Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1977/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Paweł Groński (spr.), sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2015 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: "kpa"), po rozpatrzeniu odwołania E. S.A, ul. [...], [...] Z. (dalej: również jako "Spółka" lub "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł., za gospodarowanie odpadami niezgodnie z decyzją [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 nr [...] zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] września 2012 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w P. w okresie od [...] maja 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. przeprowadził kontrolę E. S.A. ul. [...], [...] Z., która prowadziła zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w oparciu o decyzję [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] zmienioną decyzją tego samego organu z dnia [...] września 2012 r. znak: [...]. Decyzja była wydana na czas określony od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. Ponadto Spółka posiadała decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] zezwalającą na unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych z uwzględnieniem transportu oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] zezwalającą na unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych metodą Dl6.

W toku kontroli stwierdzono, że odpady o kodzie 18 01 03*, które zbierane są przy ul. [...] w Z. poddawane są unieszkodliwieniu metodą Dl6, co jest niezgodne z decyzją [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 nr [...] zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] września 2012 r. znak: [...]. W punkcie [...] ww. decyzji zobowiązano Spółkę do postępowania z zakaźnymi odpadami medycznymi zgodnie z zasadami określonymi w art. 9 ust. 3, 3a, 4 i 5 oraz 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zgodnie z powołanym art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5% w tych odpadach. Autoklawowanie odpadów prowadzi natomiast do usunięcia właściwości zakaźnych z odpadów, nie powoduje jednak obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5%. W ocenie organu Spółka prowadziła zatem unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych o kodzie 18 01 03* z naruszeniem warunków ww. decyzji [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...].

Ustalenia z kontroli zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...] podpisanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i Spółkę w dniu [...] czerwca 2013 r. Kontrolowany w protokole kontroli wyjaśnił, że działania związane z gospodarką odpadami prowadzone były zgodne z posiadanymi decyzjami i nie stanowiły zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi.

W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a następnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] wymierzył E. S.A. ul. [...], [...] Z., administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł.

W odwołaniu od ww. decyzji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania podnosząc, że decyzja została wydana w oparciu o nieobowiązującą podstawę prawną, bowiem dotyczy naruszenia art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.), który w dniu wydawania decyzji był uchylony ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.).

W ocenie Spółki zarówno decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] zezwalająca na unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych z uwzględnieniem transportu jak i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] były obowiązujące, zatem postępowanie Spółki w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych było zgodne z prawem. Spółka podniosła również, że założenie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, że zezwolenia te wygasły jest błędne, co sprawia, że postępowanie było bezprzedmiotowe.

Ponadto Spółka zarzuciła, że przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145) wprowadzające zakaz unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych metodą inną niż taką, która prowadzi do ograniczenia zawartości węgła organicznego do 5% jest sprzeczna z Konstytucją RP. W ocenie Spółki wprowadzenie tego zakazu, nie uwzględniało słusznego interesu publicznego, którym ustawodawca powinien się kierować przy konstruowaniu powyższych przepisów. Dodatkowo zwróciła uwagę, że sprzeczność z art. 22 Ustawy Zasadniczej dotyczy również art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach.

Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia przepisów prawa europejskiego dotyczącego notyfikacji projektów aktów prawnych, wskazując, że przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 175, poz. 1458), a także ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 145) nie były notyfikowane, pomimo iż są przepisami technicznymi. W ocenie Spółki brak notyfikacji tych przepisów powoduje, iż są one nieskuteczne w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał powołaną na wstępie decyzję.

