanych podatkiem od nieruchomości. Z treści uzasadnienia uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 18 listopada 2013r., sygn. akt II FPS 2/13 (publ.: https://cbois.nsa.gov.pl), wynika co prawda, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – wyjątkowych – przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie

o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Możliwość odstąpienia od związania danymi wynikającymi z ewidencji może zatem mieć miejsce np. wówczas, gdy z ewidencji nie usunięto informacji dotyczących zlokalizowanych na działce budynków, które w rzeczywistości nie istnieją, ponieważ zostały rozebrane (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1647/12). Taką możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy jednak traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych (por. wyrok NSA z 9 lipca 2015r., sygn. akt II FSK 1457/13).

Sąd rozpoznający sprawę podziela w konsekwencji pogląd, (wyrażony m.in.

w wyroku NSA z 4 czerwca 2019r., sygn. akt II FSK 2018/17), że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku

od nieruchomości, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane – por. wyrok NSA z 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1175/13). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych dowodów (art. 180 § 1

w związku z art. 194 § 3 O.p.). Tego rodzaju przypadki, w których istnieje możliwość odstąpienia od danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, są wyjątkowe

i dotyczą oczywistych sytuacji niezgodności z innymi przepisami powszechnie obowiązującymi lub niezgodności danych osobowych w oczywistych przypadkach sprzedaży nieruchomości albo śmierci właściciela lub władającego nieruchomością. Tymczasem, jak dowodzą sami skarżący, kwestia powierzchni spornej działki była przedmiotem sporu, następnie postępowania sądowego, czyli nie była oczywista.

Przede wszystkim należy jednak wskazać, że kwestia granicy i powierzchni gruntów, podobnie jak ich położenie oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, czyli ich przeznaczenie, a zatem elementy przedmiotowe podatku od nieruchomości nie mogą być przedmiotem ustaleń organów podatkowych. A to oznacza, że w tym zakresie dane ewidencji gruntów i budynków są bezwzględnie obowiązujące. Za aktualność tych danych odpowiada – jako przedstawiciel Skarbu Państwa – starosta, o czym stanowi § 44 Rozporządzenia. Jednak pomimo tego, nawet jeśli wskutek uprawomocnienia się orzeczenia sądowego obowiązek właścicieli działki zgłoszenia staroście w terminie 30 dni od ich powstania zmian objętych ewidencją gruntów i budynków został wyłączony (art. 22 ust. 2 u.p.g.k.),

to Podatnicy, jako właściciele nieruchomości, mieli wynikające wprost z art. 24 ust. 2a pkt 2 w związku z art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k. uprawnienie do wszczęcia procedury aktualizacyjnej. Nic nie stało zatem na przeszkodzie, aby w przypadku, kiedy w opinii skarżących, zapisy w ewidencji gruntów nie były aktualne i zgodne ze stanem rzeczywistym, uruchomili oni odpowiedni tryb w celu ich weryfikacji w odrębnym postępowaniu aktualizacyjnym przed starostą. W braku takiej inicjatywy Podatników, wykorzystanym przez organy w sprawie dowodem był określony wypis z ewidencji gruntów i budynków. W ewidencji gruntów i budynków będąca współwłasnością skarżących działka o nr ewid. [...] i powierzchni 0,23 ha, zakwalifikowana została jako B (teren zabudowy mieszkaniowej). I są to okoliczności niesporne. Skarżący

w rzeczywistości nie kwestionowali samego wypisu z ewidencji, ale treść ewidencji gruntów i budynków (określaną przez właściwy, niepodatkowy organ administracji publicznej). Zdaniem Sądu, wypis ten dostatecznie odzwierciedlał jego przedmiot,

