Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 41/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 3, 4 i 5; art. 18 ust. 2; art. 32
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2008 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność Ministra Środowiska w przedmiocie wniosku o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż gazu ziemnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 15 listopada 2007 r. E. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca) wystąpiła do Ministra Środowiska z wnioskiem nr 4 o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż gazu ziemnego na obszarze bloku nr [...] obejmującego obszar G. położony na terenie miasta K. oraz gmin: B., L., W., Ż., H., T., U., W., I., K., K., S., G., M., S., S., Z., S. w województwie [...].

W związku z tym, że wniosek nie spełniał wszystkich wymagań ustawowych wezwano wnioskodawcę w dniu 21 listopada 2007 r. do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez m.in.:

- załączenie projektu prac geologicznych sporządzonego zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.- dalej jako p.g.g.) oraz rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie projektów prac geologicznych (Dz. U. Nr 153 poz. 1777);

- określenie przestrzeni (współrzędne punktów załamania) w granicach których wnioskodawca zamierza prowadzić planowaną działalność;

- dołączenie załącznika (załączników) graficznego sporządzonego zgodnie z wymaganiami art. 18 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze;

- załączenie dowodu uiszczenia pełnej opłaty skarbowej.

Organ wyjaśnił, że dopiero w momencie uzupełnienia przedmiotowego wniosku o prawidłowo sporządzony projekt prac geologicznych możliwe będzie również dokonanie oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz ewentualnej konieczności uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62 poz. 627 ze zm.). Jednocześnie poinformował stronę, że nie usunięcie powyższych braków w terminie 7 dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W wykonaniu powyższego wezwania skarżąca pismem z dnia 3 grudnia 2007 r. określiła rodzaj planowanej działalności, jako "poszukiwanie i rozpoznawanie złóż gazu ziemnego"; załączyła projekt prac geologicznych; określiła - podając współrzędne punktów załamania - przestrzeń, w granicach których zamierza prowadzić planowaną działalność; dołączyła mapy geologiczne oraz topograficzne, a także dowód uiszczenia pełnej opłaty skarbowej.

W odpowiedzi na pismo z dnia 3 grudnia 2007 r. dotyczące uzupełnienia wniosku nr 4 o udzielenie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż gazu ziemnego w dniu 5 grudnia 2007 r. Minister Środowiska poinformował skarżącą, iż z uwagi na nie usunięcie w terminie 7 dni braków wniosku pozostawia wniosek bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Jednocześnie w dniu [...] grudnia 2007 r. została przez organ wydana decyzja o udzieleniu koncesji na ten obszar konkurentowi skarżącej L. Sp. z o.o.

W dniu 20 grudnia 2007 r. skarżąca wniosła o rozpoznanie złożonego w dniu 15 listopada 2007 r. wniosku o udzielenie koncesji i o usunięcie naruszenia prawa. Zdaniem strony wszystkie braki wskazane w wezwaniach Ministra Środowiska zostały uzupełnione.

W piśmie z dnia 20 grudnia 2007 r. o usunięcie naruszenia prawa skarżąca, w formie tabeli, dokonała szczegółowej analizy złożonych dokumentów pod względem ich zgodności z wymogami przepisów prawa czyli ustawy Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 roku, Nr 228, poz. 1947 ze zm.), rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie projektów prac geologicznych (Dz. U. z 2001 r., Nr 153, poz. 1777) oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W odniesieniu do prawa geologicznego i górniczego według skarżącej zastosowanie znajdują art. 18, art. 19 oraz art. 32 ust. 2 p.g.g. Elementy, które mogą się znaleźć w projekcie prac geologicznych, precyzuje rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie projektów prac geologicznych, w zależności od celu prac geologicznych, natomiast ustawa o swobodzie działalności gospodarczej precyzuje dalsze składniki wniosku. Zdaniem skarżącej wniosek, po uzupełnieniu braków spełniał wszystkie wymogi określone w ww. przepisach.

