Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 69/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 8, ust. 1h
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia 8 listopada 2017 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm.), w skrócie ,,O.p.", stwierdził, że stanowisko "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. ( dalej jako ,,Wnioskodawczyni’’ lub ,,Skarżąca’’ ), przedstawione we wniosku z dnia 5 września 2017 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla usług wynajmu oraz usług montażu/demontażu rusztowań - jest nieprawidłowe.

2.Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

2.1. W dniu 12 września 2017 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia dla usług wynajmu oraz usług montażu/demontażu rusztowań.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. W ramach prowadzonej przez siebie działalności świadczy m. in. usługi w zakresie montowania i demontowania rusztowań na statkach, a także w zakresie ich wynajmu i dzierżawy (usługi objęte zakresem podklas 43.99.Z oraz 77.32.Z według PKD). Powyższe usługi polegają na tym, że Wnioskodawczyni dostarcza, montuje, wynajmuje oraz demontuje własne rusztowania w miejscu wskazanym przez kontrahenta. W przeważającej liczbie zleceń montowane rusztowania służą do wykonywania prac na statkach. Po zakończeniu prac na danym statku Wnioskodawczyni demontuje rusztowanie i odbiera je oraz przewozi do siedziby firmy lub na miejsce realizacji kolejnego zlecenia. Dodatkowo, Wnioskodawczyni zajmuje się również samym wynajmem (dzierżawą) własnych rusztowań, bez ich obsługi i z wyłączeniem świadczenia jakichkolwiek dodatkowych usług, polegających na transporcie, montażu oraz demontażu rusztowań. Świadcząc powyższe usługi, Wnioskodawczyni niejednokrotnie występuje w roli podwykonawcy usługobiorcy, wykonującego zlecenie na rzecz podmiotu trzeciego na podstawie zawartej pomiędzy nimi umowy.

Wnioskodawczyni wyjaśniła, że zwróciła się z wnioskiem do odpowiedniego organu statystycznego o udzielenie informacji w zakresie zaliczenia wykonywanych przez nią usług do odpowiedniego grupowania statystycznego. W odpowiedzi na wniosek Urząd Statystyczny w Łodzi w piśmie z dnia 3 sierpnia 2017 r. uznał, że usługi wykonywane przez Wnioskodawczynię mieszczą się w poniższych grupowaniach:

- PKWiU 77.32.10.0 "Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych oraz inżynierii lądowej i wodnej, bez obsługi" - w przypadku usług polegających na wynajmie rusztowań (bez usługi montażu i demontażu);

- PKWiU 43.99.20.0 "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań"- w przypadku usług polegających na wynajmie rusztowań wraz z montażem i demontażem na miejscu przeznaczenia.

Wnioskodawczyni dodała, że kopia pisma organu statystycznego stanowi załącznik do niniejszego wniosku.

W ocenie Wnioskodawczyni, zaliczenie przez organ statystyczny wykonywanych przez nią usług w postaci wynajmu rusztowań wraz z montażem i demontażem na statku zostało dokonane w sposób niewłaściwy, zaś usługi te mieszczą się w grupowaniu sklasyfikowanym pod symbolem PKWiU 30.11.9 jako "Usługi związane z przebudową i odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających"; "Usługi podwykonawców związane z produkcją statków i konstrukcji pływających".

Przy zaliczeniu usług Wnioskodawczyni do danej podklasy Urząd Statystyczny pominął fakt, że usługi wykonywane przez nią w postaci wynajmu i prac na rusztowaniach (ich montażu demontażu oraz obsługi) dokonywane są na statkach, zaś ich montaż i demontaż związany jest z przebudową i odbudową statków.

Wnioskodawczyni podała, że ustawą z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016, poz. 2024) ustawodawca wprowadził zmiany w zakresie rozliczania podatku od towarów i usług w przypadku nabycia usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy, w tym dokonano zmiany art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz dodany został ust. 1h do art. 17 ustawy. W wyniku dokonanej nowelizacji ustawy Wnioskodawczyni, działając jako podwykonawca, w przypadku wykonywania przez siebie usług na rzecz usługobiorcy, o których mowa w załączniku nr 14 do ustawy, winna stosować mechanizm polegający na przesunięciu obowiązku rozliczenia podatku VAT na podatnika będącego usługobiorcą, na którego to rzecz świadczone są ww. usługi.

