Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 433/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty i lipiec 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 1, w którym utrzymano w mocy decyzję organu I instancji w zakresie rozliczenia za miesiące styczeń i luty 2009 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej E. S. kwotę 297 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2009 r.

oraz uchylił zaskarżone rozstrzygniecie w zakresie rozliczenia za lipiec 2009 r.

i umorzył w tej części postępowanie w sprawie.

Organ odwoławczy wskazał, że w decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. określono: za miesiąc styczeń 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego

nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 106 zł w miejsce zadeklarowanej do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 671 zł; za miesiąc luty 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie 266 zł w miejsce zadeklarowanej do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie 831 zł oraz za miesiąc lipiec 2009 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie 318 zł

w miejsce zadeklarowanej do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie 434 zł.

Podstawą wydania rozstrzygnięcia w zakresie stycznia i lutego 2009 r.

było zawarte w decyzji z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] rozliczenie za grudzień 2008 r., gdzie określono nadwyżkę podatku naliczonego

nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie 154 zł w miejsce zadeklarowanej w kwocie 385 zł oraz kwotę do przeniesienia na następny miesiąc

w wysokości 0 zł w miejsce 565 zł. W konsekwencji w rozliczeniu za styczeń 2009 r. nie wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w kwocie 565 zł nierozliczona w poprzednim miesiącu, którą Skarżąca wykazała w deklaracji VAT-7 za ten miesiąc. Tym samym nadwyżka podatku naliczonego nad należnym

za styczeń 2009 r. wynosiła nie 671 zł jak wykazała Skarżąca, a 106 zł. Z kolei

w rozliczeniu za luty 2009 r. nadwyżka podatku naliczonego nie rozliczona

w poprzednim miesiącu wyniosła 106 zł, a nie jak wykazała Skarżąca 671 zł,

zaś nadwyżka podatku naliczonego nad należnym ogółem do zwrotu na rachunek podatnika wyniosła 266 zł, a nie 831 zł jak wykazała Skarżąca.

W zakresie rozliczenia za lipiec 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił stanowiska organu I instancji, który zakwestionował prawo Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z tytułu zakupu kosy spalinowej za kwotę netto 543,20 zł, 119,50 zł VAT, stając na stanowisku, że przedmiotowy zakup nie miał związku

z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy wskazał,

że z zastrzeżeń do protokołu kontroli wynika, iż zakupiona kosa wykorzystywana jest do pielęgnacji trawnika znajdującego się przed lokalem, w którym Skarżąca prowadzi działalność w zakresie usług fryzjersko-kosmetycznych. Zdaniem Skarżącej utrzymanie w odpowiednim stanie terenu wokół lokalu ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do korzystania z usług podatniczki. Tym samym pielęgnacja terenu wokół miejsca prowadzenia działalności niewątpliwie może mieć wpływ

na podjęcie przez klienta decyzji o wstąpieniu do lokalu i skorzystaniu

ze świadczonych tam usług. Dyrektor Izby Skarbowej uznał twierdzenia Skarżącej

w powyższym zakresie za uzasadnione stwierdzając, że wykazała ona związek dokonanego zakupu kosy spalinowej z prowadzoną działalnością gospodarczą (czynnościami opodatkowanymi). Konsekwentnie przysługiwało jej prawo

do odliczenia podatku naliczonego w tym zakresie.

Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającą nadwyżkę w podatku od towarów i usług

za styczeń i luty 2009 r. Strona zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej w skrócie "o.p." poprzez ograniczenie się jedynie do dokonania kontroli organu I instancji, w granicach podniesionych

w odwołaniu zarzutów, bez przeprowadzania postępowania wyjaśniającego

w zakresie całości przedmiotu sprawy;

2) art. 210 § 1 pkt 4 o.p. poprzez ograniczenie uzasadnienia decyzji w zakresie rozliczenia podatku VAT za miesiąc styczeń i luty 2009 r. do powołania się na inną decyzję określającą za okres od stycznia do grudnia 2008 r.;

