Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 656/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 258 §1 i §2 pkt 7, art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2010 roku. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku E.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi E.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc wrzesień 2005 roku. postanawia 1. zwolnić E.W. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla E.W. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w P.


UZASADNIENIE

Dnia 1 września 2010 roku pełnomocnik E.W. (mąż skarżącej) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc wrzesień 2005 roku.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 224,00 zł, pełnomocnik skarżącej złożył wypełniony na urzędowy formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Jednocześnie w piśmie zastrzegł, że w podobnej sprawie o sygnaturze III SA/Po 527/10 jest reprezentowany przez adwokat H. K. i w związku z tym wniósł o przyznanie jej do przedmiotowej sprawy.

Z wniosku wynika, że E.W. jest na emeryturze i otrzymuje świadczenie w wysokości 1.071,61 zł, które częściowo jest zajmowane przez komornika. Wnioskodawczyni prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z mężem, który jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych nieruchomości ani ruchomości, a także żadnych oszczędności, papierów wartościowych oraz przedmiotów o wartości przekraczającej 3000 euro. Posiada natomiast samochód osobowy marki Opel Vectra (rok produkcji 1996), który został zajęty przez komornika sądowego. We wniosku zaznaczyła, że jej obecna sytuacja materialna nie pozwala jej opłacić kosztów sądowych i kosztów obrońcy, bez uszczerbku dla podstawowego utrzymania.

Zgodnie z art. 245 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1) cytowanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i rodzinnym wynika, że sytuacja wnioskodawczyni jest trudna, gdyż jedynym źródłem utrzymania dwuosobowego gospodarstwa domowego jest emerytura w wysokości 1.071,61 zł brutto. Ponieważ wnioskodawczyni nie ma żadnych innych dochodów, ani majątku, który mógłby przynosić dochody albo zostać spieniężony, niemożliwie jest poniesienie przez nią kosztów sądowych i uiszczenie honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Tym samym należy uznać, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co czyni zasadnym jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 245 §1 i §2, art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji