Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1392/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Piotr Głowacki / spr. / Krystyna Daniel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006 r. sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 25 lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na realizację budynku mieszkalnego na działce o powierzchni poniżej normatywnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącej L. G. kwotę 250 / dwieście pięćdziesiąt / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

wyroku z dnia 25 października 2006 r.

Postanowieniem z 25 lutego 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w sprawie oznaczonej [...] po rozpatrzeniu zażalenia L. G. na postanowienie Zarządu Miasta Z. z [...].10.2002 r. znak: [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na realizacje budynku mieszkalnego na działce o powierzchni poniżej normatywnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym , a także w związku z § 18 ust. 2 pkt 2 lit. "a" i pkt 3 uchwały nr VII/42/94 Rady Gminy Tatrzańskiej z 17.11.1994 r. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Wymienionym postanowieniem Zarząd Miasta Z. działając na podstawie powołanych przepisów planu miejscowego, w trybie art. 106 § 1 i § 5 kpa wyraził zgodę na odstąpienie od normatywnej powierzchni działki budowlanej określonej na 500 m2 dla budownictwa jednorodzinnego, dopuszczając realizację takiego budynku na działce o powierzchni 415 m2.

Wedle Samorządowego Kolegium Odwoławczego całkowicie nietrafne są wywody żalącej, która kwestionuje podstawę prawną wydanego postanowienia, a to z uwagi na prawomocność planu miejscowego jako prawa miejscowego. Istotą zaskarżonego postanowienia jest wyłącznie wyrażenie zgody na realizację budynku mieszkalnego na działce o mniejszej niż normatywna powierzchni, a inwestycja ta musi spełniać wszystkie wymogi szczególne, w tym musi być zgodna z warunkami technicznymi , jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyrażone przez żalącą obawy w kwestii utrudnień dla działek sąsiednich są przedwczesne i mogą być przedmiotem rozważań dopiero na etapie formułowania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki oraz na etapie następnym opracowania projektu budowlanego.

W skardze od powołanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. L. G. wnosiła o jego uchylenie, a także uchylenie poprzedzającego go postanowienia Zarządu Miasta Z.. Zarzuciła w szczególności naruszenie art. 2 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie przez Zarząd Miasta zasad zagospodarowania sprzecznych z planem miejscowym , a w konsekwencji wydanie postanowienia bez podstawy prawnej, naruszenie art. 40 ust. 1 i 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie postanowienia przez Zarząd Miasta w sytuacji, gdy nie jest to wymagane i może prowadzić do wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu sprzecznej z prawem miejscowym, wydanie tegoż postanowienia na podstawie art. 106 § 1 i § 5 kpa podczas gdy nie jest to stanowisko "innego organu", jak również rozstrzygnięcie sprawy bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego , a zwłaszcza bez ekspertyzy uprawnionego urbanisty w zakresie wpływu odstępstwa od normatywu powierzchniowego na warunki zabudowy sąsiednich nieruchomości. Skarżąca podniosła także, że przedmiotowa działka ma w rzeczywistości powierzchnię 398 m2.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wnosiło o oddalenie skargi powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ).

Skarga zasługuje na uwzględnienie w głównej mierze z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( art. 145 § 1 pkt "b" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Zauważyć należy , że organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania działki nr [...], obręb [...], położonej w Z. przy ul. M. zawiadomił o wszczęciu postępowania w trybie art. 61 § 1 i 4 kpa między innymi współwłaścicieli działki nr [...] ( t.j. L. i H. Gertnerów), także skierował przedmiotowe zawiadomienie do M. W. - jako ujawnionej w ewidencji gruntów właścicielki działek nr [...] i [...]. Zawiadomienia te były uprawnione, skoro wymienione osoby figurowały w rejestrze ewidencji gruntów jako właściciele (współwłaściciele) nieruchomości sąsiednich, a zważywszy na poniżejnormatywną dla zabudowy jednorodzinnej powierzchnię działki nr [...] zachodziła uzasadniona obawa, iż oddziaływanie przedmiotowej inwestycji może wykraczać poza jej granice. Tym samym właściciele działek sąsiednich w relacji do działki nr [...] mieli interes prawny związany z toczącym się postępowaniem administracyjnym. Z istoty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że określa ona w sposób wiążący między innymi dopuszczalny w danym terenie rodzaj inwestycji. Wiążący charakter tej decyzji jest oczywisty, o czym stanowi nie tylko art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz także art. 35 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane nakazujący organowi nadzoru budowlanego badanie zgodności projektu zagospodarowania działki z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli tak, to decyzja ta niewątpliwie wkracza w sferę praw i obowiązków właściciela nieruchomości. Nie przeczy temu art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzający, że decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności, istotnie bowiem nie narusza, lecz może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na nieruchomości konkretnej inwestycji. Oczywiste jest, że plan zagospodarowania przestrzennego może wkraczać i wkracza w sferę sposobu wykonywania prawa własności, a skoro decyzja o warunkach zabudowy konkretyzuje te sposoby wykonywania własności w sprawie indywidualnej , na podstawie planu miejscowego, to właściciel nieruchomości jest z reguły uprawniony do występowania w charakterze strony na podstawie art. 28 kpa. Przytoczone wywody rzutują także na ocenę sytuacji procesowej właściciela sąsiedniej nieruchomości. Jeżeli bowiem decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją administracyjną, wydaną po przeprowadzeniu postępowania podlegającego regułom kodeksu postępowania administracyjnego, w którym uczestniczy na prawach strony właściciel nieruchomości, to nie można wykluczyć w tym postępowaniu udziału właścicieli nieruchomości sąsiednich ( uchwała NSA z 25.09.1995 r, VI S.A. 13/95-ONSA 1995 , s. 4 póz. 154, wyrok NSA z 4.12.1995 r., VI S.A. 20/95, ONSA 1996 , s. 2 poz. 54, wyrok NSA z 7.03.2000, IV S.A. 364/99 Lex nr 54743 ).

Z nieznanych przyczyn organ l instancji ( a w ślad za nim Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. ) ekspediując zawiadomienie o toczącym się postępowaniu do M. W. poprzestał na adnotacji urzędu pocztowego o jej śmierci i nie podjął działań zmierzających do ustalenia jej następców prawnych i zawiadomienia tychże o toczącym się postępowaniu. Z stanu sprawy nie wynika także, aby o postępowaniu tym zawiadomieni zostali właściciele pozostałych działek sąsiednich t.j. o numerach [...] i [...], a także właściciele ( właściciel) działki nr [...]. Nie wiadomo także, dlaczego udział w postępowaniu bierze E. P. i z czego wynika jej status strony postępowania. Już tylko te okoliczności skutkować muszą przyjęciem naruszenia przez oba rozpoznające sprawę organy przepisów prawa , dające podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego ( art. 61 § 4 i 28 kpa w związku ze 145 § 1 pkt " b" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Niezależnie od powyższego stwierdzić trzeba, ze postanowienie Zarządu Miasta Z. z [...].10.2002 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na budowę na działce poniżej normatywnej jest niedopuszczalne lakonicznie w warstwie motywacyjnej i w istocie uniemożliwia jego sądową weryfikacje. Tym samym organ naruszył dyspozycję art. 124 § 2, a w związku z koniecznością doręczenia postanowienia wszystkim stronom - art. 125 § 1 i 3 kpa. Przedstawione motywy przemawiają więc za uchyleniem zaskarżonego postanowienia , jak i postanowienia organu orzekającego w pierwszej instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt "b" i " c" u.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ).

Rzeczą organu rozpoznającego sprawę ponownie będzie przeprowadzenie postępowania z udziałem wszystkich zainteresowanych , a nadto sporządzenie uzasadnienia rozstrzygnięcia z zachowaniem wymogów ustawowych. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w myśl art. 200 i 205 § 2 u. p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.