Ponadto podkreślono, że Wnioskodawczyni jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT oraz jest podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm., dalej: ,,ustawa o VAT’’), u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy, zaś usługobiorca jest również podatnikiem, o którym mowa w art. 15 ww. ustawy, zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT.

W związku z zaistniałym stanem faktycznym oraz nowelizacją przepisów prawa dokonaną przez ustawodawcę Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość co do prawidłowego sposobu przyjętego rozliczania usług w postaci:

1. jednoczesnego wynajmu, dostawy, montażu i demontażu rusztowań,

2. wynajmu rusztowań bez dokonywania jakichkolwiek dodatkowych usług w postaci ich montażu lub demontażu,

wykonywanych przez nią na rzecz usługobiorcy, w tym co do prawidłowości metody przyjętego rozliczenia usług określonych powyżej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

czy w tak opisanym stanie faktycznym usługi w postaci jednoczesnego wynajmu, montażu i demontażu rusztowań wraz z ich obsługą na statkach świadczone przez Wnioskodawczynię, będącego podwykonawcą na rzecz usługobiorcy, jak również usługi w postaci samego montażu lub demontażu rusztowań na statkach, winne być rozliczane przez nią na zasadach ogólnych i przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej stawki podatku VAT bez stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia stosownie do zapisów art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h ustawy o VAT?

Wnioskodawczyni podniosła, że z dniem 1 stycznia 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 2024). Jednym z założeń nowelizacji było dokonanie zmiany sposobu rozliczania podatku w przypadku świadczenia usług budowlanych.

Według znowelizowanego art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT, podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi wymienione w załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

a. usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy,

b. usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny. W myśl znowelizowanego art. 17 ust. 1h ustawy, w przypadku usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy przepis ust. 1 pkt 8 stosuje się, jeżeli usługodawca świadczy te usługi jako podwykonawca, stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy.

Zdaniem Wnioskodawczyni, rozliczenie usługi polegającej na wynajmie własnych rusztowań wraz z ich transportem, montażem, demontażem i obsługą na statkach, na podstawie umowy zawartej pomiędzy nią a usługobiorcą, nie podlega reżimowi określonemu w art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 1 h i 2 ustawy o VAT, albowiem w niniejszym stanie faktycznym nie zostały spełnione łącznie wszelkie warunki determinujące zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia, w szczególności usługa powyższa nie stanowi jednej z usług określonych w załączniku nr 14 do ustawy, w tym nie może ona zostać zaklasyfikowana jako usługa wymieniona w poz. 42 załącznika - symbol 43.99.20.0 "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań".

W ocenie Wnioskodawczyni, usługa w postaci wynajmu rusztowań połączonych z montażem, demontażem i ich obsługą na statkach podlega zaklasyfikowaniu jako usługi związane z przebudową odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających; usługi podwykonawców związane z produkcją statków i konstrukcji pływających, zatem powinna być zaklasyfikowana jako usługa grupowana pod symbolem PKWiU 30.11.9.

Wnioskodawczyni zaznaczyła, że bez znaczenia pozostaje fakt dokonania przez organ statystyczny wadliwego zaliczenia usług wynajmu rusztowań z obsługą na statkach wykonywanych przez nią do niewłaściwego grupowania statystycznego, albowiem zaliczenie powyższe nie jest wiążące dla organu podatkowego.

Podkreślono, że zgodnie z powszechnie przyjętą linią orzeczniczą sądów administracyjnych zakwalifikowanie określonej usługi do konkretnego grupowania PKWiU może być również przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej. To organy podatkowe, a nie organy statystyczne, mając na uwadze stan faktyczny podany we wniosku o wydanie interpretacji, powinny dokonać oceny, w jakim grupowaniu tej właśnie klasyfikacji mieści się usługa wykonywana przez Wnioskodawczynię. Tym samym, klasyfikacje statystyczne, pozostając elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania, podlegać winny ocenie i wykładni dokonywanej przez organy podatkowe w toku wydawania decyzji w przedmiocie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