W uzasadnieniu powtórzył, że zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych wymaga uzyskania zezwolenia w trybie art. 13a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach. Decyzję taką w niniejszej sprawie wydał w dniu [...] czerwca 2012 r. [...] Województwa [...], która to decyzja została następnie zmieniona decyzją tego organu w dniu [...] września 2012 r. W pkt. 4 ww. zezwolenia, Spółka została zobowiązana do postępowania z zakaźnymi odpadami medycznymi zgodnie z zasadami określonymi w art. 9 ust. 3, 3a, 4 i 5 oraz art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Tymczasem

Spółka odbierała odpady o kodzie 18 01 03*, a następnie poddawała je unieszkodliwieniu metodą D16. Dlatego w ocenie organu unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych przez ich autoklawowanie, a następnie przetworzenie na paliwo alternatywne stanowi naruszenie warunków powyższej decyzji. Organ powołał się na treść art. 194 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz art. 232 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy zwracając uwagę, że zezwolenia na zbieranie odpadów wydane na podstawie przepisów uchylonej ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach zachowują ważność na czas, na jaki zostały wydane, nie dłużej jednak niż przez dwa lata od dnia wejścia wżycie nowej ustawy.

Odnosząc się do zarzutu, iż decyzja została wydana w oparciu o nieobowiązującą podstawę prawną, organ stwierdził, że istotnie art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.), został uchylony w dniu 23 stycznia 2013 r. poprzez wejście w życie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 z późn. zm.). Niemniej jednak, podstawą wymierzenia kary jest art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zatem uchylenie art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, dotyczących obowiązywania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] zezwalającej na unieszkodliwianie odpadów niebezpiecznych z uwzględnieniem transportu jak i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] organ wyjaśnił, że decyzje te zostały wydane przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251). Tymczasem na mocy art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251) został wprowadzony zakaz unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych w sposób inny niż spalanie w spalarniach. Przepis ten wszedł w życie z dniem 5 marca 2007 r. Dodatkowo w dniu 11 marca 2010 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych innych ustaw, na mocy których został wprowadzony zakaz unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych metodą inną niż taką która prowadzi do ograniczenia zawartości węgla organicznego do 5%. Posiadacz odpadów, był obowiązany dostosować warunki techniczne prowadzenia działalności do przepisów ustawy oraz uzyskać niezbędne decyzje w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Organ powołał się w tym zakresie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt: II OSK 2626/12.

W ocenie organu nie ma również wpływu na rozstrzygnięcie zarzut, dotyczący sprzeczności przepisów prawa z Konstytucją RP, ponieważ badanie zgodności przepisów z Konstytucją RP nie należy do kompetencji organów Inspekcji Ochrony Środowiska.

Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku notyfikacji przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 175, poz. 1458), organ stwierdził że organy Inspekcji Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 7 Konstytucji RP działają na podstawie i w granicach prawa, czyli w tym przypadku w trybie obowiązujących przepisów ustawy o odpadach. Ponadto art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, w trybie którego została wydana decyzja przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, został objęty procedurą notyfikacji.

Organ wskazał także, że jedyną metodą unieszkodliwiania odpadów, która może doprowadzić do obniżenia zawartości węgla organicznego poniżej 5% jest poddanie ich spalaniu. Procesy autoklawowania nie powodują zmiany składu chemicznego odpadów medycznych i weterynaryjnych, natomiast przyczyniają się jedynie do pozbawienia ich właściwości zakaźnych.

Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 5 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP organ wyjaśnił, że Główny Inspektor Ochrony Środowiska podejmuje działania w trosce o stan środowiska, a także zdrowie i życie ludzi, a podstawowym zadaniem jest kontrola przestrzegania przez podmioty korzystające ze środowiska przepisów ochrony środowiska oraz warunków określonych w posiadanych decyzjach administracyjnych.

