Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1330/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Administracji i Cyfryzacji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  30i  pkt  2;  art.  30b  ust.  9,  art.  37
journal: Dz.U. 2014 poz 1649
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art.  151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w K. na informację Ministra Administracji i Cyfryzacji zawartą w piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpoznania oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2013 r. O. Sp. z o.o. (dalej: Skarżąca lub Wnioskodawca) złożyła wniosek o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007-2013, Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej.

Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego w piśmie z dnia [...] września 2014 r. podjęła rozstrzygnięcie, że wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. Skarżąca złożyła szeroko umotywowany protest.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Instytucja Pośrednicząca I Stopnia – Minister Administracji i Cyfryzacji, na podstawie przepisu art. 30i pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz. 1658, z późn. zm., dalej u.z.p.p.r.) poinformowała Wnioskodawcę o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że powodem nie rozpoznania protestu merytorycznie jest to, że z dniem 4 lipca 2014 r. nastąpiło wyczerpanie alokacji na działanie 8.1 ,,Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej’’ w ramach PO IG 2007-2013. Na dzień [...] lipca 2014 r. stan zakontraktowania środków wyniósł 100,08 % alokacji na ww. działanie, co skutkowało pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia.

Spółka zaskarżyła powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo oraz, że informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nastąpiła z rażącym naruszeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że – zgodnie z obowiązującymi przepisami - art. 30b ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, termin na rozpatrzenie protestu wynosi 70 dni, a w uzasadnionych przypadkach – może być przedłużony do 90 dni. Spółka podkreśliła, że informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia została wydana po 266 dniach od dnia złożenia protestu; doszło więc, zdaniem Skarżącej, do rażącego uchybienia oraz lekceważenia powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Termin został przekroczony ponad trzykrotnie. Ponadto Spółka wskazała, że zaskarżona informacja została wydana kilka dni po wyczerpaniu alokacji na przedmiotowe działanie. W ocenie Spółki świadczy to o tym, że sytuacja czekała by nie rozpoznać protestu do momentu aż zostaną wyczerpane wszystkie środki z alokacji. Skarżąca wskazała, iż została pozbawiona realnej możliwości kontroli negatywnej oceny merytorycznej złożonego przez nią wniosku oraz uzyskania ewentualnego dofinansowania.

W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 2014r. uznał skargę za uzasadnioną.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż protest został złożony do Instytucji Pośredniczącej w dniu [...] października 2013 r., a informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia wydana została [...] lipca 2014 r. Podejmowanie rozstrzygnięcia w przedmiocie protestu przez Instytucję Pośredniczącą I Stopnia (Ministra Administracji i Cyfryzacji) trwało 266 dni. W ten sposób, w ocenie WSA, zostało naruszone obowiązujące prawo w sposób rażący, a mianowicie przepis art. 30b. ust. 7 u.z.p.p.r.

Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że podjęcie przez Instytucje Pośredniczącą rozstrzygnięcia o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia w dniu 10 lipca 2014 r., a więc po 6 dniach od wyczerpania alokacji i po 260 dniach od wpływu protestu do Ministra Administracji i Cyfryzacji, nie jest działaniem prawidłowym.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w niniejszej sprawie Regionalna Instytucja Finansująca uznał za niespełnione 9 kryteriów oceny merytorycznej i nie wypowiadając się co do prawidłowości tej oceny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że nie można zaaprobować praktyki polegającej na nierozpatrywaniu środka przewidzianego w procedurze odwoławczej w przewidzianym prawem terminie. W ocenie Sądu taka praktyka prowadziłaby do nierównego traktowania wnioskodawców i spowodowałaby sytuację, w której jedne protesty byłyby merytorycznie rozpoznawane w terminie, a inne w ogóle nie rozpatrywane, mimo, iż procedura odwoławcza daje aplikującym do dofinansowania taką możliwość.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uprawnione są podejrzenia Spółki o celowym zaniechaniu podejmowania działań zmierzających do rozpatrzenia protestu i oczekiwaniu przez organu na moment wyczerpania alokacji na realizację Działania. Sąd pierwszej instancji podsumowując wskazał, że rację ma Skarżąca, iż doszło do naruszenia zasad demokratycznego państwa prawnego, zaufania obywateli do państwa i sprawiedliwości proceduralnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Administracji i Cyfryzacji, zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości i na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), w razie nieuwzględnienia zarzutów procesowych skargi, wniósł o orzeczenie merytoryczne w sprawie poprzez uchylenie wyroku w całości oraz oddalenie skargi wniesionej przez O. Sp. z o.o. w K. do WSA w Warszawie, ewentualnie na podstawie art. 185 p.p.s.a, w razie uwzględnienia zarzutów proceduralnych, wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Minister Administracji i Cyfryzacji zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1) na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 30e ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju zarzucił naruszenie, poprzez błędną wykładnię, art. 30i pkt 2:

1. w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1, art. 30a ust. 3, art. 30b ust. 1 i ust. 6 pkt 5 oraz art. 30f u.z.p.p.r. polegającą na tym, że sąd przyjął niezgodność z prawem oceny jedynie ze względu na przekroczenie instrukcyjnego terminu na rozpatrzenie protestu wynikającego z art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r., całkowicie pomijając w swoich rozważaniach:

- reguły prawa materialnego (Przewodnik po kryteriach) stosujące się w procesie oceny,

- kwestię braku wpływu uchybienia terminu na rozpatrzenie protestu na wynik sprawy, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo;

2. w zw. z art. 30i pkt 1 poprzez uznanie, że przedmiotem sprawy jest pismo z dnia [...] lipca 2014 r. (znak [...]), w którym przekazano techniczną informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia z powodu wyczerpania alokacji, podczas gdy przedmiotem sprawy jest kontrola zgodności z prawem oceny projektu, co doprowadziło do błędnego stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. naruszenie, poprzez niezastosowanie, art. 32 p.p.s.a. poprzez brak wezwania do udziału w sprawie strony - Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP), z której upoważnienia działała w sprawie w I instancji - Regionalna Instytucja Finansująca - Małopolska Agencja Rozwoju Regionalnego w [...] (dalej: RIF), co uniemożliwiło Sądowi I instancji analizę prawnych aspektów merytorycznych oceny i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

3) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie poprzez niezastosowywanie art. 141 § 4 p.p.s.a.:

1. polegające na nieprzedstawieniu wykładni przepisu art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r., niewskazaniu podstaw prawnych materialnych oceny projektu (reguł wynikających z Przewodnika po kryteriach) oraz braku oceny czy uchybienie terminu rozpatrzenia protestu miało wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia ustalenie motywów prawnych i faktycznych Wyroku i doprowadziło do błędnego wniosku, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo;

2. wyrażające się w pominięciu stanowiska Organu dotyczącego prawidłowości stanowiska RIF w odniesieniu do oceny kryteriów nr 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10 i 11, co skutkowało wyrokowaniem w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy i doprowadziło do błędnego wniosku, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo;

3. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na powierzchownym i błędnym przeanalizowaniu akt sprawy, co wyrażało się w ustaleniu, że informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia ze względu na wyczerpanie alokacji została wydana po upływie 266 dni od wpływu protestu do Organu, co mogło wpłynąć, w sposób istotny na wynik postępowania.

4. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. oraz w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.; dalej: p.u.s.a) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie postanowień opisu Przewodnika po kryteriach odnoszących się do sposobu oceny kryteriów obligatoryjnych:

1) Przedstawiony opis modelu biznesowego uwiarygodnia powodzenie rynkowe projektu (dalej: kryterium nr 2 - numeracja zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach).

2) Projekt będzie rentowny w okresie trwałości, przy przeważającym wpływie przychodów ze świadczenia e-usługi (dalej: kryterium nr 3).

3) Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców (dalej: kryterium nr 4).

4) Przedstawiono koncepcję promocji e-usługi wśród potencjalnych odbiorców (dalej: kryterium nr 6).

5) Wnioskodawca zapewnia trwałość rezultatów projektu przez okres minimum 3 lat od zakończenia projektu (dalej: kryterium nr 7),

6) Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach Działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu (dalej: kryterium nr 8).

7) Środki będą wykorzystane w sposób efektywny (dalej: kryterium nr 9).

8) Projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo-finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania (dalej: kryterium nr 10).

9) Wskaźniki produktu i rezultatu są obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu, realne do osiągnięcia (dalej: kryterium nr 11).

Co uniemożliwiło Sądowi I instancji analizę prawnych aspektów merytorycznych oceny i doprowadziło do błędnego wniosku, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, kasator szczegółowo ustosunkował się do postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka O. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 grudnia 2014r. uznał skargę kasacyjną za zasadną, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte okazały się być uzasadnione. Odnosząc się zatem do zarzutów zawartych w punkcie 1 skargi kasacyjnej, NSA uznał je za zasadne, z zastrzeżeniem zarzutów naruszenia art. 30b ust. 1 i ust. 6 pkt 5 oraz art. 30f u.z.p.p.r.

Zgodnie z art. 30i u.z.p.p.r. w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej, alokacja na realizację działania lub priorytetu, o której mowa w art. 30a ust. 1 pkt 2, zostanie wyczerpana: 1) właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c; 2) sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Przepis art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. nakłada na instytucję zarządzającą obowiązek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia w przypadku wyczerpania alokacji co oznacza, że protest nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Z kolei sąd, uwzględniając skargę stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, jednakże nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia. NSA zauważył, że przedmiotem kontroli sądowej jest ocena projektu, co wynika z postanowień art. 30c ust. 1 – 3 u.z.p.p.r. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. Nie jest natomiast wyłącznym przedmiotem kontroli sądu administracyjnego informacja, o której mowa w art. 30b ust. 9 u.z.p.p.r., czyli informacja o wyniku rozpatrzenia protestu. Z art. 30c ust. 3 u.z.p.p.r. wynika, że sąd uwzględnia skargę, stwierdzając - co należy szczególnie podkreślić - iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ustawodawca expressis verbis wskazał zatem, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest ocena projektu. Kryterium tej oceny jest natomiast zgodność z prawem.

