Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 180/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Góraj Janusz Walawski Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi R. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego R. U. kwotę 216,40 (słownie: dwieście szesnaście złotych 40/100) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. działając na podstawie art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a., art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania R. U., utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z dnia 8 marca 2014 r. przesłanym drogą elektroniczną R. U. zwrócił się do Prezydenta [...] o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1) o tożsamości (imionach i nazwiskach osób fizycznych albo nazwach osób prawnych) właścicieli lokali w nieruchomości przy ul. [...], położonej na dz. nr ewid. [...], dla której to nieruchomości gruntowej prowadzona jest księga wieczysta nr [...],

2) o adresie właścicieli lokali,

3) o powierzchni lokali oraz powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokali,

4) o numerze ksiąg wieczystych prowadzonych dla poszczególnych lokali

- wszystko stosownie do danych zawartych w ewidencji prowadzonej dla celów podatku od nieruchomości albo w decyzjach wymiarowych lub deklaracjach dotyczących tego podatku.

Jednocześnie na wypadek uznania, że ww. dane stanowią dane przetworzone wnioskodawca poinformował, że ich pozyskanie jest uzasadnione ważnym interesem publicznym, tzn. niezbędnością dla postępowania sądowego w sprawie [...] o ustanowienie służebności przesyłu, prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...], w której – stosownie do art. 510 i art. 511 K.p.c. niezbędne jest ustalenie kręgu zainteresowanych i uczestników postępowania i ich adresów oraz wykazanie ich interesu prawnego (poprzez numer księgi wieczystej).

Na wypadek natomiast odmowy udostępnienia tych danych jako danych przetworzonych wniósł o udostępnienie szeregu danych prostych w formie skanów dokumentów, z których wynika wymiar podatku i ww. dane (np. decyzji o wymiarze podatku, ewidencji podatkowych itp.).

Odnośnie ochrony danych osobowych wnioskodawca podkreślił, że uprawnienie do ich przetwarzania wynika z uzasadnionego prawnie celu, tj. wykorzystania w postępowaniu sądowym, a ponadto ustalenie kręgu właścicieli lokali wynika z jego interesu prawnego wynikającego z art. 27 i art. 29 ust. 3 ustawy o własności lokali, gdyż jest jednym z właścicieli lokali.

Prezydent [...] rozpoznając powyższy wniosek decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 16 w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1K.p.a. odmówił udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji publicznej:

1. o tożsamości (imionach i nazwiskach osób fizycznych albo nazwach osób prawnych) właścicieli lokali w nieruchomości przy ul. [...], położonej na dz. nr ewid. [...], dla której to nieruchomości gruntowej prowadzona jest księga wieczysta nr [...],

2. o adresie właścicieli lokali,

3. o powierzchni lokali oraz powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokali,

4. o numerze ksiąg wieczystych prowadzonych dla poszczególnych lokali.

W uzasadnieniu decyzji wskazując na treść przepisów art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ podkreślił, iż w pierwszej kolejności należało ustalić, czy indywidualne dane o podatniku, przedmiocie opodatkowania zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów, a także dokumentacja rachunkowa organu podatkowego podlega udostępnieniu jako informacja publiczna.

Organ wskazał, iż stosowanie do art. 293 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) indywidualne dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników objęte są tajemnicą skarbową. W myśl natomiast art. 293 § 2 ww. ustawy, tajemnicą skarbowa objęte są również dane zawarte w aktach dokumentujących czynności sprawdzające oraz w aktach postępowania podatkowego i kontroli podatkowej. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa dotyczące tajemnicy skarbowej odnoszą się również do danych zawartych w dokumentacji rachunkowej organu podatkowego, obejmując swym zakresem kwotę zapłaconego przez podatnika podatku oraz wysokość zaległości podatkowej ciążącej na podatniku.

Do przestrzegania tajemnicy skarbowej, zgodnie z art. 294 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązani są natomiast: wójt, burmistrz, prezydent miasta oraz pracownicy urzędów gmin (miast) zajmujący się zagadnieniami podatków lokalnych. Wymienione powyżej osoby są zobowiązane do złożenia na piśmie przyrzeczenia o przestrzeganiu tajemnicy skarbowej. Za ujawnienie informacji objętych tajemnicą skarbową grozi natomiast kara pozbawienia wolności do lat 5, o czym stanowi art. 306 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Dane objęte tajemnicą skarbową mogą być udostępniane tylko i wyłącznie podmiotom, które enumeratywnie wymienione zostały w przepisach art. 298 i art. 299 ustawy Ordynacja podatkowa.

W związku z powyższym wójt, burmistrz, prezydent miasta jako organ podatkowy nie jest uprawniony do udostępnienia danych stanowiących tajemnicę skarbową podmiotom i osobom, które nie zostały wymienione w przytoczonych przepisach.

Udostępnienie indywidualnych danych o podatniku, przedmiocie opodatkowania, kwocie podatku do zapłaty oraz dokonywanych przez podatnika wpłatach i wysokości zaległości nie może mieć również miejsca w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej podlega bowiem ograniczeniu, stosowanie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Do tajemnic ustawowo chronionych zaliczana jest natomiast tajemnica skarbowa uregulowana w ustawie Ordynacja podatkowa.

Organ zaznaczył jednocześnie, że w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej mogą być ujawnione dane podatników zbiorczo, a nie z wyszczególnieniem na konkretnego podatnika.

Reasumując stwierdził, że dane wynikające z dokumentów składanych przez podatników oraz dane wynikające z akt postępowania podatkowego oraz dokumentacji księgowej w odniesieniu do konkretnych podatników objęte są tajemnicą skarbową.

W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] R. U. zarzucił organowi I instancji:

1. błędne ustalenie stanu faktycznego, jakoby żądana informacja była objęta tajemnicą skarbową, ewentualnie niewskazanie dowodów, na których oparł się organ, z których wynikałoby, że żądana informacja jest objęta wobec wnioskodawcy tą tajemnicą,

2. błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, przez błędne przyjęcie, że ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę skarbową może nastąpić również wobec osoby uprawnionej do dostępu do informacji objętej tą tajemnicą skarbową,

3. błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 293 § 1 i 2, art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że wnioskodawcy nie można udzielić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, z powołaniem się na tajemnicę skarbową - informacji, której udostępnienia organ byłby zobowiązany w drodze zaświadczenia wydanego na podstawie art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej,

4. nierozpoznanie sprawy co do istoty - poprzez wydanie decyzji odmownej na podstawie przesłanki nieuzasadniającej takiego rozstrzygnięcia, tj. wyłącznie na podstawie przesłanki objęcia żądanych informacji tajemnicą skarbową - bez zbadania pozostałych przesłanek, tj. bez zbadania w płaszczyźnie prawa, czy objęcie danych tajemnicą skarbową następuje również wobec wnioskodawcy, tj. bez zbadania, czy pomimo objęcia danych tajemnicą skarbową dane mogą być udostępnione konkretnemu wnioskodawcy i czy jest on upoważniony do otrzymania żądanych informacji - na przykład przez porównanie do hipotetycznego wyniku postępowania o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 306a § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, czy o nakazanie udostępnienia danych prowadzonego przez GIODO na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych, a przez to naruszenie również zasad określonych w art. 7-11 K.p.a., a zwłaszcza zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów władzy publicznej oraz zasady sprawności i ekonomii procesowej lub przez brak uzasadnienia prawnego w ww. zakresie wymaganego przez art. 107 § 3 K.p.a., z czego wynika, że organ albo sprawy nie rozpoznał co do istoty, albo też rozstrzygnął ją na podstawie innych przesłanek niż podane w uzasadnieniu decyzji,

5. błędne przyjęcie, że wszystkie żądane dane są objęte tajemnicą skarbową wyłącznie na podstawie przesłanki formalnej (obecność danych w aktach postępowania podatkowego) bez badania przesłanki materialnej (ochrona dobra chronionego prawem) i tym samym nierozpoznanie sprawy co do istoty,

6. błędne przyjęcie, że dane o numerach ksiąg wieczystych są objęte tajemnicą skarbową - wbrew przepisom ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, oraz ustawy o księgach wieczystych i hipotece, z których wynika, że są to dane jawne, dostępne w ewidencji lokali i nikt nie może się zasłaniać ich nieznajomością (art. 2 ust. 1 ukwh).