Zdaniem Wnioskodawczyni, usługa powyższa nie może podlegać również zaklasyfikowaniu jako "Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych oraz inżynierii lądowej i wodnej, bez obsługi" - zgodnie z symbolem PKWiU 77.32.10.0, albowiem stosownie do treści załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług pod klasyfikacją PKWiU 77.32.10.0 wymieniono: wynajem i dzierżawę urządzeń budowlanych oraz inżynierii lądowej i wodnej, bez obsługi. Skoro usługi wykonywane przez Wnioskodawczynię w tym zakresie obejmują obsługę wynajmowanych rusztowań, a więc ich montaż i demontaż oraz transport, to nie mogą być one uznane za usługi, o których mowa we wskazanej powyżej klasyfikacji PKWiU.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wnioskodawczyni stwierdziła, że powinna dokonać rozliczenia opisanych powyżej usług według zasad ogólnych i bez zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia, gdyż usługa ta nie mieści się w katalogu usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy. Tym samym, rozliczając powyższą usługę, Wnioskodawczyni powinna wystawić fakturę usługobiorcy z aktualnie obowiązującą stawką podatku VAT. Podobnie w przypadku, w którym Wnioskodawczyni świadczy na rzecz usługobiorcy usługę wynajmu rusztowań bez ich obsługi i świadczenia jakichkolwiek dodatkowych usług polegających na transporcie, montażu oraz demontażu rusztowań. Rozliczenia tej usługi Wnioskodawczyni powinna dokonać według zasad ogólnych i bez zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia, gdyż usługa ta również nie mieści się w katalogu usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy.

Tym samym, wykonując powyższą usługę Wnioskodawczyni, powinna zastosować zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT, aktualnie obowiązującą stawkę podatku VAT.

2.2. W świetle obowiązującego stanu prawnego Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe.

W motywach interpretacji indywidualnej z dnia 8 listopada 2017 r. na wstępie organ zauważył, że przy określaniu prawidłowej stawki podatku od towarów i usług dla danej czynności, której miejsce świadczenia lub dostawy znajduje się na terytorium kraju, istotne jest prawidłowe jej zaklasyfikowanie wg symbolu PKWiU. Tym samym, wydając przedmiotową interpretację, organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie sprawy, tj. na podanej przez Wnioskodawczynię klasyfikacji.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podał, że zgodnie z poz. 7.3 Zasad Metodycznych Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) - dalej: "PKWiU", zaliczanie danego produktu do odpowiedniego grupowania jest obowiązkiem producenta (względnie usługodawcy). Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi.

Organ interpretacyjny podkreślił, że nie jest uprawniony do przyporządkowywania formalnego towarów i usług do określonego grupowania klasyfikacyjnego. Kwestie dotyczące zaklasyfikowania towaru lub usługi do właściwego grupowania statystycznego nie mieszczą się w ramach określonych w art. 14b § 1 O.p.

W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wskazał, że w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów opisanego stanu faktycznego (w szczególności w przypadku błędnej klasyfikacji PKWiU wymienionych we wniosku czynności) lub zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Dalej, mając na uwadze przepisy ustawy o VAT, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podniósł, że co do zasady, każde świadczenie powinno być uznawane za odrębne i niezależne, natomiast jedno świadczenie z ekonomicznego punktu widzenia nie powinno być sztucznie dzielone, by nie zakłócić funkcjonowania systemu VAT. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej jego części uznaje się za zasadnicze, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do świadczenia zasadniczego. Ważne jest, czy świadczenia są ze sobą ściśle powiązane w taki sposób, że samodzielnie nie przynoszą wymaganej praktycznej korzyści z punktu widzenia przeciętnego konsumenta. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. W sytuacji, w której łącznie ma miejsce wykonanie różnych czynności, nie oznacza to, że świadczenia te nie powinny być zakwalifikowane jako jedno świadczenie złożone dla celów podatku od towarów i usług. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie jest wykluczone z tego powodu, że do poszczególnych elementów wykazane są odrębnie ceny.

Organ podkreślił, że powyższe znajduje wyraz w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w którym wskazuje się na konieczność traktowania, dla celów podatkowych, złożonego działania podatnika, jako jednolitej całości bez sztucznych podziałów. W orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), Trybunał rozstrzygnął, że przy świadczeniu usług obejmujących kilka części składowych należy stosować te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz środek do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej. Podobnie wypowiedział się Trybunał, wydając w dniu 27 września 2012 r. orzeczenie w trybie prejudycjalnym w sprawie C-392/11 Field Fisher Waterhouse.

Zdaniem organu, z powyższego wynika, że jeżeli podatnik wykonuje więcej niż jedno świadczenie na rzecz klienta i są one ze sobą powiązane tak, że z ekonomicznego punktu widzenia tworzą jedną całość, którą jedynie sztucznie można byłoby podzielić, to te elementy lub świadczenia - dla celów podatku od towarów i usług - stanowią jedną czynność. O świadczeniu złożonym zatem można mówić, jeśli istnieje funkcjonalny związek pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość.

