Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 574/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. sprawy ze skargi I. O. i J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji ; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. znak: SKO.404/1939/219/07 Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia[...]. znak: [...] Prezydenta Miasta ustalającą na wniosek A. Ż. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej na maszcie stalowym wraz z linią energetyczną na działce przy ul. K. 88a, nr ewidencyjny [...] w S.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż do wniosku inwestor załączył mapę z zaznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji i z zaznaczeniem usytuowania projektowanych obiektów, a następnie wniosek ten w toku postępowania zmodyfikował w ten sposób, że ograniczył wielkość inwestycji wnosząc o ustalenie warunków zabudowy dla jednej elektrowni wiatrowej o mocy 75 kW, zainstalowanej na maszcie stalowym o wysokości 21m i podziemnej linii energetycznej bez obiektów towarzyszących.

Prezydent Miasta S ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołał art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 , art. 61 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając, że integralną część decyzji stanowi załącznik graficzny Nr 1.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli I. O., J. R. i J. M. podnosząc, iż realizacja inwestycji na skutek jej uciążliwości powodowanej wibracjami przyczyni się do obniżenia wartości ich działek. Nadto stwierdzili, że z uwagi na zbyt małą szerokość działki inwestora i rozmiary łopat wiatraka brak jest możliwości usytuowania wiatraka w taki sposób, by łopaty wirnika nie przekraczały działek sąsiednich.

Rozpatrując odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując brzmienie art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 23 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wskazało, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, a projekt decyzji stosownie do art. 60 ust. 4 ustawy został sporządzony przez właściwą osobę wpisaną na listę Izby Samorządu Zawodowego Urbanistów. Organ I instancji uzyskał wymagane prawem uzgodnienia tj. ze Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w zakresie urządzeń wodnych oraz Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział. Planowana inwestycja należy do urządzeń infrastruktury technicznej i w związku z art. 61 ust. 3 ustawy tym nie wymaga określenia warunków w zakresie wskazanym w art. 61 ust. 1 pkt 1 tj. kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Kolegium podkreśliło, że planowana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573) i w związku z tym jej realizacja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jak również przeprowadzenia postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Odnosząc się do zarzutu oddziaływania inwestycji poza granice działki inwestora organ powołał się na stanowisko A. Ż. zawarte w piśmie z dnia [...] z którego wynika, że istnieje możliwość takiego usytuowania wiatraka, by promień obracających się łopat wirnika nie przekraczał granic sąsiednich nieruchomości i był w oddaleniu ponad 300m od najbliższych i ok. 400m od pozostałych zabudowań.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 sierpnia 2007r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach I. O. i J. R. domagając się jej uchylenia. Skarżące zarzuciły organowi II instancji nie przeprowadzenie należytej analizy wpływu planowanej inwestycji na działki sąsiednie, w szczególności brak odniesienia się do kwestii usytuowania wiatraka na wąskiej działce oraz emisji hałasu. Zdaniem skarżących organy niezasadnie zaliczyły inwestycję do infrastruktury technicznej, co skutkowało nie wykonaniem analizy funkcji i cech zabudowy. Ponadto w ocenie skarżących organy nie wzięły pod uwagę uciążliwości związanej z szybko poruszającym się cieniem i odblaskami promieni słonecznych od obracającego się wirnika.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesionych.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie dokonując ich oceny pod względem słuszności i celowości. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygnięcia (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 52 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 - zwanej w dalszej części uzasadnienia ustawą) decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. Takie uregulowanie oznacza, że wydający decyzję organ administracji publicznej jest związany treścią wniosku. Wniosek powinien zawierać m.inn.: określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać w odpowiedniej skali (art. 52 ust. 2 pkt 1), charakterystykę inwestycji obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Z treścią art. 52 ustawy koresponduje przepis art. 54 określający wymogi formalne decyzji o warunkach zabudowy oraz stanowiący podstawę do wskazania warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych.

Z brzmienia dyspozycji norm zawartych w powołanych przepisach wynika, że część opisowa i część graficzna decyzji stanowią integralną całość co przesądza o tym, że oba te elementy decyzji muszą być ze sobą spójne.

Analiza decyzji prowadzi do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie brak jest spójności pomiędzy częścią opisową a załącznikiem graficznym. Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdza, że inwestor w toku postępowania administracyjnego zmienił swój wniosek w ten sposób, że ograniczył wielkość inwestycji wnosząc o ustalenie warunków zabudowy zamiast dla kilku elektrowni wiatrowych (jak w pierwotnie złożonym wniosku) - dla jednej elektrowni wiatrowej o mocy 75 kW, zainstalowanej na maszcie stalowym o wysokości 21m i podziemnej linii energetycznej bez obiektów towarzyszących. Powyższą okoliczność organ I instancji uwzględnił w części opisowej decyzji z dnia 31 maja 2007r. natomiast zmiana ta nie znalazła odzwierciedlenia w załączniku graficznym, na którym w liniach rozgraniczających teren inwestycji zaznaczono 3 elektrownie wiatrowe. Należy zatem stwierdzić, że w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b oraz art. 54 w zw. z art. 64 polegającego na niejednoznacznym określeniu planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Na marginesie należy podnieść, że istnieje nieścisłość co do oznaczenia załącznika graficznego. Ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji organ I instancji w części opisowej decyzji wskazał iż zostały one określone w załączniku graficznym Nr 1 stanowiącym integralną część decyzji, a z adnotacji na mapie wynika, że załącznik graficzny do decyzji został oznaczony Nr 2.

Podkreślenia wymaga również fakt, że rozpatrując ponownie wniosek inwestora organ powinien ustosunkować się do zarzutu emisji hałasu powodowanej pracą urządzenia, tak aby uzasadnienie decyzji odpowiadało wymogom art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że inwestor w wyjaśnieniu z dnia [...] (k.nr 70 akt adm.) wskazywał parametry techniczno-użytkowe urządzenia pozwalające na rozważenie tej kwestii.

Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty podważające zasadność zaliczenia przedmiotowej inwestycji do urządzeń infrastruktury technicznej. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera definicji legalnej "urządzeń infrastruktury technicznej". W tym względzie istnieje konieczność posiłkowania się ustawą Prawo budowlane, której zakres m.in. obejmuje normowanie działalności dotyczącej spraw projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych. Art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wymienia elektrownie wiatrowe jako urządzenia techniczne.

Za bezzasadne Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał zarzuty dotyczące uciążliwości w postaci szybko poruszającego się cienia oraz odblaski promieni słonecznych od obracającego się wirnika, albowiem ocena tych uciążliwości nie mieści się w zakresie postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Rozpatrujący sprawę organ II instancji nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zarówno decyzji organu odwoławczego jak i organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 134, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1a, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w wyroku. Rozpoznając sprawę ponownie, organ kierując się wszystkimi przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.

.