Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1126/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 63, art. 64, art. 71 ust. 1, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 1029
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 3 ust. 1 pkt 54 lit. b)
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 10 ust. 2a pkt 1, art. 15 ust. 3 pkt 3a
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 28 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Czerw (spr.) Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2023 roku sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 18 października 2022 roku nr KO.4113.43.2022 w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. ał


UZASADNIENIE

Decyzją z 18 października 2022 r., nr KO.4113.43.2022, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach (dalej także: Kolegium, organ II instancji), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), utrzymało

w mocy decyzję Wójta Gminy Rawa Mazowiecka (dalej także: organ I instancji) z 27 lipca 2022 r., nr OŚ.6220.3.5.2022, orzekającą o: 1. braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji fotowoltaicznej L. na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości L. o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i instalacją towarzyszącą; 2. odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji fotowoltaicznej L. na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości L. o mocy do 1 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i instalacją towarzyszącą" z uwagi na stwierdzenie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło w pierwszej kolejności,

że decyzja organu I instancji została wydana po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej także: spółka, skarżąca) z 10 stycznia 2022 r. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji powołał: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: u.i.o.ś.). Uzasadniając decyzję organ I instancji ustalił m.in., że teren planowanej lokalizacji inwestycji objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr VII/48/03 Rady Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rawa Mazowiecka, obszary wsi: Lutkówka, Nowa Wojska, Stara Wojska i Wilkowice

(Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2003 r. Nr 265, poz. 2327; z 2010 r. Nr 233 poz. 1880; z 2018 r. poz. 3585, dalej: mpzp). Według ustaleń mpzp przeważająca część obszaru przedmiotowej działki oznaczona jest symbolem 21.05.R,RL- rolnictwo i leśnictwo, a pozostała cześć symbolem 21.03. MRj z przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową z mieszkaniowo-usługową. Organ I instancji wskazał, że według § 2 ust. 3 pkt 1 mpzp, przez funkcję "rolnictwo" oznaczoną symbolem "R" należy rozumieć funkcję ograniczoną do gospodarowania rolniczego na niektórych gruntach rolnych w tym: na gruntach ornych i pod sadami, na trwałych użytkach zielonych, w ogrodach, pod osłonami, łącznie z drogami dojazdowymi do gruntów rolnych, zadrzewieniami, obiektami melioracji wodnych, przeciwpowodziowymi i przeciwpożarowymi. Natomiast § 11 ust. 2 mpzp określa przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 21.03.MRj pod zabudowę zagrodową z mieszkaniowo-usługową; zaś zasady i warunki zagospodarowania następująco: istniejąca stacja transformatorowa do zachowania, zabudowa wolnostojąca z dopuszczeniem zabudowy zespolonej uwarunkowanej szerokością istniejących działek budowlanych, nieprzekraczalna linia zabudowy odległa od linii rozgraniczającej ulicy o symbolu 21.01.KL o 10 m, zasadą podziału na działki budowlane jest dostosowanie kierunku granic działek do kierunku istniejących granic nieruchomości oraz wydzielanie działek, które przylegają do otaczających ulic na odcinku minimum 20m. Organ I instancji nadmienił, że ww. nieruchomość położona jest na terenie oznaczonym w mpzp jako: "Rolnictwo; Leśnictwo" (symbol 21.05.R,RL) zdefiniowanym jako: a) przeznaczenie terenu - rolnictwo i leśnictwo, b) zasady i warunki zagospodarowania: zakaz realizacji budynków, szerokość dojazdów gospodarczych minimum 5 m, dopuszcza się zalesianie istniejących terenów rolnych i nieużytków.