Dalej organ interpretacyjny podniósł, że ustawa o VAT nie definiuje pojęcia podwykonawcy, a zatem dla prawidłowego rozumienia terminu "podwykonawca" wystarczające będzie posłużenie się powszechnym jego znaczeniem wynikającym z wykładni językowej. Zgodnie z definicją zawartą w internetowym wydaniu Słownika języka polskiego, "podwykonawca - to firma lub osoba wykonująca pracę na zlecenie głównego wykonawcy" (...). Przy dalszych "podzleceniach" przyjąć należy podejście, zgodnie z którym podwykonawca zlecający jest - w stosunku do swojego podwykonawcy - głównym wykonawcą swojego zakresu prac.

Następnie organ przywołał regulacje ustawy o VAT, które wprowadzają mechanizm, polegający na przeniesieniu obowiązku rozliczania podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego wykonana została ściśle określona usługa.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wyjaśnił, że mechanizm "odwrotnego obciążenia" podatkiem od towarów i usług stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 193 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, z późn. zm.) - dalej zwanej "Dyrektywą" - (zgodnie z którym osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczenia usług) i przenosi obowiązek rozliczenia VAT należnego ze sprzedającego na nabywcę. Podstawą dla zastosowania tego szczególnego środka jest art. 199-199a Dyrektywy. W art. 199 ust. 1 oraz art. 199a ust. 1 Dyrektywy zawarty został zamknięty katalog transakcji, w odniesieniu do których państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik podatku od towarów i usług -odbiorca towarów i usług będących przedmiotem tych transakcji, wśród których wymieniono dostawę zużytych materiałów, zużytych materiałów nienadających się do ponownego użycia w tym samym stanie, złomu, odpadów przemysłowych i nieprzemysłowych, odpadów przetwarzalnych, częściowo przetworzonych odpadów oraz dostawy pewnych towarów i świadczenia usług wymienionych w załączniku VI [art. 199 ust. 1 lit. d) Dyrektywy]. Do decyzji państw członkowskich Unii Europejskiej pozostawiono zarówno ewentualne zaimplementowanie tego mechanizmu na grunt krajowych regulacji, jak również kwestię, które spośród enumeratywnie wskazanych w dyrektywie towarów i usług zostaną nim objęte.

Organ interpretacyjny podał, że stawka podatku - na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT - wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

W myśl art. 146a pkt 1 ww. ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%.

Organ interpretacyjny podniósł, że przepisy z zakresu podatku od towarów i usług odwołują się w niektórych przypadkach do grupowań PKWiU. Przy czym prawidłowa identyfikacja towarów i usług w ramach klasyfikacji statystycznych stanowi niezbędny warunek do określenia wysokości opodatkowania lub podmiotu zobowiązanego do rozliczenia VAT w odniesieniu do towarów i usług, dla których przepisy VAT powołują klasyfikację statystyczną.

Od dnia 1 stycznia 2016 r. obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676). Jednakże zgodnie z § 3 pkt 1 do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2017 r. stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług.

Zdaniem organu interpretacyjnego, analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych regulacji prowadzi do stwierdzenia, że jak wynika z załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, Sekcja N "Usługi administrowania i usługi wspierające" pod klasyfikacją PKWiU 77.32.10.0. wymieniono "Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych oraz inżynierii lądowej i wodnej, bez obsługi".

Skoro wykonywane przez Wnioskodawczynię świadczenia, w sytuacji gdy występuje ona jako podwykonawca, obejmują obsługę wynajmowanych rusztowań, a więc ich montaż i demontaż oraz transport, nie mogą być uznane za usługi, o których mowa w ww. klasyfikacji PKWiU.

W konsekwencji usługi te wchodzące w zakres robót budowlanych związanych z montowaniem i demontażem rusztowań sklasyfikowane wg PKWiU 43.99.20.0., zgodnie z zapisem art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT, jako wymienione w poz. 42 załącznika nr 14 do ww. ustawy, powinny być - wbrew stanowisku Wnioskodawczyni - opodatkowane na zasadzie odwrotnego obciążenia. Jedynie w przypadku, gdy przedmiotem świadczenia będzie wyłącznie usługa sklasyfikowana pod symbolem PKWiU 77.32.10.0, a więc sam wynajem rusztowania bez jego obsługi, tj. bez montażu i demontażu jako nie wymieniona w załączniku nr 14 do ustawy o VAT, podlegać będzie opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym do świadczonej usługi- zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT - powinna znaleźć zastosowanie 23% stawka podatku, o ile miejscem jej świadczenia i opodatkowania jest terytorium Polski.

