Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3030/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.27 par.1 pkt 9
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Z. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] prowadził postępowanie egzekucyjne wobec Z. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka"), na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 lutego 2015r., którym wierzyciel Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. objął należność z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2009r. w kwocie należności głównej 364.674 zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zawiadomieniem z 20 marca 2015r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności 20 marca 2015r. Pismem z 20 marca 2015r. [...] S.A. poinformował organ egzekucyjny o zablokowaniu środków na rachunku Spółki do wysokości zajęcia. Spółce powyższe zawiadomienie o zajęciu z 20 marca 2015r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 lutego 2015r. zostało doręczone w dniu 7 kwietnia 2015r.

Kolejnym zawiadomieniem z 26 marca 2015r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] w oparciu o ww. tytuł wykonawczy, dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem – [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienie zostało odebrane przez dłużnika zajętej wierzytelności w dniu 26 marca 2015r., zaś przez Spółkę w dniu 13 kwietnia 2015r.

W dniu 26 marca 2015r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] za pośrednictwem faksu wpłynęło pismo Spółki z 25 marca 2015r., w którym Spółka poinformowała o złożeniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z [...] stycznia 2015r., określającą Spółce zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2009r. w wysokości 364.674 zł wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.

Następnie w dniu 27 marca 2015r. wierzyciel Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. poinformował organ egzekucyjny, że kwota należności głównej objęta przedmiotowym tytułem wykonawczym uległa zmniejszeniu z uwagi na zaliczenie nadpłaty z tytułu podatku od towarów i usług i wynosi 330.116 zł.

W wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A., dłużnik zajętej wierzytelności przekazał kwoty, które rozliczono zgodnie z zapisem art. 115 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014r., poz. 1619 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") i w całości pokryły dochodzone należności.

Zawiadomieniami z 30 marca 2015r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] uchylił zajęcia rachunków bankowych w [...] S.A. i w [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienia zostały odebrane przez dłużników zajętych wierzytelności odpowiednio w dniu 30 marca 2015r. i w dniu 7 kwietnia 2015r., zaś przez Spółkę odpowiednio w dniu 3 kwietnia 2015r. i w dniu 7 kwietnia 2015r.

Pismem z 22 kwietnia 2015r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] odpowiadając na pismo Spółki z 25 marca 2015r. złożone za pośrednictwem faksu 26 marca 2015r., poinformował Spółkę o zakończeniu przez zapłatę postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 lutego 2015r.

W dniu 23 kwietnia 2015r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] wpłynęła skarga z 20 kwietnia 2015r. wniesiona przez Spółkę na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniem z 20 marca 2015r., którą Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] czerwca 2015r. oddalił.

Również 23 kwietnia 2015r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] wpłynęły zarzuty przy piśmie z 21 kwietnia 2015r. wniesione przez Spółkę na podstawie art. 33 pkt 3 i 6 w zw. z art. 32 i art. 26 § 5 u.p.e.a. wraz z wnioskiem o umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego, jako prowadzonego niezgodnie z prawem. W uzasadnieniu zarzutów Spółka wskazała na niedoręczenie tytułu wykonawczego, błędną kwotę dochodzonych należności i odsetek, a w efekcie nieprawidłowe wyliczenie i pobranie kosztów egzekucyjnych oraz wniosła o zwrot niesłusznie pobranych kosztów egzekucyjnych. Przedmiotowe pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 22 kwietnia 2015r.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] postanowieniem z [...] czerwca 2015r. odmówił uwzględnienia zarzutów ze względu na uchybienie terminowi do ich wniesienia.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Spółka wniosła zażalenie, w którym wskazała naruszenie art. 7, art. 9 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.; dalej "k.p.a.") w zw. z art. 32, art. 26 § 5 oraz art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

W uzasadnieniu wskazała, że cała argumentacja organu egzekucyjnego zawarta w postanowieniu odnosi się do uchybienia terminowi do wniesienia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki. Organ nie odniósł się natomiast do wniesionych zarzutów, w tym do zarzutu podstawowego polegającego na niedoręczeniu Spółce tytułu wykonawczego.

