Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 676/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji oraz uchylono postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 52  lit. a art. 63 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] [...] S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza M. i Gminy Ł. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], 2. uchyla postanowienie [...] [...] Ochrony [...] w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] [...] Spółki Akcyjnej w W. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy L.(1) decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., na podstawie art. 3, art. 4 ust. 1 w związku z art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ), zwanej dalej: "ustawą o inwestycjach", art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn.zm. ), zwaną dalej: "u.u.i.ś.", art. 104 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ), zwanej dalej: "kpa", odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie zespołu 24 elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą elektroenergetyczną, drogami dojazdowymi i placami manewrowymi, zlokalizowanego na części obrębów ewidencyjnych [...] - na terenie gminy L.(1), L.(2), M., P., L.(3) - na terenie gminy S. w województwie [...], ze względu na bliską odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że wnioskiem z [...].03.2016 r. roku inwestor spółka A., zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy L.(1) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ww. zespołu 24 elektrowni wiatrowych. W przedmiotowym przypadku, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1. u.u.i.ś, wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Teren planowanego przedsięwzięcia nie jest objęty uchwalonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Stwierdzono, że planowana inwestycja jest przedsięwzięciem wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 6b oraz § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016, poz. 71.).

Wskazano, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. w piśmie z dnia [...].08.2016 r. (znak: [...]) po zapoznaniu się z przedłożonymi materiałami, w tym z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wyraził opinię, że przedsięwzięcie nie powinno być realizowane z uwagi na nie spełnienie wymogów art. 3 i art. 4 ustawy o inwestycjach.

Wyjaśniono, że Burmistrz Miasta i Gminy L.(1) pismem z dnia [...].09.2016 r. zwrócił się do inwestora o przedstawienie ewentualnego wariantu realizacji przedsięwzięcia spełniającego wymogi ustawowe dotyczące lokalizacji planowanych elektrowni wiatrowych zgodnie z ustawą o inwestycjach, która określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej.

Wskazano, że pismem z dnia [...].10.2016 r. inwestor organ, że przedstawiony w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedstawiony oraz szczegółowo przeanalizowany został wariant najkorzystniejszy dla środowiska stanowiący jednocześnie wnioskowany wariant realizacyjny.

Stwierdzono, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, przy piśmie z dnia [...].12.2016 r. w związku z art. art. 3 i art. 4 ustawy o inwestycjach.

Podano, że organ biorąc pod uwagę, że ustawa o inwestycjach przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowych, w odległości określonej w art. 4, stwierdził, że odległość planowanych siłowni wiatrowych od zabudowy powinna wynosić minimum 2100 metrów. Tymczasem, jak wynika ze złożonych przez inwestora dokumentów, w tym raportu o oddziaływaniu na środowisko, odległość elektrowni wiatrowej od istniejących budynków mieszkalnych jest znacznie niższa i mieści się w przedziale od 500 do 1000 m. Ponadto teren zamierzenia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym w ocenie organu elektrownie wiatrowe wykraczają poza normy odległościowe wskazane w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca spółka A., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 8 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez:

1/ nie zawarcie rozstrzygnięcia w osnowie decyzji,

2/ niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, albowiem organ ograniczył się jedynie do podania art. 3 i 4 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 7 ustawy o inwestycjach oraz art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., a także art. 104 § 1 k.p.a., jednakże żaden z tych przepisów nie jest materialną podstawą prawną do negatywnego załatwienia sprawy określonej przez skarżącą we wniosku;

3/ niewskazanie w uzasadnieniu decyzji skąd wynika kompetencja Burmistrza do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; Burmistrz powołał się jedynie na art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r u.u.i.ś., wskazując, że organem właściwym w przypadku elektrowni wiatrowych jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Na podstawie art. 142 k.p.a. zaskarżono także w całości postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. ("RDOŚ") z dnia [...] listopada 2016 r., w sprawie odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, zarzucając ww. rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz ocenienie wyłącznie fragmentu materiału dowodowego, tj. odległości między planowanym przedsięwzięciem a zabudową mieszkalną, podczas gdy w aktach sprawy znajdowały się także inne informacje dostarczone przez skarżącą, w tym w szczególności te zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. Podniesiono, że z uwagi na to, że art. 4 ust. 1 ustawy określający odległość minimalną przedsięwzięcia od zabudowy mieszkalnej jest sprzeczny z prawem unijnym, w konsekwencji RDOŚ nie mógł go zastosować.

Wskazano, że w uzasadnieniu powyższego postanowienia, minimalna odległość dla inwestycji powinna wynosić co najmniej 2100 m (10x210 m.), natomiast ze złożonych przez Inwestora dokumentów, w tym raportu o oddziaływaniu na środowisko, odległość elektrowni wiatrowej od istniejących budynków jest znacznie niższa i mieści się w przedziale od 500 do 1000 m. Zarzucono, że przytoczone twierdzenie RDOŚ jest jedynym zdaniem w całym postanowieniu tłumaczącym, z jakiego powodu odmówiono skarżącej uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, co oznacza to, że RDOŚ nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisku, który zawierał także inne dane istotne dla oceny projektu, poza wskazaniem odległości planowanej inwestycji od zabudowy mieszkalnej.

Zarzucono, że RDOŚ zastosował art. 4 ust. 1 ustawy określający odległość minimalną przedsięwzięcia od zabudowy mieszkalnej, mimo że jest to przepis, który nie został notyfikowany Komisji Europejskiej oraz który jest sprzeczny z prawodawstwem unijnym, tj. z Dyrektywą 2009/28/WE , co wyklucza możliwość jego zastosowania przez organy państwowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., decyzją z dnia [...] marca 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., oraz art. 3, art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 7 ustawy o inwestycjach oraz art. 80 ust. 2 u.u.i.ś., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygniecie organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Inwestor występując z wnioskiem o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedmiotowego przedsięwzięcia dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, w której określono, że będzie ono realizowane na działkach określonych w tabeli nr 1 (str. 4-5 wniosku) na powierzchni około 15 ha, w odległości nie mniejszej niż 500 m do 1000 m od zabudowań mieszkalnych.

Organ pierwszej instancji w postanowieniu w sprawie nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nakazał m.in. uwzględnienie wariantu lokalizacyjnego zwiększającego odległość zamierzenia od najbliższej zabudowy mieszkaniowej od zabudowań mieszkalnych.

Inwestor nie wypełnił obowiązku nałożonego przez organ I instancji w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2016 r. o konieczności przyjęcia wariantu lokalizacyjnego, zwiększającego odległość przedsięwzięcia od najbliższej zabudowy mieszkalnej, zgodnie z art. 4 ustawy o inwestycjach

Zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.

Nie został naruszony art. 6 k.p.a. Decyzja pomimo błędnej składani jest zrozumiała. Organ wydała decyzję negatywną w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla wnioskowanej inwestycji.

Następny z podniesionych zarzutów niewskazania podstawy prawnej decyzji również jest chybiony. Wskazane przez organ I instancji w treści decyzji przepisy stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia. Omówienie powołanych przepisów znajduje się w uzasadnieniu decyzji.

Strona zaskarżyła postanowienie RDOŚ z dnia [...] listopada 2016 r. Podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach z uwagi na jego sprzeczność z prawodawstwem unijnym Dyrektywą 2009/28/WE jest chybiony. Dyrektywy skierowane są wyłącznie do państw członkowskich, które są zobowiązane do ich implementacji (wdrożenia) do prawa krajowego w określonym terminie. Oznacza to, że akt ten formułuje cele, które adresaci, dowolnymi środkami, formami i metodami, obowiązani są osiągnąć. Z racji tego, że jest kierowana do państw członkowskich, a nie obywateli, dyrektywa nie ustanawia bezpośrednio praw dla jednostek, co odróżnia ją od rozporządzenia, które jest bezpośrednio skuteczne. Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

Zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r ustawy o elektrowniach wiatrowych jest niesłuszny. Burmistrz był organem właściwym do rozpatrzenia niniejszej sprawy w pierwszej instancji.

Zmiana stanu prawnego, dokonana ustawą z dnia 20 maja 2016 r. ustawy o elektrowniach wiatrowych dotyczy między innymi u.u.i.ś., w tym organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej dla elektrowni wiatrowych, o których mowa w art. 2 pkt 1 tej ustawy. W obecnym stanie prawnym organem właściwym w tego rodzaju sprawach jest regionalny dyrektor ochrony środowiska, co wynika wprost z dodanego na mocy ustawy zmieniającej (art. 11 ustawy o inwestycjach) art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r u.u.i.ś.

Ustawa o elektrowniach wiatrowych nie zawiera przepisów przejściowych, które pozwalałyby na dokończenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie przepisów dotychczasowych (sprzed wejścia w życie ustawy o inwestycjach), wskazuje jedynie na ciągłość prowadzenia postępowania przez dany organ (art. 16 ust. 2 ww. ustawy).

W skardze złożonej do Sądu, skarżąca domagała się na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzenia nieważności zaskarżonej w całości, ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniosła o jej uchylenie eraz z decyzją poprzedającą.

Wniosła też na podstawie art. 145 a § 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu do wydania w terminie dwóch miesięcy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia oraz o zasądzenie na kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

I/ przepisów postępowania, tj.:

1/ art. 15 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji poprzedzającej określając inny zakres przedmiotowy rozstrzygnięcia: SKO utrzymując w mocy decyzję poprzedzającą de facto ją zmieniło i rozstrzygnęło o "odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań", podczas gdy decyzja poprzedzająca nie zawierała w ogóle merytorycznego rozstrzygnięcia, a Burmistrz "rozstrzygnął" jedynie o "odmowie wydania decyzji"; SKO uzasadniło swoją decyzję tym, że decyzja poprzedzająca "pomimo błędnej składni jest zrozumiała" (s. 4 decyzji); SKO nie było uprawnione do "dopowiadania" tego, czego nie wskazał sam Burmistrz, SKO pozbawiło tym samym skarżącą prawa do rozpoznania jej sprawy przez dwie instancje, a to oznacza, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

2/ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji poprzedzającej "o odmowie wydania decyzji", która w ocenie SKO "pomimo błędnej składni jest zrozumiała", podczas gdy w takiej sytuacji SKO było zobowiązane do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. powinno uchylić w całości decyzję poprzedzającą i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia Burmistrzowi;

3/ art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 140 k.p.a. polegające na niepodjęciu przez SKO i Burmistrza wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; Burmistrz poprzestał bowiem na zbadaniu wysokości planowanego przedsięwzięcia (SKO zaniechał i tego), podczas gdy w aktach sprawy znajdowało się wiele innych informacji dostarczonych przez skarżącą, w tym w szczególności te zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko; zakres badania, które należało przeprowadzić w niniejszej sprawie niezależnie w dwóch instancjach został wyznaczony przez przepisy prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 oraz art. 80 ust. 1 i 2 u.u.i.ś.;

II/ prawa materialnego, tj.

1/ art. 6 k.p.a. w zw. z art. 87 ust. 1 w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że "dyrektywy skierowane są wyłącznie do państw członkowskich, a nie obywateli" oraz że "dyrektywa nie ustanawia bezpośrednio praw dla jednostek, co odróżnia ją od rozporządzenia, które jest bezpośrednio skuteczne", a w konsekwencji błędne niezastosowanie Dyrektywy 2009/28/WE , w sytuacji gdy przepisy tej dyrektywy nadają się do bezpośredniego stosowania przez organy i sądy krajowe, z uwagi na to, że są jasne, precyzyjne i niebudzące wątpliwości, a zatem zarówno Burmistrz, jak i SKO miały obowiązek zastosować Dyrektywę 2009/28/WE, a nie ustawę , która pozostaje z nią w sprzeczności;

2/ art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy:

A/ ustawa nie została notyfikowana Komisji Europejskiej, a obowiązek notyfikacji wynika z Dyrektywy 2015/1535/UE oraz Dyrektywy 2006/123/WE ; brak notyfikacji skutkuje niemożnością zastosowania tych przepisów przez organy państwowe;

2/ są to przepisy sprzeczne z Dyrektywą 2009/28/WE, z uwagi na to, że wynikający z ustawy nakaz lokowania elektrowni wiatrowych w odległości co najmniej 10-krotności ich wysokości w stosunku do budynków mieszkalnych uniemożliwia spełnienie wymogów określonych w Dyrektywie 2009/28/WE, polegających na:

a) promowaniu przez państwa członkowskie wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych (art. 1 Dyrektywy 2009/28/WE),

b) zapewnieniu przez państwa członkowskie, że wszelkie krajowe przepisy dotyczące procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania, które są stosowane w elektrowniach wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii będą proporcjonalne i niezbędne (art. 13 ust. 1 akapit 1 Dyrektywy 2009/28/WE),

c) osiągnięciu przez Polskę pułapu 15% udziału energii ze źródeł odnawialnych w całkowitym zużyciu energii brutto, jaki Polska ma osiągnąć w 2020 r. (Załącznik nr 1 do Dyrektywy 2009/28/WE).

3/ SKO nie ustaliło w ogóle, jaka będzie wysokość elektrowni wiatrowych, które skarżąca ma zamiar wybudować, a zatem nie miało podstaw do zastosowania ustawy i rozstrzygnięcia o prawnej niedopuszczalności lokalizacji z uwagi na zbyt bliską odległość od zabudowy mieszkalnej; w całej decyzji nie ma nawet słowa o tej okoliczności, a to z tego faktu SKO wywiodło negatywne skutki prawne dla skarżącej!; nawet gdyby przyjąć, że SKO w sposób dorozumiany powtarza ustalenia Burmistrza i bezrefleksyjnie powiela je "niemo" w Decyzji uznając, że będzie to maksymalna wysokość 210 m (s. 8 decyzji poprzedzającej), to przesądzenie już na tym etapie postępowania, tj. kiedy dokładna wysokość nie jest jeszcze znana, że przedsięwzięcie jest zlokalizowane w zbyt bliskiej odległości jest zdecydowanie przedwczesne; skarżąca oświadczyła jedynie, że ma zamiar wybudować elektrownie wiatrowe do maksymalnej wysokości 210 m n.p.t., co oznacza, że mogą to być urządzenia niższe; tym samym, organy administracji (Burmistrz wprost, SKO w sposób dorozumiany) nie miałyby podstawy do przemnożenia określonej przez siebie wysokości (210 m) razy 10 (art. 4 ust. 1 ustawy), żeby ustalić, jaka powinna być minimalna odległość od zabudowy mieszkalnej, tj. 2100 m (s. 8 decyzji poprzedzającej).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", potwierdza, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji.

Należało zgodzić się ze stroną skarżącą do co zaistnienia w przedmiotowej sprawie uchybień procesowych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w żadnym dokumencie przedstawionym przez skarżącą (co dotyczy wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, karty informacyjnej przedsięwzięcia, raportu oddziaływania na środowisko oraz w piśmie z [...] października 2016 r. stanowiącym odpowiedź na pismo organu z dnia [...] września 2016 r.) nie zostały wskazane parametry elektrowni wiatrowych, dotyczące określenia ich realnej wysokości, jak i stanu technicznego.

Konieczność tych informacji wynika z przepisów u.u.i.ś.

Przepis art. 62 lit. a ww. ustawy stanowi, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1, lub określenie zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 69, w szczególności dane o:

1) rodzaju, cechach, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia,

2) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną,

3) rodzaju technologii,

4) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, przy czym w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej każdy z analizowanych wariantów drogi musi być dopuszczalny pod względem bezpieczeństwa ruchu drogowego,

5) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii,

6) rozwiązaniach chroniących środowisko,

7) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko,

8) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko,

9) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz korytarzach ekologicznych, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia,

10) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej,

11) przedsięwzięciach realizowanych i zrealizowanych, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem,

12) ryzyku wystąpienia poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowlanej,

13) przewidywanych ilościach i rodzajach wytwarzanych odpadów oraz ich wpływie na środowisko,

14) pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

- z uwzględnieniem dostępnych wyników innych ocen wpływu na środowisko, przeprowadzonych na podstawie odrębnych przepisów.

Przepis art. 66 ust 1 u.u.i.ś., stanowi, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać:

1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności:

a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki użytkowania terenu w fazie budowy i eksploatacji lub użytkowania, w tym w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 16 pkt 34 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne,

b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,

c) przewidywane rodzaje i ilości emisji, w tym odpadów, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia,

d) informacje o różnorodności biologicznej, wykorzystywaniu zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi,

e) informacje o zapotrzebowaniu na energię i jej zużyciu,

f) informacje o pracach rozbiórkowych dotyczących przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,

g) ocenione w oparciu o wiedzę naukową ryzyko wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyko związane ze zmianą klimatu.

Jak wynika natomiast z art. 71 ust. 1 pkt 3 oraz 3 lit. a, u.u.i.ś., do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m.in.: - poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b (art. 71 ust. 1 pkt 3); - mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej (art. 71 ust. 1 pkt 3 lit. a).

Z powyższych przepisów wynika, że koniecznym jest określenie przez inwestora nie tylko charakteru i cech planowanego przedsięwzięcia, lecz również jego oddziaływania na środowisko, a w tym na konkretny obszar z podaniem rodzajów i ilości emisji, rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii oraz wskazanie ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych.

W konsekwencji powyższego inwestor winien wskazać istotne dane techniczne każdej planowanej elektrowni wiatrowej. Biorąc pod uwagę okoliczność, że intensywność oddziaływania elektrowni wiatrowej uzależniona jest od jej wysokości, wielkości rotora, w tym jego stanu technicznego i stopnia zużycia, albowiem te wszystkie czynniki wpływają na wielkość obszaru oddziaływania, w tym akustycznego, to koniecznym było dysponowanie przez organy wiedzą, co do minimalnej i maksymalnej wysokość wieży, minimalnej i maksymalnej średnicy rotora oraz maksymalnego poziomu mocy akustycznej, przy czym dane te winny były zostać określone w sposób pozwalający na realną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a więc w wielkościach docelowych z ewentualną kilkuprocentową tolerancją na odstępstwa w zakresie podanych wartości. W konsekwencji inwestor powinien określić powyższe dane, a także ujawnić jaką turbiny planuje zainstalować przy realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem ze wskazaniem, czy będą to urządzenia nowe posiadające certyfikaty czy używane, a w takim wypadku, należy je opisać przynajmniej co do ich charakterystyki, roku produkcji wraz z określeniem maksymalnego poziomu mocy akustycznej uwzględniającym stopnia ich zużycia. Dane te są bowiem niezbędne do powzięcia realnej weryfikacji informacji o przedsięwzięciu, które winien wskazać inwestor (vide: wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 1086/15).

Tymczasem wniosek o wydanie decyzji środowiskowej zawiera w zakresie wysokości elektrowni wiatrowych jedynie informację, że planowana inwestycja jest instalacją o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m (s. 3 wniosku).

W karcie informacyjnej przedsięwzięcia, podano, że wysokość wieży będzie wynosić do 140 m, a średnica wirnika również do 140 m (s. 1 karty informacyjnej przedsięwzięcia). W dokumencie tym powtórzono też informację, że planowana inwestycja jest instalacją o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m (s. 3 ww. karty).

W raporcie o oddziaływaniu na środowisko, powtórzono dane w zakresie średnicy wirnika do 140 m oraz wysokości wieży do piasty jako wartość do 140 m (s. 8 raportu). Podano też maksymalną wysokość konstrukcji - 200 m (s. 70 raportu).

W ocenie Sądu, podane dane przez inwestora nie mogły stanowić wystarczającej podstawy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ani też postanowienia RDOŚ w przedmiocie uzgodnienia inwestycji.

Skoro celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, to uwarunkowania jego realizacji winny być określone w o wiele bardziej szczegółowy sposób niż nastąpiło to w przedmiotowej sprawie. Nie do zaakceptowania jest oparcie się przez organy na danych inwestora, które określają wysokość elektrowni wiatrowej w przedziale od 30 do 200 m. Takie – mało poważne - określenie wysokości elektrowni wiatrowej (nie wiadomo zresztą której spośród planowanych 24), nie wnosi nic do sprawy, albowiem taka rozpiętość danych uniemożliwia realne przeprowadzenie analizy problemu z uwzględnieniem ww. przepisów. W tych warunkach nie można wydać ani decyzji ani też uzgodnienia dotyczącego określenia uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Do wydania przez RDOŚ, jak też organy orzekające w sprawie poprawnego merytorycznie rozstrzygnięcia, potrzebne były dane, które w sposób ścisły określają wysokość każdej z planowanych elektrowni z ewentualną kilkuprocentową tolerancją ostatecznej wysokości. W innym bowiem wypadku wypowiedź organów co do powierzonych im przez ustawodawcę zadań będzie nierzetelna. Dotyczy to nie tylko problemu wysokości planowanych 24 elektrowni, ale też stanu technicznego jej elementów, a w szczególności wirników, na co wskazano już wyżej. Brak dysponowania przez ww. organy wskazanymi danymi naruszało normy procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Następnym uchybieniem procesowym, którego dopuścił się organ odwoławczy był brak rozpoznania zawartego w odwołaniu zaskarżenia w całości, na podstawie art. 142 k.p.a., postanowienia RDOŚ z dnia [...] listopada 2016 r. Skarżąca podnosiła w szczególności, że RDOŚ naruszył przepisy art. 6, 7 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz ocenienie wyłącznie fragmentu materiału dowodowego, tj. odległości między planowanym przedsięwzięciem a zabudową mieszkalną, podczas gdy w aktach sprawy znajdowały się także inne informacje dostarczone przez skarżącą. Zakwestionowano też prawidłowość stwierdzenia przez RDOŚ, że minimalna odległość dla inwestycji powinna wynosić co najmniej 2100 m.

Tymczasem organ odwoławczy nie rozpoznał wskazanych zarzutów w stosunku do ww. postanowienia, naruszając tym samym wskazaną normę, co należy zakwalifikować również, jako uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro nie wyjaśniono przez organ odwoławczy zarzutów co do postanowienia, którego treść wpłynęła na zaskarżoną decyzję. Ustosunkowanie się przez organ odwoławczy jedynie do aspektu zarzutu o naruszeniu Dyrektywy 2009/28/WE nie można uznać za wystarczające w świetle pozostałych zarzutów skierowanych w stosunku do ww. postanowienia.

Ponadto ustosunkowanie się organu odwoławczego do tego właśnie zarzutu w istocie nie dotyczyła jego istoty, która związana była z twierdzeniem skarżącej o konieczności notyfikacji ustawy o inwestycjach, do czego organ nie odniósł się. Powyżej przytoczone uchybienia ww. organów należało zakwalifikować, jako objęte normą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr 153, poz. 1270), zwaną dalej: "p.p.s.a.", co kwalifikowało decyzje organów obu instancji oraz wskazanego postanowienia RODŚ do wyeliminowania z obrotu prawnego. Skargę więc w powyższym zakresie uwzględniono.

Nie był natomiast zasadny zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wskazujący na wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji poprzedzającej określając inny zakres przedmiotowy rozstrzygnięcia.

Zakres przedmiotowy decyzji organów obu instancji był taki sam, a czynienia zarzutu co do użytego sformułowania przez organ I instancji było niezasadne, a także oparte na niepełnym, nieodpowiadającym rzeczywistości przytoczeniu brzmienia sentencji tego rozstrzygnięcia. Skarżąca przytoczyła je bowiem, jako sformułowanie: "odmowa wydania decyzji", gdy tymczasem rzeczywista treść tego rozstrzygnięcia brzmi: "odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia..." Treść tego rozstrzygnięcia sprowadza się więc do odmowy w wydanej decyzji uwzględnienia wniosku, co należy uznać za nie naruszające prawa. Przepisy u.u.i.ś. (art. 81 ust. 1 - 3), posługują się sformułowaniem: "odmowa zgody na realizację przedsięwzięcia", choć, w praktyce orzeczniczej organów najpowszechniej przyjęło się sformułowanie, odmowy wydania (udzielenia lub ustalenia) środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, co jednak nie sprawia, że omawiany zarzut, należało uznać za zasadny.

Wobec stwierdzonych uchybień procesowych, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy uwzględnią stanowisko Sądu zawarte w powyższym wyroku, co pozwoli organom następnie zastosować przepisy prawa materialnego, przy czym, jak już to wskazano, winny one odnieść się do istoty zarzutu naruszenia Dyrektywy 2009/28/WE.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podst. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.