Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 253/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 230,  art. 221,  art. 232 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2 ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski, , po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. i R.A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia nieruchomości postanawia I. odrzucić skargę II. zwrócić skarżącym uiszczony wpis w kwocie 200 zł (dwieście złotych).


UZASADNIENIE

Skarga do sądu administracyjnego może być skutecznie wniesiona, jeżeli odpowiada wymaganiom określonym w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jednym z nich jest uiszczenie wpisu sądowego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 230 § 1 tej ustawy od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230, jest w szczególności skarga.

W rozpatrywanej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...], którą utrzymano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] Nr [...], nakazującą D. i R.A. rozbiórkę ogrodzenia nieruchomości G.M. nr [...], wykonanego bez wymaganego zgłoszenia, od strony północnej działki nr [...], obręb O., wniósł radca prawny S.K. jako pełnomocnik D. i R.A..

Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193) wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - 500 zł.

Z powyższego wynika zatem, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała opłacie stałej w wysokości 500 zł, do uiszczenia której pełnomocnik skarżących był zobowiązany przy jej wnoszeniu do Sądu. Warunku tego jednak pełnomocnik D. i R.A. nie dopełnił. Jak wynika z akt sądowych (k-8 i 11) wprawdzie pełnomocnik uiścił wpis od powyższej skargi, jednakże w wysokości jedynie 200 zł. Jak wskazano natomiast w końcowej części skargi opłata sądowa została uiszczona stosownie do § 2 ust. 6 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r.

Należy jednak zauważyć, że przepis § 2 ust. 6 powołanego rozporządzenia stanowi, że w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 wpis stały wynosi 200 zł. Z uwagi na to, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze skargą w sprawie z zakresu budownictwa i architektury, przepis ten nie ma zastosowania.

Na podstawie art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Natomiast należna opłata to nie tylko taka, która została uiszczona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym w terminie 30 dni od daty doręczenia skarżącym zaskarżonej decyzji, ale i we właściwej wysokości.

Stąd też wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić po myśli art. 221 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych względów orzeczono jak w punkcie I sentencji.

O kosztach orzeczono zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w/w ustawy.