Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 74/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
658
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35, 36
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2020 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi K. H. na bezczynność Burmistrza w sprawie rozpoznania wniosku o zmianę zezwolenia na prowadzenie publicznej szkoły podstawowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

K.H. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza M. w sprawie rozpoznania jej wniosku z dnia 31 stycznia 2017 r. dotyczącej zmiany zezwolenia nr [...] z dnia 21 sierpnia 2001 r. na prowadzenie publicznej szkoły podstawowej.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza M. do wydania decyzji w zakresie zmiany zezwolenia nr [...] z dnia 21 sierpnia 2001 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o jakim mowa w art. 155 p.p.s.a.

Skarżąca wyjaśniła, że na mocy zezwolenia Burmistrza M. nr [...] z dnia 21 sierpnia 2001 r. prowadzi Publiczną Szkołę Podstawową w K. o pełnej strukturze klas I-VI. Skarżąca wskazała, że z treści zezwolenia ani z żadnego innego dokumentu dołączanego do wniosku z dnia 23 lutego 2001 r. o zezwolenie na założenie szkoły nie wynikało jakoby Publiczna Szkoła Podstawowa w K. miała ograniczoną strukturę do klas I-III. Skarżąca oświadczyła, że otwierała kolejne klasy w prowadzonej szkole, w tym IV i V, każdorazowo informując o tym Burmistrza M.. Oświadczyła również, że otrzymała na te klasy dotację oświatową.

Dalej, skarżąca wskazała, że w związku ze zmianami w systemie oświaty wprowadzonymi ustawą z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe, zarówno Burmistrz D.K. jak i Naczelnik Wydziału Oświaty i Rozwoju Społecznego Urzędu Miejskiego w M. - A. R. z nieuzasadnionych i niezrozumiałych względów wyraziły stanowisko jakoby Publiczna Szkoła Podstawowa w K. miała być Szkołą o ograniczonej strukturze klas I-III.

Skarżąca wskazała, że w związku z powyższym stanowiskiem złożyła w dniu 31 stycznia 2017 r. wniosek o zmianę zezwolenia na prowadzenie szkoły podstawowej w trybie art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 70 ze zm.), powoływanej dalej także jako p.w.p.o., mimo iż chciała pierwotnie złożyć dokumenty w trybie art. 120 ust. 1 przedmiotowej ustawy co uzasadnione było treścią zezwolenia nr 1/2001. Do wniosku dołączyła następujące dokumenty:

a) wykazu nauczycieli przewidzianych do zatrudnienia w publicznej ośmioletniej szkole podstawowej, zawierający imiona i nazwiska nauczycieli oraz informację o ich kwalifikacjach;

b) projekt aktu założycielskiego publicznej ośmioletniej szkoły podstawowej oraz projekt statutu tej szkoły, dostosowane do przepisów ustawy - Prawo oświatowe;

c) zobowiązanie do zapewnienia warunków działania szkoły publicznej, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki oraz zobowiązanie do przestrzegania przepisów dotyczących szkół publicznych;

d) pozytywną opinię państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o spełnianiu warunków bezpieczeństwa i higieny w budynku, w którym będzie się mieścić szkoła publiczna i najbliższym jego otoczeniu.

Skarżąca wskazała, że jej intencją było od samego początku prowadzenie szkoły o pełnej strukturze klas. I-VIII, a wniosek złożyła w niewłaściwym trybie z uwag na presję urzędnika.

Skarżąca stwierdziła, że pismem z dnia 11 czerwca 2019 r. o zmianę zezwolenia na prowadzenie klas I-VI, po raz kolejny złożyła dokumenty określone w art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo oświatowe. Podkreśliła jednak, że był to kolejny wniosek złożony tylko i wyłącznie na żądanie organu, co udowadnia treść pisma przewodniego składanego razem z kolejnym wnioskiem. Do pisma dołączono dokumentację określoną w art. 121 ust. 1 p.w.p.o.

Skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na jej wniosek z dnia 11 czerwca 2019 r., Burmistrz M. pismem z dnia 12 czerwca 2019 r. nie wyraził zgody na zmianę zezwolenia, informując jednocześnie, iż zezwolenie nr [...] z dnia 21 sierpnia 2001 r. zostało zmienione uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia 31 marca 2017 r. w sprawie dostosowania sieci szkół podstawowych i gimnazjów prowadzonych na terenie Gminy M. do nowego ustroju szkolnego, nie wskazując przy tym w jaki sposób zostało ono zmienione i na jakiej podstawie prawnej.

Pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. skarżąca wezwała Burmistrza M. do przesłania odpisu zmienionego zezwolenia. Skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na wezwanie została poinformowana przez Burmistrza M., pismem z dnia 18 lipca 2019 r., że trwa postępowanie wyjaśniające w sprawie zmiany zezwolenia nr [...].

W piśmie tym organ jednocześnie wskazał, iż wniosek z dnia 30 stycznia 2017 r. został uwzględniony w uchwale nr XXXVI/315/2017 Rady Miejskiej w M. z dnia 31 marca 2017 r.

Następnie skarżąca wskazała, że złożyła ponaglenie w przedmiocie wydania decyzji o zmianie jej zezwolenia, w związku z którym Kurator Oświaty postanowieniem nr [...] z dnia 5 września 2019 r. uznał, iż organ nie dopuścił się bezczynności gdyż skarżąca nie dołączyła wszystkich wskazanych w art. 121 ust. 2 p.w.p.o dokumentów. Skarżąca, pismem z dnia 13 sierpnia 2019 r., na wezwanie Burmistrza M. zawartego w piśmie z dnia 7 sierpnia 2019 r., przesłała żądane dokumenty wnosząc ponadto o przedłużenie terminu do przedłożenia nowej opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego o spełnianiu warunków bezpieczeństwa i higieny w budynku, w którym będzie się mieścić szkoła publiczna, i najbliższym jego otoczeniu. Mimo, iż skarżąca nie uzyskała żadnej odpowiedzi od organu na wniosek o przedłużenie terminu, pismem z dnia 6 września 2019 r. przesłała organowi odpowiedź państwowego powiatowego inspektora sanitarnego.

Burmistrz M., po rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 11 czerwca 2019 r. decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r. nr [...], odmówił skarżącej zmiany zezwolenia nr [...] z dnia 21 sierpnia 2001 r. na prowadzenie publicznej szkoły podstawowej.

Skarżąca podniosła, że do dnia złożenia ponaglenia organ zmieniał kilkakrotnie swoje stanowisko, co do faktu zmiany zezwolenia, twierdząc jednym razem, iż zostało ono zmienione a innym, że nie. Takie działanie wywołało u niej stan niepewności co do sytuacji prawnej prowadzonej przez nią szkoły, za które odpowiedzialny jest organ I instancji. Stan ten trwa do chwili obecnej, gdyż organ do dnia dzisiejszego nie rozpoznał wniosku skarżącej z dnia 31 stycznia 2017 r. i nie wydał w tym zakresie stosownej decyzji.

Skarżąca podniosła, że bez względu na to czy szkoła przez nią prowadzona jest szkołą o ograniczonej strukturze klasowej bądź nie, jej wniosek z dnia 30 stycznia 2017 r. powinien zostać rozpatrzony pozytywnie i organ powinien był do 10 sierpnia 2017 r. dokonać zmiany jej zezwolenia zgodnie z prawem, mimo że skarżąca jest całkowicie przekonana o słuszności stanowiska, iż zezwolenie nr [...] jest zezwoleniem na prowadzenie pełnej szkoły podstawowej stąd ma do niej zastosowanie art. 120 ust. 1 p.w.p.o., to nawet gdyby uznać stanowisko organu I instancji i przyjąć ograniczoną strukturę szkoły w K. to wniosek złożony w trybie art. 121 ust. 1 p.w.p.o. powinien zostać rozpatrzony przez Burmistrza M. przez zmianę zezwolenia na prowadzenie dotychczasowej publicznej szkoły podstawowej, w zakresie zwiększenia liczby klas objętych strukturą organizacyjną tej szkoły tj. I-VIII.

