Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 870/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 239b par. 1 pkt 1, pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2020 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K.-Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności własnej decyzji nieostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia A, na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 239a, art. 239b § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2, § 3, § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) - dalej jako: O.p., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności własnej decyzji nieostatecznej z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2013 r.

Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. decyzją z dnia [...] r. określił A zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2013 r. Zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostało uregulowane. W dniu [...] r. strona wniosła odwołanie, które wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu II instancji w dniu 6 maja 2019 r. i na dzień wydania niniejszego postanowienia brak rozstrzygnięcia przez organ II instancji w przedmiotowej sprawie.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji nadał decyzji nieostatecznej z dnia [...] r. rygor natychmiastowej wykonalności.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji strona zarzuciła naruszenie przepisu art. 239b § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie przez organ podatkowy wystąpienia wskazanych w nim przesłanek warunkujących nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, podczas gdy żadna z tych przesłanek nie występuje. Ponadto, zdaniem podatnika, przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz winny być poddawane ścisłej wykładni. W opinii podatnika, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. W. w zaskarżonym postanowieniu, wskazując na obciążenie należących do podatnika nieruchomości hipotekami przymusowymi i będącymi w toku postępowaniami egzekucyjnymi z nieruchomości, jako przesłankę warunkującą możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, przedstawił je w oderwaniu od aktualnie istniejącego stanu faktycznego. Strona potwierdziła, iż część należących do niej nieruchomości obciążona jest hipoteką przymusową, jednak zarzuciła, iż organ pominął fakt, iż wartość ustanowionych zabezpieczeń hipotecznych nie odpowiada rzeczywistej wysokości jej zadłużenia. Nadto, strona wskazała, iż aktualnie na skutek wniesionego powództwa opozycyjnego toczy się postępowanie w przedmiocie pozbawienia wykonalności kilku tytułów wykonawczych.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił ocenę wywiedzioną przez organ I instancji.

Organ II instancji wskazał, iż w myśl przepisu art. 70 § 6 pkt 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych strony za okresy rozliczeniowe wynikające z decyzji z dnia [...] r. został zawieszony z dniem [...] r., tj. z dniem doręczenia zarządzeń zabezpieczeń w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postępowania zabezpieczające pozostają w toku, a zatem na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia przedmiotowe zobowiązania są wymagalne.

Przechodząc do istoty sprawy organ wskazał na zapis art. 239b O.p., który uprawnia do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, gdy kumulatywnie zostaną spełnione dwie przesłanki. Pierwszą jest istnienie przynajmniej jednej z czterech okoliczności określonych w § 1 art. 239 O.p., drugim warunkiem wskazanym w art. 239b § 2 O.p. jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W ocenie DIAS, w niniejszej sprawie organ I instancji zasadnie stwierdził, iż zaistniały przesłanki wymienione w art. 239b § 1 pkt 1 O.p., z akt sprawy wynika bowiem, że na dzień wydania postanowienia w sprawie rygoru natychmiastowej wykonalności wobec strony prowadzone były postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych zmierzające do wyegzekwowania zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w łącznej kwocie należności głównej 102.382,32 zł, których wierzycielem jest Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G.. Dodatkowo organ zaznaczył, iż w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia podatnik posiadał również zaległości z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego (ogółem dwa tytuły wykonawcze) na łączną kwotę 150,00 zł, które uległy przedawnieniu. W ocenie organu okoliczności te czynią wątpliwym możliwość uregulowania zobowiązania w podatku od towarów i usług za m-ce 09-12/2013 r. w łącznej kwocie 13.342,00 zł.

