Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 737/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bak-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Monika Świerczak WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochronu Środowiska w P. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Pokontrolnym z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] W. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w P. (dalej jako WWIOŚ) nakazał P. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pn. P. S. USŁUGI TRANSPORTOWE ul. [...] [...] (dalej też jako Kontrolowany):

1. Transportować odpady zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady.

Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymogów prawnych .

2. Prowadzić zbieranie odpadów wyłącznie po uzyskaniu uregulowań formalnoprawnych w zakresie gospodarki odpadami.

Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymogów prawnych.

3. Przekazywać odpady podmiotom uprawnionym do gospodarowania nimi.

Termin realizacji: niezwłocznie od otrzymania zarządzenia.

4. Prawidłowo klasyfikować wszystkie wytworzone odpady.

Termin realizacji: na bieżąco.

5. Prowadzić w sposób rzetelny i na bieżąco jakościowo-ilościową ewidencję odpadów zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Termin realizacji: na bieżąco.

6. Prowadzić działalność zgodną z wpisem do rejestru podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami (BDO) prowadzonego przez Marszałka Województwa W.

Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych.

7. Podjąć działania w zakresie zgłoszenia instalacji do przeładunku i magazynowania paliw płynnych (zbiornika na ON) z uwagi na emisję gazów lub pyłów do powietrza organowi ochrony środowiska.

Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych

8. Terminowo sporządzać i przedkładać Marszałkowi Województwa W. wykazy zawierające zbiorcze zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych opłat zgodnie ze stanem faktycznym oraz terminowo regulować związane z tym opłaty.

Termin realizacji: ustawowy, zaległe za 2019 r. - niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych.

9. Terminowo wprowadzać roczny raport do Krajowej Bazy (KOBiZE) o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji.

Termin realizacji: ustawowy, zaległe za 2017 r., 2018 r., 2019 r. - 14 dni od uzyskania dostępu do konta.

10. Zapewniać ochronę wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem. Termin realizacji: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych.

W uzasadnieniu Zarządzenia wskazano, że P. S. świadczy usługi w zakresie transportu odpadów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pn. P. S. USŁUGI TRANSPORTOWE i posiada bazę transportową przy ul[...] w P., na działkach o nr ewid. [...], [...] ark. [...] obręb G. oraz dz. o nr ewid. [...] ark. [...] obręb K.. W wyniku przeprowadzonej w dniach [...].10.2020 r. do [...].12.2020 r. kontroli ustalono, że prowadzący działalność gospodarczą transportował odpady z naruszeniem wymogów ustawowych, opisanych poniżej:

- w dniu [...].03.2020 r. podczas transportu odpadów o kodzie [...]* T. i mieszaniny olejów z separacji olej/woda inne niż wymienione (hydrofobowe odpady o konsystencji półpłynnej, składające się z dwóch niejednolitych, niemieszających się faz woda-olej) w ilości [...] Mg (KPO nr [...]) ze spółki G. W. i K. Sp. z o.o., do "E. " Sp. z o.o. doszło do wycieku odpadów niebezpiecznych ze środka transportu: samochodu ciężarowego [...] z naczepą typu wanna, przykrytego gumowaną plandeką spiętą trzema klamrami, ciągnik siodłowy o nr rej. [...] naczepa marki [...], przyczepa typu wanna [...] Odpady zanieczyściły wierzchnią warstwę prawego pasa drogi asfaltowej oraz chodnik, o łącznej powierzchni [...] m˛. Środek transportu nie był oznakowany tablicą "ODPADY". Pojazd był przeładowany, a odpady płynne przewożono w nieprzystosowanej do tego naczepie typu wanna, co uniemożliwiało ich właściwe przechowanie, a zarazem zabezpieczenie przed przemieszczeniem podczas jazdy i hamowania, co spowodowało, że podczas silnego hamowania doszło do przedostania się odpadów poza naczepę. P. S. zeznał, że nie miał odpowiednich zabezpieczeń, co spowodowało wydostanie się na zewnątrz odpadów z pojazdu - naczepy.

- w dniu [...].08.2020 r. podczas kontroli zatrzymanego transportu odpadów o kodzie [...] Odpady stabilizowane inne niż wymienione w [...] z "E. " Sp. z o.o. ul. [...], B. do G. Sp. z o.o. w K. w przestrzeni załadunkowej naczepy typu wanna podczas oględzin stwierdzono, że przysypane odpadem o kodzie 19 03 05 znajdowały się folie, wiaderko malarskie, odpady pokruszonego betonu, styropian i nie stanowiły łącznie, zmieszane odpadu o kodzie 19 03 05, co było niezgodne z KPO okazaną przez kierowcę zatrzymanego pojazdu.

Z zatrzymanej naczepy pojazdu ciężarowego marki [...] nr rej. [...] z naczepą typu wanna o nr rej. [...], przy ul[...] w P. kapał odciek na wysokości środkowej osi kół tworząc zacieki na asfalcie - w zatoczce na drodze, przy której znajdował się pojazd. W miejscu wycieku, na spodzie naczepa typu wanna przy spawie była częściowo skorodowana.

