Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 950/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Gminy i Miasta M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Gminy i Miasta M. z dnia [...] października 2004 r., którą uchylił on, po wznowieniu postępowania, własną decyzję z dnia [...] lutego 1999 r. w części dotyczącej podatku od nieruchomości i orzekł R.L.-Z. wymiar tego podatku za 1999 r. w wysokości 64.441 zł, w tym różnicę do przypisu w kwocie 58.811,80 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. umorzyło postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, iż Skarżący w niniejszej sprawie występuje jako organ podatkowy. Wskazał, iż nie posiada on natomiast przymiotu strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2005 r. zaskarżył Burmistrz Gminy i Miasta M.

Zgodnie z art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) burmistrz jest organem wykonawczym w gminie. Przepisy art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) w związku z art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) wyznaczają mu z kolei rolę organu podatkowego pierwszej instancji właściwego w sprawach podatku od nieruchomości.

Należy w tym miejscu podkreślić, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego niespornym jest, że do podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi nie należy organ administracji, któremu w sprawie, na którymkolwiek jej etapie przysługuje kompetencja do jej decyzyjnego rozstrzygnięcia. Tym samym organowi I instancji, nie przysługuje skarga na decyzję organu II instancji, który rozpatrzył odwołanie (por. postanowienie NSA z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Po 353/01; nie publ.).

Sąd podzielając w pełni przywołany wyżej pogląd zauważa ponadto, że nie można także uznać, iż legitymowaną do wniesienia skargi byłaby gmina jako osoba prawna, reprezentowana przez Burmistrza Gminy i Miasta M. Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, wyłącza bowiem możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma w takim postępowaniu przymiotu strony, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/2003; Palestra 2004/5-6 str. 169).

Skoro zatem w niniejszej sprawie Skarżący wydał decyzję w pierwszej instancji, to, jak wywiedziono wcześniej, nie miał on legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, którą uchylono jego decyzję i umorzono postępowanie w sprawie.

Z tych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.