W analizowanej sprawie wystąpiła również przesłanka, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., tj. decyzji nieostatecznej, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Zdaniem organu odwoławczego, w zaskarżonym postanowieniu organ I instancji prawidłowo wykazał istnienie tej przesłanki. Jak wynika z akt sprawy, zgodnie z danymi zawartymi w aplikacji o czynnościach cywilnoprawnych CZM (wg stanu na dzień 24.05.2019 r.) strona:

• jest współwłaścicielem zabudowanej działki położonej we wsi D. gm. S., którą nabyła wraz z mężem – B;

• w dniu [...] r. nabyła niezabudowaną nieruchomość składającą się z działek o nr 181 i 203 o łącznym obszarze 59 arów położoną we wsi D., gm. S. którą zamieniła w dniu [...] r. na działkę o nr [...] o obszarze 66 arów, położoną również w D., gm. S.; w wyniku zamiany właścicielami działki nr 213 stali się : B i A;

• na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. B i A nabyli w drodze zamiany od Gminy i Miasta S. niezabudowaną nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] i [...], położoną we wsi D. , gm. S. w zamian za działki o numerach nr [...] i [...];

• na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. B i A nabyli niezabudowaną nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] położoną we wsi D., gm. S..

Organ podkreślił, iż dla wszystkich nieruchomości nabytych przez stronę na zasadzie współwłasności ustawowej majątkowej małżeńskiej, dla których Sąd Rejonowy w Z. W. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgi wieczyste ustanowiono hipoteki przymusowe: na kwotę 40,575,25 zł na G. i J. B.; łącznie na kwotę 34.132,00 zł na rzecz Gminy i Miasta S.; łącznie na kwotę 120.678,00 zł na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. (m.in. jako zabezpieczenie zobowiązań w VAT za m-ce: 09- 12/2013 r.).

Dalej organ podsumował, iż mimo posiadania przez stronę majątku nieruchomego - wobec istnienia innych wierzycieli - organ podatkowy nie skorzysta z pierwszeństwa zaspokojenia swoich roszczeń w przypadku ustanowienia hipoteki przymusowej na tych nieruchomościach. Dodatkowo w działach III ksiąg wieczystych ww. nieruchomości widnieją ostrzeżenia m.in., iż z nieruchomości objętych ww. księgami wszczęto egzekucję w celu poszukiwania należności G. i J. B. wynikających z wyroku sądu cywilnego – Sądu Rejonowego dla Ł-W z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Natomiast w dziale III księgi wieczystej nieruchomości nabytej w dniu [...] r. widnieje ostrzeżenie, iż do egzekucji przyłączył się kolejny wierzyciel – M. P. na podstawie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym Sądu Rejonowego w Z. W. z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Z kolei w dniu [...] r. do Urzędu Skarbowego w Z. W. wpłynęło pismo Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. W. A. N. stanowiące wezwanie do złożenia wykazu zaległości podatkowych B. i A., z którego wynika, że w dniu [...] r. odbędzie się pierwsza licytacja prawa własności do nieruchomości gruntowej (zabudowanej budynkiem dworkowym), położonej w D.. Egzekucja z nieruchomości w tej sprawie prowadzona jest z wniosku wierzyciela – M. P.. Powyższe, zdaniem organu, świadczy o trudnościach jakie mogą powstać przy dochodzeniu należności przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W., gdyż nie będą one korzystały z pierwszeństwa zaspokojenia, a ewentualne środki pieniężne uzyskane ze sprzedaży nieruchomości mogą w ogóle nie wystarczyć na pokrycie zobowiązań podatkowych należnych Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z. W., a to przemawia za tym, że w przedmiotowej sprawie istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązania nie zostaną wykonane.

Organ stwierdził nadto, iż w niniejszej sprawie wypełniony został warunek określony w art. 239b § 2 O.p., bowiem zaistniały okoliczności faktyczne, na podstawie których można wnioskować, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z dnia [...] r., nie zostanie wykonana. Jak wynika z akt sprawy w złożonych w Pierwszym Urzędzie Skarbowym Ł.-G. zeznaniach podatkowych za lata 2015 - 2018 podatnik rozliczając się ze współmałżonkiem wykazał dochody na łączną kwotę 70.801,76zł, niemniej z dochodów wykazanych we wspólnym rozliczeniu jedynie w zeznaniu za 2017 r. strona wykazała dochód w kwocie 3.116 zł. Natomiast zarówno zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług, jak i pozostałe zobowiązania strony przewyższają wykazaną kwotę dochodów. Tym samym, zdaniem organu, czyni to uzasadnioną obawę niewykonania przez podatnika ww. zobowiązań.

