Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1816/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Publiczny obrót papierami wartościowymi
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 ust. 1, ust. 6, art. 57 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 1-3
journal: Dz.U. 2005 nr 184 poz 1539
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych
article: art. 154.
journal: Dz.U. 2005 nr 183 poz 1538
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez emitenta papierów wartościowych obowiązku przekazania informacji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. Nr 157, poz. 1119, ze zm.) oraz art. 96 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 184, poz. 1539, ze zm., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 231, poz. 1547) w związku z art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, po rozpoznaniu wniosku P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymała w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., którą to decyzją nałożyła na spółkę P. S.A. karę pieniężną w wysokości 70 000 złotych wobec stwierdzenia, że spółka dopuściła się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, polegającego na nieprzekazaniu Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o wystawieniu przez jej spółki zależne P. S. S.A. w dniu [...] stycznia 2008 r., przez W. sp. z o. o. w dniu [...] kwietnia 2008 r. na rzecz Banków opcji walutowych, a także o zawartych przez P. M. S.A. w dniu [...] czerwca 2007 r. terminowych transakcjach kupna EUR przez K. S.A. w W., niosących ryzyko nieograniczonej straty finansowej, w zakresie w jakim w wymienionych terminach przekraczały one wpływy w walutach obcych dla danych okresów sprawozdawczych, mogących mieć istotny wpływ na skonsolidowany wynik finansowy emitenta w terminie określonym przez prawo, tj. niezwłocznie po zajściu zdarzenia w postaci zawarcia umów kontraktów opcji walutowych lub zawarcia umów fx forward kupna przez bank waluty obcej.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ przypomniał przebieg postępowania w sprawie. Stwierdził, iż zawarcie przez spółki zależne transakcji walutowych niosących ryzyko nieograniczonej straty finansowej (wystawione przez spółki na rzecz banków opcje kupna walut obcych, a także zawarte z bankiem umowy terminowych transakcji kupna waluty wymienialnej przez bank (fx forward)), w zakresie w jakim przekraczały wpływy w walutach obcych w danych okresach sprawozdawczych tych spółek zależnych, mogących mieć istotny wpływ na wynik finansowy emitenta stanowi informację poufną określoną w art. 154 ustawy o obrocie i podlega obowiązkowi informacyjnemu zgodnie z art. 56 ustawy o ofercie.

Komisja nadmieniła, że spółka miała świadomość, iż zawarte przez jej spółki zależne umowy transakcji pochodnych mogą mieć znaczący wpływ na skonsolidowane wyniki finansowe spółki na długo przed publikacją raportu bieżącego nr [...] w dniu [...] stycznia 2009 r., albowiem Emitent w raportach okresowych informował o wykorzystywaniu przez jego spółki zależne instrumentów rynku walutowego. W skonsolidowanym raporcie kwartalnym za II kwartał 2008 r. opublikowanym w dniu [...] sierpnia 2008 r. w części dotyczącej informacji dodatkowych za II kwartał 2008 r. Emitent podał informację, iż "w II kwartale na zrealizowanych (zamkniętych) pozycjach opcji i forwardów uzyskano dochód w kwocie [...] zł". W skonsolidowanym raporcie półrocznym za I półrocze 2008 r. opublikowanym w dniu [...] września 2008 r. Emitent zawarł informację o tym, że Grupa P. S.A. "w ramach strategii zabezpieczeń przed ryzykiem (walutowym) stosuje hedging naturalny (zakupy importowe finansowane w obcych walutach) jak również wykorzystuje instrumenty rynku walutowego (forward, struktury opcyjnie)." Nadto, co najmniej od [...] września 2008 r. Zarząd P. otrzymywał regularnie od B. wycenę zawartych z tym bankiem transakcji opcyjnych, natomiast od [...] września 2008 r. spółka W. i od dnia [...] października 2008 r. spółka P., miały świadomość ujemnej wyceny zawartych transakcji walutowych z D. i transakcji opcyjnych.