Skarżąca zaznaczyła, że zgodnie z art. 123 p.w.p.o. decyzja w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie szkoły podstawowej powinna być wydana bezwzględnie do dnia 10 sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz M. wniósł o jej oddalenie.

Organ wyjaśnił, że stosownie do wniosku K.H. z dnia 23 lutego 2001 r., Burmistrz M. decyzją z dnia 21 sierpnia 2001 r. wydał zezwolenie numer [...] na założenie szkoły publicznej. Zezwolenie obejmuje możność prowadzenia Publicznej Szkoły Podstawowej o strukturze klas I-III. Organ wskazał, że na czas wydania przedmiotowego zezwolenia, zezwolenie to obejmowało sześcioletnią Szkołę Podstawową o strukturze klas I-III, gdyż stosownie do obowiązujących przepisów nauczanie podstawowe odbywało się w ramach sześcioletniej szkoły podstawowej jednakże o ograniczonej strukturze klas.

Zdaniem organu, wniosek K.H. a w jego następstwie wydane zezwolenie nr [...], obejmował prowadzenie publicznej szkoły podstawowej o strukturze klas I-III.

Organ wskazał, że skarżąca w dniu 31 stycznia 2017 r. złożyła wniosek (data wniosku - 30.01.2017 r.) o zmianę zezwolenia numer [...] w celu dostosowania struktury prowadzonej szkoły do nowych przepisów. Według organu, skarżąca wyraziła zamiar prowadzenia "ośmioletniej szkoły podstawowej obejmującej (jednak) część klas szkoły podstawowej, tj. klas I-IV".

Organ wskazał, że do wniosku z dnia 30 stycznia 2017 r. K.H. - wbrew sugestiom zawartym w skardze - nie dołączyła ani wykazu nauczycieli przewidzianych do zatrudnienia w publicznej ośmioletniej szkole podstawowej, zawierającego imiona i nazwiska nauczycieli oraz informację o ich kwalifikacjach, ani projektu aktu założycielskiego publicznej ośmioletniej szkoły podstawowej oraz projektu statutu tej szkoły, dostosowanego do przepisów ustawy - Prawo oświatowe, ani też zobowiązania do zapewnienia warunków działania szkoły publicznej w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki, oraz zobowiązania do przestrzegania przepisów dotyczących szkół publicznych.

Mając na uwadze następujące w 2017 r. zmiany w zakresie organizacji szkół podstawowych i wyrażoną przez K.H. wolę dalszego prowadzenia szkoły w zmienionym otoczeniu prawnym jako publicznej ośmioletniej szkoły podstawowej o dostosowanej do nowych przepisów ograniczonej strukturze obejmującej klasy I - IV - organ przyjmując złożony przez K.H. wniosek jako informację o zamiarze dalszego prowadzenia publicznej szkoły podstawowej oraz informację o dostosowaniu dotychczasowej struktury prowadzonej szkoły do nowych wymogów wynikających z przepisów Prawa oświatowego uznał, iż Publiczna Szkoła Podstawowa w K. jako szkoła podstawowa ośmioletnia prowadzona jednakże w ograniczonej strukturze obejmującej wyłącznie klasy I - IV - objęta jest siecią szkół prowadzonych na terenie Gminy M. zamieszczając ją w wykazie szkół stanowiącym Załącznik numer 1 do uchwały Rady Miejskiej w M. z dnia 31 marca 2017 r.

Uchwała Rady Miejskiej w M. z dnia 31 marca 2017 r. stanowiła wyraz dostosowania sieci szkół podstawowych i gimnazjów do nowego ustroju szkolnego, wprowadzonego ustawą z dnia 14 grudnia 2016 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo oświatowe, na okres od 1września 2017 r. do 31 sierpnia 2019 r.