W tej sytuacji, w ocenie skarżącej, nie ulega wątpliwości, że skoro wniosek został uzupełniony zgodnie z żądaniem Ministra Środowiska, zatem Minister Środowiska nie był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania bowiem nie było jakichkolwiek podstaw do zastosowania przez organ przepisów art. 64 § 2 k.p.a. Z powyższego wynika, że pozostawienie przez Ministra Środowiska wniosków bez rozpoznania, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 6 grudnia 2007 r. stanowi naruszenie prawa, którego usunięcia strona może dochodzić na drodze postępowania sądowego.

Ustosunkowując się do argumentów strony zawartych we wniosku o usunięcie naruszenia prawa Minister w piśmie z dnia 25 stycznia 2008 r. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie podkreślając ponownie, iż nie dokonano pełnego (kompletnego) uzupełnienia braków ww. wniosków koncesyjnych (brak projektów prac geologicznych, sporządzonych zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie projektów prac geologicznych (Dz. U. Nr 153 poz. 1777) oraz nie złożono załączników graficznych sporządzonych zgodnie z wymaganiami dotyczącymi map górniczych (art. 18 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze) W ocenie Ministra częściowe usunięcie braków w żadnej mierze nie uzasadniało bowiem konieczności ponownego wzywania E. Sp. z o.o. do kolejnego poprawienia złożonych wniosków. W takiej sytuacji przedmiotowym wnioskom nie mógł być nadany dalszy bieg.

W skardze na bezczynność Ministra Środowiska, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka E. wniosła o zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni decyzji w sprawie objętej wnioskiem, zarzucając naruszenie przepisów art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. jak również art. 7,8, 9 i 10 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a.

Zdaniem skarżącej w dniu 3 grudnia 2007 r. dokonała ona uzupełnienia złożonego wniosku, zgodnie z wytycznymi przedstawionymi przez organ. Podkreśliła, iż uzupełnione zostały wszystkie braki wskazane w punktach od a) do e), a niektóre z tych dokumentów złożono ponownie pomimo tego, że zostały dołączone do pierwotnego wniosku. Załączony projekt prac geologicznych został zatwierdzony przez geologa posiadającego odpowiednie kwalifikacje, zaś mapy znajdują się w aktach sprawy.

Zdaniem skarżącej brak przesłanek do pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Skarżąca podniosła, iż organ dopiero w piśmie z dnia 25 stycznia 2008 r., a nie w zawiadomieniu o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania z dnia 5 grudnia 2007 r., wskazał konkretne braki, których skarżąca nie uzupełniła, czym naruszył zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, określoną w art. 9 k.p.a. W ten sam sposób organ odniósł się do kwestii załączników graficznych, do których uzupełnienia zgodnie z pismem organu z dnia 21 listopada 2007 r. strona została wezwana. Wezwanie organu dotyczyło załączników graficznych, sporządzonych zgodnie z wymaganiami dotyczącymi map górniczych (art. 18 ust. 2 p.g.g.). Natomiast według skarżącej załączyła ona do wniosku z 15 listopada 2007 r. wymagane załączniki graficzne. Ponadto skarżąca podniosła, iż brak jest ustawowo sprecyzowanych wymogów dotyczących map górniczych. Wymogi dotyczące map górniczych nie są sprecyzowane w ustawie p.g.g. ani też w innych ustawach i aktach wykonawczych, co potwierdza się w literaturze (A. Lipiński i R. Mikosz w komentarzu do Prawa Geologicznego i Górniczego - "Nie określa ich żadna ustawa ani też wydany na jej podstawie akt normatywny. Co prawda dotychczasowe rozwiązania odnoszące się do normalizacji znały pojęcie norm obowiązkowego stosowania (które określały wymagania stawiane m.in. mapom górniczym), to jednak ustawa z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386) przewiduje, że stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne. Mogą one być powoływane w przepisach prawnych po ich opublikowaniu w języku polskim (art. 5 ust. 3 i 4). Wspomniana ustawa nie utrzymała natomiast (nawet na okres przejściowy) dotychczasowych tzw. norm obowiązkowego stosowania. Oznacza to zatem, że z dniem 1 stycznia 2003 r. utraciło moc m.in. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 14 września 1999 r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz. U. Nr 80, poz. 911 z późn. zm.) w tym dotyczących map górniczych".).

W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, skoro brak jest ustawowych wymogów dotyczących załączników graficznych, a co za tym idzie trudno wymagać od wnioskodawcy ich spełnienia. Powołując się na orzecznictwo skarżąca stwierdziła, iż w przedmiotowej sprawie winien wydać pozytywną lub negatywną decyzję, a nie pozostawić sprawę bez rozpoznania. Natomiast organ zamiast dokonać weryfikacji czy zostały załączone wymagane elementy wniosku koncesyjnego, dokonał ich merytorycznej oceny.

Niekonsekwencji organu skarżąca dopatruje się także w tym, że mimo prowadzenia korespondencji i propozycji spotkania mającego obejmować "wspólne omówienie możliwych wariantów dalszego postępowania" organ w dniu [...] grudnia 2007 r. konkurentowi tj. spółce L. Sp. z o.o. wydał koncesję nr [...] na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż metanu z pokładów węgla kamiennego oraz gazu ziemnego na terenie bloku, o łącznej powierzchni 1.195 km2 , o czym skarżąca dowiedziała się na spotkaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. Skarżąca domagała się połączenia postępowań, uznania jej za stronę postępowania i przeprowadzenia przetargu. Od decyzji o udzieleniu koncesji nr [...] skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dnia 20 grudnia 2007 r. (załącznik nr 6 do skargi). W odpowiedzi organ wydał dnia [...] stycznia 2008 r. decyzję w której to umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem koncesji, twierdząc, że skarżąca nie była stroną tego postępowania, bowiem jej wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia. Takim postępowaniem organ naruszył większość zasad ogólnych k.p.a. w szczególności zasady: dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7), uwzględniania z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (art. 7), pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8), pogłębiania świadomości i kultury prawnej obywateli (art. 8), czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10).

Interes społeczny został przez organ również pominięty. Skarżąca wskazała, iż obszar bloku nie jest obszarem, na którym występują tradycyjne złoża gazu. Możliwe natomiast jest występowanie tzw. złóż niekonwencjonalnych, czyli takich których poszukiwanie i rozpoznawanie jest o wiele bardziej skomplikowane. Niezbędne przy tym jest posiadanie głębokiego doświadczenia, a przede wszystkim środków technicznych i finansowych, którymi skarżąca dysponuje. Zaledwie kilka podmiotów na świecie jest zdolnych do prowadzenia tego rodzaju prac. Uruchomienie wydobycia złóż niekonwencjonalnych natomiast wpisuje się w generalną politykę państwa, która zmierza do dywersyfikacji dostaw nośników energii, m.in. poprzez działania mające na celu zwiększenie wydobycia krajowego gazu. Takowe stanowisko było wielokrotnie podkreślane przez najwyższe władze państwowe, np. w uchwale Rady Ministrów nr 3/2006 z dnia 3 stycznia 2006 r. Dotychczasowe postępowanie organu należy uznać za sprzeczne z szerokim interesem społecznym.

Skarżąca ponownie przedstawiła analizę merytoryczną zestawienia wymogów określonych w przepisach w odniesieniu do wniosku złożonego przez skarżącą. Analiza ta doprowadziła skarżącą do przekonania, że złożony i uzupełniony wniosek spełniał wszystkie wymogi określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze, rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie projektów prac geologicznych, ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W ocenie skarżącej, nie ulega wątpliwości, że wniosek został uzupełniony zgodnie z żądaniem organu. Oznacza to, że organ nie był uprawniony do pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jeśli bowiem został uzupełniony, to nie było jakichkolwiek podstaw do zastosowania przez organ przepisów art. 64 § 2 k.p.a. Z powyższego wynika, że pozostawienie przez organ wniosku bez rozpoznania, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 5 grudnia 2007 roku (doręczonym w dniu 7 grudnia 2007 r.), stanowi naruszenie prawa, a okoliczności faktyczne dowodzą, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania było - zdaniem skarżącej - pretekstem do natychmiastowego, bezprzetargowego wydania koncesji i przyznania prawa użytkowania górniczego dla podmiotu konkurencyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.

Minister podkreślił, iż projekt prac geologicznych jest integralną częścią wniosku koncesyjnego na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin (art. 19 ustawy prawo geologiczne i górnicze), a bez poprawnie wykonanego przedmiotowego opracowania nie jest możliwe dokonanie oceny wpływu planowanej inwestycji na środowisko oraz ewentualnej konieczności uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r.- Prawo o ochronie środowiska (Dz. U. Nr 129, poz. 902 ze zm.).