Komisja nie podzieliła zarzutu spółki dotyczącego braku precyzyjności okoliczności związanych z zawieranymi umowami transakcji pochodnych przez spółki zależne oraz tego, że przekazanie informacji o zawarciu kontraktów opcyjnych jako nieskonkretyzowanych w dniu ich zawarcia, co mogłoby wprowadzać w błąd inwestorów. Informacja o zawarciu tych umów spełniała warunki określone w art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, tj. dotyczyła bezpośrednio spółek zależnych strony, nie była przekazana do publicznej wiadomości oraz w ocenie Komisji, po jej przekazaniu "na rynek" mogłaby w sposób istotny wpłynąć na cenę instrumentów finansowych Emitenta. Spełniała przy tym warunek precyzyjności, gdyż wskazywała na zdarzenia, które nastąpiły (zawarcie umów transakcji pochodnych przez spółki zależne), a ich charakter, tj. wysoki nominał tych umów, rodzaj - pochodny instrument terminowy generujący nieograniczone ryzyka, w wystarczającym stopniu umożliwiał dokonanie oceny potencjalnego wpływu na cenę akcji Emitenta. Ponadto w dacie zawierania umów ww. transakcji pochodnych w ilości przekraczającej spodziewane wpływy w walutach obcych, spółki zależne znały nominał wystawionych opcji kupna oraz daty i kursy po których będą miały obowiązek, w przypadku zaistnienia zdefiniowanych przesłanek, zamieszczonych w umowach transakcji walutowych, sprzedaży bankom określonej kwoty walut obcych.

Komisja uznała także, iż informacja ta mogłaby, po jej przekazaniu do publicznej wiadomości, zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora.

W ocenie Komisji, nawet jeśli w chwili zawarcia kontraktu jego wynik finansowy jest nieznany, gdyż zależy od zewnętrznych i nieprzewidywalnych czynników, nie wpływa to na obowiązek publikacji informacji o zawarciu umowy. Brak informacji o wyniku umowy w chwili jej zawarcia, nie zwalnia z obowiązku podania do publicznej wiadomości okoliczności jej zawarcia i warunków rozliczenia. Podkreśliła, iż w chwili zawarcia transakcji pochodnych jej wynik finansowy, co do zasady jest niemożliwy do określenia.

Natomiast powzięte przez spółkę precyzyjne informacje w dniu [...] stycznia 2009 r., stanowiły nową informacją poufną, która powstała w związku z zawarciem przez spółkę ww. umów.

Komisja podniosła, iż spółki zależne, poprzez zawieranie transakcji pochodnych, w których zobowiązywały się do sprzedaży bankom określonej kwoty waluty obcej, narażały się na ryzyko nieograniczonej straty. Zakupione przez spółki opcje sprzedaży walut obcych powodowały, że spółki nabywały prawo do sprzedaży bankom określonej ilości walut obcych po określonym kursie (na warunkach opisanych w umowach kupna opcji sprzedaży). W przypadku niekorzystnego kształtowania się kursów walut obcych, spółki nie miały obowiązku skorzystania z zakupionych opcji sprzedaży walut obcych. Wystawienie bankom przez spółki opcji kupna walut obcych powodowało, że banki nabywały prawo do zakupu od spółek określonej ilości walut obcych (na warunkach określonych w umowie wystawienia opcji kupna walut obcych), a spółki były zobowiązane do sprzedaży bankom określonej w ww. umowie opcyjnej ilości walut obcych. Wystawienie przez spółki opcji kupna walut obcych w ilości przekraczającej wpływy w tych walutach powodowało, że spółki, aby zrealizować obowiązek wynikający z wystawienia bankom opcji kupna walut obcych, nie mając już wpływów w tych walutach, musiałyby kupować waluty obce po kursach rynkowych i sprzedawać te waluty bankom po niekorzystnym dla siebie kursie, ale określonym w umowach opcyjnych, co przy osłabianiu się PLN powodowałoby powstanie ryzyka poniesienia nieograniczonej straty finansowej. Emitent powinien poinformować inwestorów o zawieranych umowach transakcji walutowych (wystawionych przez spółki zależne na rzecz banków opcjach kupna walut obcych, a także zawartych z bankiem umów terminowych transakcji kupna waluty wymienialnej przez bank fx forward) niezwłocznie po zajściu zdarzenia w postaci zawarcia umów transakcji walutowych w zakresie w jakim przekraczały one wpływy w walutach obcych w danych okresach sprawozdawczych, z uwagi na wynikające z faktu ich zawarcia ryzyko nieograniczonej straty finansowej, które mogło mieć istotny wpływ na skonsolidowany wynik finansowy Emitenta.

W dalszej części uzasadnienia Komisja szczegółowo odniosła się do pozostałych zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S.A. zwany dalej skarżącym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i zasądzenie koszów postępowania.

Podniósł zarzut naruszenia prawa materialnego i jego błędną interpretację, a w szczególności: art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie oraz art. 154 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2005 r. Nr 183, poz. 1538 ze zm.), poprzez przyjęcie, że na stronie leżał obowiązek przekazania Komisji Nadzoru Finansowego oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o wystawieniu przez spółki zależne P. S.A. w dniu [...] stycznia 2008 r., przez W. sp. z o.o. w W. w dniu [...] kwietnia 2008 r. na rzecz Banków opcji walutowych, a także zawartych przez P. S.A. w dniu [...] czerwca 2007 r. terminowych transakcji kupna EUR przez K. S.A. w W., niosących ryzyko nieograniczonej straty finansowej, w zakresie w jakim w wymienionych terminach przekraczały one wpływy w walutach obcych dla danych okresów sprawozdawczych, gdy tymczasem podanie informacji określonej w decyzji nie odpowiadałoby definicji informacji poufnej.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący przypomniał przebieg postępowania w sprawie. Stwierdził, iż nie naruszył przepisów o przekazywaniu informacji poufnej do publicznej wiadomości, gdyż w terminach podanych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 roku na emitencie nie ciążyły obowiązki o charakterze informacji poufnej. Informacje o zawartych umowach instrumentów walutowych przez spółki zależne od emitenta nie spełniały bowiem kryteriów definicji informacji poufnej zawartej w art. 154 ustawy o obrocie, która przyjmuje, iż informacja poufna dotycząca emitenta papierów wartościowych musi być informacją określoną w sposób precyzyjny oraz mieć potencjalny znaczący wpływ na cenę lub wartość, tzn. gdy dana informacja mogłaby zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie myślącego inwestora. Zdaniem skarżącego nie można było określić w sposób precyzyjny okoliczności lub zdarzenia, których wystąpienia można było zasadnie oczekiwać, co pośrednio przyznaje w uzasadnieniu Komisja Nadzoru Finansowego posługując się terminem nie definiowalnym "nieograniczonej straty". Zgodnie z ze słownikiem języka polskiego synonimami przymiotnika nieograniczony są: bezgraniczny, bezkresny, nieogarnięty, nieograniczony, nieprzebrany, nieskończenie wielki, nieskończony, niezliczony, niezmierzony. Co więcej, charakter posiadanych przez Zarządy spółek zależnych informacji o zawieranych kontraktach walutowych nie mógł w wystarczającym stopniu umożliwić dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych. Wynika to przede wszystkim z braku odpowiedniej informacji przekazywanej przez Banki oferujące transakcje na warunkach przez nie przygotowanych oraz z celu zawieranych umów zabezpieczających wpływy w walutach obcych. Tym samym nawet przy potencjalnym istnieniu tych informacji (określonych w sposób precyzyjny) w ww. datach, informacja taka przekazana do wiadomości publicznej nie mogła w żadnym stopniu przyczynić się do poprawnej oceny potencjalnego wpływu tych transakcji na cenę lub wartość instrumentów finansowych, gdyż miałaby ona charakter czysto spekulacyjny, co jest sprzeczne z celem unormowań o informacjach poufnych.

Skarżący stwierdził, iż dochował wszelkich obowiązków informacyjnych, albowiem zgodnie z przepisami w listopadzie 2008 roku wskazał w opublikowanym skonsolidowanym raporcie kwartalnym za II kwartał 2008 roku o znaczącym wpływie zawartych transakcji na wynik finansowy Grupy P. S.A. Nadto, uzyskiwane od spółek zależnych informacje o projektowanych negatywnych wycenach zawartych transakcji, zaczęły spływać do Zarządu P. S.A. na przełomie roku 2008/2009 i zostały wówczas podjęte wszystkie konieczne czynności do zweryfikowania wysokości zobowiązań rozliczanych przez spółki okresowo, ich źródła oraz możliwości zapobieżenia stracie. W wyniku tych czynności, w raporcie bieżącym z dnia [...] stycznia 2009 roku skarżący poinformował o wysokości negatywnych wycen sporządzanych przez Banki w stosunku do spółek zależnych. Spółka wskazywała jednocześnie jak negatywna wycena instrumentów finansowych zawartych przez spółki zależne wpłynie na skonsolidowany wynik finansowy Grupy P. S.A. za 2008 rok, natomiast rozliczenie gotówkowe tych instrumentów, przy zastopowaniu kursów walutowych w momencie zamykania poszczególnych instrumentów, nastąpi w okresie kilkunastu miesięcy. Zdaniem skarżącego Komisja dokonała wyinterpretowania konsekwencji zdarzeń, a pośrednio ich wpływu na cenę instrumentów finansowych, ze zdarzeń które miały miejsce w przyszłości. Celem przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1 nie jest nakładanie obowiązku w zakresie jakiejkolwiek informacji, lecz informacji zdefiniowanej zgodnie z art. 154 ustawy o obrocie jako informacja poufna, zawierająca w sobie element precyzyjności. Skoro zatem nie mogło dojść do precyzyjnego określenia konsekwencji zdarzenia w postaci wystawienia na rzecz Banków opcji walutowych a także zawarcia terminowych transakcji kupna EUR, nie mogło również w takiej sytuacji dojść do naruszenia przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1.

Wykonanie przez skarżącą obowiązków informacyjnych w przedmiotowym zakresie nastąpiło w dniu [...] stycznia 2009 r. w raporcie bieżącym nr [...]. Wtedy to bowiem możliwe było precyzyjne - w znaczeniu ustawy o obrocie - wskazanie w sposób precyzyjny zdarzeń, które wystąpiły a ich charakter w wystarczającym stopniu umożliwiał dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

W myśl art. 56 ust.1 ustawy o ofercie Emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6, do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek oraz do publicznej wiadomości:

1) informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

Informacje, o których mowa w ust. 1 pkt 1, emitent jest obowiązany, z zastrzeżeniem art. 57 ust. 1, przekazać niezwłocznie po zajściu zdarzeń lub okoliczności, które uzasadniają ich przekazanie, lub po powzięciu o nich wiadomości, nie później jednak niż w terminie 24 godzin (art. 56 ust.2 pkt 1 w/w ustawy).

Zgodnie z art. 154 ustawy o obrocie, informacją poufną w rozumieniu ustawy jest - określona w sposób precyzyjny - informacja dotycząca, bezpośrednio lub pośrednio, jednego lub kilku emitentów instrumentów finansowych, jednego lub kilku instrumentów finansowych albo nabywania lub zbywania takich instrumentów, która nie została przekazana do publicznej wiadomości, a która po takim przekazaniu mogłaby w istotny sposób wpłynąć na cenę tych instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, przy czym dana informacja:

1) jest określona w sposób precyzyjny, wtedy gdy wskazuje na okoliczności lub zdarzenia, które wystąpiły lub których wystąpienia można zasadnie oczekiwać, a jej charakter w wystarczającym stopniu umożliwia dokonanie oceny potencjalnego wpływu tych okoliczności lub zdarzeń na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych;

2) mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych lub na cenę powiązanych z nimi pochodnych instrumentów finansowych, wtedy gdy mogłaby ona zostać wykorzystana przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych przez racjonalnie działającego inwestora;

Sąd podziela stanowisko organu, iż zawarcie przez spółki zależne skarżącego transakcji walutowych niosących ryzyko nieograniczonej straty finansowej w zakresie w jakim przekraczały wpływy w walutach obcych w danych okresach sprawozdawczych tych spółek zależnych, mogących mieć istotny wpływ na wynik finansowy emitenta stanowiło informację poufną określoną w art. 154 ustawy o obrocie a zatem podlegało obowiązkowi informacyjnemu zgodnie z art. 56 ustawy o ofercie.

Zdaniem Sądu informacja o zawarciu tych umów spełniała warunki określone w art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie, albowiem- dotyczyła bezpośrednio spółek zależnych strony, nie była przekazana do publicznej wiadomości, po jej przekazaniu "na rynek" mogłaby w sposób istotny wpłynąć na cenę instrumentów finansowych Emitenta. Należy także uznać za prawidłowe stanowisko organu, że poufna informacja o zawarciu przez spółki zależne skarżącego przedmiotowych transakcji walutowych posiada walor precyzyjności w rozumieniu przepisu art. 154 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. W ocenie Sądu, walor precyzyjności informacji był spełniony gdyż, przedmiotowa informacja wskazywała na zdarzenia, które nastąpiły a ich charakter tj. wysoka wartość nominalna instrumentów pochodnych wynikających z tych umów, rodzaj- pochodny instrument terminowy generujący nieograniczone ryzyko - w wystarczającym stopniu umożliwiał racjonalnie działającemu inwestorowi dokonanie oceny potencjalnego wpływu takich zdarzeń na cenę akcji emitenta. Nadto, w dacie zawierania umów wskazanych transakcji pochodnych w ilości przekraczającej spodziewane wpływy w walutach obcych, spółki zależne znały nominał wystawionych akcji kupna oraz daty i kursy, po których będą zobowiązane- w przypadku spełnienia przesłanek wskazanych w umowach transakcji walutowych, sprzedaży bankom określonej kwoty obcych walut.

Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, stanął na stanowisku, iż nieznany (w chwili zawierania umowy) wynik finansowy kontraktu opcyjnego nie wpływa na ocenę informacji o zawarciu takiej umowy i nadal informacja ta ma charakter precyzyjny. Niepewny wynik transakcji opcyjnej jest ryzykiem przedsiębiorcy, które jest nieodłącznym elementem każdej działalności gospodarczej. Jako główne źródło ryzyka prowadzonej działalności gospodarczej wskazuje się przecież brak możliwości doskonałej antycypacji stanów przyszłych oraz możliwość wystąpienia stanów nieoczekiwanych. Jednakże, co wymaga także podkreślenia, ryzyko podejmowane jest celowo i rozmyślnie w oczekiwaniu na wyższy zysk. Umowa opcji występuje w obrocie gospodarczym powszechnie. Uwzględniając jej złożoną konstrukcję i charakter prawny, zawieraniu takiej umowy powinna towarzyszyć pełna świadomość nie tylko potencjalnych korzyści ale i strat. Tym bardziej, że skarżący jest dużą spółką publiczną, a więc wydaje się, iż osoby zarządzające powinny posiadać wiedzę o różnym wymiarze rezultatów wynikających z transakcji instrumentami pochodnymi. Należy przy tym wskazać, że wybór instrumentu zabezpieczającego ryzyko kursowe zależy od przyjętej przez firmę strategii zabezpieczającej, od akceptowalnego parytetu między zyskiem a ryzykiem. Sąd w niniejszym postępowaniu nie bada, czy przedsiębiorca w umowie zawarcia transakcji opcji mógł przewidzieć odwrócenie trendu wzmacniania polskiej waluty a konsekwencji lepszą pozycję banku wykonującego swoje prawa. Kwestia ta nie ma znaczenia z punktu widzenia niniejszej sprawy, nie wpływa bowiem na ocenę przedmiotowej informacji jako informacji mającej charakter precyzyjny.

Należy wskazać, że instrumenty pochodne pomimo, że de facto zostały pomyślane, aby ryzyku kursowemu przeciwdziałać, nie mogą być uznane jako całkowicie bezpieczne. Problem pojawia się m.in. w momencie poważnych kłopotów finansowych przedsiębiorcy korzystającego z takiego instrumentu, może też być powiązany z mylnym rozumieniem funkcji transakcji zabezpieczającej (hedging). Sporne kontrakty w zakresie w jakim przekraczały one wpływy w walutach obcych w danych okresach sprawozdawczych niewątpliwie stwarzały ryzyko nieograniczonej straty finansowej a konsekwencji mogły mieć istotny wpływ na skonsolidowany wynik finansowy emitenta. Dlatego organ słusznie uznał, że informacja o zawarciu takich transakcji powinna być podana do wiadomości inwestorom, którzy mieli możliwość dokonania oceny potencjalnego wpływu takich zdarzeń na cenę akcji emitenta, co ma szczególne znaczenie wobec wysokiej wartości nominalnej instrumentów pochodnych wynikających z tych umów. Należy przy tym wskazać, że pojęcie "nieograniczonego ryzyka straty finansowej", jako termin niedefiniowalny wynika ze sposobu rozumienia konstrukcji prawnej spekulacyjnych kontraktów terminowych (opcji), w których zobowiązany z opcji ponosi teoretycznie nieograniczone ryzyko – uzależnione od ukształtowania się kursu (A. C. , Opcje i transakcje terminowe. Zagadnienia prawne, 2001 –System Informacji Prawnej LEX). Innymi słowy pułap ryzyka tego rodzaju praw pochodnych jest niemożliwy lub bardzo trudny do oszacowania.

Reasumując, w ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie wskazania, iż transakcje przeprowadzone przez spółki zależne skarżącego należy uznać za informacje poufne podlegające podaniu do publicznej wiadomości już w chwili ich zawierania. Z uwagi na naruszenie przez skarżącego terminu określonego w art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie, organ miał prawo nałożyć karę pieniężną na podstawie art. 96 ust.1 ustawy o ofercie.

Uwzględniając, że penalizowane w trybie administracyjnym zachowania skarżącego miały miejsce przed wejściem w życie ustawy z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. Nr 231, poz.1547 ) dla określenia możliwych sankcji miał znaczenie przepis art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej (obowiązującej od dnia 13 stycznia 2009 r.) Zgodnie z tym przepisem przy wymierzaniu sankcji za zachowania stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie sprzed zmiany ustawą zmieniającą należy stosować przepisy ustawy o ofercie sprzed wskazanej zmiany. Przy czym od zasady tej należy odstąpić, gdy sankcja -zgodnie z brzmieniem ustawy o ofercie po nowelizacji ustawa zmieniającą – byłaby względniejsza dla strony postępowania.

Z analizy przepisów art. 96 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o ofercie w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą oraz przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie w brzmieniu po nowelizacji wynika, że sankcje odnoszące się do naruszeń obowiązków informacyjnych z art. 56 ustawy o ofercie są identyczne. Z powyższego wynika, że organ powinien zastosować przepis ustawy o ofercie sprzed wejścia w życie wspomnianej nowelizacji.

Powyższy przepis art. 96 ust. 1 stanowi, iż w przypadku gdy emitent nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa w art. 56, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1.000.000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie".

Nakładane na podstawie powyższego przepisu sankcje mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Niewątpliwie dla osiągnięcia skuteczności przedmiotowe sankcje muszą powodować dolegliwość ale jednocześnie muszą być współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia i nieuchronne. Zdaniem Sądu, decyzja w zakresie w jakim nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 70 000 złotych nie narusza prawa. Organ działał w granicach prawa i uzasadnił wysokość wymierzonej kary wskazując przesłanki, którymi się kierował. Wymierzając ją w podanej wyżej wysokości, odwołał się do wyników finansowych skarżącej. Należy zaakcentować, że na gruncie rozpatrywanej sprawy nie wykazano, że wysokość nałożonej kary została ustalona przez organ dowolnie.

Podkreślenia wymaga, iż przedmiotowa sankcja ma charakter prewencyjny. Celem bowiem unormowań ustawy o ofercie jest m.in. dostarczenie istotnych informacji uczestnikom obrotu na rynku kapitałowym, które zapewniają jego przejrzystość. Zasada transprentności stanowi natomiast podwalinę rynku kapitałowego, bez której nie mógłby on prawidłowo funkcjonować. W myśl tej zasady całość infrastruktury rynku kapitałowego służyć ma równemu dostępowi do informacji. Zasada ta jest kardynalna z tego powodu, że rynek kapitałowy jest szczególnie wrażliwy na informacje dotyczące instrumentów finansowych. Treść informacji wpływać może na aktualny i przyszły kurs rynkowy papierów wartościowych. Dlatego też informacja jest jednym z najważniejszych aspektów rynku, wymagającym regulacji i nadzoru ze strony organów państwa (v. Prawo papierów wartościowych pod red. prof. S. Włodyki, seria Prawo Gospodarcze i Handlowe, Tom 4 , wyd. CH Beck, Warszawa 2004).

Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1041/06, zgodnie z którym, uczestnicy rynku, a zwłaszcza podmioty emitujące papiery wartościowe, obowiązane są do informowania inwestorów o wszystkich istotnych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na rynkową wycenę papierów wartościowych, a całość infrastruktury rynku kapitałowego służy równemu i prostemu dostępowi do tych informacji.

Należy zauważyć, iż skarżący, obawiając się negatywnych konsekwencji kursowych przekazania informacji o zawarciu przez jednostki zależne spekulacyjnych kontraktów terminowych, mógł przekazać informacje o charakterze wstępnym z zastrzeżeniem jej uszczegółowienia w najbliższym możliwym terminie albo rozważyć skorzystanie z przepisów dopuszczających opóźnienie ujawnienia informacji poufnych (art. 57 ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych) jednakże z możliwości tej nie skorzystał.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.