Według organu interpretacyjnego, bez znaczenia pozostaje fakt, że usługi polegające na wynajmowaniu rusztowań, ich montażu i demontażu oraz transporcie, Wnioskodawczyni, działając jako podwykonawca, wykonuje na statku. Jedynym kryterium przedmiotowym wynikającym z przepisów z zakresu podatku od towarów i usług zobowiązującym dany podmiot do zastosowania tzw. odwrotnego obciążenia jest bowiem ustalenie, że określone usługi (tu: sklasyfikowane jako 43.99.20.0) mieszczą się w załączniku nr 14 do ustawy.

W konsekwencji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej całościowo stanowisko Wnioskodawczyni uznał za nieprawidłowe.

3. Pismem z dnia 12 grudnia 2017 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 8 listopada 2017 r. Skarżąca zarzuciła:

1) niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 pkt 8 i art. 17 ust. 1h w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT i w zw. z poz. 42 Załącznika nr 14 do ustawy o VAT, polegającą na przyjęciu, że usługi w zakresie montowania i demontowania rusztowań na statkach morskich, a także ich wynajmu i dzierżawy, świadczone przez nią jako podwykonawca usługobiorcy wykonującego zlecenie na rzecz podmiotu trzeciego, podlegają mechanizmowi polegającemu na przeniesieniu obowiązku rozliczenia podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego wykonana został usługa (tzw. mechanizm "odwrotnego obciążenia"), podczas gdy prawidłowa ocena zastosowania tych przepisów winna prowadzić do wniosku, że opisane wyżej usługi winny podlegać opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. bez zastosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia;

2) niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 i art. 146a ustawy o VAT, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że w opisanym przez nią stanie faktycznym, tj. w odniesieniu do usług w zakresie montowania i demontowania rusztowań na statkach morskich, a także ich wynajmu i dzierżawy, świadczonych przez nią jako podwykonawca usługobiorcy wykonującego zlecenie na rzecz podmiotu trzeciego, zamiast tych przepisów (tj. przepisów określających ogólne zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług) zastosowanie mieć winny przepisy art. 17 ust. 1 pkt 8 i art. 17 ust. 1h w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT i w zw. z poz. 42 Załącznika nr 14 do ustawy o VAT, wprowadzające tzw. mechanizm "odwrotnego obciążenia".

3) z ostrożności, Skarżąca zaskarżonej interpretacji zarzuciła dopuszczenie się błędu wykładni przepisów prawa materialnego, tj. 17 ust. 1 pkt 8 i art. 17 ust. 1h w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT i w zw. z poz. 42 Załącznika nr 14 do ustawy o VAT, polegającego na przyjęciu, że przepisy te obejmują swym zakresem usługi w zakresie montowania i demontowania rusztowań na statkach morskich, a także ich wynajmu i dzierżawy, świadczone przez nią jako podwykonawca usługobiorcy wykonującego zlecenie na rzecz podmiotu trzeciego i w efekcie podlegają mechanizmowi polegającemu na przeniesieniu obowiązku rozliczenia podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego wykonana został usługa (tzw. mechanizm "odwrotnego obciążenia"), podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów winna prowadzić do wniosku, że opisane wyżej przepisy nie dotyczą wyżej opisanych usług.

Z uwagi na powyższe wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie od organu obowiązku zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że usługi w postaci wynajmu rusztowań połączonych z montażem, demontażem i ich obsługą na statkach morskich winny być sklasyfikowane jako usługi związane z przebudową, odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających; usługi podwykonawców związane z produkcją statków i konstrukcji pływających, tj. jako usługa grupowana pod symbolem PKWiU 30.11.9, wskutek czego na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 w zw. z 146a ustawy o VAT opodatkowanie tych usług winno odbywać się na zasadach ogólnych.

Zdaniem Skarżącej, organ wadliwie przyjął, że do opisanego przez nią stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy prawa materialnego, regulujące ogólne zasady opodatkowania usług podatkiem od towarów i usług, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 i art. 146a ustawy o VAT.

