Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2123/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy W. W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej M. B. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania M. B. od decyzji Zarządu W. nr [...] z dnia [...] lutego 2014r., którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną oraz szamba szczelnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...]-[...]-[...] przy ul. [...] róg [...] w [...] o powierzchni 1630 m kw. o użytku gruntu LsV, utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] lutego 2014r organ administracji pierwszej instancji orzekł – w związku z wnioskiem złożonym przez M.B.– o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z infrastrukturą techniczną oraz szamba szczelnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...]-[...]-[...] przy ul. [...] róg [...] w [...] z tego powodu, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U z 2012r, poz. 647 ze zm.), dalej także jako u.p.z.p.

Odwołanie od odmownej decyzji złożyła M.B. twierdząc, że w poprzednio obowiązującym Miejscowym Planie Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992r. działka skarżącej znajdowała się w obszarze O-54. W planie znajduje się zapis, że powierzchnia działki przeznaczonej pod zabudowę nie może być mniejsza niż 1500m kw. Ponadto w odwołaniu wskazano, że skarżąca jest w posiadaniu dokumentów, w których została wyrażona zgoda na przeznaczenie w miejscowym planie strefy urbanistycznej Z. na cele nieleśne oraz pozbawienia charakteru ochronnego lasów w strefie urbanistycznej.

SKO w [...] rozpoznając odwołanie potwierdziło stanowisko organu I instancji, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 up.z.p. Kolegium zwróciło uwagę, że wskazany wyżej przepis należy tak wykładać, że aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy musi być spełniony przynajmniej jeden z podanych w tym punkcie warunków. Jednym z nich jest sytuacja, kiedy wniosek odnosi się do terenu, który nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bowiem zmiana ta nie jest uwarunkowana zgodą jednego z organów wymienionych w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 1205).

Przepis art. 7 ust. 1 i 2 powołanej wyżej ustawy statuuje zasadę, że zmiany przeznaczenia można dokonać jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a wymóg ten odnosi się do gruntów klasy I-III oraz gruntów leśnych. Działka nr [...] jest według ewidencji gruntów działką leśną (użytek LsV) i dlatego wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne stosownie do treści art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Podział gruntów i ich określenie wynika z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).

W odniesieniu natomiast do drugiego warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. to ma on miejsce, gdy wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczy terenu, którego zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne dokonano w nieobowiązującym planie miejscowym sprzed 1995r. Przepis posługuje się pojęciem "objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1". Oznacza to, że zgoda taka musiała zostać "skonsumowana" w procedurze uchwalania bądź zmiany planu. W uprzednio obowiązującym planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992r. sporna działka znajdowała się w obszarze O-54 o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta, w którym dopuszczono zabudowę w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową lub komunalną, pod warunkiem pozbawienia ich statusu lasów ochronnych. W wymienionym planie brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne.

Na zakończenie Kolegium podniosło, że twierdzenia skarżącej, że została wyrażona zgoda na przeznaczenie w planie strefy urbanistycznej na cele nieleśne oraz pozbawienia charakteru lasu ochronnego spornej działki nie zostały niczym poparte, nie dołączono także stosownych dokumentów do odwołania.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M.B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i procesowego:

• naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012r, poz. 647) poprzez błędne przyjęcie, że wyrażenie aprobaty dla nieleśnej funkcji terenu w miejscowym planie, który utracił moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy z 2003r. nie jest wystarczające dla uznania, że w planie tym została wyrażona zgoda dla zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, podczas gdy z aprobaty dla nieleśnej funkcji taka zgoda wynika,

• art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013r. poz. 1205) poprzez przyjęcie że to czy w danym wypadku występuje grunt leśny jest stwierdzane tylko w oparciu o zapisy znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy podstawą takiej oceny są przepisy ustawy o lasach zawierające odrębne kryteria w tym zakresie,

• ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego [...] z dnia [...] września 1992r. dla obszaru O-54 poprzez przyjęcie, że nie przewidywał on na przedmiotowej działce innego niż leśne przeznaczenia terenu, podczas gdy na działce dopuszczona była zabudowa mieszkaniowa oraz zgoda na zmianę przeznaczenia terenu na cele nieleśne została niewątpliwie zawarta,

• art. 11 K.p.a. poprzez błędne wyjaśnienie zasadności przesłanek, na których organ oparł swoje rozstrzygniecie polegające na oparciu się na błędnym rozumieniu jednego z orzeczeń sądowych,

• art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uzasadnienia wydanej decyzji, w szczególności brak wskazania dowodów i faktów, na których zostało oparte rozstrzygnięcie.

Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Nadto wniesiono o dopuszczenie dowodu z pisma Urzędu Gminy [...] z dnia[...] sierpnia 1995r. oraz deczyji Burmistrza Gminy [...] z [...]sierpnia 1997r. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że Kolegium arbitralnie przyjęło, że sporna działka jest gruntem leśnym. Tymczasem w art. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. zdefiniowano grunty rolne i grunty leśne. Z przepisu tego wynika, że o ile przy ocenie tego czy grunt jest gruntem rolnym podstawą może być ewidencja gruntów (art. 2 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy), o tyle przy gruntach leśnych nie ma takiego odesłania. Ustawodawca zatem świadomie zróżnicował definicje gruntów rolnych i leśnych i w wypadku gruntów leśnych określenie ich w oparciu o zapisy w ewidencji gruntów byłoby nieuzasadnione. Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy gruntami leśnymi są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, lasem jest m. in. grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10ha, pokryty roślinnością leśną – drzewami i krzewami oraz runem leśnym, przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego. I te kryteria decydują o tym, czy dany grunt ma charakter leśny.

Dalej skarżąca twierdzi, że nawet przy przyjęciu, że działka jest gruntem leśnym, to i tak w planie miejscowym z 1992r. została wyrażona zgoda na przeznaczenie gruntu na cele nieleśne. Strona przywołuje zapisy planu dla obszaru O-54 i wywodzi, że plan ten obok funkcji "ochrony systemu przyrodniczego miasta" dopuszcza także funkcję mieszkaniową w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową lub komunalną. Plan dopuszczał zabudowę m.in. pod warunkiem pozbawienia terenów statusu lasów ochronnych. Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa w zarządzeniu z dnia 22 czerwca 1995r. pozbawił charakteru ochronnego niniejszych lasów.

Skarżąca podkreśla, że nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium, iż w planie z 1992r. nie było zgody na przeznaczenie terenów na cele nieleśne. Otóż w planie zawarto sformułowanie, że w obszarze dopuszcza się utrzymanie funkcji mieszkaniowej, a w części graficznej planu dla obszaru O-54 dopuszczona została zabudowa (B1).

Uzasadniając naruszenie przepisów procesowych skarżąca twierdzi, że błędnie organy przywołały uchwalę NSA z dnia 29 listopada 2010r. (sygn. akt II OPS 1/10). Dotyczy ona innej sytuacji, gdy dla danego terenu jest tylko sama zgoda organu na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego, a nie została ona wprowadzona do postanowień planu. Tutaj natomiast zgoda została wyrażona również w planie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie twierdzenia w niej zawarte Sąd podziela. Przywołany przez organy art. 61 ust. 1 u.p.z.p. statuuje przesłanki pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie warunków zabudowy. Dopiero łączne spełnienie wymagań w nim określonych uzasadnia ustalenie tych warunków zgodnie z żądaniem inwestora. Jednym z koniecznych warunków jest taka sytuacja, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz. 139 ze zm.). Aby stwierdzić, czy dany teren wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne należy w pierwszej kolejności dokonać ustaleń co do charakteru działki, na której jest planowana inwestycja. Z akt administracyjnych – jak ustalił organ w oparciu o wypis z ewidencji gruntów – wynika, że działka nr ew. 46 to las i obejmuje powierzchnię 1630 m kw.

Z tego względu organ wywiódł, że teren wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, co wynika z brzmienia art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Tymczasem skarżąca kwestionuje w oparciu o brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 1995r. zakwalifikowanie działki nr ew. [...] jako gruntu leśnego. Faktem jest, że organ przyjął w oparciu o wypis z ewidencji gruntów i budynków charakter leśny spornej działki. Natomiast z art. 2 ust. 2 pkt 1 tej ustawy wynika, że gruntami leśnymi są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach. Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014r, poz. 1153, dalej zwana: "ustawa o lasach") definiuje pojęcie lasu, nie odnosząc się w żaden sposób do zapisów w ewidencji gruntów. Nie mniej w orzecznictwie (choć dotyczy to spraw podatkowych) prezentowane jest stanowisko, że o tym czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Tego dowodu nie mogą, samodzielnie kwestionować organy, poprzez klasyfikowanie danego gruntu jako lasu wyłącznie w oparciu o definicję ustawową zawartą w ustawie o lasach i z pominięciem zapisu w ewidencji (vide wyrok NSA z 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 842/05 oraz wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2012r. sygn. akt II FSK 984/11). Wobec tego należy przyjąć, że pomimo wprowadzenia ustawą z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nowej definicji gruntu leśnego (poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych odnosiła się do zapisów w ewidencji gruntów i budynków) ewidencja gruntów i budynków ma decydujące znaczenie dla klasyfikacji określonego gruntu jako stanowiącego lub niestanowiącego las, także z uwagi na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r, Nr 193, poz. 1287 ze zm.). Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Nie mniej jednak kwestia definicji gruntu leśnego ma w niniejszej sprawie wtórny charakter, choć Sąd nie podziela stanowiska prezentowanego w tym zakresie przez skarżącą - jak wyżej wywiedziono. Mianowicie daleko ważniejszy jest drugi warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. tj. teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc.

Organ ustalił, że działka nr 46 w poprzednio obowiązującym planie miejscowym zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992r. znajdowała się w obszarze o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta, w którym dopuszczono zabudowę w obrębie terenów leśnych nie będących własnością państwową lub komunalną. Mianowicie plan ten statuował obowiązek utrzymania i ochrony lasów i innych terenów biologicznie czynnych. Jednocześnie dopuszczał pozbawienie statusu ochronnego lasów prywatnych na terenach [...] i [...] w granicach wskazanych do objęcia planami miejscowymi. Plan dopuścił jednocześnie realizację nowej zabudowy na wymienionych terenach na warunkach jak poniżej:

- pozbawienie statusu lasów ochronnych

- sporządzenie uszczegółowionych planów miejscowych dla całości wskazanych terenów,

- dopuszczenie realizacji jedynie budynków jednorodzinnych, wolnostojących na działach nie mniejszych niż 1500 m2,

- utrzymanie terenów biologicznie czynnych na powierzchni nie mniejszej niż 75 % powierzchni poszczególnych działek.

Analiza zapisów powyżej przytoczonych daje podstawę do twierdzenia, że warunki określone w tym planie uzasadniałyby przyjęcie, że proponowana przez skarżącą inwestycja byłaby możliwa do realizacji w świetle drugiego członu art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. W szczególności został spełniony wymóg powierzchni działki, rodzaj inwestycji, a także uzyskano decyzję pozbawiającą działki nr [...] statusu lasu ochronnego. Wbrew twierdzeniom Kolegium w aktach administracyjnych od samego początku znajduje się zarządzenie nr 155 Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 22 czerwca 1995r., wydane na podstawie art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, pozbawiające m.in. działkę nr ew. [...] statusu lasu ochronnego. Zatem jeśli idzie o zapisy planu z 1992r. nie byłoby przeszkód w ustaleniu warunków zabudowy dla tej konkretnie proponowanej zabudowy. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych teren, dla którego mają zostać ustalone warunki zabudowy nie wymaga "nowej" zgody pod warunkiem przeznaczenia terenu zgodnie z celem określonym w planie miejscowym, który z mocy art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. utracił moc obowiązującą (vide wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012r. sygn.. akt II OSK 761/11). Nie można zatem zgodzić się z Kolegium, że w planie tym brak było zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Pod określonymi warunkami plan ten dopuszczał przeznaczenie gruntów na cele inne niż leśne.

Istota jednak sprawy sprowadza się do innej kwestii. Mianowicie organy przywołały uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010r. (sygn. akt II OPS 1/10), który na tle stosowania art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. zajął następujące stanowisko. Zdaniem NSA wykładnie gramatyczna, celowościowa i systemowa prowadzą do wniosku, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda właściwego organu, wyrażona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Koniecznym warunkiem "skuteczności" takiej zgody, tj. możliwości użycia gruntu leśnego na cele nieleśne, jest "wykorzystanie" tej zgody przez ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niemniej jednak przywołanie tej uchwały nastąpiło w sposób nieadekwatny do stanu faktycznego sprawy. W niniejszej sprawie problem polega na odwrotnej relacji, o ile bowiem plan dopuszcza przeznaczenie nieleśne, o tyle organy nie ustaliły, czy uprzednio została wydana decyzja (rozstrzygnięcie) właściwego organu do ochrony gruntów leśnych. W dacie podejmowania uchwały w sprawie planu tj. w 1992r. obowiązywała ustawa z dnia 26 marca 1982r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ((Dz. U. Nr 11, poz. 79 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne można dokonać jedynie w ramach planów zagospodarowania przestrzennego gmin, miast oraz miast i gmin (...). Natomiast według art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz. 99 ze zm.), który to akt prawny z zakresu planowania obowiązywał w dacie uchwalania planu z 1992r., projekt planu miejscowego podlega uzgodnieniu z zainteresowanymi organami administracji państwowej oraz właściwymi organami wojskowymi i właściwymi organami podległymi Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Z przepisów art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym wynika, że zgoda na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne powinna być wyrażona przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego (vide wyrok NSA z dnia 21 grudnia 1993r. sygn. SA/Wr 1781/93).

Zatem pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów, jak i obecnie, konieczne było uprzednie uzyskanie zgody właściwego organu administracji na zmianę przeznaczenia. Co prawda zmiany tej dokonywano w planie, niemniej konieczna była uprzednia zgoda wydana na podstawie art. 7 ust. 2-5 ustawy z dnia 26 marca 1982r. Stąd też zadaniem organu było ustalenie, czy takowa zgoda została uzyskana, nie zaś ograniczenie się do stwierdzenia, że w planie brak było zgody na zmianę przeznaczenia (str. 4 decyzji SKO). Zgoda taka powinna zostać uprzednio udzielona w trybie ustawy z dnia 26 marca 1982r., a następnie wprowadzona do planu. Te dwie czynności muszą być dokonane w odpowiedniej kolejności. W aktach co prawda znajduje się zgoda Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1995r. na przeznaczenie w planie terenów [...] na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wydana na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ale pochodzi ona z 1995r., zatem nie została ona udzielona w związku z procedurą planistyczną zakończoną uchwaleniem planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 1992r. Tymczasem przywoływana uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010r. (sygn. akt II OPS 1/10) stanowi, że warunek wydania decyzji o warunkach zabudowy, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., nie jest spełniony, jeżeli dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tutaj brak ustaleń faktycznych, czy taka zgoda została uprzednio udzielona, natomiast w ocenie Sądu zapisy planu dają podstawy do przyjęcia, że dopuszcza on inne niż leśne przeznaczenie terenu.

Z tych względów, z racji naruszenia zarówno przepisu prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. należało skargę uwzględnić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.. Pkt 2. wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 p.p.s.a.