Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1032/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]marca 2015r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia A. S., na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż postanowieniem Nr [...] z dnia [...].01.2015 r. [...] WINB stwierdził nieważność postanowienia PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r., którym ustalono A. S. opłatę legalizacyjną w wysokości 5.000 zł. z tytułu samowolnej budowy ogrodu zimowego o wymiarach 3,60 x 3,30 m i wysokości 1,90-2,30 m, dobudowanego do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].

Z ww. rozstrzygnięciem nie zgodził się A. S. wnosząc zażalenie. Z uwagi na błędne pouczenie co do terminu zaskarżenia zawarte w postanowieniu [...] WINB Nr [...] z dnia [...].01.2015 r. oraz treść art. 112 K.p.a. zażalenie uznano za złożone w terminie.

Rozpatrując niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym GINB wskazał, iż związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 27.08.2014 r. sygn. akt II OSK 450/13, uchylającym wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.11.2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1714/12 oraz decyzję GINB z dnia [...].05.2012 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję [...] WINB z dnia [...].03.2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności postanowienia PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r.

W sprawie ustalono, że A. S. bez wymaganego zgłoszenia wykonał ogród zimowy o parametrach 3,60 x 3,30 m i wysokości 1,90-2,30 m, na tarasie przynależnym do lokalu mieszkalnego nr [...] (na stropie nad garażem podziemnym) w budynku przy ul. [...] w [...]. W związku z powyższym, PINB dla m. [...] w dniu [...].06.2009 r. wydał postanowienie Nr [...], którym na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na A. S. obowiązek przedstawienia określonych dokumentów (oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkiców lub rysunków ogrodu wraz z oceną techniczną, projektu zagospodarowania działki z naniesionym obiektem, zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Po dostarczeniu przez inwestora wymaganej dokumentacji, organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2009 r. ustalił A. S. opłatę legalizacyjną w wysokości 5.000 zł. z tytułu dokonanej samowoli budowlanej.

Postanowienie PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r. zostało wydane w trybie art. 49b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który ma zastosowanie w przypadku budowy obiektu budowlanego, lub jego części, bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zastosowanie ww. trybu postępowania uzasadniono brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

W wiążącym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 27.08.2014 r., NSA uwzględniając definicje słownikowe wyjaśnił, że oranżeria to ogrzewany budynek z dużymi oknami lub o oszklonym dachu i ścianach, w którym przechowuje się albo hoduje rośliny ozdobne, natomiast ogród zimowy oznacza rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie. Jednocześnie przyjmuje się, że ogrody zimowe mogą być sytuowane bezpośrednio na gruncie, ale mogą też stanowić zabudowę wszelkiego rodzaju tarasów.

Zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie kontroli z dnia [...] kwietnia 2009 r., z uwagi na stan zaawansowania wykonywanych prac, nie pozwala jednoznacznie stwierdzić rzeczywistej funkcji zrealizowanej inwestycji (ogród zimowy, zwiększenie powierzchni mieszkalnej). Jednakże z uwagi na cechy konstrukcyjne (konstrukcja z profili aluminiowych wypełnionych szkłem bezbarwnym) oraz deklarowane przez inwestora przeznaczenie, GINB nie znalazł podstaw, aby przyjętej przez PINB dla m. [...] kwalifikacji obiektu jako ogrodu zimowego zarzucać rażące naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym ogród zimowy, ze względu na rozwiązania konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne, powinien być traktowany jako obiekt budowlany objęty dyspozycją przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co do którego ma zastosowanie wymóg zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22.02.2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1021/06 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.04.2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2849/12).

Mając powyższe na względzie GINB stwierdził, że poprzez wydanie postanowienia PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r. doszło do rażącego naruszenia art. 49b ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze. zm.), zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Taras inwestora oddalony jest od granicy z sąsiednią działką budowlaną o 1,70 m. Niewątpliwie w wyniku zabudowy tarasu również część ogrodu zimowego znalazła się w tej samej odległości od granicy z działką sąsiednią.

Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 08.03.2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, wyrok NSA z dnia 07.10.2011 r., sygn. akt II OSK 1522/10, wyrok NSA z dnia 27.09.2011 r., sygn. akt II OSK 1381/10). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie z uwagi na oczywiste naruszenie przepisów techniczno-budowlanych.

Postanowienie PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r. rażąco narusza także art. 49b ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 2 i art. 32. ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Z akt sprawy wynika, że A. S. jest właścicielem lokalu położonego w budynku wielorodzinnym, w którym właściciele lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową. Sporny ogród usytuowany jest na stropie garażu podziemnego, a jego wykonanie wiązało się z ingerencją w elewację budynku oraz spowodowało zasadniczą zmianę jego zewnętrznego wyglądu. Ponieważ zakres i charakter robót dotyczył części wspólnych budynku i tym samym wiązał się z koniecznością zgody wspólnoty, złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy uznać za niewystarczające.