Z ustaleń kontroli wynika, że przynajmniej w dniach od [...].08.2020 r. do dnia [...].09.2020 r. transportowano odpady do miejsca innego niż wskazane w KPO, tj. do miejsca innego niż miejsce przeznaczenia odpadów i odpady nie zostały przekazane posiadaczowi odpadów wskazanemu przez zlecającego transport odpadów, tj. do E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na terenie prowadzonej działalności gospodarczej w R. oraz do G. Sp. z o.o. w K. przy ul. [...]. Jak ustalono Kontrolowany jako nadzorujący pracę kierowców zlecający im wykonanie usługi transportu był odpowiedzialny za skierowanie odpadów w inne miejsce niż wskazane w KPO.

Ś. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska ustalił, że spółka G. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...], [...] prowadząca działalność gospodarczą (zbieranie odpadów) w K. przy ul. [...], nie zbierała odpadów w tym miejscu i nie prowadziła tam działalności. Również spółka E. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie prowadzi zbierania odpadów.

W ocenie organu kontrolowany podmiot transportował zatem odpady niezgodnie z wymaganiami, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 dalej jako "u.o.") oraz z naruszeniem § 4, § 5 ust. 1 i 2, § 6 ust 1, § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742) w zakresie bezpiecznego dla środowiska sposobu przewozu odpadów oraz oznakowania pojazdu.

Dalej wskazano, że w dniu [...].09.2020 r., podczas oględzin ujawniono [...] sztuki mauserów z gęstą nieprzeźroczystą ciemną cieczą o woni paliwa. P. S. zeznał, że jest to nawóz RSM (nawóz azotowy w formie wodnego roztworu saletrzano- mocznikowego). Podczas kontroli ustalono, że w pojemnikach typu mauser nie znajduje się nawóz RSM. P. S. podczas przesłuchania z pouczeniem o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że miał zakupić "ten nawóz" w J., ale zasłaniał się niepamięcią: ile dokładnie jest tam nawozu, ile i gdzie oraz kiedy go zakupił. P. S. zobowiązał się dostarczyć do dnia [...].09.2020 r. do WIOS dokumenty poświadczające zakup nawozu RSM. Przesłuchiwany nie wiedział też dlaczego mausery po otwarciu pachniały benzyną. Przesłuchiwany zeznał, że "ta ciecz" stała w paletopojemnikach od wczesnej wiosny 2020 r. i chciał go wykorzystać na terenie gospodarstwa w J. , gmina D., powiat t. . Przesłuchiwany nie wiedział, skąd pochodzi olej w przedmiotowych paletopojemnikach. Nie sprawdził jego zawartości.

Kontrolowany nie udowodnił, że ciecz ujawniona w dwóch mauserach jest nawozem RSM, a na pojemnikach nie było etykiet, nie okazał dowodu zakupu, co powoduje, że są to zmieszane odpady przepracowanego oleju i paliwa, i odpady te zostały przez Kontrolowanego zebrane bez zezwolenia wymaganego na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach.

Ponadto ustalono, że Kontrolowany zebrane odpady przepracowanego oleju zmieszanego z paliwem przekazał nieuprawnionym podmiotom, tj. przekazał sobie jako osobie fizycznej prowadzącej działalność rolniczą w J. gmina D., jako podmiotowi nieuprawnionemu do zbierania odpadów w rozumieniu art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach. Kontrolowany nie okazał dowodów, że w J. może prowadzić działalność zbierania lub przetwarzania odpadów. Powyższe powoduje, że odpady po zebraniu przekazywano wbrew art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach.

Podczas kontroli oraz oględzin ustalono, że odpady wytworzone w wyniku prowadzonej działalności na terenie bazy przy ul[...] P. były klasyfikowane jako odpady komunalne. Kontrolowany podmiot przekazywał odpady zaolejonych tkanin, czyściwa, opakowań po płynach eksploatacyjnych razem z odpadami komunalnymi. Podmiot również nie ewidencjonował wytworzonych w latach 2019-2020 odpadów gruzu pobudowlanego, drewna rozbiórkowego, złomu metalowego, opon, tkanin i zużytych sorbentów. P. S. okazał jedynie Deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez Zarząd Związku Międzygminnego "Gospodarka Odpadami Aglomeracji P. ".

Powyższe powoduje, że odpady klasyfikowano bez uwzględnienia źródła ich powstania, niezgodnie ze sposobem ich wytworzenia oraz składem, niezgodnie z kodami odpadów zawartych w katalogu odpadów: odpady powstałe w warsztacie: czyściwo, opakowania, odzież robocza z grupy 15, 16, 17 przekazywano jako odpady komunalne.

Organ wskazał, że odpady powstałe w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej związanej z wytwarzaniem odpadów powinny być sklasyfikowane adekwatnie do źródła ich powstawania, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o odpadach. Kontrolowany podmiot nie klasyfikował tak odpadów i nie przekazywał ich z odpowiednio określonymi kodami.

Na podstawie przesłuchań oraz podczas oględzin w dniach [...].09.2020 r. i [...].09.2020 r. ustalono, że na przedmiotowym terenie, w związku z prowadzoną działalnością zbierano odpady zmieszanych odpadów przepracowanego oleju i paliwa oraz były wytwarzane następujące odpady:

- odpady z podgrupy 15 02 - Sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania i ubrania ochronne odpady zaolejonych tkanin, sorbentów z podgrupy 15 02 (w dniu oględzin na placu znajdował się pojemnik z trocinami używanymi jako sorbent oraz w hali warsztatowej zaolejone tkaniny, czyściwo, widoczne również w pojemniku przeznaczonym na odpady komunalne), w tym odpady o kodzie 15 02 02* - Sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne zanieczyszczone, substancjami niebezpiecznymi (np. PCB),

- odpady o kodzie 16 01 03 - Zużyte opony (w dniu oględzin na placu widoczne były odpady zużytych opon w ilości około [...] sztuk),

- odpady z podgrupy 17 04 - Odpady i złomy metaliczne oraz stopów metali (odpady złomu porozbiórkowego zgromadzone na placu w bazie przy ul[...] w P.),

- odpady z podgrupy 17 01 Odpady materiałów i elementów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (np. beton, cegły, płyty, ceramika) (odpady gruzu pobudowlanego, płyt betonowych zgromadzonych pod płotem przylegającym do torów kolejowych),

- odpady z podgrupy 17 02 - Odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych (odpady drewna rozbiórkowego wytworzone z rozbiórki pawilonów, częściowo zaimpregnowane, polakierowane),

- odpady ściętego drewna z drzewa rosnącego na terenie bazy przy ul[...],

- odpady z podgrupy 15 01 - Odpady opakowaniowe (włącznie z selektywnie gromadzonymi komunalnymi odpadami opakowaniowymi) (odpady opakowań z tworzyw sztucznych - folii stretch używanej do owijania paletopojemników podczas transportu i wykładania naczepy typu wanna w celu jej uszczelnienia), w tym odpady o kodzie 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych,

- odpady z podgrupy 15 01 (opakowania po płynach eksploatacyjnych używanych do uzupełniania w pojazdach służbowych).

Podmiot również nie ewidencjonował wytworzonych odpadów w latach 2019-2020 odpadów gruzu pobudowlanego, drewna rozbiórkowego, złomu metalowego, opon, tkanin i sorbentów. Ustalono, że podmiot nie prowadził ewidencji zebranych odpadów oraz odpadów wytwarzanych w latach 2019 - 2020. Zdaniem organu ewidencja odpadów była prowadzona nierzetelnie (dotyczyła tylko odpadów transportowanych) i nie obejmowała wszystkich zbieranych i wytworzonych odpadów. Ewidencję jakościowo-ilościową odpadów prowadzi się w oparciu o art. 67 ust. 1 pkt 1a i 1b, ust. 11 ustawy o odpadach.

Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot od [...].09.2004 r. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Podmiot posiadał decyzję z dnia [...].03.2015 r. wydaną przez Prezydenta Miasta P. zezwalającą na transport odpadów, transport odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpiecznych (decyzja ważna nie dłużej niż do czasu upływu terminu do złożenia wniosku o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 49 ust. 1 u.o. lub dnia uzyskania wpisu do tego rejestru w rozumieniu art. 233 u.o. Wniosek o wpis do rejestru do działu VII P. S. złożył w terminie ustawowym, tj. w dniu [...].05.2018 r. w zakresie transportu 878 kodów odpadów. Kontrolowany podmiot uzyskał nr rejestrowy: [...] dla siedziby przy ul. [...] w P.. Nie złożył jednak wniosku aktualizacyjnego dla miejsca prowadzenia działalności przy ul[...] w P. związanej z wytwarzaniem odpadów podczas przygotowania pojazdów do transportu z bazy transportowej. Przynajmniej do dnia [...].12.2020 r. Kontrolowany nie posiadał takiego wpisu w bazie BDO. Powyższe powoduje, że kontrolowany podmiot złożył wniosek niezgodny ze stanem faktycznym, nie złożył wniosku o zmianę wpisu do rejestru, chociaż działalność przy ul[...] prowadził w latach 2019-2020.

Kontrolowany wytwarzając ww. odpady w punkcie 5 niniejszego zarządzenia był zobowiązany do złożenia wniosku aktualizacyjnego (w ciągu 30 dni od wprowadzonych zmian), w zakresie wpisu do działu XII - wytwórca odpadów zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 5 lit e i ust. 3 u.o.

