Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 674/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 189 par. 1, art. 189d, art. 189 f pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 8 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2176/19 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2176/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2019 r. w przedmiocie kary pieniężnej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 1 kwietnia 2019 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego, podczas której stwierdzono umieszczenie w nim sześciu reklam na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy nad wejściem do lokalu bez wymaganego zezwolenia. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklam. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 4, 9 i 26 kwietnia 2019 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie pięciu reklam na przęsłach ogrodzeniowych i jednej reklamy nad wejściem do lokalu, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna.

Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie działający w imieniu Prezydenta Miasta Warszawy wymierzył skarżącej karę pieniężną w kwocie 28.753,91 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w dniu 1 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim sześciu reklam (każda o pow. 5,53 m2) na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy o pow. 3,00 m2 nad wejściem do lokalu oraz w dniach od 2 do 26 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim pięciu reklam (każda o pow. 5,53 m2) na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy o pow. 3,00 m2 nad wejściem do lokalu bez zezwolenia zarządcy drogi.

Skarżąca złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, organ odwoławczy wskazał, że informacje zamieszczone na przęsłach ogrodzeniowych i nad wejściem do lokalu zostały umieszczone w celu informowania o miejscu i zakresie prowadzonej działalności przez skarżącą. Ponadto, sama skarżąca stwierdziła, że zamieszczone informacje miały za zadanie poinformowanie odbiorców, że w tym miejscu nadal jest prowadzona kawiarnia, oraz że kawiarnia pozostaje czynna pomimo znajdujących się rusztowań, które ją przysłoniły. Treści zawarte na płachtach (informacje o tym, że kawiarnia jest otwarta, strzałka wskazująca na wejście, znaki reklamowe skarżącej), zdaniem organu odwoławczego wskazują jednoznacznie, że stanowiły one reklamę i celowo zostały umieszczone w polu widzenia użytkowników pasa drogowego (co również potwierdziła sama skarżąca).

Organ odwoławczy podkreślił również, że z akt sprawy nie wynika, aby spółka posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w wyżej wymienionym zakresie. Z decyzji z dnia [...] września 2018 r., wynika bowiem jednoznacznie, że zostało wydane zezwolenie na zajęcie chodnika w celu izolacji fundamentów, montażu rusztowania, funkcjonowania rusztowania i demontażu rusztowania, oraz ustalona została opłata za to zajęcie. Z decyzji tej nie wynika, aby zezwolenie obejmowało również umieszczenie reklam. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim reklamy podlega innej (odrębnej) opłacie. Co więcej w pkt 6 przedmiotowej decyzji wskazano wprost, że zgoda na funkcjonowanie w pasie drogowym rusztowania nie jest równoznaczna z zezwoleniem na umieszczenie reklamy, oraz że w tym zakresie wymagane jest uzyskanie odrębnego zezwolenia zarządcy drogi. Organ odwoławczy podkreślił, że umieszczenie reklamy następuje nie na "własnych" elementach konstrukcyjnych, lecz z wykorzystaniem już istniejących w pasie drogowym nośników (w tym przypadku przęseł ogrodzeniowych), nie powoduje, iż sama reklama (nośnik informacji wizualnej) nie zajmuje pasa drogowego. Natomiast z decyzji z dnia [...] października 2017 r., wynika z kolei, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej), obejmujące m.in. sporny okres, dotyczyło dwustronnego semafora reklamowego i dwóch szyldów horyzontalnych tj. innych reklam niż tych których dotyczyło postępowanie.

Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, jak również zwrot kosztów postepowania.

Sąd pierwszej instancji skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku wskazał, że w rozpoznawanej sprawie organy dokonały w sposób niebudzący wątpliwości ustalenia stanu faktycznego sprawcy zajęcia drogowego, następnie, gdy dokonujący zajęcia pasa drogowego nie wylegitymował się stosownym zezwoleniem zarządcy drogi zastosował sankcję administracyjną wobec skarżącego. Zdaniem sądu pierwszej instancji organy prawidłowo ustaliły zatem, że w sprawie zaistniały okoliczności obligujące organ administracji do wymierzenia w formie decyzji administracyjnej kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.

Za całkowicie bezzasadne sąd pierwszej instancji uznał, powoływanie się przez skarżącej na decyzję z [...] października 2017 r., jako dowód posiadania przez Skarżącą zezwolenia na zajecie pasa drogi, pod reklamę. Decyzja ta dotyczy trzech innych reklam, umieszczonych przez skarżącą, również w pasie drogi ulicy [...], ale jeszcze przed rozpoczęciem remontu budynku, w którym usytuowana jest kawiarnia X, o czym świadczy chociażby data wydanej decyzji ([...] października 2017 r.). Skarżąca miała bowiem świadomość, iż nie posiada zezwolenia na zawieszenie na przęsłach ogrodzenia remontowego reklam, jak i nad wejściem do budynku, w którym znajduje się kawiarnia, jednak reklamę w pasie drogi umieściła. W ocenie sądu pierwszej instancji nie jest wystarczającym argumentem do niewystąpienia o kolejne zezwolenia na umieszczenie reklam w pasie drogi to, że reklamy na które skarżąca zezwolenie posiadała, zostały zasłonięte przez rusztowania remontowe.

Ponadto, sąd pierwszej instancji podkreślił, że decyzja wydana w niniejszym postępowaniu w przedmiocie kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały. W związku z tym wskazał sąd pierwszej instancji, że przepisy Działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2018 r. poz. 2096; dalej jako: "k.p.a.") dotyczące administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie.

Sąd pierwszej instancji stwierdził także, że w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. W działaniu organu nie sposób dopatrzeć się zatem ani naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani też innego naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

II

Skargę kasacyjną złożyła skarżąca, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Ponadto, stosownie do art. 172 § 2 p.p.s.a. zrzekła się rozprawy oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a, 77 § 1 k.p.a. polegające na uznaniu przez sąd, że organ właściwie ustalił stan faktyczny, podczas gdy nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy z pominięciem istotnych faktów i argumentów, a w konsekwencji uznano, że skarżący nie był uprawniony do zajęcia pasa drogi, co skutkowało stwierdzeniem, że istnieją przesłanki do wymierzenia w stosunku do skarżącego kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi na postawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068; dalej jako: "u.d.p.").

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu przez sąd, że organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy, podczas, gdy organ dopuścił się dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, w szczególności twierdząc, że decyzja z dnia [...] października 2017 r. oraz decyzja z dnia [...] września 2018 r. nie pozwalały na zajęcie pasa drogowego w zaskarżonym zakresie – co w konsekwencji spowodowało przyjęcie przez sąd, że zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia prawa, a więc, że skarga zasługuje na oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a., podczas gdy właściwa ocena materiału dowodowego przez organ powinna doprowadzić do wniosku, że skarżący był uprawniony do zajęcia przedmiotowego pasa drogowego.

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a, art. 189 § 1 k.p.a., art. 189d k.p.a. oraz art. 189f pkt 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych, co skutkowało brakiem rozważenia przez organ, czy w sprawie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia tej kary i udzielenia pouczenia oraz nieocenieniem wagi przekroczenia prawa przez skarżącego, podczas gdy organ jest zobowiązany do zastosowania przepisów Działu IVa k.p.a. i rozważeniu wagi okoliczności wpływających.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zasadności zarzutów, wskazać należy, że skarga kasacyjna została oparta tylko na podstawie naruszenia prawa procesowego.

Istotą sporu prawnego w rozpoznawanej sprawie jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia sądu pierwszej instancji dotyczącego oceny decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymującej w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2019 r., w przedmiocie wymierzenia skarżącej, kary pieniężnej w kwocie 28.753,91 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w dniu 1 kwietnia 2019 r. poprzez umieszczenie w nim pięciu reklam (każda o pow. 5,53 m2) na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej reklamy o pow. 3,00 m2 nad wejściem do lokalu bez zezwolenia zarządcy drogi.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybione są zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazane w pkt. 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. Sposób wyartykułowania i uargumentowania tych zarzutów powoduje, iż należy je rozpatrzeć łącznie.

Przepis art. 7 k.p.a., ustanawiający zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązuje organ administracji publicznej do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Emanacją tej zasady w postępowaniu dowodowym jest przepis art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a następnie równie wyczerpującego jego rozpatrzenia, celem prawidłowego ustalenia podstawy faktycznej decyzji administracyjnej. Prawidłowa realizacja przywołanych norm prawnych ma zasadnicze znaczenie dla czynionych przez organ administracji ustaleń faktycznych. Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowi bowiem podstawę do przeprowadzenia przez ten organ oceny, czy dana okoliczność została udowodniona, co zostało ujęte przez ustawodawcę w art. 80 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie, w tym ustaliły stan faktyczny sprawy oraz zastosowały odpowiednie przepisy.

Ponadto, zaznaczyć należy, że skarżąca formułując zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia czynności kontrolnych nie wskazuje jednak, poza decyzjami z dnia [...] października 2017 r. oraz [...] września 2018 r., jakie dowody zostały przez organy obu instancji pominięte, co miałby wadliwie akceptować sąd pierwszej instancji. Odnosząc się do powołanych w petitum skargi kasacyjnej decyzji z dnia [...] października 2017 r. oraz [...] września 2018 r. zauważyć należy, że zarówno organy, jak i sąd pierwszej instancji dokonały ich wyczerpującej analizy w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji za całkowicie bezzasadne uznał, powoływanie się na decyzję z dnia [...] października 2017 r. przez skarżącą jako dowód posiadania zezwolenia na zajecie pasa drogi, pod reklamę, bowiem decyzja ta dotyczy trzech innych reklam, umieszczonych przez skarżącą, również w pasie drogi ulicy [...], ale jeszcze przed rozpoczęciem remontu budynku, w którym usytuowana jest kawiarnia X., o czym świadczy chociażby data wydanej decyzji ([...] października 2017 r.). Decyzja ta nie ma i nie może mieć zatem zastosowania do pięciu reklam zawieszonych na przęsłach ogrodzeniowych oraz jednej, nad wejściem do budynku w pasie drogi ulicy [...] już po rozpoczęciu remontu budynku pod tym adresem, przez Wspólnotę Mieszkaniową. Decyzją z dnia [....] września 2018 r., zostało zaś wydane zezwolenie na zajęcie chodnika w celu izolacji fundamentów, montażu rusztowania, funkcjonowania rusztowania i demontażu rusztowania, oraz ustalona została opłata za to zajęcie. Z decyzji tej nie wynika, aby zezwolenie obejmowało również umieszczenie reklam. Sąd pierwszej instancji mając te okoliczności na uwadze podkreślił, że skarżąca miała świadomość, iż nie posiada zezwolenia na zawieszenie na przęsłach ogrodzenia remontowego reklam jak i nad wejściem do budynku, w którym znajduje się X., jednak reklamę w pasie drogi umieściła. Niewystąpienie zaś o kolejne zezwolenia na umieszczenie reklam w pasie drogi, bowiem reklamy na które skarżąca zezwolenie posiadała, zostały zasłonięte przez rusztowania remontowe zostało ocenił sąd pierwszej instancji jako niewystarczający argument.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł przyczyn, które uzasadniałyby odmienny pogląd w tej kwestii niż ten zaprezentowany przez sąd pierwszej instancji. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, zasadnie sąd pierwszej instancji uznał, że postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało w sposób wyczerpujący z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem stan faktyczny w sprawie został ustalony zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), z poszanowaniem zasad postępowania w zakresie gromadzenia i oceny środków dowodowych (art. 77 § 1 k.p.a.). Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ odwoławczy nie naruszył również zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), czemu dał wyraz w motywach zaskarżonej decyzji. Zgodzić należy się także z sądem pierwszej instancji, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego chybiony jest także zarzut naruszenia prawa procesowego wskazany w pkt. 3 petitum skargi kasacyjnej, który ma na celu wykazanie, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące kar administracyjnych.

Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Z przywołanego przepisu nie wynikają jakiekolwiek dodatkowe warunki nałożenia kary, oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Z przepisu tego wynika też, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Okolicznościami istotnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia są: ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Tak więc stwierdzenie przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Przewidziana we wskazanym przepisie decyzja w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały.

Biorąc pod uwagę treść niniejszego zarzutu skargi kasacyjnej, przypomnieć należy, że od dnia 1 czerwca 2017 r. obowiązują nowe przepisy wprowadzone do k.p.a. ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Przepisy te zostały wprowadzone w Dziale IVa zatytułowanym "Administracyjne kary pieniężne" i zawierają dyrektywy wymiaru kar administracyjnych, które nie znajdą zastosowania w przypadku kar nakładanych decyzjami związanymi, czyli takich kar, w stosunku do których ustawodawca nakazuje stosować pewien jednoznaczny mechanizm wyliczania sankcji pieniężnej.

Mając na względzie powyższe okoliczności sprawy oraz treść przepisów zawartych w Dziale IVa k.p.a. oraz ustawy o drogach publicznych, zgodzić należy się ze stanowiskiem sądu pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z decyzją związaną i w związku z tym przepisy Działu IVa k.p.a. dotyczące administracyjnych kar pieniężnych nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Organ administracji wydający decyzję obowiązany był sprawdzić jedynie, czy zostały spełnione przesłanki wydania decyzji, a jeśli tak, to wydać decyzję o ściśle określonej treści. Zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, że organ prawidłowo ustalił, że decyzja w tym zakresie ma charakter związany, tym samym nie jest to decyzja wydawana w ramach uznania administracyjnego, w której organ mógłby swobodnie miarkować wysokość nałożonej opłaty, czy też odstąpić od jej nałożenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zatem za niezasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a, art. 8 k.p.a, art. 189 § 1 k.p.a., art. 189d k.p.a. oraz art. 189f pkt 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.