Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2666/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11; art. 12
journal: Dz.U. 2012 poz 1112
law: Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze - tekst jednolity.
article: art. 116 par 1 i 2; art. 122; art. 187 par 1; art.21 par 1; art. 210 par 1pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie po rozpoznaniu odwołania D. S. (zwanego dalej: "Skarżącym") z dnia [...] października 2014 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzją tą Naczelnik Urzędu Celnego w C. orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu "A." Sp. z o. o. z siedzibą w P. za zaległości ww. Spółki w podatku akcyzowym wynikające z 30 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. wymienionych w decyzji, za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz za koszty postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy I instancji wskazał m.in., że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, natomiast Skarżący w okresie, w którym powstały zaległości podatkowe Spółki w podatku akcyzowym pełnił funkcję prezesa zarządu tej Spółki.

Jak zauważył Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie stosownie do art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm.) - zwanej dalej: "O.p.", za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Zgodnie zaś z § 2 ww. przepisu odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu.

Nadto organ podatkowy I instancji stwierdził, że Skarżący nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości, ani o wszczęcie postępowania układowego oraz nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części.

W dniu 21 października 2014 r. do Naczelnika Urzędu Celnego w C. wpłynęło odwołanie Skarżącego z dnia 19 października 2014 r. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

– naruszenie przepisów art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 w zw. z art. 116 § 1 O.p., poprzez nie podjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy pozwalającego organowi podatkowemu na ustalenie czy i kiedy wystąpiły obiektywne przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki; Skarżący nie zgadza się z organem podatkowym, że przesłanki do zgłoszenia upadłości wystąpiły w październiku 2009 r. ponieważ w 2009 r. i w 2010 r. Spółka nadal regulowała swoje zobowiązania; przesłanki te zaistniały po 6 czerwca 2011 r. kiedy ogłoszono upadłość kontrahenta;

– naruszenie przepisów art. 122, art. 187 § 1 O.p., poprzez nie podjęcie działań w celu dokładnego ustalenia kiedy członek zarządu wykazujący należytą staranność mógł się dowiedzieć o niewypłacalności Spółki i złożyć wniosek o upadłość; jeśli weźmie się pod uwagę powstanie zobowiązania podatkowego jako przesłanki niewypłacalności to mogło to nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji Spółce, dopiero kontrola podatkowa wykazała, że klasyfikacja taryfowa nabywanych wewnątrzwspólnotowo aut jest niewłaściwa, a ta okoliczność wykreowała zmianę stanu finansowego w Spółce;

– naruszenie art. 68 § 1 O.p., gdyż w sprawie mamy do czynienia z decyzjami ustalającymi zobowiązanie podatkowe.

Organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Z przepisu wynika, że przedawnienie prawa do wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej następuje w okresie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa pierwotnego dłużnika podatkowego, za którego zobowiązania odpowiada osoba trzecia. W niniejszej sprawie zaległości w podatku akcyzowym powstały w 2009 r., 2010 r., oraz w 2011 r. a decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w C. objęta odwołaniem orzekająca o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej została wydana w dniu 30 września 2014 r., tj. przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia, który upływał w przypadku zaległości podatkowych powstałych w 2009 r. z dniem 31 grudnia 2014 r.

Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej w W. mając na uwadze konstytutywny charakter odpowiedzialności jaką, na gruncie ustawy Ordynacja podatkowa, ponoszą osoby trzecie dokonał oceny czy w sprawie nie nastąpiło wygaśnięcie zobowiązania w podatku akcyzowym, które nie zostało wykonane przez pierwotnego dłużnika, tj. "A." Sp. z o.o., co bez wątpienia zwolniłoby z odpowiedzialności osobę trzecią, na której ciąży akcesoryjna odpowiedzialność za tenże dług ustalił, iż do dnia 31 grudnia 2014 r.. nastąpiło zdarzenie w postaci zastosowanego środka egzekucyjnego, o którym Podatnik został zawiadomiony powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, bowiem tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami doręczono Spółce w dniu 22 listopada 2013 r., natomiast A. S.A. oraz B. w dniu 10 lipca 2013 r. Na podstawie art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym Spółka została zawiadomiona. Tym samym w sprawie nie nastąpiło wygaśnięcie zobowiązań w podatku akcyzowym, które nie zostały wykonane przez pierwotnego dłużnika.