Kontrolowany nie okazał też do dnia zakończenia kontroli zgłoszenia organowi ochrony środowiska zbiornika do przeładunku i magazynowania paliwa. Na terenie bazy transportowej znajduje się zbiornik dwupłaszczowy marki SWIMMER do magazynowania paliw o pojemności 5000 l. Instalacja do przeładunku i magazynowania paliw powodująca emisję gazów lub pyłów do powietrza. Przedmiotowa instalacja została wymieniona w pkt 16 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia "16 Instalacje do przesyłu, przeładunku lub magazynowania paliw płynnych." Źródłem emisji ze zbiornika do przeładunku i magazynowania paliw płynnych są pary emitowane podczas przeładunku paliw płynnych z kominka odpowietrzającego zbiornik (emisja zorganizowana). W myśl § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia (Dz. U. z 2019 r., poz. 1510), przedmiotowa instalacja wymaga dokonania zgłoszenia organowi ochrony środowiska, tj. Prezydentowi Miasta P., cyt.: Ogłoszenia z uwagi na wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza wymagają instalacje, z których emisja nie wymaga pozwolenia, określone w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 220 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (...) ".

Organ podniósł również, że Kontrolowany w 2019 i 2020 roku korzystał ze środowiska w zakresie emisji gazów i pyłów do powietrza w związku z przeładunkiem paliw płynnych oraz spalaniem paliw w silnikach pojazdów. Okazano podczas kontroli wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za 2019 r. przesłano [...].03.2019 r. do UMWW (w terminie ustawowym). Podmiot jedynie naliczył opłaty za spalanie paliw w silnikach pojazdów. Nie naliczono opłaty wynikającej z przeładunku paliw do zbiornika na ON.

Powyższe powoduje, że zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za rok 2019 zostało sporządzone nierzetelnie z wyliczoną kwotą [...]zł za spalanie paliw w silnikach pojazdów i nie wniesiono opłat za korzystanie ze środowiska.

Obowiązek wnoszenia opłat za korzystanie ze środowiska wynika z art. 273 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219 ze zm.) - "opłata za korzystanie ze środowiska jest ponoszona za: wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza". Naruszono też art. 284 ust.1 oraz art. 285 ust. 2 ww. ustawy.

Kontrolowany w związku z ww. emisją gazów i pyłów do powietrza zobowiązany był do rejestracji w bazie Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami (KOBIZE) i składania rocznych raportów o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji do powietrza za lata, w których ta emisja miała miejsce, w terminie do końca lutego następnego roku. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowany podmiot złożył raporty roczne do Krajowej bazy w związku z emisją gazów cieplarnianych i innych substancji za rok 2018 i 2019 w dniu [...].09.2020 (po terminie ustawowym). Raporty zostały sporządzone nieterminowo i nierzetelnie, ponieważ sprawozdanie zostało sporządzone dla tych samych parametrów emisji, które zostały zawarte w zestawieniu przesyłanym do UMWW.

Podczas kontroli organ ustalił ponadto, że na terenie kontrolowanego podmiotu powstają: ścieki bytowe (z pomieszczeń biurowych i z części socjalnej) wprowadzane do kanalizacji miejskiej oraz blaszanego pomieszczenia (kontenera), które są wprowadzane do ziemi. W dniu [...].10.2020 r. stwierdzono, że rurą wyprowadzoną na zewnątrz pomieszczenia, w którym znajdowało się urządzenie wysokociśnieniowe ścieki z umywalki wprowadzane były do ziemi (na teren nieutwardzony). Są to ścieki m. in. z mycia rąk przez pracowników przygotowujących pojazdy do podróży bądź po powrocie z transportów, a także ścieki przemysłowe z mycia pojazdów, które przewożą odpady w tym odpady niebezpieczne.

Stwierdzono, że do studzienki kanalizacji deszczowej przynajmniej w dniu [...].09.2020 r. oraz [...].10.2020 r. wprowadzono ciecz o mlecznobiałym kolorze, tj. ścieki przemysłowe. Ww. ścieki, powstają z mycia pojazdów i zawierają substancje pozostające na pojazdach, w przestrzeni załadunkowej po transporcie odpadów (zwłaszcza niebezpiecznych, hydrofobowych), co powoduje, że na terenie kontrolowanego Zakładu powstają ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Podczas oględzin w dniu [...].10.2020 r. wewnątrz budynku blaszanego (w kontenerze) ujawniono podłączenie myjki, trwale podłączonej do gniazda elektrycznego tzw. siły, kapanie wody z końcówki myjącej i mokre ślady po myciu. W blaszanym pomieszczeniu ujawniono środki do czyszczenia:

- Tiroxol +, silnie alkalicznie, wysokopianowy, skoncentrowany preparat myjący przeznaczony do mycia pojazdów ciężarowych, maszyn budowlanych, rolniczych, naczep,

- Textil Clean marki chemxol, profesjonalny, lekko alkaliczny, średnio pianowy, skoncentrowany preparat do prania, odplamiania tapicerki, dywanów i wnętrz pojazdów, przeznaczony do prania wykładzin, obić tapicerskich, pokrowców, metodą ręczną i maszynową.

