Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2748/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2252/15 w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Wojewody M. z dnia [..] sierpnia 2015 r. nr [..] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2252/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. O. na decyzję Wojewody [..] z dnia [..] sierpnia 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [..] sierpnia 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania J. O. od decyzji Starosty [..] z dnia [..] lipca 2015 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Z. S. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[..]" pozwolenia na budowę zjazdu z ulicy S. i ciągu jezdno-pieszego na działkach nr [..] w miejscowości S., gm. S. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji, dokonując analizy przedmiotowej sprawy, stwierdził, iż warunki wynikające z art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 - dalej Pr. bud.) zostały spełnione. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. uchwalonego Uchwałą Nr XVI/188/2004 Rady Gminy S. z dnia 27 lutego 2004 r., przedmiotowa inwestycja realizowana jest na terenie, oznaczonym na rysunku planu symbolem MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z ogrodami oraz oznaczonym symbolem UC/MN - teren pod usługi handlu, gastronomi, turystyki, komunikacji, centra wystawiennicze i instytucje finansowe gdzie dozwolona jest lokalizacja mieszkań w budynkach usługowych. Na ww. terenach MN i UC/MN dozwolona jest lokalizacja urządzeń lokalnej infrastruktury technicznej. Wójt Gminy S. decyzją z dnia [..] stycznia 2007 r. zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów, jako działki nr [..] w S., w wyniku których powstała m.in. działka o nr [..], przewidziana pod drogę, służącą działkom przeznaczonym pod zabudowę, jako dostęp do drogi publicznej. Ciąg pieszo-jezdny jest drogą wewnętrzną, którą należy zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej. Dlatego też w przypadku realizacji budynków na działkach sąsiadujących z przedmiotową inwestycją polegającą m.in. na budowie ciągu jezdno - pieszego, który stanowi drogę wewnętrzną, wymagane będzie zachowanie 5m nieprzekraczalnej linii zabudowy, o której mowa w § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. uchwalonego Uchwałą Nr XVI/188/2004 Rady Gminy S. z dnia 27 lutego 2004 r. Zarzut skarżącego, iż Starosta [..] w ogóle nie odniósł się do linii zabudowy nie znajduje potwierdzenia. Starosta w swojej decyzji stwierdził bowiem "w związku z powyższym kolejny zarzut formowany przez stronę, iż nieprzekraczalna linia zabudowy określona ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na 5 metrów od linii rozgraniczającej drogi, ogranicza możliwość zabudowy działki, której jest właścicielem, jest bezzasadny." Ponadto zdaniem organu II instancji, nie było potrzeby załączania mapy z projektem zagospodarowania działki nr [.] wykonanej w ramach postępowania wznowieniowego dotyczącego stacji transformatorowej na działce nr [..], która według skarżącego potwierdza występujące ograniczenie w postaci nieprzekraczalnej linii zabudowy. Z materiału dowodowego wynika, że projekt zagospodarowania terenu będący częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, sporządzony został na mapie do celów projektowych wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu [.] kwietnia 2015 r. i brak jest podstaw do kwestionowania aktualności i poprawności tego dokumentu. Przywołując treść § 14 ust. 1 oraz 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd stwierdził, że złożony przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę, a także projekt budowlany, stanowiący do niego załącznik, dotyczyły budowy zjazdu z drogi gminnej - ulicy S. oraz ciągu jezdno-pieszego, który służyć ma powiązaniu komunikacyjnemu budynków zlokalizowanych na działkach bezpośrednio przylegających do działki nr [..] z drogą gminną. Na działce tej zlokalizowane są też urządzenia infrastruktury sanitarnej i energetycznej niezbędnej do użytkowania ww. budynków.

Z treści art. 35 ust. 4 Pr. bud., wynika, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, a także po dokonaniu określonych w art. 35 ust. 1 sprawdzeń właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Rozpoznając skargę, Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotowy ciąg jezdno-pieszy spełnia wymogi § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 j.t.). Z dyspozycji powołanej normy wynika, iż do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Złożony przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę, a także projekt budowlany, stanowiący do niego załącznik, dotyczyły budowy zjazdu z drogi gminnej - ulicy S. oraz ciągu jezdno-pieszego. Projektowany ciąg jezdno-pieszy służyć ma powiązaniu komunikacyjnemu budynków zlokalizowanych na działkach bezpośrednio przylegających do działki o nr ew. gruntu [..] z drogą gminną. Na działce tej zlokalizowane są też urządzenia infrastruktury sanitarnej i energetycznej niezbędnej do użytkowania ww. budynków.