3) art. 233 § 1 pkt 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji

w części dotyczącej rozliczenia podatku VAT za miesiące styczeń i luty 2009 r.,

w sytuacji gdy istniały okoliczności uzasadniające przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w trybie art. 229 o.p. ewentualnie uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, a decyzja organu I instancji była wydana z naruszeniem:

a) art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 188 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez stronę, mimo że złożony wniosek dowodowy dotyczył okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy,

a zgłoszona teza dowodowa była odmienna od dokonanej przez organ I instancji

(a następnie podzielonej przez organ odwoławczy) oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a tym samym rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy, niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie

oraz przeprowadzenie postępowania z naruszeniem zasad: zaufania i prawdy materialnej;

b) art. 191 o.p. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów

tj. przyjęcie sprzecznie z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, iż działania podejmowane

przez podatnika charakteryzowały się aktywnością i zaangażowaniem środków podobnych do wykorzystanych przez producentów, handlowców i usługodawców,

a tym samym, iż działała ona jako podatnik podatku od towarów i usług w zakresie profesjonalnego obrotu nieruchomościami;

c) art. 216 § 1 i 2 o.p. poprzez odmowę przeprowadzenia zgłoszonych przez stronę dowodów bez zachowania formy postanowienia;

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 99 ust. 12 w zw. z art. 99 ust. 1 ustawy

z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535

ze zm.) – dalej w skrócie "u.p.t.u." poprzez pominięcie, iż okresem rozliczeniowym

w podatku VAT jest zasadniczo miesiąc kalendarzowy, a tym samym decyzja określająca wydana za dany okres rozliczeniowy jest aktem samoistnym, wymagającym samodzielnego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia;

W skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w zakresie rozstrzygnięcia za miesiące styczeń i luty 2009 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej oparte zostało na rozstrzygnięciu organu I instancji, odstąpiono przy tym od ponownego rozpatrzenia całości sprawy i przeprowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Skarżącej organ podatkowy nie może określić zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy w oparciu o decyzję dotyczącą poprzedniego okresu rozliczeniowego, bez przeprowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego w zakresie okresów rozliczeniowych objętych przedmiotem prowadzonego postępowania. Wśród zarzutów skargi podniesiono także, iż na dzień wydania decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzja organu

I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r. była decyzją nieostateczną, bowiem do obrotu nie weszła jeszcze decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana w efekcie złożonego przez stronę odwołania. Dodatkowo, kierując się zasadą ostrożności, w skardze podniesiono zarzuty jakie pojawiły się przy zaskarżeniu rozstrzygnięć za okresy rozliczeniowe od maja do grudnia 2008 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Jak wskazywały same organy podatkowe, zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczące rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2009 r.

jest konsekwencją rozliczenia dokonanego w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] kwietnia 2013 r. ([...]) odnośnie grudnia 2008 r. utrzymanego następnie w mocy decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w B. z [...] lipca 2013 r. (nr [...]). W decyzjach tych określono bowiem nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w kwocie 154 zł w miejsce zadeklarowanej w kwocie 385 zł oraz kwotę do przeniesienia na następny miesiąc

w wysokości 0 zł w miejsce 565 zł. W konsekwencji wpłynęło to na rozliczenie

za styczeń 2009 r., a w dalszej kolejności za luty 2009 r.

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 432/13 uchylił

ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 11 lipca 2013 r.

Powołując się na orzecznictwo Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10)

oraz sądów administracyjnych (wyroki NSA z 21 sierpnia 2012 r. sygn. akt I FSK 478/11 i z 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I FSK 237/12) Sąd wskazał, że w sprawie należało ustalić, czy sprzedając działki w 2008 r. Skarżąca działała w ramach zarządu majątkiem prywatnym, rozumianym jako mienie wykorzystywane

dla zaspokojenia potrzeb własnych, czy też w celu dokonania sprzedaży podjęła aktywne działania, angażując przy tym środki podobne do wykorzystywanych

przez handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., co mogło spowodować uznanie ją za podatnika podatku od towarów i usług.

Następnie Sąd stwierdził, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy jest kompletny. Dopuszczono dowody istotne dla rozstrzygnięcia (kserokopie aktów notarialnych dotyczących kupna i sprzedaży nieruchomości, dokumentację związaną z ubieganiem się przez stronę o podział nieruchomości, czy też uzyskanie warunków zabudowy, a ponadto zeznania świadków - nabywców nieruchomości, członków rodziny Skarżącej oraz dokumentację medyczną M. B. S.). Nie było przy tym podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę

w odwołaniu dowodów (przesłuchanie J. S., wystąpienie

do wskazanych placówek opieki zdrowotnej z żądaniem przedstawienia dokumentacji medycznej dotyczącej małżonka Skarżącej). Jakkolwiek brak postanowienia dowodowego w przedmiocie tego wniosku narusza prawo,

tym niemniej naruszenie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy i nie stanowiło podstawy uchylenia zaskarżonej w tej sprawie decyzji. Organ odwoławczy

w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji wskazał powody, dla których odmówił przeprowadzenia tych dowodów. Uznał, że okoliczności związane z zakupem

i sprzedażą nieruchomości przez małżonków S., jak również kwestie związane ze stanem zdrowia Pana M. B. S. były już przedmiotem dowodzenia (przesłuchano M. K. i I. S.). Sąd zgodził się z tą argumentacją. Wskazał, że nie może również znaleźć uzasadnienia stanowisko o pominięciu dowodu z opinii biegłego i przesłuchania zbywców, takiego wniosku strona nie składała bowiem w toku postępowania podatkowego. Zarzuty naruszenia art. 121 § 1, 123, art. 180 § 1, art. 188 o.p.

są zatem bezzasadne.

Sąd uznał jednak, że nie do zaakceptowania jest ocena zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego. Wnioski płynące z oceny zebranego materiału dowodowego wykraczają poza ramy wyznaczone treścią art. 191 o.p. Organy niewłaściwie oceniły, że zgromadzone dowody pozwalają na stwierdzenie prowadzenia przez Skarżącą w 2008 r. działalności gospodarczej polegającej

na zakupie i sprzedaży nieruchomości, która podjęła w tym celu aktywne działania, angażując przy środki podobne do wykorzystywanych w profesjonalnym obrocie nieruchomościami.

Sąd stwierdził, że zebrany materiał dowodowy i jego ocena nie dają podstaw do przypisania Skarżącej zamiaru nabycia i sprzedaży nieruchomości będących przedmiotem postępowania w celach wyłącznie zarobkowych. Przeczą temu zeznania córki i brata Skarżącej, którzy potwierdzili, że u podstaw decyzji

o zakupie nieruchomości nr [...] w O. był plan wybudowania tamże trzech domów - dla małżonków oraz córek. W zamysł ten wpisały się kolejne działania Skarżącej, w pierwszej kolejności złożenie wniosku o warunki zabudowy

dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych na tej działce

i uzyskanie pozytywnej decyzji w tym przedmiocie. Następnie zaś wystąpiono

o podział tej nieruchomości na mniejsze działki, w efekcie czego działka [...] podzielona została na siedem działek ([...]), z czego cztery ([...]) wydzielono z przeznaczeniem zapewnienia dostępu do drogi publicznej poprzez ustanowienie służebności drogowej na rzecz każdoczesnego właściciela pozostałych działek wydzielonych po podziale (decyzja z [...] maja 2008 r.). Powyższe wskazuje, że wiarygodne są twierdzenia strony o przeznaczeniu nabytej

w 2006 r. działki nr [...]. W świetle zeznań świadków, okoliczność jej późniejszego podziału nie stanowi o angażowaniu środka podobnego do wykorzystywanego

w profesjonalnym obrocie nieruchomościami. Wynikiem podziału było powstanie trzech działek z możliwością postawienia domu oraz działek służących

do zapewnienia dostępu do drogi publicznej tym trzem nieruchomościom. Z zeznań córki i brata Skarżącej wynika ponadto, że powodem zbycia nieruchomości położonych w O. (powstałych w wyniku podziału działki [...]) był konflikt sąsiedzki. Potwierdzeniem tego jest porozumienie zawarte [...] listopada 2007 r.

w Urzędzie Gminy J. K., zgodnie z którym małżonkowie S. zobowiązali się do wydzielenia z części nieruchomości nr [...] powierzchni około 162 m2 z przeznaczeniem pod pas drogowy, z jednoczesnym przyrzeczeniem zbycia ¾ udziału tak wydzielonej działki na rzecz sąsiadów i nieodpłatnym przekazaniem

¼ udziału na rzecz gminy. Efektem tego porozumienia była transakcja sprzedaży udziałów w działce nr [...] o pow. 0,0162 ha zawarta [...] grudnia 2008 r. między Skarżącą i jej małżonkiem, a K. R., P. R.,

I. Ż., I. K. (akt notarialny Rep. [...]).

Błędne jest stwierdzenie organu I instancji, że czynności zmierzające

do sprzedaży działki [...]i do jej podziału miały miejsce wcześniej niż zostało zawarte ww. porozumienie. Taka argumentacja stanowi w ocenie organu koronny argument podważający wiarygodność konfliktu sąsiedzkiego, jako przyczyny sprzedaży działek powstałych po podziale działki [...]. Zauważyć trzeba,

że wprawdzie wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy strona złożyła we wrześniu 2007 r., to jednak wystąpienie o podział tej działki miało miejsce [...] stycznia 2008 r. - tak więc już po zawarciu porozumienia. Podział działki był zatem konsekwencją konfliktu sąsiedzkiego i zawartego porozumienia i na tym tle wiarygodne są twierdzenia strony łączące decyzję o sprzedaży działek powstałych po podziale z tym konfliktem. Do pełnego obrazu intencji Skarżącej dokonującej sprzedaży tych nieruchomości, do akt przedłożona została dokumentacja dotycząca stanu zdrowia Pana M. B. S.. Ponadto, z powołanych zeznań wynika, że schorzenia małżonka Skarżącej, w tym głównie schizofrenia, w istotny sposób przyczyniły się do podjęcia decyzji o sprzedaży tych działek.

Nie bez znaczenia jest również to, że świadkowie potwierdzili, że Pan M. B. S. nie porzucił planów budowy domów dla siebie i córek i w tym celu nabył kolejne nieruchomości - w J.. Z akt wynika, że miało to miejsce w czerwcu i wrześniu 2008 r. - czyli w momencie, gdy małżonkowie zbywali działki powstałe po podziale nieruchomości nr [...]. Wszystkie te elementy traktowane łącznie i w powiązaniu ze sobą nie pozwalają na zakwestionowanie stanowiska Skarżącej. Ocena organu wskazująca, że plany budowy domów były niesprecyzowane i nieokreślone w czasie, jest powierzchowna i nie uwzględnia wniosków płynących z doświadczenia życiowego, kiedy to zakup działek na potrzeby wybudowania domu następuje często, nie koniecznie w momencie realizacji takiej inwestycji, tylko stanowi swoistą lokatę na przyszłość dla potomków inwestora. Odmowa wiarygodności twierdzeniom, że zakup działki [...] nastąpił celem wybudowania trzech domów oraz, że zmiana tych planów była efektem konfliktu sąsiedzkiego jest zdaniem Sądu efektem nieobiektywnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie. Ocena dowodów przeprowadzona przez organy wskazuje na próby doszukiwania się pozornych sprzeczności w zeznaniach świadków (jak choćby w datach remisji choroby małżonka Skarżącej),

które dla oceny tych zeznań nie mają większego znaczenia i nie stanowią

o ich niewiarygodności. Organ nie kwestionuje, że w pewnych okresach stan zdrowia Pana M. B. S. mógł wyłączać go z codziennego, typowego funkcjonowania. Okoliczność, że w 2008 r. przejawiał normalną aktywność - uczestniczył w nabyciu i zbyciu nieruchomości i załatwiał sprawy urzędowe -

nie oznacza, że jego stan zdrowia nie mógł przyczynić się, łącznie z eskalacją konfliktu sąsiedzkiego, do podjęcia decyzji o sprzedaży działek. M. B. S. stosowną dokumentacją wykazał swój stan zdrowia. Potwierdzone to zostało wspomnianymi wyżej zeznaniami córki i brata Skarżącej. Organy

nie podważyły skutecznie tych twierdzeń. Z zeznań tych i zgromadzonych dowodów wynika, że Skarżąca nie miała zamiaru uczynienia ze sprzedaży działek działalności zarobkowej, nawet w sytuacji gdy wątpliwy wydaje się cel wskazany przez nią

w akcie notarialnym dokumentującym nabycie tego gruntu, tj. poszerzenie gospodarstwa rolnego. Potwierdza to kolejna sekwencja zdarzeń: 1) nabycie działki [...]-[...] września 2006 r., 2) wniosek o ustalenie warunków zabudowy -

[...] września 2007 r., 3) porozumienie ze skonfliktowanymi sąsiadami - [...] listopada 2007 r., 4) decyzja o warunkach zabudowy - [...] stycznia 2008 r., 5) wniosek o podział nieruchomości - [...] stycznia 2008 r., 6) jej podział - [...] maja 2008 r., 7) sprzedaż działek powstałych w wyniku podziału - maj, czerwiec, lipiec 2008 r.

W świetle wyroku Trybunału odwołanie się do kolejnych transakcji, które miały miejsce w 2009 r. nie może zatem samo w sobie przesądzać o handlowym charakterze sprzedaży dokonanej przez Skarżącą w badanym roku 2008 r. Podobnie nie jest decydująca okoliczność, że przed sprzedażą Skarżąca dokonała podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Zebrane w sprawie dowody nie dają podstaw

do uznania, że podział działki [...] był elementem szerszego działania Skarżącej nakierowanego na profesjonalny obrót nieruchomościami. W przypadku

tej nieruchomości strona wystąpiła o podział po upływie blisko roku od jej nabycia

i po tym podziale przystąpiła do zbycia, co jak wskazuje materiał dowodowy nie było realizacją zamierzonego przedsięwzięcia o handlowym charakterze. Ponadto podmiotem gospodarczym (podatnikiem VAT) jest osoba fizyczna, która w celu dokonania sprzedaży gruntu podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych

przez producentów, handlowców i usługodawców. Według Trybunału, takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Z akt sprawy nie wynika, aby w latach 2006-2009 małżonkowie S. występowali z wnioskami o uzgodnienie lokalizacji projektowanych sieci uzbrojenia terenów dotyczących nieruchomości powstałych w wyniku podziału działki nr [...] (obręb O.), jak też w wyniku podziału działek o nr [...] (obręb J.) - sprzedanych w 2009 r. Natomiast działania marketingowe strony

w zakresie sprzedaży nieruchomości nie wybiegały poza zwykłe czynności przedsiębrane w tym zakresie przez statystyczne osoby sprzedające nieruchomości nie w ramach prowadzonej działalności (ogłoszenie drobne w lokalnej prasie, umowa z pośrednikiem handlu nieruchomościami). Okoliczności sprawy nie wskazują,

aby wyodrębniono działki z zamiarem ich odsprzedaży. Sprzedaż działki wydzielonej uprzednio na własne potrzeby osobiste, będąca następstwem zmiany planów życiowych jest sprzedażą majątku prywatnego, a nie obrotem nieruchomościami

o implikacjach w podatku od towarów i usług.

Sąd zwrócił uwagę na niekonsekwencję organów, które pomimo uznania,

że zamiarem Skarżącej - ujawnionym już w momencie nabycia działki [...]-

było jej odsprzedanie z zyskiem, nie uznały, aby późniejsza sprzedaż działki powstałej w wyniku podziału ww. nieruchomości, tj. działki [...] odbywała się

w ramach działalności gospodarczej. Tymczasem sprzedaż pozostałych działek powstałych z podziału nieruchomości [...] organy zakwalifikowały,

jako profesjonalny obrót nieruchomościami. Wskazany dysonans wskazywać może, że organy uznały jednak porozumienie z [...] listopada 2007 r., jako przyczynę sprzedaży tej działki, a tą samą miarą nie odniosły tej okoliczności do sprzedaży pozostałych działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości [...].

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 122 i art. 191 o.p. i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej

w B. z [...] lipca 2013 r. (nr [...]).

W konsekwencji uchyleniu musiała podlegać decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] lipca 2013 r. (nr [...]) w zaskarżonej części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie rozliczenia za styczeń i luty 2009 r. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za 2008 r. będzie miało wpływ

na rozliczenie tego podatku za styczeń i luty 2009 r.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 216 § 1 i 2 oraz art. 233 § 1 pkt 1

w zw. z art. 229 o.p. w istocie dotyczą uchybień w prowadzeniu postępowania podatkowego dotyczącego podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2008 r. Jak wskazano powyżej, zostały one poddane ocenie w sprawie I SA/Bk 432/13.

W sytuacji równoległego rozpoznawania spraw dotyczących rozliczenia podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe 2008 r. i 2009 r. uzasadnione było oparcie się w zaskarżonej decyzji na ustaleniach dotyczących uprzednich miesięcy. Nie ma zatem podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia odpowiednio art. 127 i art. 210 § 1 pkt 4 o.p. oraz art. 99 ust. 12 w zw. z art. 99 ust. 1 u.p.t.u. W ten sam sposób, zakwestionowanie ustaleń dotyczących 2008 r. w sprawie I SA/Bk 432/13 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji wskazane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdzono niewykonalność zaskarżonej decyzji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205

§ 2 ww. ustawy procesowej oraz § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Rozpatrując ponownie sprawę Dyrektor Izby Skarbowej uwzględni stanowisko wyrażone w wyroku i dokona rozpoznania sprawy z uwzględnieniem ustaleń

w zakresie rozliczenia za 2008 r.