Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 761/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietni 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2020 r., Nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu Burmistrzowi Miasta ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga Burmistrza na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2020 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Burmistrz Miasta decyzją z 25 maja 2012 r. obciążył "A. jednorazową opłatą w wysokości 272.613 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – położonych w Ł. działek nr [.] i nr [.], w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu wskazano, że Rada Miejska w uchwale z 29 lipca 2010 r. nr XL/361/2010 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta dla terenu zlokalizowanego na zakończeniu ulicy N. (Dz. U. Woj. z dnia 22 września 2010 r. Nr 117, poz. 2283) ustaliła stawkę procentową opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym na 30% wzrostu wartości nieruchomości. Burmistrz na podstawie odpisu aktu notarialnego z dnia 30 czerwca 2011 r. ustalił, że po wejściu w życie planu miejscowego "A. zbyła na rzecz B., stanowiące jej własność a położone w Ł. działki nr: [.]-[.] za łączną kwotę 48.678.000 zł. W związku z tym Burmistrz wszczął postępowanie w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości działek nr [.] oraz [.] obręb [.] w Ł. i ustalił w odniesieniu do nich wysokość opłaty planistycznej. Pozostałe działki będące przedmiotem umowy sprzedaży położone były na obszarach, dla których nie została ustalona stawka procentowa. Powołując się na art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wzrost wartości nieruchomości obliczono jako różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego, a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia nieruchomości przed jego uchwaleniem, na podstawie operatów szacunkowych z dnia 21 lutego 2012 r., sporządzonych przez rzeczoznawcę majątkowego S. G. Na tej podstawie uznano, że wzrost wartości działki nr [.] wyniósł 156 006 zł, a działki nr [.] - 752 704 zł.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 12 lipca 2012 r. uchyliło decyzję Burmistrza Miasta z 25 maja 2012 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie dokonał oceny operatu szacunkowego, a przytoczył jedynie zawarte w nim wyliczenia.

Burmistrz Miasta pismem z 23 sierpnia 2012 r. ponownie zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości i poinformował o prawie zgłaszania dowodów i wniosków oraz żądań, a decyzją z 30 stycznia 2013 r. obciążył "A. jednorazową opłatą w wysokości 272 613 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – położonych w Ł. działek nr [.] i nr [.], w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

C., w piśmie z 24 marca 2020 r. wniosła do Samorządowego Kolegium odwoławczego o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta z 30 stycznia 2013 r., wskazując, że adresatem tej decyzji powinna być B., która nabyła ww. działki na podstawie aktu notarialnego z dnia 30 czerwca 2011 r. (Rep. A nr [.]).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 20 lipca 2020 r. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta z 30 stycznia 2013 r. nr [.] w przedmiocie obciążenia "A., jednorazową opłatą w wysokości 272 613 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości – położonych w Ł. działek nr [.] i nr [.], w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało na art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, nie wyższą niż 30% wzrostu wartości nieruchomości. Chodzi przy tym wyłącznie o właściciela (użytkownika wieczystego), który był właścicielem (użytkownikiem wieczystym) nieruchomości w dacie uchwalenia lub zmiany planu miejscowego. W niniejszej sprawie, w dacie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, właścicielem działek nr [.] i nr [.] w Ł. była "A. i to ta spółka powinna być obciążona opłatą planistyczną jako dotychczasowy właściciel, który na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego otrzymał korzyść materialną, odpowiadającą związanemu z tym faktem wzrostowi wartości nieruchomości. Do niej też została skierowana decyzja Burmistrza Miasta z dnia 30 stycznia 2013 r. Jednak w dacie jej wydania była już ogłoszona upadłość obejmująca likwidację majątku dłużnika "A., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z 1 października 2012 roku, sygn. [.]. Zatem adresatem decyzji Burmistrza Miasta z 30 stycznia 2013 r. ustalającej wysokość opłaty planistycznej powinien być syndyk masy upadłości "A. Decyzja z 30 stycznia 2013 r. została zatem skierowana do niewłaściwego podmiotu, zaistniała więc przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Burmistrz Miasta w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2020 r. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zarzucił organowi:

1. naruszenie art. 156 ust. 4 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie i błędne uznanie, że decyzja została wydana w stosunku do osoby niebędącej stroną w niniejszej sprawie.

2. powołanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na przepisy prawa upadłościowego, które nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

3. naruszenie art. 61, 63-67, 144 ust. 1-3 ustawy Prawo upadłościowe poprzez ich zastosowanie w sytuacji, w której w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywało prawo upadłościowe i naprawcze i należałoby przeanalizować przepisy ustawy obowiązującej w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

4. błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na błędnym przyjęciu, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji A. znajdował się w stanie upadłości obejmującej likwidację jego majątku, a przynajmniej niepełne wyjaśnienia tej kwestii.

5. naruszenie art. 6 k.p.a., 7 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez wadliwe, niepełne i fragmentaryczne prowadzenie postępowania dowodowego polegające na dowolnym przyjęciu, że 30 stycznia 2013 roku A. znajdowała się w stanie upadłości obejmującą likwidację majątku dłużnika w sytuacji, w której brak w aktach sprawy postanowienia o uchyleniu postanowienia o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku i tym samym poczynienie tego ustalenia w sposób dowolny.

W uzasadnieniu wniesiono o zwrócenie się o wypożyczenie pełnych akt (ewentualnie kopii poświadczonych za zgodność) upadłościowych do Sądu Rejonowego [..], a po uchyleniu prowadzonych pod sygn. akt; [.] wraz ze skierowaniem zapytania, czy w tych aktach znajduje się postanowienie Sądu Odwoławczego, który na skutek zażalenia uchylił postanowienie z 1 października 2012 r. o ogłoszeniu upadłości A. obejmującej likwidację majątku. Wskazano dalej, że wnioskodawca załączył do wniosku postanowienie Sądu Rejonowego z 1 października 2012 roku, na mocy którego ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika. Jak wynika z wyjaśnień wnioskodawcy i załączonych przez niego dokumentów - postanowienie to nie uprawomocniło się. Wnioskodawca bowiem wskazał, że dnia 18 kwietnia 2013 roku na skutek przekazania przez Sąd II instancji sprawy do ponownego rozpoznania Sąd Rejonowy w sprawie o sygn. akt: [.] ogłosił w stosunku do Spółki upadłość z możliwością zawarcia układu ze skutkiem na dzień 1 października 2012 r. Postanowienie zapadło dnia 18 kwietnia 2013 roku. Nie załączono jednak postanowienia Sądu II instancji, na mocy którego uchylono postanowienie zaskarżone zażaleniem i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja mogła być natomiast wydana w czasie, w którym postanowienie o ogłoszeniu upadłości obejmującej likwidację majątku zostało uchylone. Wynika to z porównania dat. Postanowienie Sądu Odwoławczego musiało zapaść pomiędzy 1 października 2012 roku a 18 kwietnia 2013 roku, czyli w czasie wydania decyzji z dnia 30 stycznia 2013r. i nie zostało załączone. Konstatacja Kolegium, że dnia 30 stycznia 2013 roku Spółka znajdowała się w stanie upadłości obejmującej likwidację majątku spółki nie znajduje więc oparcia w materiale dowodowym. Brak pełnych akt i oparcie tak ważnego ustalenia na wybiórczo wybranych kserokopiach dokumentów, nie potwierdzających tego faktu stanowi rażące naruszenie prawa. Kolegium powinno zażądać pełnych akta postępowania upadłościowego, w szczególności postanowienia Sądu drugiej instancji, na mocy którego uchylono postanowienie Sądu Rejonowego z 1 października 2012 roku sygn. akt [.].