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że jest współwłaścicielem nieruchomości wspólnej (gruntu, urządzeń i tych części budynku, które nie służą do użytku właścicieli poszczególnych lokali) objętej księgą wieczystą nr [...] i domagał się, aby organ administracji udostępnił mu dane o tożsamości i adresie pozostałych właścicieli (współwłaścicieli) gruntu i urządzeń (nieruchomości wspólnej), o numerze ksiąg wieczystych prowadzonych dla lokali (celem weryfikacji danych o tożsamości) oraz o powierzchni lokali i pomieszczeń przynależnych - a zatem wielkości niezbędnej do rozliczeń kosztów związanych z używaniem lokali, rozliczanych przez wspólnotę mieszkaniową, takich jak dostawa ciepła, czy zaliczki na poczet mediów (obliczane od powierzchni). Powołał się przy tym na interes prawny z art. 27 ustawy o własności lokali (prawo i obowiązek udziału we współzarządzaniu nieruchomością wspólną) oraz z art. 29 ust. 3 UWL (prawo do kontroli zarządu wspólnoty mieszkaniowej).

Skarżący nie zgodził się z organem, że wszystkie żądane przez niego informacje są objęte tajemnicą skarbową wskazując, iż dane o tożsamości właścicieli lokali i numerach ksiąg wieczystych prowadzonych dla określonych nieruchomości lokalowych są jawne - są objęte jawnością ksiąg wieczystych. Dane o powierzchni lokali znajdują się zaś też w jawnej ewidencji lokali (ewidencji katastralnej).

Z kolei szczególny interes publiczny w ustaleniu ww. danych jest znany organowi administracji z urzędu (z innych postępowań), gdyż gmina [...] jest jednym z właścicieli lokali w wyżej wskazanej wspólnocie mieszkaniowej, a zatem znajduje się w kręgu zainteresowanych w rozumieniu art. 510 i art. 511 K.p.c. w postępowaniu o ustanowienie służebności przesyłu przez nieruchomość wspólną. Dla tego postępowania niezbędne jest natomiast ustalenie i udokumentowanie kręgu współwłaścicieli nieruchomości wspólnej (właścicieli lokali), tj. imion i nazwisk (nazw), adresów zamieszkania lub przynajmniej adresów do doręczeń korespondencji sądowej oraz numerów ksiąg wieczystych. Ponadto w interesie publicznym, bezpośrednio wynikającym z finansowego interesu gminy - leży sprawdzenie, czy gmina [...], jako jeden z właścicieli lokali, jest prawidłowo rozliczana przez zarząd wspólnoty z kosztów zarządu nieruchomości wspólnej. Weryfikacji prawidłowości rozliczeń zaliczek na koszty mediów (ogrzewania - liczone od powierzchni lokalu) oraz na koszty zarządu nieruchomością wspólną (liczone od powierzchni lokalu oraz od powierzchni pomieszczeń przynależnych) leży też w interesie wnioskodawcy jako właściciela (współwłaściciela) jednego z lokali, który chce korzystać z prawa do nadzoru zarządu wspólnoty mieszkaniowej (art. 29 ust. 3 UWL) oraz wykonywać prawo właściciela lokalu do podejmowania czynności zachowawczych (art. 209 K.c.), w tym wypadku - do weryfikacji prawidłowości rozliczeń opłat.

Ponadto dane o powierzchni są też potrzebne w celu weryfikacji istnienia uchwał w przedmiocie powołania członków zarządu (tzn. weryfikacji, czy za uchwałą głosowała co najmniej połowa głosujących)

Skarżący podkreślił, że danych tych nie jest w stanie pozyskać z księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości gruntowej, gdyż dane zawarte w dziale I-O księgi prowadzonej dla gruntu są błędne (zawierają błędy migracji), konkretnie zaś w przypadku części właścicieli lokali księga wieczysta prowadzona dla gruntu powołuje błędne (odnoszące się do zupełnie innych nieruchomości położonych pod innym adresem, a nawet w innych dzielnicach) numery ksiąg wieczystych prowadzonych dla nieruchomości lokalowych. Zatem ustalenie numerów ksiąg wieczystych prowadzonych dla poszczególnych lokali, a przez to tożsamości właścicieli - może nastąpić tylko na podstawie danych posiadanych przez organ administracji. To samo dotyczy informacji o adresie właścicieli lokali, gdyż część właścicieli mieszka pod innym adresem (część lokali to lokale użytkowe lub wynajmowane).