W ocenie Spółki "zasady logiki i prawidłowego rozumowania wskazują, że nie można przekroczyć terminu liczonego od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, w przypadku gdy tytuł wykonawczy nie został w ogóle Spółce doręczony. Innymi słowy, nie można przekroczyć terminu, który nawet nie rozpoczął swojego biegu." Podsumowując powyższe Skarżąca uznała, że odmowa uwzględnienia zarzutów była bezpodstawna. Ponadto Skarżąca wskazała, że podtrzymuje całą argumentację zawartą w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (Dyrektor IS) postanowieniem z [...] sierpnia 2015r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 26 § 1, art. 32 oraz art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera pouczenie o przysługującym zobowiązanemu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Z przepisu tego wynika, że zarzuty mogą być wnoszone w terminie 7 dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (doręczenia tytułu wykonawczego ze stosownym pouczeniem).

Odnosząc powyższe do sprawy organ odwoławczy wskazał, że zawiadomienie z 20 marca 2015r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem - [...] S.A. wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia 9 lutego 2015r. zaopatrzonym w klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, zawierającym pouczenie o możliwości złożenia zarzutu w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego, zostały doręczone Spółce w dniu 7 kwietnia 2015r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do przesyłki listowej. Niniejsze potwierdzenie odbioru dowodzi, że zawiadomienie z 20 marca 2015r. oraz tytuł wykonawczy opisany na przedmiotowej zwrotce numerem systemowym sprawy organu egzekucyjnego 464306, pod którym zarejestrowany był tytuł wykonawczy nr SM [...] z dnia 9 lutego 2015r. został odebrany przez osobę upoważnioną A. T. w dniu 7 kwietnia 2015r. Przedmiotowy tytuł wykonawczy dołączony do akt sprawy zawiera w rubryce H dot. potwierdzenia odbioru tytułu wykonawczego, w punkcie 1 datę doręczenia: "07.04.2015" i w punkcie 2 adnotację o sposobie doręczenia tytułu wykonawczego w postaci pieczątki o treści: "wysłano listem poleconym z zajęciem", co potwierdza datę i sposób doręczenia Spółce tytułu wykonawczego nr SM [...] z dnia 9 lutego 2015r.

W świetle powyższego organ odwoławczy nie zgodził się ze Spółką, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] nie poparł żadnym dowodem faktu doręczenia Spółce tytułu wykonawczego tym bardziej, że z treści formularza zawiadomienia z 20 marca 2015r. o zajęciu rachunku bankowego można bezspornie wywieść tożsamość numeracji systemowej organu egzekucyjnego 464306 z numeracją tytułu wykonawczego SM [...].

Organ odwoławczy powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2014r. sygn. akt II FSK 2265/12 i uznał, że nie można stwierdzić, iż zwrotne potwierdzenie odbioru nie wskazywało co znajdowało się w przesyłce, której odbiór dokumentowano. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów upłyną Spółce dnia 14 kwietnia 2015r., co oznacza, iż wniesione przez Spółkę w dniu 22 kwietnia 2014r. zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego zostały wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 27 § 1 ust. 9 u.p.e.a.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że Spółka nie zwróciła się z prośbą o przywrócenie uchybionego terminu, w związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] w postanowieniu z 29 czerwca 2015r. zasadnie odmówił uwzględnienia zgłoszonych zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia.

Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie, a także o uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 26 § 5 u.p.e.a. poprzez wszczęcie egzekucji administracyjnej wobec Skarżącej mimo niedoręczenia odpisu tytułu wykonawczego i tym samym prowadzenie nieskutecznej egzekucji, w sytuacji gdy skuteczne doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego jest warunkiem koniecznym wszczęcia i prowadzenia tego postępowania,

- art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i niewskazanie przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności dowodom dostarczonym przez Skarżącą, które potwierdzały brak doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, tj. brak oznaczenia wysyłki odpisu tytułu wykonawczego na tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz brak wpisu daty i sposobu doręczenia w rubrykach tytułu znajdującego się w aktach sprawy,

- art. 7, art. 77 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego polegające na zaniechaniu powołania na świadka osoby odbierającej korespondencję Skarżącej w dniu 7 kwietnia 2015r. A. T. celem ustalenia zawartości przesyłki poleconej wysłanej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...], w sytuacji kwestionowania doręczenia odpisu tytułu wykonawczego w tej przesyłce przez Skarżącą, która to kwestia miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego w sposób – odpowiednio - mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub też stwierdzi naruszenie prawa stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania).

