Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1120/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 130 ust. 3, art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 4 pkt 1 i 2, par. 8 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech sędzia NSA Jan Paweł Tarno sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1712/11 w sprawie ze skargi D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [....] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1712/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...], w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.

W uzasadnieniu powołanego wyroku wskazano, że Starosta W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. działając na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) w związku z przekroczeniem przez D.M. 24 punktów orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii A,B,C,BE,CE,T dokument nr: [...] druk nr: [...] wydanego w dniu [...] lutego 2006 r., do czasu złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym. Organ wskazał, że dnia 17 grudnia 2010 r. wpłynął wniosek Komendy Wojewódzkiej Policji [...]., nr [....] z dnia 10 grudnia 2010 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania przez skarżącego pojazdami w związku z przekroczoną przez niego liczbą punktów, tj. 29, w okresie od 4 listopada 2009 r. do 17 września 2010 r., za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego, głównie za przekroczenie prędkości. Skarżący w dniu 30 grudnia 2010 r. złożył zaświadczenie o ukończeniu szkolenia uprawniającego go do zmniejszenia posiadanych punktów karnych. W związku z wątpliwościami dotyczącymi naliczonych punktów karnych Starosta [...] skierował pismo do Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało jednak, że aktualnie nie ma podstaw do anulowania przez KWP [...] wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego. Starosta wyjaśnił, iż w ramach posiadanych uprawnień organy administracji prowadząc przedmiotowe postępowanie, związane są wpisami w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i nie mogą prowadzić własnych ustaleń, co do ilości punktów przypisanych kierowcy, albowiem tylko właściwe organy policji prowadząc tę ewidencję są uprawnione do dokonywania wpisu do ewidencji przypisanych kierowcy punktów i do ich usuwania. Organ wskazał, że art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przyjmuje konstrukcję, tzw. decyzji związanej, co oznacza, że Starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji powzięcia wiadomości o przekroczeniu przez kierowcę 24 punktów karnych. Jest to decyzja tzw. związana, tj. taka, w której uprawniony organ stwierdzając określony stan rzeczy zobowiązany jest wydać przewidzianą prawem decyzję. Jest to obok formy fizycznego zatrzymania prawa jazdy, zatrzymanie dokumentu sprowadzające się do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy prawne umorzenia lub zawieszenia postępowania, jak wniosła strona we wniosku z dnia 25 stycznia 2011 r. Kwestie zawieszenia postępowania zostały rozstrzygnięte przez organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., którym odmówiono zawieszenia postępowania. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. Organ dodał, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, ze względu na istnienie zagrożenie dla życia lub zdrowia innych uczestników ruchu drogowego, a liczba 29 punktów budzi zastrzeżenia, co do bezpiecznego uczestnictwa w ruchu drogowym i wymaga obligatoryjnego sprawdzenia kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu pierwszej instancji, co do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja. W konsekwencji do kompetencji Policji, nie zaś Starosty, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Wskazał, że Policja usuwa punkty przyznane na podstawie ostatecznego wpisu w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Organ podkreślił, że czynności te nie mogą być zatem dokonane przez Starostę, jak również nie jest on uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego obliczenia i odliczenia punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję. Do tego czasu Starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną danej osobie zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuściła. Organ odwoławczy zaznaczył, że organ pierwszej instancji po uzyskaniu wiedzy pochodzącej z wniosku KWP [...] o przekroczeniu przez D.M. w ciągu roku 24 punktów karnych, zobowiązany był zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ odwoławczy zgodził się także ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter związany, a co za tym idzie właściwy Starosta ma obowiązek wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy po powzięciu informacji o przekroczeniu 24 punktów karnych. Starosta z uwagi na fakt, że ewidencja prowadzona jest przez inny organ nie ma zatem uprawnienia, do oceny prawidłowości dokonanych naliczeń punktów karnych. Organ wyjaśnił, że regulacja zawarta w § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. Nr 236, poz. 1998, ze zm.), nie dopuszcza możliwości zmniejszenia liczby punktów, w wyniku odbycia szkolenia, otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24. Tak było w przypadku D.M., który dopuścił się naruszeń w okresie od 4 listopada 2009 r. do 17 września 2010 r., a szkolenie odbył w dniu 20 września 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu nie ustosunkowania się do wniosku dowodowego skarżącego z dnia 27 grudnia 2010 r. organ odwoławczy wskazał, że zaświadczenie nr [...] z dnia 20 września 2010 r. zostało dołączone do akt sprawy, ale nie mogło być brane pod uwagę. Zaznaczył, że poczynił stosowne ustalenia, występując z zapytaniem do KWP [...] w dniu 13 stycznia 2011 r. o sprawdzenie w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dokonania wpisu tymczasowego i ostatecznego dotyczącego wykroczenia drogowego popełnionego w dniu 23 kwietnia 2010 r. Podkreślił, że instytucja przesłuchania strony postępowania, uregulowana w art. 86 kpa ma zaś zastosowanie jedynie w przypadku, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo - w trybie art. 10 § 2 kpa - odstąpił od stosowania art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia. Wskazał, iż organ pierwszej instancji postąpił tak, gdyż załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Dodał, że odstąpienie to zostało w przepisowy sposób utrwalone w aktach sprawy. Uznał, iż słusznie nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z uwagi na nieprzepisowy sposób prowadzenia przez skarżącego pojazdów, stwarzający potencjalne zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego, eliminacja go z ruchu drogowego, do czasu spełnienia prawnych wymagań, leży w interesie społecznym.

