Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1946/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3§ 2 pkt 4, art. 52 § 3, art. 58 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 22 ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia NSA Ewa Wrzesińska – Jóźków po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ([...]Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...]) z dnia [...] lipca 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 20 listopada 2009 r. G. P. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] lipca 2009 r. uzupełnione pismem tego organu z dnia 16 lipca 2009 r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw ".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm) - dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy.

Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a.

Zatem, aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni - do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania.

Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Natomiast udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma wyłącznie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż wskazany w tym przepisie termin 60 dni liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, jest ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie bądź wprawdzie udzielił takiej odpowiedzi, jednakże została ona doręczona stronie już po upływie 60-dniowego terminu liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z analizy art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Analogiczne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z 21 maja 2007 r. o sygn. akt II OSK 986/06 podnosząc, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. wprowadza dwa terminy do wniesienia skargi; pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie), oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (termin ten wynosi 60 dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia). Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia rozpoczyna już bieg drugi z tych terminów, jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy, liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeżeli natomiast organ nie doręczy odpowiedzi na wezwanie przed upływem 60 dni od dnia wniesienia wezwania, to w tym terminie (60 dni od dnia wniesienia wezwania) powinna być wniesiona skarga.

W niniejszej sprawie pismo ARiMR z [...] lipca 2009 r. (które nie zawierało pouczenia o możliwości i sposobie jego zaskarżenia), informujące o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych zostało doręczone Skarżącemu w dniu 13 lipca 2009 r. (k 68 akt administracyjnych). G. P. ustosunkowując się do doręczonej mu informacji z dnia [...] lipca 2009 r. zwrócił się pismem z dnia 17 lipca 2009 r. (data nadania pisma) o ponowne rozpatrzenie złożonego przez niego wniosku. Dodać tutaj należy, iż pismem z dnia 16 lipca 2009 r., które doręczono Skarżącemu w dniu 24 lipca 2009 r. Oddział Regionalny ARIMR uzupełnił swoją informację o odmowie przyznania wnioskowanej pomocy poprzez umieszczenie pouczenia o możliwości i sposobie jej zaskarżenia (str. 71 i 72 akt administracyjnych). Istotnym jest, iż Organ potraktował pismo Skarżącego z dnia 17 lipca 2009 r. jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i udzielił odpowiedzi na to wezwanie po upływie 60 dni od dnia jego wniesienia – tj. pismem z [...] października 2009 r. nr [...]. Strona skarżąca winna zatem wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania.

Jak wynika z akt sprawy Skarżący przesłał skargę do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 20 listopada 2009 r. (koperta - k 4 akt sądowych), czyli po upływie omówionego powyżej terminu, który upłynął w dniu 15 września 2009 r.

Podkreślić tutaj należy, iż ostateczna data na wniesienie skargi w przedmiotowej sprawie (15 września 2009 r.), wyznaczona została na skutek upływu terminu 60 dni od dnia złożenia przez Skarżącego pisma z dnia 17 lipca 2009 r. i to pomimo braku pouczenia Skarżącego o trybie zaskarżenia pisma z dnia [...] lipca 2009 r. Zdaniem Sądu słusznie organ administracyjny uznał pismo z dnia 17 lipca 2009 r. za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, bowiem w treści tego pisma Skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie jego sprawy tj. zakwestionował zasadność odmowy przyznania mu wnioskowanej pomocy i w sposób wyraźny określił żądanie co do nadania jego sprawie dalszego biegu. Nadto dodać należy, iż pismem z dnia 16 lipca 2009 r. (doręczonym 24 lipca 2009 r.) Skarżący prawidłowo pouczony został o trybie zaskarżenia odmownego rozpoznania jego wniosku, dlatego też co najmniej od dnia 24 lipca 2009 r. miał pełną wiedzę co do sposobu zakwestionowania pisma z dnia 10 lipca 2009 r. Mając natomiast na uwadze, iż Skarżący nie podjął żadnej czynności po otrzymaniu prawidłowego pouczenia w dniu 24 lipca 2009 r. (tj. nie uzupełnił swojego pisma z dnia 17 lipca 2009 r. oraz nie złożył innego pisma zatytułowanego "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa") uznać należy, iż - de facto po prawidłowym pouczeniu - utożsamiał on swoje pismo z dnia 17 lipca 2009 r. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Dokonana przez organ administracyjny ocena pisma z dnia 17 lipca 2009 r. była zatem prawidłowa, a tym samym termin na złożenie skargi upływał z 60 – tym dniem liczonym od dnia 17 lipca 2009 r.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.