Dyrektor Izby Celnej w W. przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia wskazał dalej, iż orzekając o odpowiedzialności za zaległości podatkowe członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 116 § 1 O.p., organy podatkowe obowiązane są wykazać, że w okresie sprawowania funkcji członka zarządu spółki kapitałowej przez osobę, która ma odpowiadać za zaległości podatkowe, powstała zaległość podatkowa oraz że egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Natomiast wszelkie okoliczności uwalniające członka zarządu od odpowiedzialności obowiązany jest wykazać on sam.

W sprawie terminy płatności zobowiązań podatkowych określonych decyzjami organu podatkowego I instancji upływały w czasie pełnienia przez Podatnika obowiązków członka zarządu "A." Sp. z o.o., co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 25 listopada 2011 r. oraz uchwała nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A. Sp. z o.o. z dnia [...] września 2007 r. o powołaniu D. S. na stanowisko prezesa zarządu. Zmiana w Krajowym Rejestrze Sądowym w tym zakresie nastąpiła na podstawie wpisu z dnia 7 grudnia 2007 r. Z dokumentów wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu od dnia 17 września 2007 r. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez Skarżącego.

W okresie upływu terminów płatności zobowiązań podatkowych określonych decyzjami organu podatkowego I instancji, funkcję członka zarządu "A." Sp. z o.o. (od dnia 21 kwietnia 2007 r.) pełnił też L. J., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 25 listopada 2011 r. oraz uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników A. Sp. z o.o. z dnia [...] kwietnia 2007 r. o powołaniu L. J. na stanowisko wiceprezesa zarządu. Wobec L. J. prowadzone było odrębne postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich.

Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie pomimo prowadzenia postępowania egzekucyjnego w ramach, którego podjęto szereg wskazanych w decyzji czynności egzekucyjnych, zaległości w podatku akcyzowym nie zostały wyegzekwowane. Powyższe musiało prowadzić do wniosku, iż egzekucja okazała się bezskuteczna, a tym samym wystąpiła pozytywna przesłanka w postaci bezskuteczności egzekucji. Wyjaśnił również, że o bezskuteczności egzekucji mogą świadczyć także inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, które rozwieją wszelkie wątpliwości dotyczące tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 233/06).

Przechodząc do analizy przesłanek egzoneracyjnych Dyrektor Izby Celnej w W. wskazał uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, w której stwierdzono, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w uchwale.

Dyrektor Izby Celnej w W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy z uwzględnieniem zasad wyrażonych w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. zauważył, że w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym włączono do akt sprawozdania finansowe zawierające rachunek zysków i strat, bilans oraz dodatkowe informacje i objaśnienia za lata 2008-2010 po analizie, których nie stwierdzono przesłanek egzoneracyjnych, które wykluczałyby orzeczenie o jego odpowiedzialności. Jest niesporne, że Skarżący nie złożył wniosku o upadłość Spółki.

Organ odwoławczy na podstawie sprawozdania finansowego "A." Sp. z o.o. za lata 2009- 2010 zawierającego bilans, rachunek zysków i start, dodatkową informację i objaśnienia, odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego według stanu na dzień 25 stycznia 2011 r. w zakresie wysokości kapitału Spółki dokonał analizy finansowej w celu oceny kondycji sytuacji finansowo-ekonomicznej Spółki.

Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, iż wobec Spółki powstały z mocy prawa zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabyć wewnątrzwspólnotowych samochodów osobowych. W sprawie terminy płatności zobowiązań podatkowych określonych decyzjami organu podatkowego I instancji upływały w okresie od dnia 17 sierpnia 2009 r. do dnia 4 stycznia 2011 r., tj. w czasie pełnienia przez Podatnika obowiązków członka zarządu "A." Sp. z o.o. Z tytułu pierwszego zobowiązania w kwocie 13 488,00 zł termin płatności upływał w dniu 17 sierpnia 2009 r., w przypadku kolejnego zobowiązania w kwocie 32 441,00 zł termin płatności upływał w dniu 2 października 2009 r. Łączna kwota wymienionych wyżej zaległości publicznoprawnych bez uwzględnienia odsetek wynosi 905 354,00 zł.

Jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Zatem, w zakresie obowiązków Skarżącego pełniącego funkcję prezesa zarządu Spółki była kontrola terminowości regulowanych przez Spółkę zobowiązań. W tej sytuacji niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu.