Powyższa decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. S.A., która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach przez:

a) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż podstawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej może być naruszenie nieobowiązującego przepisu art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw,

b) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż ten represyjny przepis nie przewiduje żadnych odstępstw od wymierzania kary pieniężnej, podczas gdy nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego i zasadą praworządności z art. 7 kpa jest karanie za bezpieczne unieszkodliwianie odpadów, a także automatyczne regulowanie sytuacji prawnej strony, w szczególności na podstawie nieobowiązującego, nienotyfikowanego Komisji Europejskiej, sprzecznego z art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, sprzecznego z Dyrektywą 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy oraz sprzecznego z art. 2, art. 7, art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przepisu art. 42 ust. 1a UO 2001,

2) art. 194 ust. 1 pkt 4) ustawy przez:

a) zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej za naruszenie decyzji [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (znak [...]) zezwalającej na zbieranie odpadów poprzez unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych przez ich autoklawowanie, podczas gdy skarżący posiadał odrębne obowiązujące decyzje Wojewody [...] [...] i [...] zezwalające na unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych metodą autoklawowania,

b) zastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej w sytuacji, w której gospodarowanie odpadami niezgodnie z zezwoleniem - decyzją [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. (znak [...]) polegało zdaniem Organu na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów sprzecznie z przepisem art. 42 ust. 1a, który to przepis:

- nie obowiązywał w okresie kontroli działalności strony i wydawania zaskarżanej niniejszą skargą decyzji,

- jest sprzeczny z art. 42 ust. 3 pkt 3) i ust. 4 pkt 2) ustawy w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 23 grudnia 2002 r. w sprawie dopuszczalnych sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych, które dopuszczają autoklawowanie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych, które winny podlegać prowspólnotowej wykładni (z uwzględnieniem "Dyrektywy odpadowej"), a racjonalny ustawodawca przedłużył na mocy ustawy z dnia 15 stycznia 2015 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw okres obowiązywania przedmiotowego ww. rozporządzenia Ministra Środowiska,

- nie był notyfikowany Komisji Europejskiej wbrew obowiązkowi nałożonemu dyrektywą 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337) wdrożoną do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597),

- jest sprzeczny z art. 34 Traktatu ustanawiającym swobodny przepływ towarów w Unii Europejskiej albowiem wyłącza handel urządzeniami do unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych metodą autoklawowania,

- jest sprzeczny z "Dyrektywą odpadową" albowiem nie upoważnia ona państw członkowskich do ustanawiania monopolu jednego procesu lub jednej metody unieszkodliwiania odpadów, w tym zakaźnych odpadów medycznych lub weterynaryjnych.

3) art. 199 ustawy przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu uwzględnienia przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej rodzaju (rzekomego) naruszenia, jego wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okresu trwania naruszenia i rozmiarów prowadzonej działalności oraz wzięcia pod uwagę skutków tych (rzekomych) naruszeń i wielkości zagrożenia,

4) art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj. naruszenie zasady państwa prawnego i zasady praworządności poprzez nałożenie administracyjnej kary pieniężnej za (rzekome) naruszenie nieobowiązującego, nienotyfikowanego Komisji Europejskiej, sprzecznego z art. 34 Traktatu i sprzecznego z "Dyrektywą odpadową" przepisu przez stronę posiadającą decyzje zezwalające na działanie (autoklawowanie) stanowiące zdaniem organu naruszenie innej decyzji,

5) art. 20 i 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez bezzasadne wyłączenie działalności gospodarczej polegającej na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów medycznych metodą autoklawowania, choć metoda ta jest bezpieczna dla życia i zdrowia, a także korzystna dla środowiska, a ponadto przyczynia się do zwiększenia konkurencji na rynku unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych.

Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 7 kpa przez zaniechanie ustalenia skutków unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych o kodzie 18 01 03 metodą autoklawowania oraz wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko, choć okoliczności te mają zasadnicze znaczenie z punktu widzenia możliwości nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i jej wymiaru,

2) art. 77 § 1 kpa przez zaniechanie zebrania materiału dowodowego świadczącego o skutkach unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych o kodzie 18 01 03* metodą autoklawowania oraz jego wpływie na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko,