Oddalając skargę D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji, do kompetencji Policji, nie zaś starosty, jako organu administracji publicznej, należy przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. Także Policja usuwa punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Czynności te nie mogą być dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego odliczenia punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną danej osobie zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuściła. Starosta w wymienionych sytuacjach nie korzysta z uznaniowości przy podejmowaniu decyzji, bowiem przepisy stanowiące podstawę jego działania zawierają normy nakazujące dla tego organu. Przekroczenie punktów skutkuje zatem nakazem zatrzymania prawa jazdy, zaś starosta obciążony jest nakazem wydania decyzji o zatrzymaniu. Przy tym, w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy - Prawo o ruchu drogowym mowa jest o przekroczeniu przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, czyli o punktach przypisanych kierowcy, a nie o punktach wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Starosta, orzekając w sprawie zatrzymania prawa jazdy, związany jest domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji Komendanta Wojewódzkiego Policji, co do uzyskania przez kierującego pojazdem liczby punktów karnych uzasadniających wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Taką informację wraz z wnioskiem Komendanta Wojewódzkiej Policji [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przez skarżącego otrzymał Starosta [...]. Z otrzymanej informacji wynikało, że skarżący w okresie od dnia 4 listopada 2009 r. do dnia 17 września 2010 r., a więc w czasie krótszym niż rok, uzyskał 29 punktów karnych. Starosta wydając zatem decyzję o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy związany był wskazaną przez WKP [...] liczbą punktów karnych przypisaną skarżącemu zgodnie z prowadzoną ewidencją. Słusznie zatem organ odwoławczy stwierdził, iż Starosta [...] nie był uprawniony do samodzielnego odliczenia punktów karnych z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja, jako organ prowadzący ewidencję, dopóty starosta związany jest wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną skarżącemu zgodnie z ewidencją naruszeń, których się dopuścił.

Ponadto, stosownie do § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24, a sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Ostatnie wykroczenie skarżącego miało miejsce w dniu 17 września 2010 r., a szkolenie odbyło się w dniu 20 września 2010 r. Z zestawienia powyższych dat wynika zatem, że w dniu, w którym odbyło się szkolenie, skarżący dopuścił się naruszeń, za które suma ostatecznych i wpisanych tymczasowo punktów przekroczyła dopuszczalną liczbę 24. Słusznie zatem organy uznały, iż brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów karnych, ze względu na odbyte szkolenie.

