Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 217/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 2 i pkt  19, art. 4, art. 5 ust. 3 i ust. 4, art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Ż. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 8 czerwca 2016 r. Ż. O wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko K. P., ur. "[..]".

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy orzekł o odmowie przyznania świadczenia wychowawczego na K. P. z powodu przekroczenia ustawowego kryterium dochodowego.

Od decyzji tej Ż. O. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium

Odwoławczego, które decyzją z "[...]" uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania

wyjaśniającego.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z dnia "[...]" organ I instancji orzekł o odmowie przyznania stronie świadczenia wychowawczego na K. P. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy. Wyjaśniono, że po ponownym rozpatrzeniu wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, w oparciu o dodatkowo zgromadzoną dokumentację, organ ponownie uznał, iż nie zostały

spełnione warunki do przyznania w/w świadczenia z uwagi na przekroczenie kryterium

dochodowego, o którym mowa w art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Wskazano, że wyliczając dochód na członka rodziny uwzględniono dochód rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Wyniósł on 21.825 zł, a po pomniejszeniu o składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 1.602,93 zł oraz składki na ubezpieczenie społeczne (3 175,23 zł) oraz podatek 0 zł dochód ten wyniósł 17.046,84 zł. Organ wyjaśnił, że na podstawie załączonej dokumentacji i weryfikacji w systemie informatycznym oraz informacji zaznaczonej we wniosku o ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego organ ustalił, że od 01.01.2014 r. nastąpiło uzyskanie dochodu poprzez podjęcie zatrudnienia, o którym mowa w art. 2 ust. 20 ustawy. Powołując się na treść art. 7 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci organ wskazał, że dokumenty

w postaci umów o pracę, porozumień podpisanych z pracodawcą oraz zaświadczenie od pracodawcy z 10.11.2016 r., jak również informacja zaznaczona we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego jednoznacznie potwierdzają, że od 01.04.2014 r. strona ma ciągłość zatrudnienia do dnia dzisiejszego, a w powyższym okresie nastąpiła jedynie, za zgodą stron, zmiana warunków zatrudnienia, co nie powoduje utraty dochodu, o której mowa w art. 2 ust. 19 ustawy. Organ wskazał, że kwotę dochodu - 17.046,84 zł podzielił przez 12 miesięcy, co dało miesięczny dochód rodziny w wysokości 1.420,57 zł. Do dochodu tego organ doliczył kwotę alimentów otrzymanych na dziecko w 2014 r., tj. 12.000 zł, a po podzieleniu przez 12 miesięcy - 1.000zł miesięcznie. Sumując kwotę 1.420,57 zł (miesięczny dochód rodziny podlegający opodatkowaniu za 2014r.) z dochodem niepodlegającym opodatkowaniu za 2014 r. z tytułu otrzymywanych alimentów (1.000zł) organ ustalił, iż miesięczny dochód rodziny strony wyniósł 2.420,57 zł, co po podzieleniu przez 2 osoby w rodzinie dało dochód na osobę w kwocie 1.210,28 zł, który to przekroczył ustawowe kryterium dochodowe.

Od decyzji tej Ż. O. wniosła w terminie odwołanie. Wskazała, że w dalszym ciągu nie zgadza się z wyliczeniem dochodu jej rodziny, ponieważ dochód ten nie został obliczony zgodnie z przepisami ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Wyjaśniła, że obecnie pracuje na 1/4 etatu oraz że z dniem 31 marca 2014 r. zakończyła pracę na cały etat i dochód z tej pracy nie powinien być brany pod uwagę przy wyliczaniu kryterium dochodowego, a jedynie dochód z pracy, którą wykonuje obecnie od 01.04.2014r. Wyjaśniła, że w 2014 r. pracowała na umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy od 1 stycznia 2014 r. do 31 marca 2014 r. na stanowisku kierownika transportu, a od 1 kwietnia 2014 r. do 30 czerwca 2014 r. na stanowisku referenta, co potwierdza zaświadczenie pracodawcy. Wskazała, że w jej ocenie, nie jest to zmiana warunków zatrudnienia żadnym aneksem, czy też porozumieniem, a zawarcie nowego stosunku pracy. Od 1 lipca 2014 r. odwołująca zawarła nowy stosunek pracy na zupełnie innych warunkach, w wymiarze1/4 etatu. Następnie zakwestionowała uwzględnienie całości jej dochodu z 2014r. oraz alimentów na syna w wysokości 1000 zł miesięcznie. Jej zdaniem dochód winien zostać obliczony w sposób następujący: dochód rodziny 33 825,00 zł (21 825,00 + 12 000) pomniejszony o dochód utracony (15 539,82 zł) oraz powiększony o dochód uzyskany w 2014 r. z nowego stosunku pracy (1507,17) : 6 miesięcy = 251,17 zł, a po doliczeniu alimentów

otrzymywanych na dziecko w kwocie 1.000 zł miesięcznie dochód rodziny wynosiłby

1.251,17 zł, a podzieleniu przez 2 osoby 625,58 zł na osobę w rodzinie. W dalszej części odwołania stron przywołała brzmienie art. 2 punkty 19 i 20 oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy. Wniosła o ponowne przeliczenie dochodu rodziny i przyznanie świadczenia na syna.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Według Kolegium na podstawie przedstawionych przez stronę dokumentów nie

można uznać, że w przypadku wnioskodawczyni mamy do czynienia z utratą dochodu. Jak bowiem wynika z akt sprawy, Ż. O. zawarła w dniu 2 stycznia 2014 r. z E. K. umowę o pracę na czas nieokreślony w charakterze kierownika transportu z wynagrodzeniem podstawowym w wysokości 5200 zł. Następnie w dniu 1 kwietnia 2014 r. strona zawarła z tym samym pracodawcą kolejną umowę o pracę, także na czas nieokreślony, której przedmiotem było świadczenie pracy na pełen etat w charakterze referenta za wynagrodzeniem podstawowym 1.680,00zł. Natomiast w dniu 1 lipca 2014 r. Ż. O. zawarła z w/w pracodawcą jeszcze jedną umowę o pracę, także na czas nieokreślony, a jej przedmiotem jest świadczenie pracy na 1/4 etatu w charakterze referenta (studio tatuażu) z wynagrodzeniem podstawowym w wysokości 420 zł. W ocenie Kolegium przedstawione przez stronę umowy nie przesądzają, że doszło do utraty zatrudnienia, stanowiącej przesłankę utraty dochodu, o której mowa w art. 2 pkt 19 ustawy. W aktach sprawy brak jest bowiem dokumentów potwierdzających rozwiązanie umowy (umów) o pracę, w tym nade wszystko świadectwa pracy, które pracodawca - stosownie do art. 97 Kodeksu pracy – ma obowiązek niezwłocznie wydać pracownikowi w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy. Co więcej z zaświadczenia pracodawcy z dnia 10 listopada 2016 r. wynika, że pracodawca – E. K., nie wystawił Ż. O. świadectwa pracy i jak wyjaśnił świadectwo takie wystawia się pracownikowi po zakończeniu zatrudnienia. W zaświadczeniu tym wskazano również, że w sytuacji wnioskującej miała miejsce jedynie zmiana warunków zatrudnienia za jej zgodą. Strona nie zaprzestała bowiem uzyskiwania dochodu z tytułu zawartej z E. K. umowy o prace, a tylko w takiej sytuacji można by mówić o utracie dochodu w rozumieniu w/w przepisu. Podkreślono, że zawarty w art. 2 pkt 19 katalog przesłanek utraty dochodu ma charakter zamknięty i niedopuszczalne jest rozszerzanie tego katalogu przez organ.

Według Kolegium organ I instancji dokonał prawidłowego

ustalenia dochodu rodziny wnioskującej i dochodu na osobę w tej rodzinie. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zasadnie odmówił przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na W. W..

Skargę na ww. decyzję wywiodła Ż. O.. Skarżąca nie zgodziła się z wyliczeniem dochodu jej rodziny za 2014 r. i wskazała, że dochód ten nie został obliczony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Opisała sytuację związaną ze swoim zatrudnieniem, przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych oraz przedstawiła własne wyliczenie dochodu swojej rodziny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016r., poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. z 2016 r. Dz.U. poz. 718) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości odmowy przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego.

Warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia regulują przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016r., poz. 195), zwana dalej "ustawą". Zgodnie z art. 4 ustawy, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych (ust.1). Świadczenie to przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu albo opiekunowi prawnemu dziecka, do dnia ukończenia przez dziecko 18 roku życia (ust. 2 i 3).

Warunkiem przyznania świadczenia jest osiąganie przez rodzinę dochodu w przeliczeniu na osobę nieprzekraczającego kwoty 800 zł (art. 5 ust. 3 ustawy). W przypadku, gdy członkiem rodziny jest dziecko niepełnosprawne, wówczas warunkiem przyznania świadczenia wychowawczego jest osiąganie przez rodzinę dochodu w przeliczeniu na osobę nieprzekraczającego kwotę 1200 zł (art. 5 ust. 4 ustawy). Skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego ani też w toku postępowania przed sądem administracyjnym nie twierdziła i nie wykazywała, że jej małoletni syn jest dzieckiem niepełnosprawnym. Stąd też wobec niej miał zastosowanie próg dochodowy określony w art. 5 ust. 3 ustawy wynoszący 800 zł. Przy czym podkreślić należy, iż pierwszy okres na który przyznawane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 1 kwietnia 2016 r. i kończy się dnia 30 września 2017 r. (art. 48 ust. 1 w zw. z art. 58 ustawy). W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na powyższy okres rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014.

Jak wynika z akt sprawy, Ż. O. osiągnęła w 2014 r. dochód opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych w kwocie 21.825 zł, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wydruk informacyjny uzyskany drogą elektroniczną z systemu elektronicznego Ministerstwa Finansów. Po odliczeniu od tego dochodu składki na ubezpieczenie zdrowotne (1.602,93 zł), składki na ubezpieczenie społeczne (3.175,23 zł) oraz należnego podatku (0 zł) dochód wnioskującej wyniósł 17.046,84zł. Po doliczeniu do tego dochodu alimentów na rzecz syna w kwocie 12.000 zł (inny dochód, niepodlegający opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych) łączna kwota dochodu rodziny wnioskującej wynosi 29.046,47 zł. Kwota ta po podzieleniu przez 12 miesięcy daje miesięczny dochód rodziny strony w wysokości 2.420,57 zł, co po podzieleniu przez 2 osoby w rodzinie daje dochód na osobę w wysokości 1.210,28 zł. Dochód ten bezsprzecznie zatem przekracza kryterium dochodowe wynoszące w rozpatrywanej sprawie - 800 zł.

Prawo do świadczenia ustala się jednak z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu. Definicja pojęcia "utrata dochodu" została zawarta w art. 2 pkt 19 ustawy i oznacza to utratę dochodu spowodowaną: a) uzyskaniem prawa do urlopu wychowawczego, b) utratą prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, c) utratą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, d) utratą zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, e) wyrejestrowaniem pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, ze zm.), f) utratą zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, g) utratą zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do tych świadczeń lub utratą świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych, h) utratą świadczenia rodzicielskiego, i) utratą zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, j) utratą stypendium doktoranckiego określonego w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, ze zm.). Z kolei zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 20 ustawy uzyskanie dochodu - oznacza uzyskanie dochodu spowodowane: a) zakończeniem urlopu wychowawczego, b) uzyskaniem prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, c) uzyskaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, d) uzyskaniem zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, e) rozpoczęciem pozarolniczej działalności gospodarczej lub wznowieniem jej wykonywania po okresie zawieszenia w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, f) uzyskaniem zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, g) uzyskaniem świadczenia rodzicielskiego, h) uzyskaniem zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, i) uzyskaniem stypendium doktoranckiego określonego w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym.

Wprowadzenie do ustawy pojęć dochodu utraconego i uzyskanego służy urealnieniu dochodu rodziny/wnioskodawcy w dacie przyznawania świadczeń. Ustawodawca bowiem przy ustalaniu kryterium dochodowego jako bazę traktuje - co do zasady - rok poprzedzający rok świadczeniowy. Z uwagi jednak na możliwą dynamikę sytuacji dochodowej w rodzinach niezbędne jest ustalenie, czy na dzień orzekania przez organy nie doszło do takich istotnych zmian, które nakazują zastosowanie instytucji dochodu utraconego i uzyskanego. Celem szeregu unormowań zawartych w ustawie, zwłaszcza w art. 7 jest ustalenie dochodu osoby ubiegającej się o pomoc państwa oraz jej rodziny wprawdzie w oparciu o dane z roku kalendarzowego poprzedzającego okres na jaki ustalane jest prawo, jednakże w sposób jak najbardziej odzwierciedlający aktualny poziom dochodu takiej osoby oraz członków jej rodziny. I tak zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego.

W realiach przedmiotowej sprawy Ż. O. zawarła w dniu 2 stycznia 2014 r. z E. K. umowę o pracę na czas nieokreślony w charakterze kierownika transportu z wynagrodzeniem podstawowym w wysokości 5200 zł. Następnie w dniu 1 kwietnia 2014 r. w/w zawarła z tym samym pracodawcą kolejną umowę o pracę, także na czas nieokreślony, której przedmiotem było świadczenie pracy na pełen etat w charakterze referenta za wynagrodzeniem podstawowym 1.680,00 zł. Natomiast w dniu 1 lipca 2014 r. Ż. O. zawarła ze wspomnianym pracodawcą jeszcze jedną umowę o pracę, także na czas nieokreślony, a jej przedmiotem jest świadczenie pracy na 1/4 etatu w charakterze referenta (studio tatuażu) z wynagrodzeniem podstawowym w wysokości 420 zł.

W ocenie Sądu utrata dochodu następuje nie tylko w przypadku całkowitej jego utraty ale również w przypadku, gdy następuje jego obniżenie, wskutek zmiany jego źródła, np. zmiany zatrudnienia na inne, nawet jeżeli zmiana ta nastąpiła bez przerwy, zmiany wymiaru czasu pracy albo zmiany warunków wynagrodzenia. Powyższe stanowisko Sądu jest zbieżne z ugruntowanym stanowiskiem doktryny w tym zakresie

(vide: W. Kardasz, R. Krajewski, S. Szymański: Komentarz do ustawy o świadczeniach rodzinnych, Wydawnictwo Prawnicze "Leges" Kutno 2005, s. 29 oraz Renata Górecka, Prawo Pracy 2005/3/22 "Pracodawca jako płatnik świadczeń rodzinnych").

Stosując natomiast wykładnię funkcjonalną i mając na uwadze istotę świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, które stanowi system wsparcia rodziny znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej, nie do przyjęcia jest stanowisko zgodnie z którym pomimo faktycznego obniżenia dochodu rodziny, nie znalazłoby to odzwierciedlenia w ustalaniu jej dochodu, który to dochód stanowi podstawowe kryterium przyznawania rzeczonych świadczeń.

Zwrócić należy uwagę, że w przypadku skarżącej doszło do drastycznej zmiany warunków pracy. Wynagrodzenie skarżącej w drugiej połowie 2014 roku spadło około 10-krotnie w stosunku do pierwszej połowy 2014r. Ponadto od 1 lipca 2014r. Ż. O. pracuje również w innym miejscu, na innym stanowisku i na 1/4 etatu. Doszło zatem w jej przypadku do zmiany istotnych warunków zatrudnienia. Tak drastyczne obniżenie wynagrodzenia niewątpliwie zasadniczo wpłynęło na sytuację materialną strony.

Tak więc interpretacja pojęcia utraty dochodu spowodowanej utratą zatrudnienia, którym posługuje się art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, wskazuje, że utrata zatrudnienia obejmuje również pomniejszenie wynagrodzenia. Nie sposób bowiem przeprowadzić wykładni w oderwaniu od kontekstu powyższego przepisu, całej ustawy oraz obowiązujących wartości systemu. Konsekwentnie, inna wykładnia omawianego przepisu prowadziłaby bowiem do powstania niemożliwej do zaakceptowania sytuacji, gdzie mimo istotnego obniżenia dochodu, zmieniającego drastycznie sytuację materialną wnioskodawczyni, nie otrzymałaby świadczenia wychowawczego, co pozostaje w sprzeczności z celami ustawy, zwłaszcza z art. 5 ust. 3, który nakazuje objąć szczególnym wsparciem rodziny uzyskujące niższe dochody w przeliczeniu na członka rodziny. Przypomnieć należy w tym miejscu, że celem szeregu przepisów zawartych w ustawie, zwłaszcza wspomniany już art. 7 ustawy, jest ustalenie dochodów osoby ubiegającej się o pomoc państwa oraz jej rodziny wprawdzie w oparciu o dane z roku kalendarzowego poprzedzającego okres na jaki ustalane jest prawo, jednakże w sposób jak najbardziej odzwierciedlający aktualny poziom dochodu takiej osoby oraz członków jej rodziny, uwzględniający dynamikę zmian w tej sferze.

Takie rozumienie dochodu utraconego przyjmowane jest też (chociaż niejednolicie) w orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do świadczenia wychowawczego przyznawanego na podstawie ustawy (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r., I SA/Wa 1503/16, z dnia 18 stycznia 2017 r., I SA/Wa 1802/16, wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 stycznia 2017 r., II SA/Ke 821/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 listopada 2016 r., II SA/Po 774/16, wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 października 2016 r., II SA/Łd 595/16).

W ocenie Sądu w sprawie niniejszej z uwagi na znaczną modyfikację stosunku pracy skutkującą radykalnym obniżeniem wynagrodzenia skarżącej uzyskiwanego z tytułu zatrudnienia należało zastosować opisaną wyżej wykładnię przepisów ustawy.

W świetle powyższych rozważań uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi okoliczność uzasadniająca zastosowanie przepisów o dochodzie utraconym.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w pkt I wyroku uchylił zaskarżoną decyzję.