to jest określone zapisy w przywoływanej ewidencji. Ewidencja ta natomiast,

w zakresie ustalenia powierzchni działki, nie mogła być przedmiotem merytorycznej oceny ani przez organy, ani przez Sąd w sprawie podatkowej (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 2511/10), ponieważ prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie ewidencji nie należy do postępowania podatkowego. W rozpatrywanej sprawie, przedmiot opodatkowania ustalony został w sposób uprawniony na podstawie obowiązującej ewidencji gruntów, której skuteczne kwestionowanie

w postępowaniu podatkowym nie było prawnie dopuszczalne i Sąd takich uprawnień również nie posiada. Zarzut nieprawidłowego ustalenia przez organy podatkowe powierzchni opodatkowanej nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Stosownie do art. 4 art. 1 pkt 1 u.p.o.l. podstawą opodatkowania gruntów jest ich powierzchnia. Stawki podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały (art. 5 ust. 1 u.p.o.l.), ustalając górne granice stawek kwotowych obowiązujących w danym roku podatkowym, które ulegają zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego (art. 20 ust. 1 u.p.o.l.). Granice stawek tego podatku ogłaszane są obwieszczeniem Ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 20 ust. 2 u.p.o.l.). Na rok 2018 granice stawek kwotowych zostały określone obwieszczeniem Ministra Finansów

z dnia 28 lipca 2017 roku w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków

i opłat lokalnych w 2018 roku (M.P. z 2017 roku, poz. 800), dalej: "obwieszczenie".

W zakresie wymiaru podatku należy wskazać, że organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy wskazane w podstawie materialnej rozstrzygnięcia i obliczyły wysokość przedmiotowego podatku.

Sąd nie stwierdził także naruszenia procedury administracyjnej, które miało lub mogłyby mieć wpływ na wynik postępowania. Organy podejmowały czynności, które miały umocowanie w przepisach prawa a rozstrzygnięcia oparte zostały o prawidłowe podstawy prawa materialnego. W ocenie sądu organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, na którego podstawie organy mogły dokonywać wiążących ustaleń dowodowych w niniejszej sprawie. Zarzut naruszenia art. 122 O.p. jest zatem chybiony. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 123 § 1 O.p., organy zapewniły stronie czynny udział w sprawie, strona miała możliwość wypowiedzenia się, formułowania zarzutów, składania pism i z tych uprawnień korzystała.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Organ nie miał obowiązku przeprowadzania rozprawy, w szczególności, gdy uznał, że nie może weryfikować danych dotyczących opodatkowanej powierzchni, zawartych w ewidencji gruntów a sprawa została dostatecznie wyjaśniona. Nie było zatem podstaw

do uwzględnienia żądań skarżących, sprowadzających się do merytorycznej oceny zasadności ustalenia przez organy prawidłowej powierzchni ich działki, gdyż jeśli organy wymierzające wysokość podatku od nieruchomości nie mają możliwości dochodzenia, czy dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków są zgodne

z aktualnym stanem faktycznym i prawnym, to także sądowa kontrola w tym zakresie nie mogła zostać przeprowadzona. Zdaniem sądu, brak jest zatem podstaw

by kwestionować zasadność dokonanej przez organy podatkowe oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Nie wykracza ona poza ramy swobodnej oceny dowodów określone w art. 191 O.p.

Zarzuty skargi dotyczące przedawnienia postępowania oraz zawieszenia terminu biegu przedawnienia w przedmiotowym postępowaniu były nieuzasadnione. Zasadniczym terminem przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości jest termin 3 letni, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 1 O.p.). Decyzja ustalająca podatek od nieruchomości za 2018 r. została wydana [...] r. a zatem przed upływem powoływanych terminów przedawnienia.

Nie było podstaw do uwzględnienia żądań skarżących sprowadzających się

do zasądzenia na ich rzecz odszkodowania. Takie żądanie możliwe jest

do uwzględnienia w sytuacji, gdy organy podatkowe pozostają w bezczynności lub przewlekle prowadzą postępowanie. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, gdyż przedmiotem skargi było merytoryczne rozstrzygnięcie — decyzja ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.

P.C.