Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1775/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 169
journal: Dz.U. 2016 poz 1870
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Irena Jakubiec- Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi R. Parafii pw. (...) w G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu państwa; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz R. Parafii pw. (...) w G. kwotę 13 800 zł (trzynaście tysięcy osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Rzymskokatolickiej Parafii pw. św. [...] w [...] (dalej jako: "skarżąca", "strona" lub "parafia") jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej jako: "Minister", lub "organ"), z [...] lipca 2018 r. nr [...] uchylająca decyzję własną z [...] maja 2017 r. nr [...] oraz określającą stronie kwotę dofinansowania przypadającą do zwrotu.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Na podstawie umowy nr [...] – ms z [...] kwietnia 2011 r. zawartej pomiędzy Ministrem a parafią reprezentowaną przez Proboszcza – ks. [...] (dalej jako: "umowa"), skarżąca otrzymała dotację celową w wysokości 300.000,00 zł na realizację zadania pn. "[...], kościół parafialny p.w. św. [...] (XV/XIV w.): naprawa więźby dachowej oraz wymiana pokrycia dachu - II etap". Koszt całkowity, zgodnie z kosztorysem ofertowym przedłożonym przez Firmę Budowlano - Konserwatorską "[...]", wynosił 620.351,77 zł. Zadanie było współfinansowane z dotacji Marszałka Województwa [...] (dalej jako: "Marszałek") w kwocie 100.000,00 zł oraz ze środków własnych parafii w wysokości 220.351.77 zł.

2 grudnia 2011 r. do organu wpłynął raport końcowy z wykonanego zadania, z którego wynikało, że prace zostały wykonane zgodnie z podpisaną umową oraz odebrane przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków bez zastrzeżeń, zgodnie z projektem i pozwoleniem konserwatorskim. W związku z powyższym ww. zadanie zostało rozliczone 10 stycznia 2012 r.

16 czerwca 2016 r. do Ministra został przesłany wyciąg z wyniku kontroli wraz z dokumentacją czynności kontrolnych przeprowadzonych w parafii przez Urząd Kontroli Skarbowej wre [....] (dalej jako: "UKS"). Przedmiotem kontroli UKS była Kontrola celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi w 2011 r.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że koszt całkowity zadania poniesiony przez stronę w 2011 r. wyniósł 330.000,00 zł, na które to zadanie parafia otrzymała dotacje w łącznej wysokości 400.000,00 zł, z tego ze środków Ministra 300.000,00 zł oraz ze środków Województwa [...] 100.000,00 zł. Wskazano, że skarżąca nie przeznaczyła zatem środków własnych na realizację dotowanego zadania, a otrzymane dotacje przekroczyły koszt całkowity zadania o 70.000,00 zł (400.000,00 zł – 330.000,00 zł). Organ kontroli skarbowej ustalił, że wykonawca dokonał częściowego zwrotu otrzymanych środków na rachunek bankowy parafii na łączną kwotę 290.351,77 zł. Stwierdzono, że powyższe oznacza, iż ww. płatność miała charakter pozorny, a jej jedynym prawdopodobnym celem było wykazanie spełnienia warunku określonego w umowie, polegającego na przeznaczeniu na realizację zadania finansowego wkładu własnego beneficjenta.

Pismem z 31 sierpnia 2016 r. Minister wezwał stronę do zwrotu dotacji w kwocie 300.000,00 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowej liczonymi od dnia ich przekazania, tj. od 8 czerwca 2011 r.

W piśmie z 21 września 2016 r. stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie pełnomocnik strony stwierdził, że parafia nie zgadza się z ustaleniami kontroli oraz że rzeczywisty koszt zadania jest tożsamy z określonym w umowie. Powoływał się w tym zakresie na faktury wystawione przez wykonawcę robót [...].

Pismem z 14 października 2016 r. poinformowano stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu i terminu od którego nalicza się odsetki, a następnie decyzją z [...] maja 2017 r. organ określił skarżącej kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 300.000,00 zł tytułem dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz określił termin od którego nalicza się odsetki ww. należności, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych na dzień 8 czerwca 2011 r.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść ustaleń zawartych w protokole kontroli przeprowadzonej przez UKS oraz stwierdził, że zgodnie z § 3 ust. 3 umowy w przypadku całkowitego braku pokrycia przez Beneficjenta wkładu własnego, o którym mowa w § 2 ust. 4, zobowiązany jest on, bez wezwania, do niezwłocznego zwrotu przekazanych środków finansowych Ministra wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia ich przekazania. Dodał, że zgodnie z art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm., dalej jako: "u.f.p.") w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz art. 150 pkt 5, art. 151 ust.2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki.