3) art. 77 § 4 kpa przez bezpodstawne uznanie, że powszechnie znanym jest fakt, że jedyną metodą unieszkodliwiania odpadów, która może doprowadzić do obniżenia zawartości węgla organicznego poniżej 5% jest poddanie ich spalaniu, podczas gdy ustawodawca zmienił w 2010 roku brzmienie art. 42 ust. 1a i nadał mu brzmienie "Zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5 % w tych odpadach" wobec wcześniejszego brzmienia "Zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w inny sposób niż spalanie w spalarniach odpadów",

4) art. 81 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez poczynienie istotnych ustaleń faktycznych dotyczących unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych na podstawie opinii dr inż. G. W., co do której strona nie mogła się wypowiedzieć albowiem nie znajduje się ona w aktach sprawy,

5) art. 136 kpa przez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, w szczególności co do skutków unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych metodą autoklawowania oraz wpływu na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko,

6) art. 80 kpa przez dowolną ocenę protokołu kontroli nr [...], w następstwie której wymierzono stronie karę pieniężną i błąd w ustaleniach faktycznych jakoby strona nie wniosła zastrzeżeń do przedmiotowego protokołu, choć na jego stronie 23 zastrzeżenia zostały wyraźnie wniesione,

7) błąd w ustaleniach faktycznych jakoby organ I instancji wymierzył karę administracyjną "kierując się zagrożeniem, jakie niesie ze sobą niewłaściwe zagospodarowanie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych" podczas gdy wymierzając przedmiotową karę organ I instancji stwierdził "nieokreślony wpływ na życie ludzi oraz środowisko",

8) błąd w ustaleniach faktycznych jakoby prowadzenie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w sposób inny niż spalanie w spalarniach było niezgodne z prawem z uwagi na art. 1 pkt 80 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw począwszy od 13 października 2005 r. podczas gdy ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw zmieniła zapis art. 42 ust. 1a,

9) art. 138 §1 pkt 1) kpa przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji

Wobec przedstawionych powyżej zarzutów Spółka wniosła na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 ppsa o uchylenie w całości również decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Ponadto Spółka wniosła o:

1. Zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującym pytaniem prejudycjalnym:

"Czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 9834/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w len sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji Europejskiej zgodnie z art, 8 ust, 1 wymienionej dyrektywy, należy taki przepis ustawowy z którego treści wynika, że: Zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5 % w tych odpadach. Zakazuje się unieszkodliwiania tych odpadów przez współspalanie",

2. zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym:

-zgodności art. 42 ust. 1a ustawy, zgodnie z którym "Zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5 % w tych odpadach. Zakazuje się unieszkodliwiania tych odpadów przez ich współspalanie" z art. 20 i 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albowiem w ocenie skarżącego bezzasadnie ogranicza on wolność działalności gospodarczej bezzasadnie ograniczając liczbę metod unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych,

- zgodności art. 42 ust. 1a ustawy z art. 5 w zw. z art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nakazującego Rzeczypospolitej Polskiej zapewnienie ochrony środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju i bezpieczeństwa ekologicznego albowiem w ocenie strony ograniczenie liczby metod unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych, uprzywilejowujące metodę spalania odpadów jest niekorzystne dla środowiska z uwagi na emisje do powietrza powodowane przez spalarnie i hamuje rozwój technologii przyjaznych środowisku,

- zgodności art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym "posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie ustawy prowadził działalność w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów, jest obowiązany dostosować warunki techniczne prowadzenia działalności do przepisów ustawy" oraz uzyskać niezbędne decyzje w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albowiem w ocenie skarżącego narusza on zasadę ochrony praw słusznie nabytych, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego,

- zgodności art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw, zgodnie z którym "Zezwolenia, pozwolenia lub decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi w zakresie dotyczącym unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów zachowują moc na czas, na jaki zostały wydane. jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy" z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej albowiem w ocenie skarżącego narusza on zasadę ochrony praw słusznie nabytych, wynikającą z zasady demokratycznego państwa prawnego.

