Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 320/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 3 pkt 1 i pkt 8, art. 267 pkt 1, art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 1 i 3, art. 272 ust. 1, art. 274, art. 300, art. 552 ust. 2 pkt 2, ust. 2a pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 2a
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 7a, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. znak: [...] Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie określił Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna w C. opłatę zmienną za pobór wód podziemnych.

Jak wynika z akt sprawy 8 stycznia 2021 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w S. (dalej jako: "PGW WP Zarząd Zlewni w S."), na podstawie przepisu 272 ust. 17 Prawa wodnego w związku z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym przez Prezydenta Miasta C. decyzją z [...] marca 2014 r., zmienionym [...] grudnia 2017 r. ustaliło, w formie informacji Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna w C., za okres III kwartału 2019 r. opłatę zmienną w wysokości 85362 PLN. Opłatę obliczono jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody (0,115 zł za 1 m3) pomnożonej przez współczynnik różnicujący odpowiadający procesowi uzdatniania (2) i ilości pobranych wód podziemnych (371138 m3). Wysokość jednostkowej stawki opłaty zmiennej została określona w § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia. Do ustalenia wysokości opłaty przyjęto współczynnik różnicujący dla wód, które nie podlegają żadnym procesom uzdatniania lub podlegają wyłącznie dezynfekcji lub demineralizacji albo innym procesom niewymienionym w pkt 2-5 (§ 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia).

W reklamacji Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna w C. (dalej w skrócie "PWiK Okręgu [...] S.A" lub "Przedsiębiorstwo"), reprezentowane przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego nie zgodziło się z wysokością opłaty ustalonej w informacji i wniosło o jej uchylenie w całości. Zdaniem reklamującego przedmiotowy pobór wody powinien zostać zwolniony z opłaty zmiennej, ponieważ ujmowanie wód podziemnych następuje w celu odwodnienia terenu B. Naliczona opłata zmienna dotyczy wody pobieranej ze studni głębinowych służących odwodnieniu budynku B sp. z o.o. w C.. Przedsiębiorstwo zaznaczyło, że powyższy fakt potwierdzają zapisy pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r., zmienionego [...] grudnia 2017 r. W związku z powyższym, w przypadku tego pozwolenia nie mamy do czynienia z usługą wodną poboru wód podziemnych lub powierzchniowych w rozumieniu art. 35 ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego, ale usługą trwałego odwodnienia gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych w granicach administracyjnych miast w rozumieniu art. 35 ust. 3 pkt 8 tejże ustawy. W związku z powyższym, zdaniem odwołującego, wskazana w informacji z 8 stycznia 2021 r. podstawa prawna naliczenia opłaty zmiennej tj. art. 272 ust. 1 i 2 Prawa wodnego w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku. Dodatkowo reklamujący zwrócił uwagę, że nawet gdyby przyjąć, iż w sprawie mamy do czynienia z poborem wód, cel tego poboru jakim jest odwodnienie nie został wskazany w katalogu zawartym w art. 274 Prawa wodnego, w którym znajdują się cele poboru i uzależnione od nich stawki opłat. Wobec tego, w takim przypadku również nie byłoby podstawy prawnej do naliczenia opłat w sposób wskazany w kwestionowanej informacji. PWiK Okręgu [...] S.A. zaznaczyło, że pobierana woda jest niskiej jakości i gdyby faktycznie miała być pobierana do celów związanych ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę konieczne byłoby jej dodatkowe uzdatnienie. Konsekwentnie kwestionując podstawę prawną naliczenia opłaty nie zgodzono się z zastosowanym w informacji współczynnikiem różnicującym 2, przewidzianym w § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia.

Powołaną na wstępie decyzją z [...] r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: "Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. PGW WP"), na podstawie art. 14 ust. 6 pkt 2, art. 273 ust. 6, art. 272 ust. 1 i art. 552 ust. 2 pkt 2, ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. poz. 310 z późn.zm. - dalej w skrócie "Prawo wodne") oraz § 5 ust. 1 pkt 27 lit a, i § 5 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 2502 - dalej w skrócie "rozporządzenie") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej w skrócie "k.p.a.") w zw. z art. 14 ust. 2 Prawa wodnego oraz art. 63 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.) w zw. z art. 300 ust 1 Prawa wodnego, określił Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna w C., za okres 1 lipca 2019 r. - 30 września 2019 r., tj. III kwartału 2019 r. opłatę zmienną w wysokości 85362 PLN za pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego na działce nr ew. 16/7, obręb [...], gm. M. C. - ujęcie podstawowe "C".

W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że nie uznał reklamacji PWiK Okręgu [...], gdyż informacja ustalająca wysokość opłaty zmiennej za okres 1 lipca 2019 r. - 30 września 2019 r., tj. III kwartału 2019 r. za usługi wodne z 8 stycznia 2021 r., została ustalona w oparciu o dane przedstawione w oświadczeniu podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej z pobór wód podziemnych, zawierające informacje o ilości i jakości pobranej wody podziemnej z ujęcia podstawowego "C", przesłanym przez PWiK Okręgu [...] wraz z pismem z 6 maja 2019 r.

Zdaniem organu błędne jest stanowisko reklamującego, że przedmiotowy pobór wody powinien zostać zwolniony z opłaty zmiennej, ponieważ ujmowanie wód podziemnych następuje w celu odwodnienia terenu C sp. z o.o. Wskazując na art. 270 ust. 3 Prawa wodnego organ wyjaśnił, że pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r., zmienione decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] grudnia 2017 r., wydane zostało na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 37 pkt 1 ówcześnie obowiązującej ustawy Prawa wodnego. Podstawa prawna przedmiotowej decyzji wskazuje, że pozwolenie wodnoprawne udzielone zostało w zakresie szczególnego korzystania z wód (art. 122 ust. 1 pkt 1). Art. 37 pkt 1 stanowił, że szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych. W podstawie prawnej nie wskazano, aby pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone na podstawie przepisu art. 122 ust. 1 pkt 8, który odnosił się do odwodnienia obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych. W decyzji nie odniesiono się również do przepisu art. 124 pkt 6 obowiązującej na dzień wydania pozwolenia wodnoprawnego ustawy Prawa wodnego, który stanowił, że pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane na odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 562/20, PWiK Okręgu [...] S.A. "nie kwestionował zapisów pozwolenia wodnoprawnego, w tym powołanej w nim podstawy prawnej, wskazującej na pobór wód podziemnych, nie wnosił o zmianę pozwolenia na dotyczące usługi w postaci odwodnienia obiektów budowlanych nawet podczas zmiany decyzji w 2017 r." W myśl art. 16 § 1 k.p.a., pozwolenie wodnoprawne, na podstawie którego została wystawiona powyższa opłata jest decyzją ostateczną obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie uchylona lub zmieniona przez nową, podjętą na podstawie odpowiedniego przepisu, decyzję. Wydanie nowej decyzji jest więc jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej (tu pozwolenia wodnoprawnego wydanego decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r., zmienionego decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] grudnia 2017 r.) jej mocy obowiązującej. Z przepisów tych wynika domniemanie mocy obowiązującej decyzji administracyjnej. Trwałość decyzji ostatecznych należy rozumieć w ten sposób, że dopiero konkretny przepis ustawowy może przewidywać ich zmianę, uchylenie czy stwierdzenie nieważności. W pozostałych wypadkach decyzje ostateczne zawsze obowiązują.

