Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 258/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Dnia 8 sierpnia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: ref. stażysta Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 roku, sprawy ze skargi J.S. na uchwałę Rady Miejskiej w G. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu 2. zasądza od Gminy G. na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Rada Miejska w G. w dniu [...] roku podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta G. dotyczącej terenu zlokalizowanego po północnej stronie projektowanej autostrady [...], stanowiącego dzielnicę O.

Projekt zmiany planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od [...] do [...] roku. O wyłożeniu projektu do publicznego wglądu Prezydent Miasta G. zawiadomił w drodze ogłoszenia w lokalnej prasie w dniu [...] roku, a ponadto indywidualnie skarżącego (brak daty doręczenia).

Pismem z dnia [...] roku skarżący, jako właściciel działki oznaczonej nr [...], położonej w G. przy ul. [...], a więc na terenie objętym projektem zmian, złożył zarzut do tego projektu. Nie zgodził się na wejście pasa drogowego ulicy [...] na teren jego nieruchomości, wnioskując o zawężenie pasa ruchu drogowego i zmianę klasy ulicy. Wskazał, że projektowana zmiana w tym zakresie spowoduje obniżenie poziomu bezpieczeństwa i komfortu mieszkańców, a ponadto wpłynie na obniżenie wartości nieruchomości oraz na sposób jej wykorzystania.

Zarządzeniem z dnia [...] roku Prezydent Miasta G. postanowił nie uwzględnić zarzutu skarżącego, co spowodowało, iż zarzut stał się przedmiotem rozpatrzenia przez Radę Miejską w G. podczas sesji w dniu [...] roku, o zwołaniu której pełnomocnik skarżącego został powiadomiony w dniu [...] roku.

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] roku Nr [...] Rada Miejska w G., powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) odrzuciła zarzut skarżącego.

W uzasadnieniu uchwały Rada podkreśliła, iż w dotychczas obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego ulica [...] opisana jest symbolem L ½. W kwestionowanym przez skarżącego projekcie zmian ulica ta została oznaczona symbolem KL ½, a zapisy tego projektu dla ulic tej klasy określają szerokość w liniach rozgraniczających wynoszącą 12 – 15 m. W takim stanie rzeczy projekt nie wprowadził istotnych zmian, albowiem klasa ulicy pozostaje ta sama, a linie rozgraniczające, które na zabudowanym odcinku ulicy [...] wynoszą 12 m, również nie uległy zmianie. W dalszej części powołano się na art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stwierdzając, że dysponowanie przeznaczeniem gruntów oraz zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wbrew interesom właścicieli działek nie może być uznane za naruszenie sposobu korzystania z działki. Wskazano także na uprawnienia właścicieli działek wynikające z art. 36 powołanej ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i przekazanie sprawy organowi z "nakazaniem przeprojektowania". Zarzucił dysponowanie cudzą własnością w sposób nieuzasadniony, co w konsekwencji ogranicza możliwość korzystania z prawa własności. Zarzucił także nie uwzględnienie argumentów zawartych w zarzutach, a mianowicie możliwości przeprowadzenia trasy dojazdowej do węzła autostrady [...] równolegle do ulicy [...] przez pola i nieużytki.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Powtórzone zostały argumenty, jakimi kierowano się przy podjęciu zaskarżonej uchwały. Odnośnie zarzutu nie uwzględnienia możliwości alternatywnego poprowadzenia trasy dojazdowej stwierdzono, że skarżący nie poruszył tej kwestii w złożonym zarzucie, a zatem Rada nie miała możliwości wcześniejszego ustosunkowania się do tego zarzutu. Powołano się również na szeroko rozumiane władztwo planistyczne gminy, a także na zachowanie przy sporządzeniu projektu planu procedur wynikających z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z odmiennych przyczyn, aniżeli te, które w niej podniesiono.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 24 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z treścią art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym ostatnim przepisem do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Statuowany w tej normie prawnej wymóg zawiadomienia o terminie wyłożenia planów do publicznego wglądu odnosi się zdaniem Sądu jednoznacznie do treści art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. To zaś oznacza, że dla zastosowania art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj. kontynuowania procesu planistycznego według poprzedniej ustawy, wymagane jest zawiadomienie na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu przed 11 lipca 2003 roku (data wejścia w życie nowej ustawy) wszystkich podmiotów o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku. Zdaniem Sądu brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że wymóg ten jest spełniony gdy o wyłożeniu projektu planu zawiadomiono tylko niektóre z tych podmiotów. Wymogu tego nie może też zastąpić ogłoszenie o terminie i miejscu wyłożenia projektu planu wraz z prognozą, dokonane zgodnie z art. 18 pkt 6 tej ustawy, a to wobec treści art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku. Prowadzi to do wniosku, że procedura planistyczna w sprawie, w której podjęto zaskarżoną uchwałę nie mogła być kontynuowana po 10 lipca 2003 roku w oparciu o przepisy "starej" ustawy.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że przed 11 lipca 2003 roku nie powiadomiono na piśmie wszystkich uprawnionych o terminie wyłożenia projektu planu (zobacz też w tym przedmiocie - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Zygmunta Niewiadomskiego. Wydanie C.H. Beck W-wa 2004 r. oraz Tomasz Bąkowski - Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz Zakamycze 2004). Z dołączonych do akt sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienia o terminie wyłożenia projektu do publicznego wglądu wynika, że po 10 lipca 2003 roku o wyłożeniu projektu zostali zawiadomieni m.in. E.M., B.M., B.K. ([...]), D.G. ([...]), A.S. ([...]), A.A. ([...]). Sąd ustalił ponadto, że w szeregu przypadkach w ogóle nie można było ustalić daty doręczenia (m.in. w przypadku skarżącego oraz D.R., F.M., J.K.), zaś w innych nie doręczono w ogóle zawiadomienia bez podania przyczyny (np. P.K., R.W., O.S.). W kilkudziesięciu przypadkach figuruje adnotacja, że adresat zmarł względnie wyprowadził się.

Zdaniem Sądu nie może ulegać wątpliwości, że obowiązek zawiadomienia dotyczy wszystkich podmiotów wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku. Oznacza to, że zaskarżona uchwala nie mogła być oparta na treści art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z tego też względu należało stwierdzić jej nieważność zgodnie z treścią art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.s.a.).

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej uchwały orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.s.a.

O zwrocie kosztów na rzecz skarżącego orzeczono po myśli art. 200 w związku z art. 205 p.s.a. uwzględniając uiszczony przez skarżącego wpis sądowy od skargi, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).