Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 464/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. i M. D. – K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w całości decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 464/18

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołań J. K. i M. D. – K. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. dnia [...] r.:

– uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą uchylenia w całości decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 82.627,00 zł

– i jednocześnie odmówił uchylenia w całości decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...]r., z uwagi na brak istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej O.p.).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w 2012 roku skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą J. K. z siedzibą w P., ul. A 17. Działalność obejmowała swym zakresem handel towarami. Jednocześnie uzyskiwał dochody z tytułu stosunku pracy w firmie A Sp.j. z siedzibą w P.. Natomiast źródłem dochodów skarżącej był stosunek pracy w [...] Liceum Ogólnokształcącym w Ł. oraz działalność wykonywana osobiście na podstawie umowy o dzieło na rzecz firmy B Sp. z o.o. z siedzibą w Ł..

Po przeprowadzeniu kontroli, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]r. określił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 82.627,00 zł.

Organ wyjaśnił, że przesyłka zawierająca tę decyzję, adresowana do ówczesnego pełnomocnika skarżącej (radcy prawnego J. O.) była awizowana i nie została odebrana w terminie. Doręczenie uznano za dokonane w dniu 24 marca 2016 r. w trybie art. 150 § 4 O.p. Natomiast zgodnie z adnotacją z dnia 8 marca 2016 r. sporządzoną przez Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł., egzemplarz decyzji z dnia [...]r., przeznaczony dla skarżącego, został pozostawiony w aktach sprawy. Powyższe wynikało z braku jakiegokolwiek kontaktu ze skarżącym oraz braku aktualnego adresu do korespondencji, gdyż pod wskazanym przez skarżącego adresem w Wielkiej Brytanii, tj. 4 [...], [...] 21 8[...], pozostaje on nieznany.

W związku z niewniesieniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Wnioskiem z dnia 5 września 2016 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. m.in. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...]r., wskazując jako podstawę prawną przepis art. 240 § 1 pkt 4 O.p. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że postępowanie wymiarowe było prowadzone wobec osoby nieznanej z miejsca pobytu, co wynikało z faktu, iż rozstał się z żoną i wyjechał z kraju.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. wznowił postępowanie.

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p. odmówił uchylenia w całości przedmiotowej decyzji. Organ pierwszej instancji ocenił, iż w związku ze wznowieniem postępowania, nie przedstawiono dowodów innych niż zgromadzone uprzednio w toku postępowania wymiarowego, które umożliwiłyby organowi określenie innej podstawy opodatkowania, aniżeli wynikająca z decyzji z dnia [...]r.

W konsekwencji powyższego, Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. stwierdził, że postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...]r. jest dotknięte wadą wymienioną w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., z uwagi na fakt, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, lecz w wyniku uchylenia decyzji mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołania.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., powołując się na zasadę trwałości decyzji administracyjnych podkreślił, że choć wznowienie postępowania daje prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, to przedmiotem postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p. i ewentualnie, czy w ich następstwie należy wydać decyzję o innej niż pierwotna treści.

Odnosząc się do treści art. 240 § 1 pkt 4 O.p., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zauważył, że do zaistnienia podstawy wznowienia dochodzi w przypadku jednoczesnego wystąpienia dwóch okoliczności: braku udziału strony w postępowaniu oraz braku zawinienia strony w niewzięciu udziału w postępowaniu.

Organ wskazał, że skarżący złożyli wspólne zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2012 (wg wzoru PIT-36).

Powołując się na treść art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i 92 § 3 i art. 133 § 3 O.p., organ podkreślił, że konsekwencją tych regulacji jest obowiązek prowadzenia przez organ podatkowy jednego postępowania podatkowego, wydania jednej decyzji wobec obojga małżonków oraz zaniechanie stosowania przepisów procesowych związanych z wielością stron. Wspólnie opodatkowani małżonkowie nie mają odrębnych uprawnień procesowych, a działania każdego z nich w postępowaniu podatkowym są działaniami strony. Tym samym czynności podejmowane przez jednego z małżonków odnoszą skutek wobec drugiego, a działania organu podatkowego podjęte w stosunku do jednego z małżonków wpływają na sytuację prawną drugiego. W toku postępowania podatkowego małżonkowie stanowiąc jedną stronę postępowania są traktowani jak jeden podmiot, co skutkuje w szczególności wydaniem jednej decyzji podatkowej (i innych rozstrzygnięć w sprawie) na imię obojga małżonków.