Organ podkreślił w dalszej kolejności, że pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone "po rozpatrzeniu wniosku Pana G.N. występującego w imieniu Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna w C. ul. D 14/20 w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych w ramach prowadzonego odwodnienia budynku B (...)". Zgodnie z zapisami pkt. I pkt. 3 decyzji Prezydent Miasta C. udzielił Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna w C. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego na działce nr ew. 16/7, obręb 228, gm. M. C., w ramach prowadzonego odwodnienia obiektu budowlanego, tj. budynku B. W pozwoleniu wodnoprawnym jako cel prowadzenia poboru ustalono odwodnienie budynku z wykorzystaniem wody dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych. Niniejszą decyzją ustanowiono również strefy ochronne dla poszczególnych studni, a w pkt. III wprowadzono zakazy, nakazy i ograniczenia obowiązujące na obszarze objętym ustanowioną strefą ochrony bezpośredniej ujęcia wód podziemnych. W pkt. IV pkt. 7 lit. c) decyzji organ wydający pozwolenie wodnoprawne nałożył na uprawnionego obowiązek polegający na wykonywaniu badań jakości wody pobieranej z ujęcia z częstotliwością min. 2 razy w roku, w zakresie zgodnym z obowiązującymi przepisami prawnymi dotyczącymi jakości wody przeznaczonej do spożycia. Natomiast w pkt. IV pkt. 10 wyraźnie wskazano, że w przypadku zmiany wielkości poboru jak również zmiany użytkownika ujęcia należy powiadomić organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód. W uzasadnieniu decyzji, na stronie 5, zaznaczono że "Prowadząc odwodnienie, PWiK Okręgu [...] musi uzyskać pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych". Natomiast na stronie 6 niniejszej decyzji wskazano, że "PWiK Okręgu [...] jako zakład prowadzący odwodnienie w całości wody te zagospodarowuje. Część wód wykorzystywana jest jako woda pitna, natomiast część jako woda przemysłowa. Ze studni, woda kierowana jest do rurociągu zbiorczego, a następnie do stacji uzdatniania wody. Przed stacją znajduje się odejście rurociągu odprowadzającego wodę do sieci przemysłowej. Rozdział wody odbywa się na zasadzie aktualnego zapotrzebowania oraz koniecznego poboru wynikającego z potrzeb odwodnienia. Stacja uzdatniania składa się ze zbiornika wody surowej, instalacji ozonowania, filtrów pośpiesznych i chlorowania". Również czas obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego został określony na podstawie art. 127 ust. 2 obowiązującej na dzień wydania pozwolenia ustawy Prawa wodnego, a przepis ten odnosi się do pozwoleń wodnoprawnych na szczególne korzystanie z wód. Biorąc powyższe pod uwagę decyzja Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r., zmieniona decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] grudnia 2017 r., została wydana na podstawie przepisów ustawy Prawa wodnego w zakresie szczególnego korzystania z wód, natomiast odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych jest rodzajem działalności, nie stanowiącym szczególnego korzystania z wód. Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 1 obecnie obowiązującej ustawy Prawa wodnego, pobór wód podziemnych stanowi usługę wodną inną niż trwałe odwodnienia gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych w rozumieniu art. 35 ust. 3 pkt 8 tejże ustawy. W myśl art. 270 ust. 3 Prawa wodnego opłaty zmiennej za usługi wodne nie ponosi się w przypadku odprowadzenia do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast.

Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w S. PGW WP, w związku ze złożoną reklamacją, w której zarzucono przyjęcie niewłaściwej usługi wodnej jako podstawy do ustalania opłaty zmiennej, pismem z 10 lutego 2021 r., wezwał PWiK Okręgu [...] S.A. do złożenia korekty oświadczenia. W wezwaniu zaznaczono, że opłata zmienna została obliczona na podstawie danych przesłanych przez podmiot w oświadczeniu, który należało wypełnić w przypadku poboru wód podziemnych lub powierzchniowych. Uwzględniając uwagę zawartą w kolumnie nr 4 przedmiotowego wykazu o treści "Pobór wody zwolniony z opłaty zmiennej na podstawie art. 270 ust 3 Prawa wodnego", poproszono o wskazanie ilości wód pobranych z odwodnienia terenu Zakładu B C., które są odprowadzane do wód oraz o wskazanie pozwolenia, na podstawie którego realizowane jest przedmiotowe odprowadzenie.

W odpowiedzi PWiK Okręgu [...] S.A, pismem z 11 lutego 2021 r., podtrzymało swoje stanowisko, zgodnie z którym w przypadku ujęcia wody obsługującego B stosując przepisy Prawa wodnego (art. 34) mamy do czynienia z procesem odwadniania gruntów tożsamym ze szczególnym korzystaniem z wód, stanowiącym usługę wodną opisaną w art. 35 ust. 3, pkt 8 Prawa wodnego tj. trwałe odwadnianie gruntów. Przedsiębiorstwo oświadczyło również, że funkcjonowanie ujęcia objętego decyzją stanowi usługę wodną nie podlegającą opłacie zmiennej, wobec czego nie znajduje uzasadnienia dla dokonywania korekt oświadczeń co do celów zużycia wody pochodzącej z odwodnienia obiektu WBG.