W sprawie uzasadnione jest twierdzenie, że w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu wystąpiły przesłanki niewypłacalności Spółki z uwagi na trwałe zaprzestanie płacenia długów. W sprawie terminy płatności zobowiązań podatkowych określonych decyzjami organu podatkowego I instancji upływały w okresie od dnia od dnia 17 sierpnia 2009 r. do dnia 4 stycznia 2011 r., a pomimo tego należności podatkowe nie były przez Spółkę regulowane. Zaprzestano dokonywania spłat zobowiązań podatkowych w akcyzie w sposób trwały w wysokości 905 354,00 zł.

Organ drugiej instancji podniósł, że w art. 11 ust. 1 Prawa upadłościowego i naprawczego ustawodawca nie powiązał stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, ale z jego zachowaniem, a konkretnie zaniechaniem (zaprzestaniem płacenia długów), natomiast w okolicznościach sprawy takie zaniechanie niewątpliwie miało miejsce (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FSK 656/13).

W ocenie organu podatkowego, Spółka zaprzestała regulowania swoich publicznoprawnych zobowiązań najpóźniej licząc począwszy od dnia 3 października 2009 r. z tym dniem bowiem zaprzestała regulowania drugiego zobowiązania, z terminem płatności do dnia 2 października 2009 r.

Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w W. można zatem stwierdzić, że Skarżący aby uwolnić się od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, winien w 14-dniowym terminie wskazanym w ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia jej upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. W sprawie powinno to nastąpić najpóźniej w dniu 16 października 2009 r. pomimo tego wniosek o ogłoszenie upadłości nie został w ogóle zgłoszony.

W tym też stanie rzeczy organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut Skarżącego odnoszący się do ustalenia, że już w październiku 2009 r. Spółka była niewypłacalna, zdaniem Skarżącego właściwą datą byłby termin 6 czerwca 2011 r., w tej dacie bowiem ogłoszono upadłość kontrahenta Spółki.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że kwestia prowadzenia przez Spółkę kontaktów gospodarczych z kontrahentem czy też rozstrzygnięcie kwestii odszkodowawczych wobec Spółki nie jest elementem postępowania w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich

W opinii Dyrektora Izby Celnej w W. w sprawie nie zostały również spełnione przesłanki uwolnienia się od odpowiedzialności członka zarządu z art. 116 § 1 O.p., a zatem zasadne jest stwierdzenie przez po ponownym rozpatrzeniu sprawy, że nie wykazano przesłanek egzoneracyjnych, które wykluczałyby orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym "A." Sp. z o.o.

Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z zarzutami odwołania dotyczącymi nieprawidłowego określenia zobowiązania podatkowego wobec Spółki z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów z tego względu, że przedmiotem postępowania w sprawach odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe podatnika są wyłącznie kwestie związane z odpowiedzialnością tych osób.

Organ odwoławczy przypomniał, iż Skarżący nie może już być stroną postępowania, chociaż przedmiotem odpowiedzialności osoby trzeciej jest obowiązek wykonania jego zobowiązania podatkowego, które stało się zaległością podatkową. Tym samym, w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie rozstrzyga się już kwestii związanych z wysokością zobowiązania podatkowego, ponieważ rozstrzygnięcie w tym zakresie jest już ostateczne. W stanie prawnym, występującym w sprawie nie istnieje prawna możliwość odstąpienia od wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej. W sprawie należy uwzględnić zatem konsekwencje prawne, wynikające z wydanych wobec Spółki decyzji dotyczących podatku akcyzowego z terminami płatności od sierpnia 2009 r. do stycznia 2011 r.

Decyzje te wydano w 2013 r., ale dotyczą one zobowiązań publicznoprawnych, które powstają w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., a więc z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. W takim przypadku wydana w trybie art. 21 § 3 tej ustawy decyzja podatkowa ma charakter deklaratoryjny. Potwierdza ona jedynie istnienie zobowiązania podatkowego w określonej w niej wysokości, do wykonania którego podatnik był zobowiązany w terminach określonych w przepisach. Oznacza to, że Spółka, obiektywnie rzecz biorąc, powinna była uiścić należności publicznoprawne w zakresie podatku akcyzowego w wysokościach i terminach wynikających ze wskazanych wyżej decyzji, a po upływie tego terminu nieuiszczona kwota podatku stawała się zaległością podatkową.