W ocenie organu późniejsze zmiany faktyczne czy prawne sytuacji małżonków, zaistniałe po powstaniu zobowiązania podatkowego i upływu ostatniego dnia terminu, w którym wniosek taki można złożyć, nie mają żadnego znaczenia dla ich bytu jako jednej strony postępowania podatkowego w przedmiocie tego zobowiązania (nadpłaty).

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że niemożność doręczenia korespondencji wynikała z faktu podania przez skarżącego błędnych danych adresowych i nawet dodatkowe czynności podjęte przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w celu ustalenia prawidłowego adresu zagranicznego, nie przyniosły ostatecznie oczekiwanego rezultatu, tj. nie umożliwiły skutecznego doręczania korespondencji pod adresem, pod którym skarżący miał przebywać.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł., zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje na wystąpienie w ramach postępowania kontrolnego nieprawidłowości w zakresie prowadzenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. korespondencji z udziałem skarżącej, a następnie z udziałem jej pełnomocnika. Powyższe dotyczy w szczególności postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego, protokołu badania dokumentów i ksiąg podatkowych oraz postanowienia o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca miała wiedzę o prowadzonym postępowaniu kontrolnym w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok. Wprawdzie od pewnego momentu pełnomocnik zaprzestał odbierać adresowaną do niego korespondencję związaną z postępowaniem, nie można jednak czynić zarzutu o braku udziału strony w postępowaniu. W przypadku ustanowienia pełnomocnika, wszelkie jego działania, w tym również ewentualne niedopatrzenia i zaniechania, w pełni odnoszą negatywne skutki wobec samej strony.

Mając na uwadze powyższe uznano, że skarżąca miała (a w konsekwencji mieli skarżący) jako strona zapewniony udział w postępowaniu kontrolnym, bezzasadne jest dokonywanie oceny w zakresie ewentualnego braku zawinienia strony w niewzięciu udziału w postępowaniu. Nie sposób bowiem oceniać kwestię winy w kontekście nieuczestniczenia w postępowaniu, skoro z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że będąc wspólnie jednolitą stroną postępowania, nie byli w toku sprawy pomijani przez organ podatkowy i mieli zapewnione uczestnictwo w postępowaniu.

W ocenie organu odwoławczego na powyższą ocenę nie ma wpływu fakt, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nie miał możliwości skutecznego doręczania korespondencji adresowanej do skarżącego. Wysyłanie pism związanych ze sprawą na odrębne adresy skarżących (z uwzględnieniem udzielonego przez skarżącą pełnomocnictwa) należy odczytywać jako próbę transparentnego prowadzenia postępowania kontrolnego, w taki sposób, aby wszystkie osoby których dotyczy prowadzone postępowanie, uzyskiwały na bieżąco informację o ewentualnych ustaleniach poczynionych przez organ. Jednocześnie ponownie podkreślono, że organ podatkowy - chcąc doręczać korespondencję również skarżącemu - podejmował wielokrotne próby kontaktu z nim.

W świetle powyższego organ uznał, że w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., a więc, iż strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku pełnomocnicy M. D. – K. i J. K. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W pierwszej z nich zarzucono naruszenie:

1. art. 245 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p., poprzez:

a) błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do uchylenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe;

b) błędne uznanie, że organ nie uniemożliwił stronie czynnego udziału w postępowaniu, mimo braku reakcji organu na wniosek podatnika w przedmiocie zmiany terminu przesłuchania z uwagi na trzydziestodniową niedyspozycję zdrowotną, potwierdzoną zwolnieniem wystawionym przez lekarza specjalistę;

c) błędne uznanie, że organ zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu, mimo braku reakcji organu na wniosek podatnika o przesłuchanie N. S., w jego obecności, umożliwiając mu zadawanie pytań, celem wyjaśnienia: z jakiego tytułu świadek przelewała pieniądze na konto podatnika; z tytułu jakiego przedmiotu; w jakiej ilości.

W ocenie strony powyższe ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a nie zostało wyjaśnione w postępowaniu prowadzonym przed wznowieniem sprawy.

d) błędne uznanie prawidłowego umocowania pełnomocnika J. O. do reprezentowania w sprawie, mimo wiedzy o uchylaniu się przez niego od podejmowania korespondencji dotyczącej sprawy;

2. art. 188 O.p., poprzez nieuwzględnienie żądań podatnika dotyczących przeprowadzenia dowodów z zeznań świadka J. O..

Podkreślono, że J. O. był pełnomocnikiem podatnika, ale nie przekazał korespondencji podatnikowi, a także nie podjął działań w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji ostatecznej bez wiedzy i udziału podatnika.