Wobec powyższego organ zauważył, że zasadność ustalenia powyższej opłaty zmiennej rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt. II SA Łd 562/20, w którym to Sąd stwierdził, iż "lektura zaskarżonej decyzji uzasadnia wniosek, że organ szczegółowo przeanalizował treść udzielonego stronie przez Prezydenta Miasta C. pozwolenia wodnoprawnego z [...] marca 2014 r., znak: [...], zmienionego następnie decyzją tego organu z [...] grudnia 2017 r., dochodząc do trafnej konkluzji, że przedmiotem udzielonego pozwolenia wodnoprawnego jest pobór wód podziemnych, a nie jak twierdzi Przedsiębiorstwo trwałe odwodnienie gruntów", co stanowi dostateczną podstawę do ustalenia z tego tytułu opłaty zmiennej za okres od 1 lipca 2019 r. - 30 września 2019 r., tj. III Kwartału 2019 r. Rozstrzygnięcie to było następstwem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 3200/19 z 26 maja 2020 r., którym to uchylony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 lipca 2019 r., sygn. akt. II SA Łd 47/19 i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. Mając powyższe na względzie organ określił wysokość opłaty zmiennej za okres 1 lipca 2019 r. - 30 września 2019 r., tj. III kwartału 2019 r., która wynosi 85362 PLN, za pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego na działce nr ew. 16/7, obręb 228, gm. M. C. - ujęcie podstawowe "C". Opłata za pobór wód podziemnych została obliczona zgodnie z art. 272 ust. 1 Prawa wodnego jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty zmiennej do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody (0,115 zł za 1 m3) pomnożonej przez współczynnik różnicujący odpowiadający procesowi uzdatniania (2) i ilości pobranych wód podziemnych (371138 m3), która po zaokrągleniu stanowi kwotę 85362 PLN.

W skardze na powyższą decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] Spółka Akcyjna w C. reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniosło o jej uchylenie i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 272 ust. 1 i 2 oraz 35 Prawo wodne, polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z usługą wodną poboru wód podziemnych lub powierzchniowych, a nie faktycznie wykonywaną usługą trwałego odwadniania gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych w granicach administracyjnych miast oraz pominięciu faktu, że woda pochodząca z ujęcia obciążonego opłatą zmienną jest retencjonowana, a w konsekwencji bezpodstawnym dopuszczeniem do naliczenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 274 Prawa wodnego i określenie celu poboru wody stanowiącego podstawę naliczenia opłaty zmiennej, który jest sprzeczny z zapisami pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla ujęcia "C",

3) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 552 ust. 2 pkt 2, ust. 2a pkt 2 Prawa wodnego poprzez nieuprawnione ustalenie podstawy naliczenia opłaty zmiennej oraz rozporządzenia, polegające na błędnym ustaleniu celu zużycia i należnej stawki opłaty;

4) naruszenie art. 2a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325), zgodnie z którym niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika,

5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7a § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony w sytuacji, kiedy istnieją wątpliwości co do treści normy prawnej a przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku,

6) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy nie wykonano obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego mającego wpływ na treść wydanej decyzji i ustalenie podstawy naliczenia opłaty zmiennej.

Zdaniem strony skarżącej ustalenie opłaty zmiennej w niniejszym postępowaniu jest błędne co do zasady, albowiem w istocie mamy do czynienia z innymi usługami wodnymi (odwadnianiem i retencjonowaniem). Z ostrożności procesowej strona wskazała, że ustalenie tej opłaty wiąże się z zastosowaniem właściwej stawki, do czego niezbędne jest wskazanie celów, do których wykorzystywana jest woda z poboru. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni wskazał, że cele zużycia zostały ustalone na podstawie informacji przedłożonej przez skarżącego, pomijając zupełnie fakt, iż wyjaśnienia te były wycofane i prostowane na dalszych etapach postępowania. Jednakże przyjęcie założenia, iż woda uzyskiwana z ujęcia "C" wykorzystywana jest do celów, o których mowa powyżej jest sprzeczne z zapisami pozwolenia wodnoprawnego, na podstawie którego działa ujęcie, nie jest również poparte żadnymi ustaleniami faktycznymi np. pochodzącymi z działań kontrolnych przeprowadzonych przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję. W szczególności organ nie podjął żadnej próby weryfikacji informacji przedkładanych a następnie prostowanych przez stronę (co jak podnoszono było spowodowane błędną interpretacją przepisów nowej ustawy Prawo wodne). Jak wynika z zapisów pozwolenia wodnoprawnego (I pkt 3 pp.b) celem prowadzenia poboru jest odwodnienie budynku, z wykorzystaniem wody dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych. Trzeba zauważyć, że taki cel (odwadnianie) w ogóle nie znalazł się w katalogu celów poboru wody wymienionych w art. 274 Prawa wodnego, jak również przepisów wykonawczych wydanych na jego podstawie, dlatego należy uznać, że organ naruszył przepisy ustawy ustalając opłatę zmienną przyjmując cel poboru wody, który nie wynika ani z zapisów pozwolenia wodnoprawnego mającego stanowić podstawę ustalenia opłaty zmiennej, ani jakichkolwiek ustaleń faktycznych dokonanych przez organ przed wydaniem decyzji w tej sprawie.

Autor skargi podkreślił, że istotą funkcjonowania ujęcia "C" jest odwadnianie obiektu WBG. Organ w swoim rozstrzygnięciu pomija fakt, iż woda pochodząca z odwodnienia jest przesyłana do technologicznych zbiorników retencyjnych, skąd po zmieszaniu z wodami deszczowymi częściowo trafia do pobliskich zakładów. Jedynie ok 30% wody może trafiać do odbiorców, którzy wykorzystują ją w swojej działalności, natomiast pozostała trafia do w/w. zbiorników retencyjnych. Powracając do kwestii sposobu wykorzystywania wody z odwodnienia autor skargi poinformował, że woda pochodząca ze studni odwadniających krąży w obiegu zamkniętym i nie jest wprowadzana do wód. Służy ona uzupełnieniu wody bezpowrotnie zużytej przez zakłady przemysłowe i wód pochłodniczych odprowadzanych do kanalizacji deszczowo-przemysłowej należącej do przedsiębiorstwa. Powyższe fakty prowadzą do wniosku, że nie ma podstaw prawnych do naliczania opłaty zmiennej również z tego powodu, iż Prawo wodne nie przewiduje możliwości jej naliczenia w przypadku usługi retencjonowania wód. Z dalece posuniętej ostrożności procesowej autor skargi podniósł, że nawet gdyby uznać, że w przypadku ujęcia "C" mamy do czynienia z usługą poboru wód podziemnych (czemu skarżący konsekwentnie zaprzecza) a nie odwadnianiem obiektu przemysłowego, to w zaskarżonej decyzji w nieuprawniony sposób ustalono ilość wody, która według organu została wykorzystana do innych celów (poboru i uzdatniania wody). W ocenie skarżącego organ dopuścił się w tym przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 552 ust. 2 pkt 2, ust. 2a pkt 2 Prawa wodnego tj. nieuprawnione ustalenie podstawy naliczenia opłaty zmiennej. Zgodnie z brzmieniem ust. pkt 2 tego przepisu ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych, natomiast zgodnie z ust. 2a pkt 2 ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje również na podstawie oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały. Jeżeli chodzi o te ostatnie oświadczenia, to skarżący konsekwentnie składał takowe w trybie przewidzianym w ustawie i przepisach wykonawczych i w każdym z nich zaznaczał, że woda z ujęcia jest efektem odwadniania i nie podlega opłacie zmiennej. Tak więc nie ma tu mowy o informacji przedłożonej w trybie art. 552 ust. 2a pkt 2, która mogłaby stanowić uprawnioną podstawę do naliczenia opłaty zmiennej. Jeżeli chodzi o zapisy zawarte w ust. 2 pkt 2 tego przepisu tj. ustalenie wielkości opłaty na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych to należy jednoznacznie stwierdzić, że organ nie dokonywał żadnych pomiarów odnośnie ilości wody pobranej z ujęcia objętego decyzją, która mogłaby być wykorzystana do celów wskazanych w decyzji tj. pobór, uzdatnianie i dostarczanie wody. Ilość taka nie wynika również z pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego ujęcia "C", tak więc organ nie mógł jej ustalić dokonując przeglądu tegoż pozwolenia. W istocie w momencie wydawania zaskarżonej decyzji Dyrektor Zlewni w S. nie posiadał informacji uzyskanej od strony w trybie przewidzianym w art. 552 ust. 2a pkt 2 wraz z przepisami wykonawczymi. Dodatkowo organ nie posiadając żadnych danych czy to uzyskanych w przewidzianym trybie od przedsiębiorstwa czy uzyskanych na podstawie kontroli lub pomiarów przeprowadzonych w ramach posiadanych uprawnień ustalił, że całość wody pochodzącej z ujęcia "C" jest wykorzystywana do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody i zastosował § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek. Na marginesie pełnomocnik strony skarżącej zwrócił uwagę, że decyzja zawiera wewnętrzną sprzeczność, skoro organ przyjmuje współczynnik różnicujący dla wody, która jak sam potwierdza nie podlega uzdatnianiu, a jako cel wskazuje proces, w którym woda jest pobierana, uzdatniana i dostarczana. Dodatkowo organ wskazał ten cel, pomimo że nie wynika on z żadnych dokumentów przedłożonych przez stronę ani ustaleń poczynionych przez organ na podstawie przeprowadzonych kontroli lub pomiarów. Podsumowując tą część rozważań pełnomocnik stwierdził, że organ nie tylko naruszył postanowienia art. 552 Prawa wodnego stosując podstawę wyliczenia, której nie ma w tym przepisie, ale także nie przeprowadził w należyty sposób postępowania, które pozwoliłoby na dokładne ustalenie podstawy naliczenia opłaty zmiennej, ze wskazaniem w rzetelny sposób celów do jakich miałaby być wykorzystywana woda z ujęcia objętego decyzją.

W ocenie skarżącego organ wydający zaskarżoną decyzję nie przeprowadził w odpowiedni i wyczerpujący sposób postępowania dowodowego, które pozwoliłoby na ustalenie faktycznych okoliczności mających wpływ na podstawę naliczenia opłaty zmiennej za pobór wód, nie mówiąc już o jej wysokości. W szczególności nie przeprowadzono postępowania kontrolnego, którego przedmiotem byłaby gospodarka wodna dotycząca wód pochodzących z odwodnienia obiektu WBG. Organ, pomimo że posiada ustawowe upoważnienie do przeprowadzania postępowań kontrolnych w żaden sposób nie weryfikował twierdzeń skarżącego odnośnie obiegu wody pochodzącej z ujęcia "C". Gospodarka tego ujęcia nie była również przedmiotem kontroli przeprowadzanej przez pracowników Wód Polskich w dniach 13-14 lutego 2020 r. w przedsiębiorstwie skarżącego. W jej ramach zbadano funkcjonowanie innych ujęć, co do których nie było wątpliwości, że służą one poborowi wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, natomiast pominięto ujęcie będące przedmiotem zaskarżonej decyzji, pomimo że już pobieżna analiza jego zapisów prowadzi do wniosku, że mamy w tym wypadku do czynienia ze specyficznym, unikalnym układem technologicznym, w sposób oczywisty różniącym się od innych ujęć wody, w przypadku których pobierana woda trafia do sieci ogólnej przedsiębiorstwa (lub w niektórych przypadkach krąży w mniejszych, zamkniętych obiegach) celem dostarczenia jej odbiorcom w ramach zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Przedstawiciele Wód Polskich mieli świadomość tych faktów, bowiem w trakcie prowadzonej kontroli toczyło się już postępowanie w sprawie skargi strony dotyczącej naliczenia opłaty stałej za pobór wód z ujęcia "C", w którym zwracano uwagę na te same fakty i podnoszono analogiczne argumenty jak w niniejszej skardze. Autor skargi zwrócił uwagę, że wydany w tamtej sprawie wyrok WSA w Łodzi w sprawie II SA/Łd 562/20 z dnia 18-11-2020 r., powoływany także w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie, jest nieprawomocny, a jego rozstrzygnięcie zostało w całości zaskarżone skargą kasacyjną z 02-03-2021 r. Tak więc zaskarżona decyzja zawiera uchybienia procesowe, które miały miejsce w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie, co skutkowało obciążeniem skarżącego opłatą, która nie jest należna w przypadku wody pochodzącej z odwodnienia WBG. Z dalece posuniętej ostrożności procesowej strona podniosła, że nawet gdyby przyjąć, że faktycznie jest ona pobierana celem dostarczenia odbiorcom i w związku z tym można by mówić w jej przypadku o poborze wód (co skarżący konsekwentnie kwestionuje) należałoby ustalić, jaka część wody jest wykorzystywana w taki sposób, a jaka jest retencjonowana w zbiornikach stanowiących element obsługi terenów należących uprzednio do Huty C. Tak więc w niniejszej sprawie podstawą ustalenia opłaty zmiennej były jedynie zapisy pozwolenia wodnoprawnego, niepoparte ustaleniami faktycznymi odnośnie funkcjonowania ujęcia wody "C", a konkretnie sposobu zagospodarowania wód pochodzących z odwodnienia WBG. Takie działanie organu nie może stanowić zgodnej z przepisami podstawy ustalenia opłaty. Reasumując zarzuty zawarte w niniejszej skardze jej autor podtrzymał pogląd, zgodnie z którym nie jest możliwe jednoznaczne zaklasyfikowanie funkcjonowania ujęcia wody "C" przy zastosowaniu obecnie obowiązującego katalogu usług wodnych zawartego w art. 35 Prawa wodnego. Pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko, zgodnie z którym istotą jego funkcjonowania jest odwadnianie obiektu WBG, co prowadzi do wniosku, że nie ma podstaw do naliczania opłaty zmiennej za wodę pochodzącą z tego ujęcia. Podobne konsekwencje prawne ma fakt, że woda ta kierowana jest do zbiorników retencyjnych będących w posiadaniu strony, gdzie wykorzystywana jest do procesów technologicznych, w tym chłodzenia wód pochodzących z procesów produkcyjnych zakładów związanych z produkcją hutniczą. Z drugiej strony odmienne stanowisko prezentuje organ w zaskarżonej decyzji. Skoro jednak istnieją wątpliwości w tym zakresie powinny one być rozstrzygane na korzyść skarżącego, co wynika nie tylko z zapisów zawartych w art. 7a §1 k.p.a., ale także odpowiednio stosowanych przepisów ordynacji podatkowej, bowiem zgodnie z przyjęta linią orzeczniczą w stosunku do opłat wynikających z ustawy Prawo wodne należy stosować reguły wykładni charakterystyczne dla prawa podatkowego, gdyż ciężary wynikające z tej ustawy mają charakter danin publicznych. Zaskarżona decyzja narusza zasadę in dubio pro tributario zawartą w art. 2a Ordynacji podatkowej. W sytuacji gdy interpretacja zgromadzonego materiału dowodowego, przede wszystkim w postaci pozwolenia wodnoprawnego, prowadzi do wniosku, że możemy mieć do czynienia z dwoma usługami wodnymi (a nawet trzema wliczając w to retencjonowanie wody) zastosowanie odpowiednich przepisów o charakterze podatkowym powinno odbyć się w sposób korzystniejszy dla podatnika.

