Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 41/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6262 Radni
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 98a ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1515
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 383 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 21 poz 112
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rober Sawuła Sędziowie: NSA Małgorzat Masternak-Kubiak (spr.) del. WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej L. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 575/16 w sprawie ze skargi L. S. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od L. S. na rzecz Wojewody [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 27 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 575/16 oddalił skargę L. S. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismami z dnia 8 października 2015 r. Radny Rady Powiatu [...] oraz Radni Rady Miejskiej [...] zwrócili się do Wojewody [...] o podjęcie działań nadzorczych wobec Rady Miejskiej [...] w związku ze stwierdzonym wykonywaniem przez L. S. (skarżącą) mandatu radnej z jednoczesnym pełnieniem funkcji ławnika sądowego. W uzasadnieniach obu pism wskazano, że skarżąca wybrana została na ławnika Sądu Rejonowego w [...] uchwałą z dnia 27 października 2011 r. na kadencję 2012-2015. Uzyskała następnie mandat radnego w wyniku wyborów przeprowadzonych 16 listopada 2014 r. i złożyła ślubowanie w dniu 1 grudnia 2014 r. W związku z tym, iż skarżąca nie zrzekła się funkcji ławnika w terminie do 1 marca 2015 r., a Rada Miejska [...] nie stwierdziła w drodze uchwały wygaśnięcia mandatu radnego, zasadne jest w ocenie autorów pism wezwanie Rady Miejskiej [...] do podjęcia stosownej uchwały lub wydanie przez Wojewodę [...] zarządzenia zastępczego.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, pismem z dnia 16 grudnia 2015 r. Wojewoda [...] wezwał Radę Miejską[...] do podjęcia w terminie 30 dni uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu skarżącej. Na sesji 22 lutego 2016 r. Rada Miejska przegłosowała stanowisko o odstąpieniu od podejmowania działań zmierzających do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu.

Zarządzeniem zastępczym nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., poprzedzonym zawiadomieniem z 29 lutego 2016 r. skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Wojewoda[...] , działając na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm. – dalej "u.s.g.") w zw. z art. 383 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2011 r., Nr 21, poz. 112 ze zm. – dalej "k.w.") oraz art. 159 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 133 ze zm. – dalej "p.u.s.p.") stwierdził wygaśnięcie mandatu radnej w związku z pełnieniem przez nią jednocześnie funkcji ławnika w Sądzie Rejonowym w[...]. W uzasadnieniu zarządzenia organ stwierdził, że skarżąca, obejmując najpierw w dniu 27 października 2011 r. funkcję ławnika sądowego na kadencję 2012-2015 i następnie uzyskując w trakcie pełnienia tej funkcji mandat radnego Rady Miejskiej[...], łączyła obie funkcje, co stanowi naruszenie art. 159 § 1 pkt 9 p.u.s.p. i powoduje skutek określony w art. 383 § 1 pkt 5 k.w. Przytoczywszy treść art. 383 § 5 k.w. wskazał, że skarżąca złożyła ślubowanie radnego w dniu 1 grudnia 2014 r., zaś z funkcji ławnika skreślona została z końcem lipca 2015 r., nie zachowując zatem 3-miesięcznego terminu na zrzeczenie się funkcji ławnika. Jak stwierdził organ, w tej sytuacji mandat radnego wygasł, a rada gminy winna podjąć uchwałę o wygaszeniu mandatu. Zauważył, że mimo, iż Rada Miejska [...] wprowadziła do porządku obrad sesji odbytej w dniu 22 września 2015 r. stosowny punkt dotyczący wygaszenia mandatu radnej, uchwały w tym zakresie jednak nie podjęła.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. L. S. zaskarżyła powyższe zarządzenie zastępcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając mu naruszenie art. 98 a ust. 1 u.s.g. poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki przemawiające za możliwością wydania przez Wojewodę zarządzenia zastępczego, oraz naruszenie art. 7, 77, 79 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016, poz. 23 – dalej "K.p.a.") poprzez pominięcie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca - poczyniwszy rozważania na temat kompetencji Wojewody działającego jako organ nadzoru względem organów samorządowych, zasad zbierania i rozpatrywania materiału dowodowego w sprawie administracyjnej oraz stopnia dopuszczalnej ingerencji organów administracji rządowej w autonomię samorządów – wskazała, że kwestia utraty mandatu radnego rzutuje na sferę zarówno uprawnień i obowiązków samego radnego, jak i na sferę społeczną, ingerując w wolę wyborców, a wszelkie zmiany związane ze statusem radnego winny być dokonywane w sytuacji niewątpliwego zaistnienia przesłanek wynikających z przepisów prawa, nakazujących wygaszenie mandatu. Powołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2357/12, podniosła, iż właściwą jest bardziej liberalna wykładnia przepisów regulujących kwestie wygaśnięcia mandatu radnego, prowadząca do zachowania konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym zarządzeniu zastępczym.