Organ wskazał, że taki sposób potwierdzenia faktu dalszego prowadzenia publicznej szkoły podstawowej w K. w ograniczonej strukturze klas I - IV - nie był kwestionowany przez skarżącą do czasu gdy po raz pierwszy zgłosiła ona w czerwcu 2019 r. zamiar prowadzenia w K. ośmioklasowej publicznej szkoły podstawowej jednakże o ograniczonej strukturze klas obejmującej klasy I - VI.

Zdaniem organu skarga z dnia 19 września 2019 r. zmierza do wywarcia presji na Burmistrzu M. celem uzyskania przez skarżącą satysfakcjonującej decyzji zmieniającej zezwolenie numer [...] z dnia 21.08.2001r.

Końcowo organ wskazał, że decyzja negatywna w podanym zakresie została wydana przez Burmistrza M. w dniu 28 sierpnia 2019 r. Odwołanie od przedmiotowej decyzji skarżąca złożyła w dniu 10 września 2019 r. (data wpływu 12.09.2019 r.), brak jest rozstrzygnięcia organu odwoławczego w przedmiocie odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów ( art. 120 p.p.s.a.).

W myśl art. 52 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1), przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

W przypadku skargi na bezczynność - jak przewiduje art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) dalej zwanej "k.p.a." - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Stosownie do art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Co istotne, przepisy nie określają terminu w jakim można złożyć skargę na bezczynność.

W niniejszej sprawie K.H. w toku postępowania złożyła w dniu 4 lipca 2019 r. za pośrednictwem Burmistrza M. do Kuratora Oświaty pismo zatytułowane "Ponaglenie". W ocenie sądu strona spełniła tym samym wymóg do wniesienia niniejszej skargi na bezczynność. Z treści wniesionego pisma wprost wynika, że stanowi ono ponaglenie, o którym mowa w 37 § 1 k.p.a. Środek zaskarżenia został bowiem złożony przez stronę ze wskazaniem podstawy prawnej z art. 37 k.p.a. oraz zaznaczeniem, że jest on wznoszony przez stronę w związku z niezałatwieniem w terminie przez Burmistrza M. wniosku skarżącej z 31 stycznia 2017 r. o zmianę pozwolenia na prowadzenie szkoły podstawowej w trybie art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy prowadzające ustawę Prawo oświatowe.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu (dokonania czynności) lub stwierdzenia albo uznania uprawniania lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy organ dopuścił się bezczynności, a jeżeli tak czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w przypadku ustalenia, że organ na dzień orzekania nie pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu sprawy, obliguje to Sąd do oddalenia skargi na bezczynność na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest skarga na bezczynność Burmistrza M. w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 31 stycznia 2017 r. o zmianę zezwolenia nr [...]z dnia 21 sierpnia 2001 r. na prowadzenie publicznej szkoły podstawowej.

Odnosząc się na wstępie do wniesionej skargi w zakresie skarżonej w niej bezczynności organu, należy przypomnieć, że sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. aktów administracyjnych. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas występuje bezczynność organu. Inaczej mówiąc, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99).

W tym zakresie zwrócić należy uwagę, że sąd administracyjny oceniając, czy w sprawie zachodzi bezczynność, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania orzeczenia. Wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza bowiem możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność, nawet wówczas, gdy decyzja podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do jej wydania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I SAB 201/99.). Z tego powodu w niniejszej sprawie jest istotne, że decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r. Burmistrz M. odmówił skarżącej zmiany zezwolenia nr [...] z dnia 21 sierpnia 2001 r.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że – skoro decyzja Burmistrza M. z dnia 28 sierpnia 2019 r. została wydana przed wniesieniem skargi do Sądu (datą tą jest data wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu tj. – dzień 27 września 2019 r. – art. 54 § 1 p.p.s.a.), to uznać należy, iż organ załatwił sprawę i nie pozostaje już w bezczynności, a zatem wniesiona skarga jako niezasadna nie może zostać uwzględniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Mając na uwadze treść podniesionych w sprawdzę zarzutów Sąd podkreśla, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (...)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że Sąd w procesie kontroli sądowoadministracyjnej bierze pod uwagę tylko te okoliczności, które z akt tych wynikają. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania przed tym organem oraz przed sądem (uwzględniając treść art. 106 § 3 p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że rozpoznając skargę na bezczynność Sąd jest uprawniony do oceny istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów znajdujących się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy, ale nie może nadawać im innej treści, niż w nich wyrażona, niezależnie od udzielanych następczo dopiero na etapie skargi do Sądu wyjaśnień strony skarżącej, co do rzeczywistych intencji wniesienia wniosku o określonej treści. Szczególnie, że tryb skargi na bezczynność nie może służyć kwestionowaniu treści decyzji administracyjnych, z którymi nie zgadza się skarżąca.

Z tych względów nie może zostać uznana za zasadną argumentacji strony skarżącej, że wydając w dniu 28 sierpnia 2019 r. decyzję Burmistrz M. rozpoznał co prawda jej wniosek z dnia 11 czerwca 2019 r., ale pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 31 stycznia 2017 r.

Jak wynika z akt sprawy oba wskazane wnioski zostały złożone w tej samej sprawie, dotyczącej rozpoznania wniosku zmierzającego do zwiększenia liczby klas prowadzonej przez skarżącą szkoły. Oczywistym jest, że intencją skarżącej nie jest uzyskanie zezwolenia na prowadzenie klas I-IV, bowiem taką szkołę skarżąca prowadzi, lecz uzyskania zezwolenia na naprowadzenie klas I-VI.

Nie istnieje ani potrzeba, ani przede wszystkim prawna możliwość do wydania więcej niż jednego rozstrzygnięcia w sprawie rozpoznania wniosku skarżącej (przyjęcie koncepcji odmiennej prowadziłoby bowiem do nieważności). Podkreślenia wymaga, że oba wnioski zawierają skierowane do Burmistrza M. żądanie wydania decyzji o zmianie zezwolenia nr [...] z dnia 21 sierpnia 2001 r. na prowadzenie publicznej szkoły podstawowej w trybie art. 121 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Przepisy prowadzające ustawę Prawo oświatowe. Z akt sprawy wynika, że wniosek z dnia 11 czerwca 2019 r. stanowił w istocie ponowienie przez skarżącą wniosku z dnia 31 stycznia 2017 r. i tak był traktowany na etapie postępowania administracyjnego, zarówno przez Kuratora Oświaty (co wynika z wydanego przez organ w związku z ponagleniem strony postanowienia nr 56/2019 uznającego, że organ nie dopuścił się bezczynności), jak i Burmistrza M., który (nie dokonując oceny zasadności tego działania, a jedynie stwierdzając ten fakt) wezwał stronę do uzupełnienia pierwotnego wniosku z dnia 31 stycznia 2017 r., czego efektem stało się wniesienie przez skarżącą do organu m.in. pisma z dnia 11 czerwca 2019 r., w którym ponowiono żądanie rozpoznania sprawy w przedmiocie zmiany posiadanego przez skarżącą zezwolenia na prowadzenie szkoły. Nawiązując do powyższych rozważań o niemożności zmiany treści kierowanych do organów administracji żądań na etapie postępowania sądowoadmisnigtracyjengo, Sąd podkreśla, że jak wynika z akt sprawy przed wydaniem decyzji z dnia 28 sierpnia 2019 r. K.H. nie kwestionowała, że w jej sprawie toczy się jedno postępowanie administracyjne i jak wskazano wyżej z uwagi na tożsamość złożonych w tej sprawie wniosków z nie mogła oczekiwać, że w jej sprawie zostanie wydana przez organ pierwszej instancji więcej niż jedna decyzja administracyjna.

Decyzja w sprawie wniosku skarżącej została wydana, a ustalenie powyższego stanowi jedyną podlegającą badaniu przez Sąd okoliczność przy rozpoznawaniu skargi wniesionej na bezczynność organu. Skarga na bezczynność nie może zastępować skargi zmierzającej do wykazania niezgodności z prawem podejmowanych przez organy administracji działań i ta kwestia nie może być aktualnie przedmiotem oceny Sądu.

Dla uporządkowania jedynie żądań skarżącej wskazać należy jedynie, że art. 117 p.w.p.o. stanowi, że z dniem 1 września 2017 r. dotychczasowa sześcioletnia szkoła podstawowa staje się ośmioletnią szkołą podstawową, o której mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo oświatowe (ust. 1) a dotychczasowa szkoła podstawowa obejmująca strukturą organizacyjną część klas sześcioletniej szkoły podstawowej, z dniem 1 września 2017 r. staje się ośmioletnią szkołą podstawową obejmującą strukturą organizacyjną te same klasy szkoły podstawowej. Zatem jeżeli prowadzona przez skarżącą szkoła była szkołą sześcioletnią o pełnej strukturze klas powinna stać się ona szkoła ośmioletnią, a szkoła podstawowa obejmująca strukturą organizacyjną część klas sześcioletniej szkoły podstawowej, stała się szkołą ośmioletnią o poprzedniej strukturze klas. Przepis art. 117 ust. 6 p.w.p.o. stanowi przy tym, że osoba fizyczna prowadzące publiczną szkołę podstawową obejmującą część klas szkoły podstawowej może postanowić o zwiększeniu liczby klas objętych strukturą organizacyjną ośmioletniej szkoły podstawowej obejmującej część klas szkoły podstawowej. Dawał on zatem osobie prowadzącej szkołę o niepełnej strukturze klas możliwość zwiększenia liczby klas. Zwiększenie liczby klas wymagało złożenia wniosku w trybie art. 121 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 120 ust. 1 ustawy należało przedłożyć organowi w określonym ustawą terminie wymienione w tym przepisie dokumenty, w celu przekształcenia szkoły sześcioletniej o pełnej strukturze klas w szkołę 8-letnią, oraz szkoły 6 –letniej o niepełnej strukturze klas w szkołę 8 –letnią, przy czym niewypełnienie tego wymogu skutkować miało likwidacją takich szkół z dniem 31 sierpnia 2018 r. Z punktu widzenia skarżącej kwestią istotną dla obecnego prowadzenia szkoły było zatem spełnienie wymogów art. 120 p.w.p.o. przewidzianych zarówno dla szkół sześcioletnich o pełnej strukturze klas jaki i szkół sześcioletnich o niepełnej strukturze klas.

Wskazać należy, że skarga na bezczynność nie może stanowić alternatywnej drogi do kwestionowania zgodności z prawem decyzji administracyjnych, czemu służą odrębnie przewidziane tak w przepisach k.p.a., jak i p.p.s.a. środki zaskarżenia. Jeżeli zatem - tak jak w przedmiotowej sprawie - organ wydał decyzję administracyjną nie można mu skutecznie stawiać zarzutu bezczynności. Jak wyjaśniono wyżej, z punktu widzenia kryterium bezczynności istotne jest bowiem wyłącznie badanie faktu wydania decyzji, nie mają natomiast w tym zakresie znaczenia podnoszone przez stronę zarzuty koncentrujące się na wykazaniu, że dana decyzja została wydana przy istotnym naruszeniu materialnych i procesowych przepisów prawa administracyjnego. Wskazana kwestia może być rozpoznana przez sąd administracyjny w odrębnym postępowaniu, o ile takie odrębne postępowanie zostanie w przyszłości skutecznie zainicjowane przez stronę skarżącą

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Admisntiracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.