Zdaniem skarżącego nawet jeśli Spółka dnia 30 stycznia 2013 roku znajdowała się w stanie upadłości obejmującej likwidację majątku, to decyzja nie powinna być skierowana do syndyka. Podstawienie syndyka w miejsce upadłego odnosi się jedynie do postępowań dotyczących masy upadłości, natomiast w sprawach, które masy upadłości nie dotyczą legitymację zachowuje upadły.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że w sprawach dotyczących majątku upadłego w upadłości likwidacyjnej zachowuje on legitymację procesową oraz może być podmiotem praw i obowiązków tylko wówczas, gdy albo dany składnik mienia nie wchodzi do masy upadłości (art. 63 - 67 P.u.), albo gdy postępowania dotyczą spraw wyliczonych w art. 144 ust. 3 P.u. We wszystkich pozostałych sprawach administracyjnych legitymowany będzie nie sam upadły, ale syndyk masy upadłości. Ten właśnie podmiot jest też adresatem wydawanych aktów administracyjnych. Opłata planistyczna wchodzi do masy upadłości; jeżeli zatem upadły znajduje się w upadłości likwidacyjnej, to decyzja ustalająca opłatę planistyczną powinna być skierowana do syndyka masy upadłości, a nie do upadłego. Decyzja Burmistrza Miasta z dnia 30 stycznia 2013 r. została skierowana do A. W tym dniu była już ogłoszona upadłość obejmująca likwidację majątku dłużnika "A., na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z 1 października 2012 roku, sygn. [.]. W tej sytuacji stroną postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta nr [.] z dnia 30 stycznia 2013 r. powinien być syndyk masy upadłości A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.).

Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W orzecznictwie i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że wniesienie skargi przez nieuprawniony podmiot stanowi przyczynę jej odrzucenia, jeżeli skarga pochodzi od podmiotu, który a limine nie może być skarżącym. Mówiąc innymi słowy, chodzi tu o taki podmiot, co do którego nie zachodzi potrzeba zbadania, czy posiada on interes prawny we wniesieniu skargi, ponieważ i tak w świetle obowiązujących przepisów nie jest on legitymowany do jej wniesienia. Z tej przyczyny odrzuceniu podlegają skargi wniesione przez organ, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnym w pierwszej lub w drugiej instancji, ponieważ nie ma on legitymacji skargowej w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Powierzenie organowi administracyjnemu właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przezeń swego interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 lutego 2005 r., OSK 1017/04 (LEX nr 171164), rozważając tę kwestię na gruncie art. 50 § 1 p.p.s.a., stwierdził, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Wspomniana jednostka, jako osoba prawna, może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W powołanym wyroku stwierdzono, że: "z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego". Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby bowiem do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w danej sprawie, a mianowicie: skarżący (organ pierwszej instancji) i autor decyzji odwoławczej (organ drugiej instancji), a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji (por. NSA z 30 grudnia 2016 r., I OSK 1579/16, LEX nr 2190243). Stanowisko to zostało potwierdzone przez NSA w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15 (LEX nr 1976314), w której stwierdzono, że ilekroć przepisy prawa pozytywnego sytuują któryś z organów jednostki samorządu terytorialnego jako organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne lub podatkowe w sprawie indywidulanej, na którymś z jego etapów, tylekroć wyłączona zostaje możliwość dochodzenia przez tę jednostkę ochrony jej interesu prawnego na drodze zarówno postępowania sądowego, jak i administracyjnego.

Podobnie kształtuje się interes prawny gminy w dopuszczalności kwestionowania decyzji organu odwoławczego wydanych w postępowaniu nadzorczym prowadzonym na podstawie art. 156 i nast. k.p.a. wobec decyzji organu tej gminy. Nie ma bowiem prawnego znaczenia, czy decyzja organu jednostki samorządu terytorialnego jest poddawana kontroli przez organ odwoławczy w zwykłym toku instancji i następnie przez sąd administracyjny, czy też decyzja ta jest poddawana kontroli w procesowo odrębnym postępowaniu nadzorczym, prowadzonym na podstawie art. 156 i nast. k.p.a. Procesowa odrębność postępowania nadzorczego i brak występowania w nim organu jednostki samorządu terytorialnego w roli organu pierwszej instancji (lub szerzej - w roli organu uczestniczącego w wydawaniu decyzji w tym postępowaniu) nie zmienia więc zakresu uprawnień jednostki samorządu terytorialnego wynikających z przyznania jej przymiotu strony w tym postępowaniu wobec uprawnień wynikających z przyznania jej legitymacji do występowania, jako strona, w zwykłym postępowaniu instancyjnym, w którym organ tej jednostki wydaje decyzję w pierwszej instancji. Jednostka samorządu terytorialnego, nie mogąc bowiem oddziaływać na sposób rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej przez organ wykonawczy tej jednostki oraz przez organ odwoławczy działający w zwykłym toku instancji, mogłaby po zakończeniu zwykłego postępowania administracyjnego, powołując się na swój interes prawny i wynikającą z tego legitymację bycia stroną w odrębnym postępowaniu nadzorczym, wnioskować o wszczęcie i przeprowadzenie takiego postępowania w celu skontrolowania zarówno ostatecznej decyzji swojego organu, jak również ostatecznej decyzji organu odwoławczego, jeżeli sprawa zostałaby ostatecznie rozstrzygnięta przez organ odwoławczy. W ten sposób jednostka ta mogłaby wejść w polemikę prawną nie tylko z rozstrzygnięciem swojego organu, ale mogłaby również w ten sposób kwestionować rozstrzygnięcie organu odwoławczego zwłaszcza wtedy, gdy rozstrzygnięcie organu odwoławczego byłoby odmienne od rozstrzygnięcia organu tej jednostki samorządu terytorialnego. Wszystko to prowadzi do wniosku, że Gmina i reprezentujący ja organ wykonawczy, nie jest stroną tego postępowania nadzorczego. Powyższe nie pozbawia gminy środków ochrony prawnej, szczególnie służących przeciwdziałaniu ewentualnemu naruszeniu jej interesu przez organy administracji w sposób nie wynikający z przepisów obowiązującego prawa. Po pierwsze, organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa), a w toku postępowania mają obowiązek stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiać sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). Wydając rozstrzygnięcie organy administracji mają więc obowiązek w równym stopniu uwzględnić interesy wszystkich, których rozstrzygnięcie to dotyczy, ale wyznacznikiem kształtu tego rozstrzygnięcia ma być przede wszystkim przepis prawa niezależnie od stopnia ingerencji i kształtowania tym rozstrzygnięciem interesu wszystkich jego adresatów. Po drugie, na co zwraca się szczególną uwagę w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i sądów administracyjnych, gmina zawsze może inicjować podjęcie stosownych działań przez prokuratora, jako organ ochrony praworządności, określone w art. 182, art. 183 ust. 1 i art. 184 § 2 i 3 k.p.a., a także w art. 50 § 1 p.p.s.a.

Stanowisko wyżej zaprezentowane znalazło odzwierciedlenie w najnowszym orzecznictwie NSA, utrwalającym stanowisko wynikające z wcześniej ukształtowanej w tym zakresie linii orzeczniczej (por. wyrok NSA z 24 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1451/20, CBOSA).

Podzielając w pełni przytoczone poglądy i wywody na gruncie niniejszej sprawy wskazać też trzeba, że uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest przede wszystkim wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona jednak ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu.

Rozpoznając niniejszą sprawę i mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że Burmistrz Miasta jako organ gminy, który wydał decyzję o ustaleniu opłaty planistycznej, której nieważność stwierdzono ostatecznie zaskarżoną w sprawie decyzją, nie może być stroną niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, a jego skarga jako niedopuszczalna z uwagi na brak legitymacji skargowej podlegała, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzuceniu.

Występuje tu bowiem taka zależność, że Burmistrz Miasta, w oparciu o przepisy prawa materialnego, był uprawniony, jako organ jednostki samorządu terytorialnego, do prowadzenia postępowania administracyjnego i władczego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia opłaty planistycznej. Skoro Burmistrz działał jako organ administracji uprawniony do określenia praw i obowiązków strony w decyzji ustyalającej opłatę w toku postępowania zwykłego, to również w odniesieniu do rozstrzygnięć podjętych na późniejszym etapie postępowania, w tym wypadku, nadzwyczajnego, mającego za przedmiot kwestię nieważności tej decyzji, nie może dochodzić ochrony interesu prawnego reprezentowanej jednostki samorządu terytorialnego w drodze postępowania sądowego. W zakresie, w jakim pełni on funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnej gminy jako osoby prawnej, nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ gminy w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje bowiem kosztem jej uprawnień procesowych. Oznacza to, że Burmistrz Miasta, który rozstrzygał sprawę opłaty planistycznej jako organ pierwszej instancji, i który działa jako organ reprezentujący gminę, nie ma legitymacji skargowej w niniejszej sprawie.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną. O zwrocie z urzędu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.