Z ostrożności Skarżąca podniosła, że organ dopuścił się błędu wykładni przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 8 i art. 17 ust. 1h w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy o VAT i w zw. z poz. 42 Załącznika nr 14 do ustawy o VAT, w ten sposób, że przyjął, że przepisy te obejmują swym zakresem usługi w zakresie montowania i demontowania rusztowań na statkach morskich, a także w zakresie ich wynajmu i dzierżawy świadczone przez nią jako podwykonawca usługobiorcy wykonującego zlecenie na rzecz podmiotu trzeciego i w efekcie podlegają mechanizmowi polegającemu na przeniesieniu obowiązku rozliczenia podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego wykonana został usługa (tzw. mechanizm "odwrotnego obciążenia"), podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów winna prowadzić do wniosku, że opisane wyżej przepisy nie dotyczą wyżej opisanych usług.

Według Skarżącej, usługi świadczone przez nią nie są robotami ogólnobudowlanymi ani specjalistycznymi w zakresie budownictwa i prac inżynierii lądowej i wodnej, takimi jak: "prace związane z budową nowych budynków, przebudową lub remontem istniejących budynków, włączając montaż budowli z elementów prefabrykowanych oraz konstrukcji o charakterze stałym lub tymczasowym".

W konsekwencji usługi te nie mogą być sklasyfikowane jako "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań", z kodem PKWiU 43.99.20.0., co w efekcie prowadzić musi do wniosku, że do usług tych nie mogą mieć zastosowania zasady opodatkowania podatkiem od towarów i usług przy użyciu mechanizmu "odwrotnego obciążenia".

W efekcie, w ocenie Skarżącej, usługi w postaci wynajmu rusztowań połączonych z montażem, demontażem i ich obsługą na statkach podlegać winny sklasyfikowaniu jako usługi związane z przebudową, odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających; usługi podwykonawców związane z produkcją statków i konstrukcji pływających, czyli jako usługi grupowane pod symbolem PKWiU 30.11.9 i w konsekwencji winny podlegać ogólnym zasadom opodatkowania usług podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 i art. 146a ustawy o VAT.

4. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

5.1. Skarga nie jest zasadna.

5.2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznanie sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje zatem wyłącznie we wskazanym w skardze zakresie.

W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

Mając na względzie powołane powyżej kryteria, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

5.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy usługi w postaci jednoczesnego wynajmu, montażu i demontażu rusztowań wraz z ich obsługą na statkach świadczone przez Skarżącą jako podwykonawca na rzecz usługobiorcy, jak również usługi w postaci samego montażu lub demontażu rusztowań na statkach, winne być rozliczane przez nią na zasadach ogólnych i przy zastosowaniu aktualnie obowiązującej stawki podatku VAT, bez stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia stosownie do zapisów art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 1h ustawy o VAT.

Zdaniem Wnioskodawczyni, rozliczenie usługi polegającej na wynajmie własnych rusztowań wraz z ich transportem, montażem, demontażem i obsługą na statkach, na podstawie umowy zawartej pomiędzy nią a usługobiorcą, nie podlega reżimowi określonemu w art. 17 ust. 1 pkt 8 oraz ust. 1h i 2 ustawy o VAT, albowiem w niniejszym stanie faktycznym nie zostały spełnione łącznie wszelkie warunki determinujące zastosowanie mechanizmu odwrotnego obciążenia, w szczególności usługa powyższa nie stanowi jednej z usług określonych w załączniku nr 14 do ustawy, w tym nie może ona zostać zaklasyfikowana jako usługa wymieniona w poz. 42 załącznika - symbol 43.99.20.0 "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań".

Natomiast w ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wykonywane przez Spółkę usługi wchodzące w zakres robót budowlanych związanych z montowaniem i demontażem rusztowań sklasyfikowane według PKWiU 43.99.20.0., jako wymienione w poz. 42 załącznika nr 14 do ustawy o VAT, powinny być zgodnie z zapisem art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy - opodatkowane na zasadzie odwrotnego obciążenia. Jedynie w przypadku, gdy przedmiotem świadczenia będzie wyłącznie usługa sklasyfikowana pod symbolem PKWiU 77.32.10.0, a więc sam wynajem rusztowania bez jego obsługi, tj. bez montażu i demontażu jako nie wymieniona w załączniku nr 14 do ustawy o VAT, podlegać będzie opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego.

Zgodnie z § 2 tego artykułu wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.

Składający wniosek o jej wydanie obowiązany jest do wyczerpującego, przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, o czym stanowi § 3 tego artykułu.

Istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy. Przedstawiony stan faktyczny powinien być precyzyjny, gdyż organy dokonujące interpretacji indywidualnych nie mają odpowiednich środków oraz stosownego umocowania w przepisach do samodzielnego badania rzeczywistego stanu faktycznego i dokonywania samoistnej oceny zawartych we wniosku informacji w aspekcie zapytania wnioskodawcy.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wskazała, że zwróciła się z wnioskiem do odpowiedniego organu statystycznego o udzielenie informacji w zakresie zaliczenia wykonywanych przez nią usług do odpowiedniego grupowania statystycznego. W odpowiedzi na wniosek strony Urząd Statystyczny w Łodzi w piśmie z dnia 3 sierpnia 2017 r. uznał, że usługi wykonywane przez Wnioskodawczynię mieszczą się w grupowaniach:

- PKWiU 77.32.10.0 "Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych oraz inżynierii lądowej i wodnej, bez obsługi" - w przypadku usług polegających na wynajmie rusztowań (bez usługi montażu i demontażu);

- PKWiU 43.99.20.0 "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań"- w przypadku usług polegających na wynajmie rusztowań wraz z montażem i demontażem na miejscu przeznaczenia.

Jednocześnie strona skarżąca we wniosku o wydanie interpretacji zaznaczyła, że w jej ocenie, zaliczenie przez organ statystyczny wykonywanych przez nią usług w postaci wynajmu rusztowań wraz z montażem i demontażem na statku zostało dokonane w sposób niewłaściwy, zaś usługi te mieszczą się w grupowaniu sklasyfikowanym pod symbolem PKWiU 30.11.9 jako "Usługi związane z przebudową i odbudową i wyposażaniem statków, platform i konstrukcji pływających"; "Usługi podwykonawców związane z produkcją statków i konstrukcji pływających".

W ocenie Sądu w tak przedstawionym we wniosku stanie faktycznym organ udzielający interpretacji indywidualnej zasadnie oparł się na klasyfikacji usług wykonywanych przez Skarżącą wskazanej przez właściwy organ statystyczny.

Stosownie bowiem do brzmienia art. 25 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1068 ze zm.) do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego należy opracowywanie standardowych klasyfikacji, nomenklatur i definicji podstawowych kategorii, ustalanie wzajemnych relacji między nimi oraz ich interpretacja. Wydawanie interpretacji dotyczących standardowych klasyfikacji jest zatem ustawowym obowiązkiem urzędów statystycznych ( art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej).

Ponadto zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 stycznia 2005r. w sprawie trybu udzielania informacji dotyczących standardów klasyfikacyjnych (Dz. Urz. GUS nr 1, poz. 11) przyjmuje się, że zainteresowany podmiot sam klasyfikuje prowadzoną działalność według zasad określonych w poszczególnych klasyfikacjach wprowadzonych rozporządzeniami Rady Ministrów. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania może zwrócić się o klasyfikację do Ośrodka Standartów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Łodzi, który udziela informacji (opinii) w zakresie stosowanych standardów klasyfikacyjnych, co też strona skarżąca uczyniła uzyskując od właściwego organu statystycznego stanowisko w zakresie klasyfikacji wykonywanych usług zgodnie ze wskazanymi grupowaniami.

W związku z powyższym w ocenie Sądu w przeprowadzonym postępowaniu w trybie dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego nie było rolą organu interpretacyjnego weryfikacja dokonanej przez właściwy organ statystyczny klasyfikacji grupowania usług wykonywanych przez spółkę.

W sytuacji gdyby organ dokonał analizy charakteru usługi i następnie weryfikacji grupowania tych usług dokonanych przez organ statystyczny pod kątem Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług zawartej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676 ze zm.), stanowiłoby to naruszenie art. 14b § 1 w zw. z art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn.. akt I FSK 1021/09 )

W rezultacie powyższego organ prawidłowo dokonał wykładni przepisów prawa podatkowego przyjmując zgodnie z przedstawioną opinią organu statystycznego, że wykonywane przez Skarżącą usługi, obejmujące obsługę wynajmowanych rusztowań na statkach, a więc montaż i demontaż oraz transport nie mogą być uznane za usługi mieszczące się w klasyfikacji PKWiU 77.32.10.0 - Wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych oraz inżynierii lądowej i wodnej, bez obsługi" natomiast mieszczą się w klasyfikacji PKWiU 43.99.20.0 - "Roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań".