Pismem z 14 czerwca 2017 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnosząc o uchylenie decyzji z [...] maja 2017 r. i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że decyzja z [...] maja 2017 r. oparta została na błędnych ustaleniach z zakresu stanu faktycznego, zaś organ dokonując ustaleń z zakresu stanu faktycznego oparł się jedynie na protokole kontroli, a dokładniej - wyciągu z wyników kontroli przeprowadzonej w parafii przez UKS. W ocenie strony błędne jest w szczególności ustalenie, że część faktur wystawionych przez wykonawcę robót "była fakturami pustymi, opiewającymi na usługi, które nie zostały dostarczone". Parafia nie zgodziła się również z ustaleniem Ministra jakoby koszt całkowity zadania wyniósł tylko 330.000,00 zł. Wskazała, że koszt ten wyniósł 620.351,77 zł i kwota ta w całości została zapłacona. Dodała, że wskazana przez UKS okoliczność dokonywania przez [...] wpłat na rachunek bankowy parafii tytułem "Fundusz remontowy" nie oznacza, że środki w wysokości równej dokonanych wpłat nie zostały mu zapłacone. Skarżąca podkreśliła, że dług wobec [...] strona spłacała do 30 stycznia 2014 r., a okoliczność przekazywania kwot gotówkowych była potwierdzana przez wykonawcę robót. Dodała, że okoliczność spłaty przez parafię całego zadłużenia z tytułu robót została potwierdzona oświadczeniem złożonym przez wykonawcę 30 stycznia 2014 r. Wskazała ponadto, że w celu spłaty tego zadłużenia parafii uzyskała również bezzwrotną pomoc finansową z Kurii Metropolitalnej [...].

W ocenie parafii wadliwe było również ustalenie UKS, a następnie organu, jakoby skarżąca w ogóle nie przeznaczyła środków własnych na realizację dotowanego zadania. Podkreśliła, że dotacja, którą otrzymała parafia ze środków Ministra wyniosła 300.000,00 zł. Minister, za UKS, ustalił, że koszt całkowity zadania poniesiony przez parafię wyniósł 330.000,00 zł, zatem nawet przy takim ustaleniu (któremu prawidłowości skarżąca zaprzecza), oczywistym jest, że dotacja została w całości wykorzystana, zaś na zadanie wydatkowano także dodatkowe 30.000,00 zł. Strona wskazała, że Minister w niniejszej sprawie nie dokonywał jakichkolwiek ustaleń w zakresie tego z jakich środków owe 30.000,00 zł zostało wydatkowe, jedynie, za UKS powtórzył, że "Parafia nie przeznaczyła środków własnych na realizację dotowanego zadania".

Zauważyła, że z dokumentacji zgromadzonej w toku czynności kontrolnych przez UKS wynika, iż dotacja Ministra wpłynęła na rachunek bankowy Parafii 8 czerwca 2011 r. W okresie od tego dnia do 29 listopada 2011 r. (dnia uzyskania przez Parafię środków z tytułu dotacji z Województwa [...]) na rachunek wykonawcy robót - tytułem "Remont dachu kościoła - etap II Parafia przelała łącznie kwotę 580.000,00 zł, zaś wykonawca ten przelał na rachunek Parafii tytułem "Fundusz remontowy" kwotę 250.000,00 zł. Tym samym na jego rachunku bankowym w okresie tym pozostała kwota 330.000,00 zł, czyli kwota, która zdaniem organu stanowiła całkowity koszt zadania. Dodała, że nawet przy takim ustaleniu w zakresie całkowitej wysokości kosztów zadania, nie znajduje zatem oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym twierdzenie jakoby parafia nie przeznaczyła środków własnych na realizację dotowanego zadania. Strona nadmieniła również, że we wspomnianym okresie, tj. od 8 czerwca 2011 r. do 29 listopada 2011 r., na rachunek bankowy parafii, z którego czyniono przelewy na rzecz wykonawcy robót dachu, oprócz wpłaty uzyskanej od organu, dokonano również wpłat w łącznej kwocie 60.200,00 zł, które to wydatkowano na zapłatę na rzecz wykonawcy robót – [...]. Wskazała, że bez wątpienia należy środki te traktować jako finansowy wkład własny parafii w realizację zadania.

Zdaniem wnioskującej nie zachodzi jakakolwiek z okoliczności określonych w art. 169 ust. 2 u.f.p., a Minister w decyzji z [...] maja 2017 r. ani do okoliczności tych, ani nawet do tego przepisu nie odniósł się. Tym samym dla strony niejasna pozostaje podstawa prawna wydanej decyzji.

W ocenie wnioskodawczyni w decyzji wadliwie określono również termin, od którego nalicza się odsetki od należności ustalonej jako kwota przypadająca do zwrotu i w tym zakresie naruszono art. 169 ust. 5 pkt 2 u.f.p.

Wraz z pismem z 21 czerwca 2017 r. strona przesłała do organu niezałączone do odwołania dokumenty w postaci potwierdzeń przyjęć kwot przez [...] za remont dachu (30 sztuk) oraz dwie asygnaty rozchodowe (z 22 stycznia 2014 r. i 16 maja 2012 r.).

Decyzją z [...] lipca 2018 r. Minister uchylił decyzję własną z [...] maja 2017 r. i w tym zakresie orzekł określając stronie kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 300.000,00 zł tytułem dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz ustalił termin, od którego nalicza się odsetki od ww. należności, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych na dzień 30 maja 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że w § 2 pkt 4 umowy parafia złożyła oświadczenie o posiadanych środkach finansowych w wysokości 220.351,77 zł na realizację zadania dotacyjnego, a zatem prace budowlane, objęte dotacją pochodzącą ze środków finansowanych z budżetu państwa w części miały pochodzić ze środków własnych parafii. Jednakże mając na względzie okoliczności ujawnione w toku kontroli, tj. fakt wystawienia przez wykonawcę faktur za wykonane prace w wysokości łącznie 620.351,77 zł oraz zwrot przez wykonawcę na rzecz skarżącej łącznej kwoty 290.351,77 zł, która wedle oświadczenia wykonawcy, nie stanowiła darowizny, a także czas, w którym zostały wykonane przelewy organ uznał, że strona nie dokonała finansowania zadania dotacyjnego ze środków własnych, zadeklarowanych w § 2 ust. 4 umowy. Stwierdził, że środki te parafia uzyskała z wpłat pochodzących od wykonawcy jako częściowy zwrot za faktury wystawione na rzecz strony. W ocenie Ministra nie można było zatem uznać, iż środki te stanowiły zasoby finansowe parafii, określone w § 2 ust. 4 umowy, a przeznaczone na realizację zadania, objętego dotacją udzieloną ze środków budżetowych, których dysponentem jest Minister. Tym samym, organ uznał, że działania parafii stanowiły naruszenie warunków ujętych w § 2 pkt 4 umowy.

Minister wskazał następnie, że zgodnie z § 3 ust. 3 umowy w przypadku całkowitego braku pokrycia przez Beneficjenta wkładu własnego, o którym mowa w § 2 ust. 4, zobowiązany jest on, bez wezwania, do niezwłocznego zwrotu przekazanych środków finansowych Ministra wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia ich przekazania. Wyjaśnił, że naruszenie przytoczonych powyżej warunków umowy dotacyjnej powoduje, iż kwota udzielonej dotacji podlega zwrotowi na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jako pobranej w nadmiernej wysokości.

Odnosząc się do zarzutów strony wskazał, że ich część (co do naruszenia art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej zwrotu dotacji oraz naliczania odsetek), uznać należy za zasadne.

Z uwagi natomiast na ustalony stan faktyczny, wynikający z analizy konta bankowego parafii (wpłaty i wypłaty), oświadczenia wykonawcy, iż przekazywane kwoty nie stanowiły darowizny na rzecz parafii, zdaniem organu, nie zachodziła konieczność uwzględnienia wniosków dowodowych strony. Organ podniósł, iż płatność za wykonane prace budowlane winna odbywać się na podstawie faktur, wystawionych przez podmiot realizujący prace budowlane w kwotach, zgodnych z kosztorysem. Tymczasem w rzeczywistości, a wynika to z analizy rachunku bankowego parafii, łączna kwota środków przekazanych wykonawcy stanowiła kwotę obejmującą wartość kosztorysową prac budowlanych, jednakże wykonawca prac dokonywał zwrotu kwot na rachunek bankowy parafii. Skarżąca przyjmowała wpłaty dokonywane przez wykonawcę. W tych okolicznościach faktycznych, w ocenie Ministra, trudno uznać uzyskane w ten sposób środki pieniężne za dochód strony, skoro sam wykonawca oświadczył, iż przekazywane środki nie stanowiły darowizny na rzecz parafii.

Pismem z 14 września 2018 strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję z [...] lipca 2018 r. wnosząc o jej uchylenie w całości.

Organowi skarżąca zarzuciła:

I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1. art. 169 ust. 1 pkt 2, art. 169 ust. 2 i ust. 4 u.f.p. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i określeniu w stosunku do parafii kwoty przypadającej do zwrotu w wysokości 300.000,00 zł tytułem dotacji pobranej w nadmiernej wysokości, podczas gdy w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 169 ust. 2 u.f.p., których ziszczenie się pozwoliłoby na stwierdzenie, że parafia pobrała dotację w nadmiernej wysokości;

2. art. 169 ust. 4 u.f.p. poprzez jego niezastosowanie i wskutek tego pomimo przyjęcia, że mamy do czynienia z dotacją pobraną w nadmiernej wysokości, określenie zwrotu pełnej kwoty dotacji udzielonej parafii na podstawie umowy, podczas gdy stosownie do art. 169 ust. 4 u.f.p. zwrotowi do budżetu państwa podlega tylko ta część dotacji, która została pobrana w nadmiernej wysokości. Już zatem literalna wykładania tego przepisu wskazuje na obowiązek określenia wysokości dotacji będącej nadmierną w stosunku do postanowień umowy, nie zaś pełnej kwoty przyznanej dotacji. Zarzut ten skarżąca podnosi z bardzo dalekiej ostrożności procesowej, na wypadek gdyby w ocenie Wysokiego Sądu w niniejszym przypadku dotacja pobrana przez parafię byłaby dotacją pobraną w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 169 ust. 2 u.f.p., czemu skarżąca konsekwentnie zaprzecza;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw, a to:

1. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym: dokumentacji z czynności kontrolnych UKS, a to m.in. wyciągu z rachunku bankowego parafii za okres od 1 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2016 r., w szczególności udzielonych przez parafię poleceń przelewu kwoty 100.000 zł na rachunek bankowy Firmy Budowlano-Konserwatorskiej "[...]" tytułem "Remont dachu kościoła - etap II" w dniach 30 listopada 2011 r. (kwoty 50.000,00 zł) i 1 grudnia 2011 r. (kwoty 50.000,00 zł), a także pominięcie dokumentów zawnioskowanych jako dowody przez parafię we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń z zakresu stanu faktycznego i niezasadne przyjęcie, że parafia nie dokonała finansowania zadania dotacyjnego ze środków własnych, a suma wpłat dokonanych we wskazanym okresie przez stronę na konto Firmy Budowlano- Konserwatorskiej "[...]" [...] wynosiła 620.351,77 zł, podczas gdy skarżąca na konto tego wykonawcy przelała łącznie kwotę 720.351,77 zł, zatem zapłaciła wykonawcy robót całą określoną w umowie dotacyjnej kwotę w wysokości 620.351,77 zł należną mu za wykonanie zadania, w tym kwotę 220.351,77 zł środkami niepochodzącymi z dotacji Ministra, stanowiącymi wkład własny;

2. naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na nieuwzględnieniu żądania skarżącej o dopuszczenie dowodów z przesłuchania strony oraz dowodów z dokumentów zawnioskowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (30 potwierdzeń przyjęcia kwot przez [....] za remont dachu kościoła oraz dwóch asygnat rozchodowych z dnia 22 stycznia 2014 r. i 16 maja 2012 r.) zgłoszonych w celu wykazania, że parafia finansowała zadanie ze środków własnych w kwocie 220.351,77 zł, pomimo że przedmiotem tych dowodów były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącej udowodnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, w tym obalenie domniemania prawdziwości tego co zostało stwierdzone w protokole z kontroli UKS, a co w rezultacie doprowadziło do niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy stosownie do art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 k.p.a.);

3. art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art, 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez niezasadne przyjęcie przez Ministra, iż z uwagi na ustalony stan faktyczny wynikający z analizy konta bankowego oraz oświadczenia wykonawcy nie zachodzi konieczność uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej i w rezultacie nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchania strony oraz z dokumentów zawnioskowanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a przez to uniemożliwienie stronie przeprowadzenia dowodu przeciwko treści protokołu kontroli UKS i obalenia domniemania prawdziwości tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, a co doprowadziło do dokonania wadliwych ustaleń stanu faktycznego i negatywnego dla strony rozstrzygnięcia, podczas gdy stosownie do art, 76 § 3 k.p.a. stwierdzenie faktów w dokumencie urzędowym nie wyklucza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści tego dokumentu, a stosownie do art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy;

4. art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. art. 140 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. polegające na niewyjaśnieniu podstawy prawnej decyzji i tym samym niewyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, co czyni tę decyzję wadliwą i w istocie niemożliwą do zweryfikowania. Minister wprawdzie jako podstawę materialnoprawną wskazał art. 169 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i przytoczył ten przepis, jednakże w ocenie skarżącej nie wyjaśnił, która z przesłanek określonych w art. 169 ust. 2 u.f.p. w niniejszej sprawie w ocenie organu została ziszczona i dlaczego dotacja przyznana parafii jest dotacja pobraną w nadmiernej wysokości, zwłaszcza, że Minister określił obowiązek zwrotu całej wypłaconej stronie dotacji, co pozostaje w sprzeczności z art. 169 ust. 4 u.f.p. W ocenie skarżącej sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji nie daje podstaw do ustalenia jakie racje doprowadziły organ do wniosku, że doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości (mając na względzie brzmienie art. 169 ust. 2 u.f.p,). Strona nie ma możliwości odtworzenia toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów jej rozstrzygnięcia. Nie może zatem dokonać weryfikacji decyzji w świetle art. 169 ust. 2 u.f.p. i określić, czy mamy do czynienia z dotacją w nadmiernej wysokości, ponieważ w ocenie organu dotacja pobrana została w wysokości wyższej niż określona w przepisach prawa, wyższej niż określona w umowie, czy też wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Ma to istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem tylko dotacja pobrana w nadmiernej wysokości w rozumieniu powołanego przepisu podlega zwrotowi do budżetu państwa na powołanej przez Ministra podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić.

Na wstępie wyjaśnić należy, że obowiązkiem organu administracji, wynikającym z zawartej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do władz publicznych (por. wyrok NSA z 7 października 1983 r., SA/Lu 240/83, LEX nr 1688578). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oznacza konieczność ustosunkowania się przez organ do wszystkich dowodów zebranych w sprawie (por. tezę drugą wyroku NSA z 15 grudnia 1995 r., SA/Lu 507/95, LEX nr 27107; wyrok NSA z 3 lutego 1999 r., IV SA 1010/97, LEX nr 48684; wyrok NSA z 4 marca 1999 r., IV SA 288/97, LEX nr 48135). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na dyspozycję art. 80 k.p.a., który nakazuje ocenę poszczególnych dowodów w kontekście całości materiału dowodowego. Oparcie rozstrzygnięcia tylko na niektórych dowodach i pominięcie innych jest niedopuszczalne (P. Przybysz Komentarz do art. 77 k.p.a., LEX 2019).

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 ww. ustawy. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji.

Zasada przekonywania nie zostanie natomiast zrealizowana w sytuacji, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest również ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.

Zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów administracyjnych akcentuje konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania (por. np. P. Przybysz – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX 2017, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 979/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 1464/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05).

W wyroku z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97 (LEX nr 48234), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczył ustalenia zawarte w protokole kontroli UKS z [...] maja 2016 r. i wskazał, że mając na względzie okoliczności ujawnione w jej toku, tj. fakt wystawienia przez wykonawcę faktur za wykonane prace w wysokości łącznie 620.351,77 zł oraz zwrot przez wykonawcę na rzecz parafii łącznej kwoty 290.351,77 zł, która wedle oświadczenia wykonawcy, nie stanowiła darowizny, a także czas, w którym zostały wykonane przelewy uznać należało, iż strona nie dokonała finansowania zadania dotacyjnego ze środków własnych, zadeklarowanych w § 2 ust. 4 umowy. Minister nie rozstrzygnął jednak kwestii akcentowanej przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a która mogła mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. czy skarżąca, poza dotacją udzieloną od Ministra oraz środkami pochodzącymi z wpłat od wykonawcy robót posiadała inne środki pieniężne, które mogłyby być uznane za wkład własny zgodnie z § 2 ust. 4 umowy.

Skarżąca wskazała m.in., że już z samych ustaleń organu wynika, że całkowity koszt zadania (pomimo, że strona powyższemu zaprzecza) wyniósł 330.000 zł. Dotacja Ministra zgodnie z umową wynosiła 300.000 zł, a zatem już z porównania tych dwóch wartości wynika, że zadanie zostało sfinansowane (przynajmniej w wysokości 30.000 zł) również ze środków innych niż pochodzących z dotacji Ministra. Organ nie ustalił jednak źródła pochodzenia ww. kwoty ograniczając się jedynie w tym zakresie do przytoczenia wniosków z protokołu kontroli UKS.

W treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podniosła ponadto, że w okresie od 8 czerwca 2011 r. (data wpływu środków pochodzących od Ministra) do 29 listopada 2011 r. (dnia uzyskania przez parafię środków z tytułu dotacji Marszałka) na rachunek wykonawcy robót strona przelała łącznie kwotę 580.000,00 zł, zaś wykonawca ten przelał na rachunek parafii kwotę 250.000,00 zł. Tym samym na jego rachunku bankowym w okresie tym pozostała kwota 330.000,00 zł, czyli kwota, która zdaniem organu stanowiła całkowity koszt zadania. Dodała, że nawet przy takim ustaleniu w zakresie całkowitej wysokości kosztów zadania, nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym twierdzenie jakoby parafia nie przeznaczyła środków własnych na realizację dotowanego zadania. Strona nadmieniła również, że we wspomnianym okresie, tj. od 8 czerwca 2011 r. do 29 listopada 2011 r., na rachunek bankowy parafii, z którego czyniono przelewy na rzecz wykonawcy robót dachu, oprócz wpłaty uzyskanej od organu, dokonano również wpłat w łącznej kwocie 60.200,00 zł, które to wydatkowano na zapłatę na rzecz wykonawcy robót – [...].

Z uwagi na fakt, że łącząca strony umowa rozróżnia skutki braku pokrycia przez stronę całości wkładu własnego oraz tylko jego części, w ocenie Sądu ww. twierdzenia strony organ winien był poddać szczegółowej analizie w oparciu o całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym np. historię przelewów na rachunku bankowym parafii, jej sprawozdania finansowe, czy wystawiane przez stronę rachunki). Jeżeli bowiem okazałoby się, że skarżąca w okresie od dnia otrzymania dotacji Ministra do dnia rozliczenia ww. dotacji posiadała i wydatkowała środki na cel wynikający z treści umowy, które można uznać za jej wkład własny, należało rozważyć skutki naruszenia umowy wynikające z § 3 ust. 2 umowy, tj. proporcjonalne zmniejszenie kwoty dotacji i nakazanie zwrotu tej właśnie części, nie zaś nałożenie na stronę obowiązku zwrotu dotacji w całości.