Skarżący zaskarżył opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił decyzji naruszenie następujących przepisów:

– art. 187 § 1 i art. 122 O.p. w związku z art 116 § 1 lit. b) O.p. poprzez brak zebrania właściwego materiału dowodowego w sprawie (kwestia czasu właściwego na złożenie wniosku o upadłość) i orzekanie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwej wykładni art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p., o powstaniu solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego ze Spółką "ASPEN";

– naruszenie art. 122, art. 191, art. 187 § 1 w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. poprzez nieustalenie kiedy członek zarządu wykazujący należytą staranność mógł dowiedzieć się o niewypłacalności Spółki ASPEN i w konsekwencji złożyć wniosek o upadłość ewentualnie wykazać brak winy w niezłożeniu wniosku;

– art. 116 § O.p. w związku z art. 21 § 1 tej ustawy poprzez ich wadliwe zastosowanie, wskutek dokonania błędnej wykładni art. 21 i uznania, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów klasyfikowanych przez Skarżącego do kodu 8704 zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym powstało z mocy prawa, a co za tym idzie wydane w tym zakresie decyzje miały charakter deklaratoryjny a to miało istotny wpływ na wynik decyzji ponieważ spowodowało błędne ustalenie "czasu właściwego" a w konsekwencji obciążenie Skarżącego odpowiedzialnością za zobowiązania Spółki A. w podatku akcyzowym.

– naruszenie prawa wyrażanego normą art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. polegające na tym, że dokonano błędnej oceny materiału dowodowego w kwestii sytuacji finansowej Spółki co doprowadziło do błędnych wniosków a w konsekwencji błędnego uznania, że termin właściwy do złożenia wniosku o upadłość zaistniał 16 października 2009 r.

W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 10 kwietnia 2015 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż naruszenie art 210 § 1 pkt 6 w zw. § 4 O.p. polegało na tym, że z decyzji organu odwoławczego nie wynika, iż zbadał on czy wskazane przez pierwszą instancję rozstrzygnięcie znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, a w kwestii terminu uzyskania przez Zarząd wiedzy o niewypłacalności spółki w ogóle nie zajął stanowiska.

Skarżący podniósł też, że organy celne obu instancji nie dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie określenia momentu, w którym wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki.

Uzasadniając podniesiony zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania mający istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. wyjaśnił, że organy podatkowe nie dokonały wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie określenia momentu, w którym wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki "A.". Skarżący zarzucił w szczególności organowi odwoławczemu przyjęcie błędnego założenia, iż istnienie zaległości podatkowych jest tożsame z niewypłacalnością Spółki, z czym następnie powiązał obowiązek Skarżącego złożenia wniosku o upadłość.

Zdaniem Skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy wbrew przeciwnym twierdzeniom organu odwoławczego, w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów określonych przez podatnika jako ciężarowe - kodem 8704, istnieją podstawy do wykładni, że ewentualne zobowiązanie podatkowe powstawało na mocy decyzji wydanej przez Urząd Celny a nie z mocy prawa. Zgodnie z prawem samochody osobowe nie są wyrobami akcyzowymi, lecz w określonych przypadkach podlegają akcyzie. Natomiast sprowadzając samochody klasyfikowane jako ciężarowe spółka miała prawo uznać, że nie ma obowiązku podatkowego i akcyza się nie należy. Dopiero decyzje organu celnego wydane w 2013 r. określiły obowiązek podatkowy w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego klasyfikując sprowadzone samochody do pozycji 8703 i z tegoż obowiązku wynikało zobowiązanie podatkowe określonej wysokości i dlatego w tej konkretnej sytuacji decyzje określające wysokość podatku miały charakter konstytutywny, ponieważ w związku ze zmianą przez Urząd Celny klasyfikacji towaru od którego akcyza się nie należy na towar akcyzowy tworzyły one nowy byt prawny. Nabywane samochody były rejestrowane jako ciężarowe w oparciu między innymi o wpis w dowodzie rejestracyjnym, który (niezależnie czy na podstawie prawa o ruchu drogowym) ma charakter konstytutywny i decyzja organu celnego stwierdzająca, że dla celów podatku akcyzowego samochód nabyty jako ciężarowy jest samochodem osobowym ma też charakter konstytutywny, jest bowiem decyzją zmieniającą w oparciu o prawo celne charakter danego samochodu na osobowy (poprzez zmianę jego klasyfikacji). W tym określonym przypadku decyzje wydane w stosunku do podatnika rodzą poważne wątpliwości prawne które związane są przede wszystkim z ustaleniem w jaki sposób i kiedy powstawały zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym w tym konkretnym przypadku. Według skarżącego zobowiązania podatkowe związane z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodów określonych i zaklasyfikowanych jako ciężarowe czyli taki od których akcyza się nie należy, powstawały z chwilą doręczenie decyzji ustalającej wysokość takiego zobowiązania.