Ponadto podczas kontroli ustalono, że ścieki przemysłowe znajdowały się tylko przy studzience przy pomieszczeniu z myjką wysokociśnieniową, w dniu [...].09.2020 r. oraz [...].10.2020 r. stwierdzono wprowadzanie ścieków o mlecznobiałym kolorze, tj. ścieków przemysłowych. Ścieki te powstały z mycia pojazdów i zawierały substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. W dniu [...].10.2020 r. pobrano próbki ścieków zmieszanych z wodami opadowymi znajdującymi się w studzienkach kanalizacji deszczowej. Stwierdzono bardzo wysokie stężenie zanieczyszczeń (soli) rozpuszczonych w ściekach. Zarówno rtęć, chrom, miedź, nikiel, jak i kadm przekraczały dopuszczalną wartość średniodobową przewidzianą w przepisach (rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 14 lipca 2006 r. w sprawie sposobu realizacji obowiązków dostawców ścieków przemysłowych oraz warunków wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz.1757). Powodowało to, że do wód i do ziemi wprowadzano ścieki przemysłowe (str.9 zarządzenia). Nie zapewniono ochrony wód przed zanieczyszczeniem. (brak pozwolenia wodnoprawnego), tym bardziej że ścieki te nie są ściekami biologicznie rozkładalnymi. Zatem skarżący nie zapewnił ochrony wód przed zanieczyszczeniem w wyniku odprowadzania zanieczyszczonych ścieków przemysłowych. W ściekach znajdowały się też substancje ropopochodne zaliczane do substancji szczególnie szkodliwych.

Skargę na powyższe Zarządzenie pokontrolne złożył P. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:

1) art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (dalej także: "ustawa IOŚ"), poprzez:

a) zaniechanie w toku kontroli przeprowadzenia dowodów istotnych dla prawidłowego i pełnego ustalenia stanu faktycznego;

b) błędne i niezgodne ze stanem faktycznym uznanie, że Skarżący dokonywał mycia pojazdów na terenie bazy przy ul[...] w P.;

c) wydanie zarządzenia pokontrolnego w oparciu o ustalenia kontroli trwającej jakoby od [...].10.2020 r. do [...].12.2020 r" podczas gdy z protokołu kontroli nr [...] wynika, iż kontrola prowadzona u Skarżącego trwała od [...].09.2020 r. do [...].12.2020 r.;

d) ustalenie, że Skarżący dokonywał przekazywania odpadów kwalifikowanych przez niego jako nawóz RSM do prowadzonego przez niego gospodarstwa rolnego w J., podczas gdy z protokołu przesłuchania Skarżącego z [...].09.2020 r. wynika, że Skarżący jedynie zamierzał wykonać takie działania, ale ostatecznie ich nie wykonał;

e) prowadzenie czynności kontrolnych po dacie zakończenia kontroli objętej Protokołem Kontroli; w dniu [...].12.2020 r. dokonano czynności przesłuchania Skarżącego, podczas gdy z treści Protokołu Kontroli wynika, że kontrola zakończyła się [...].12.2020 r. ("data zakończenia kontroli"); również do [...].12.2020 r. obowiązywało (przedłużone) upoważnienie do przeprowadzenia kontroli;

2) art. 9a ust. 1 oraz art 9b ust 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 49 ust. 1 Prawa przedsiębiorców poprzez częściowe przeprowadzenie kontroli bez wymaganego upoważnienia, jak również nieokazania w dniu wszczęcia kontroli upoważnienia do wykonania kontroli;

3) art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r, o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy IOŚ w zw. z art. 53 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, poprzez prowadzenie kontroli, na podstawie której wydano zarządzenie pokontrolne, w oparciu o wadliwą podstawę prawną - w protokole kontroli nr [...] jako podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli wskazano "art 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 995 z późn. im.)" podczas gdy art. 9 ustawy IOŚ składa się z ust. 1 do ust. 2a, a poszczególne ustępy dzielą się na dalsze jednostki redakcyjne (punkty oraz litery); jak przyjmuje się w doktrynie prawa administracyjnego i postępowania administracyjnego, w przypadku, gdy dana jednostka redakcyjna składa się z kilku ustępów, punktów itd. podanie podstawy prawnej wymaga przytoczenia konkretnego przepisu, tj. konkretnej jednostki redakcyjnej;

4) art. 9 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców ustaleń w toku kontroli zakończonej protokołem nr [...] poprzez dokonanie [...] oraz wydanie zarządzenia pokontrolnego w oparciu o dowody przeprowadzone z naruszeniem przepisów ustawy, co dotyczyło przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków;

5) art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców, poprzez niezastosowanie tego przepisu i oparcie zarządzenia pokontrolnego na materiale dowodowym zebranym niezgodnie z przepisami prawa (protokole kontroli sprzecznym z przepisami); w ocenie Skarżącego ustalenia poczynione w oparciu o protokół kontroli nr [...] nie mogą stanowić postawy wydania zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego; pomimo faktu, iż zarządzenie pokontrolne nie jest wydawane "w postępowaniu administracyjnym", to jednak jego treść władczo ingeruje w sferę praw i obowiązków jednostki, rozstrzygając o tych prawach/obowiązkach, zatem powołany przepis - art. 46 ust. 3 Prawa przedsiębiorców - powinien mieć zastosowanie;

6) art. 41 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 5 lit a) i art. 25 ust. 4 pkt 1 ustawy o odpadach poprzez uznanie, że Skarżący prowadził zbieranie odpadów w postaci przepracowanego oleju zmieszanego z paliwem i przekazywał go podmiotom nieuprawnionym, tj. samemu sobie do gospodarstwa rolnego w [...] gmin D.;

7) art. 3 pkt 6 oraz art. 152 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia oraz pkt 16 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia poprzez uznanie, że zbiornik na olej napędowy znajdujący się na terenie bazy przy ul[...] stanowi instalację, wymagającą dokonania zgłoszenia organowi ochrony środowiska jako emitera gazów lub pyłów do powietrza.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, odnosząc się wnikliwie do każdego z zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na zasadzie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne W. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. wydane na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2020, poz. 995, z późn. zm., aktualnie t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1070, dalej zwanego także "uIOŚ"). Zgodnie z tym przepisem, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W myśl zaś art. 12 ust. 2 uIOŚ, kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń.

W orzecznictwie wskazuje się, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOŚ może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 uIOŚ, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a uIOŚ (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 uIOŚ. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a uIOŚ. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA.

Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, podmiotowi kontrolowanemu.

Cel zarządzenia pokontrolnego można scharakteryzować jako przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 497/18, CBOSA).

Podsumowując zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej ani innej sankcji administracyjnej, co również uzasadnia dopuszczalność formułowania ich w sposób ogólnikowy. Ich celem, oprócz sygnalizacji osobie fizycznej korzystającej ze środowiska lub osobie zarządzającej jednostką organizacyjną korzystającą ze środowiska, jest przede wszystkim dostarczenie kontrolującemu organowi informacji co do konieczności wszczęcia postępowań zmierzających np. do nałożenia kary lub zobowiązania do wykonania lub zaniechania określonych czynności. Stąd też w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów K.p.a.

Postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Podkreślić należy, iż w postępowaniu tym sąd dokonując oceny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli.

Z uwagi na charakter aktu wydanego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy, sądowa kontrola legalności zarządzenia pokontrolnego polega przede wszystkim na badaniu, czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli oraz, czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa.

Zaznaczyć trzeba, że dla oceny dopuszczalności i zasadności skierowanych do adresata zarządzeniem pokontrolnym zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli istotne i decydujące znaczenie ma protokół kontroli. Skoro zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy, jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, to obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 497/18 i powołany tam wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1876/17, CBOSA).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że kontrola w zakładzie zarządzanym przez skarżącego została przeprowadzona zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową przez organ do tego uprawniony, na podstawie właściwego upoważnienia (art. 2 ust. 1, art. 8, art. 9 ust. 1d ustawy). Treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego koresponduje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne stały się następnie podstawą do sformułowania zaskarżonego zarządzenia w oparciu o poprawnie zastosowane powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 20 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 303/08; wyrok WSA w Opolu z dnia 25 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Op 5/08, CBOSA).

Dla oceny dopuszczalności i zasadności skierowanych do adresata zarządzeniem pokontrolnym zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli istotne i decydujące znaczenie ma protokół kontroli. Skoro zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy, jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, w związku z czym obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości.

W analizowanej sprawie organ przeprowadził kontrolę nie odstępując od wymogów art. 9 i następnymi rozdziału 3 ustawy. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach [...] września 2020 r. – [...] grudnia 2020 r. sporządzony został protokół Nr [...]. Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy protokół został podpisany przez upoważnionych inspektorów.

Skarżący odmówił podpisania protokołu kontroli i odmówił przyjęcia mandatu. Pismem z dnia [...] grudnia złożył pisemne stanowisko do protokołu. Organ w piśmie z dnia 03 marca 2021 r. rzetelnie i wyczerpująco odniósł się do wszelkich argumentów i wątpliwości zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania oraz zastrzeżeń do protokołu kontroli.

We wskazanym protokole organ tabelarycznie zestawił stwierdzone nieprawidłowości, ze szczegółowym wskazaniem dowodów (dokumentacja fotograficzna, protokoły oględzin, okazane sprawozdania, informacje spółki, dane z bazy BDO, itp.) oraz wskazaniem naruszonych przepisów prawa. W protokole stwierdzono:

1) niezabezpieczenie odpadów podczas transportu i transportowanie odpadów niebezpiecznych poprzez:

- rozprzestrzenienie się odpadów poza pojazdem,

- odpady nie dojechały do wyznaczonego odbiorcy wskazanego w KPO,

- nieoznakowanie pojazdu tabliczką "ODPADY". Czym naruszono art. 24. ust. 4, ust. 7 u.o. oraz § 4, 5, 6, 9 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów.

2) niezłożenie wniosku do BDO w zakresie wytwarzania odpadów do działu XII, tj. niezłożenie wniosku aktualizacyjnego w zakresie wytwarzanych odpadów i miejsca ich wytwarzania, co stanowi naruszenie art. 49 ust. 1, 59 ust. 1 u.o.

3) klasyfikowanie odpadów bez uwzględnienia źródła ich powstania, niezgodnie ze sposobem ich wytworzenia oraz składem, niezgodnie z kodami odpadów zawartych w katalogu odpadów: odpady powstałe w warsztacie: czyściwo, opakowania, odzież robocza z grupy 15, 16, 17 przekazywano jako odpady komunalne, czym naruszono art. 4 ust. 1 pkt 1, 2, 3 ustawy o odpadach,

4) zbieranie bez zezwolenia zmieszanych odpadów przepracowanego oleju i paliwa, co stanowi naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach

5) przekazanie zmieszanych odpadów przepracowanego oleju i paliwa podmiotom nieuprawnionym , czyli naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy o odpadach,

6) nierzetelnie prowadzona ewidencja odpadów, nieprowadzenie ewidencji dla wszystkich odpadów, błędy w prowadzeniu ewidencji odpadów za lata 2019-2020, w tym prowadzenie jej w sposób niezgodny ze stanem faktycznym - opisano w pkt 1.5 niniejszego protokołu kontroli, (brak wagi w KPO), co stanowi naruszenie art. 66 ust. 1 i art. 69 ust. 1 ustawy,

7) nierzetelne i nieterminowe sporządzenie sprawozdania KOBIZE - do Krajowej Bazy o Emisjach Gazów Cieplarnianych i Innych Substancji za lata 2018 – 2019, czym naruszono art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 17 lipca 2009 r. o systemie zarządzenia emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji,

8) nierzetelnie sporządzony wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat za lata 2018 i 2019 - opisano w punkcie 1.7 niniejszego protokołu kontroli, co stanowi naruszenie art. 285 ust. 1, 3 ustawy Prawo ochrony środowiska,

9) brak zgłoszenia instalacji do przeładunku i magazynowania paliw płynnych organom ochrony środowiska, czym naruszono art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 2 ust. 4 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia,

10) niezapewnienie ochrony wód poprzez wprowadzanie do wód i do ziemi ścieków przemysłowych, co stanowi naruszenie art. 83 ust. 1, art. 75 pkt 3 lit a ustawy Prawo wodne

11) niezrealizowanie zarządzania pokontrolnego WWIOŚ z dnia [...].03.2019 r. znak [...]

Ponadto w Protokole wskazano na popełnione wykroczenia i zastosowane sankcje.

W świetle tych ustaleń i dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, sformułowane przez organ wnioski są uprawnione.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 9a ust. 1 oraz art. 9b ust. 1 i 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w związku z art. 49 poprzez częściowe przeprowadzenie kontroli bez wymaganego upoważnienia oraz wadliwą podstawę prawną. W aktach sprawy znajduje się Upoważnienie z dnia [...].09.2020 r. nr [...], które było podstawą przeprowadzenia kontroli, które zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu [...].09.2020 r. i które zawiera prawidłową podstawę prawną.

Sąd nie dopatrzył się dowolności, błędnej oceny, czy też pominięcia materiału dowodowego w postaci zaniechania przeprowadzenia dowodów istotnych dla prawidłowego i pełnego ustalenia stanu faktycznego. Co istotne mimo podnoszenia tego zarzutu Skarżący nie wskazuje jakie konkretne dowody należałoby przeprowadzić i w jaki sposób miałoby to wpłynąć ewentualnie na inne ustalenia kontroli.

W ocenie Sądu prawidłowość stanu faktycznego wskazanego przez organ, potwierdza materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy, a ocena zebranych przez organ dowodów nie nosi cech dowolności. Przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń. Skuteczne zarzucenie organowi wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego wymaga wykazania, że organ uchybił zasadom logicznego rozumowania lub doświadczenia życiowego. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie o innej niż przyjęta doniosłości poszczególnych dowodów i ich ocenie odmiennej niż przeprowadzona przez organ. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego może być bowiem skutecznie podważona tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy rozumowanie organu wykracza poza reguły logiki albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia związku przyczynowo-skutkowego. Taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Jakkolwiek Skarżący nie zgadza się z oceną materiału dowodowego przedstawioną przez organ, to ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie skutecznie nie podważył.

W aktach sprawy znajdują się protokoły przesłuchania świadków, w tym skarżącego z [...].09.2020 r., [...].09.2020 r., [...].10.2020 r., [...].10.2020 r., [...].10.2020 r. , które potwierdzają stwierdzony stan faktyczny. Akta zawierają również protokoły oględzin, dokumentację fotograficzną, faktury VAT, z których bezspornie wynikają wskazane przez organ okoliczności faktyczne sprawy. Wskazane powyżej dokumenty korespondują z pozostałym materiałem dowodowym i w żadnym zakresie nie podważają stanowiska organu zawartego w Zarządzeniu. Dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli nie naruszają przepisów ustawy lub innych przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, w związku z czym mogą stanowić dowód w postępowaniu administracyjnym lub karnym dotyczącym przedsiębiorcy.

Podanie złej daty trwania kontroli od [...].10.2020 r. do [...].12.2020 r. udokumentowanej protokołem kontroli nr [...] jest oczywistą omyłką pisarską i pozostaje bez wpływu na stwierdzone nieprawidłowości, a tym samym punkty zarządzenia, na których kwestionowaniu skupia się Skarżący.

Odnośnie faktu, że w pojemnikach typu mauser nie znajdował się nawóz RSM, tj. nawóz azotowy w formie wodnego roztworu saletrzano- mocznikowego, Sąd podzielił argumentację organu, iż Inspektorzy ze względu na posiadane kompetencje i specjalistyczną wiedzę jednoznacznie stwierdzili, że nie był to nawóz RSM, a przepracowany olej zmieszany z paliwem (nie było to też czyste paliwo). Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę po analizie organoleptycznej podczas oględzin zdecydowano o braku konieczności pobierania prób do analizy laboratoryjnej, ponieważ podczas oględzin w dniu 09.09.2020 r. jednoznacznie stwierdzono, że jest to odpad, a nie nawóz RSM, który charakteryzuje się tym, że jest przeźroczystą cieczą o zabarwieniu słomkowo-różowym i charakterystycznym zapachu mocznika. W związku z czym nie ma możliwości pomylenia go z olejami przepracowanymi, zanieczyszczonym olejem napędowym czy benzyną

Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, ponieważ kontrolę przeprowadzono w oparciu o podanie prawidłowej podstawy prawnej czyli art. 9 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, która została wskazana na pierwszej stronie protokołu kontroli nr [...]

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenie art. 3 pkt 6, art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wbrew twierdzeniom Skarżącego bezspornie zbiornik dwupłaszczowy marki [...] do magazynowania paliw znajdujący się na terenie bazy przy ul[...] w P. o pojemności 5000 l jest instalacją powodującą emisję, która podlega zgłoszeniu. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie przypadków, w których wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza z instalacji nie wymaga pozwolenia (Dz. U. z 2010 r. Nr 130 poz. 881) przedmiotowa instalacja nie wymaga pozwolenia, ale wymaga zgłoszenia. Instalacje do przesyłu, przeładunku lub magazynowania paliw płynnych zostały wymienione w pkt 16 załącznika do ww. rozporządzenia.

Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia organowi ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1510), definiuje konieczność zgłoszenia instalacji na podstawie "parametrów charakteryzujących wydajność lub moc instalacji". W myśl § 2 ust. 4 pkt 11 lit a oraz b ww. rozporządzenia zgłoszenia wymagają instalacje, z których emisja gazów i pyłów odbywa się w sposób zorganizowany i jest objęta poziomami dopuszczalnymi. Źródłem emisji ze zbiornika do przeładunku i magazynowania paliw płynnych są pary emitowane podczas przeładunku paliw płynnych. Uwalniające się węglowodory są objęte poziomami dopuszczalnymi. Sama emisja z układu odpowietrzania zbiornika podczas jego załadunku polega na odprowadzaniu par produktów naftowych w sposób zorganizowany. W trakcie kontroli nie okazano potwierdzenia zgłoszenia ww. zbiornika organowi ochrony środowiska, tj. Prezydentowi Miasta P., dlatego naruszenie to zostało objęte zarządzeniem pokontrolnym w pkt 7.

Sąd nie stwierdził również podnoszonych w skardze naruszeń przepisów u.i.o.ś., ani też innych potencjalnych uchybień, które brane pod uwagę z urzędu mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

Konkludując Sąd uznał, że kontrolowane zarządzenie otrzymało taką treść, która pozwala adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane i jakie działania powinien podjąć, aby prawidłowo wykonać nakaz wynikający z zarządzenia i jednocześnie nie narazić się na odpowiedzialność karną. Organ prawidłowo nie ograniczył się do zacytowania obowiązków strony, lecz zwrócił uwagę na konkretne i udokumentowane uchybienia wraz ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa.

Sąd uznał, iż wskazane przez organ naruszenia wymienione w zarządzeniu pokontrolnym znajdują odzwierciedlenie w protokole i załączonym do niego materiale dowodowym. Protokół kontroli ma zasadnicze i podstawowe znaczenie dowodowe, tak dla samej dopuszczalności wydania takiego zarządzenia, jak i dla oceny jego prawidłowości.

Stwierdzając zatem, że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania rozstrzygnięcia są zupełne oraz że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym, a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, że skargę należało oddalić.

Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie określonym art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842 ze zm.).