W obszernym uzasadnieniu skargi Spółka powtórzyła ww. zarzuty przedstawiając argumenty podnoszone również w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł., za gospodarowanie odpadami niezgodnie z decyzją [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 nr [...].O zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] września 2012 r. znak: [...]. Podstawą materialnoprawną ww. decyzji był art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. odpadach. Zgodnie z tym przepisem administracyjną karę pieniężną wymierza się za zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia lub gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem na zbieranie odpadów, zezwoleniem na przetwarzanie odpadów lub zezwoleniem na zbieranie i przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 41.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie, okoliczności faktyczne nie budzą wątpliwości i strona skarżąca ich nie kwestionuje. Z akt postępowania wynika jednoznacznie, że [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w P. w okresie od [...] maja 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. przeprowadził kontrolę E. S.A. ul. [...], [...] Z., która prowadziła zbieranie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych w oparciu o decyzję [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] zmienioną decyzją tego samego organu z dnia [...] września 2012 r. znak: [...]. W toku tej kontroli stwierdzono, że odpady o kodzie 18 01 03*, które zbierane są przy ul. [...] w Z. poddawane są unieszkodliwieniu metodą Dl6, a zatem poprzez tzw. autoklawowanie. Ustalenia z kontroli zostały odnotowane w protokole kontroli nr [...] podpisanym przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i kontrolowaną Spółkę w dniu [...] czerwca 2013 r.

Organy stwierdziły zatem, że Spółka prowadzi działalność polegającą na unieszkodliwianiu zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych poprzez ich autoklawowanie, co jest niezgodne z decyzją [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 nr [...] zmienioną decyzją tego organu z dnia [...] września 2012 r. znak: [...]. Z treści tej decyzji wynika jednoznacznie, że Spółka zobowiązana była do postępowania z zakaźnymi odpadami medycznymi zgodnie z zasadami określonymi w art. 9 ust. 3, 3a, 4 i 5 oraz 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Zgodnie z powołanym art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach zakazuje się unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż te, które prowadzą do obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5% w tych odpadach. Jak słusznie podniósł organ autoklawowanie odpadów prowadzi natomiast do usunięcia właściwości zakaźnych z odpadów, nie powoduje jednak obniżenia zawartości ogólnego węgla organicznego do 5%. W rezultacie Spółka prowadziła unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych o kodzie 18 01 03* z naruszeniem warunków ww. decyzji [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] co wyczerpuje materialnoprawną przesłankę do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach.

Odnosząc się do zarzutu powołania jako podstawy wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej nieobowiązującego przepisu art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 o odpadach należy zgodzić się z organem, że – jak już Sąd zauważył na wstępie - podstawą wymierzenia kary jest art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zatem uchylenie z dniem 23 stycznia 2013 r. art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Istotne natomiast jest wykonywanie działalności przez Spółkę w sposób sprzeczny z warunkami określonymi w decyzji Województwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w okresie jej pozostawania w obrocie prawnym. Tego bowiem dotyczyło postępowanie kontrolne, które wykazało ponad wszelką wątpliwość posługiwanie się przez skarżącą metodą inną, niż określoną w zezwoleniu. Jak stanowi art. 232 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zezwolenia na zbieranie odpadów, wydane na mocy uchylonej ustawy, stają się zezwoleniami na zbieranie odpadów w rozumieniu art. 41 nowej ustawy i pozostają w mocy do czasu obowiązywania, lecz nie dłużej niż przez 2 lata od dnia wejścia w życie ustawy (czyli do dnia 23 stycznia 2015 r.). Nie ulega zatem najmniejszej wątpliwości, że Spółka zobowiązana była do przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu [...] Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia wygaśnięcia tej decyzji tj. do dnia [...] czerwca 2013 r. Ustalenia kontrolne dotyczące działalności prowadzonej przez Spółkę, dokonane przez pracowników [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatura w P., dotyczą okresu od [...] maja 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. i wykazują jednoznacznie unieszkodliwianie odpadów metodą sprzeczną z warunkami określonymi w wydanym pozwoleniu.

