Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 1425/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Jan Bała, Sędziowie WSA Bronisław Szydło (spr.), WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uposażenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2003r. 2) zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz skarżącego J. K. kwotę złotych 255,- (dwieście pięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego


UZASADNIENIE

Dyrektor Kadr, Szkolenia i Rozwoju Zawodowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., odmówił [...] J. K., wyznaczonemu z dniem [...] października 1998 r. na stanowisko zaszeregowane do grupy uposażenia [...], zachowania dotychczasowej stawki uposażenia [...].

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu podał, że [...] J. K., wyznaczonemu z dniem [...] października 1998 r. na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia ([...]), zachowano dotychczasowe uposażenie ([...]) w kwocie 1575 zł, do dnia 31 grudnia 1998 r. – zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55), czyli do momentu otrzymania stawki 1575 zł w grupie uposażenia [...]. Dodatkowo organ podnosił, że zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693) stanowiska służbowe żołnierzy zawodowych są zaliczone do odpowiednich grup uposażenia w zależności od rangi stanowiska, zakresu wykonywanych zadań służbowych, ponoszonej odpowiedzialności i wymaganych kwalifikacji. Zgodnie z § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 czerwca 2000 r. – w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 62, poz. 729 z późn. zm.) stanowisko służbowe żołnierza zawodowego może być zaliczone wyłącznie do jednej grupy uposażenia. Powyższe zaliczenie następuje zgodnie z § 14 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o uposażeniu żołnierzy decyzją wprowadzającą etat jednostki organizacyjnej. Żołnierz zawodowy ma prawo do uposażenia według grupy uposażenia przysługującej na konkretnym stanowisku służbowym i organ wojskowy wyznaczający żołnierza na stanowisko służbowe nie ma możliwości "ustalania" innej grupy uposażenia, niż przewidziana w etacie. Żołnierz w ściśle określonych przypadkach zachowuje prawo do uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, lecz nie jest to równoważne z zachowaniem prawa do grupy uposażenia.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. domagał się uchylenia powyższych decyzji, zarzucając, iż zostały one wydane z naruszeniem prawa, a w szczególności:

─ zasady prawdy obiektywnej – art. 7 kpa,

─ niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy – art. 77 § 1 i art. 80 kpa,

─ art. 138 § 1 pkt 1 kpa – na skutek błędnego ustalenia stanu faktycznego i rozpoznanie częściowo innej sprawy, niż określona w odwołaniu skarżącego od zaskarżonych decyzji.

Ponadto skarżący zarzuca, że organ wojskowy w zaskarżonych decyzjach ograniczył się wyłącznie do roszczenia wynikającego z art. 13 ust. 1 powołanej ustawy o uposażeniu żołnierzy, z pominięciem dodatkowych żądań o wyrównaniu wypłaty zaniżonego uposażenia za okres od stycznia 1999 r. do 31 stycznia 2001 r. wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W związku ze zmianą struktury sądownictwa administracyjnego, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.

Innymi słowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Sądowa kontrola decyzji jest wiec ograniczona i sprowadza się do oceny, czy organ rozstrzygający badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy w danej sprawie. Organ rozstrzygający winien przestrzegać zasady dochodzenia prawdy materialnej (art. 7 kpa), a wiec podejmować wszelkie środki niezbędne celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Musi wreszcie, w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 kpa.

Rozpatrując skargę [...] J. K. pod tym kątem, sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia wszystkich tych reguł procesowych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący domagał się wyrównania obniżonego uposażenia za okres od października 1998 do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę. Tymczasem organ ograniczył się wyłącznie do rozstrzygnięcia żądania skarżącego w zakresie stawki uposażenia obowiązującej w okresie od października do grudnia 1998 r., pomijając rozstrzygnięcie w zakresie ustalenia grupy uposażenia za pozostały okres – od stycznia 1999 r. do 31 stycznia 2001 r.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, a w oparciu o art. 152 tej ustawy, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarg Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).