W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy uzasadnionym było zastosowanie wobec skarżącego instytucji przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe "A." Sp. z o. o. w podatku akcyzowym.

Podkreślić należy, że ogólna reguła odpowiedzialności osób trzecich została sformułowana w art. 107 O.p. Przepis ten określa zasadniczy i podstawowy charakter odpowiedzialności osób trzecich, istnieje ona tylko w przypadkach i zakresie przewidzianych w rozdziale 15 działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Z treści tego przepisu wynika, że osoby trzecie odpowiadają za zaległości podatkowe całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem, jak również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek i za koszty postępowania egzekucyjnego. Odpowiedzialność osób trzecich jest więc instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zobowiązania podatkowego z podmiotem innym niż podatnik. Przytoczona regulacja ma charakter wyjątkowy. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110 - 117 O.p., przy czym katalog osób trzecich ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych ma charakter zamknięty.

Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. - za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają, solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1. nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy

2. nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Natomiast zgodnie z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Nadto powołane wyżej przepisy wymagają, aby orzekanie o odpowiedzialności podatkowej członków zarządu spółek kapitałowych i wydanie decyzji o ich odpowiedzialności podatkowej, nastąpiło dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna. Dyspozycja art. 116 O.p. obejmuje zarówno przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe, oraz przesłanki negatywne, które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Przesłankami negatywnymi, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności są: zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu lub wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że prowadząc postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności stwierdzić istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania przedstawiła okoliczności egzoneracyjne. W przypadku braku którejkolwiek z przesłanek pozytywnych, nie ma konieczności rozważania istnienia przesłanek negatywnych, gdyż w takiej sytuacji nie może nastąpić orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu.

Sąd stwierdza, że organy prawidłowo wykazały w sprawie, że zostały spełnione wymienione powyżej przesłanki pozytywne odpowiedzialności członka zarządu.

W pierwszym rzędzie wskazać należy, że jest bezsporne, że skarżący pełnił obowiązki członka zarządu w czasie, w którym upływał termin płatności podatku akcyzowego, który powinna uiścić "A." Sp. z o. o.

Wypełniona została także druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, ponieważ egzekucja prowadzona wobec Spółki była bezskuteczna, pomimo podjęcia wszelkich możliwych działań w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku akcyzowym wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C..

Na podstawie tytułów wykonawczych wystawiono zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, które zostało skierowane do central poszczególnych banków. Jak również wystawiono zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank, które zostało skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Płońsku.

Odpowiadając na zawiadomienie A. S.A. pismem z dnia 12 lipca 2013 r. poinformował, że istnieje przeszkoda w realizacji zawiadomienia ponieważ wystąpił zbieg egzekucji na rachunkach dłużnika: komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieście w Łodzi, komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie, komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie, komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy-Praga Południe w Warszawie oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w Płońsku. Dodatkowo pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. oraz z dnia 4 września 2013 r. poinformował, że nadal istnieje przeszkoda w realizacji zawiadomienia nr [...] i nr [...], ponieważ wystąpił zbieg egzekucji na rachunkach dłużnika podmiotów wymienionych wyżej oraz dodatkowo komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Płońsku.

Jednocześnie na podstawie art. 80 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji B. S.A. pismem z dnia 11 lipca 2013 r. zawiadomił, że na rachunkach Spółki brak środków pieniężnych stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego oraz poinformował, że do rachunków bankowych dłużnika wystąpił zbieg egzekucji administracyjnych i sądowych a do prowadzenia egzekucji łącznej wyznaczony został Naczelnik Urzędu Skarbowego w Płońsku.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. poinformował, że Spółka nie posiada żadnych wierzytelności względem organu podatkowego, z tego względu zrealizowanie zajęcia egzekucyjnego nie jest możliwe.