Zdaniem organu w sytuacji, w której dwa konkurujące ze sobą podmioty ubiegają się o koncesję na poszukiwanie lub rozpoznawanie kopaliny częściowo na tym samym obszarze, bezspornie w tej części wzajemnie są stronami postępowania ale tylko wówczas, gdy oba wnioski koncesyjne spełniają wymagania przewidziane prawem, co nie miało miejsca w wypadku wniosku skarżącej.

W uzupełnieniu swego stanowiska skarżąca w obszernym piśmie z dnia 21 lipca 2008 r. stwierdziła, iż brak przeprowadzenia przetargu w sprawie koncesji narusza prawo wspólnotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego artykułu.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.).

Oceniając zatem skargę pod tym kątem Sąd uznał ją za niezasadną, gdyż nie stwierdził, aby Minister Środowiska pozostawał w bezczynności.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 35 § 1, 2 i 3 k.p.a. jak również art. 7,8, 9 i 10 k.p.a. oraz art. 64 § 2 k.p.a. Zdaniem strony wszystkie braki wskazane w wezwaniach Ministra Środowiska zostały uzupełnione. Skarżąca w pismach z dnia 3 grudnia 2007 r., zawierających uzupełnienie wniosku, określiła rodzaj planowanej działalności, jako "poszukiwanie i rozpoznawanie złóż gazu ziemnego"; załączyła projekt prac geologicznych; określiła - podając współrzędne punktów załamania - przestrzeń, w granicach których zamierza prowadzić planowaną działalność; dołączyła mapy geologiczne oraz topograficzne, a także dowód uiszczenia pełnej opłaty skarbowej.

Jednakże w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie można uznać, iż wymogi formalne wniosku koncesyjnego zostały uzupełnione zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Przepisami tymi są, oprócz kodeksu postępowania administracyjnego, także przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 roku, Nr 228, poz. 1947 ze zm.- p.g.g.), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie projektów prac geologicznych (Dz. U. z 2001 r., Nr 153, poz. 1777) oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.-s.d.g.). Stosownie do przepisu art. 49 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wniosek o udzielenie lub o zmianę koncesji zawiera:

1) firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania i adresu oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

2) numer w rejestrze przedsiębiorców lub w ewidencji oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

3) określenie rodzaju i zakresu wykonywania działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona koncesja.

2. We wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy podać także informacje oraz dołączyć dokumenty określone w przepisach regulujących działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji.

Następnie, oprócz tych danych, w myśl art. 18 ust. 1 pkt 3, 4 i 5 p.g.g., wnioskodawca powinien określić prawo do terenu (przestrzeni), w ramach którego projektowana działalność ma być wykonywana, lub prawa, o ustanowienie którego ubiega się wnioskodawca (pkt 3); czas, na jaki koncesja ma być udzielona, oraz wskazać datę rozpoczęcia działalności (pkt 4); określić środki, jakimi dysponuje podmiot ubiegający się o koncesję w celu zapewnienia prawidłowego wykonywania działalności objętej wnioskiem (pkt 5).

Zgodnie z art. 18 ust. 2 p.g.g. dane objęte wnioskiem należy uzupełnić dowodami ich istnienia, w szczególności przez dołączenie załączników graficznych sporządzonych zgodnie z wymaganiami dotyczącymi map górniczych. Z kolei przepis art. 32 p.g.g. ustanawia wymogi dotyczące projektu prac geologicznych. Przepis ten stanowi, że prace geologiczne obejmujące roboty geologiczne mogą być wykonywane tylko na podstawie projektu prac geologicznych (ust. 1). Zgodnie z ust. 2 cyt. przepisu projekt prac geologicznych powinien określać:

1) cel zamierzonych prac, sposób jego osiągnięcia, wraz z określeniem rodzaju wymaganej dokumentacji geologicznej;

2) harmonogram prac;

3) przestrzeń, w obrębie której mają być wykonywane prace geologiczne;

4) przedsięwzięcia konieczne ze względu na ochronę środowiska, w tym zwłaszcza wód podziemnych, oraz sposób likwidacji wyrobisk, otworów wiertniczych, rekultywacji gruntów i środki mające na celu zapobieżenie szkodom.