Prawidłowo także organ odwoławczy wskazał, iż nie zachodzi niezgodność pomiędzy § 8 pkt 6 powołanego rozporządzenia z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z którego wynika, iż kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przepis art. 130 ustawy jest ogólnym przepisem stanowiącym o ewidencji kierowców naruszających przepisy drogowe oraz dotyczącym spraw z zakresu punktacji za przekroczenie takich przepisów. Ustęp 4 tego artykułu zawiera natomiast jednoznaczną delegację ustawową pozwalającą m.in. określić w rozporządzeniu liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia. Zapis ten upoważnia zatem w wystarczającym stopniu ministra do stworzenia regulacji zawartej w rozporządzeniu niedopuszczającym możliwości zmniejszenia liczby punktów, w wyniku odbycia szkolenia, otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed rozpoczęciem szkolenia dopuściła się naruszeń, za które liczba punktów przekroczyła 24 (tak jak w przypadku skarżącego).

Nadrzędnym celem działań wszystkich organów funkcjonujących w sferze ruchu drogowego jest poprawienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, czemu służy również instytucja zmniejszania liczby punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego w drodze udziału w szkoleniu. Aby przedstawione cele zmniejszania liczby punktów za udział w takim szkoleniu mogły zostać spełnione, koniecznym jest aby kierowcy naruszający przepisy ruchu drogowego świadomie i odpowiedzialnie kontrolowali swoją sytuację i podejmowali zawczasu dopuszczone przez prawo działania prowadzące do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Udział w szkoleniu nie może być natomiast tylko sposobem na uniknięcie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji następującego po przekroczeniu 24 punktów, czy zatrzymania prawa jazdy. Z tego względu, nie możliwa jest do zaakceptowania wykładnia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, dopuszczająca stosowanie art. 130 ust. 3 tej ustawy bez względu na liczbę otrzymanych przez kierowcę punktów.

Zarzuty naruszenia przez organ art. 6, art.7, art. 8 i art. 9 kpa są bezpodstawne, ponieważ organ dokonał stosownych ustaleń i wyjaśnień w sprawie. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, uwzględniono także jego wnioski dowodowe w postaci dołączonego zaświadczenia o odbyciu szkolenia nr [...] z dnia 20 września 2010 r. Na wniosek skarżącego organ sprawdził także w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego dokonane wpisy tymczasowe i ostateczne, a w szczególności wpis dotyczący wykroczenia drogowego popełnionego w dniu 23 kwietnia 2010 r. W tym celu organ pierwszej instancji wystąpił w dniu 13 stycznia 2011 r. do KWP [...] z zapytaniem dotyczącym ilości posiadanych przez skarżącego punktów karnych. Wobec ustalenia, że Sąd Rejonowy [...] prawomocnym wyrokiem uznał skarżącego winnym zarzucanego mu czynu, KWP [...] nie znalazł podstaw do anulowania wniosku o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do prowadzenia pojazdów.

W ocenie Sądu, organy dopełniły zatem wymogów dotyczących prowadzenia postępowania, a wynikających z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Prawidłowo także uznały, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego i z tego względu, nadały decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z art. 108 § 1 kpa rygor natychmiastowej wykonalności decyzji może być nadany, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Ze względu na nieprzepisowy sposób prowadzenia pojazdu przez skarżącego, a tym samym stwarzanie potencjalnego zagrożenia dla innych uczestników ruchu drogowego, eliminacja skarżącego z ruchu drogowego do czasu spełnienia prawnych wymagań leży w szeroko rozumianym interesie społecznym.

Odnosząc się do zarzutu odstąpienia przez organ pierwszej instancji - w trybie art. 10 § 2 kpa - od możliwości wypowiedzenia się przez skarżącego w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem rozstrzygnięcia podkreślić należy, iż ze względu na bezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego słusznie organ uznał, iż załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki.

Wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie, w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach.

W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1712/11, D.M. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego błędną wykładnię,

- § 4 pkt 1 i 2 oraz § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez ich błędną wykładnię,

- art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano stan faktyczny sprawy i wskazano, że zestawienie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wskazuje, że norma zawarta w powołanym § 8 ust. 6 rozporządzenia poszerza zakres wyłączenia określony w art. 130 ust. 3 zd. drugie ustawy Prawo o ruchu drogowym, co zostało potwierdzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 885/09. W uzasadnieniu wyroku NSA poddał pod wątpliwość, czy powołany przepis rozporządzenia jest zgodny z ustawą i mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego.

Sąd nie uwzględnił faktu, iż organy Policji, stosownie do § 4 pkt 2 powołanego wyżej rozporządzenia, winne były, do ewidencji wprowadzić niezwłocznie, po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy z dnia 23 kwietnia 2010 r. Powyższy wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Rzetelne prowadzenie powyższej ewidencji zapewnia obywatelowi skuteczne skorzystanie z przywileju opisanego w § 8 pkt 6 rozporządzenia oraz w art. 130 ust. 3 ustawy. Skarżący działał w zaufaniu do organów praworządnego państwa, czego dowodzi uzyskana informacja od funkcjonariuszy Policji w dniu 17 września 2010 r. o stanie liczby punktów, która wynosiła 24. Wobec powyższego skarżący niezwłocznie w dniu 20 września 2010 r., na własny koszt uczestniczył w szkoleniu, o którym mowa w art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W ocenie strony, ustawodawca powołał stosowne organy administracji w celu prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, gdzie uzyskana informacja winna być wiążącą dla każdej ze stron. Tak postawiona teza jest uprawnioną i w pełni uzasadnioną z uwagi na zapadły wyrok przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy (sygn. akt II SA/Bd 952/08). Uzasadnienie tego wyroku, nie pozostawia wątpliwości, iż za błędy funkcjonariuszy Policji, powstałych wskutek zaniechania i opieszałości w dokonywaniu wpisów do ewidencji, nie może ponosić odpowiedzialności obywatel. W ocenie skarżącego, organ administracji publicznej nie był uprawniony do zatrzymania mu prawa jazdy, gdyż po odbyciu szkolenia liczba punktów nie przekroczyła 24.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Przedmiotem decyzji poddanej ocenie legalności przez Sąd pierwszej instancji nie jest jednak kwestia zmniejszenia ilości punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, lecz zatrzymanie skarżącemu prawa jazdy na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym, do czasu złożenia egzaminu z wynikiem pozytywnym. O ile więc w zaskarżonym wyroku wskazany został art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, to tylko dla wyjaśnienia, który organ jest właściwy do dokonywania zmian w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego odnośnie liczby punktów wymierzonych za naruszenie tych przepisów. Zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd powołanego art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma zatem żadnego znaczenia w sprawie.

Z tych samych względów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 4 pkt 1 i 2 oraz § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez ich błędną wykładnię, skoro przedmiotem ocenianych przez Sąd rozstrzygnięć administracyjnych nie była kwestia zmniejszenia liczby punktów wymierzonych skarżącemu za naruszenie przepisów ruchu drogowego.

Z zestawienia zaś art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym, przyjętych za podstawę wydania decyzji ocenionych w zaskarżonym wyroku, wynika, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Przesłanką warunkującą i jednocześnie zobowiązującą starostę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest zatem samo przekroczenie przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów, niezależnie od tego, czy liczba ta ulegnie następnie zmniejszeniu z powodu odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W rozpatrywanej sprawie zostało ustalone, że skarżący kasacyjnie osiągnął w okresie od dnia 4 listopada 2009 r. do dnia 17 września 2010 r. liczbę 29 punktów wymierzonych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a więc przekroczył liczbę 24 punktów, określoną w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ustalenie to w żaden sposób nie zostało zakwestionowane. W skardze kasacyjnej podniesiono natomiast okoliczność, że całkowita liczba punktów wymierzonych skarżącemu powinna była ulec zmniejszeniu wskutek ukończenia przez skarżącego w dniu 20 września 2010 r. szkolenia określonego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co spowodowałoby zmniejszenie całkowitej liczby punktów o 6, a więc poniżej liczby 24. Zmniejszenie to nie ma jednak żadnego znaczenia dla wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, ponieważ nawet gdyby doszło do tego zmniejszenia, to nie ma ono mocy wstecznej, dlatego nie zniweczyłoby przesłanki z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym do wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W rozpatrywanej sprawie nie doszło zatem do naruszenia przez Sąd art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Bez znaczenia pozostaje w okolicznościach niniejszej sprawy – podniesiona w skardze kasacyjnej – ewentualna niezgodność § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego z art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, skoro podstawą do wydania w niniejszej sprawie decyzji o zatrzymaniu skarżącemu kasacyjnie prawa jazdy jest okoliczność literalnie wynikająca z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak sentencji wyroku.