Istotne przy tym jest również ustalenie przez Ministra, czego również zabrakło w zaskarżonej decyzji, kiedy strona otrzymała dotację Marszałka w wysokości 100.000 zł (we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona wskazuje datę 29 listopada 2011 r.), bowiem ww. kwota niewątpliwie nie mogłaby być uznana za wkład własny, o którym mowa w § 2 ust. 4 umowy, a zatem jej wydatkowanie na cel związany z umową również nie miałoby znaczenia dla ustalenia wysokości dotacji Ministra podlegającej zwrotowi na podstawie § 3 ust. 2 lub ust. 3 umowy.

Należy również przypomnieć, że zgodnie z § 2 ust. 4 umowy parafia zobowiązała się zabezpieczyć na cel związany z realizacją umowy wkład własny w kwocie 220.351,77 zł. Podkreślenia przy tym wymaga że umowa nie przewidywała sposobu "zabezpieczenia" ww. środków. Brak jest jednoznacznego wskazania, czy środki te winny znajdować się w konkretnym okresie na koncie bankowym parafii, czy też wystarczające byłoby wykazanie przez stronę, iż posiada np. promesę udzielenia jej kredytu na wskazaną w § 2 ust. 4 umowy kwotę. Biorąc jednak pod uwagę cel oraz charakter łączącej strony umowy, zdaniem Sądu, uznać należało, że strona powinna była ww. środki własne posiadać w dyspozycji w okresie realizacji zadania określonego w umowie, bowiem w innym wypadku Minister nie zgodziłby się podpisać przedmiotowej umowy i zaangażować w remont dachu parafii środków publicznych bez gwarancji jakiejkolwiek partycypacji w kosztach również samej strony.

Istotnym z punktu widzenia w niniejszej sprawy pozostaje zatem fakt, że Minister, jak zostało to wykazane wyżej, w żaden sposób nie ustalił, czy strona posiadała jakiekolwiek środki własne w okresie realizacji umowy (niezależnie w jakiej formie), co z uwagi na treść § 3 ust. 2 i ust. 3 umowy niewątpliwie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Raz jeszcze bowiem podkreślić należy, że łącząca strony umowa wskazuje na rozróżnienie skutków prawnych związanych z wysokością posiadanego i zaangażowanego w projekt przez stronę wkładu własnego określonego w § 2 ust. 4 umowy.

Zauważenia również wymaga, że strona w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniosła, że okoliczność dokonywania przez wykonawcę robót wpłat na rachunek bankowy parafii tytułem "Fundusz remontowy" nie oznacza, że środki w wysokości równej dokonanych wpłat nie zostały mu zapłacone. Podkreśliła, że okoliczność spłaty przez skarżącą całego zadłużenia z tytułu robót objętych zadaniem (620.351,77 zł) została potwierdzona przez wykonawcę oświadczeniem złożonym 30 stycznia 2014 r., a ponadto, w celu spłaty tego zadłużenia, strona uzyskała również bezzwrotną pomoc finansową z Kurii Metropolitalnej [...].

W odniesieniu do powyższego wskazać jednak należy, że z punktu widzenia niniejszej sprawy nie ma znaczenia czy strona rozliczyła się w całości z wykonawcą po okresie realizacji przedmiotowej umowy. Zgodnie z treścią umowy projekt miał bowiem zostać rozliczony w określonym czasie (§ 2 ust. 1, § 4 ust. 3, § 9 ust. 2 umowy), a zatem fakt, że wykonawcy część należnego mu wynagrodzenia przekazano później może mieć znaczenie ewentualnie przy ustaleniu faktycznej wartości przeprowadzonych robót, co nie było jednak przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie. Brak było również w niniejszej sprawie konieczności przesłuchiwania w charakterze świadka proboszcza parafii, bowiem z treści pozostałych dowodów zebranych w sprawie (protokół kontroli UKS) wynika, że pełną wiedzę w sprawie posiadał przesłuchany wykonawca robot, który zeznał m.in., że kwestia przesyłania części środków na konto parafii była jego pomysłem oraz: "nie tłumaczyłem księdzu o co chodzi, bo się na tym nie znał, interesował się tylko przedsięwzięciem, tj. remontem, żeby dach nie ciekł".