Nadto skarżący wskazał, że powoływana przez organ administracji tajemnica skarbowa obejmuje wyłącznie dane objęte materialnym (a nie tylko formalnym) elementem tajemnicy skarbowej, a więc dane dotyczące postępowania podatkowego i ewentualnie jego wyniku. Za takie dane trudno zaś uznać informację o numerze ksiąg wieczystych, czy informację o tożsamości lub adresie zamieszkania właścicieli lokali.

Ponadto dane o adresie zamieszkania właścicieli lokali mogą być znane organowi administracji nie tylko z akt postępowania podatkowego, ale również z pocztowych książek nadawczych i temu podobnych urządzeń ewidencyjnych, służących do ewidencjonowania nadawanej korespondencji. Trudno więc uznać, aby były to informacje objęte tajemnicą skarbową, jeśli jednak nawet są taką tajemnicą objęte - to nie wobec współwłaściciela nieruchomości wspólnej.

Skarżący podniósł jednocześnie, iż na uprawnienie do uzyskania żądanych informacji przez właściciela lokalu wskazuje również Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych na stronie internetowej GIODO.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. działając na podstawie art. 127 § 2 K.p.a. w zw. z art. 17 pkt 1 K.p.a., art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych utrzymało w całości w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji SKO podkreśliło, iż zgodnie z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie tajemnic ustawowo chronionych (ust 1). Prawo do informacji publicznej podlega też ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust 2).

SKO wskazało, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobem udostępniania informacji publicznej, przy jednoczesnym poszanowaniu dóbr objętych ochroną, jest anonimizacja danych chronionych, czyniona w oparciu o przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaznaczyło jednocześnie, że zgodnie z art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Na gruncie prawa polskiego brak jest natomiast regulacji, która umożliwiałaby nieograniczony dostęp do danych osobowych w ramach realizacji uprawnienia do dostępu do informacji publicznej. Zatem jeżeli w treści informacji publicznej zawarte są dane umożliwiające proste ustalenie (bezpośrednio lub pośrednio) danych osobowych konkretnych osób fizycznych, to prawo do informacji publicznej w takim przypadku podlega ograniczeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 6 ust. 1-3 ustawy o ochronie danych osobowych.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy SKO wskazało, iż żądane dane w istocie spowodowałoby ujawnienie danych osobowych osób fizycznych / właścicieli lokali, czym naruszona zostałaby prywatność tych osób.

Powszechna dostępność ksiąg wieczystych powiązana jest bowiem z koniecznością posiadania informacji co do ich numeru, który można ustalić na różne sposoby. Jednocześnie legalne przeglądanie zawartości ksiąg wieczystych (np. poprzez portal EKW), nie umożliwia wyszukiwania ksiąg wieczystych np. po adresach, numerach działek, czy nazwie współwłaściciela. Wyjątek w tym zakresie może stanowić osoba posiadająca interes prawny w odnalezieniu własności należącej do konkretnej osoby, np. wierzyciel dysponujący tytułem wykonawczym, próbujący ustalić, czy dłużnik posiada jakiekolwiek nieruchomości.

W konkluzjo SKO stwierdziło, iż wydając zaskarżoną decyzję organ I instancji zapewnił realizację konstytucyjnego prawa do prywatności, przez ochronę danych osobowych właścicieli lokali.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. U. wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, tj. zarówno jej rozstrzygnięcia, jak też uzasadnienia,

2) nakazanie organowi zwrotu na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, według poniższego spisu kosztów:

- 200,00 zł - wpis sądowy

- 1,00 zł - opłata bankowa za przelew opłaty sądowej

- 240,00 zł - sporządzenie i edycja projektu skargi w formie pliku komputerowego

- 12,00 zł - wydruk skargi i kserokopie załączników oraz odpisy (kserokopie) kompletu dokumentów (3 x 10 str. x 0,40 zł = 12,00 zł)

- 4,20 zł - znaczki opłaty pocztowej za nadanie niniejszego pisma listem poleconym

- 0,20 zł - koperta

tj. razem – 457,40 zł

oraz, w przypadku stawiennictwa skarżącego osobiście lub przez pełnomocnika na rozprawie - dodatkowo o zasądzenie kwoty 33,09 zł za każdy dojazd do Sądu tam i z powrotem samochodem osobowym o poj. silnika powyżej 900 cm3 (2 x 18 km x 0,8358 zł/l km + 3 zł opłaty parkingowej).

W uzasadnieniu skargi podniósł, że jego interes prawny w uzyskaniu żądanych danych wynika z tego, że jest osobą fizyczną, a zarazem współwłaścicielem nieruchomości wspólnej (na zasadach określonych w ustawie o własności lokali) - tj. gruntu, części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali - stanowiącej część składową nieruchomości gruntowej zabudowanej, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], tj. nieruchomości będącej przedmiotem wniosku. Jego interes prawny wynika zatem z następujących przepisów:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP,

- art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

- art. 27 ustawy o własności lokali - prawo i obowiązek udziału we współzarządzaniu nieruchomością wspólną - obejmujące m. in. prawo do kontaktu z innymi współwłaścicielami, przedstawiania i uzgadniania stanowisk w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej,

- art. 29 ust. 3 ustawy o własności lokali - prawo do kontroli zarządu wspólnoty mieszkaniowej, obejmujące m. in. prawo do weryfikacji rozliczeń opłat związanych z powierzchnią lokalu, takich jak opłata za ogrzewanie,

- art. 26 ust. 1 ustawy o własności lokali - prawo do żądania ustanowienia zarządcy przymusowego, rozpoznawane w postępowaniu nieprocesowym, w którym istnieje obowiązek wskazania tożsamości i adresów wszystkich właścicieli lokali,

- art. 209 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o własności lokali - uprawnienie do wykonywania czynności zachowawczych, w tym przypadku dotyczących m.in. ustanowienia służebności przesyłu na nieruchomości wspólnej, uprawnienie do pobrania świadczeń (w tym wynagrodzenia) służących niepodzielnie wszystkim właścicielom i obowiązek rozliczenia się z nimi - do czego niezbędna jest znajomość ich tożsamości i adresów,

- art. 23 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych, w związku z wyżej powołany mi przepisami ustawy o własności lokali, w związku z cywilnoprawnym stosunkiem współwłasności nieruchomości wspólnej istniejącym pomiędzy skarżącym, a innymi właścicielami lokali (w tym pomiędzy skarżącym a gminą [...])

- z każdego z nich samodzielnie, jak też łącznie z art. 126 § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1 i 2 K.p.c. (obowiązek wskazania danych stron lub uczestników postępowania sądowego w piśmie inicjującym postępowanie sądowe z udziałem właścicieli lokali), ewentualnie w związku z § 13 ust. 2 K.p.c. (w przypadku postępowań nieprocesowych).

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie jego interesu prawnego w uzyskaniu żądanej informacji;

2. Naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 12 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 77 § 4 zdanie pierwsze in finito, art. 78 § 1, art. 136 oraz art. 138 § 1-2 K.p.a. - co nastąpiło poprzez:

a) zaniechanie przez organy obydwu instancji badania stanu faktycznego co do tego, czy w skład grona współwłaścicieli nieruchomości wspólnej stanowiącej część składową nieruchomości gruntowej, której dotyczy wniosek, a zarazem grona właścicieli lokali - wchodzą: skarżący oraz gmina [...],

b) pominięcie przez organ pierwszej instancji przy orzekaniu wyżej wskazanych okoliczności, choć obie są i były znane z urzędu organowi pierwszej instancji - oraz tolerowanie tego uchybienia organu pierwszej instancji przez organ drugiej instancji;

c) zaniechanie poinformowania wnioskodawcy przez organy obydwu instancji, przed wydaniem decyzji, o nieustaleniu stanu faktycznego w ww. zakresie - oraz tolerowanie tego uchybienia organu pierwszej instancji przez organ drugiej instancji;

d) pominięcie przez organ pierwszej instancji przeprowadzenia dowodu z urzędu z odpisu zwykłego księgi wieczystej nr [...] (dla lokalu) oraz odpisu księgi wieczystej nr [...] (dla gruntu) na okoliczność stanu prawnego ww. nieruchomości - które to odpisy zostały złożone organowi pierwszej instancji jako załączniki do skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej;

e) naruszenie art. 136 K.p.a. przez organ drugiej instancji poprzez zaniechanie przeprowadzenia, na wniosek zawarty w odwołaniu lub z urzędu, dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję - w zakresie wyżej wskazanych okoliczności;

f) zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji przez organ drugiej instancji;

3.Naruszenie prawa materialnego poprzez:

a) niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 6 ust. 1-3 ustawy o ochronie danych osobowych - co nastąpiło wskutek błędnego przyjęcia, że udostępnienie żądanych danych spowodowałoby ujawnienie danych osobowych właścicieli lokali w stopniu naruszającym prywatność tych osób;

b) niezastosowanie, pomimo obowiązku, art. 23 ust. 1 pkt 2, 3 i 5 ustawy o ochronie danych osobowych, w związku z art. 27, art. 29 ust. 3, art. 26 ust. 1 ustawy o własności lokali oraz w związku z art. 209 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy o własności lokali, w związku z cywilnoprawnym stosunkiem współwłasności nieruchomości wspólnej istniejącym pomiędzy skarżącym a innymi właścicielami lokali (w tym pomiędzy skarżącym, a gminą [...]),

c) niezastosowanie, pomimo obowiązku, art. 6 ust. 1 pkt 2 litera f, art. 6 ust. 1 pkt 4 litera a (w zakresie fragmentów treści dokumentów urzędowych, obejmujących żądane dane), art. 6 ust. 1 pkt 5 litera c ustawy o dostępie do informacji publicznej - w odniesieniu do żądanych danych w zakresie, w jakim dotyczą lokali stanowiących własność gminy [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) określa w jakich sytuacjach decyzje podlegają uchyleniu. Podkreślenia przy tym wymaga, że stosownie do art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zasadności skargi R. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej wskazanych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przesądzone zostało, że udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, podobnie jak poinformowanie wnioskodawcy, że podmiot, do którego skierował on żądanie, nie ma informacji wskazanej we wniosku, lub że została ona udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej.

Art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782.) ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenia postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Podobnie niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jej przepisy nie znajdują bowiem wówczas zastosowania, a tym samym nie może być stosowany art. 16 ww. ustawy. (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., II SA 2867/02, publ. MoP 2003, nr 4 s. 33).

Jeżeli zatem wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą, lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienny tryb dostępu (por. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r., I OSK 807/07, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Prezydent [...] jako organ władzy publicznej jest, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W ocenie Sądu, nie można natomiast uznać aby żądane przez skarżącego informacje miały charakter informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznym stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Określenie "sprawa publiczna" nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a ustalenie jego znaczenia jest kluczowe dla prawidłowego ustalenia treści zawartej w przepisie art. 1 ust. 1 tej ustawy. Ustalając znaczenie pojęcia "sprawa publiczna" należy mieć na uwadze treść art. 61 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazana norma konstytucyjna prawo do informacji publicznej wiąże z działalnością organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, a także organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Informację publiczną, w świetle ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, które używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Art. 6 ust. 1 ustawy zawiera natomiast przykładowe wyliczenie rodzajów informacji będących informacjami publicznymi.

W ocenie Sądu, mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż żądane przez skarżącego w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacje:

1) o tożsamości (imionach i nazwiskach osób fizycznych albo nazwach osób prawnych) właścicieli lokali w nieruchomości przy ul. [...], położonej na dz. nr ewid. [...], dla której to nieruchomości gruntowej prowadzona jest księga wieczysta nr [...],

2) o adresie właścicieli lokali,

3) o powierzchni lokali oraz powierzchni pomieszczeń przynależnych do lokali,

4) o numerze ksiąg wieczystych prowadzonych dla poszczególnych lokali

nie stanowią informacji publicznej.

