Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1316/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt  2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi N. F. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości postanawia: zwolnić N. F. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

N. F. w odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 sierpnia 2009 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2009 r., w piśmie procesowym z dnia 23 grudnia 2009 r. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

Wobec tego, iż wniosek skarżącego nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem Sądu z dnia 14 stycznia 2010 r. wezwano skarżącego do usunięcia tego braku i wypełnienia odpowiedniego formularza w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 27 stycznia 2010 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy, złożony na urzędowym formularzu PPF.

Jak wynika z oświadczenia zawartego w nadesłanym formularzu wniosku skarżący aktualnie przebywa w zakładzie karnym, gdzie odbywa karę pozbawienia wolności. Oprócz wynagrodzenie w wysokości 35 zł miesięcznie za wykonywaną tam pracę w charakterze porządkowego, wnioskodawca nie otrzymuje żadnych innych dochodów. Z nadesłanego formularza wynika ponadto, że skarżący nie posiada żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych, ani przedmiotów wartościowych.

Rozpoznając wniosek skarżącego należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie.

Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest, stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) ponoszenie przez stronę kosztów sądowych związanych ze swym udziałem w sprawie. Tak więc podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego powinien partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania. Instytucja prawa pomocy ma charakter wyjątkowy i jest przyznawana osobom charakteryzującym się trudną sytuacją materialną. Do osób tych zaliczyć można bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko podstawowe potrzeby.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Analizując sytuację finansową skarżącego należy stwierdzić, że wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie, bowiem w niniejszej sprawie zachodzą podstawy do przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Należy mieć na uwadze, iż wnioskodawca przebywa aktualnie w zakładzie karnym. Z oświadczenia złożonego w formularzu wniosku wynika, iż oprócz drobnego wynagrodzenia za wykonywaną w zakładzie karnym pracę, nie posiada on żadnych innych źródeł dochodów. Wnioskodawca przebywając w placówce penitencjarnej nie ponosi wprawdzie kosztów związanych z bieżącym utrzymaniem, jednakże biorąc pod uwagę kwotę uzyskiwanego przez niego dochodu ( 35 zł miesięcznie), brak jest podstaw do uznania, iż posiada on wolne środki finansowe, które mógłby przeznaczyć na opłacenie kosztów sądowych. Tak ukształtowana sytuacja materialna skarżącego pozwala na stwierdzenie, iż wnioskodawca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania sądowego.

Z tych względów na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.