Abstrahując od kwestii naruszenia przepisów stanowiących o dopuszczalności naliczenia opłaty zmiennej pełnomocnik strony skarżącej zauważył, że takie stanowisko Wód Polskich stanowi przejaw nadmiernego fiskalizmu i obciążania podatnika ponad cele, które miały przyświecać ustawodawcy przy wprowadzaniu nowego prawa wodnego, mającego być według niego realizacją założeń Ramowej Dyrektywy Wodnej Parlamentu Europejskiego i Rady. System opłat za usługi wodne został, w duchu Ramowej Dyrektywy Wodnej, oparty na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych, co oznacza, że ma tylko za zadanie zapewnienie państwu dochodów umożliwiających pokrycie kosztów usług wodnych, z których korzystają podmioty.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 26 sierpnia 2021 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko, zgodnie z którym istotą i celem funkcjonowania ujęcia "C" jest odwadnianie obiektu przemysłowego tj. B byłej Huty C., a co za tym idzie opłata zmienna za pobór wód w obowiązującym stanie prawnym i faktycznym jest pozbawiona podstawy prawnej. Z dalece posuniętej ostrożności procesowej podtrzymał jednak stanowisko, zgodnie z którym, nawet gdyby uznać, że taka opłata jest zasadna, to organ dokonał jej wyliczenia w sposób arbitralny, bez podstawy prawnej znajdującej oparcie w obowiązujących przepisach Prawa wodnego. Chodzi tu mianowicie o zaklasyfikowanie przez organ całości zużycia jako wody wykorzystywanej do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody i zastosowanie § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek. Pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że w odpowiedzi na skargę organ w ogóle pominął kwestię retencjonowania części wód pochodzących z ujęcia "C" i nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego w tym zakresie. W przypadku pozostałej części wód strona wskazywała (nie zmieniając stanowiska co do braku podstaw do naliczenia opłaty zmiennej), że są one wykorzystywane do różnych celów, co potwierdza przywołana w odpowiedzi na skargę informacja odnośnie celów zużycia w III kwartale 2019 r. ze wskazaniem zużycia przez poszczególne branże. Informacje te zostały całkowicie zignorowane przez organ, który nie biorąc ich w ogóle pod uwagę dokonał arbitralnego zaklasyfikowania zużycia do jednego celu, co nie tylko jest sprzeczne ze stanem faktycznym, ale także nie znajduje formalnego umocowania w przepisach stanowiących podstawę ustalania opłaty zmiennej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 14 lipca 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że jedna ze stron postępowania – Dyrektor Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - pomimo wezwania nie potwierdziła możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 20 sierpnia 2021 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji (zarządzenie o rozprawie zdalnej z 14 lipca 2021 r.). Z możliwości tej skorzystała strona skarżąca w drodze pisma procesowego z dnia 26 sierpnia 2021 r., w którym jego pełnomocnik ustosunkował się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę

Przechodząc następnie do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonym zakresie Sąd stwierdza, że decyzja odpowiada prawu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] S.A. z siedzibą w C. uczyniło decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] r. określającą opłatę zmienną w wysokości 85362 zł za pobór wód podziemnych z ujęcia "C" zlokalizowanego w C. na działce o nr ew. 16/7, za okres od 1 lipca 2019 r. – 30 września 2019 r . (III kwartał 2019 r.)

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 310 ze zm.). Wskazać w tym miejscu należy, że wejście w życie tej ustawy z dniem 1 stycznia 2018 r. było wynikiem realizacji spoczywającego na Polsce obowiązku implementacji do krajowego porządku prawnego Dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z 22.12.2000, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275), z której w art. 9 wynika postulat wprowadzenia systemowego rozwiązania zrównoważonego gospodarowania zasobami wodnymi poprzez zbudowanie systemu usług wodnych opartego na zasadzie zwrotu kosztów usług wodnych i korzystaniu z wód poza zwykłym lub powszechnym korzystaniem. Konsekwentnie, w przepisach ustawy Prawo wodne wprowadzono katalog instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, który przyczynić ma się do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości.

Stosownie do art. 35 ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego, usługi wodne obejmują pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. W myśl zaś art. 267 pkt 1 Prawa wodnego instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami stanowią opłaty za usługi wodne. Opłaty za usługi wodne uiszcza się za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 Prawo wodne).

Zgodnie z art. 270 ust. 1 Prawa wodnego opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej uzależnionej od ilości wód pobranych. Wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), przy czym wielolecie obejmuje co najmniej 20 lat hydrologicznych, oraz dostępnych zasobów wód podziemnych (ust. 6 tego artykułu). Jak wynika z art. 272 ust. 1 Prawa wodnego wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3. Wysokość jednostkowych stawek opłat została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2502 ze zm.).

Zasadniczą istotą sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania pozostaje kwestia, czy jak twierdzi skarżąca spółka dokonany w III kwartale 2019 r. pobór wód podziemnych z ujęcia C stanowi usługę trwałego odwadniania gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych w granicach administracyjnych miast w rozumieniu art. 35 ust. 3 pkt 8 Prawa wodnego, zwolnioną z opłaty zmiennej stosownie do treści art. 270 ust. 3 Prawa wodnego; czy też jak twierdzi organ administracji usługę wodną poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych wymienioną w art. 35 ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego, podlegającą opłacie zmiennej stosownie do treści art. 270 ust. 1 w zw. z art. 272 ust. 1 Prawa wodnego.