Wobec treści § 3 ust. 2 i 3 w zw. z § 2 ust 4 umowy znaczenie miało natomiast ustalenie przez organ, czy w okresie od uzyskania przez stronę dofinansowania Ministra do dnia rozliczenia projektu strona zaangażowała w projekt środki, które uznać można za wkład własny. Minister musi zatem, w oparciu o dostępne mu środki dowodowe, jednoznacznie rozstrzygnąć, czy podnoszone przez stronę argumenty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy mają faktyczne znaczenie dla określenia wysokości dotacji podlegającej zwrotowi, bowiem w zaskarżonej decyzji powyższych ustaleń zabrakło, co w ocenie Sądu zakwalifikować należało jako dopuszczenie się przez organ naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi przypomnieć należy, że dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny pozwala na ocenę, czy w sprawie organy administracji trafnie zastosowały przepisy prawa materialnego. Biorąc pod uwagę charakter stwierdzonego uchybienia, pełne odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi i ocena zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego byłaby przedwczesna. Niemniej jednak część kwestii podniesiona przez stronę w treści skargi, a odnosząca się do przepisów prawa materialnego, wymagała zajęcia stanowiska przez Sąd już na obecnym etapie sprawy.

Należy zatem w tym miejscu wskazać, że w treści skargi strona zarzuciła Ministrowi niewyjaśnienie powodów uznania dotacji przyznanej parafii za dotację pobraną w nadmiernej wysokości, zwłaszcza, że Minister określił obowiązek zwrotu całej wypłaconej stronie dotacji, co, zdaniem strony, pozostaje w sprzeczności z art. 169 ust. 4 u.f.p. Przypomnieć zatem wypada, że zgodnie z art. 169 ust.1 pkt 2 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności wskazanych wyżej. Jednocześnie zgodnie z ust. 2 i ust. 3 art. 169 u.f.p. dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania, zaś dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Art. 169 ust. 4 u.f.p. stanowi natomiast, że zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości.

Należy podkreślić, że w zaskarżonej decyzji organ podał podstawę prawną określenia parafii kwoty dotacji podlegającej zwrotowi (art. 169 ust. 1 pkt 2 u.f.p.) oraz wskazał jako przesłankę zwrotu fakt pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Powyższe, w ocenie Ministra, wynikało z faktu naruszenia przez stronę § 2 ust. 4 umowy. Powołując się na ustalenia dokonane przez UKS organ wskazał, że wykonawca robót określonych umową przesłał część otrzymanego od strony wynagrodzenia – w łącznej kwocie 290.351,77 zł na konto parafii, która to kwota w całości obejmowała wysokość zadeklarowanego wkładu własnego skarżącej (220.351,77 zł) określonego w umowie, a zdaniem wykonawcy nie stanowiła darowizny. Tym samym zdaniem organu powyższych środków nie można uznać za zasoby finansowe parafii, a tym samym zastosować należało § 3 ust. 3 umowy, zgodnie z którym w przypadku całkowitego braku pokrycia przez Beneficjenta wkładu własnego, o którym mowa w § 2 ust. 4, zobowiązany jest on, bez wezwania, do niezwłocznego zwrotu przekazanych środków finansowych Ministra wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia ich przekazania. Strona w treści skargi nie zgodziła się oceną organu, że w takiej sytuacji doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, bowiem nie została ona pobrana w wysokości wyższej niż określona w umowie, czy też wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie zadania.

Wobec powyższego wskazać należy, że przesłanka pobrania dotacji w nadmiernej wysokości nie ma zastosowania wyłącznie w sytuacji, gdy organ przekaże stronie kwotę dotacji wyższą niż wynikającą z umowy. Dotacją w nadmiernej wysokości zgodnie z art. 169 ust. 2 u.f.p. jest dotacja otrzymana z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

W niniejszej sprawie wysokość dotacji z budżetu państwa określona została na kwotę 300.000 zł (§ 2 ust. 5 umowy) i w całości w tej właśnie wysokości przekazana na konto bankowe strony. Podkreślenia w tym miejscu wymaga jednak fakt, że umowa dotacyjna zawiera szereg innych uregulowań w zakresie m.in. praw i obowiązków stron, od których strony uzależniły sam fakt podpisania przedmiotowej umowy i na których treść zgodziły się w chwili jej podpisania.

Istotnym postanowieniem z punktu widzenia całej umowy jest jej § 2 pkt 4, zgodnie z którym "Beneficjent oświadcza, że na realizację zadania określonego w ust. 1 przeznaczy finansowy wkład własny w kwocie 220.351,77 zł (...), oraz że kwota na ten cel została zabezpieczona przez Beneficjenta". Należy bowiem zauważyć, że zobowiązanie strony wynikające z powyższego zapisu umowy (dotyczące zaangażowania własnych środków w inwestycję współfinansowaną m.in. z budżetu państwa) niewątpliwie było konieczne, aby druga strona podpisała ww. umowę i przekazała na jej cel również określoną kwotę środków publicznych. Niewątpliwie bowiem Minister, jako strona umowy działająca w imieniu Skarbu Państwa, nie zgodziłby się na udzielenie stronie dotacji w wysokości 300.000 zł bez zapewnienia, że również strona będzie partycypować w kosztach inwestycji w zbliżonym stosunku wartości (deklarowany wkład własny - 220.351,77 zł). W ocenie Sądu w sytuacji, gdy Minister stwierdzi, że strona nie posiadała zabezpieczonej kwoty wkładu własnego w wysokości określonej w umowie zasadnym będzie uznanie, że udzielił dotacji w nadmiernej wysokości. Nadmierną wysokość należy bowiem w tym wypadku rozumieć w ten sposób, że w wyniku naruszenia przez stronę postanowień umowy dotyczącej wysokości zaangażowanego wkładu własnego parafii doszło do zaburzenia określonej umownie proporcji ww. środków do środków z budżetu państwa przeznaczonych na realizację inwestycji. Jeżeli bowiem doszło do sytuacji, w której strona poniosła jednak niższy koszt niż zadeklarowany jako wkład własny, a organ pokrył udzieloną dotacją inną jego część niż wskazana w umowie, a umowa nie przewiduje takiej możliwości, to sytuację taką należy kwalifikować właśnie jako pobranie dotacji w nadmiernej wysokości. Nadwyżką kwalifikującą się w takiej sytuacji do zwrotu byłaby w tym wypadku kwota obliczona zgodnie z § 3 ust. 2 umowy, gdzie strony przewidziały możliwość tylko częściowego pokrycia wkładu własnego przez beneficjenta wskazując, że w takiej sytuacji proporcjonalnemu zmniejszeniu ulegnie wysokość przyznanych środków finansowych Ministra.

W sytuacji zaś ustalenia całkowitego braku pokrycia wkładu własnego przez stronę nie sposób uznać za właściwe zakwalifikowanie tego typu działania skarżącej za pobranie dotacji w nadmiernej wysokości. Trudno bowiem w takiej sytuacji ustalić "nadwyżkę" środków pobranych nad należnymi. W szczególności powyższe należy zestawić z treścią § 3 ust. 3 umowy, który w wypadku całkowitego braku pokrycia przez stronę wkładu własnego przewiduje sankcję w postaci zwrotu całości otrzymanej dotacji z budżetu państwa. W tego typu sytuacji organ powinien zatem rozważyć, czy strona nie dopuściła się naruszenia innej przesłanki wskazanej w art. 169 ust. 1 u.f.p., a konkretnie w jego pkt 1, tj. wykorzystania dotacji udzielonej z budżetu państwa niezgodnie z przeznaczeniem. Biorąc bowiem pod uwagę cel przedmiotowej umowy oraz fakt, iż jej istota sprowadza się do współfinansowania projektu ze środków budżetu państwa (nie zaś do jej całkowitego sfinansowania środkami publicznymi), ustalenie braku partycypowania parafii w kosztach remontu dachu wkładem własnym, a tym samym wykazanie działania strony niezgodnego z treścią przedmiotowej umowy, kwalifikuje się, zdaniem Sadu, do przyjęcia, że środki udzielone przez Ministra w takiej sytuacji stanowią dotację wykorzystaną niezgodnie z jej przeznaczeniem. Zgodnie bowiem z treścią wiążącej strony umowy Minister nie udzielił dotacji, która w całości miałaby pokryć koszty remontu dachu świątyni w [...], a jedynie miał on współfinansować tę inwestycję w określonym stosunku wysokości udzielonego dofinansowania do wysokości wkładu własnego strony oraz dotacji udzielonej przez Marszałka.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, Minister powinien uwzględnić przedstawione wyżej uwagi, w szczególności odnieść się w treści swej decyzji do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które mogłyby mieć wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a także dokonać ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności organ zobowiązany zatem będzie ustalić, czy w trakcie realizacji zadania strona poza środkami pochodzącymi z dotacji Ministra posiadała inne środki pieniężne (w jakiejkolwiek wysokości), które można uznać za wkład własny i czy środki te strona wydatkowała na cel określony w umowie w okresie od otrzymania ww. dotacji Ministra do dnia rozliczenia umowy, uwzględniając przy tym charakter i termin otrzymania dotacji Marszałka w kwocie 100.000 zł.

W zależności od poczynionych ustaleń faktycznych, jeżeli organ wskaże, że w sprawie skarżąca dopuściła się naruszenia § 3 ust. 2 umowy i w konsekwencji dotacja udzielona z budżetu państwa została pobrana w nadmiernej wysokości winien wskazać konkretną kwotę należną do zwrotu stanowiącą różnicę pomiędzy otrzymaną dotacją a posiadanym wkładem własnym. Jeśli zaś uzna, że strona dopuściła się naruszenia § 3 ust. 3 umowy (tj. całkowitego braku pokrycia wkładu własnego) poza określeniem skutku wynikającego z powyższego postanowienia umownego rozstrzygnie również, czy tego typu naruszenie kwalifikuje się jako pobranie dotacji w nadmiernej wysokości (jak wskazał w treści zaskarżonej decyzji), czy jest to innego typu naruszenie przepisów ustawy o finansach publicznych.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił mocą art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) w zw. z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na łączną kwotę 13.800 zł przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania Sąd zaliczył 3.000 zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi oraz 10.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, o czym orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku.