Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1198/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 52 § 1, art. 52 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Stefan Babiarz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 5/11 w sprawie ze skargi T. C. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 23 sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2011 r., I SA/Bd 5/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę T. C. na interpretację Ministra Finansów z dnia 23 sierpnia 2010r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że w dniu 23 sierpnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną, w sprawie T. C., dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania ulgi meldunkowej. Interpretacja ta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi. Została doręczona skarżącej w dniu 31 sierpnia 2010 r.

W dniu 27 września 2010 r. (data nadania przesyłki) skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w tym samym dniu strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa.

3. Postanowieniem z dnia 28 października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i § 6 oraz art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zwanej dalej: ord. pod. - odmówił wszczęcia postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, iż powyższy termin jest terminem prawa materialnego w związku z czym nie podlega przywróceniu.

Na powyższe postanowienie strona pismem z dnia 9 listopada 2010 r. złożyła zażalenie w którym wniosła o merytoryczne rozpatrzenie wniosku i przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który w jej ocenie jest terminem prawa procesowego.

4. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 28 października 2010 r.

5. W dniu 3 grudnia 2010 r. skarżąca za pośrednictwem organu wniosła skargę do WSA w Bydgoszczy na interpretację indywidualną z dnia 23 sierpnia 2010 r.

6. Uzasadniając wydane postanowienie sąd pierwszej instancji powołując się na treść art. 52 § 1 i 3 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) zwanej dalej: p.p.s.a. wskazał, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na indywidualną interpretację podatkową winno zostać poprzedzone wezwaniem organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni o czym stanowi wprost art. 52 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca uchybiła temu obowiązkowi, albowiem skarga została przez nią wniesiona do sądu pomimo tego, że uchybiła terminowi do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie został uwzględniony, gdyż postanowieniem z 28 października 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w B., działający z upoważnienia Ministra Finansów odmówił wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Ponadto już po wniesieniu skargi postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 28 października 2010r..

Na marginesie sąd wskazał, że na obecnym etapie nie miało znaczenia czy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest terminem prawa materialnego czy też procesowego ponieważ z treści skargi jednoznacznie wynika, że jest to skarga na interpretację indywidualną z dnia 23 sierpnia 2010r., a nie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 grudnia 2010r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 28 października 2010r. odmawiające wszczęcia postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

7. W skardze kasacyjnej T. C. zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, tj. odrzucenie skargi na interpretację indywidualną z dnia 23 sierpnia 2010 r. z powołaniem się na brak wyczerpania – przed złożeniem skargi – środków zaskarżenia, w sytuacji, gdy bezspornym jest, że postępowanie o przywrócenie terminu do dokonania czynności – wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa nie zostało prawomocne ukończone, bowiem pismem z dnia 14 lutego 2011 r. skarżąca wniosła do WSA w Bydgoszczy skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 31 grudnia 2010 r. i wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W związku z tak postawionymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna z braku uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu.

8. Jak wynika z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie natomiast z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Mając zatem powyższe na uwadze należy wskazać, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można bowiem mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej.

Jak wynika z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku wzywającego organ do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. Trafnie w tej sytuacji przyjął sąd pierwszej instancji, że strona nie wyczerpała toku postępowania, określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. W tej sytuacji zatem, skoro w postępowaniu przed organem administracji publicznej strona nie wyczerpała środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa to skarga na interpretację jest niedopuszczalna (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., II SA/Wa 1186/10, LEX 707979, z dnia 29 stycznia 2008 r., IV SA/Wa 1982/07, LEX 494226, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 lutego 2005 r., I SAB/Wa 176/04, LEX 165023)

Za nietrafny należało uznać w tej sytuacji zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. bowiem w takiej sytuacji procesowej skarga była niedopuszczalna. Bez wpływu na wynik sprawy, wbrew temu, co twierdzi skarżąca, pozostaje na obecnym etapie kwestia przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez organ. Złożona bowiem skarga była niedopuszczalna z powodu nie wyczerpania toku instancyjnego.

Należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji nie mógł mieć żadnych wątpliwości, co do tego, co było przedmiotem skargi – interpretacji, czy postanowienie albowiem świadczył o tym nie tylko tytuł tego środka prawnego ale i jego treść (uzasadnienie).

9. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.