Wskazać dodatkowo należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Stosowanie natomiast do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. – w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. – sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Oceniając zaskarżone postanowienie według wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszenia prawa w sposób powodujący konieczność jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] odmawiające uwzględnienia zgłoszonych zarzutów z uwagi na uchybienie terminowi do ich wniesienia.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, o czym zobowiązany musi zostać pouczony w treści tytułu wykonawczego. Termin 7-dniowy na wniesienie zarzutów biegnie od chwili doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast w myśl art. 32 u.p.e.a., organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Z powyższych przepisów wynika bezsprzecznie, że zobowiązany ma prawo wnieść zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego w ściśle określonym siedmiodniowym terminie. Termin ten upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego.

Termin ten należy do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie.

W niniejszej sprawie Skarżąca w piśmie z 21 kwietnia 2015r. (nadanym w urzędzie pocztowym 22 kwietnia 2015r.) zawierającym zarzuty wskazała, że nie został jej doręczony odpis tytułu wykonawczego nr SM [...], a co więcej przesyłając zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego na rachunku bankowym prowadzonym przez [...] S.A. również nie dołączono do niego odpisu tytułu wykonawczego. Wskazała też, że pełnomocnik Spółki 21 kwietnia 2015r. przeglądał akta egzekucyjne, w których znajdowało się 16 ponumerowanych stron i brak jest dowodu doręczenia Skarżącej odpisu tego tytułu wykonawczego. Zdaniem Skarżącej organ egzekucyjny nie wszczął zatem skutecznie postępowania egzekucyjnego, a tym samym nie mógł prowadzić skutecznej egzekucji.

W ocenie Sądu za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, że odpis tytułu wykonawczego nr SM [...] z 9 lutego 2015r. został skutecznie doręczony Skarżącej w dniu 7 kwietnia 2015r. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru (k. 7a/16 akt egzekucyjnych), z którego wynika, że przesyłka listowa adresowana do Skarżącej nadana 20 marca 2015r. została odebrana przez osobę upoważnioną w dniu 7 kwietnia 2015r. Na drugiej stronie tego potwierdzenia odbioru, na której widnieje datownik placówki oddawczej (7 kwietnia 2015r.) oraz na której wskazuje się oznaczenie pisma jakie zawiera dana przesyłka podano "[...]" a poniżej numer "[...]". Niewątpliwie na potwierdzeniu odbioru brak wskazaniu numeru tytułu wykonawczego nadawanego przez wierzyciela "[...]" (rubryka nr 1 tytułu wykonawczego). Na potwierdzeniu odbioru wskazano natomiast numer "[...]". Taki właśnie numer widnieje w prawym górnym rogu tytułu wykonawczego w rubryce "Numer systemowy sprawy organu egzekucyjnego". Jest to zatem numer jakim tytuł wykonawczy opatruje organ egzekucyjny – numer pod jakim zarejestrował ten tytuł wykonawczy organ egzekucyjny. Przy czym numer ten nadawany jest wyłącznie na tytule wykonawczym. Numerem tym nie są opatrzone inne dokumenty. Zawiadomienie o zajęciu ma nadawany swój numer, a numer systemowy sprawy organu egzekucyjnego jest wskazywany w zawiadomieniu o zajęciu obok numeru tytułu wykonawczego nadanego przez wierzyciela. Skoro na potwierdzeniu odbioru poza wskazaniem numeru zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wskazano również numer "[...]", widniejący także na tytule wykonawczym jako numer nadawany przez organ egzekucyjny, to uznać należy, że dokument potwierdzenia odbioru potwierdza doręczenie Skarżącej w dniu 7 kwietnia 2015r. dwóch dokumentów: zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i odpisu tytułu wykonawczego.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone. Nie można jednak przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie strony, że doręczenie przesyłki (czy jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, konkretnego dokumentu zawartego w przesyłce) było nieskuteczne. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym (ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi skutki prawne). W postępowaniu administracyjnym, prawne skutki są związane z doręczeniem pisma, natomiast nie jest istotne, z punktu widzenia poprawności czynności procesowych i biegu postępowania, czy adresat zapoznał się z treścią pisma (por. post. NSA z 31 marca 2010r. I FSK 1929/09 i powołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego, m.in. post. SN z 30 kwietnia 1998r. III CZ 51/98, OSNC 1998; wyrok NSA z 12 grudnia 2008r. II GSK 555/08, LEX nr 52569).

