Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3792/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 59  par. 1  pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 77  par. 1,  art. 8,  art. 11,  art. 15
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2018 r. sprawy ze skargi G. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz G. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (dalej też "NUS" albo "Organ egzekucyjny") wszczął postępowanie egzekucyjne, wobec majątku G. Z. (dalej też "Skarżący" albo "Strona"), na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] wystawionych przez Prezydenta Miasta Z. ("Wierzyciel"), obejmujących zaległości w podatku od nieruchomości.

W celu wyegzekwowania dochodzonych należności podatkowych Organ egzekucyjny dokonał na podstawie art. 89 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej "u.p.e.a.") zajęcia innej wierzytelności pieniężnej u Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z., z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych.

W piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r. Skarżący oświadczył, że uznaje wierzytelność [...] (z tytułu mandatu) w wysokości 350 zł oraz nie uznaje wierzytelności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi przez Wierzyciela. Strona wniosła o uchylenie postępowania egzekucyjnego dotyczącego nieuznanych wierzytelności. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że Wierzyciel nie doręczył mu upomnień oraz tytułów wykonawczych. Wskazał, że należy domniemywać, iż organ uznał doręczenie za skuteczne, przesyłając korespondencję na adres inny niż wskazany jako adres korespondencyjny. Skarżący podniósł, że właściwy adres korespondencyjny był znany organom podatkowym. Strona wskazała również na przedawnienie się części należności podatkowych.

W piśmie z dnia 18 lipca 2016 r. Skarżący doprecyzował, iż wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

NUS przedmiotowy wniosek z dnia 22 czerwca 2016 r. zakwalifikował jako zarzuty i postanowieniem z dnia 17 października 2016 r. zawiesił postępowanie.

Dyrektor Izby Skarbowej w W., na skutek wniesienia zażalenia Skarżącego, postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. uchylił postanowienie Organu egzekucyjnego z dnia [...] października 2016 r. wskazując, że Strona zwróciła się z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego a nie wniosła zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., NUS odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Skarżącego.

Powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też "DIAS" albo "Organ odwoławczy") z dnia [...] kwietnia 2017 r.

NUS postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...] oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W uzasadnieniu NUS wskazał, że w stosunku do tytułów o numerach [...], [...], [...], [...] nie wystąpiła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a. Podniesiono, iż Skarżący wskazał okoliczności, które nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania. Stwierdzono, że należności objęte ww. tytułami wykonawczymi są nadal aktualne, co potwierdził Wierzyciel w piśmie z dnia 3 marca 2017 r. Zaznaczono, że przedmiotowe należności nie uległy przedawnieniu, ze względu na zastosowanie skutecznego środka egzekucyjnego z dnia 10 marca 2017 r.

Co do postępowań, które zostały umorzone, NUS wskazał, że dochodzone należności podatkowe uległy przedawnieniu.

Na postanowienie z dnia 31 maja 2017 r. Skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił, iż Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne bez zbadania okoliczności i dowodów wskazanych przez Stronę. Zdaniem Strony Organ egzekucyjny w niedopuszczalny sposób badał zasadność tytułu wykonawczego - poprzez działania wyjaśniające, o których nie informował Skarżącego, zgodnie z wymogami rzetelności postępowania. Ponadto Strona zarzuciła, iż Organ egzekucyjny wadliwie przyjął, iż istnieją inne wymagalne należności podatkowe.

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. DIAS utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego.

W uzasadnieniu Organ odwoławczy stwierdził, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe.

Wyjaśniono, że istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne.

Wskazano, iż Strona domagała się umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie się dochodzonych należności podatkowych, co wypełnia dyspozycję art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Następnie przytoczono treść art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800, dalej "O.p."). Podkreślono, że art. 70 § 4 w znowelizowanej treści znajduje zastosowanie do zobowiązań podatkowych powstałych po dniu 1 września 2005 r., jak i do tych, które powstały przed tą datą i istniały w dniu 1 września 2005 r.

DIAS podzielił stanowisko NUS odnośnie wymagalności zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi nr [...], [...], [...], [...]. Wskazano, że przedmiotowe tytuły wykonawcze opiewają na zaległości podatkowe za lata 2012-2014, których terminy przedawnienia zgodnie z art. 70 O.p. upływają odpowiednio (w przypadku braku przerwania biegu terminu przedawnienia) za 2012r. z końcem 2017 r., za 2013 r. z końcem 2018 r., za 2014 r. z końcem 2019 r.

Ze względu na powyższe DIAS uznał, że w stosunku do ww. tytułów wykonawczych nie doszło do przedawnienia się zobowiązań podatkowych.