Pismem procesowym z dnia 23 lipca 2016 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu - pisma Wojewody [...] z 16 lutego 2015 r. – na okoliczność, że Wojewoda nie pouczył radnych miejskich o zakazie łączenia funkcji ławnika z funkcją radnego miejskiego.

W motywach wskazanego na wstępie wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści art. 383 k.w. oraz art. 159 § 1 pkt 9 p.u.s.p., a także art. 98 a u.s.g. Wyjaśnił, że jeżeli organ gminy, wbrew obowiązkowi wynikającemu m.in. z art. 383 § 6 k.w., nie podejmuje uchwały stwierdzającej wygaśnięcie mandatu radnego, wojewoda wzywa organ gminy do podjęcia odpowiedniego aktu w terminie 30 dni. W razie zaś bezskutecznego upływu tego terminu, zgodnie z treścią art. 98a ust. 2, wojewoda, po zawiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze. Wydanie takiego zarządzenia ma charakter obligatoryjny - od wykonania ustawowego obowiązku wojewoda nie może odstąpić, jeżeli z niebudzących wątpliwości dowodów wynika, że nastąpiło złamanie przez radnego ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności, o czym mowa w art. 383 § 1 pkt 5 k.w. Brak rezygnacji z określonej funkcji (w tym przypadku ławnika) w ustawowym terminie rodzi wprost skutek w postaci wygaśnięcia mandatu radnego, zaś uchwała rady gminy w tej kwestii ma charakter deklaratoryjny. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżącej powierzona została funkcja ławnika sądowego Sądu Rejonowego w [...] na kadencję 2012-2015. W wyniku zaś przeprowadzonych w dniu 16 listopada 2014 r. wyborów samorządowych, skarżąca uzyskała mandat radnego Rady Miejskiej[...] , składając ślubowanie radnego w dniu 1 grudnia 2014 r. Zgodnie więc z przytoczonymi wcześniej przepisami, mając na uwadze brak możliwości jednoczesnego sprawowania funkcji ławnika sądowego i wykonywania mandatu radnego, skarżąca obowiązana była do zrzeczenia się funkcji ławnika sądowego w ciągu trzech miesięcy od dnia złożenia ślubowania, tj. do 1 marca 2015 r. Wobec niewypełnienia powyższego obowiązku przez skarżącą w ustawowym terminie, rada gminy zobligowana była stwierdzić w drodze uchwały wygaśnięcie mandatu skarżącej, przy czym termin na podjęcie tej uchwały upływał z dniem 1 kwietnia 2015 r. Wobec braku stwierdzenia przez Radę Miasta [...] powyższego, Wojewoda[...] , pismem z dnia 16 grudnia 2015 r., wezwał Radę do podjęcia uchwały w sprawie wygaśnięcia mandatu skarżącej, wypełniając tym samym obowiązek wynikający z art. 98a ust. 1 u.s.g. W odpowiedzi na powyższe Przewodniczący Rady Miasta [...] poinformował Wojewodę, iż we wskazanym przez organ nadzoru, 30-dniowym terminie nie ma możliwości zapoznania się z treścią wezwania i zajęcia stanowiska. Z tych względów Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości, iż wydanie przez Wojewodę zarządzenia zastępczego na podstawie art. 98a ust. 2 u.s.g., stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego skarżącej znajdowało uzasadnienie faktyczne i prawne.

Oceniając zarzuty zawarte w skardze Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie zostały one w żaden sposób uprawdopodobnione i są w zasadzie wywodami prawnymi o dużym stopniu ogólności, niezawierającymi konkretnych okoliczności potwierdzających zarówno zarzucane naruszenia prawa w zakresie zbierania i oceny materiału dowodowego, jak i nieprawidłowości w zastosowaniu przez Wojewodę kompetencji wynikających z art. 98a u.s.g. Wywody zawarte w skardze Sąd uznać musiał zatem za przemyślenia skarżącej oraz postulaty de lege ferenda, nie mogące jednak wywrzeć jakiegokolwiek wpływu na ocenę prawidłowości podjętego zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaskarżonego zarządzenia zastępczego. Podkreślił, że gdyby nawet odmówiono w drodze uchwały stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego, dla realizacji ustawowych obowiązków przez Wojewodę w postaci wydania zarządzenia zastępczego, Wojewoda nie musiałby usunąć takiego aktu z obrotu prawnego przed wydaniem zarządzenia, gdyż skutek w postaci wygaśnięcia mandatu radnego następuje z mocy prawa, a nie aktu organu samorządowego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie wyjaśniła, na czym mają polegać naruszenia przepisów dotyczące postępowania dowodowego, ani zasady proporcjonalności.

W odniesieniu zaś do powołanego w toku postępowania sądowego argumentu, że brak pouczenia skarżącej przez Wojewodę o niemożności jednoczesnego sprawowania przedmiotowych funkcji uzasadniał stwierdzenie, iż zaskarżone zarządzenie zastępcze wydane zostało z naruszeniem prawa, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, iż z żadnego przepisu prawa nie wynika, by Wojewoda miał obowiązek stosowania pouczeń w tym zakresie. Funkcja radnego kolegialnego organu samorządowego jest funkcją publiczną i od osób ją sprawujących oczekuje się znajomości właściwych regulacji. Nieznajomość przepisów dotyczących sprawowanej funkcji nie usprawiedliwia negatywnych następstw tej nieznajomości.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła L. S., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy i wydanie wyroku reformatoryjnego. W przypadku stwierdzenia, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku.

Zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji zarzutów dotyczących: sprzeczności istotnych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, pominięcie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, niewyjaśnienia wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego, przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, a które to uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał za tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść skargi nie powinien był on przechodzić nad nimi do porządku bez odniesienia się do nich, co w konsekwencji skutkowało przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów polegające na dowolnym, arbitralnym i odbiegającym od stanu faktycznego sprawy;

- art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, dlaczego pomimo zgłoszonych zarzutów naruszenia prawa materialnego, a konkretnie art. 98a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, Sąd stwierdził, że zaskarżone zarządzenie zastępcze Wojewody [...] nie narusza prawa, a zarzuty skarżącej mają jedynie charakter rozważań dotyczących kompetencji Wojewody oraz postulatów, podczas gdy w uzasadnieniu skargi precyzyjnie ujęto istnienie obiektywnych przesłanek wskazujących na możliwość wydania w okolicznościach spraw zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnej rady miejskiej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącej na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "P.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wygaśnięcie mandatu radnego jest instytucją prawa wyborczego. Jako sankcja uchybienia zakazowi łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych funkcji lub działalności, wygaśnięcie mandatu jest wkroczeniem ustawodawcy w materię chronioną konstytucyjnie, jaką jest czynne i bierne prawo wyborcze. Do wygaśnięcia mandatu dochodzi na skutek zdarzeń, z którymi ustawa wiąże utratę mandatu uzyskanego w wyborach powszechnych. Zasadą jest, że im bardziej drastyczne, (co do przedmiotu, zakresu, sposobu czy skutków) jest wkroczenie władzy w materię konstytucyjnie chronionych praw podstawowych, tym bardziej rygorystycznym przesłankom powinna podlegać procedura tej ingerencji (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r., sygn. K 8/07, OTK ZU 2007, nr 3A, poz. 26; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2012 r., sygn. II OSK 2094/12, [w:] CBOSA).

W myśl art. 383 § 5 k.w. wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. W rozpoznawanej sprawie L. S. naruszyła zakaz łączenia funkcji radnego gminy z funkcją ławnika, przewidziany art. 159 § 1 pkt 9 p.u.s.p. L. S. objęła mandat radnego w wyniku wyborów z dnia 16 listopada 2014 r. na podstawie art. 387 § 1 k.w. i w dniu 1 grudnia 2014 r. złożyła ślubowanie. Od tego czasu rozpoczął się bieg trzymiesięcznego terminu do zaprzestania pełnienia funkcji ławnika w Sądzie Rejonowym w [...] i zakończył z dniem 1 marca 2015 r. Zrzeczenie się funkcji ławnika nastąpiło dopiero pod koniec lipca 2015 r., a zatem już po upływie ustawowego terminu do zrzeczenia się tej funkcji – art. 383 § 5 k.w. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli radny przed dniem wyboru wykonywał funkcję lub prowadził działalność o, której mowa w § 1 pkt 5, obowiązany jest do zrzeczenia się funkcji lub zaprzestania prowadzenia działalności w ciągu 3 miesięcy od dnia złożenia ślubowania. W przeciwnym przypadku, zgodnie z § 6 powołanego artykułu, rada stwierdza wygaśnięcie mandatu radnego w drodze uchwały, w terminie miesiąca od upływu tego terminu. Należy podkreślić, że w razie zaistnienia jednej z okoliczności uzasadniających stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego właściwy organ ma obowiązek stwierdzić wygaśnięcie mandatu. Przepisy u.s.g. (art. 98a ust. 1-3) stanowią, że jeżeli rada gminy nie podejmie uchwały o stwierdzeniu wygaśnięcia mandatu radnego, to wojewoda wzywa ten organ do podjęcia uchwały w terminie 30 dni, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do sprawy administracji publicznej wydaje zarządzenie zastępcze. Wymaga wskazania, że Wojewoda, wydając zarządzenie zastępcze o stwierdzeniu wygaśnięcia mandatu radnego, działa niejako za radę zobowiązaną do podjęcia uchwały takiej treści.