3. art. 150 O.p., poprzez uznanie, iż korespondencja – decyzji została skutecznie doręczona stronie, podczas gdy

– organ kierował korespondencję na adres J. O., który nie odbierał listów poleconych, o czym organ podatkowy wiedział, a mimo to dalej kierował korespondencję na adres pełnomocnika - adresowaną do M. D. - K. i jej byłego męża J. K., który nigdy nie umocował J. O. do reprezentowania jego interesów przed organem podatkowym;

– organ przekazał M. D. - K. kserokopię decyzji, podczas gdy przepisy O.p., nie przewidują skuteczności doręczenia decyzji w formie kserokopii;

4. art. 133 § 3 O.p., poprzez traktowanie skarżącej i jej byłego męża jako jedną stronę postępowania, podczas gdy małżeństwo M. D. - K. i J. K. zostało rozwiązane wyrokiem rozwodowym;

5. art. 122 O.p., przez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań, celem rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w rezultacie dokonania wadliwych ustaleń faktycznych, ograniczając dalece inicjatywę dowodową podatnika, podjętą w celu ustalenia wszelkich okoliczności sprawy;

6. art. 187 § 1 w zw. z art. 210 § 1 pkt. 4 O.p., poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego, tj. konieczności przeprowadzenia wniosków dowodowych M. D. - K. m. in. o: przesłuchanie J. O., N. S. i J. K.;

7. art. 121 § 1 O.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

8. art. 191 O.p., poprzez przeprowadzenie dowolnej oceny zgromadzonych dowodów i błędne uznanie przez organ, że zebrał cały materiał dowodowy. Zdaniem skarżących materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jest niekompletny, gdyż organ bezzasadnie odstąpił od przesłuchania w charakterze świadków J. O., N. S. i J. K., których zeznania są istotne w sprawie.

Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy.

Skargę wniesioną przez pełnomocnika J. K. cechuje podobna argumentacja z odniesieniem w zasadzie do tych samych przepisów, mimo odmiennego układu skargi, z tym, że w pkt 1 pełnomocnik skarżącego zarzuca naruszenie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. oraz art. 245 § 1 pkt 3, a w dalszej części także dodatkowo naruszenie art. 120 i 192 O.p.

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie należy stwierdzić, że podobna argumentacja M. D. -K. jak w niniejszej sprawie, była już przedmiotem rozważań WSA w Łodzi zawartych w wyroku z dnia 20 marca 2018 r., I SA/Łd 742/17 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok. Wymienionym wyrokiem Sąd oddalił skargę M. D. – K..

Przesłanka wznowienia postępowania w niniejszej sprawie wynikała z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Należy zgodzić się z organem podatkowym, że w takiej sytuacji muszą wystąpić dwie okoliczności jednocześnie: brak udziału strony w postępowaniu oraz brak zawinienia strony (przyczynienia się) w niewzięciu udziału w tym postępowaniu.

Ponieważ kluczowym elementem podstawy wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. jest brak zawinienia strony, zatem aby móc osiągnąć zamierzony skutek, strona powinna powołać takie okoliczności i zdarzenia, które wskazują na to, że uniemożliwiły jej wzięcie udziału w postępowaniu podatkowym, mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu swoich spraw.

Trafnie też stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w prawomocnym wyroku z dnia 25 lipca 2017 r., II SA/Ol 497/17, LEX nr 2359707, że jeżeli podatnik nie poinformował właściwych organów podatkowych o zmianie miejsca zamieszkania, to nie może skutecznie podnosić, że nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu podatkowym.

W tym kontekście należy zauważyć, że – jak wyjaśnia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej – korespondencja w sprawie dotyczącej wymiaru podatku była kierowana na adres J. K., zgodnie z dyspozycją wynikającą z treści złożonego przez niego formularza ZAP-3. Natomiast niemożność doręczania korespondencji wynikała z faktu podania przez skarżącego błędnych danych adresowych. W celu ustalenia prawidłowego adresu zagranicznego skarżącego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. podejmował dodatkowe czynności (wskazane szczegółowo na s. 12-13 zaskarżonej decyzji), które jednak nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, tj. nie umożliwiły skutecznego doręczania korespondencji. Z tych względów organ kontroli skarbowej zaniechał dalszego zawiadamiania J. K. o kolejnych czynnościach w sprawie, a egzemplarz decyzji skierowanej do skarżącego pozostawił w aktach.

W odniesieniu do zarzutów dotyczących osoby J. K., należy też zwrócić uwagę na treść art. 133 § 3 O.p. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, o którym mowa w art. 92 § 3, jedną stroną postępowania są małżonkowie i każdy z nich jest uprawniony do działania w imieniu obojga.