Należy zauważyć, iż B. S.A. pismem z dnia 13 listopada 2013 r. zawiadomił, że na rachunkach Spółki brak środków pieniężnych stanowi przeszkodę w realizacji zajęcia egzekucyjnego nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. oraz poinformował, że do rachunków bankowych dłużnika wystąpił zbieg egzekucji administracyjnych i sądowych a do prowadzenia egzekucji łącznej wyznaczony został Naczelnik Urzędu Skarbowego w Płońsku. Tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami doręczono Podatnikowi w dniu 22 listopada 2013 r., natomiast A. S.A. oraz B. w dniu 10 lipca 2013 r.

W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym organ podatkowy pismami z dnia 3 lipca 2013 r. wystąpił do Centralnej Informacji Ksiąg Wieczystych z wnioskiem o udostępnienie danych w zakresie czy "A." Sp. z o.o. jest właścicielem/współwłaścicielem/użytkownikiem wieczystym nieruchomości, do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o udostępnienie danych lub informacji z Centralnej ewidencji pojazdów oraz do właściwego naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o udostępnienie danych w zakresie posiadanych przez "A." Sp. z o.o. składników majątkowych: majątek ruchomy, prawa majątkowe, tj. wierzytelności z rachunków bankowych, papierów wartościowych zapisanych i nie zapisanych na rachunku papierów wartościowych, autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz praw własności przemysłowej, udziałów w spółce z o.o., innych praw majątkowych, w zakresie informacji czy podmiot osiąga przychody w jakiej wysokości i z jakiego tytułu.

Odpowiadając na wniosek Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia 16 lipca 2013 r. poinformowało, że na Spółkę zarejestrowano pojazd marki Opel Vectra Signum, rok produkcji 2004, w dniu 15 kwietnia 2012 r. zgłoszono utratę pojazdu.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Płońsku poinformował pismem z dnia 18 lipca 2013 r., m.in., że Spółka na dzień sporządzenia pisma nie złożyła zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych - CIT 8 za 2012 r.

Ministerstwo Sprawiedliwości Departament Informatyzacji i Rejestrów Sądowych Centralna Informacja o Zastawach Rejestrowych, Krajowego Rejestru Sądowego oraz Ksiąg Wieczystych przy piśmie nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. przesłało sześć odpisów ksiąg wieczystych, w których figuruje Spółka, jednak wystąpił zbieg co do nazwy Spółki, gdyż podmiot wymieniony w księgach wieczystych nie jest dłużną Spółką.

Organ celny ustalił, iż według ewidencji podatników siedziba Spółki znajduje się przy ul. G. [...] w P.. W postępowaniu egzekucyjnym sporządzono raport poborcy skarbowego o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych z dnia 6 września 2013 r. pod adresem prowadzenia działalności Spółki, tj. przy ul. G. [...] w P. znajduje się pawilon handlowy i nie mieści się tam Spółka. Z informacji uzyskanej od córki współwłaścicieli pawilonu handlowego wynika, że "bardzo dawno temu" jedno z pomieszczeń było wynajmowane przez 3 miesiące.

W raporcie sporządzonym w dniu 9 września 2013 r. przy ul. O. w C. pełnomocnik Związku Nauczycielstwa Polskiego J. P. stwierdziła, że nigdy takiej Spółki pod wskazanym adresem nie było.

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie ani dłużnik główny ani Skarżący nie wskazali majątku, z którego wierzyciel mógłby być zaspokojony.

Biorąc pod uwagę, że spełnione zostały obie pozytywne przesłanki warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, do rozważenia pozostaje kwestia, czy istniały podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i czy zostało wykazane, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniającej Skarżącego od tej odpowiedzialności.

Podkreślić należy, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, gdy ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony.

W świetle powyższego podkreślić należy, iż rzeczą organów podatkowych w niniejszej sprawie była konieczność dokonania oceny istotnej okoliczności, a mianowicie czy i kiedy powstał obowiązek złożenia wniosku o ogłoszenie upadłość spółki. Jest niesporne, że nie został złożony wniosek o upadłość spółki.

Podstawy ogłoszenia upadłości ustawodawca uregulował w ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze. Zgodnie z art. 10 pr. up. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Na mocy art. 11 ust. 1 pr.up. dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje - art. 11 ust. 2 pr. up. Podkreślić należy, że wystąpienie przesłanek uznania dłużnika za niewypłacalnego z art. 11 ust. 1 lub ust. 2 pr. up. powoduje powstanie po stronie dłużnika lub podmiotu uprawnionego do reprezentowania dłużnika niebędącego osobą fizyczną, obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Stanowi o tym art. 21 ust. 1 pr. up. - dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami - art. 21 ust. 2 pr. up.