Natomiast szczegółowe wymogi dotyczące projektów prac geologicznych określa rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie projektów prac geologicznych (Dz. U. z 2001 r., Nr 153, poz. 1777).

W przepisie § 2 ust. 2 rozporządzenia dzieli się projekt prac geologicznych na część tekstową oraz część graficzną. Określając wymogi dotyczące części graficznej rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie projektów prac geologicznych w ust. 3 pkt 1 cyt. przepisu wskazuje, iż część graficzna projektu zawiera: mapę topograficzną w skali co najmniej 1:100.000 z zaznaczeniem terenu projektowanych prac geologicznych i usytuowania ich w stosunku do miejscowości będącej siedzibą gminy lub punktów geodezyjnych, a w zależności od celu prac - mapę geologiczną, hydrogeologiczną, geologiczno-inżynierską, geofizyczną oraz przekrój geologiczny, jeżeli takie dokumenty zostały już sporządzone.

Analizując zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie można uznać, aby złożone przez skarżącą mapy, pierwsza stanowiąca załącznik 4 do wniosku (załącznik graficzny) oraz druga mapa załączona do wniosku z dnia 3 grudnia 2007 r. spełniały wymogi formalne określone w tym przepisie.

Należy zaznaczyć, iż zgodnie z definicją mapy topograficznej zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) mapa topograficzna jest to opracowanie kartograficzne o treści przedstawiającej elementy środowiska geograficznego powierzchni Ziemi i ich przestrzenne związki. W ocenie Sądu załączone do wniosku mapy nie odpowiadają definicji mapy topograficznej określonej przez przepisy prawa.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, iż złożenie odpowiednio sporządzonych map stanowi wymóg formalny, który powinien być spełniony przez stronę starającą się o uzyskanie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin. Wymagania formalne projektu prac geologicznych, będącego częścią składową wniosku o koncesję dotyczące map są uzasadnione także koniecznością zasięgnięcia przez organ opinii właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (art.16 ust. 4 p.p.g.).

Natomiast podnoszone przez stronę zarzuty odnoszące się do prawidłowości postępowania w sprawie wniosku Spółki L. pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W rozpoznawanej sprawie badaniu legalności Sądu podlegał fakt czy organ dopuścił się bezczynności, co sprowadzało się do oceny zasadności zastosowania trybu z art. 64 k.p.a. przez pozostawienie bez rozpoznania wniosku strony z dnia 15 listopada 2007 r. o udzielenie koncesji.

Niewątpliwie można podzielić stanowisko strony, iż pismo organu z dnia 5 grudnia 2007 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie określa szczegółowo, jakie braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione, co czyni zasadnym zarzut strony naruszenia art. 9 k.p.a. Przepis art. 9 k.p.a. nakłada bowiem na organ administracji państwowej obowiązek informowania strony, i to niezależnie od tego czy jest ona osobą fizyczną czy prawną, o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania. Jednakże w piśmie z dnia 25 stycznia 2008 r. organ wyjaśnił stronie jakie braki formalne uznał za podstawę pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że naruszenie art. 9 k.p.a. przez organ nie miało wpływu na ostateczny wynik sprawy. Z drugiej strony trzeba podkreślić, iż strona skarżąca wskazywała na swoje ogromne doświadczenie w zakresie poszukiwania i rozpoznawania złóż kopalin, zatem powyższe uchybienie nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia skargi.

Wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników. Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia (wyrok NSA z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 869/05, Lex nr 236563). Przy ocenie działania organu w tym zakresie trzeba mieć na uwadze specyfikę spraw związanych z udzielaniem koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz wymogi formalne określone w przepisach prawa.

W sytuacji, gdy wnioskujący o wydanie koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin nie uzupełnił wskazanych przez organ braków wniosku w postaci złożenia mapy topograficznej, tak jak tego wymaga przepis § 2 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia, to pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie stanowi bezczynności organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W konsekwencji nie można podzielić stanowiska strony skarżącej, iż organ dokonał merytorycznej oceny wniosku koncesyjnego.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.