Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 502/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wykładnię wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska sędzia NSA Wiesław Morys (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku J. W. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 502/13 w sprawie ze skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Wr 10/12 w sprawie ze skargi J. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa nieruchomości postanawia: oddalić wniosek o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 502/13.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 502/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt II SAB/Wr 10/12 w sprawie ze skargi J. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa nieruchomości.

Pismem z dnia 21 stycznia 2014 r., zatytułowanym "wniosek o uzupełnienie wyroku", stanowiącym w istocie wniosek o wykładnię wyroku, J. W. wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., poprzez wyjaśnienie wątpliwości, w sprawie o sygn. akt I OSK 502/13.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wątpliwości nasuwa uzasadnienie wyroku, gdyż zawarta jest w nim oczywista sprzeczność. Na stronie 6 uzasadnienia wyroku Sąd zawarł stwierdzenie w brzmieniu: "Wprawdzie okres pomiędzy wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. o ustaleniu lokalizacji drogi do dnia wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. o ustaleniu odszkodowania na rzecz skarżącego za wywłaszczone nieruchomości jest długi, to jednak porównanie dat jej wszczęcia (23 września 2010 r.) i zakończenia przez skarżony organ (30 czerwca 2011 r.) oraz charakter sprawy, stopień jej skomplikowania, konieczność ustalenia aktualnego adresu skarżącego, wreszcie tok postępowania odwoławczego, nie pozwalają na uznanie, że Wojewoda Dolnośląski prowadził postępowanie odszkodowawcze w sposób przewlekły, nie mając zamiaru zakończenia sprawy w rozsądnym terminie". Z kolei na stronie 8 uzasadnienia wyroku Sąd zawarł stwierdzenie w brzmieniu: "Zagadnienie wszczęcia postępowania, akcentowane przez skarżącego kasacyjnie, nie ma tu znaczenia".

W ocenie wnioskodawcy wątpliwości wyroku powstają w odniesieniu do zagadnienia wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania, gdzie Sąd w uzasadnieniu wypowiada się dwukrotnie, lecz biegunowo odmiennie. Wnioskodawca wskazał, że w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że pomiędzy datą 27 sierpnia 2007 r. (data pozbawienia praw własności do przedmiotowej nieruchomości), a datą wszczęcia postępowania sprawie ustalenia odszkodowania, tj. 23 września 2010 r. Wojewoda Dolnośląski przez okres 3 lat i 27 dni nie przeprowadził kompletnie żadnej czynności, istotne jest jednoznaczne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie oceny postępowania Sądu I instancji, którego obowiązkiem było zauważyć przewlekłe postępowanie organu administracji w tym przedziale czasu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.

Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (por. postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 15 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10, z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1757/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek J. W. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 502/13, jest bezzasadny. Treść uzasadnienia powyższego orzeczenia została sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Nie można przyjąć, że zacytowane przez wnioskodawcę fragmenty uzasadnienia wyroku pozostają ze sobą w sprzeczności. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wykładnię wyroku, wskazujący na istniejące w ocenie wnioskodawcy sprzeczności w jego uzasadnieniu, stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu, co nie może stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zakres żądania wnioskodawcy w sposób oczywisty wykracza zatem poza obszar wyznaczony przepisem art. 158 p.p.s.a., a przytoczone na jego uzasadnienie fragmenty motywów wyroku zostały wyrwane z kontekstu i nie mogą stanowić podstawy dla twierdzenia o potrzebie dokonania wykładni.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.