Mając na uwadze powyższe ustalenia i rozważania prawne, należy wskazać, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis ten - dotyczący rozstrzygania przez sąd w granicach danej sprawy oraz braku związania zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną, powinien być tak rozumiany, że wprawdzie sąd orzeka w konkretnej sprawie i w występującym w niej przedmiocie, zasadniczo nie rozwiązując problemów generalnych (ogólnych), to w tych granicach jest zobowiązany do dokonania oceny legalności zaskarżonego aktu po dokonaniu koniecznych rozważań bez związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze (czy też w kontrolowanym akcie) podstawą prawną. Prawidłowe stosowanie art. 134 § 1 P.p.s.a. wymaga od sądu administracyjnego orzekającego w pierwszej instancji, aby bez względu na treść skargi (jej zarzutów i wniosków) oraz powoływaną w sprawie podstawę prawną (przez organ, lub przez stronę wnoszącą skargę), dokonał z pełną odpowiedzialnością i wnikliwością kontroli legalności zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r., sygn. II OSK 499/09, LEX nr 597645). Wymóg ten zrealizował Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż przeprowadził kontrolę kwestionowanego przez skarżącą zarządzenia zastępczego Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr[...] , w granicach przedmiotu zaskarżenia, którym było wygaśnięcie mandatu radnego z przyczyn określonych w art. 383 § 1 pkt 5 k.w., tj. łączenia mandatu radnego z funkcją ławnika sądowego. Nie można zgodzić się z zarzutem, że Sąd pierwszej instancji oparł się na niepełnych bądź sprzecznych ze sobą ustaleniach faktycznych, a rozstrzygnięcie było arbitralne i podjęte z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Niezaprzeczalnie w sprawie ustalono, że skarżąca, pełniąc funkcję ławnika w Sądzie Rejonowym w [...] w kadencji 2012-2015, w wyniku wyborów, które odbyły się w dniu 16 listopada 2014 r., objęła mandat radnego i złożyła ślubowanie w dniu 1 grudnia 2014 r. We wskazanym w ustawie terminie nie zrzekła się funkcji ławnika. Skarżąca w żaden sposób powyższych ustaleń faktycznych nie podważyła. Przedstawiony przez nią dokument, z którego wynika, że nie pouczono radnych o zakazie łączenia mandatu radnego z funkcją ławnika sądowego pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przepisy u.s.g., ani innych ustaw nie przewidują, że w przypadku braku pouczenia skutek w postaci wygaśnięcia mandatu nie może nastąpić.

W nawiązaniu do powyższego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 r., nr 3, poz. 39). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku zawiera rozważania Sądu, co do zgodności z prawem, w tym art. 98a u.s.g., zaskarżonego zarządzenia zastępczego oraz postępowania, w ramach którego ten akt został podjęty. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że fakt przegłosowania stanowiska o odstąpieniu od podejmowania działań zmierzających do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu i pozostawienie go w obrocie prawnym nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez wojewodę zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu. Należy bowiem wskazać, że pod pojęciem bezskutecznego upływu terminu, o którym mowa w art. 98a ust. 2 u.s.g., należy rozumieć zarówno sytuację, kiedy rada gminy w ogóle nie podejmuje uchwały w przedmiocie wygaśnięcia mandatu, jak i stan faktyczny polegający na wydaniu uchwały niezgodnej z obowiązkiem wynikającym z art. 98a ust. 1 u.s.g. (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2010 r., II OSK 1544/09, [w:] CBOSA). Chybione jest również odwoływanie się przez skarżącą kasacyjnie do, przytoczonego wcześniej, wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2007 r., K 8/07. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego przyczyna wygaśnięcia mandatu w rozpoznawanej sprawie (zasada incompatibilitas - art. 383 § 1 pkt 5 k.w.) jest na tyle poważna, że nie można mówić o naruszeniu zasady proporcjonalności wynikającej z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Nie podważają tego powołane przez skarżącą wyroki NSA z dnia 25 października 2012 r., II OSK 2357/12 i z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 2818/12.

Podsumowując, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób prawidłowy i przekonujący przedstawił przesłanki oddalenia skargi. Wskazać należy, że sformułowanie tego zarzutu skargi kasacyjnej i jego uzasadnienie zmierza w istocie do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który dokonał kontroli legalności zaskarżonego zarządzenia w oparciu o określone przepisy prawa materialnego. Okoliczność, że stanowisko Sądu w tej sprawie jest odmienne od przedstawionego przez autora skargi kasacyjnej nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odpowiada wymogom ustawowym.

W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł w oparciu o art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

-----------------------

2