W toku postępowania podatkowego małżonkowie są traktowani jak jeden podmiot (jedna strona postępowania). Skutkuje to w szczególności wydaniem jednej decyzji podatkowej (i innych rozstrzygnięć w sprawie) na imię obojga małżonków oraz kierowaniem adresowanej do nich wspólnie korespondencji, bez konieczności odrębnego doręczania tej samej przesyłki każdemu z małżonków. W takim przypadku wystarczające jest bowiem, aby pismo doręczono tylko jednemu z małżonków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r., II FSK 1418/11, LEX nr 1340055, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 października 2017 r., I SA/Wr 642/16, LEX nr 2431949).

Trafnie też przyjął organ, że konsekwencje wynikające z art. 133 § 3 O.p. mają zastosowanie również do małżonków wspólnie opodatkowanych, którzy po roku podatkowym rozwiedli się.

Należy zauważyć przy tym, że w odniesieniu do M. D. – K. organ prawidłowo zastosował art. 150 § 1 O.p., uznając decyzję wymiarową za doręczoną w trybie awizo na adres wskazany przez pełnomocnika.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (zwłaszcza, że ten ostatni przepis nie był podstawą wniosku o wznowienie postępowania), z tego powodu, że organ doręczał korespondencję na adres pełnomocnika J. O., mimo wiedzy o uchylaniu się przez niego od podejmowania korespondencji dotyczącej sprawy.

Po pierwsze, pismem z 8 marca 2016 r. organ zwrócił uwagę skarżącej na ową okoliczność. Po drugie, organ nie ma żadnych podstaw prawnych aby kwestionować adres wskazany przez pełnomocnika strony. To skarżąca dokonała wyboru swojego przedstawiciela procesowego i to ona ponosi odpowiedzialność za ewentualny błąd w wyborze. Brak jest zatem podstaw prawnych aby przerzucać na organ odpowiedzialność za uchybienia pełnomocnika strony. Z tych względów, wbrew stanowisku wywiedzionemu w skardze, należy zaakceptować stanowisko organu, że decyzja wymiarowa została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 § 1 O.p. ustanowionemu pełnomocnikowi skarżącej, w związku z czym wywołała określone skutki prawne.

W świetle powyższych rozważań, za niezasadny uznać też należało zarzut dotyczący odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Przesłuchanie jako świadka pełnomocnika skarżącej na okoliczność braku odbioru przez niego korespondencji jest bezprzedmiotowe, z uwagi na bezsporną okoliczność, że korespondencja nie była przez niego podejmowana pod wskazanym adresem. Z tych samych przyczyn analogicznie należy ocenić także wniosek o nadesłanie przez Pocztę Polską dokumentacji związanej z doręczeniem korespondencji pełnomocnikowi.

Nie ma też istotnego znaczenia akcentowany przez stronę skarżąca fakt, że poza pełnomocnikiem decyzja została przesłana przez organ samej skarżącej. O ile zgodnie z art. 145 § 1 O.p. przesłanie skarżącej decyzji nie znajdowało podstawy prawnej, o tyle nie rodziło żadnych negatywnych skutków prawnych. Jak wywodził organ miało ono wyłączenie charakter informacyjny i stanowiło przejaw respektowania zasady zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym.

Brak jest też podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących zaniechania dokładnego wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu w omawianym przypadku nie doszło do naruszenia zasad postępowania podatkowego, tj.: legalizmu (art. 120 O.p.), prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 O.p.), gdyż organ działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a materiał dowodowy został zebrany w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie podziela też zasadności zarzutów dotyczących naruszenia art. 123 § 1 oraz art. 188 O.p., przede wszystkim dlatego, że oddalenie wniosków dowodowych strony nie było naruszeniem przepisów postępowania, które w realiach omawianej sprawy mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Stanowisko organu nie narusza również zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 O.p., gdyż punkt widzenia przyjęty w rozpatrywanej sprawie został przekonująco uzasadniony w oparciu o zgromadzone dowody. Natomiast okoliczność, że strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 O.p.). Strona ma bowiem prawo do prezentowania swojego własnego stanowiska, zaś organ ma prawo go nie uwzględnić, jeżeli uzna, że nie ma ono odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych oraz ich wykładni.

Reasumując, w ocenie Sądu trafnie wywiódł organ odwoławczy, że w sprawie nie ziściła się przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., co czyni skargi niezasadnymi.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2017, poz. 1369) Sąd orzekł jak w sentencji.

E.B.