Informacja o właścicielach lokali znajdujących się w danym budynku, ich adresie zamieszkania, powierzchni lokali oraz powierzchni pomieszczeń przynależnych, a także o numerze ksiąg wieczystych prowadzonych dla tych lokali nie jest informacją o sprawach publicznych. Tej oceny nie może zaś zmieniać fakt, że Prezydent [...] dysponuje powyższymi informacjami dla potrzeb ustalania i poboru podatku od nieruchomości. Przedmiotem żądanej przez skarżącego informacji nie są bowiem kwestie dotyczące ustalania i poboru tego podatku. Należy jednocześnie zaznaczyć, że skarżący w swoim wniosku nie wnosił o udostępnienie informacji o lokalach stanowiących własność [...] zlokalizowanych w nieruchomości przy ul. [...], lecz o informacje dotyczące wszystkich lokali znajdujących się pod wskazanym adresem oraz o ich właścicielach.

Dla oceny, czy żądana informacja jest informacją publiczną nie ma znaczenia to, w jakim celu skarżącemu są potrzebne ww. informacje. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Żądana informacja musi mieć jednak charakter informacji publicznej aby mogła zostać udostępniona w trybie tej ustawy.

Jeżeli, jak wskazuje skarżący, żądane informacje są mu potrzebne do zrealizowania praw przysługujących mu na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.) jako właścicielowi jednego z lokali znajdujących się w nieruchomości przy ul. [...], ewentualnie dla potrzeb prowadzenia postępowania sądowego o ustanowienie służebności przesyłu, to powinien zwrócić się o te informacje do Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej wskazując, że informacje te są mu niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, a w przypadku odmowy ich udostępnienia przez Wspólnotę Mieszkaniową z powołaniem się na ochronę danych osobowych może zwrócić się z ewentualną skargą do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Skarżący nie może natomiast domagać się udostępnienia tych informacji, jako niemieszczących się w pojęciu informacji publicznej, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W sytuacji, gdy żądane informacje nie stanowią informacji publicznej niedopuszczalne było wydanie przez Prezydenta [...] decyzji odmownej, w myśl bowiem art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w drodze decyzji można odmówić jedynie udostępnienia informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że wniosek skarżącego z 8 marca

2014 r. nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a zatem organ nie powinien wydawać decyzji odmownej, a jedynie powiadomić skarżącego o tym, że jego wniosek nie może zostać zrealizowany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, Sąd z uwagi na naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy.

Zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w oparciu o spis kosztów przedstawiony w skardze Sąd nie uwzględnił, gdyż nie uznał za koszt niezbędny do celowego dochodzenia praw w niniejszej sprawie, kosztu sporządzenia i edycji projektu skargi w formie pliku komputerowego (240 zł) oraz opłaty bankowej za przelew opłaty sądowej (1 zł).

W ocenie Sądu koszt sporządzenia projektu skargi nie mógł zostać uwzględniony jako koszt niezbędny do celowego dochodzenia praw. Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wymaga bowiem opracowania jej przez profesjonalnego pełnomocnika, a tym samym może być sporządzona osobiście przez skarżącego, albowiem sąd ten jest zobowiązany na mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. do rozstrzygania w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niesporne jest, że strona działając przed wojewódzkim sądem administracyjnym osobiście ma prawo skorzystania z porady prawnej i zlecenia sporządzenia pism procesowych, jednakże powyższe działanie obiektywnie nie stanowi kosztu niezbędnego do dochodzenia praw strony przed tym sądem. Gdyby strona skorzystała z usług profesjonalnego pełnomocnika i ten reprezentowałby ją w postępowaniu, to wówczas fakt ten zostałby uwzględniony w orzeczeniu o kosztach. Za niezbędny koszt nie mógł zostać uznany także koszt prowizji pobranej przez bank od uiszczenia wpisu sądowego przelewem.