W ocenie strony skarżącej zasadniczym i pierwotnym celem poboru wód podziemnych z przedmiotowego ujęcia jest odwadnianie budynku B, co wprost wynika z treści udzielonego spółce decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r. (zmienioną decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] grudnia 2017 r.) pozwolenia wodnoprawnego, a przewidziana w pozwoleniu możliwość wykorzystania wód na cele socjalno-bytowe oraz przemysłowe stanowi jedynie dopuszczalne rozwiązanie pozwalające na racjonalne korzystanie z zasobów wodnych. Jednocześnie skarżąca podnosi, że nawet gdyby przyjąć, że dokonuje ona poboru wód podziemnych, to cel tego poboru, jakim jest odwodnienie nie został wymieniony w katalogu art. 274 Prawa wodnego, a co za tym idzie brak jest podstaw prawnych do naliczania opłat wskazanych w zaskarżonej decyzji.

Stanowiska strony skarżącej nie podziela organ administracji, który wskazuje, iż z treści udzielonego stronie pozwolenia wodnoprawnego jednoznacznie wynika, że obejmuje ono szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych z ujęcia C w ramach prowadzonego odwodnienia obiektu budowlanego, to jest budynku B, z wykorzystaniem wód dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych. Natomiast kwestionowana opłata zmienna za III kwartał 2019 r. określona została na podstawie danych przedstawionych w złożonym przez skarżącą spółkę w dniu 29 stycznia 2020 r. oświadczeniu podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, zawierającego informacje o ilości i jakości pobranych w tym okresie wód podziemnych z ujęcia C.

W tym miejscu wskazać należy, że kwestia zasadności ustalenia stronie skarżącej opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia C, w oparciu o pozwolenie wodnoprawne udzielone powołaną wyżej decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r., była już przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 562/20 oddalił skargę Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] S.A. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] listopada 2018 r., nr [...] ustalającą opłatę zmienną za pobór wód podziemnych z ujęcia C w I kwartale 2018 r.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że treść udzielonego spółce pozwolenia wodnoprawnego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że przedmiotem udzielonego pozwolenia jest pobór wód podziemnych, a nie jak twierdzi skarżąca trwałe odwadnianie gruntów, co stanowi - zdaniem Sądu - dostateczną podstawę do ustalenia z tego tytułu opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia C. Jak wynika bowiem z pkt I.1 decyzji Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r. udzielone stronie skarżącej pozwolenie obejmowało swym zakresem: wykonanie urządzeń wodnych - studni odwodnieniowych (pkt 1), likwidację urządzeń wodnych - studni odwodnieniowych (pkt 2), szczególe korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych z przedmiotowego ujęcia wód podziemnych w ramach prowadzonego odwodnienia obiektu budowlanego - budynku B. za pomocą bariery odwodnieniowej złożonej z siedmiu studni; okres prowadzenia poboru - cały rok; cel prowadzenia poboru - odwodnienie budynku, z wykorzystaniem wody dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych; wielkość poboru: Qmax/h 410m3/h, Qśr. dobowe 9840 m3/dobę, Qmax. roczne 3 591600 m3/rok (pkt 3 lit. a, b, e). Dalej Sąd wskazał, iż w motywach udzielonego spółce pozwolenia wodnoprawnego wskazano między innymi, że "PWiK (...), prowadząc odwodnienie musi uzyskać pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych. PWIK jako zakład prowadzący odwodnienie w całości wody te zagospodarowuje. (...) Część wód wykorzystywana jest jako woda pitna, natomiast część jako woda przemysłowa. Ze studni, woda kierowana jest do rurociągu zbiorczego, a następnie do stacji uzdatniania wody. Przed stacją znajduje się odejście rurociągu odprowadzającego wodę do sieci przemysłowej. Rozdział wody odbywa się na zasadzie aktualnego zapotrzebowania oraz koniecznego poboru wynikającego z potrzeby odwodnienia. (...) Pobór takiej ilości wody trwa od chwili wybudowania WBG tj. od lat 70 -tych XX wieku (ponad 40 lat). (...) Odwodnienie to musi być prowadzone ze względu na układ technologiczny, który został zaprojektowany w obrębie głównej hali WBG. Zaprzestanie odwodnienia spowoduje zalanie wodą pomieszczeń położonych poniżej lustra wody, zniszczenie urządzeń i zakończenie pracy WBG. (...) Jednocześnie Prezydent zaznaczył, że niniejszą decyzją zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy Prawo wodne udzielono wnioskującemu pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - trzech studni zastępczych, likwidację urządzeń wodnych - trzech nieczynnych studni, szczególne korzystanie z wód z określeniem ilości pobieranej wody podziemnej (pkt I) (...). W pkt V określono termin obowiązywania niniejszej decyzji w zakresie szczególnego korzystania z wód, zgodnie z art. 127 ust. 2 ustawy Prawo wodne".

Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, że udzielone skarżącej pozwolenie wodnoprawne wydane zostało na podstawie przepisów obowiązującej wówczas ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267). Zgodnie z art. 122 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na szczególne korzystanie z wód (pkt 1); wykonanie urządzeń wodnych (pkt 3). Ponadto jak wynika z art. 37 pkt 1 Prawa wodnego z 2001 r. szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych. Stosownie zaś do treści art. 127 ust. 2 Prawa wodnego z 2001 r., pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydaje się na okres nie dłuższy niż 20 lat.

Jednocześnie Sąd podkreślił, że w podstawie prawnej decyzji z [...] marca 2014 r. udzielającej stronie skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia C nie wskazano art. 122 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego z 2001 r., odnoszącego się do odwodnienia obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych, jak również art. 124 pkt 6 Prawa wodnego z 2001 r., który stanowił, że pozwolenie wodnoprawne nie jest wymagane na odwadnianie obiektów lub wykopów budowlanych, jeżeli zasięg leja depresji nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem.

Sąd zaznaczył również, iż dokonana decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] grudnia 2017 r., na wniosek strony skarżącej zmiana treści udzielonego jej pozwolenia wodnoprawnego dotyczyła jedynie zmiany (zmniejszenia) maksymalnych wartości średniego poboru dobowego oraz rocznego. W pozostałym zakresie treść pierwotnej decyzji nie uległa zmianie.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu za prawidłowe uznać należało stanowisko organu, że odwodnienie obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych jest rodzajem działalności, nie stanowiącym szczególnego korzystania z wód w zakresie poboru wód podziemnych na co udzielono pozwolenia stronie skarżącej wskazanym wyżej pozwoleniem wodnoprawnym. Pobór wód podziemnych stanowi w świetle art. 35 ust. 3 pkt 1 Prawa wodnego usługę wodną inną niż usługę określoną w art. 35 ust. 3 pkt 8 Prawa wodnego polegającą na trwałym odwadnianiu gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz zakładów górniczych, a także odprowadzaniu do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w graniach administracyjnych miast. W kontrolowanej sprawie nie mogłyby mieć zastosowania przepisy art. 268 ust. 1 pkt 3 w zw. art. 270 ust. 3 Prawa wodnego, według których opłaty za usługi wodne uiszcza się za odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast. Opłatę za usługi wodne za odprowadzanie do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast ponosi się wyłącznie w formie opłaty stałej. Co więcej, jak przyznaje strona skarżąca nie jest ona w posiadaniu zezwolenia na odprowadzanie wód pochodzących z odwodnienia budynku B do wód. W tych okolicznościach Sąd podzielił stanowisko organu administracji, co do istnienia podstawy prawnej do określenia stronie skarżącej opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia C.

Sąd rozpoznający przedmiotową skargę w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku i przyjmuje je za własne odnośnie zasadności ustalenia stronie skarżącej opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia C w III kwartale 2019 r.

Z tych też względów Sąd za chybione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 268 ust. 1 pkt 1, art. 270 ust. 1 i ust. 2 i art. 35 Prawa wodnego oraz art. 274 Prawa wodnego.

Na stwierdzenie Sądu w powyższym zakresie pozostają bez wpływu podnoszone w skardze argumenty odnośnie: określonych w pozwoleniu wodnoprawnym z [...] marca 2014 r. wartości (dobowych, średnich dobowych oraz rocznych) poboru wody niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania odwodnienia budynku B; niewykorzystywania, począwszy od 2014 r. wód podziemnych pochodzących z odwodnienia na cele socjalno-bytowe; czy też wykorzystywania pobranych wód podziemnych w stosunku 30% do 70%, z czego 30% dostarczane jest odbiorcom w celu ich wykorzystania na cele przemysłowe, a 70% wód retencjonowanych jest w technologicznych zbiornikach retencyjnych.

Odnosząc się do akcentowanych w skardze, przez pełnomocnika strony skarżącej wartości poboru wód podziemnych z ujęcia C, wynikających z treści decyzji Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r., jako wartości niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania odwodnienia, wskazać należy, iż powoływaną już decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] grudnia 2017 r., wydaną na wniosek strony skarżącej, nastąpiła zmiana treści udzielonego stronie pozwolenia wodnoprawnego polegająca na zmniejszeniu maksymalnych wartości średniego poboru dobowego oraz rocznego. Wobec powyższego podnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej w treści skargi wartości poboru wód podziemnych z ujęcia C, jako niezbędne do prawidłowego funkcjonowania nie korespondują z wartościami określonymi w aktualnie obowiązującym pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym stronie skarżącej.

Na marginesie wskazać należy, że na ogólnodostępnej stronie internetowej Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] S.A. w C. (www.pwik.czest.pl/ujecie-wody-C) znajduje się informacja, z której wynika, że podstawowym zadaniem siedmiu studni głębinowych wchodzących w skład ujęcia C (...) jest odwodnienie hali produkcyjnej WBG. Wody odprowadzane są do Zbiornika Retencyjnego zlokalizowanego w C., przy ulicy [...] 22B i wykorzystywane dla zaopatrzenia licznych zakładów przemysłowych, zlokalizowanych na okolicznych terenach przemysłowych (tzw. Strefa C). Spółka wskazuje również, że "mając na uwadze zmiany przepisów wchodzących w życie od 01 stycznia 2018 r. (nowa wersja ustawy Prawo wodne) - wprowadzenie opłaty stałej (nowy rodzaj obciążenia) za przydział wydobywczy, PWiKOCz zdecydowało się na zmniejszenie ww. wartości. W konsekwencji dnia [...] grudnia 2017 r. decyzją Prezydenta Miasta C. przydziały wydobywcze zostały zmniejszone do poziomu: 6 300 m3/d i 2 300 000 m3/rok".

Sąd nie kwestionuje oświadczenia skarżącej o niewykorzystywaniu, począwszy od 2014 r. wód podziemnych pochodzących z odwodnienia budynku B na cele socjalno-bytowe. Jednakże wynika to nie z postanowień aktualnego pozwolenia wodnoprawnego udzielonego stronie skarżącej, a z dokonanego przez nią wyboru. Jak wynika bowiem z załączonych do skargi akt administracyjnych strona skarżąca posiada możliwości techniczne do kierowania, w zależności od potrzeb wód podziemnych pochodzących z odwadniania, bądź to do stacji uzdatniania, bądź też poprzez istniejące odejście rurociągu odprowadzającego wodę do sieci przemysłowej. Niemniej jednak podkreślenia wymaga że decyzja z [...] marca 2014 r. (zmieniona decyzją z [...] grudnia 2017 r.) udzielająca stronie skarżącej pozwolenia wodnoprawnego na szczególe korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych z przedmiotowego ujęcia wód podziemnych w ramach prowadzonego odwodnienia obiektu budowlanego z wykorzystaniem wody dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. Dopóki nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego lub zmieniona w prawem przewidzianym trybie, wiąże ona organ wydający decyzję w przedmiocie opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych oraz Sąd.

Natomiast, co do podniesionego argumentu wykorzystania na cele przemysłowe przez odbiorców strony skarżącej jedynie części (ok. 30% ) wód podziemnych pochodzących z odwodnienia B w III kwartale 2019 r. wskazać należy, iż twierdzenie to nie znajduje pokrycia w znajdującym się w aktach sprawy złożonym przez spółkę w dniu 29 stycznia 2020 r. oświadczeniu podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych. Z treści złożonego oświadczenia wynika, że w III kwartale 2019 r. skarżąca pobrała z ujęcia C łącznie 371138 m3 wód podziemnych, które zostały wykorzystane, zgodnie z oświadczeniem skarżącej na poszczególne cele: 44573 m3 do celów produkcji z gumy i tworzyw sztucznych, 4015 m3 do celów produkcji wyrobów z pozostałych mineralnych surowców niemetalicznych, 75846 m3 do celów produkcji metali, 684 m3 do celów produkcji metalowych wyrobów gotowych, z wyłączeniem maszyn i urządzeń, 157540 m3 do celów wytwarzania i zaopatrywania w energię elektryczną, gaz, parę wodną, gorącą wodę i powietrze do układów klimatyzacyjnych, 1168 m3 do celów działalności związanej ze zbieraniem, przetwarzaniem i unieszkodliwianiem odpadów oraz do celu odzysku surowców, 17491 m3 do celów handlu hurtowego i detalicznego, naprawy pojazdów samochodowych, wyłączając motocykle, 246 m3 do innych celów niż w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności. Suma wskazanych ilości m3 wód podziemnych pochodzących z odwodnienia B wykorzystanych na poszczególne cele przemysłowe odpowiada łącznej wartości m3 wód podziemnych pobranych z przedmiotowego ujęcia. Powyższe wskazuje, iż pobrane przez skarżącą w III kwartale 2019 r. wody podziemne z ujęcia C zostały wykorzystane na cele przemysłowe w 100%.