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie nie jest kwestionowana dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2010r., II FSK 619/10, post. SN z 20 kwietnia 2000r., I CZ 38/00, Biul. SN 2000, Nr 5, poz. 15). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru pism stanowiących zawartość przesyłki, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana na formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 21 maja 2010r., II FSK 619/10). Adresat przesyłki, który stwierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić (post. NSA z 31 marca 2010r., I FSK 1929/09).

Podzielić też należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 9 lipca 2014r. (II FSK 2265/12), że to w interesie odbierającego przesyłkę jest sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną.

Mając na uwadze powyższe, nie można przyjąć by w okolicznościach rozpoznawanej sprawy samo twierdzenie Skarżącej, że nie doręczono jej odpisu tytułu wykonawczego, było wystarczające do obalenia domniemania prawdziwości zwrotnego poświadczenia odbioru obu dokumentów: zawiadomienia o zajęciu oraz tytułu wykonawczego. Jak już wskazano powyżej, pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia pisma zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów skutecznie podważających skutki zwrotnego potwierdzenia odbioru spornej przesyłki, stanowiącego dokument urzędowy. W momencie odbioru przesyłki nie stwierdzono, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru, które wskazywało, że przesyłka zawierała dwa dokumenty. Późniejsze ewentualne zeznania osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, podobnie jak oświadczenie Skarżącej nie jest dowodem wystarczającym do obalenia dowodu z dokumentu potwierdzenia odbioru. Wskazać też należy, że także przy doręczaniu przesyłek przez firmy prywatne, skuteczne kwestionowanie zawartości przesyłki wymaga sprawdzenia jej zawartości w obecności doręczającego w momencie doręczenia przesyłki i kwitowania jej odbioru. Zauważenia wymaga ponadto, że Skarżąca w toku postępowania przed organami nie wnioskowała o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka, a jedynie przedstawiała fotokopie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, które tym samym były organom znane. Zauważyć należy, że z akt sprawy wynika, iż fotokopie dokumentów znajdujących się w aktach zostały sporządzone przez pełnomocnika Spółki 23 kwietnia 2015r., co potwierdza adnotacja z tej samej daty (k. 26 akt egzekucyjnych) i fakt przedłożenia tych kopii organowi dopiero przy piśmie z 23 kwietnia 2015r., a nie przy piśmie zawierającym zarzuty nadanym 22 kwietnia 2015r.

Podkreślenia wymaga, że okoliczność wysłania i doręczenia odpisu tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu potwierdzają także adnotacje poczynione na tytule wykonawczym: pieczęć "wysłano listem poleconym z zajęciem" oraz wskazana data doręczenia: "07.04.2015". W związku z argumentacją Skarżącej wskazać należy, że w przypadku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego za pośrednictwem placówki pocztowej, wskazanie w tytule wykonawczym (który pozostaje w aktach egzekucyjnych) daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego może nastąpić dopiero po otrzymaniu przez organ potwierdzenia odbioru i w tym zakresie tytuł może być uzupełniony w każdym czasie po powzięciu przez organ informacji o dacie doręczenia. Takiej adnotacji nie będzie zatem na odpisie tytułu wykonawczego doręczonego zobowiązanemu. Na odpisie tytułu wykonawczego doręczanego zobowiązanemu co do zasady nie będzie też adnotacji o wysłaniu go listem poleconym z zajęciem. Ponadto wskazać należy, że okoliczność, iż w dniu 21 kwietnia 2015r. kiedy pełnomocnik Spółki zapoznawał się z aktami sprawy zawierającymi 16 kart, nie było w tych aktach dowodu doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, nie oznacza że takiego dowodu nie ma. Jak już wskazano w aktach sprawy znajduje się przedmiotowe potwierdzenie odbioru oznaczone numerem 7a/16, co oznacza, że zostało ono dołączone do akt później. Potwierdza to też fakt, iż przedkładając przy piśmie z 23 kwietnia 2015r. wykonane 23 kwietnia 2015r. fotokopie dokumentów, Skarżąca przedłożyła również fotokopie tego potwierdzenia odbioru i dopiero w tym piśmie podniosła argumentację dot. treści potwierdzenia odbioru w zakresie opisu zawartości przesyłki. Załączenie do akt potwierdzenia odbioru w późniejszym terminie niż jego wpływ do organu, nie stanowi uchybienia przepisom postępowania. Znamienne przy tym jest w niniejszej sprawie to, że choć pełnomocnik Spółki przeglądając 21 kwietnia 2015r. akta egzekucyjne nie mógł zapoznać się z dowodem doręczenia Spółce odpisu tytułu wykonawczego (potwierdzeniem odbioru – k. 7a/16 akt, a więc jedynym dowodem z którego wynika, iż odpis tytułu wykonawczego został doręczony wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego w [...] S.A. z 20 marca 2015r.), to wnosząc zarzuty (pismo z 21 kwietnia 2015r. nadane 22 kwietnia 2015r.) Skarżąca podnosiła, że przesyłając zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego prowadzonego przez [...] S.A. nie dołączono do niego odpisu tytułu wykonawczego. W ocenie Sądu, wskazane okoliczności świadczą o niewiarygodności twierdzenia Skarżącej o niedoręczeniu jej przedmiotowego odpisu tytułu wykonawczego.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, słusznie stwierdził Dyrektor Izby Skarbowej, że w dniu 7 kwietnia 2015r. dokonano skutecznie doręczenia przesyłki zawierającej zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego oraz odpisu tytułu wykonawczego i nastąpiło to bez naruszenia przepisów postępowania w zakresie doręczeń.

Konsekwencją stanowiska organu co do skutecznego doręczenia przedmiotowej przesyłki zawierającej również odpis tytułu wykonawczego było stwierdzenie wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu. Skoro bowiem odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącej w dniu 7 kwietnia 2015r. to siedmiodniowy termin do złożenia zarzutów upłynął w dniu 14 kwietnia 2015r. natomiast zarzuty złożone przez Skarżącą zostały wniesione dopiero 22 kwietnia 2015r. Nie wniesiono również wniosku o przywrócenie terminu. W tytule wykonawczym w sposób precyzyjny pouczono natomiast zobowiązanego, że przysługuje mu w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W rozpoznawanej sprawie Sąd doszedł zatem do wniosku, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przede wszystkim należy podkreślić, że skoro zarzuty egzekucyjne zostały wniesione po terminie – to nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie. Stąd też obecnie – ani organ ani sąd administracyjny – nie mogą odnosić się do zarzucanej przez Skarżącą wadliwości tytułów wykonawczych, oznaczałoby to bowiem, nic innego jak tylko merytoryczne badanie zasadności zarzutów egzekucyjnych.

Reasumując, organ egzekucyjny zasadnie odmówił uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminowi do ich wniesienia.

Zauważyć jeszcze końcowo należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite co do określenia w jakiej formie należy rozstrzygać zarzuty wniesione po terminie. Z jednej strony przyjmuje się, że powinno się wówczas odmówić uwzględnienia zarzutu (wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2014r. I SA/Wr 1342/13) bądź pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyroki WSA w Łodzi z 21 czerwca 2016r., III SA/Łd 209/16 oraz III SA/Łd 252/16, wyrok WSA w Opolu z 18 lutego 2015r. I SA/Op 484/14). Wśród możliwych rozstrzygnięć w przedmiocie zarzutów można także wymienić: umorzenie postępowanie w przedmiocie zarzutów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 października 2000r., I SA/Ka 712/99; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 1994r. SA/Wr 1463/93.), albo nieuwzględnienie zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 1999r., I SA/Lu 722/98; wyrok WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2008r., III SA/Łd 19/08). Sądy administracyjne akceptują również tego typu rozstrzygnięcia jak: odmowa wszczęcia postępowania przez organ egzekucyjny I instancji w sprawie zgłoszonych zarzutów w związku z uchybieniem terminu do ich wniesienia (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27 listopada 2013r., I SA/Gd 1017/13).

We wszystkich tych przypadkach podkreśla się jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia zarzutów powoduje brak możliwości ich merytorycznego rozpoznania.

Abstrahując od powyższych rozważań, wskazać jednak należy, że ostatecznie wykorzystanie tej, czy innej instytucji kończącej postępowanie z powodów formalnych, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, ani na uprawnienia strony skarżącej do weryfikowania rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji, zarówno w trybie nadzoru instancyjnego, jak i w postępowaniu sądowo - administracyjnym. W sprawie nie zachodziła zatem przesłanka do wyeliminowania z obrotu orzeczeń poddanych kontroli Sądu, wskazana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Przepis ten wymaga bowiem takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka zaś zależność w sprawie niewątpliwie nie zachodzi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2016r., II FSK 93/15, CBOSA).

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał za niezasadne zarzuty podniesione w skardze.

Biorąc wszystkie powyżej przedstawione okoliczności pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.