Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 155/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Międzyzakładowej Organizacji Związkowej Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego [...]" Pracowników Sądownictwa i Prokuratury na bezczynność Prokuratora Regionalnego w Krakowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 13 czerwca 2022 r. Organizacja Związkowa ,,S". o udostępnienie w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2022 poz. 902) kopii pisma lub pism, ewentualnie innego rodzaju korespondencji przekazanej Prokuraturze Regionalnej w Krakowie lub Prokuratorowi Regionalnemu w Krakowie od Prokuratora Krajowego lub z Prokuratury Krajowej, a dotyczących wysokości środków przeznaczonych na wypłatę w 2022 roku nagród z okazji Dnia Prokuratury dla wszystkich grup zawodowych (prokuratorów, asesorów, asystentów, urzędników i innych pracowników) oraz wszelkich dyspozycji, związanych z dystrybucją tych środków.

Pismem z dnia 28 czerwca 2022 roku, na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej Prokurator Regionalny w Krakowie poinformował wnioskodawcę, że termin udzielenia odpowiedzi przedłużono do dnia 11 lipca 2022 roku. Informacja ta została przekazana wnioskodawcy tego samego dnia na adres email. Jak podał organ, powodem przedłużenia terminu była konieczność przeanalizowania zgromadzonych dokumentów pod kątem oceny ich charakteru prawnego, a także kompletności pozyskanych materiałów. Wniosek o udzielenie informacji publicznej został bowiem sformułowany bardzo ogólnie i nie dotyczył konkretnych dokumentów, co po stronie organu administracji publicznej implikowało konieczność ich poszukiwania, w oparciu o kryteria podmiotowe i przedmiotowe (tj. autora korespondencji oraz jej treść).

W dniu 29 czerwca 2022 roku Organizacja Związkowa ,,S". złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Krakowie skargę na bezczynność Prokuratora Regionalnego w Krakowie, polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 13 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie

Informacji publicznej.

Strona skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku oraz zasądzenie od organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na rzecz Organizacja Związkowa ,,S". kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.o.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem

ust. 2 i art. 15 ust. 2. W niniejszej sprawie termin ten minął dnia 27 czerwca 2022 r. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.o.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Zdaniem strony skarżącej Prokurator Regionalny w Krakowie naruszył ustawowy termin. W ciągu 14 dni od złożenia wniosku ani nie udostępnił bowiem informacji publicznej, ani nie powiadomił o nowym terminie załatwienia wniosku oraz powodach przedłużenia terminu. W piśmie przesłanym po terminie ustawowym jedynie wskazał na to, że musi przenalizować charakter wnioskowanej informacji. Zdaniem skarżącej, czynności zmierzające do rozpoznania wniosku organ winien podjąć w takim czasie, aby niezwłocznie, jednak nie później niż 14 dni rozpoznać wniosek. Podejmowanie czynności do rozpoznania wniosku dopiero po terminie ustawowym stanowi naruszenie przepisów o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 8 lipca 2022 roku (ekspediowanym w dniu 11 lipca 2022 roku) na adres email wnioskodawcy Prokurator Regionalny w Krakowie poinformował, że informacja, której wydania domaga się wnioskodawca nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że wszystkie pisma dotyczące wysokości środków przeznaczonych na wypłatę w 2022 roku nagród z okazji Dnia Prokuratury dla wszystkich grup zawodowych (prokuratorów, asesorów, asystentów, urzędników i innych pracowników), przekazane do Prokuratury z Prokuratury Krajowej stanowią dokumenty wewnętrzne. Nie kształtują one bowiem sytuacji prawnej podmiotów spoza prokuratury i nie dotyczą kwestii związanych z realizowaniem zadań publicznych przez Prokuraturę Regionalną w Krakowie, a regulują wyłącznie działania pracodawcy, związane z dodatkowymi środkami finansowymi, umożliwiającymi wypłatę nagród dla pracowników z okazji Dnia Prokuratury. Pisma te nie rozstrzygają również o sposobie wydatkowania środków publicznych, albowiem nie przesądzają ani o sposobie podziału środków, ani nawet o kwocie, która w istocie zostanie przeznaczona na ewentualne nagrody. Wnioskowana korespondencja nie zawierała także żadnych wiążących dyspozycji dla Prokuratora Regionalnego w Krakowie w zakresie przyznania podległym sobie prokuratorom i pracownikom ewentualnych nagród i stanowiła wyłącznie element pewnego procesu decyzyjnego, który dopiero w przyszłości mógł zaowocować dokumentem, służącym realizacji zadania publicznego i przesądzającym o kierunku działania organu. Jednocześnie w treści odpowiedzi Prokurator Regionalny w Krakowie wskazał na wysokość środków przeznaczonych na poczet nagród Prokuratora Krajowego pracownikom

i prokuratorom podległych Prokuratorowi Regionalnemu w Krakowie jednostek organizacyjnych prokuratury.