Odnosząc się do zarzutu błędnej wykładni powołanego przepisu art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach polegającą na przyjęciu, iż ten represyjny przepis nie przewiduje żadnych odstępstw od wymierzania kary pieniężnej, należy podkreślić, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W konsekwencji również organy Inspekcji Ochrony Środowiska, nie tylko nie mogły dokonać odstąpienia od wymierzenia kary ale były – po dokonaniu niezbędnych ustaleń – zobligowane do wydania odpowiedniego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zaznaczenia wymaga, że przepis art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach ma charakter obligatoryjny i w istocie nie przewiduje żadnych odstępstw od kary. Ze względu na brzmienie art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach oraz brak przesłanki w postaci nowelizacji przepisów na korzystniejsze dla strony brak było zatem podstaw, by odstąpić od wymierzenia kary.

Odnosząc się do argumentu dysponowania przez Spółkę odrębnych obowiązujących decyzji Wojewody [...] [...] i [...] zezwalających na unieszkodliwianie zakaźnych odpadów medycznych metodą autoklawowania, należy podkreślić, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 28, poz. 145) posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie ustawy prowadził działalność w zakresie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów, jest obowiązany dostosować warunki techniczne prowadzenia działalności do przepisów ustawy oraz uzyskać niezbędne decyzje w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Natomiast art. 10 ust. 2 tego aktu stanowi, że zezwolenia, pozwolenia lub decyzje zatwierdzające program gospodarki odpadami niebezpiecznymi w zakresie dotyczącym unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych innymi metodami niż termiczne przekształcanie odpadów zachowują moc na czas, na jaki zostały wydane, jednak nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, tj. 12 miesięcy od dnia 12 marca 2010 r., czyli do dnia 12 marca 2011 r. Zarówno decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] jak i decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. znak: [...] zostały wydane przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251), podczas gdy zakaz unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych lub zakaźnych odpadów weterynaryjnych w sposób inny niż spalanie w spalarniach został wprowadzony na mocy art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżąca zobowiązana była dostosować prowadzoną działalność do obowiązujących przepisów i uzyskać niezbędne decyzje w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ww. ustawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela wykładnię dokonaną w tym zakresie przez Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt: II OSK 2626/12.

Odnosząc się do sformułowanego przez Spółkę zarzutu braku notyfikacji art. 42 ust. 1a ustawy o odpadach z 2001 r. Komisji Europejskiej wbrew obowiązkowi nałożonemu dyrektywą 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, str. 37, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337) należy podnieść na wstępie, że powołana dyrektywa służyć ma, jak wynika z jej preambuły, wspieraniu swobodnego przepływu produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Zakaz wprowadzania ograniczeń ilościowych dotyczących przepływu towarów bądź środków o skutkach równoważnych jest, jak podkreślono w punkcie 2 preambuły do dyrektywy, jedną z podstawowych zasad Wspólnoty. Realizacji tego celu ma służyć jak największa przejrzystość w zakresie krajowych inicjatyw wprowadzania norm i przepisów technicznych (punkt 3 preambuły). Bariery w handlu wypływające z przepisów technicznych dotyczących produktu są dopuszczalne jedynie tam, gdzie są konieczne do spełnienia niezbędnych wymagań oraz gdy służą interesowi publicznemu, którego stanowią gwarancję (punkt 4 preambuły). Komisja musi w związku z tym posiadać dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych, a umożliwić ten dostęp mają państwa członkowskie poprzez powiadamianie Komisji o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych (punkt 5 preambuły). W art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE nałożono na Państwa Członkowskie obowiązek niezwłocznego przekazana Komisji wszelkich projektów przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej. Zauważyć w tym kontekście należy, że przepisy techniczne zostały zdefiniowane w tej dyrektywie jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne Państw Członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Należy jednak zaznaczyć, że notyfikacji, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE i implementującym ją rozporządzeniu w sprawie notyfikacji, podlegają wyłącznie przepisy techniczne. Ocena dochowania procedury notyfikacyjnej wchodzi w grę dopiero w momencie stwierdzenia, że mamy do czynienia z przepisem czy też przepisami technicznymi. Wprawdzie obowiązkiem państwa członkowskiego jest przedstawienie także przepisów, które zasadniczo i bezpośrednio dotyczą normy, jeżeli znajomość tych przepisów jest konieczna dla oceny implikacji, które niesie ze sobą projekt przepisów technicznych (art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE), jednakże nie oznacza to, że zaniechanie notyfikacji przepisów technicznych daje podstawę do odmowy stosowania przepisów prawa krajowego niewymagających notyfikacji tylko z uwagi na to, że zostały zamieszczone w tym samym akcie prawnym i które to regulacje podejmowane są w ramach autonomii legislacyjnej danego państwa. Sąd krajowy ma obowiązek odmówić jedynie stosowania nienotyfikowanego przepisu technicznego (por. wyrok TSUE z dnia [...] września 2005 r., [...], L. przeciwko C., [...] z 2005 r., [...]). W ocenie Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę brak było jakichkolwiek podstaw do odmowy zastosowania zarówno przepisu art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy o z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, który legł u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak i podstaw do zwolnienia organów Inspekcji Ochrony Środowiska z kontroli zgodności działalności prowadzonej przez Spółkę z zezwoleniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] wydanym przez [...] Województwa [...], w tym w zakresie zastosowania art. 42 ust. 1a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Ponadto, dla rozpatrzenia niniejszej sprawy, z uwagi na cel ustawy o odpadach w postaci ochrony środowiska, a zatem przestrzegania interesu publicznego istotnym jest, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że dyrektywa 98/34 dopuszcza odstępstwa wówczas, gdy są one niezbędne, aby spełnić wymogi nadrzędne, których przestrzeganie leży w interesie ogólnym (zob. podobnie wyroki z [...] kwietnia 1996 r. w sprawie [...] S., [...], pkt 40 i 48 oraz z dnia [...] września 2005 r. w sprawie [...] L., s. [...], pkt 22). W świetle orzecznictwa Trybunału szereg względów może zostać uznana za nadrzędne względy interesu ogólnego (zob. wyroki z [...] marca 1994 r. w sprawie [...] S., str. [...], pkt 58, i powołane tam orzecznictwo, oraz z [...] września 1999 r. w sprawie [...] L. i in., str.[...], pkt 33).

Za całkowicie chybione Sąd uznał zarzuty Spółki dotyczące sprzeczności z art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Powtórzyć bowiem należy, że przedmiotem kontroli jest decyzja, której materialnoprawna podstawa zawarta jest w art. 194 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i która nie dotyczy handlu urządzeniami do unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych metodą autoklawowania.

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia Dyrektywą 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o wyniki kontroli, które wykazały sprzeczność prowadzonej działalności skarżącej Spółki z wydanym zezwoleniem, nie zaś odmowę prowadzenia jakiejkolwiek działalności polegającej na gromadzeniu i unieszkodliwianiu odpadów.

Odnosząc się do zarzutu sprzeczności z art. 42 ust. 3 pkt 3) i ust. 4 pkt 2) ustawy w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 23 grudnia 2002 r. w sprawie dopuszczalnych sposobów i warunków unieszkodliwiania odpadów medycznych i weterynaryjnych, które dopuszczają autoklawowanie zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych, należy zauważyć, że zakaz unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w inny sposób niż spalanie w spalarniach odpadów obowiązuje od dnia [...] października 2005 r. i od tego czasu prowadzenie unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych w sposób inny niż spalanie w spalarniach, w tym przypadku sterylizacja w autoklawie, jest niezgodne z przepisami prawa. Zgodzić się zatem należy z organem, że obecnie jedyną dopuszczalną należy przyjąć metodę unieszkodliwiania zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych określoną w przepisach ustawy o odpadach, bez konieczności sięgania po akt niższego rzędu.

Wbrew zarzutom skarżącej organ właściwie zastosował art. 199 ustawy o odpadach z 2012 r. Należy podkreślić, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, wymierzył administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł. kierując się zagrożeniem, jakie niesie ze sobą niewłaściwe zagospodarowanie zakaźnych odpadów medycznych i zakaźnych odpadów weterynaryjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że maksymalnie kara może wynieść nawet 1 000 000 zł. Dlatego w ocenie Sądu kara w wysokości [...] zł jest zatem uzasadniona okolicznościami sprawy i jest karą umiarkowaną.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej tj. naruszenie zasady państwa prawnego i zasady praworządności Sąd uznał je za całkowicie chybione, co wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Wskazać w tym miejscu należy, że w dniu 11 marca 2015 r. Trybunał Konstytucyjny w pełnym składzie rozpoznał połączone pytania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Rejonowego w G. dotyczące naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego przez brak notyfikacji Komisji Europejskiej ustawy o grach hazardowych oraz ograniczenia swobody działalności gospodarczej w zakresie organizowania gier na automatach wyłącznie w kasynach gry. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są zgodne z: a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji, b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Trybunał stwierdził, że "notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE i rozporządzeniu w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego. [...] ewentualne niedopełnienie obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej, a więc hipotetyczne zaniedbanie o charakterze formalnoprawnym unijnej procedury notyfikacji, nie pociąga za sobą automatycznie konieczności uznania, że doszło do naruszenia standardów konstytucyjnych w zakresie stanowienia ustaw". Zdaniem Trybunału uchybienie ewentualnemu obowiązkowi notyfikowania Komisji Europejskiej potencjalnych przepisów technicznych nie może jednak samo przez się oznaczać naruszenia konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) oraz legalizmu (art. 7 Konstytucji RP). Wykładnia przychylna prawu europejskiemu w żadnej sytuacji nie może prowadzić do rezultatów sprzecznych z wyraźnym brzmieniem Konstytucji.

Sąd nie powziął zatem wątpliwości co do naruszenia art. 7 Konstytucji RP w niniejszej sprawie co zarzuca skarżąca Spółka.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy w pierwszej kolejności podnieść, że pozostają one całkowicie bez wpływu na wynik sprawy. Sprowadzają się one bowiem do zarzutu niedokonania przez organy odpowiednich ustaleń, które wykazywałyby szkodliwość stosowania metody autoklawowania w procesie unieszkodliwiania odpadów. Tymczasem poza sporem w niniejszej sprawie jest fakt, że skarżąca Spółka prowadziła działalność niezgodnie z warunkiem określonym w wydanym zezwoleniu, co sama potwierdziła akceptując ustalenia okoliczności faktycznych wynikających z kontroli i zapisanych protokolarnie. Trudno jest natomiast oczekiwać od organów, aby prowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie racjonalności obowiązywania odpowiedniego przepisu ustawowego.

Dodatkowo, Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: ppsa) obowiązek kontroli z urzędu sprawy w zakresie innym, niż określony w skardze, stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W szczególności Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa. Zdaniem Sądu organ dołożył wszelkich starań w celu zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz przeanalizował wnikliwie sprawę we wszelkich jej aspektach. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 107 § 3 kpa.

Odnosząc się do wniosków zawartych w skardze Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślić należy jednak, że skarżąca strona może samodzielnie skorzystać z instytucji wskazanej w art. 79 ust.1 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji.

Sąd uznał również, że nie istnieją podstawy do sformułowania pytania prawego w sprawie zgodności krajowych uregulowań z przepisami unijnymi, o co wnioskowała strona skarżąca, wnosząc o skierowanie przez Sąd pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.