Organ I instancji, przytaczając treść art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej: "u.p.z.p.), wskazał, że analizując kartę informacyjną ww. przedsięwzięcia zaliczył je do wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW, planowanych na gruntach rolnych - użytkach klas V, VI, VIz i nieużytkach. Wobec powyższego organ ten stwierdził, że aktualne brzmienie mpzp nie dopuszcza możliwości budowy farm fotowoltaicznych, ponieważ nie odpowiadają one ww. zasadom i warunkom zagospodarowania. Nie ma obowiązku ustalenia obszarów rozmieszczenia ww. rodzaju przedsięwzięć w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, a tym samym w planie miejscowym. Organ I instancji podkreślił, że w sytuacji, w której przeznaczenie terenu to użytki rolne wyłączone z zabudowy budynkami z zastrzeżeniem jedynie (katalog zamknięty) budowli obejmujących: drogi służące obsłudze terenu, sieci uzbrojenia terenu oraz urządzenia melioracji wodnych, to w ocenie organu realizacja farmy fotowoltaicznej zarówno o mocy do 1 MW, jak i powyżej 1 MW nie będzie zgodna z obowiązującym mpzp. W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożył w ustawowym terminie pełnomocnik spółki P Sp. z o.o. z siedzibą w G. podnosząc, że organ I instancji w sposób dowolny i wybiórczy dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie uwzględniając charakterystyki wnioskowanego przedsięwzięcia, klasy gruntów, na których będzie ono realizowane oraz łącznej mocy instalacji, które to cechy jego zdaniem, zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p. i wbrew uzasadnieniu skarżonej decyzji umożliwiają spółce realizację inwestycji na obszarze inwestycyjnym objętym wnioskiem o wydanie środowiskowych uwarunkowań. Pełnomocnik spółki zarzuciła organowi I instancji naruszenie przepisów:

̶ art. 106 i art. 107 § 3 k.p.a. kwestionując prawidłowość przeprowadzonego postępowania oraz poczynionych ustaleń faktycznych, w tym pominięcie stanowisk Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rawie Mazowieckiej, które stwierdzają brak obowiązku wykonania raportu oddziaływania na środowisko dla inwestycji, które to opinie, zgody i stanowiska choć niewiążące dla organu zostały wydane przez wyspecjalizowane jednostki w dziedzinie ochrony środowiska;

̶ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, że realizacja wnioskowanej inwestycji jest możliwa wyłącznie na terenach wskazanych w mpzp, wbrew ustawowemu wyłączeniu dopuszczającemu lokalizację inwestycji niezależnie od zapisów mpzp i studium;

̶ § 2 ust. 3 pkt 1 uchwały nr VII/48/03 z dnia 9 lipca 2003 r. Rady Gminy Rawa Mazowiecka w sprawie zmiany mpzp poprzez przyjęcie, że przepis ten nie dopuszcza na obszarze objętym wnioskiem oznaczonym symbolami R, RL, lokalizacji instalacji polegających na budowie urządzeń infrastruktury technicznej wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł wbrew brzmieniu przepisów szczególnych, które pozwalają na lokalizację instalacji OZE niezależnie od zapisów mpzp i studium, jeżeli inwestycje te dotyczą gruntów rolnych o klasach od V-VI, co uwidacznia załączona kopia mapy ewidencyjnej;

̶ art. 10 ust. 2 pkt a) u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie w odniesieniu do planowanej inwestycji, że nie zachodzą przesłanki umożliwiające jej realizację na gruntach rolnych;

̶ art. 80 u.i.o.ś. poprzez niewydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji zaistnienia przesłanek do jej wydania.

Spółka wyjaśniła, że przedmiotowa inwestycja stanowi system fotowoltaiczny o mocy do 1 MW, zaliczona jest do instalacji odnawialnego źródła energii (dalej: OZE) w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 610 ze zm.), stanowi system urządzeń infrastruktury technicznej, zgodnie z brzmieniem art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, jest zwolniona z wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa. Spółka nadmieniła, że obowiązujący na terenie gminy Rawa Mazowiecka mpzp nie zawiera żadnych zapisów odnoszących się do odnawialnych źródeł energii. Spółka podniosła, że organ I instancji nie wziął pod uwagę, iż obszar inwestycyjny obejmował będzie użytki rolne, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., tj. obejmuje grunty o klasach bonitacyjnych V-VI, wobec czego zgodnie z ww. przepisem, budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW na ww. gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI i nieużytki, niezależnie od tego czy w studium, a następnie w mpzp wyznaczono tereny pod realizację instalacji OZE jest dopuszczalna, niezależnie od przeznaczenia gruntów inwestycyjnych wynikającym z mpzp bądź studium. Zwraca uwagę, że wykorzystanie gruntów rolnych do celów nierolniczych jest dopuszczalne również na mocy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej u.o.g.r.l.), zgodnie z którą możliwe jest po spełnieniu określonych w przepisach przesłanek, wykorzystanie gruntów rolnych oznaczonych jako klasy IV, IVa, IVb, V i VI na cele nierolnicze. Podkreślił także, że treść aktów prawnych, w tym także aktów prawa miejscowego nie może być odczytywana jedynie z fragmentów normy prawnej i bez uwzględnienia całokształtu regulacji odnoszących się do przedmiotowego przedsięwzięcia bądź w oderwaniu od innych przepisów traktujących o instalacjach OZE. Zdaniem pełnomocnika spółki organ bez wyczerpującego zbadania sprawy dokonał wykładni przepisów o dopuszczalności budowy instalacji OZE w sposób zbyt wąski, opierając się jedynie o literalne brzmienie bez kompleksowego zbadania wszystkich regulacji odnoszących się do przedmiotowych instalacji, w tym nie wziął pod uwagę szeregu wyłączeń w zakresie wykorzystania pod budowę instalacji OZE gruntów rolnych, z którego korzystają mikro i małe instalacje, w tym instalacja będąca przedmiotem niniejszego postępowania. W konkluzji spółka podniosła, że niesłuszna jest odmowa wydania środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji z powodu niezgodności z mpzp, poprzez nieuwzględnienie, że obszarem inwestycyjnym objęto część działki nr [...] stanowiącą grunty rolne o klasie V i VI, w stosunku do których możliwe jest skorzystanie z wyłączenia ich z rolniczego wykorzystania i w konsekwencji realizacja inwestycji zgodnie z wnioskiem.

Następnie Kolegium odwołało się do treści art. 71 ust. 2 u.i.o.ś. i wskazało, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej: rozporządzenie) tj. do zabudowy systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha, na obszarach innych niż wymienione w lit. a). Według § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym czasowo w celu realizacji przedsięwzięcia. Z Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że pod zabudowę farmy wykorzystane zostanie około 1,5 ha powierzchni terenu działki. Przedsięwzięcie wymaga zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jego realizacji w trybie przepisów u.i.o.ś.

Dalej Kolegium wskazało, że przepis art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze u.i.o.ś. stanowi, że właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z przepisu tego wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jeżeli jest uchwalony) jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń spółki ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organem uprawnionym do oceny na tym etapie zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym jest organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna prezentują stanowisko, według którego stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami mpzp zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dla terenu planowanego przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą nr VII/48/03 Rady Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rawa Mazowiecka, obszary wsi: Lutkówka, Nowa Wojska, Stara Wojska i Wilkowice. Według ustaleń mpzp przedmiotowa działka ewidencyjna nr [...] położona jest na dwóch obszarach urbanistycznych oznaczonych symbolami 21.05.R,RL - rolnictwo i leśnictwo oraz 21.03. MRj - zabudowa zagrodowa z mieszkaniowo-usługową. Z tym, że ta część ww. działki, która będzie przeznaczona pod realizację planowanego przedsięwzięcia położona jest na obszarze 21.05.R,RL, zdefiniowanym jako przeznaczony pod rolnictwo i leśnictwo, na którym obowiązuje zakaz realizacji budynków, szerokość dojazdów gospodarczych ma wynosić minimum 5m, dopuszcza się zalesianie istniejących terenów rolnych i nieużytków.

Kolegium stwierdziło, że ww. obowiązujący mpzp nie zawiera żadnych zapisów na terenie objętym jego ustaleniami co do możliwości lub też braku możliwości realizacji instalacji fotowoltaicznych, należy zatem ocenić zgodność przedmiotowej inwestycji z przytoczonymi ustaleniami obowiązującego mpzp. Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) ww. rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Zdaniem spółki przedmiotowa instalacja fotowoltaiczna jest urządzeniem infrastruktury technicznej, której realizacji plan nie zakazuje na terenie działki nr [...] w L. W ocenie składu Kolegium projektowana inwestycja ma charakter zabudowy przemysłowej. Za wskazaną kwalifikacją przedmiotowych obiektów przemawia także, zdaniem Kolegium, przepis § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia, zgodnie z którym zabudowa systemami fotowoltaicznymi (o powierzchni określonej tym przepisem) zaliczana jest do zabudowy przemysłowej, stanowiącej przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko mimo, iż wymienione rozporządzenie stanowi akt wykonawczy do u.i.o.ś. Nadto w części wyroków sądów administracyjnych zwrócono uwagę, że budowy elektrowni fotowoltaicznych służących celom produkcyjnym nie można utożsamiać z budową urządzeń infrastruktury technicznej, definiowaną w art. 143 ust. 2 u.g.n. bowiem z przepisu art. 2 pkt 13 u.p.z.p. wyraźnie wynika, że urządzenia infrastruktury technicznej wymienione w art. 143 ust. 2 u.g.n. odpowiadają pojęciu "uzbrojenie terenu". Tym samym błędne jest powiązanie obiektów wytwarzających energię elektryczną z kategorią infrastruktury technicznej, o której mowa w art. 143 ust. 2 u.g.n., jak też w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Również w doktrynie, do inwestycji infrastrukturalnych nie zalicza się urządzeń służących do produkcji energii elektrycznej, a jedynie urządzenia służące do zaopatrywania w nią, tzw. media. Skoro więc, systemy fotowoltaiczne w obecnym stanie prawnym zostały wprost zaliczone do zabudowy przemysłowej, to nie mogą być one jednocześnie urządzeniami infrastruktury technicznej. Zdaniem Kolegium w rozpatrywanej sprawie przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do urządzeń infrastruktury technicznej, lecz do zabudowy przemysłowej. Mpzp obowiązujący m.in. dla terenu działki nr [...] w L, gmina R. nie przewiduje na terenach oznaczonych symbolami: 21.03.MRj oraz 21.05.R,RL – zabudowy przemysłowej, do której zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) ww. rozporządzenia zalicza się przedmiotowa inwestycja. W rezultacie należy przyjąć, że projektowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami mpzp dla tego terenu, co uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań dla spółki.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył pełnomocnik P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością

z siedzibą w G., zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzącego do błędnego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie należało utrzymać w mocy decyzję organu I instancji;

2. naruszenie art. 80 ust. 2 zd. pierwsze u.i.o.ś. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 uchwały nr VII/48/03 Rady Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rawa Mazowiecka (obszary wsi: Lutkówka, Nowa Wojska, Stara Wojska i Wilkowice) poprzez jego błędne zastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy i przyjęcie, że postanowienia planu nie dopuszczają realizacji na wnioskowanej działce przedsięwzięcia, wbrew brzmieniu przepisów szczególnych, co doprowadziło do wydania decyzji negatywnej w sytuacji zaistnienia przesłanek do określenia środowiskowych uwarunkowań, zgodnie z treścią wniosku skarżącej;

3. naruszenie art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie, które miało wpływ na wynik sprawy oraz uznanie, że w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia zachodzą przesłanki uniemożliwiające jego realizację na wnioskowanej działce, mimo dopuszczalności budowy projektowanej instalacji fotowoltaicznej, o której wprost statuują przepisy szczególne.

Mając powyższe na uwadze pełnomocnik skarżącej wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Rawa Mazowiecka z 27 lipca 2022 r.;

2. zobowiązanie organu I instancji, do wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, zgodnie z treścią wniosku skarżącej;

3. rozpoznanie niniejszej skargi w trybie uproszczonym;

4. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu poniesionych kosztów postępowania, zgodnie z normami przepisanymi.

Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że istota powstałego w rozpoznawanej sprawie sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy - na mocy w art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. odnoszącego się do wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej "Instalacje OZE", "Przedsięwzięcie") - na rzeczonej działce inwestycyjnej stanowiącej grunt rolny o mieszanej klasie bonitacyjnej w przeważającej większości stanowiącej grunty rolne o klasach od V-VI i nieużytki rolne, możliwa jest realizacja Przedsięwzięcia (szczegółowo opisanego w karcie informacyjnej Przedsięwzięcia, znajdującej się w aktach sprawy), mimo braku wyznaczenia w planie stref dla rozmieszczenia instalacji OZE bądź niezależnie od wskazanego w planie sposobu ich rozmieszenia (dowolnie) oraz, w konsekwencji powyższego, zastosowanie w odniesieniu do Przedsięwzięcia - z uwagi na jego charakterystykę - wyłączenia od zasady wynikającej z treści przepisu art. § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia statuującej obowiązek zachowania zgodności Przedsięwzięcia z ustaleniami mpzp (nie tylko w zakresie dopuszczalności realizacji Przedsięwzięcia, ale również w zakresie jego lokalizacji na terenie objętym planem).

W ocenie pełnomocnika skarżącej konstatacja czy rzeczone Przedsięwzięcie należy zaklasyfikować do urządzeń infrastruktury technicznej czy przemysłowej, dla oceny możliwości realizacji Przedsięwzięcia na działce inwestycyjnej nr [...], pozostaje kwestią irrelewantną, z uwagi bowiem na okoliczność, że zapisy mpzp dla wsi Lutkówka nie dopuszczają innego, niż rolnicze, wykorzystania działki nr [...] oznaczonej symbolami R, RL i MRj, zatem nie ma obecnie - mając na uwadze wyłącznie literalne brzmienie zapisów planu - możliwości realizacji na ww. działce zarówno inwestycji polegającej na budowie urządzeń należących do elementów infrastruktury technicznej jak i urządzeń należących do elementów infrastruktury przemysłowej. Ustawodawca natomiast, zważywszy na wynikające z wyżej wskazanego obowiązku zachowania zgodności inwestycji z planem, dostrzegając istotne, płynące z powyższego ograniczenia dla rozwoju inwestycji wykorzystujących energię słoneczną oraz wychodząc naprzeciw oczekiwaniom branży, lokalnej społeczności, w tym zważając na rosnące zapotrzebowanie na niekonwencjonalne źródła energii, jak i zalety płynące z rozwoju technologii odnawialnych źródeł energii takie jak m.in. brak negatywnego oddziaływania na środowisko, ludzi, ograniczenie emisji zanieczyszczeń, dopuścił możliwość swobodnego rozmieszczanie (budowy) Instalacji OZE na określonych gruntach rolnych, bez względu na istniejące postanowienia planu bądź wbrew ich postanowieniom, dodając do treści art. 10 u.p.z.p. ust. 2a, czego w swych rozważaniach organy nie uwzględniły.

W opinii pełnomocnika skarżącej nie budzi wątpliwości, iż logiczną konsekwencją realizacji powyższego wyłączenia stosowania obowiązku, o którym mowa w art. § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia, będzie dopuszczenie wprost możliwości innego, niż wynikające z planu, wykorzystania gruntów rolnych. Zdaniem pełnomocnika skarżącej nie należy również zapominać, że o dopuszczalności innego niż rolnicze wykorzystania gruntów rolnych, stanowi wprost przepis art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2021 r., póz. 1326 z późn. zm.).

Ze względu na powyższe okoliczności, skarżone rozstrzygnięcia organów jako wydane wyłącznie w oparciu o literalne brzmienie § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia, bez dokonania analizy przepisów szczególnych dopuszczający budowę Instalacji OZE na określonych gruntach rolnych, zdaniem pełnomocnika skarżącej, uznać należy za obarczone wadą niezgodności z prawem materialnym, która to wada, w wyniku niniejszego postępowania, powinna zostać wyeliminowana.

Pełnomocnik skarżącej zwrócił także uwagę, że postanowienia planu nie mogą podlegać dowolnej wykładni, a w toku interpretowania ustaleń planu, którego postanowienia wprowadzają ograniczenia w wykonywaniu prawa własności w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu, należy pamiętać o konstytucyjnie gwarantowanej ochronie prawa własności, wyrażonej art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 64 ust. 2 i 64 ust. 3 Konstytucji RP. Skoro zatem prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje planu mogą, na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Twierdzenie bowiem, że planowane Przedsięwzięcie jest niedopuszczalne, gdyż pozostaje w kolizji z charakterem gruntów rolnych i przewidzianym w planie jego podstawowym przeznaczeniem, pomija wynikającą z przepisów szczególnych dopuszczalność alternatywnego wykorzystania gruntów rolnych pod urządzenia wykorzystujące odnawialne źródła energii. Skoro zatem plan wprowadza dla poszczególnych obszarów przeznaczenie podstawowe, a przepisy szczególne przewidują uzupełniającą funkcję podstawowego przeznaczenia gruntów i ich alternatywne wykorzystanie, to nie można uznać za sprzeczną z planem, przewidzianą w planie, dopuszczalność lokalizacji na obszarze ustaleń planu, inwestycji realizującej alternatywną funkcję wobec podstawowego przeznaczenia danego obszaru, jaką jest budowa Instalacji OZE.

Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że uchybienie jakiego dopuścił się organ II instancji polega na pominięciu w analizie dopuszczalności realizacji Przedsięwzięcia regulacji zawartych w przepisach odrębnych, innych niż rozporządzenie, w tym wspomnianej w skardze u.p.z.p., które to naruszenie wywołało skutki nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa, albowiem doprowadziło do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla Przedsięwzięcia, którego realizacja, zgodnie z treścią § 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p., na obszarach oznaczonych w mpzp symbolem R, RL i MRj, jest dopuszczalna. Organ II instancji utrzymując w mocy obarczoną wadą decyzję Wójta Gminy Rawa Mazowiecka i rozstrzygając sprawę wbrew obowiązującym wyłączeniom w stosowaniu zasady, o których mowa w art. § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia, naruszył kolejny przepis prawa materialnego pozostawiając w obiegu wadliwą decyzję i kształtując tym samym negatywnie sytuację skarżącej.

W niniejszej sprawie dla końcowego załatwienia sprawy niezbędne jest, zdaniem skarżącej, uchylenie także decyzji Wójta Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 27 lipca 2022 r. Ona, podobnie jak zaskarżona decyzja została obarczona wadą naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynika sprawy. Gdyby bowiem, do owego naruszenia nie doszło, skarżący otrzymałby decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla Przedsięwzięcia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) (dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie

z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 119 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W związku z tym, że spółka w skardze wniosła o skierowanie przedmiotowej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a Kolegium w ustawowym terminie nie zażądało przeprowadzenia rozprawy, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 18 października 2022 r., nr K.O. 4113.43.2022, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Rawa Mazowiecka w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.

Podstawę materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1029 ze zm., dalej: u.i.o.ś.).

Sąd kontrolując w zakreślonych wyżej granicach legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Rawa Mazowiecka stwierdził, że zostały one wydane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do usunięcia ich z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący. W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie z punktu widzenia zgodności z prawem rozstrzygnięć organów obu instancji ma ocena zgodności projektowanej przez skarżącą spółkę inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym dla terenu, na którym spółka planuje budowę instalacji fotowoltaicznej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i instalacją towarzyszącą.

Na podstawie art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że planowana przez spółkę inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ z Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że pod zabudowę instalacji fotowoltaicznej wykorzystane zostanie około 1,5 ha powierzchni terenu działki. Powyższe przedsięwzięcie wymaga zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jego realizacji w trybie przepisów u.i.o.ś.

Zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 80 ust. 2 zdanie pierwsze u.i.o.ś., który to przepis stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest, w świetle art. 80 ust. 2 u.i.o.ś., podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. II OSK 1093/17, LEX nr 2646621, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy teren planowanej przez spółkę lokalizacji inwestycji, to jest teren działki nr ewid. [...] w miejscowości L., objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr VII/48/03 Rady Gminy Rawa Mazowiecka z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rawa Mazowiecka, obszary wsi: Lutkówka, Nowa Wojska, Stara Wojska i Wilkowice (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 2003 r. Nr 265, poz. 2327; z 2010 r. Nr 233 poz. 1880; z 2018 r. poz. 3585, dalej: mpzp). Zgodnie z ustaleniami mpzp przeważająca część obszaru działki nr ewid. [...] w miejscowości L. oznaczona jest symbolem 21.05.R,RL- rolnictwo i leśnictwo, a pozostała część symbolem 21.03. MRj z przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową z mieszkaniowo-usługową. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 mpzp, przez funkcję "rolnictwo" oznaczoną symbolem "R" należy rozumieć funkcję ograniczoną do gospodarowania rolniczego na niektórych gruntach rolnych w tym: na gruntach ornych i pod sadami, na trwałych użytkach zielonych, w ogrodach, pod osłonami, łącznie z drogami dojazdowymi do gruntów rolnych, zadrzewieniami, obiektami melioracji wodnych, przeciwpowodziowymi i przeciwpożarowymi. Natomiast § 11 ust. 2 mpzp określa przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem 21.03.MRj pod zabudowę zagrodową z mieszkaniowo-usługową; zaś zasady i warunki zagospodarowania następująco: istniejąca stacja transformatorowa do zachowania, zabudowa wolnostojąca z dopuszczeniem zabudowy zespolonej uwarunkowanej szerokością istniejących działek budowlanych, nieprzekraczalna linia zabudowy odległa od linii rozgraniczającej ulicy o symbolu 21.01.KL o 10 m, zasadą podziału na działki budowlane jest dostosowanie kierunku granic działek do kierunku istniejących granic nieruchomości oraz wydzielanie działek, które przylegają do otaczających ulic na odcinku minimum 20m. Przy czym część ww. działki, która będzie przeznaczona pod realizację planowanego przedsięwzięcia położona jest na obszarze 21.05.R,RL, zdefiniowanym jako przeznaczony pod rolnictwo i leśnictwo. Teren oznaczony w mpzp jako: "Rolnictwo; Leśnictwo" (symbol 21.05.R,RL) zdefiniowany jest jako: a) przeznaczenie terenu - rolnictwo i leśnictwo, b) zasady i warunki zagospodarowania: zakaz realizacji budynków, szerokość dojazdów gospodarczych minimum 5 m, dopuszcza się zalesianie istniejących terenów rolnych i nieużytków. Sąd podziela stanowisko organu I i II instancji, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego należało przyjąć, że planowane przez Spółkę przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym na tym terenie mpzp - brzmienie mpzp nie dopuszcza możliwości budowy na terenie działki nr ewid. [...] w miejscowości L. instalacji fotowoltaicznych, ponieważ nie odpowiadają one ww. zasadom i warunkom zagospodarowania (co przyznał także pełnomocnik skarżącej w skardze stwierdzając, że zapisy mpzp dla wsi Lutkówka nie dopuszczają innego, niż rolnicze, wykorzystania działki nr [...] oznaczonej symbolami R, RL i MRj, zatem nie ma obecnie - mając na uwadze wyłącznie literalne brzmienie zapisów planu - możliwości realizacji na ww. działce zarówno inwestycji polegającej na budowie urządzeń należących do elementów infrastruktury technicznej jak i urządzeń należących do elementów infrastruktury przemysłowej).

Sąd stwierdza także, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, że nie można wywodzić możliwości realizacji inwestycji, jak inwestycja planowana przez spółkę, z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.). Przepisy art. 10 ust. 2a pkt 1 u.p.z.p. i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. nie stanowią bowiem podstawy prawnej dla realizacji inwestycji polegającej na instalowaniu urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii pomimo sprzeczności z obowiązującym planem miejscowym. W przepisach art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wprowadzone zostało odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW. Zgodnie z art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Jak natomiast stanowi art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., oraz granice ich stref ochronnych, związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Z powyższych przepisów nie można wyprowadzić wniosku, że w przypadku obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie przewiduje możliwości lokowania urządzeń wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych, może odbywać się to w oderwaniu od treści planu. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r., "Z art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wynika jedynie to, że urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, plan miejscowy) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę, nie ma żadnego znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy." (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2619/22, LEX nr 3501828, CBOSA). Sąd podziela powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Końcowo Sąd zwraca uwagę, że podjęta przez organ I instancji procedura uzyskania opinii dotyczących obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia (zgodnie z art. 63 i art. 64 u.i.o.ś.), biorąc pod uwagę brzmienie art. 80 ust. 2 zdanie 1 u.i.o.ś. okazała się przedwczesna. Z treści art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. wynika bowiem, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., syg. akt. II OSK 329/20, LEX nr 3035603, CBOSA). Stąd też bez znaczenia w przedmiotowej sprawie są opinie wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, Dyrektora Zarządu Zlewni w Łowiczu i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Rawie Mazowieckiej, brak zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowi samoistną przesłankę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, na podstawie art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2022 r., III OSK 1902/21, LEX nr 3411482, CBOSA).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, że w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego

w takim zakresie, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 77 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł

o oddaleniu skargi.

a.tp.