Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 149/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 sierpnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski SO-del. Renata Detka Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].,Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

II SA/Kr 149/00

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 12.04.1999r Zarząd Inwestycji Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego wniósł o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na lokalizacji parkingów przy ul. Montelupich 4 w Krakowie.

Decyzją z dnia 28.07.1999r , wydaną na podstawie art.39 ust. 1 , art.40 ust. 1 i 3 , art.42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U.Nr 89 poz.415 , jednolity tekst : Dz.U. z 1999r Nr 15 póz. 1397 oraz art.104 kpa , Prezydent Miasta Krakowa ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla opisanej wyżej inwestycji - na dz. Nr 89 i 300 obr.8 Śródmieście.

W uzasadnieniu decyzji wskazano , że rozstrzygnięcie jest zgodne z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa uchwalonym uchwałą z dnia 16.11.1994r.

Warunki ustalono na podstawie rozstrzygnięć planu , przepisów szczególnych oraz opinii i uzgodnień wydanych w toku postępowania przez właściwe organy administracji i instytucje branżowe.

W decyzji podano , że zachowuje ona ważność do dnia 31.12.2000r. W załączniku graficznym nr 1 określono linie rozgraniczające teren inwestycji.

W załączniku nr 2 do decyzji podano , że według rodzajów przeznaczenia teren przeznaczony pod inwestycję znajduje się na granicy dwóch obszarów użytkowania :

1/ obszaru usług publicznych - UP - z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod usługi nauki , oświaty , kultury , zdrowia i opieki społecznej , obiekty administracji publicznej , obiekty sakralne , urządzenia specjalne , inne usługi publiczne,

2/ obszar Tras Komunikacyjnych — KT - z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny kolejowe, tereny wydzielonej komunikacji szynowej, autostrady, ulice ekspresowe, ulice główne ruchu przyspieszonego, ulice główne, ulice zbiorcze, ulice lokalne, ulice pieszo-jezdne, ciągi dla komunikacji pieszej i rowerowej.

W ramach programu dopuszczalnego zarówno w obszarze UP, jak i KT , istnieje możliwość wprowadzenia funkcji uzupełniającej - m.in. urządzeń komunikacyjnych.

W załączniku nr 2 określono także, że przedmiotowy teren położony jest w strefach nr 7 - ochrony wartości kulturowych, nr 10 - ochrony ekologicznej w centrum miasta , nr 17 - ochrony i kształtowania dalszego planu widoku, jego tła i obrzeży , nr 19 - intensywności miejskiej.

Planowana inwestycja nie koliduje z ustaleniami dla stref polityki

przestrzennej.

W warunkach z zakresu ochrony zieleni powołano się na pismo Biura Ochrony Środowiska WGK i OŚ z dnia 26.06.1999r.

W warunkach z zakresu komunikacji powołano się na pismo Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 7.07.1999r, informujące o braku zastrzeżeń.

Przytoczono również pozytywną opinię Zakładu Gospodarki Komunalnej z dnia 18.06.1999r.

W odwołaniu od tej decyzji Rejonowy Zarząd Infrastruktury w Krakowie zarzucił, że działka nr 300 /poprzednio nr 29/11/ wchodzi w skład zamkniętego kompleksu wojskowego przy ul. Montelupich 4 w Krakowie , niezbędnego na cele obronności i bezpieczeństwa państwa i pozostającego w dyspozycji Ministerstwa Obrony Narodowej. Lokalizacja parkingu na tej działce spowoduje utrudnienia w dojeździe pojazdów i sprzętu wojskowego do jednostki wojskowej.

Dlatego też Rejonowy Zarząd Infrastruktury w Krakowie jako zarządca nieruchomości Skarbu Państwa pozostających w Zarządzie MON nie wyraża zgody na taką lokalizację parkingu.

Odwołujący się wskazał również , że zaskarżona decyzja narusza przepis art.40 ust.3a ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w odniesieniu do terenów zamkniętych służących bezpieczeństwu i obronności państwa, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego , powinna być wydana przez Wojewodę/ art.85a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane/.

W odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego, odwołujący się przedłożył kserokopię decyzji ostatecznej decyzji z dnia 11.11.1985r Urzędu Dzielnicowego Kraków Krowodrza , na mocy której Urząd Dzielnicowy przekazał na rzecz Ministerstwa Obrony Narodowej działającego przez Wojskowy Zarząd Kwaterunkowo Budowlany /od 1 lipca 1998r Rejonowy Zarząd Infrastruktury/ teren wchodzący w skład kompleksu wojskowego , m.in. działki nr 29/3 i 29/5 - obręb 117 obj.kw 149403. Następnie działka nr 29/3 uległa podziałowi na działkę nr 29/10 i 29/11. Przy założeniu nowej ewidencji gruntów działki nr 29/5 i 29/11 weszły w skład działki ew. nr 300 obr. 8 Śródmieście.

Decyzją z dnia 3 grudnia 1999r znak : Kol.Odw. 2516/99/A/3201/D Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie , po rozpatrzeniu odwołania , na podstawie art. 39 ust.1 , art.40 ust.1 i ust.3a , art.41 , art.42 oraz art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. .138 § 1 pkt 2 kpa , uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na dz. Nr 300 obr.8 Śródmieście i .w tym zakresie umorzyło postępowanie w sprawie , a w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podniesiono , że zgodnie z brzmieniem art. 40 ust. 3 a ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 poz. 139 z 1999r/ , w odniesieniu do terenów zamkniętych , w rozumieniu prawa budowlanego , decyzję wzizt wydaje wojewoda. Terenem zamkniętym w rozumieniu art.3 pkt 15 prawa budowlanego z 7.07.1994r, jest teren dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych, niezbędny na cele obronności lub bezpieczeństwa państwa, będący w dyspozycji jednostek organizacyjnych podległych MON.

Dalej podniesiono, że cały kompleks wojskowy jest ogrodzony i dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych.

Należy zatem przyjąć , że zgodnie z decyzją z dnia 11.11.1985r i dalszymi podziałami działek nr 29/3 i 29/5 obr.l 17 , działka nr 300 spełnia warunki do uznania jej za teren zamknięty.

Zatem organem właściwym do wydania decyzji wzizt jest wojewoda. Dlatego też zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 300 , należało uchylić i orzec o umorzeniu postępowania ze względu na brak właściwości rzeczowej organu I instancji do rozpatrywania tej sprawy.

W pozostałej części dotyczącej działki nr 89 należało utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy , gdyż w ocenie Kolegium wydano j ą zgodnie z właściwością rzeczową i miejscową oraz postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję, Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie wniosło o jej uchylenie w części uchylającej decyzję organu I instancji, a dotyczącej określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na dz. Nr 300 obr.8 Śródmieście.

W uzasadnieniu skargi podniesiono , że działka nr 300 jest własnością Skarbu Państwa, w zarządzie MON.

W terenie jest to ulica Montelupich, ogólnie dostępna, przynajmniej na odcinku przylegających do działek nr 89 i nr 81/6 , stanowiących

odpowiednio własność Skarbu Państwa - w użytkowaniu wieczystym CM UJ i własność UJ.

Jak wynika z mapy sytuacyjnej, działka nr 300 , to jedyny dojazd i dojście do zlokalizowane na działce nr 89 Instytutu Stomatologii CM UJ.

Skarżący się podniósł nadto, że w załączniku do protokołu przekazania nieruchomości przy ul. Montelupich 4 z dnia 15.10.1990r, spisanym między Akademią Medyczną w Krakowie a wojskiem, w pkt 3 b ustalono, że ulica Montelupich, do bramy w głębi działki /tj. terenu wojskowego/ wraz z pasem zieleni, czyli w całości objęta przedmiotową decyzją wzizt, pozostanie w administracji i konserwacji Akademii Medycznej oraz, że ustanowiona będzie na niej formalno-prawnie, służebność przejazdu i przechodu do działki nr 89.

Zatem w żadnym przypadku działka nr 300, w części będącej przedmiotem postępowania, nie stanowi zamkniętego kompleksu wojskowego, nie służy na cele obronności i bezpieczeństwa państwa i nie może być objęta ewentualną rozbudową, sąsiadującego z terenem CM UJ, kompleksu wojskowego.

Do skargi przedłożono protokół przekazania budynku nr 4 przy ul. Montelupich w Krakowie z dnia 15.10.1990r wraz z załącznikiem.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że jeżeli działka nr 300 nie służyłaby obronności i bezpieczeństwu państwa, to nie pozostawałaby w zarządzie MON, że gospodarzem terenu jest nadal MON, że gdyby działka ta była niepotrzebna na cele obronności i bezpieczeństwa państwa to zapewne wojsko już dawno "pozbyłoby się" tego terenu oraz że "jak jasno wynika z pism Rejonowego Zarządu Infrastruktury , działka nr 300 jest niezbędna na cele obronności lub bezpieczeństwa państwa".

Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/.

Zgodnie z przepisami art. 39 i 40 tej ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, o czym orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W myśl art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo do zagospodarowania terenu , do którego ma tytuł prawny. Każdy ma też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób. Interes prawny w tym przypadku wynikać musi jednak z konkretnego przepisu prawa materialnego.

Jak wynika z treści będącej przedmiotem ustaleń organu odwoławczego decyzji z dnia 11.11.1985r , została ona wydana na postawie art.39 , 40 i 41 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Przepisy te brzmiały następująco:

Art. 39.l. Prawo użytkowania powstaje na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej.

2. Użytkowanie gruntu państwowego przez organizację społeczną polega na korzystaniu z nieruchomości w zakresie i na warunkach określonych w decyzji o oddaniu gruntu w użytkowanie.

Art. 40. W decyzji lub umowie, o których mowa w art. 38 i 39, określa się położenie nieruchomości, jej powierzchnię i granice, warunki oraz okres zarządu lub użytkowania, który może być nie oznaczony lub oznaczony na czas nie dłuższy jednak niż 10 lat. W decyzji może być określony sposób korzystania z nieruchomości.

Art. 41 ustawy reguluje kwestię wygaśnięcie użytkowania, dotychczasowy .

Z kolei przepis art.4 ust.2 tej ustawy stanowił, że grunty państwowe niezbędne na cele obronności i bezpieczeństwa Państwa są oddawane w zarząd nieodpłatnie, chyba że nabycie gruntu następuje w drodze wywłaszczenia.

Przepis ten nie był podstawą wydania decyzji z dnia 11.11.1985r.

Wreszcie, w aktach brak jest wykazu zmian gruntowych. Ustalenie organu odwoławczego, że działka nr 29/3 uległa podziałowi na działkę nr 29/10 i 29/11 oraz, że działka nr 29/5 i 29/11 przy zakładaniu

nowej ewidencji weszły w skład działki nr 300, nie ma zatem podstawy w znajdujących się w aktach dowodach.

Z faktu , że decyzją z dnia 11.11.1985r zostały przekazane MON określone w niej działki w użytkowanie /ust.5 decyzji/, nie wynika jeszcze, że są one terenem zamkniętym w rozumieniu art.3 pkt 15 prawa budowlanego.

Jak wynika z ust 6 decyzji z dnia 11.11.1985r, miała ona na celu uregulowanie stanu prawnego terenu, zajętego przez obecnego użytkownika.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji zdaje się wynikać , że dlatego przyjęto, że sporny teren jest terenem zamkniętym , gdyż " cały kompleks wojskowy jest ogrodzony i dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych." Nie wiadomo jednakże, co było podstawą takiego ustalenia. Z treści znajdującej się w aktach mapy i wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr 300 stanowi drogę - ulicę Montelupich.

Zgodnie z definicją zawartą w art.3 pkt 15 prawa budowlanego z 1994r przez teren zamknięty należy rozumieć teren, a w szczególnych przypadkach obiekt budowlany lub jego część, dostępny wyłącznie dla osób uprawnionych oraz wyznaczony w sposób określony w przepisach Prawa geodezyjnego i kartograficznego, niezbędny na cele obronności lub bezpieczeństwa państwa, będący w dyspozycji jednostek organizacyjnych podległych ministrom właściwym do: spraw obrony narodowej, spraw wewnętrznych, spraw zagranicznych oraz Szefowi Urzędu Ochrony Państwa,

Zgodnie z treścią art.2 ust9 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez tereny zamknięte rozumie się tereny o charakterze zastrzeżonym ze względu na obronność i bezpieczeństwo państwa, określone przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych.

Jak z kolei wynika z art.4 ust.2a tej ustawy , tereny zamknięte są ustalane przez właściwych ministrów i kierowników urzędów centralnych w drodze decyzji. W decyzji tej określane są również granice terenu zamkniętego.

W aktach sprawy brak jest decyzji w tym przedmiocie .

Nadto , w przedłożonych aktach administracyjnych brak jest tekstu planu , a przede wszystkim - rysunku planu . Przedłożona kserokopia nie jest opisana , nie jest potwierdzona z oryginałem , nie wiadomo jakiego terenu dotyczy, nie zaznaczono na niej terenu inwestycji.

Stosownie do treści art.145 § l pkt a ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku .