Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2475/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Sprostowano omyłkę
Powołane przepisy: article: art.156 par. 1 i 2, art. 159
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 r. postanawia sprostować oczywistą omyłkę pisarską w punkcie pierwszym tenoru wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 2475/17 poprzez zastąpienie daty postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. "22 marca 2018 r." datą prawidłową: "22 marca 2017 r."


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 czerwca 2018 r., zapadłym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2475/17 uchylił zaskarżone przez M. S. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] marca 2017 r. w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za III kwartał 2015 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w treści skargi kasacyjnej z 13 września 2018 r. wniósł o sprostowanie niedokładności/oczywistej omyłki w oznaczeniu daty uchylanego postanowienia organu pierwszej instancji. Wyjaśnił przy tym, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. wydane zostało [...] marca 2017 r., a nie [...] marca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 159 P.p.s.a sprostowanie może też nastąpić na wniosek strony.

Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła.

Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia.

Zgadzając się w pełni z wyżej przedstawionymi poglądami, uznać należy za zasadne uwzględnienie wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej, która wkradła się do sentencji wyroku, w sposób niezamierzony. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wydane zostało [...] marca 2017 r. Przy sporządzaniu sentencji wydanego w dniu [...] czerwca 2018 r. wyroku doszło do omyłkowego oznaczenia daty postanowienia organu pierwszej instancji poprzez wskazanie dnia "[...]marca 2018 r." zamiast "[...]marca 2017 r."

W związku z powyższym należy stwierdzić, że w sentencji wyroku wystąpiła oczywista omyłka pisarska, w związku z czym zasadne było jej sprostowanie.

W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.