Sąd podkreślił, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika z treści art. 35 ust. 4 Pr. bud., w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy, a także po dokonaniu określonych w art. 35 ust. 1 sprawdzeń, właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej miał obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę.

Zarzuty skarżącego, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 6, 7, 8, 77 K.p.a., nadto art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. oraz § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, były w ocenie Sądu bezzasadne.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. uchwalonego Uchwałą Nr XVI/188/2004 Rady Gminy S. z dnia 27 lutego 2004r., (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 120, poz. 2941 z dnia 21 maja 2004r.) przedmiotowa inwestycja realizowana jest na terenie, oznaczonym na rysunku planu symbolem MN - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z ogrodami oraz symbolem UC/MN - teren pod usługi handlu, gastronomi, turystyki, komunikacji, centra wystawiennicze i instytucje finansowe, gdzie dozwolona jest lokalizacja mieszkań w budynkach usługowych. Na ww. terenach MN i UC/MN dozwolona jest lokalizacja urządzeń lokalnej infrastruktury technicznej. Ciąg pieszo-jezdny przeznaczony do obsługi powstających budynków mieszkalnych jednorodzinnych należy do lokalnej infrastruktury technicznej.

Zdaniem Sądu, w chwili obecnej nie można twierdzić, że budowa na działce nr [..] ciągu jezdno-pieszego spowoduje ograniczenie w możliwości zabudowy działki skarżącego, wobec ograniczeń wynikających z § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 5 metrów od linii rozgraniczającej drogi. Wprawdzie stanowisko Starosty [..] i Wojewody [..] w kwestii konieczności przestrzegania nieprzekraczalnej linii zabudowy były odmienne, jednak organy zgodnie twierdziły, iż zaistniały przesłanki do udzielenia pozwolenia budowlanego, gdyż nie doszło do naruszenia prawa

Przedmiotowy projekt zagospodarowania terenu będący częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę sporządzony został na mapie do celów projektowych wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu [..].04.2015r. i brak jest podstaw do kwestionowania aktualności i poprawności przedłożonego dokumentu. W tej sprawie nie mogła mieć waloru prawnego mapa z projektem zagospodarowania działki nr [..], wykonana w ramach wznowionego postępowania o pozwolenie na budowę stacji transformatorowej na działce nr [..], która zdaniem skarżącego potwierdzała występujące ograniczenie w postaci nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Skargę kasacyjną od tego orzeczenia wniósł J. O., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i przyjęciu, że zaskarżona decyzja z dnia [..] sierpnia 2015 r. oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszyły przepisów prawa materialnego, podczas gdy decyzje te powinny zostać przez sąd uchylone, ponieważ naruszyły one przepisy prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 35 Pr. bud., a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że organ przed wydaniem pozwolenia na budowę jest zobowiązany zweryfikować zgodność projektu budowlanego wyłącznie z przeznaczeniem planowanej inwestycji wynikającym z miejscowego planu, podczas gdy organ jest zobowiązany zweryfikować zgodność przedłożonego projektu budowlanego ze wszystkimi ustaleniami planu i przepisów technicznych,

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i przyjęciu, że zaskarżona decyzja Wojewody [..] z dnia [..] sierpnia 2015 r. oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszyły przepisów postępowania, podczas gdy decyzje te naruszyły art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. przez niedokonanie na etapie postępowania administracyjnego rzetelnej i wnikliwej oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego stosownie do wytycznych zawartych we właściwych przepisach prawa budowlanego, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,

3. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi i przyjęciu, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszyły przepisów postępowania, podczas gdy decyzje te naruszyły art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez niedokonanie na etapie postępowania administracyjnego rzetelnej i wnikliwej oceny przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego pod kątem prawnie chronionego interesu skarżącego, podczas gdy tego rodzaju obowiązek wynika zarówno z przepisów prawa budowlanego, jak i z K.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,

4. naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2252/15 w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z treści tego przepisu, a przede wszystkim na niewyjaśnieniu podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia, co skutkowało istotnym naruszeniem przepisów postępowania, zaś naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, wniesiono o uchylenie wyrok i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz innymi aktami prawa miejscowego. Obowiązek ten oznacza, że organ powinien zweryfikować czy projekt budowlany jest zgodny z wszystkimi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś w niniejszej sprawie zabrakło tego rodzaju wnikliwej i rzetelnej oceny. Organy ograniczyły się bowiem – co Sąd I instancji zaakceptował - do ustalenia, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana na ternie oznaczonym w planie symbolem MN i jest zgodna z tym przeznaczeniem, bowiem stanowiący ją ciąg pieszo-jezdny jako przeznaczony do obsługi powstających budynków jednorodzinnych należy do lokalnej infrastruktury technicznej. Jednocześnie zabrakło tak po stronie organów administracji publicznej jak i WSA w Warszawie oceny zgodności przedmiotowej inwestycji z innymi postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wskazywanym przez skarżącego kasacyjnie w odwołaniu i skardze postanowieniami § 8ust. 4 planu miejscowego dotyczącymi ustalenia obowiązującej linii zabudowy i wynikającymi z tego ograniczeniami zabudowy działki skarżącego w następstwie budowy na działce 660 ciągu pieszo jezdnego.

Występujący w dniu 15 listopada 2018 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami.

Okoliczność, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 P.p.s.a.

W świetle art. 174 powołanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dalej zauważyć należy, iż przepis art. 174 pkt 2 P.p.s.a. przewiduje jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisów postępowania, które choć nie jest to wyraźnie wyartykułowane, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Z wymogiem wykazania istotnego wpływu naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy koresponduje regulacja zawarta w art. 184 P.p.s.a. zgodnie z którą Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, lecz także gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanego orzeczenia w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż istota sporu występującego w niniejszej sprawie, a której faktycznie dotyczą wszystkie zgłoszone przez skarżącego kasacyjnie zarzuty, tak o charakterze procesowym, jak i materialnoprawnym, sprowadza się do zweryfikowania jego twierdzenia, że objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę inwestycja w postaci między innymi ciągu pieszo-jezdnego zlokalizowanego na działce nr [.] narusza § 8 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. uchwalonego Uchwałą Nr XVI/188/2004 Rady Gminy S. z dnia 27 lutego 2004 r., albowiem lokalizuje drogę wewnętrzną o odległości mniejszej od jego istniejącej zabudowy na działce nr [.] niż wynikająca z powyższej regulacji oraz spowoduje znaczące ograniczenie w możliwości swobodnego zagospodarowania tej działki w związku z koniecznością zachowania 5 m nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi.

W tej sytuacji dalsze rozważania poprzedzić należy przytoczeniem treści powyższego przepisu oraz dokonaniem jego wykładni.

W § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. prawodawca lokalny wskazał, że cyt. "linia zabudowy budynków nieprzekraczalna, oddalona 5 m od istniejącej linii rozgraniczającej drogi, a w przypadku określonego planem poszerzenia od planowanej linii rozgraniczającej drogi lub ulicy".

Dokonując wykładni powyższego przepisu w pierwszym rzędzie wskazać należy na użycie w nim pojęcia istniejącej linii rozgraniczającej drogi oraz pojęcia planowanej linii rozgraniczającej, które odnoszone jest jedynie do określonego planem poszerzenia dróg bądź ulic.

Powyższe oznacza, że wskazany w tym przepisie wymóg w postaci ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy wynoszącej 5 metrów od linii rozgraniczających drogi dotyczy wyłącznie dróg istniejących w dacie podjęcia uchwały o przyjęciu planu miejscowego oraz dróg odnośnie, których już w planie tym przewidziano ich poszerzenie.

Jednocześnie na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN, a przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie przewidziano w planie jakichkolwiek dróg tak o charakterze dróg publicznych, jak i dróg wewnętrznych, a dostęp do tego terenu zapewniony jest jedynie przez drogę publiczną stanowiącą ulicę S.

Powyższe oznacza, że wymogi wskazane w § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie znajdą zastosowania do dróg wewnętrznych wydzielonych i wybudowanych już pod przyjęciu powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc między innymi do inwestycji będącej przedmiotem postępowania administracyjnego podlegającego kontroli sądowej w niniejszej sprawie, to jest postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę ciągu pieszo-jezdnego na działce nr 660 graniczącej z działką stanowiącą własność skarżącego kasacyjnie.

Z taką wykładnią koresponduje wyrażany tak w orzecznictwie jak i doktrynie, a aprobowany przez Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, pogląd, że linię zabudowy ustala się tylko od strony drogi publicznej i nie ma prawnie uzasadnionych względów dla ustalania kilku linii zabudowy w głębi działki, w tym względem dróg wewnętrznych, względnie działek obciążonych służebnością przejazdu i przechodu.