Z kolei w odpowiedzi na skargę z dnia 14 lipca 2022 r. Prokurator Regionalny

w Krakowie wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że bezzwłocznie przystąpił do opracowywania stanowiska, odnoszącego się do zapytania wskazanego we wniosku, w tym czynił ustalenia, jakiego rodzaju dokumenty wpłynęły do Prokuratury od Prokuratora Krajowego lub z Prokuratury Krajowej, dotyczące kwestii pozostających w zainteresowaniu wnioskodawcy.

Podał, że w dniu 28 czerwca 2022 roku, a więc dzień po upływie terminu wskazanego w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu do rozpoznania wniosku. Stanowiło to czytelną informację, że wniosek podlega rozpoznani. Sam zaś fakt, iż nastąpiło nieznaczne, wręcz zaledwie kilkunastogodzinne uchybienie ww. terminowi, nie stanowi automatycznie o pozostawaniu przez organ w bezczynności. Strona skarżąca niewątpliwie była świadoma, że jej wniosek podlega rozpoznaniu, w granicach czasowych, wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Znała także datę, do kiedy ostatecznie wniosek ten zostanie załatwiony. Zatem, zdaniem organu, wniesienie skargi w dniu 29 czerwca 2022 roku, w sytuacji gdy strona skarżąca miała pełną świadomość przedłużenia przez Prokuraturę terminu do rozpoznania jej wniosku było przedwczesne.

Organ podniósł nadto, że nie jest także uzasadniony zarzut kwestionujący powody przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej nie wskazują bowiem jakie powody opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznej są dopuszczalne. Przedłużenie terminu, wynikającego z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej winno być zatem adekwatne do zakresu złożonego wniosku. W przedmiotowej sprawie wniosek nie dotyczył konkretnego dokumentu lub dokumentów - ze wskazaniem daty ich sporządzenia lub sygnatury

i został sformułowany bardzo ogólnie. W związku z czym organ musiał podjąć czynności związane z poszukiwaniem i selekcjonowaniem korespondencji, która odpowiadałaby kryteriom zapytania o udzielenie informacji publicznej, a następnie dokonać oceny jej prawnego charakteru i zdecydować, czy uzyskane pisma

są dokumentami wewnętrznymi, czy też urzędowymi, w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazał, że wbrew zarzutom zawartym w skardze podjął czynności zmierzające do rozpoznania wniosku przed upływem terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Przede wszystkim czynił ustalenia, obejmujące czasokres 1 połowy 2022 roku, dotyczące rodzaju dokumentów, które wpłynęły od Prokuratora Krajowego lub

z Prokuratury Krajowej, a pozostających w zainteresowaniu wnioskodawcy. Wszystkie ustalenia, niezbędne do udzielenia odpowiedzi czynił w dwóch, niezależnych od siebie komórkach organizacyjnych, tj. w 4 Wydziale Organizacyjno - Sądowym oraz w 7 Wydziale Budżetowo-Administracyjnym, gdzie kierowana była korespondencja z Biura Prezydialnego Prokuratury Krajowej oraz z Biura Budżetu i Majątku Prokuratury Krajowej. Dodał, że w czerwcu 2022 roku tematy pozostające

w zainteresowaniu wnioskodawcy były w dalszym ciągu procedowane, a pisma

w opisywanej powyżej sprawie wpływały także drogą email do tut. jednostki. Na etapie końcowym organ dokonał oceny prawnej charakteru wyselekcjonowanych przez siebie dokumentów i udzielił ostatecznej odpowiedzi w terminie, określonym w piśmie z dnia 28 czerwca 2022 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje co do zasady, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.).

Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a.

Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się niezasadna. Sąd podzielił stanowisko Prokuratora Regionalnego, zgodnie z którym skarga wniesiona została przedwcześnie.

Wyjść należy od tego, że prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; która wskazuje m.in. podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).

Niesporne pozostawało w okolicznościach sprawy, że Prokurator Regionalny w Krakowie stanowi, co do zasady, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Podmioty zobowiązane zostały w ww. ustawie określone bardzo szeroko. W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazano mianowicie, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego, oraz partie polityczne. Prokurator, jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Informacje o działalności prokuratora (i podległej mu prokuratury) jako władzy publicznej, organu ochrony prawnej, są informacjami o sprawach publicznych i podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Również patrząc na wniosek skarżącej od strony przedmiotowej należało uznać, że dotyczy on informacji publicznej. Przypomnieć należy, że skarżąca zażądała od organu udostępnienia kopii pisma lub pism, ewentualnie innego rodzaju korepondencji przekazanych Prokuraturze Regionalnej w Krakowie lub Prokuratorowi Regionalnemu w Krakowie od Prokuratora Krajowego lub Prokuratora Krajowego, a dotyczących wysokości środków na wypłatę w 2022 r. nagród z okazji Dnia Prokuratury, a dotyczących wszystkich grup zawodowych (prokuratorów, asesorów, asystentów, urzędników i innych pracowników) oraz wszelkich dyspozycji związanych z dystrybucją tych środków.

Pojęcie informacji publicznej prawodawca określił w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., w myśl których informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej, stanowiąca informację o sprawach publicznych. W szczególności informację tę stanowią informacje o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., gdzie wskazano najbardziej typowe kategorie informacji publicznych. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności (wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r., III OSK 317/21, LEX nr 3184899 oraz postanowienie NSA z 1 marca 2022 r., III OSK 359/22, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu żądane przez skarżącą informacje mieszczą się w szczególności w pojęciu danych publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., tj. dokumentów urzędowych stanowiących wystąpienie organu, jak też informacji o majątku publicznym, o czym stanowi art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie znajduje w przedmiotowej sprawie zastosowania przywoływana w orzecznictwie i doktrynie koncepcja dokumentu wewnętrznego. Dokumenty wewnętrzne rozumiane są jako dokumenty, które nie przedstawiają stanowiska organu na zewnątrz, a służą jedynie wymianie, gromadzeniu materiałów do podjęcia decyzji, zajęcia stanowiska, czy uzgadnianiu stanowisk w ramach jednostki organizacyjnej (por. P. Szustakiewicz, "Problemy dostępu do informacji publicznej na tle orzecznictwa sądów administracyjnych", Samorząd Terytorialny z. 4/2015, I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Warszawa 2016, s. 206-208). W związku z tym zauważyć trzeba, że żądanie skarżącej dotyczyło pism/korespodencji przychodzącej do Prokuratora Regionalnego i jemu podległej Prokuratury od Prokuratora Krajowego i jemu podległej Prokuratury, czyli "z zewnątrz"; nie dotyczyło natomiast korespondencji wewnętrznej, wytworzonej w ramach Prokuratury Regionalnej. Dla kwalifikacji żądanych dokumentów jako informacji publicznej nie ma przy tym znaczenia pozostawanie Prokuratora Regionalnego i Prokuratury Regionalnej w zależności organizacyjnej i hierarchicznej od Prokuratora Krajowego i Prokuratury Krajowej. Dla kwalifikacji żądanych dokumentów jako informacji publicznej nie ma również znaczenia to, że nie kształtują one sytuacji podmiotów spoza prokuratury.

Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy organ (podmiot zobowiązany) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (informacja o sprawach publicznych), czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli zatem, przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku, taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej; nie wydaje się w szczególności decyzji administracyjnej. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Tym samym, nie wydaje się decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja - wbrew przekonaniu wnioskodawcy - nie posiada waloru informacji publicznej lub, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku.

Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy są następujące okoliczności: Skarżąca wystąpiła do Prokuratora Regionalnego z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej złożonym za pośrednictwem epuap w dniu 13 czerwca 2022 r. Pismem z 28 czerwca 2022 r. Prokurator Regionalny powiadomił skarżącą o tym, że na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przedłuża termin rozpoznania wniosku do dnia 11 lipca 2022 r., informując równocześnie o przyczynie przedłużenia terminu. W tym samym dniu powiadomienie zostało doręczone skarżącej, która następnie, w dniu 29 czerwca 2022 r. wniosła skargę na bezczynność Prokuratora.

Zauważyć należy w związku z powyższym, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. "Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2." Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., "Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku."

Zgodnie z powyższą regulacją Prokurator powinien udzielić odpowiedzi na wniosek z 13 czerwca 2022 r. najpóźniej w dniu 27 czerwca 2022 r. Zauważyć wypada jednak, że Prokurator w dniu 28 czerwca 2022 r. powiadomił o późniejszym terminie załatwienia wniosku i powodach opóźnienia. Czynności tej dokonał wprawdzie z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p., który nakazuje powiadomienie o powodach opóźnienia w terminie określonym w ust. 1, czyli – w okolicznościach sprawy – do dnia 27 czerwca 2022 r. Naruszenie to jednak, w ocenie Sądu, podobnie jak lakoniczność podanej podstawy przedłużenia, nie stanowi o bezskuteczności czynności powiadomienia o przedłużeniu terminu udostępnienia informacji publicznej. Należało wziąć pod uwagę, że wyznaczony przez organ termin odpowiedzi na wniosek mieścił się w ramach maksymalnego terminu udostępnienia informacji publicznej wskazanego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (dwa miesiące od dnia złożenia wniosku).

Skoro zatem skarga na bezczynność została wniesiona już 29 czerwca 2022 r., pomimo udzielonej w dniu 28 czerwca 2022 r. informacji o przedłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi do 11 lipca 2022 r., należało uznać ją za przedwczesną. Z tej przyczyny Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.