Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 170/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust.1 pkt 5, art.5 ust. 2,  art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Dyrektora Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora do rozpoznania wniosku skarżącego z [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

B. K. (dalej: skarżący) 6 lipca 2022 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. (dalej: dyrektor zakład, organ) o udostępnienie informacji publicznej tj.; określenia wynagrodzenia ze wszystkimi składnikami dyrektora zakładu oraz jego wykształcenia i doświadczenia. W odpowiedzi, pismem z 20 lipca 2022 r. dyrektor zakładu wskazał, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.

Skarżący 20 lipca 2022 r. ponowił swój wniosek o udostepnienie informacji publicznej dotyczącej wynagrodzenia dyrektora zakładu oraz jego wykształcenia i doświadczenia. Jednocześnie argumentował, że zakres danych jakich żąda mieści się w zakresie informacji publicznej. Pismem z 4 sierpnia 2022 r. dyrektor zakładu podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko. Organ zaznaczył, że w sytuacji gdy wnioskującemu udzielono odpowiedzi na wniosek o dostęp do informacji publicznej, a ten wniosek ponawia w tej samej treści, organ może odmówić ponownego udzielania informacji.

B. K. pismem z 4 sierpnia 2022 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

- art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.) poprzez odmowę udostępniania informacji przetworzonej, istotnej dla interesu publicznego;

- art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł, że Dyrektor Zakład Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. jest osobą publiczną powołaną przez Dyrektora RDLP w B. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 33 ustawy o finansach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 305) wydatkowanie środków publicznych jest jawne. Skarżący wywiódł, że w konsekwencji przyjąć należy, że wynagrodzenie osób pełniących funkcje publicznie podlega ujawnieniu. W dalszej części argumentacji skarżący podniósł, że wykształcenie, doświadczenie, staż pracy, kursy i szkolenia jakie posiada dyrektor, które predestynują go do zajmowania takiego stanowiska również stanowią informację publiczną. Informacje te niewątpliwie odzwierciedlają bowiem poziom kompetencji pracownika sprawującego funkcję publiczną i wskazują na poziom jego zdatności do wykonywania władzy publicznej, a zatem są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Dyrektor zakładu argumentował, że wnioskowane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej, a działania skarżącego mają znamiona nadużycia przysługującego mu prawa. W tym kontekście dyrektor zakładu wskazał, że pismami z 20 lipca 2022 r. oraz z dnia 4 sierpnia 2022 r. poinformował skarżącego, iż wnioskowane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej. Nie można zatem przypisać organowi bezczynności skoro w przewidzianym ustawą terminem podjął przewidziane prawem działania. Dyrektor wskazał również, że udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest natomiast tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych wart. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Organ podkreślił równocześnie, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z 6 lipca 2022 r. wskazał, że wysokość wynagrodzenia obecnego dyrektora ZTiS LP w G. kształtowana jest zgodnie z Ponadzakładowym Układem Zbiorowym Pracy z dnia 29 stycznia 1998 r. obowiązującym w Lasach Państwowych. W kontekście drugiego z pytań sformułowanych przez skarżącego – dotyczącego wykształcenia i doświadczenia dyrektora zakładu – wskazał, że jest ono nieprecyzyjne. Skarżący nie określił bowiem co rozumie pod pojęciem doświadczenia na stanowiskach kierowniczych. Organ zaznaczył, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego wskazał, że obecny dyrektor ZTiS LP w G. spełnia wymagania do zajmowania stanowiska określone Ponadzakładowym Układem Zbiorowym Pracy z dnia 29 stycznia 1998 r. obowiązującym w Lasach Państwowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, zaś na mocy pkt. 9 - bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganej ustawą z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej: "u.d.i.p.", a także gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach przewidzianych ww. ustawą (zob. np. wyroki NSA z: 27.10.2020 r., I OSK 2266/19; 3.03.2020 r., I OSK 3513/18, dostępne na stronie: www.nsa.orzeczenia.gov.pl). W sytuacji gdy organ, do którego skierowano wniosek uznaje, że żądana informacja nie jest informacją publiczna, skarga na bezczynność organu jest sposobem na zweryfikowanie poglądu co do charakteru tej informacji (por. np. wyrok NSA z 11.09.2012 r., I OSK 916/12).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W sprawie nie jest kwestionowane, że Dyrektor Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w ww. przepisie. Uzupełniająco wskazać należy jedynie, że zgodnie z art. art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2022 r. poz. 672 z późn. zm.), Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej reprezentującą Skarb Państwa w zakresie zarządzanego mienia. W art. 32 ust. 2 tej ustawy wymieniono jednostki organizacyjne wchodzące w skład Lasów Państwowych, do których należą m.in. inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej (pkt. 4.)

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy wysokość wynagrodzenia dyrektora zakładu oraz jego wykształcenie i doświadczenie stanowią informację publiczną.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. a u.d.i.p. wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują oraz o majątku publicznym, w tym o: majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych. Z powyższego wynika, że informacja odnosząca się do wydatków ponoszonych przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., o ile dotyczą mienia publicznego, jest informacją publiczną. Informacją taką są również dane odnoszące się do wysokości środków wydatkowanych na wynagrodzenia zatrudnionych w ramach podmiotu reprezentującego Skarb Państwa.

Wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1634 z późn. zm.). Wynagrodzenia pracowników jednostki organizacyjnej Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Informacją publiczną jest więc informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników, w tym także szczegółowe dane dotyczące wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Okoliczności te mają bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (zob. np. wyroki NSA z: 14 lutego 2020 r., I OSK 578/19; 10 grudnia 2019 r., I OSK 240/19; 26 czerwca 2019 r., I OSK 3451/18; 19 czerwca 2019 r., I OSK 2929/17; 19 czerwca 2019 r., I OSK 2737/17; 16 kwietnia 2019 r., I OSK 1705/17; 14 października 2019 r., I OSK 4205/18, 5 lutego 2019 r., I OSK 840/17; 28 listopada 2017 r., I OSK 1432/17; 28 lipca 2017 r., I OSK 1775/16; 21 listopada 2018 r., I OSK 2945/16; 5 grudnia 2019 r., I OSK 1783/18).

Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem, że dostęp do żądanych przez skarżącego informacji może być ograniczony ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych zatrudnionych na stanowiskach pomocniczych, to jest takich, które nie zajmują stanowisk i nie pełnią funkcji związanych z dysponowaniem majątkiem publicznym. W odniesieniu do takich osób, zastosowanie ma art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest definicji osoby pełniącej funkcję publiczną, jednak w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jej cechę wyróżniającą jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Osobą pełniącą funkcję publiczną będzie zatem każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Ważne jest więc posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji, czyli to, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje zatem każdą osobę, która ma wpływ na kształtowanie spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., tj. na sferę publiczną (zob. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r. I OSK 2842/19 i powołane tam liczne orzecznictwo sądowe). W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Zakładu Transportu i Spedycji Lasów Państwowych w G. jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Zakres jego wynagrodzenia mieści się zatem w kategorii informacji publicznej i może być udostępniany. W kontekście formułowanych przez organ uwag dotyczących ochrony danych osobowych wskazać należy na pogląd WSA w Lublinie (wyrok z 27 maja 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 69/20), że przy kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, z uwagi na dyspozycję art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej.

W odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne, podobnie do ich wynagrodzenia, informacją publiczną są dane dotyczące ich wyksztalcenia lub innych faktorów wpływających na wykonywanie funkcji (doświadczenie, szkolenia). WSA w Olsztynie w wyroku z 20 stycznia 2022 r. (sygn. akt II SAB/Ol 124/21) wprost wskazał, że w przypadku osób pełniących funkcje publiczne informacje dotyczące wysokości ich wynagrodzenia, wykształcenia, w tym kierunku studiów i nazw uczelni, które te osoby ukończyły, mają bezpośredni związek z pełnieniem ww. funkcji. Organ i w tym zakresie winien był zatem odpowiedzieć na wniosek skarżącego. Sąd nie podziela przy tym stanowiska organu, że skarżący w sposób nieprecyzyjny określił zakres żądanych informacji dotyczących wykształcenia i doświadczenia dyrektora zakładu. Co więcej skarżący we wniosku o udzielenie informacji publicznej z 6 lipca 2022 r. wskazał, ze wnosi o udzielenie informacji dotyczących wykształcenia i doświadczenia dyrektora zakładu, a następnie w kolejnych punktach wymienił: wykształcenie, zajmowane wcześniej stanowiska, kursy i szkolenia, staż pracy, doświadczenia na stanowiskach kierowniczych. Nie ma zatem wątpliwości, że w sposób precyzyjny skarżący określił zakres i rodzaj żądanych informacji.

W kontekście li tylko formalnej oceny stanu bezczynności organu i jej temporalnego zakresu przypomnieć zaś należy, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. oraz następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeśli informacja publiczna, której domaga się zainteresowany podmiot, została upubliczniona, organ, do którego skierowano odpowiedni wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do publikatora. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia, wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie natomiast z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej.

Należy podzielić zarzut skarżącego, że żądana informacja publiczna nie została udostępniona. Organ ograniczył podjęte czynności do udzielenia odpowiedzi, że żądana informacja nie jest informacją publiczna. Ocena ta została jednak zanegowana przez Sąd. W stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie, organ do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej, pozostaje więc nadal w stanie bezczynności w zakresie, w jakim nie udzielił objętych wnioskiem informacji.

W tej sytuacji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 oraz § 1a p.p.s.a., należało zobowiązać do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni, wynikającym z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (punkt I sentencji wyroku).

Oceniając, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa trzeba mieć na względzie całokształt okoliczności sprawy. Organ nie pozostawał bierny w sprawie, zareagował na wniosek strony, odpowiadając na wniosek. Postawy organu nie sposób ocenić jako celowo lekceważącej i nacechowanej złą wolą w zadośćuczynieniu żądaniu strony skarżącej. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa zastrzeżone jest dla wyjątkowych sytuacji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 wskazał, że "za rażące naruszenie prawi należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujący powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia". Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika z odpowiedzi na skargę i pisma dyrektora zakładu z 20 lipca 2022 r. przyczyną braku udzielenia informacji publicznej była błędna ocena zakresu wniosku jako wykraczającego poza ramy informacji publicznej. Z tych względów Sąd stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt II sentencji wyroku).

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.