NSA wskazał, że intencją wprowadzenia przepisu art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. jest bezprzedmiotowość ponownej oceny projektu w postępowaniu protestowym ze względu na niemożliwość jego realizacji. Pozbawienie sądowej kontroli oceny projektu oznaczałoby, że ewentualne naruszenia prawa popełnione przy jego ocenie przez organ pierwszej instancji pozostałyby poza zakresem jakiejkolwiek kontroli, co godziłoby w ustrojowe kompetencje sądu administracyjnego i niweczyło sens ustanowienia regulacji przewidzianej w art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r.

Trafnie zatem zarzuca kasator, że Sąd I instancji naruszył art. 30i pkt 2 w związku z art. 30c ust. 3 pkt 1 i art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r., gdyż przyjął niezgodność z prawem oceny projektu jedynie ze względu na przekroczenie wynikającego z art. 30b ust. 7 u.z.p.p.r. terminu rozpatrzenia protestu. Sąd zobowiązany był natomiast do dokonania oceny, mając na uwadze zarówno normy prawa procesowego, jak również normy prawa materialnego, w tym w szczególności tzw. "Przewodnik po kryteriach". Na marginesie zauważyć jednak należy, że sąd ma obowiązek skontrolować postępowanie organu oceniającego tylko w tych granicach, które zostały zakreślone w proteście (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 534/14).

Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł natomiast dokonać weryfikacji zaskarżonego orzeczenia w zakresie dokonania wykładni art. 30b ust. 1 i ust. 6 pkt 5 oraz art. 30f u.z.p.p.r., gdyż w skardze kasacyjnej nie zawarto uzasadnienia odnoszącego się do wykładni tych przepisów.

Nie jest również zasadny - zdaniem NSA - zarzut ujęty w punkcie 2, a dotyczący naruszenia przepisów art. 30e i art. 32 p.p.s.a. poprzez brak wezwania do udziału w sprawie strony – Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, z której upoważnienia działała w sprawie w pierwszej instancji Regionalna Instytucja Finansująca – Fundacja Małych i Średnich przedsiębiorstw w W.

Otóż stronami postępowania sądowego są wnioskodawca oraz instytucja właściwa do rozpoznania protestu. Właściwą instytucją jest instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca, jeśli ta instytucja, na podstawie zawartego porozumienia, była podmiotem uprawnionym do rozpoznania protestu. Natomiast wykluczyć należy udział w postępowaniu sądowym instytucji wdrażającej, kompetencja której obejmuje wyłącznie postępowanie w pierwszej instancji (zob. też J. Jaśkiewicz, Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Komentarz 2013. LEX, komentarz do art. 30c, pkt B). Dla określenia, jaki podmiot jest stroną postępowania w rozumieniu art. 32 p.p.s.a. nie ma znaczenia to, że sądowej kontroli podlega ocena projektu, czyli de facto działanie organu pierwszej instancji. Zasadniczo sądowa kontrola obejmuje bowiem weryfikację nie tylko działania organu odwoławczego, ale również w pewnym sensie - pośrednio - obejmuje działanie organu pierwszoinstancyjnego. Z tego powodu jednak organ pierwszej instancji nie jest stroną postępowania przed sądem administracyjnym. Należy również zauważyć, że jak wynika z art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. skargę można wnieść po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją oraz w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Już tylko na marginesie wskazać należy, że oba przypadki ("po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją" oraz "w przypadku, o którym mowa w art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r.") wyczerpują przesłankę wniesienia skargi do sądu, określoną w art. 52 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którą skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Ponadto zgodnie z art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji, o której mowa w art. 30b ust. 9 albo art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. Skoro zatem wniesienie skargi do sądu administracyjnego jest uzależnione od określonego działania organu odwoławczego, to zatem ten organ powinien być stroną postępowania przed sądem administracyjnym.

Nie jest zasadny - zdaniem NSA - zarzut zawarty w punkcie 3 skargi kasacyjnej, a dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z art. 141 § 4 p.p.s.a. wyraźnie wynika jakie elementy winno zawierać uzasadnienie, a więc zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w powyższym przepisie, lub gdy nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA i WSA 2010, nr 3, poz. 39).

Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej w części odnoszącej się do tego zarzutu daje podstawę do zajęcia stanowiska, że Skarżąca kwestionuje w tym zarzucie przede wszystkim wadliwą wykładnię art. 30i u.z.p.p.r., co skutkowało pominięciem w procesie orzekania kwestii, czy ocena projektu była przeprowadzona prawidłowo w aspekcie merytorycznym. Zaznaczyć jednak należy, że nie można mylić dostateczności uzasadnienia z siłą jego przekonywania i trafnością wskazanych w nim argumentów. Nie stanowi o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., gdy uzasadnienie zawiera w pełni odniesienie się do zarzutów zawartych w skardze poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania lub niezastosowania w sprawie, jak ma to miejsce w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji. W tej konkretnej sprawie uzasadnienie orzeczenia było jak najbardziej adekwatne do przyjętej przez Sąd I instancji interpretacji art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. Inną natomiast kwestią jest to, że była to wadliwa interpretacja.

Nie są również zasadne - zdaniem NSA - zarzuty zawarte w punkcie 4 skargi kasacyjnej. Ich niezasadność wiąże się z tym, że autor skargi kasacyjnej w ogóle nie uzasadnił, na czym miało polegać naruszenie art. 30e u.z.p.p.r. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wskazuje się, że przepis art. 1 § 2 P.u.s.a. nie jest przepisem procesowym, lecz ustrojowym, określającym podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdy sąd przyjmie inne, niż legalność, kryterium kontroli (wyrok NSA z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 533/12, LEX nr 1408542). Do naruszenia art. 1 § 2 P.p.s.a. nie dochodzi, gdy sąd przeprowadza kontrolę wadliwie, tzn. nie dostrzega naruszenia przepisów prawa materialnego, czy postępowania (wyrok NSA z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt I GSK 926/10, LEX nr 1133450). Z uzasadnienia skargi kasacyjnej pośrednio wynika, że autor skargi kasacyjnej zarzucał nie tyle wadliwe kryterium kontroli przyjęte przez Sąd I instancji, co raczej fragmentaryczność kontroli dokonanej przez ten Sąd. Zarzut taki nie został jednak poparty stosowną podstawą kasacyjną.

W ocenie NSA przedwczesne jest dokonanie kontroli merytorycznej oceny projektu, z uwzględnieniem określonych kryteriów kwalifikacyjnych, gdyż kontroli takiej nie dokonał w ogóle w tej sprawie Sąd pierwszej instancji. Stąd też zarzuty ujęte w punkcie 4 skargi kasacyjnej, a dotyczące tej kwestii, uzasadnione szczegółowo w skardze kasacyjnej na stronach 9-15, nie mogły zostać uwzględnione przez NSA. Kontrola sprawowana przez NSA jest bezpośrednią kontrolą działalności orzeczniczej sądu pierwszej instancji. Sąd ten nie może natomiast zastąpić w działalności kontrolnej wojewódzkiego sądu administracyjnego, tym bardziej, że w sprawie stwierdzono naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r., odnoszące się do schematu sprawowania kontroli sądowej w przypadku, gdy na podstawie art. 30i pkt 1 u.z.p.p.r. właściwa instytucja zarządzająca pozostawia protest bez rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił poglądy prezentowane w wyrokach tego sądu w sprawach o sygn. akt II GSK 2668/14 z dnia 11 grudnia 2014 r. oraz II GSK 2653/14 z dnia 10 grudnia 2014 r., a dotyczące tożsamego stanu prawnego w których w stanowisku Sąd pierwszej instancji prezentował identyczny pogląd prawny jak w niniejszej sprawie.

Sąd pierwszej instancji rozpatrując sprawę ponownie powinien uwzględnić wykładnię art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r. dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji Sąd ten powinien dokonać kompleksowej kontroli oceny projektu, zarówno pod względem zgodności z prawem materialnym, jak również z prawem procesowym, nie ograniczając się wyłącznie do przepisów regulujących terminy załatwiania spraw. Oznacza to, że ustalenie przez Sąd pierwszej instancji, czy nierozpoznanie protestu w terminie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, powinno być dokonane dopiero po wcześniejszym zweryfikowaniu oceny projektu ze względu na zgodność z prawem materialnym oraz ze względu na zgodność z innymi, niż dotyczące terminów załatwiania spraw, przepisami procesowymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

I. Będąc związany wskazaniami NSA zawartymi w motywach wyroku z dnia 17 grudnia 2014 r. WSA w Warszawie został zobligowany do oceny projektu, co wynika z postanowień art. 30i pkt 2 u.z.p.p.r.; tak więc nie jest wyłącznym przedmiotem kontroli informacja, o której mowa w art. 30b ust. 9 u.z.p.p.r., czyli informacja o wyniku rozpatrzenia protestu.

Obowiązek ten – co także wynika z zaleceń NSA – co do zakresu kontroli ograniczony został granicami protestu. Jest zatem oczywiste, że przekroczenie terminu rozpatrzenia protestu nie może być jedyną przesłanką stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, skoro okoliczność ta nie podważa prawidłowości merytorycznej oceny.

II. Dokonując merytorycznej oceny protestu wypada przypomnieć, że wniosek o dofinansowanie w ramach działania "Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej" nie uzyskał pozytywnej oceny, albowiem nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej; te zaś były następujące:

1. Przedstawiony opis modelu biznesowego uwiarygadnia powodzenie rynkowe (dalej: kryterium nr 2).

2. Projekt będzie rentowny w okresie trwałości, przy przeważającym wpływie przychodów ze świadczenia e-usługi (dalej kryterium nr 3).

3. Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców (dalej: kryterium nr 4).

4. Przedstawiono koncepcję promocji e-usługi wśród potencjalnych odbiorców (dalej kryterium nr 6).

5. Wnioskodawca zapewnia trwałość rezultatów projektu przez okres minimum 3 lat od zakończenia projektu (dalej: kryterium nr 7).

6. Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach Działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu (dalej: kryterium nr 8).

7. Środki będą wykorzystane w sposób efektywny (dalej: kryterium nr 9).

8. Projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo – finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania (dalej: kryterium nr 10).

9. Wskaźniki produktu i rezultatu są: obiektywnie weryfikowalne, odzwierciedlają założone cele projektu, adekwatne dla danego rodzaju projektu i realne do osiągnięcia (dalej: kryterium nr 11).

W trosce o skrótowość uzasadnienia Sąd przypomni jedynie istotne fragmenty załączonego do akt sądowych Przewodnika po kryteriach i Instrukcji wypełniania wniosku, co zostanie ujęte w cudzysłowach.

Natomiast pominięte zostaną cytaty rozstrzygnięcia (dalej: ocena), a także Autokontroli, jak też protestu albowiem te dokumenty są doskonale znane stronom postępowania. W szczególności Ocena, to pismo z dnia [...] września 2013 r., zaś Autokontrola, to dokument z dnia 31 października 2013 r. załączony do zaskarżonego rozstrzygnięcia – t.j. pisma z dnia [...] lipca 2014 r.

III. Sąd odnosząc się do oceny kryterium nr 2 pragnie zauważyć, że zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach, badaniu podlega m.in.: "czy opis modelu biznesowego zawiera wszystkie wymagane elementy, wskazane w Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowane realizacji projektu", a także czy "przychody projektu zostały skalkulowane w sposób prawidłowy i założenia odnośnie wartości poszczególnych składowych przychodów wynikają z analizy rynku", czyli przede wszystkim konkurencji oraz potrzeb i możliwości grupy docelowej; Sprawdzamy, czy Wnioskodawca przedstawił wiarygodne źródła przychodów w trakcie realizacji projektu oraz po jego zakończeniu, jak również poprawność kalkulacji przychodów projektu. Badamy, czy projekt ma realne szanse osiągnąć zakładany wolumen obrotów (popyt ze strony klientów). Wnioskodawca powinien odnieść się do cen i ofert szeroko rozumianej konkurencji oraz potrzeb i możliwości oraz liczebności zidentyfikowanej grupy odbiorców.

Jednocześnie zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie (dalej: instrukcja). "Należy pokrótce przedstawić metodologię zidentyfikowanych potencjalnych grup odbiorców planowanych e-usług oraz ich potrzeb. Wszystkie opisy i uzasadnienia muszą opierać się na danych obiektywnych (publikacjach, badaniach, statystykach itp.), aczkolwiek analiza i wnioskowanie na podstawie tych danych mogą być przeprowadzone samodzielnie przez Wnioskodawcę i wyrażać jego subiektywny pogląd. Ocena merytoryczna może prowadzić do zakwestionowania opisów niedostatecznie osadzonych w realiach nierzetelnych, mających charakter poglądów skrajnych (a więc o stosunkowo małej wiarygodności [...] W podpunkcie tym należy przedstawić opis zidentyfikowanej przez Wnioskodawcę konkurencji wśród usług świadczonych drogą tradycyjną lub drogą elektroniczną (niekoniecznie on-line)."

O ile można by przyjąć zawarte w proteście uszczegółowienie informacji dotyczące liczby zarejestrowanych i niezarejestrowanych graczy oraz liczby drużyn w Polsce (dopiero w proteście podano dokładny adres, gdzie informacje w tym zakresie są dostępne na stronie internetowej FIFA) to – zdaniem Sądu – jednocześnie przy określaniu grup docelowych Skarżąca przyjęła bez żadnego uzasadnienia zarówno liczebność, jak i określony poziom zainteresowania e-usługą przez 550 przygranicznych klubów z 7 krajów ościennych oraz 200 skautów z klubów zagranicznych (por. str. 19 wniosku o dofinansowanie). Określając liczebność zagranicznych usługobiorców Skarżąca nie wskazała żadnego obiektywnego źródła będącego podstawą przyjętej liczebności. Podobnie nie uzasadniono poziomu zainteresowania tych odbiorców e-usługi, choć użytkowanie platformy przez tych użytkowników będzie utrudnione ze względu na barierę językową (w projekcie nie przewiduje się stworzenia odsłon serwisu w językach państw ościennych). Ewidentnie nie dochowano w tym zakresie jasnych wymogów wynikających z dokumentacji konkursowej.

Dodatkowo zauważyć można, że wbrew twierdzeniom zawartym w pkt 16c wniosku o dofinansowanie (por. str. 24 – 27) Skarżąca nie dokonała pełnej analizy otoczenia konkurencyjnego. W chwili obecnej funkcjonuje na rynku europejskim portal [...] który posiada wiele z funkcjonalności planowanych przez Skarżącą (ocena zawodników, fora kibiców, fora dyskusyjne itd.). Portal ten posiada odsłonę niemiecką, austriacką, szwajcarską, turecką, polską ([...]), włoską, angielską i hiszpańską (por. szczegółowe informacje na stronie [...] i odesłania do odsłon w innych językach w domenach krajowych). W tym kontekście w pełni potwierdzić należy podstawową tezę Rozstrzygnięcia wskazująca na brak rzetelnej i kompleksowej analizy otoczenia konkurencyjnego. Jak wynika z przytoczonych fragmentów Przewodnika po kryteriach prawidłowa i pełna analiza otoczenia konkurencyjnego jest niezbędna w kontekście uwiarygodnienia popytu na e-usługę. Także w tym aspekcie Skarżąca nie spełniła wymogów wynikających z dokumentacji konkursowej. Tym samym ocena negatywna kryterium nr 2 była prawidłowa.

IV. Sąd podziela stanowisko RIF (kryterium nr 3) odnośnie zaniżenia w okresie trwałości wydatków związanych z utrzymaniem projektu. Znaczące obniżenie wydatków, w szczególności na marketing, nie pozwala określić w sposób wymagany przez Przewodnik po kryteriach, relacji pomiędzy kosztami a przychodami w projekcie. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach w ramach kryterium nr 3: "Sprawdzeniu podlega, czy działalność gospodarcza objęta projektem (zaproponowany model biznesowy oparty na świadczeniu e-usług) będzie rentowna po ustaniu współfinansowania ze środków publicznych. Oznacza to, że prognozy finansowe dla każdego z 3 kolejnych lat z osobna po zakończeniu realizacji projektu muszą wykazywać nadwyżkę przychodów nad wydatkami [...]. Następnie sprawdzeniu podlega, czy suma przychodów netto ze sprzedaży e-usług na rynku polskim oraz poza granicami Polski dla każdego i 3 kolejnych lat z osobna po zakończeniu realizacji projektu stanowi co najmniej 50% sumy wydatków z ww. 5 grup wydatków w danym roku. Wydatki w okresie trwałości nie mogą być sztucznie zaniżane lub przerzucane na inne okresy".

Przedstawione w tym zakresie obliczenia (por. pkt 25 wniosku o dofinansowanie) nie mogą zostać uznane za wiarygodne. Dopiero z końcem okresu trwałości (3 lata) Skarżąca planuje osiągnąć 100% docelowego poziomu użytkowników (por. 33 wniosku o dofinansowanie). Obniżenie wydatków na marketing w okresie trwałości jest więc zabiegiem sztucznym, w tym sensie, że nie pozostaje w łączności z założeniami Skarżącej odnośnie docelowego poziomu użytkowników.

V. Te same względy, które decydowały o negatywnej ocenie kryterium nr 2 (tj. brak uzasadnienia zarówno liczebności, jak i przyjętego poziomu zainteresowania e-usługą przez 550 przygranicznych klubów z 7 krajów ościennych oraz 200 skautów z klubów zagranicznych) uzasadniały negatywną ocenę kryterium nr 4 (na tę kwestię wskazano także w Ocenie (por. szeroko przytoczone w Autokontroli fragmenty Przewodnika po kryteriach). Także w kontekście kryterium nr 4 istotnym faktem była niepełna analiza otoczenia konkurencyjnego, która wpływała na wiarygodność twierdzeń Skarżącej o popycie na e-usługę (kwestia popytu również podlega badaniu w kontekście tego kryterium – por. Autokontrola).

VI. Podzielić należy z wyżej opisanych względów ocenę negatywną kryterium nr 6. Brak wiarygodnego i rzetelnego określenia grup docelowych i poziomu zainteresowania e-usługą skutkuje nieprawidłowym sformułowaniem strategii promocyjnej. Oparcie jej na błędnych założeniach skutkuje jej nieadekwatnością w relacji do celów projektu.

VII. W odniesieniu do kryterium nr 7 przypomnieć należy, że zarówno z Przewodnika po kryteriach, jak i Instrukcji wynika wprost obowiązek analizy popytu i konkurencji w okresie trwałości projektu. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach, w ramach kryterium nr 7 "Badamy, czy przedstawiony we wniosku o dofinansowanie opis trwałości projektu przygotowany jest zgodnie z wytycznymi zawartymi w Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. W szczególności Wnioskodawca zobowiązany jest do przedstawienia koncepcji rozwoju działalności, zwracając uwagę na kwestię cyklu życia planowanej e-usługi oraz strategię reakcji na działania obecnej i przyszłej konkurencji." Jednocześnie zgodnie z instrukcją w pkt 19c tego wniosku "W polu opisowym należy przeanalizować zagadnienia omawiane w podpunktach 16b i 16e-f w odniesieniu do okresu trwałości projektu. [...]. W tym celu należy przeprowadzić również krótką analizę popytu dla okresu trwałości. W opisie należy podjąć próbę przewidzenia możliwych działań konkurencji i ich wpływu na strategię marketingową Wnioskodawcy."

Jak już wykazano w kontekście kryterium nr 2 Skarżąca nie przeanalizowała w sposób kompleksowy istniejącej konkurencji. Tym samym analiza popytu, niezbędna w kontekście kryterium nr 7, nie była adekwatna i zgodna z wymogami dokumentacji konkursowej. Ocena kryterium była prawidłowa.

VIII. W odniesieniu do kryterium nr 8 , w ślad za Autokontrolą wskazać należy, że w ramach tego kryterium: "Badamy, czy przedstawione w projekcie wydatki są dostatecznie uzasadnione i racjonalne z punktu widzenia realizacji danego projektu oraz adekwatne do jego zakresu i celu (dotycyz to również wydatków ujętych w par. 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). Nie mogą być uznane za kwalifikowalne wydatki, które zostały zaprezentowane we wniosku o dofinansowanie w sposób niewłaściwy, tj. niedostatecznie konkretny i nie umożliwiający pełnej oceny wszystkich aspektów kwalifikowalności."

W pełni należy zgodzić się ze stanowiskiem RIF odnośnie nie kwalifikowalności wydatków na wynagrodzenia założycieli skarżącej Spółki M.G. i W. P. W pkt 21 lit. b wniosku o dofinansowanie wszystkie wydatki w kategorii WYN (wynagrodzenia) dla wyżej wymienionych mają być ponoszone na podstawie umów o dzieło połączonych z przeniesieniem praw autorskich. Z kolei w pkt 21 lit. b wniosku o dofinansowanie w odniesieniu do tych samych wydatków przewidziano, że niektóre z zawartych umów nie będą przenosiły praw autorskich. Uznać należy, że wydatki, odnośnie których nie przewidziano przeniesienia tych praw to wydatki nieracjonalne. Mogą bowiem generować dodatkowe koszty dla Skarżącej w przyszłości. Istniejące przy tym rozbieżności w opisie (pomiędzy ww. punktami wniosku) obciążają wnioskodawcę. Przypomnieć należy, że właściwe uzasadnienie wydatków jest obowiązkiem wnioskodawcy. W postępowaniu dotyczącym udzielenia dofinansowania nie stosuje się przepisów k.p.a. (por. art. 37 u.z.p.p.r.) i instytucja oceniająca wniosek nie prowadzi postępowania dowodowego w sprawie. Zgodnie z Instrukcją "Ogólnikowy, niespójny (rozbieżne dane) lub niejednoznaczny sposób opisu projektu uniemożliwia pozytywny wynik oceny wniosku o dofinansowanie."

Wydatki zanegowane przez RIF w kategorii WYN (pkt 2.17, 2.18, 2.21, 2.22, 2.25, 2.26) w łącznej wysokości 204.800 zł – por. str. 61 i nast. Wniosku o dofinansowanie) to 26,59% wydatków w projekcie. Już tylko z powodu ich nie kwalifikowalności uznać należy negatywną ocenę kryterium nr 8 za prawidłową Komisja konkursowa może wyłączyć jedynie do 10% wydatków z projektu – por. par. 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu. Co istotnie omawiany zarzut można rozciągnąć również na inne wydatki w kategorii WYN (pkt 2.05, 2.08, 2.11, 2.14, 2.20, 2.24, 2.28) przeznaczone na usługi 2 programistów w łącznej wysokości 110.000,00 zł (14,28% wydatków w projekcie). Prace implementacyjne czy poprawa kodu źródłowego systemu w zakresie wykrytych błędów może się również łączyć z wykonaniem prac tworzących wartości chronione Prawem autorskim. Brak zagwarantowania przeniesienia praw autorskich należy uznać nieracjonalne z punktu widzenia interesu spółki i realizacji projektu.

W opinii Sądu także wydatki na wynagrodzenia M. G. i W. P. budzą wątpliwości w zakresie sposobu ich określenia. W odniesieniu do pierwszego z nich (por. pkt 17e wniosku o dofinansowanie – str. 39 – 44) zlecenie zadań wymagających kompetencji informatycznych w zakresie np. sporządzenia specyfikacji funkcjonalnej systemu czy stworzenia bazy danych umiejętności piłkarzy osobie o wykształceniu politologicznym i dziennikarskim (por. opis kompetencji na str. 37 wniosku) jest działaniem nieracjonalnym. Samo uzasadnienie wydatków w odniesieniu do tworzenia bazy danych (por. str. 41), zgodnie z którym kompetencje ("unikalne" – pytanie jakie?) oraz "autorskie pomysły" (pytanie jakie?) wyżej wymienionego miałyby umożliwić wykonanie pracy, do której niezbędna, zgodnie z twierdzeniami zawartymi we wniosku, miałaby być praca 3 pracowników przez 3 lata jest niezrozumiałe. Nie wiadomo jakie unikalne kompetencje czy autorskie pomysły wyżej wymienionego miałyby uprościć pracę w takie sposób, że czyniłyby niepotrzebnym zatrudnienie posiadającego odpowiednie kompetencje (w szczególności informatyczne, licznego personelu. Z kolei wycena wartości pracy W. P. zakładająca, że do wykonywanych przez niego prac, niezbędne są w każdym przypadku kompetencje architekta systemu jest obarczone błędem. Na str. 41 wniosku o dofinansowanie poinformowano, że w zakresie 7 zadań wyżej wymienionego leżą również 3 zadania w zakresie "implementacji" trzech podmodułów platformy. Same usługi programistyczne są na rynku wyceniane taniej niż usługi architekta systemu, tj. miesięcznie wynagrodzenia w tym zakresie oscylują w zakresie 5.000,00 – 12.000,00 zł (por. str. Raportu Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych pn. Raport płacowy VII – XII 2012 http://www.paiz.gov.pl/files/?id_plik=19930.). Niezrozumiałe jest w tym zakresie ustalenie stawki wynagrodzenia w kwocie 12.500,00 zł miesięcznie. We wniosku o dofinansowanie nie określono przy tym jak została ustalona pracochłonność usług wyżej wymienionego (24 miesiące). Zarówno w teorii, jak i praktyce funkcjonuje wiele sprawdzonych praktycznie i wspieranych programami estymacyjnymi metod wyceny projektów informatycznych. Można tu wymienić zarówno stosunkowo proste metody, takie jak obliczanie liczby linii kodu (SLOC), czy punktów funkcyjnych lub konstrukcyjnych, jak i zaawansowane modele parametryczne takie jak COCOMO, SLIM, Price-S, SoftCost. Wnioskodawca nie przedstawił takiego uzasadnienia w pkt 8 Biznes Planu.

Zarzut braku uzasadnienia pracochłonności należy również odnieść do ww. prac 2 programistów. Na str. 42 wniosku znajduje się informacja, że określenie tej pracochłonności (na poziomie 1.100 roboczogodzin w odniesieniu do każdego programisty) nastąpiło na podstawie doświadczenia W. P. przy realizacji innych projektów, w szczególności projektu [...]. Nie sposób uznać tego za wiarygodne i obiektywne źródło oszacowania pracochłonności, choćby ze względu na bezpośredni interes majątkowy wyżej wymienionego w projekcie.

Marginalne znaczenie, ze względu na niewielką wartość (w sumie 24.278,00 zł), mają wydatki w kategorii KOG (koszty ogólne) i PRO (promocja projektu) wskazane w Ocenie RIF jako niekwalifikowalne. Skarżąca nie wskazała źródeł ich wyceny, a niektóre z nich są przedmiotowo niekwalifikowalne.

Podsumowując negatywna ocena kryterium nr 8 była prawidłowa.

IX. Ocena w ramach kryterium nr 8 wpływa na ocenę kryterium nr 9. W sytuacji, w której duża część wydatków w projekcie jest niekwalifikowalna, w szczególności ze względu na ich nieracjonalność oraz nieadekwatne opis i uzasadnienie (por. wywody dotyczące kryterium nr 8), stwierdzić należy, że instytucja oceniająca wniosek nie ma de facto możliwości pozytywnej oceny efektywności projektu. W ramach kryterium nr 9 (zgodnie z Przewodnikiem): "Sprawdzeniu podlega, czy poszczególne wydatki zostaną wykorzystane zgodnie z zasadami gospodarki finansowej opartej na zasadach bilansowych w szczególności najkorzystniejszej relacji nakładów do rezultatów".

Dokonanie w sposób poprawny takiego sprawdzenia nie było możliwe w opisanej wyżej sytuacji. Brak prawidłowych danych "wejściowych" (koszty kwalifikowalne), które służyć powinny określeniu relacji nakład/rezultat skutkować musi negatywną oceną kryterium.

X. W ramach kryterium nr 10 badaniu podlega m.in., na co wskazano w Rozstrzygnięciu: "Czy opis przebiegu wdrożenia projektu precyzyjnie określa logicznie ułożony plan działań prowadzących do osiągnięcia założonych celów.

W pełni podzielić należy zastrzeżenia dotyczące braku kwalifikacji osób zatrudnionych w projekcie do jego realizacji. Sygnalizowana była już rozbieżność pomiędzy wykształceniem i zajęciem M. G., który będąc dziennikarzem ma przygotować specyfikację funkcjonalną systemu i stworzyć bazę danych umiejętności piłkarzy (por. opis kompetencji na str. 37 wniosku). Niewątpliwie też założenie o pozyskaniu usługobiorców z krajów ościennych, przy braku opracowania wersji językowych dla tych krajów, podważa wykonalność projektu.

XI. Negatywna ocena kryterium nr 11 była prawidłowa. W ramach tego kryterium badaniu podlega, czy "określono wskaźniki produktu i rezultatu zgodnie z definicjami i metodologią zawartą w Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu [...]" Sprawdzeniu podlega również czy "Wskaźniki są realne do osiągnięcia. Ocenie podlega spójność poszczególnych opisów, uzasadnień i obliczeń przyjętych we wniosku o dofinansowanie z założeniami odnośnie wartości zadeklarowanych wskaźników".

RIF słusznie wskazała w tym kontekście m.in. na fakt rozbieżności w opisie wskaźnika Kwota przychodu generowana przez serwis [...] na rynku zagranicznym. W pkt 16a wniosku o dofinansowanie (str. 19) Skarżąca wskazała, na 7 krajów ościennych, w których poszukiwać będzie osób zainteresowanych e-usługą (piłkarze). Z kolei w opisie rezultatów (pkt 18c wniosku o dofinansowanie) pisze już tylko o trzech krajach. (Niemcy, Czechy, Ukraina). Nie sposób zaakceptować wyjaśnień (zawartych w proteście) wskazujących na wyczerpanie limitu znaków dla omawianego pola we wniosku o dofinansowanie (limit ten nie został wyczerpany). Niezależnie od powyższego omawiany wskaźnik należy uznać za nierealny, skoro osiągnięcie zakładanego wolumenu przychodów będzie niemożliwe ze względu na barierę językową (brak odsłon serwisu w językach krajów ościennych). Słusznie zwrócono również uwagę na rozbieżność pomiędzy nazwą wskaźnika produktu Moduł bazy danych ocen zawodników i interfejsu webowego a opisem zawartym w pkt 15c wniosku o dofinansowanie (str. 16 – trzeci zestaw cecha – korzyść – parametr)

XII. Tak więc uznać należało – po analizie zarzutów wniesionego środka zaskarżenia, iż przekroczenie terminu rozpatrzenia protestu nie może stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

XIII. Mając na względzie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.