Z powyższych względów za nieuzasadniony uznać również należy zarzut skargi, co do naruszenia art. 552 ust. 2 pkt 2 , ust. 2a pkt 2 Prawa wodnego Stosownie bowiem do treści art. 552 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie pomiarów dokonywanych przez organy administracji w ramach kontroli gospodarowania wodami lub ustaleń z przeglądów pozwoleń wodnoprawnych. Jednocześnie w myśl ust. 2a pkt 2 przywołanego przepisu ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje również na podstawie oświadczeń podmiotów obowiązanych do ponoszenia opłat za usługi wodne, za poszczególne kwartały.

W niniejszej sprawie wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych z ujęcia C w III kwartale 2019 r. została ustalona w oparciu o dane zawarte w złożonym przez stronę skarżącą w dniu 29 stycznia 2020 r. oświadczeniu podmiotu obowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, w którym to oświadczeniu, co należy podkreślić skarżąca sama wskazała, że pobiera wody podziemne z przedmiotowego ujęcia zgodnie z posiadanym zezwoleniem wodnoprawnym. Przy czym bez znaczenia na prawidłowość ustalonej opłaty zmiennej pozostaje zawarta w złożonym oświadczeniu uwaga, iż pobór wody jest zwolniony z opłaty zmiennej na podstawie art. 270 ust. 3 Prawa wodnego, gdyż jak już wcześniej wskazano zwolnienie to dotyczy odprowadzania do wód – wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast. W sprawie bezsporne pozostaje, że strona skarżąca nie odprowadza do wód - wód pochodzących z odwodnienia budynku B, jak również nie jest w posiadaniu pozwolenia wodnoprawnego dla tego rodzaju usługi wodnej. Pobór wód podziemnych z ujęcia C, co należy ponownie podkreślić, odbywa się w oparciu o posiadane przez skarżącą pozwolenie wodnoprawne obejmujące szczególne korzystanie z wód w zakresie poboru wód podziemnych w ramach prowadzonego odwodnienia obiektu budowlanego, z wykorzystaniem wody dla potrzeb socjalno-bytowych i przemysłowych. Wobec powyższego ustalona opłata zmienna za pobór wód podziemnych z ujęcia C w III kwartale 2019 r. została w sposób prawidłowy obliczona jako iloczyn wskazanej w § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia jednostkowej opłaty zmiennej do celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody (0,115 zł za 1m3) pomnożonej przez określony w § 5 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia współczynnik różnicujący (2) dla wód, które podlegają żadnym procesom uzdatniania lub podlegają wyłącznie dezynfekcji lub demineralizacji albo innym procesom niewymienionym w pkt 2-5 (zgodny z wskazanym w oświadczeniu spółki z dnia 29 stycznia 2020 r.) i ilości pobranych wód podziemnych (371138 m3).

Wbrew stanowisku strony skarżącej w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Słusznie podnosi organ administracji w udzielonej odpowiedzi na skargę, iż podstawowym źródłem informacji o ilości i celu pobranych wód podziemnych stanowią dane gromadzone, bądź też możliwe do pozyskania przez podmiot obowiązany do uiszczenia opłaty za usługę wodną poboru wód. To właśnie w oparciu o te dane, przekazywane organom w formie oświadczenia, o którym mowa w art. 552 ust. 2a pkt 2 Prawa wodnego, winna być ustalana zarówno podstawa prawna opłaty, jak i jej wysokość. Dopiero nieprzekazanie niezbędnych informacji, bądź też ich nierzetelne przedstawienie winno obligować organy do samodzielnego ustalenia wartości rozważanego parametru, w szczególności w ramach kontroli gospodarowania wodami. Przy czym podkreślenia wymaga, że ciążący na organach administracji obowiązek wszechstronnego i rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie oznacza, że strona postępowania jest zwolniona z współudziału w realizacji tego obowiązku. To w interesie strony pozostaje bowiem wykazanie istnienia korzystnych dla siebie okoliczności, z których wywodzi określone skutki prawne (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 maja 2021 r., III SA/Łd 148/21; wyroki WSA w Białymstoku z 25 lutego 2021 r., II SA/Bk 76/21; z 20 kwietnia 2021 r., II SA/Bk 213/21; wyrok WSA w Krakowie z 15 stycznia 2021 r., II SA/Kr 1215/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu dokonane w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, jak i zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności powołane wcześniej zezwolenie wodnoprawne udzielone skarżącej decyzją Prezydenta Miasta C. z [...] marca 2014 r., oświadczenie strony skarżącej z 29 stycznia 2020 r. dotyczące ilości i celu pobranych wód podziemnych z ujęcia C w III kwartale 2019 r., jak również prezentowane stanowisko i wyjaśnienia strony skarżącej w toku prowadzonego postępowania reklamacyjnego pozwalały w sposób niebudzący wątpliwości zarówno na stwierdzenie, iż wystąpiły podstawy do ustalenia stronie kwestionowanej opłaty zmiennej, jak i na określenie jej wysokości. Wydane przez organ rozstrzygnięcie zostało uzasadnione w sposób logiczny, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, a strona miała zapewniony czynny udział w toku całego postępowania.

W konsekwencji powyższego za nieuzasadniony uznać należało także zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. Skoro bowiem opłata zmienna jest ściśle powiązana z ilością rzeczywistego poboru wód podziemnych, która to wartość nie jest w niniejszej sprawie sporna pomiędzy stronami, a cel dokonanego poboru wynika jednoznacznie z treści udzielonego skarżącej pozwolenia wodnoprawnego nie sposób uznać, iż w sprawie wystąpiły wątpliwości interpretacyjne, które winny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony.

W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisu art. 2a Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego do ponoszenia opłat za usługi wodne oraz opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim, właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. Przepis art. 2a Ordynacji podatkowej, którego naruszenia upatruje skarżąca nie znajduje się jednak w dziale III Ordynacji podatkowej, a co za tym idzie, brak było możliwości jego zastosowania.

Reasumując Sąd stwierdza, że skoro strona skarżąca korzysta z usługi wodnej polegającej na poborze wód podziemnych, organ prawidłowo zaskarżoną decyzją ustalił z tego tytułu opłatę zmienną za III kwartał 2019 r. Poddana kontroli tutejszego Sądu decyzja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w dacie jej podjęcia przepisami prawa materialnego, a poprzedzające jej wydanie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie wskazać trzeba, że w realiach rozpatrywanej sprawy organ nie naruszył art. 7a § 1 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

dc