Dla oceny kiedy powstał obowiązek prawny złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki należy wziąć pod uwagę czas zaistnienia jednej z dwóch przesłanek określonych w art. 11 pr. up., tj. w sytuacji gdy spółka nie wykonuje wymagalnych zobowiązań pieniężnych lub zobowiązania przekroczą wartość jej majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Zatem "właściwym czasem" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości będzie zaistnienie jednej z ww. przesłanek. Niewypłacalność istnieje więc nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. W celu ustalenia "czasu właściwego" do zgłoszenia wniosku, należy ustalić moment, kiedy zarząd spółki, przy dołożeniu należytej staranności, mógł uzyskać wiedzę o tym, iż spółka stała się niewypłacalna i w sposób trwały zaprzestała płacenia długów, a jej majątek nie wystarczał na ich zaspokojenie. Ponadto niewykonanie wymagalnych zobowiązań nie musi odnosić się do wszystkich zobowiązań dłużnika, nie ma też znaczenia ich charakter, tzn. czy są to zobowiązania cywilnoprawne czy publicznoprawne. Również nieuregulowanie wymagalnych zobowiązań nawet o niewielkiej wartości oznacza niewypłacalność w rozumieniu art. 11 pr. up. Członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony.

W niniejszej sprawie obowiązkiem organu była więc ocena, czy niewypłacalność spółki była oczywista w okresie sprawowania przez skarżącego funkcji członka zarządu.

W ocenie Sądu, zasadnie organ odwoławczy dokonując oceny sytuacji finansowo-ekonomicznej "A." Sp. z o.o. zauważył, iż według danych wynikających z bilansów oraz rachunków zysków i strat za lata 2009-2010 na koniec 2008 r. Spółka posiadała dobrą sytuację finansowo-ekonomiczną, natomiast na koniec roku 2009 i 2010 Spółka była zagrożona upadłością.

Z analizy sprawozdań finansowych Spółki przeprowadzonych przez organ podatkowy wynika, że według stanu na dzień 31 grudnia 2009 r. należności krótkoterminowe wynoszą 458 205,71 zł, przy zobowiązaniach krótkoterminowych 447 148,01 zł w tym kredyty i pożyczki 197 650,00 zł, przy czym jak wynika z rachunku zysków i strat według stanu na dzień 31 grudnia 2008 r. należności krótkoterminowe wynoszą 414 665,39 zł, przy zobowiązaniach krótkoterminowych 205 431,12 zł w tym kredyty i pożyczki 141 077,79 zł. Porównanie tych wielkości wskazuje na wzrost zobowiązań krótkoterminowych w 2009 r. w stosunku do roku poprzedniego przy jednoczesnym zmniejszeniu należności krótkoterminowych w porównywanym okresie. W 2010 r. nastąpił dalszy wzrost zobowiązań krótkoterminowych i wynosił 3 203 460,24 zł, przy należnościach krótkoterminowych 723 483,02 zł. W 2009 roku Spółka wygenerowała stratę w wysokości 96 816,67 zł, a w 2010 r. stratę w wysokości 1 146 487,24 zł.

W odniesieniu do zarzutu nieustalenia kiedy członek zarządu wykazujący należytą staranność mógł się dowiedzieć o niewypłacalności spółki "A." (w świetle decyzji wydanej w 2013) i w konsekwencji złożyć wniosek o upadłość ewentualnie wykazać brak winy w niezłożeniu takowego przypomnieć należy również - za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 592/13 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności z drugim członkiem zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009, 2010 i 2011 r., - że w sytuacji, gdy z rozpatrywanej sprawy wynika, iż wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony - to zarzut, że nie rozważono właściwie, kiedy nastał "właściwy czas" na zgłoszenie upadłości należy uznać za bezzasadny. Ustalenia w zakresie "właściwego czasu" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości mogłyby być istotne jedynie wówczas, gdy wniosek taki zostałby złożony, a w sprawie powstał spór, czy złożenie wniosku nastąpiło we właściwym czasie, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1a O.p. (zob. wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 706/14).