Nadto GINB stwierdził, że jakkolwiek uzasadnienie postanowienia [...] WINB Nr [...] z dnia [...].01.2015 r., nie czyni w pełni zadość wskazaniom zawartym w wyroku NSA z dnia 27.08.2014 r., sygn. akt II OSK 450/13 ("zweryfikowanie przez organ nadzoru przyjętej w badanym postanowieniu kwalifikacji obiektu oraz oceny co do spełnienia wymogów warunkujących legalizację obiektu nie wymagało prowadzenia szerszego postępowania wyjaśniającego, a zatem nie wykraczało poza ramy postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym"), to jednak z uwagi na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy przez organ wojewódzki brak jest podstaw do uchylenia albo zmiany zaskarżonego postanowienia.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył A.S.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

art. 156 k.p.a. poprzez stwierdzenie nieważności postanowienia PINB z dnia [...] października 2009 r. mimo braku udowodnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie;

art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 141 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) poprzez niedostosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania określonych przez NSA i niewyjaśnienie przez organy obu instancji okoliczności faktycznych sprawy oraz ich prawidłowej kwalifikacji prawnej;

art. 49b ust 2-4 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiada budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm., dalej jako "Rozporządzenie Ministra Infrastruktury") poprzez uznanie, że powstały obiekt naruszał, przepisy techniczne dotyczące odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią.

Mając na uwadze powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia WINB.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty podniesione w skardze nie ujawniły wad tego rodzaju, które uzasadniałyby co najmniej jej uchylenie.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż niniejsza sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 450/13, uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.11.2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1714/12 oraz decyzję GINB z dnia [...].05.2012 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję [...] WINB z dnia [...].03.2012 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności postanowienia PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r.

W pierwszej kolejności wyjaśnić zatem należy, że co do zasady, zachodzi konieczność zastosowania reguł określonych w art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.

Przypomnieć na wstępie należy, iż przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym utrzymał w mocy postanowienie [...] WINB stwierdzające nieważność postanowienia PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r., którym ustalono A. S. opłatę legalizacyjną w wysokości 5.000 zł. z tytułu samowolnej budowy ogrodu zimowego o wymiarach 3,60 x 3,30 m i wysokości 1,90-2,30 m, dobudowanego do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].

Dokonując takiej oceny, organy orzekające kierowały się wytycznymi co do dalszego postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrokiem z dnia 27.08.2014 r. sygn. akt II OSK 450/13.

W ocenie Sądu, oba ww. postanowienia są prawidłowe, zgodne z zaleceniami Sądu zawartymi w ww. wyroku, poprzedzone wyczerpującymi ustaleniami co do stanu faktycznego, nadto - oparte na prawidłowych przepisach prawa materialnego i prawidłowej ich wykładni. Stąd też Sąd nie podzielił zarzutów skargi, tak procesowych, jak i norm prawa materialnego, w tym naruszenia art. 49b Prawa budowlanego.

Rozwijając tę ocenę zauważyć należy, iż badając prawidłowość zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd obowiązany był wziąć pod uwagę, że zapadły one na skutek wyroku NSA z dnia 27.08.2014 r. sygn. akt II OSK 450/13, którym uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.11.2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1714/12 oraz decyzję GINB z dnia [...].05.2012 r., znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję [...] WINB z dnia [...].03.2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności postanowienia PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r.

Ta okoliczność nie pozostaje bez znaczenia, albowiem stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza zaś to, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Dodać należy, iż przepis art. 153 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

Wskazać w związku z tym należy, że naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku stwierdził, iż stanowiska organów nadzoru budowlanego zajęte w poprzednio wydanych orzeczeniach naruszało przepisy art. 49b ust. 2 i ust. 4 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 5 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

W ocenie NSA charakter obiektu jakim jest przewidziana w art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przydomowa oranżeria (ogród zimowy) wyklucza możliwość zastosowania do niej ww. regulacji. Dalej NSA wskazał, że "Enumeratywnie wymienione w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia części budynku, w tym taras, mają – jak słusznie zauważył autor skargi kasacyjnej – charakter "otwarty", co znacząco różni je od ogrodu zimowego, który jest obiektem wydzielonym z przestrzeni za pomocą szklanych ścian i dachu. Skoro w rozpatrywanym przypadku przyjęto, że wykonane roboty budowlane polegały na wybudowaniu ogrodu zimowego, to jednocześnie nie mogą mieć zastosowania warunki techniczno-budowlane przewidziane dla tarasu."

Nadto NSA wskazał na kolejną wadliwość postępowania legalizacyjnego. Stwierdzając, że "Z akt sprawy wynika, że inwestor złożył oświadczenie, podając w nim, że posiada prawo do dysponowania oznaczoną nieruchomością, wynikające z tytułu współwłasności.

Zarówno w postanowieniu ustalającym opłatę legalizacyjną, jak też w decyzjach kontrolowanych przez Sąd Wojewódzki, organy ograniczyły się do ogólnikowego stwierdzenia, że inwestor złożył wymagane dokumenty.

Tymczasem takie działanie organów nadzoru było niewystarczające zważywszy, że w rozpatrywanej sprawie inwestor jest właścicielem lokalu położonego w budynku wielorodzinnym, w którym właściciele lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową. W takiej sytuacji wymagało rozważenia, czy zakres i charakter przeprowadzonych robót budowlanych był tego rodzaju, że dotyczył części wspólnych budynku, a co za tym idzie wymagana była zgoda wspólnoty. Niewątpliwie w okolicznościach rozpatrywanej sprawy istotne było to, że taras jest usytuowany na stropie garażu podziemnego a wykonana przebudowa wiązała sie z ingerencją w elewację budynku oraz spowodowała zasadniczą zmianę zewnętrznego wyglądu budynku."

Kierując się wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego przypomnieć należy, że zgodnie z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego wstępną i niezbędną przesłanką legalizacji obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego zgłoszenia jest zgodność budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nienaruszenie przepisów techniczno-budowlanych.

Prowadząc ponownie sprawę organy nadzoru budowlanego wskazały, że zgromadzony w aktach postępowania materiał dowodowy, w tym dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie kontroli z dnia [...].04.2009 r., z uwagi na stan zaawansowania wykonywanych prac, nie pozwala jednoznacznie stwierdzić rzeczywistej funkcji zrealizowanej inwestycji (ogród zimowy, zwiększenie powierzchni mieszkalnej). Jednakże z uwagi na cechy konstrukcyjne (konstrukcja z profili aluminiowych wypełnionych szkłem bezbarwnym) oraz deklarowane przez inwestora przeznaczenie, GINB uznał, że zakwalifikowanie obiektu jako ogrodu zimowego jest uzasadnione. Sąd to stanowisko podziela trudno bowiem na obecnym etapie postępowania w sposób nie budzący wątpliwości ustalić faktyczne przeznaczenie dobudowanego obiektu. Przyjęcie zatem stanowiska bardziej korzystnego dla strony skarżącej nie może być uznane za sprzeczne z zasadami procedury administracyjnej.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym ogród zimowy, ze względu na rozwiązania konstrukcyjno-architektoniczne i funkcjonalne, powinien być traktowany jako obiekt budowlany objęty dyspozycją przepisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, co do którego ma zastosowanie wymóg zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności w zakresie odległości od granicy z działką sąsiednią (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22.02.2007 r., sygn. akt II SA/Sz 1021/06 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 26.04.2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2849/12).

Z dokumentacji fotograficznej, na którą powołuje się organ odwoławczy wynika, że ściana ogrodu zimowego wykonana z aluminiowych profili wypełnionych szkłem znajduje się w odległości ok. 170 cm od granicy z działką sąsiednią, co w omawianym przypadku stanowi naruszenie przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia

Mając na uwadze te okoliczności organ odwoławczy uznał, że poprzez wydanie postanowienia PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r. doszło do rażącego naruszenia art. 49b ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Taras inwestora oddalony jest od granicy z sąsiednią działką budowlaną o 1,70 m. Niewątpliwie w wyniku zabudowy tarasu również część ogrodu zimowego znalazła się w tej samej odległości od granicy z działką sąsiednią.

Poza tym organy odniosły się do podnoszonej przez NSA kwestii prawidłowości złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wskazał, że A. S. jest właścicielem lokalu położonego w budynku wielorodzinnym, w którym właściciele lokali tworzą wspólnotę mieszkaniową. Sporny ogród usytuowany jest na stropie garażu podziemnego, a jego wykonanie wiązało się z ingerencją w elewację budynku oraz spowodowało zasadniczą zmianę jego zewnętrznego wyglądu. Ponieważ zakres i charakter robót dotyczył części wspólnych budynku i tym samym wiązał się z koniecznością zgody wspólnoty, złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy uznać za niewystarczające. Podkreślić przy tym należy, że oświadczenie to nie było w żaden sposób weryfikowane w toku postępowania legalizacyjnego.

Słusznie zatem organy uznały, że postanowienie PINB dla m. [...] Nr [...] z dnia [...].10.2009 r. rażąco narusza także art. 49b ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 30 ust. 2 i art. 32. ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Należy też wskazać, że organ odwoławczy wskazując jakie przepisy zostały naruszone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w toku postępowania legalizacyjnego odniósł się do wszystkich przesłanek koniecznych do uznania, iż rozstrzygnięcie w sposób rażący narusza prawo.

Odnosząc się do szczegółowych zarzutów skargi wskazać należy, że nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Organy odniosły się do wszystkich okoliczności, które NSA uznał za konieczne do prawidłowego zakończenia postępowania. Przede wszystkim odniósł się do kwestii przeznaczenia obiektu, wskazując jakimi kierował się przesłankami. Poczynił również ustalenia w zakresie odległości nowopowstałej ściany obiektu od granicy działki i okoliczność tą odniósł do właściwych zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozważył także prawidłowość złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi wprost wynika z poczynionych wyżej rozważań.

Reasumując, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzając, iż działanie organu było zgodne z prawem, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.