Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 814/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania i wypłaty zasiłku stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] listopada 2016 r. nr [...] o odmowie wszczęcia z wniosku M. S. postępowania w sprawie przyznania i wypłaty mu zasiłku stałego za okres od lutego 2003 r.

Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydane zostało przy następujących ustaleniach faktycznych i ocenie prawnej sprawy.

M.S. do dnia [...] stycznia 2003 r. przysługiwało prawo do przewidzianego w ustawie z dnia 2 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U.

z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.) zasiłku stałego wyrównawczego, które zostało uchylone decyzją Prezydenta [...] z [...] marca 2003 r.nr [...] (zmieniającą pierwotnie przyznającą te świadczenie decyzję) w związku z przyznaniem wyżej wymienionemu przez ZUS prawa do renty. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], na którą skargą została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2004 r. sygn. akt I SA 1295/03. Wywiedziona zaś od tego wyroku skarga kasacyjna oddalona została wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2004 r. sygn. akt OSK 997/14. Na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 930) odpowiednikiem ww. świadczenia jest zasiłek stały.

W takich uwarunkowaniach M.S. wnioskiem z [...] listopada 2015 r., powielonym [...] grudnia 2015 r., wystąpił o przyznanie i wypłatę mu zasiłku stałego począwszy od lutego 2013 r.

W następstwie rozpoznania powyższego wniosku Prezydent [...] postanowieniem z [...] listopada 2016 r. utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] marca 2017 r., działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania i wypłaty wyżej wymienionemu zasiłku stałego od lutego 2003 r.

W motywach tych postanowień organy wskazywały, że można odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. m.in.

w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie jednostki dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej. Taka zaś sytuacja istnieje w przedmiotowej sprawie, gdyż sprawa dotycząca przyznania M.S. zasiłku stałego od lutego 2003 r. (pierwotnie zasiłku stałego wyrównawczego) była już przedmiotem postępowania administracyjnego przed organami obu instancji, a także przed sądem administracyjnym. Kolegium podkreślało przy tym, iż z mocy art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.

z 2016 r., poz. 718) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] M.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc w niej, iż nie zmieniły się warunki, na podstawie których przyznano mu uprzednio zasiłek stały, toteż żąda jego wypłacenie od lutego w 2003 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

skarga jest niezasadna.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ów przewiduje zatem dwa przypadki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego: pierwszy dotyczy sytuacji, w których podanie wniesione zostało przez podmiot niemający w sprawie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.pa., a drugi odnosi się do "innych uzasadnionych przyczyn", których zaistnienie stanowi przeszkodę uniemożliwiająca uruchomienie postepowania.

Użyty w redakcji przepisu zwrot "inne uzasadnione przyczyny" jest zwrotem nieprecyzyjnym. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się natomiast, że obejmuje on sytuacje, w których sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, brak przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji, gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (W. Chróścielewski: Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r. , artykuł ZNSA 2011/4/9-25, Lex nr 135465/4, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 893/11, Lex nr 1094438).

Na gruncie przedmiotowej sprawy, organy orzekające obu instancji za taką inną przyczynę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego uznały fakt, iż w tej samej sprawie toczyło się już postępowanie administracyjne i kwestia przyznania M.S. prawa do tożsamego

z zasiłkiem stałym świadczenia został prawomocnie rozstrzygnięta. Stanowisko organów uznać należy za prawidłowe. Niewątpliwie bowiem ostateczność decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2003 r., zmieniającej decyzję pierwotnie przyznającą skarżącemu pomoc społeczną w formie zasiłku stałego wyrównawczego

i odmawiającej jego przyznania z uwagi na nabycie przez skarżącego prawa do renty, wywołała taki skutek, że zamknęła organowi możliwość wszczęcia i prowadzenia kolejnego postępowania w tej samej sprawie. Dla stwierdzenia tożsamości przedmiotowej i podmiotowej sprawy, w której rozstrzygał wówczas Prezydent [...] ze sprawą objętą żądaniem zawartym we wniosku z [...] listopada 2015 r.(powielonym [...] grudnia 2015 r.) nie ma przy tym znaczenia, że pierwotna decyzja dotyczyła zasiłku stałego wyrównawczego, a aktualnie skarżący domaga się zasiłku stałego. Godzi się bowiem zwrócić uwagę, że uchwalona 12 marca 2004 r. ustawa

o pomocy społecznej, wprowadzając pojęcie "zasiłku stałego" jedynie zastąpiła dotychczas funkcjonującą formę wsparcia finansowego osób spełniających określone przez ustawodawcę kryteria, jaką był "zasiłek stały wyrównawczy".

Skoro zatem wniosek z listopada 2015 r. były w istocie tym samym żądaniem,

w przedmiocie którego wydana została w dniu [...] marca 2003 r. decyzja Prezydenta [...], utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...], a następnie poddana ocenie sądów administracyjnych, to słusznie było stanowisko organów, że ponowne prowadzenie postępowania w sprawie przyznania zasiłku stałego za okres od lutego 2003 r. jest niedopuszczalne i brak jest podstaw do orzekania w tym przedmiocie za następne lata.

Konkludując zatem stwierdzić należy, że organy dokonały prawidłowej oceny stan faktyczno-prawnego sprawy, a podjęte przez nie rozstrzygnięcia odpowiadające prawu.

Z tych względów skarga M.S. jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegać musi oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 powołanej ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu jeśli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie kończące postępowanie.