Zdaniem DIAS Organ egzekucyjny zasadnie wykazał, że dochodzony obowiązek nie został wykonany przez Skarżącego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, obowiązek ten był wymagalny, nie został umorzony, nie stwierdzono również jego wygaśnięcia czy nieistnienia. Uznano, iż egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu samorządowego, nie zachodził błąd co do osoby zobowiązanej, jak również niemożliwość prowadzenia egzekucji ze względu na osobę zobowiązanego. Nie stwierdzono niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, a ponadto zobowiązanemu doręczono upomnienie.

Na powyższe postanowienie Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub jego zmianę. W jej treści podniósł, że nie otrzymał upomnień przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie Strona wskazała na naruszenie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a."). Skarżący podtrzymał swoje stanowisko oceniając, iż Wierzyciel nie doręczył skutecznie upomnień, wskazując, że były one adresowane na nieaktualny adres.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ odwoławczy zauważył, że zarówno we wniosku z dnia 22 czerwca 2016 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak również w zażaleniu z dnia 23 czerwca 2017 r. na postanowienie NUS z dnia [...] maja 2017 r. Strona nie podnosiła zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt. 7 u.p.e.a. Ponadto NUS, jak również DIAS, w zaskarżonym postanowieniu nie zajmował stanowiska w ww. zakresie. Oceniono, że Strona nie może po raz pierwszy podnieść nowego zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.). Oznacza to, że wyeliminować z obrotu prawnego można jedynie rozstrzygnięcie naruszające prawo w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Z brzmienia tego przepisu wynika, iż w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek, dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie, analizowana według powyższych kryteriów, zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie DIAS utrzymujące w mocy postanowienie NUS odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...] oraz umarzające postępowanie egzekucyjne prowadzonego na podstawie pozostałych tytułów wykonawczych, kwestionowane przez Skarżącego w zakresie, w jakim odmówiono umorzenia postępowania. Skarżący twierdzi, iż Wierzyciel nie doręczył mu skutecznie upomnień, wskazując, że były one adresowane na nieaktualny adres. Tymczasem ani Organ egzekucyjny, ani Organ odwoławczy nie odnoszą się do tych twierdzeń.

Podkreślić należy, że już w piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r. (złożonym w dniu 23 czerwca 2016 r.) Skarżący, w pierwszym zdaniu uzasadnienia swojego wniosku, stwierdził: "organ samorządowy nie doręczył stronie upomnienia oraz tytułu wykonawczego. Domniemywać należy, że organ uznał doręczenie za skuteczne, przesyłając korespondencję na adres inny niż wskazany jako adres korespondencyjny. Adres korespondencyjny, wskazywany wielokrotnie (G. Z., [...],Z), służył (i służy do dnia dzisiejszego - pismo z dnia 15 kwietnia 2016 r. w załączeniu) przez blisko 20 lat, do skutecznego doręczania korespondencji przez organ.

Wskazać należy, że organ egzekucyjny, jakim jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, był również powiadomiony o wskazanym adresie korespondencyjnym." Dalej Skarżący wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym doręczenie pism na adres inny niż wskazany przez stronę i znany organom nie może być uznane za skuteczne, a postępowanie w takim stanie faktycznym jest niedopuszczalne i winno być umorzone.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, nie odnosząc się do zarzutów Skarżącego co do niedoręczenia upomnienia oraz tytułów wykonawczych.

Pismem datowanym na 16 marca 2017 r. (złożonym w NUS 20 marca 2017 r.) Strona wniosła zażalenie, wskazując, iż wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego podniosła, że organ administracji publicznej nie doręczył upomnienia. W związku z tym Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania polegającego na pominięciu, braku odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji, jego twierdzenia o niedopełnieniu obowiązku doręczenia upomnienia przez organ samorządowy.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. DIAS uchylił postanowienie NUS z dnia [...] marca 2017 r., w żaden sposób nie odnosząc się jednak do kwestii doręczenia upomnień.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. Organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], [...] oraz umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie pozostałych tytułów wykonawczych. W uzasadnieniu tego aktu NUS nie odniósł się w żaden sposób do twierdzeń Skarżącego, że upomnienia i tytuły wykonawcze nie zostały mu doręczone.

Także na to postanowienie Skarżący wniósł zażalenie, ogólnie wskazując na konieczność rozpatrzenia sprawy w oparciu o okoliczności i dowody wskazane przez stronę.

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Organu egzekucyjnego z dnia [...] maja 2017 r. Również ten organ nie odniósł się do zarzutów Skarżącego co do braku doręczenia upomnienia, ograniczając się do stwierdzenia: "a ponadto zobowiązanemu doręczono upomnienie".

Natomiast dopiero w odpowiedzi na skargę wskazano: "zobowiązanemu doręczono upomnienie (zwrotne potwierdzenia odbioru w aktach sprawy)", w żaden sposób jednak nie precyzując tej wypowiedzi, w tym nie odnosząc się do twierdzeń Skarżącego o doręczeniach na nieprawidłowy adres. Jednocześnie Organ odwoławczy zauważył, że zarówno we wniosku z dnia 22 czerwca 2016 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jak również w zażaleniu z dnia 23 czerwca 2017 r. na postanowienie NUS z dnia [...] maja 2017 r., Strona nie podnosiła zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt. 7 u.p.e.a. Dalej organ wskazał, że NUS, jak również DIAS, w zaskarżonym postanowieniu nie zajmował stanowiska w ww. zakresie. Zdaniem DIAS Strona nie może po raz pierwszy podnieść nowego zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

W ocenie Sądu taki sposób prowadzenia postępowania narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 8, art. 11 i art. 15 k.p.a.

Mimo, że Skarżący w złożonym w dniu 22 czerwca 2016 r. wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego wprost wskazał, że organ samorządowy nie doręczył Stronie upomnienia, co - zgodnie z art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. - stanowi przesłankę do umorzenia postępowania egzekucyjnego, organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do tych twierdzeń, ani co do adresu, ani co do samego doręczenia upomnienia.

Jeżeli organy uważały, że upomnienia zostały doręczone (co może wynikać ze stanowiska zawartego w odpowiedzi na skargę, w oczywisty sposób spóźnionego), winny wskazać, kiedy i w jaki sposób to nastąpiło, odnosząc się także do twierdzeń Skarżącego, że być może wierzyciel uznał doręczenie za skuteczne, przesyłając korespondencję na adres inny niż wskazany jako adres korespondencyjny. Takich działań organy nie podjęły, co przesądza, że ich działania nie sposób uznać za mieszczące się w granicach prawa. Z całą pewnością za odniesienie się do twierdzeń i zarzutów Skarżącego nie może zostać uznane zawarte w zaskarżonym postanowieniu DIAS z dnia [...] września 2017 r. w żaden sposób nieumotywowane i nierozwinięte stwierdzenie, iż zobowiązanemu doręczono upomnienie. Natomiast powierzchowne odniesienie się do tej kwestii w odpowiedzi na skargę (nawiasem mówiąc, nadal skrótowe i nieodnoszące się do argumentów Skarżącego) jest spóźnione. Organy miały bowiem obowiązek odnieść się do tych okoliczności przed zakończeniem postępowania administracyjnego. Co więcej, skoro organy nie odniosły się do kwestii doręczenia Skarżącemu upomnień, to należy również przyjąć, że zaniechały przeprowadzenia postępowania dowodowego, naruszając art. 77 § 1 k.p.a.

W oczywisty sposób nie jest także trafny argument DIAS (zawarty w odpowiedzi na skargę), że Strona nie podnosiła zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. i nie może po raz pierwszy podnieść nowego zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Co prawda we wniosku z dnia 22 czerwca 2016 r. (sprecyzowanym pismem z dnia 18 lipca 2016 r.) Skarżący nie powołał art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. (a jedynie regulacje Ordynacji podatkowej w zakresie doręczeń), lecz jednocześnie jasno wskazał, że nie zostały mu doręczone upomnienia i tytuły wykonawcze, odniósł się także do adresu, który uważa za swój adres korespondencyjny. Z treści tego pisma wynika, że Skarżący kwestie te traktował jako podstawową przesłankę przemawiającą za umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Mimo tak jasno przedstawionego stanowiska Skarżącego Organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia [...] maja 2017 r. w ogóle nie odniósł się do tej kwestii, ani co do adresu, ani co do samego doręczenia upomnienia. Tym samym Organ egzekucyjny naruszył wyżej wskazane przepisy postępowania. Fakt, że Skarżący w zażaleniu na to postanowienie nie odniósł się do tej kwestii, nie zwalniał także Organu odwoławczego od konieczności odniesienia się do twierdzeń Skarżącego co do braku doręczenia mu upomnienia, co zresztą organ ten uczynił, lecz jedynie schematycznie, bez zbadania okoliczności rozpoznawanej sprawy, jednym zdaniem stwierdzając, że upomnienie zostało doręczone. Tymczasem zgodnie z zawartą w art. 15 k.p.a. zasadą ogólną postępowania administracyjnego - zasadą dwuinstancyjności - postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje i rozstrzyga sprawę ponownie, w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania orzeczenia ostatecznego. Istotą administracyjnego toku instancji jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, a nie tylko kontrola prawidłowości orzeczenia organu pierwszej instancji. Z zasady dwuinstancyjności wynika bowiem, że strona ma prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji oznacza to, że każda sprawa administracyjna jest rozpoznawana i rozstrzygana dwukrotnie: po raz pierwszy przed organem pierwszej instancji, a na żądanie uprawnionego podmiotu - po raz drugi przez organ odwoławczy - organ drugiej instancji. Postępowanie wyjaśniające przed organem drugiej instancji opiera się na tych samych zasadach co postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji, dlatego też organ wyższego stopnia dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu wyjaśniającym przed niższą instancją.

Tym samym działanie Organu odwoławczego, który zaniechał rozpoznania sprawy ponownie, we wszystkich istotnych jej aspektach, ograniczając się jedynie do kwestii poruszonych w odwołaniu, stanowi naruszenie przepisów postępowania.

Natomiast twierdzenie organu, że Strona nie może po raz pierwszy podnieść nowego zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest nietrafione. Po pierwsze, nie jest to zgodne ze stanem faktycznym niniejszej sprawy. Jak to już zostało wyżej wskazane, zarzut braku doręczenia upomnienia został podniesiony przez Skarżącego w piśmie wszczynającym postępowanie oraz w niektórych jego późniejszych pismach składanych w sprawie (powołane wcześniej zażalenie z dnia 16 marca 2017 r.). Po drugie, przepisy prawa nie wprowadzają takiego ograniczenia. Inaczej byłoby jedynie w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, gdzie istotnie zarzut przewidziany przepisami art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. może zostać podniesiony jedynie w określonym przepisami terminie. Ograniczenia takiego nie ma w przedmiotowej sprawie.

W rezultacie działanie organów należy uznać też za naruszające zaufanie Skarżącego do władzy publicznej. Jednocześnie brak odniesienia się do twierdzeń Skarżącego, przy jednoczesnym, w żaden sposób niewyjaśnionym mu twierdzeniu, że upomnienie zostało doręczone, oznacza jednocześnie, że Stronie nie wyjaśniono przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy.

Tym samym organy naruszyły przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie naruszenie to powoduje, że Sąd nie może się odnieść do kwestii prawa materialnego, skoro nie uczyniły tego organy.

Wskazać też należy, że w przekazane do Sądu akta administracyjne są nieuporządkowane i niekompletne. Zażalenie z dnia 20 marca 2017 r. oraz postanowienie DIAS z dnia [...] kwietnia 2017 r. wpięte zostały z naruszeniem chronologii (od karty 212, już po postanowieniu DIAS z dnia [...] sierpnia 2017 r.), co utrudnia ich odszukanie. Dodatkowo jedna z kart postanowienia DIAS z dnia [...] kwietnia 2017 r., znajdująca się między kartami 224 i 223 akt administracyjnych, w ogóle nie została uwzględniona w numeracji akt administracyjnych. Okoliczności te są o tyle istotne, że w znaczny sposób utrudniają ocenę zebranego materiału dowodowego, a poza tym wprowadzają wątpliwość, czy w aktach w sprawy znajdują się wszystkie niezbędne strony. Przykładowo kopia postanowienia Organu egzekucyjnego z dnia [...] maja 2017 r. sporządzona została z błędem polegającym na dodaniu (powtórzeniu) jednej strony, oznaczonej jako karta 201, przy czym z uwagi na brak zamieszczenia numeracji stron oraz wyżej wskazany błąd przekładający się na błędną numerację stron w aktach administracyjnych nie można uzyskać pewności, że ww. kopia postanowienia Organu egzekucyjnego jest kompletna. Ponadto w aktach administracyjnych są także inne braki: poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie dowodów doręczenia podpiętych do upomnień o numerach Up 108/2014, Up 28/2013 i Up 51/2013 zawierają jedynie jedną stronę poszczególnych dowodów doręczenia, przez co nie ma możliwości ustalenia, doręczenia jakiego dokumentu dotyczy dane potwierdzenie.

Wobec takiego stanu faktycznego sprawy i przebiegu postępowania zaskarżone postanowienie zostało uchylone zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Na wniosek Strony Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 100 zł, obejmującej uiszczony wpis.

Rozpoznając ponownie sprawę DIAS odniesie się do wszystkich twierdzeń i zarzutów Skarżącego, zawartych we wniosku z dnia 22 czerwca 2016 r. i później złożonych pismach, wskazując dowody, którym dał wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz przedstawiając argumentację prawną przesądzającą o zajętym stanowisku. Nadto organ uporządkuje akta administracyjne i usunie wskazane powyżej braki w kompletności i chronologii akt administracyjnych.