W świetle powyższych rozważań oczywistym jawi się, że § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. nie znajdował w ogóle zastosowania przy ocenie zgodności zamierzenia budowlanego w postaci budowy zjazdu z ulicy S. i ciągu jezdno-pieszego na działkach nr [..] w miejscowości S. z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stanowczo podkreślić w tym miejscu należy, że zrealizowanie powyższej inwestycji nie będzie skutkować ograniczeniem możliwości zagospodarowania działki skarżącego kasacyjnie ze względu na wprowadzenie na niej nieprzekraczalnej linii zabudowy względem działki nr [..], albowiem tak § 8 ust. 4, jak i jakikolwiek inny przepis obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zawierają regulacji ustanawiających obowiązującą linię zabudowy względem granic pasa drogowego dróg wewnętrznych nie istniejących w dacie przyjmowania planu i nie przewidzianych (zaplanowanych) w tym akcie prawa miejscowego, a taki właśnie charakter będzie miał zrealizowany na działce nr [..] ciąg pieszo-jezdny.

Wskazany już powyżej brak ujęcia w planie miejscowym jakichkolwiek nowych dróg publicznych służących tak obsłudze terenu oznaczonego symbolem MN, jak i terenu oznaczonego symbolem UC/MN wyraźnie wskazuje przy tym, że zamiarem prawodawcy lokalnego było zapewnienie obsługi komunikacyjnej zaplanowanej na tych terenach zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej i usług komercyjnych, położonej w głębi tych obszarów, właśnie za pomocą dróg wewnętrznych, a więc w sposób, któremu ma służyć chociażby budowa przedmiotowego ciągu-pieszo jezdnego, wraz z zjazdem z istniejącej drogi publicznej. Powyższe dodatkowo potwierdza stanowisko Sądu I instancji o generalnej zgodności przedmiotowej inwestycji z przeznaczeniem terenów na jakich ma być zrealizowana.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż brak dokonania i przedstawienia w wyroku Sądu I instancji jednoznacznej i precyzyjnej wykładni przepisu § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. stanowił wprawdzie naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności wskazanego w zarzucie IV skargi kasacyjnie art. 141 § 4 P.p.s.a., zaś zaaprobowanie mało precyzyjnego i nie wynikającego z wnikliwej analizy stanowiska organów administracji w tym zakresie stanowiło naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. (zarzuty 2 i 3 skargi kasacyjnej), jednakże nie mogło to skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, albowiem mimo wadliwego uzasadnienia odpowiadał on prawu.

Skoro bowiem - jak wykazano powyżej - zamierzona inwestycja nie narusza § 8 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. przyjętego uchwałą Nr XVI/188/2004 Rady Gminy S. z dnia 27 lutego 2004 r., to brak wnikliwego zbadania tej okoliczności tak przez orzekające w sprawie organy jak i przez Sąd I instancji oraz odniesienia się do zarzutów podnoszonych w tym zakresie przez J. O. w odwołaniu jak i w skardze nie miał jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej nie wskazano przy tym jakichkolwiek innych okoliczności, które uzasadniałyby w ocenie jej autora uznanie udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę za niezgodne z prawem.

Z innych przyczyn nie okazał się skuteczny skierowany pod adresem Sądu I instancji zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego (zarzut I skargi kasacyjnej). Niezależnie bowiem od niezbyt starannej jego konstrukcji wyrażającej się w braku wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej art. 35 Pr. bud. wskazanego jako wzorzec kontroli kasacyjnej, który to przepis zawiera przecież osiem ustępów, z których pierwszy podzielony jest na pięć punktów, zauważyć należy, iż nie jest prawdziwe zawarte w tym zarzucie twierdzenie jakoby Sąd I instancji przyjął, że badanie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ograniczone być miało wyłącznie do przeznaczenia planowanej inwestycji wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zanegował konieczność badania przedłożonego projektu budowlanego z wszelkimi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisów technicznych. Przypisywanych mu tez WSA w Warszawie w żadnej części kontrolowanego wyroku bowiem nie przedstawił. Przypisanie Sądowi I instancji poglądów prawnych przez niego nie wyrażanych, a następnie ich zwalczanie stanowi zatem o oczywistej bezzasadności tego zarzutu kasacyjnego.

Stąd też na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.