Przy czym słusznie Dyrektor Izby Celnej w W. podkreślił, że w przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa to spółka była zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach wyznaczonych przez przepisy prawa. Niewypełnienie tych obowiązków w terminie i we właściwej wysokości uzasadnia wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie przepisu art. 21 § 3 O.p. Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie to już istniało wcześniej i powinno zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (por.: wyrok NSA z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1605/06). Zatem należało uwzględnić konsekwencje prawne, wynikające z wydanych wobec spółki decyzji dotyczących podatku akcyzowego. Wprawdzie decyzje te wydano w 2013 r., ale mają one charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Potwierdzają jedynie istnienie zobowiązania podatkowego w określonej w niej wysokości, do wykonania którego podatnik był zobowiązany w terminach określonych w przepisach.

W konsekwencji organ zasadnie powołał się na przesłanki niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ust. 1 pr. up. wskazując, że spółka na bieżąco nie regulowała swoich zobowiązań, kosztem Skarbu Państwa. Jak wskazano wyżej postępowanie egzekucyjne nie dało rezultatów i wystąpiła bezskuteczność egzekucji co do zaległości w akcyzie objęte postępowaniem, czyli w czasie gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu. W zaskarżonej decyzji słusznie podkreślono, że jednym z obowiązków członka zarządu jest monitorowanie zadłużenia spółki pozwalające na zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego, co z kolei uwalnia go od odpowiedzialności za jej zaległości podatkowe. Zatem, w zakresie obowiązków Skarżącego pełniącego funkcję członka zarządu "A." Sp. z o.o. była kontrola terminowości regulowanych zobowiązań. W tej sytuacji niezgłoszenie we właściwym czasie stosownego wniosku jest wynikiem zawinionego zaniechania obowiązków członka zarządu. Członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie, możliwość zaspokojenia długów. W przedmiotowej sprawie w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu wystąpiły przesłanki niewypłacalności spółki z uwagi na trwałe zaprzestanie płacenia długów. Skarżący nie zgłosił w 14-dniowym terminie wskazanym w ustawie prawo upadłościowe i naprawcze nie złożył wniosku do sądu o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęcia postępowania układowego.

Niezależnie od powyższego wskazać należy że, zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością członek zarządu tej spółki może uwolnić się wskazując mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy czym wskazane mienie musi faktycznie istnieć w trakcie postępowania dotyczącego odpowiedzialności członka zarządu, nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znacznych kwot, odnosząc to do wysokości zaległości podatkowych oraz przedstawiać realną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów. Tych okoliczności Skarżący nie wykazał, ani na etapie postępowania przed organem podatkowym I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego. Organy w zakresie własnych ustaleń ustaliły, że spółka nie posiadała jakiegokolwiek majątku z którego możliwe byłoby przeprowadzenie egzekucji.

W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że w sprawie przesłanki uwolnienia się od odpowiedzialności członka zarządu z art. 116 § 1 O.p. nie zostały spełnione, a zatem zasadne jest twierdzenie organu, że nie wykazano przesłanek egzoneracyjnych, które wykluczałyby orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe "A." Sp. z o.o.

Sąd stwierdza, że organy w ramach własnego postępowania i zgromadzonych samodzielnie dowodów zbadały prawidłowo sytuację finansową spółki. Były to dane wystarczające do wyjaśnienia sytuacji finansowej na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich. Podkreślić należy, że przedstawione przez organ okoliczności nie zostały w jakikolwiek sposób zakwestionowane przez Skarżącego.

Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika też jakich zobowiązań spółka nie wykonywała i w jakim okresie.

Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego ani przepisów prawa procesowego (w szczególności art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). W prawidłowo ustalonych okolicznościach stanu faktycznego sprawy i przy przeprowadzeniu przez organy prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów obowiązującego prawa, w ocenie Sądu brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Skład orzekający w niniejszej sprawie zwraca także uwagę, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt. III SA/Wa 592/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 16 listopada 2012 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz z drugim członkiem zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009, 2010 i 2011 r. Co prawda wyrok ten dotyczy innego postępowania, jednakże przedmiotem tego postępowania była - analogicznie jak w tym postępowaniu - ocena zasadności orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego, który pełnił funkcję członka zarządu "A." Sp. z o.o. za jej zaległości podatkowe wobec budżetu Państwa powstałe w 2009, 2010 i 2011 r. Kwestię sporną w sprawie stanowiło zatem ustalenie w toku postępowania podatkowego przesłanek określonych w art. 116 § 1 i 2 O.p., stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia organów podatkowych.

Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi