Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 654/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 183 § 2, art. 141 § 4,
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art.7, art. 10, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6,
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 4
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.
article: art. 27 ust. 1 pkt 1, art. 27 ust. 1 pkt 1) i 2 )
journal: Dz.U. 2021 poz 2137
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 (t.j.)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 380/21 w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 maja 2021 r., nr. 9003-2021-000307 w przedmiocie płatności ekologicznej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 25 listopada 2021 r. sygn. akt III SA/Lu 380/21 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę A. W. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 5 maja 2021 r. nr 9003-2021-000307 w przedmiocie płatności ekologicznej.

A. W. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto, skarżąca oświadczyła o zrzeczeniu się rozprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 4 rozporządzenia nr 809/2014 (rozporządzenie nr 809/2014 rozporządzenie wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.Urz.UE.L Nr 227, str. 69), poprzez oddalenie skargi w wyniku dokonania błędnej wykładni art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, polegającej na niewłaściwym przyjęciu, jakoby błąd oczywisty stanowił tylko taki błąd, który ujawnia się wyłącznie na podstawie samego wniosku o przyznanie płatności, bez żadnych dodatkowych informacji, bądź konfrontacji z innymi dokumentami, gdy tymczasem stwierdzenie oczywistego błędu przez organ następuje na podstawie "ogólnej oceny danego przypadku", natomiast identyfikacja błędu może nastąpić na podstawie całego katalogu dokumentów wskazanych w akapicie pierwszym omawianego przepisu, co oznacza, że w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014 błąd jest oczywisty nie tylko wówczas, jeżeli wynika z weryfikacji samego tylko dokumentu, w którym błąd popełniono, gdyż stwierdzenie oczywistego błędu najczęściej wiąże się z porównaniem dokumentu nim obarczonym z dokumentem wolnym od błędu, natomiast do "ogólnej oceny danego przypadku" niezbędnym jest wręcz wyjście poza ramy wyłącznie jednego dokumentu;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 1306/2013, poprzez oddalenie skargi w wyniku dokonania błędnej wykładni art. 64 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 1306/2013, polegającej na nieuprawnionym uznaniu, że samo niespełnienie kryterium kwalifikowalności w rozumieniu art. 64 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 powoduje, że nie może strona skutecznie argumentować, że nałożenie sankcji administracyjnej było bezpodstawne, gdy tymczasem powołany przepis expressis verbis przewiduje sytuację, w której - pomimo niespełnienia kryterium kwalifikowalności - kar administracyjnych się nie nakłada;

3. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w zw. z art. 64 ust. 2 lit. c rozporządzenia nr 1306/2013 (rozporządzenie nr 1306/2013 - rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 84/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz.UE.L Nr 347, str. 549), poprzez niezastosowanie tego przepisu, gdy tymczasem dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy pozwala przyjąć, że zadeklarowanie przez Skarżącą dla uprawy porzeczki błędnego wariantu 10.1.1 zamiast 10.1.2 we wniosku o płatność ekologiczną za 2020 r. jest konsekwencją (następstwem) błędu organu popełnionego w płatności ekologicznej za 2018 r., kiedy to organ - pomimo popełnienia przez Skarżącą tego samego błędu - przyznał jej płatność ekologiczną za uprawę porzeczki, nie dostrzegając tego błędu (pomimo uprzedniego przeprowadzenia kontroli na miejscu), którym to działaniem wprowadził Skarżącą w roku 2020 r. w błąd, gdyż Skarżąca w oparciu o dokumenty z 2018 r. przyjęła, że wariant 10.1.1 jest prawidłowy, natomiast wariant 10.1.2 jest błędny, choć w istocie rzeczy było odwrotnie.

II. przepisów postępowania, których uchybienie ma istotny wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, t.j.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 i 107 § 1 pkt 6 k.p.a. (ustawa z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich - ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 (Dz.U. z 2021 r. poz. 2137 ze zm.), poprzez oddalenie skargi i błędne uznanie, że stan faktyczny sprawy przez organ został ustalony prawidłowo, gdy tymczasem:

a) organ w zakresie rozważenia możliwości uznania błędu Skarżącej za błąd oczywisty dokonał dowolnej oceny dowodów i bezpodstawne przyjął, że skutecznie złożona korekta do wniosku o przyznanie płatności ekologicznej za rok 2020 (k.453-486) nie zawierała niespójności lub sprzeczności, gdy tymczasem w tym dokumencie błędne wskazanie wariantu uprawy porzeczki (10.1.1 zamiast 10.1.2) było sprzecznością dającą się z łatwością wychwycić przez organ na podstawie samej treści tej korekty do wniosku, a tym bardziej w porównaniu z pierwotną treścią wniosku za 2020 r. (k.422-452) oraz w porównaniu z wnioskiem z roku 2019 (k. 376-405),

b) organ pominął, że błędne oznaczenie wariantu dla uprawy porzeczki we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej za 2020 r. nastąpiło w ramach tego samego pakietu, tj. "Pakietu 10. Uprawy sadownicze po okresie konwersji" " przy czym zarówno w odniesieniu do błędnie zastosowanego wariantu 10.1.1, jak i wariantu prawidłowego 10.1.2, zastosowanie miały identyczne stawki płatnicze (1.501,00 zł/ha), natomiast zadeklarowanie błędnego wariantu sadowniczego nr 10.1.1 nakładało na Skarżącą wręcz dalej idące zobowiązania dot. trwałości upraw, co winno rzutować na względniejszą ocenę działania Skarżącej, w tym przede wszystkim prowadzić do uznania, że Skarżąca działała w dobrej wierze, co jest warunkiem zastosowania art. 4 rozporządzenia nr 809/2014;

c) organ dokonując oceny stanu faktycznego sprawy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i pominął istotne okoliczności wynikające z dokumentów znajdujących się w zgromadzonych aktach administracyjnych sprawy, w tym pominął dokonanie oceny wniosku Skarżącej o przyznanie płatności ekologicznej za rok 2018 (Ł 149-181), Planu działalności ekologicznej (k. 184-189), raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych z 31.08.2018 r. i karty weryfikacji raportu z czynności kontrolnych z 11.09.2018 r. (k. 203 i nast. - w koszulce,), decyzji przyznającej płatność ekologiczną za rok 2018 (k.206-212), co miało wpływ na błędne zastosowanie lub niezastosowanie przez organ wyżej przepisów prawa materialnego w postaci art. 64 ust. 2 lit. c i d rozporządzenia nr 1306/2013;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez oddalenie skargi i uznanie, że decyzja organu jest prawidłowa, gdy tymczasem organ zaskarżoną decyzją naruszył zasadę praworządności, gdyż nie uwzględnił w zaskarżonej decyzji faktu, iż we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej za rok 2020 r. Skarżąca popełniła taki sam błąd w zakresie uprawy porzeczki, jak we wniosku o przyznanie płatności za rok 2018, co zostało usankcjonowane przez organ decyzją z dnia 24.01.2019 r. (k. 206 i nast.), przy czym wydanie decyzji o takiej treści, po wcześniejszym skontrolowaniu gospodarstwa (k. 203 i nast.) ostatecznie miało wpływ na treść złożonej przez Skarżącą w roku 2020 korekty (w której błędnie zaakceptowany przez organ w 2018 roku wariant 10.1.1. został powielony). Powyższe fakty bezwzględnie winny zostać uwzględnione przy ocenie stanu faktycznego sprawy;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez oddalenie skargi i uznanie, że decyzja organu jest prawidłowa, gdy tymczasem organ nie zapewnił Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co miało wpływ na wynik sprawy, albowiem Skarżąca została pozbawiona możliwości zwrócenia organowi uwagi na to, że dokonując korekty wniosku opierała się na decyzji organu dot. płatności ekologicznej z 2018 r. i przyznanej wówczas płatności ekologicznej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Za podstawę wyroku z 25 listopada 2021 r., III SA/Lu 380/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. A.W. 3 czerwca 2020 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2020. 9 czerwca 2020 r. dokonała korekty tego wniosku: działki rolne z deklarowaną uprawą porzeczki [...] (RE porzeczka o pow. 0,86 ha), [...] (RE porzeczka o pow. 0,66 ha), II (RE porzeczka o pow. 1,00 ha), [..] (RE porzeczka o pow. 2,62 ha), [...] (RE porzeczka o pow. 0,89 ha). [...] (RE porzeczka o pow. 0,24 ha), [...] (RE porzeczka o pow. 0,52 ha), [...] (RE porzeczka o pow. 0,46 ha), [...] (RE porzeczka o pow. 0,41 ha), [...] (RE porzeczka o pow. 0,48 ha), które we wniosku o przyznanie płatności z dnia 03.06.2020 r. deklarowała w wariancie 10.1.2 Uprawy jagodowe po okresie konwersji, w zmianie do wniosku zadeklarowała w wariancie 10.1.1 Podstawowe uprawy sadownicze po okresie konwersji. Wniosek o przyznanie płatności na rok 2020 został poddany kontroli kryteriów kwalifikowalności, która wykazała nieprawidłowości w deklaracji powierzchni działek rolnych. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6) kpa oraz art. 27 ust. 1 pkt 2) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich; art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 27 ust. 1 pkt 1) ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 10 kpa.

Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przepisów art. 79a oraz art. 81 kpa nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Porównanie tych regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w kpa wskazuje, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, ustawodawca zastosował regulację odmienną od art. 7 kpa, zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności nie ma zastosowania art. 77 § 1 kpa (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy), ponieważ to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Ciężar wykazania spełnienia przesłanek, od których uzależnione jest uprawnienie do płatności obciąża rolnika, który wnioskował o przyznanie płatności. Celem skutecznego sformułowania zarzutu naruszenia przepisów postępowania w zakresie odnoszącym się do naruszenia zasady wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego przedstawionego przez stronę autor skargi kasacyjnej winien był skonkretyzować, jakie konkretnie dowody pominął organ administracji publicznej powołując konkretne przepisy postępowania, które w sprawie miały zastosowanie i zostały naruszone. W tym przypadku odpowiednie jednostki redakcyjne art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

Sąd I instancji nie naruszył art. 27 ust. 1 pkt 1) i 2 ) ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...), jak również przepisów kpa, które w sprawie miały zastosowanie akceptując ustalenie, że skorygowany wniosek o przyznanie płatności ekologicznej nie spełnił kryteriów kwalifikowalności z powodu nieprawidłowości w deklaracji powierzchni działek rolnych szczegółowo opisanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Ustalenie to nie narusza zasady praworządności i jest wynikiem wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zgodnie z art. 22 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, pomoc jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie (...), natomiast w art. 25 tej ustawy uregulowano instytucję wezwania do usunięcia braków we wniosku w przypadku, gdy wniosek o przyznanie pomocy (...) nie czyni zadość wymaganiom innym niż wskazane w art. 64 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W przypadku nieusunięcia braków wniosek jest rozpatrywany w zakresie, w jakim został prawidłowo wypełniony oraz na podstawie dołączonych do niego prawidłowych dokumentów. Natomiast, rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności w art. 1 ustanawia zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Według Artykułu 4 Korekty i poprawianie oczywistych błędów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014: Wnioski o przyznanie pomocy, wnioski o wsparcie, wnioski o płatność i dokumenty uzupełniające złożone przez beneficjenta mogą zostać skorygowane i poprawione w dowolnym czasie po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia oczywistych błędów uznanych przez właściwy organ na podstawie ogólnej oceny danego przypadku, pod warunkiem, że beneficjent działał w dobrej wierze. Właściwy organ może uznać oczywiste błędy tylko w przypadku, gdy mogą one być bezpośrednio zidentyfikowane w wyniku sprawdzenia informacji zawartych w dokumentach, o których mowa w akapicie pierwszym. Zgodnie z Artykułem 59 ust. 1 i 6 Ogólne zasady kontroli rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., o ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu. W przypadkach, które zostaną określone przez Komisję na podstawie art. 62 ust. 2 lit. h), wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność lub wszelkie inne komunikacje, wnioski lub prośby mogą być korygowane i dostosowywane po ich złożeniu w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ oczywistych błędów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie naruszył prawa akceptując stanowisko Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dotyczące braku oczywistego błędu wobec dziesięciokrotnego zadeklarowania przez stronę we wniosku działki rolnej z deklaracją błędnego pakietu (strona 18 i 19 uzasadnienia decyzji ostatecznej). Sąd I instancji zaprezentował swoje stanowisko w tym zakresie: "Organ ma rację, że w świetle przepisów rozporządzenia ekologicznego obowiązujących w dacie złożenia wniosku o płatność – według załącznika nr 4 zatytułowanego "Wykaz roślin objętych płatnością ekologiczną" Lp. IV. Pakiet 4. Uprawy sadownicze w okresie konwersji (Wariant 4.1.1 Podstawowe uprawy sadownicze w okresie konwersji) i Pakiet 10. Uprawy sadownicze po okresie konwersji (Wariant 10.1.1 Podstawowe uprawy sadownicze po okresie konwersji), porzeczka nie jest wymieniona jako uprawa kwalifikująca się do płatności ekologicznej. Porzeczka jest rośliną objętą płatnością ekologiczną (Lp. V. Pakiet 4. Uprawy sadownicze w okresie konwersji (Wariant 4.1.2 Uprawy jagodowe w okresie konwersji – wybrane rośliny) i Pakiet 10. Podstawowe uprawy sadownicze po okresie konwersji i Pakiet 10. Uprawy sadownicze po okresie konwersji (Wariant 10.1.2. Uprawy jagodowe po okresie konwersji – wybrane rośliny) – pkt 5. Popełniony przez skarżącą kilkukrotny błąd polegający na zakwalifikowaniu działek do wariantu 10.1.1. nie może być uznany za błąd oczywisty w świetle przytoczonych powyżej przepisów."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie naruszył wskazanych przez kasatora przepisów p.p.s.a.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a.

Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym. Nie doszło do naruszenia tego przepisu, ponieważ zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. (Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a). Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kasator w istocie dopatruje się w tym, że Sąd I instancji zaakceptował stan faktyczny sprawy ustalony przez organ administracji publicznej. Jest to zarzut nietrafny, ponieważ Sąd I instancji badając w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej oceniał również prawidłowość ustaleń faktycznych w zakresie zarzutów podniesionych w petitum skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy i nie został skutecznie podważony przez kasatora.

Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach drugiej podstawy kasacyjnej pozostają w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami, że wniosek o przyznanie płatności na rok 2020 zawierał nieprawidłowości w deklaracji powierzchni działek rolnych i błędnego pakietu, co skutkowało niespełnieniem kryterium kwalifikowalności. Skoro kasator nie podważył skutecznie tego ustalenia w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Niezalenie od tego, w ramach podstawy kasacyjnej kastor zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 134 § 1 p.p.s.a., których ewentualne naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.). Tych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie naruszył. Uzasadnienie wyroku spełnia wymogi ustawowe, a niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a.