Tym samym zarzuty strony zawarte w skardze, a opierające się na analizie wykonywanych usług pod kątem ich sklasyfikowania według PKWiU, w innym grupowaniu niż we wskazanej we wniosku opinii organu statystycznego nie zasługują na uwzględnienie, bowiem jak wskazano powyżej organ udzielający interpretacji nie był uprawniony do przyjęcia innej niż wskazanej przez organ statystyczny klasyfikacji usług Skarżącej.

5.4. Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r.), podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne nabywające usługi wymienione w załączniku nr 14 do ustawy, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki:

a) usługodawcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9,

b) usługobiorcą jest podatnik, o którym mowa w art. 15, zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.

Zgodnie z art. 17 ust. 1h w przypadku usług wymienionych w poz. 2-48 załącznika nr 14 do ustawy przepis ust. 1 pkt 8 stosuje się, jeżeli usługodawca świadczy te usługi jako podwykonawca.

W myśl art. 17 ust. 2 ustawy, w przypadkach wymienionych w ust. 1 pkt 4, 5, 7 i 8, usługodawca lub dokonujący dostawy towarów nie rozlicza podatku należnego.

Powołane powyżej regulacje ustawy o VAT wprowadzają mechanizm polegający na przeniesieniu obowiązku rozliczania podatku od towarów i usług na podatnika, na rzecz którego wykonana została ściśle określona usługa.

Mechanizm "odwrotnego obciążenia" podatkiem od towarów i usług stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 193 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) - dalej zwanej "Dyrektywą" - (zgodnie z którym osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik dokonujący dostawy towarów lub świadczenia usług) i przenosi obowiązek rozliczenia VAT należnego ze sprzedającego na nabywcę. Podstawą dla zastosowania tego szczególnego środka jest art. 199 Dyrektywy. W art. 199 ust. 1 Dyrektywy zawarty został zamknięty katalog transakcji, w odniesieniu do których państwa członkowskie mogą postanowić, że osobą zobowiązaną do zapłaty VAT jest podatnik podatku od towarów i usług – odbiorca towarów i usług będących przedmiotem tych transakcji, wśród których wymieniono dostawę prac budowlanych (art. 199 ust. 1 lit. a Dyrektywy). Do decyzji państw członkowskich Unii Europejskiej pozostawiono zarówno ewentualne zaimplementowanie tego mechanizmu na grunt krajowych regulacji, jak również kwestię, które spośród enumeratywnie wskazanych w dyrektywie towarów i usług zostaną nim objęte.

Mając powyższe rozważania na uwadze rozliczanie podatku na zasadzie mechanizmu odwróconego obciążenia ma zastosowanie, jeśli spełnione są następujące warunki: usługodawca i usługobiorca są podatnikami VAT czynnymi, usługodawca jest podwykonawcą usługobiorcy, czyli usługodawca nie jest generalnym wykonawcą usług i jego sprzedaż nie jest zwolniona na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o VAT, świadczenie dotyczy usług wymienionych w załączniku nr 14 do ustawy (poz. 2-48), objętych wskazanymi tam symbolami PKWiU.

W ocenie Sądu skoro świadczone przez Skarżącą jako podwykonawcę usługi polegające na wynajmie rusztowań, ich montażu i demontażu wraz z ich obsługą na statkach zostały sklasyfikowane pod symbolem PKWiU 43.99.20.0 ( roboty związane z montowaniem i demontowaniem rusztowań ), a które to wymienione zostały w poz. 42 załącznika nr 14 do ustawy, to w sytuacji spełnienia pozostałych warunków określonych w art. 17 ust. 1 pkt 8 ustawy o VAT organ udzielający interpretacji prawidłowo przyjął, że do tego rodzaju usług znajdzie zastosowanie opodatkowanie z zastosowaniem mechanizmu odwróconego obciążenia.

Jedynie w przypadku, gdy przedmiotem świadczenia będzie wyłącznie usługa sklasyfikowana pod symbolem PKWiU 77.32.10.0, a więc sam wynajem rusztowania bez jego obsługi, tj. bez montażu i demontażu jako usługa nie wymieniona w załączniku nr 14 do ustawy o VAT, podlegać będzie opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

W związku z powyższym niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów prawa materialnego art. 17 ust. 1 pkt 8 i ust. 17h w związku art. 17 ust. 2 ustawy o VAT.

5.5. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego z uwagi na niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię wskazanych w skardze przepisów prawa.

5.6. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.