Obawę niewykonania ww. zobowiązania wzmacnia fakt, że podatnika na dzień nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności obciążała zaległość podatkowa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Łączna kwota zaległości podatkowych A na dzień 28.06.2019 r. wynosiła 102.382,32 zł (należności głównej). Z analizy zebranej dokumentacji wynika także, że strona, nie dokonała żadnych wpłat na poczet zaległości, które zostały objęte tytułami wykonawczymi.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A zarzuciła powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 239b § 1 oraz § 2 O.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że w sprawie zachodziły przesłanki do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności i dostatecznie uprawdopodobniona została obawa wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji podatkowej;

b) art. 127 O.p. poprzez wyłącznie kontrolę zaskarżonej decyzji i brak ponownego rozpoznania całej sprawy.

Mając na uwadze powyższe zarzuty naruszenia prawa podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przytoczone przez organ podatkowy okoliczności mające na celu wykazanie spełnienia przesłanek warunkujących możliwość nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej zostały przedstawione w oderwaniu od aktualnie istniejącego stanu faktycznego. Skarżąca przyznała, że część należących do niej nieruchomości obciążona jest hipoteką przymusową, jednak organ podatkowy pominął fakt, iż wartość ustawionych zabezpieczeń hipotecznych nie odpowiada rzeczywistej wysokości zadłużenia skarżącego. Zdaniem skarżącej powyższa okoliczność jest konsekwencją przepisu art. 1101 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, zgodnie z którym – jeżeli z dokumentu stanowiącego podstawę wpisu hipoteki przymusowej nie wynika wysokość sumy hipoteki, suma hipoteki nie może przewyższać więcej niż o połowę zabezpieczonej wierzytelności wraz z roszczeniami o świadczenia uboczne określonymi w dokumencie stanowiącym podstawę wpisu hipoteki na dzień złożenia wniosku o wpis hipoteki.

Skarżąca podważyła również podnoszoną przez organy podatkowe kwestię toczących się wobec niej postępowań egzekucyjnych.

Podniosła, że na skutek wniesionego przez nią powództwa opozycyjnego toczy się postępowanie w przedmiocie pozbawienia wykonalności tytułów wykonawczych w postaci: nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Z. W. w dniu [...] r. w sprawie o sygn. akt: [...] i zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z [...] r. oraz nakazu zapłaty wydanego przez Sąd Rejonowy w Z. W. w dniu [...] r. w sprawie o sygn. akt: [...] i zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z [...] r. Powyższe tytuły wykonawcze uzyskane zostały na skutek powództwa wniesionego przez M. P..

Skarżąca wyjaśniła, że wystąpiła z ww. powództwem opozycyjnym z powodu prowadzenia egzekucji na podstawie ww. nakazu zapłaty przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. W. A. N., pomimo wcześniejszego wyegzekwowania wynikającej z tytułu wykonawczego należności w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-W. w Ł. (pozostała do zapłaty jednie kwota 45,53 zł, która została już wraz z odsetkami wpłacona przez skarżącą na rachunek komornika).

Podatniczka argumentuje, że w postępowaniu wywołanym ww. powództwem przeciwegzekucyjnym został złożony wniosek o zabezpieczenie poprzez zawieszenie bezpodstawnie toczącego się postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na powyższe ww. postępowanie egzekucyjne nie powinno stanowić przesłanki przemawiającej za wydaniem skarżonego postanowienia.

Odnosząc się natomiast do wskazanego przez organ podatkowy postępowania egzekucyjnego toczącego się z wniosku G. i J. B. przed Komornikiem Sądowym w Z. W. na podstawie zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wyroku Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z [...] r. [...], skarżący podniósł, że 27 czerwca 2017 r. dokonał bezpośrednio na rzecz wierzycieli wpłaty kwoty 95.061,53 zł, wskutek czego postała do zapłaty należność główna wynosi według Komornika 3.748,69 zł (stan na listopad 2017 r.). W tym zakresie złożona została skarga na czynność komornika, który nie uwzględnił dwóch wpłat na kwotę łączną ponad 3.000,00 zł.

Podatniczka podniosła, że postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzycieli G. i J. B. prowadzone pod sygn. akt [...], na które powołuje się organ podatkowy, zostało umorzone postanowieniem komornika z 16 grudnia 2014 r. i jako takie nie może stanowić przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Podobnie, zdaniem skarżącej, postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku Urzędu Gminy i Miasta S. jest aktualnie zawieszone, co czyni wydanie zaskarżonego postanowienia bezzasadnym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł., wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując w powyżej zakreślonej kognicji zaskarżone przez A postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w stanie prawnym i faktycznym na dzień jego podjęcia, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2013 r. W ocenie strony skarżącej nie zachodziły podstawy do wydania postanowienia w tym przedmiocie, gdyż organ nie wykazał istnienia ustawowych przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Organy podatkowe prezentują w tym zakresie odmienne stanowisko i to im należy przyznać rację.

Stosownie do art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy:

1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, lub

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).

Jak wynika z przywołanych przepisów, dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. Pierwszą jest istnienie przynajmniej jednej z czterech okoliczności enumeratywnie wskazanych w art. 239b § 1 O.p. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie spójnika "lub" oznacza, jak słusznie podnosi Dyrektor Izby Skarbowej, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ podatkowy powinien jedynie uprawdopodobnić, a nie udowodnić, że decyzja nakładająca obowiązek uregulowania zobowiązania podatkowego nie będzie wykonana. Uprawdopodobnienie nie oznacza jednoznacznego udowodnienia, że do niewykonania decyzji w rzeczywistości dojdzie. W znaczeniu leksykalnym uprawdopodobnić to czynić prawdopodobnym, zaś bycie prawdopodobnym to możliwość, szansa wydarzenia się czegoś. Jednocześnie udowodnić to przeprowadzić dowód, uzasadnić (Słownik języka polskiego PWN, opracowanie E. Sobol, Warszawa 2005 s. 753, 1064 i 1079). W sprawie o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wystarczy, że organy podatkowe wykażą, że niewykonanie zobowiązania podatkowego jest prawdopodobne. W przypadku uprawdopodobnienia ustawodawca nie wymaga przy tym – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (wyroki NSA z 9 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 1041/11 oraz z 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10).

Reasumując tę część rozważań podkreślić należy, że przesłanki z art. 239b § 2 O.p. nie można odczytywać w oderwaniu od treści normatywnej art. 239b § 1 O.p. Jeśli zatem w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 1 O.p., czyli organ posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, to uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, wymagane przez § 2 polega na tym, że organ podatkowy musi wykazać, że istnienie powyższej okoliczności w postaci toczącego się postępowania egzekucyjnego, uniemożliwi wykonanie zobowiązania podatkowego z decyzji nieostatecznej (vide – wyrok WSA w Poznaniu w sprawie o sygn. akt I SA/Po 461/19). Jednocześnie ustawodawca nie zawęża w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne (np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych). Skorzystanie z tej podstawy nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest możliwe od momentu skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Dopóki postępowanie egzekucyjne wobec podatnika nie zostanie skutecznie zakończone, dopóty w sprawie występuje przesłanka wskazana w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. (vide wyrok WSA w Lublinie sygn. akt I SA/Lu 923/17).

W niniejszej sprawie wskazując na przesłankę z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. i dowodząc, że została ona spełniona, organ podatkowy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że wobec skarżącej toczą się postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] zmierzające do wyegzekwowania zaległości w podatku od osób fizycznych za 2013 r. w łącznej kwocie należności głównej 102.382,32 zł, których wierzycielem jest Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego Ł.-G. oraz zaległości na podstawie tytułu wykonawczego nr 18/10090076/2017 na kwotę 14.361,00 zł, których wierzycielem jest Burmistrz Gminy i Miasta S..

Skarżąca nie podważyła skutecznie powyższych okoliczności. Odnośnie egzekucji prowadzonej z wniosku Burmistrza Gminy i Miasta S. skarżąca podniosła jedynie, że postępowanie to jest zawieszone, co w jej ocenie oznacza, że postępowanie to nie może stanowić okoliczności uzasadniającej spełnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej, ponieważ nie ma ono żadnego oparcia w cytowanym art. 239b § 1 pkt 1 O.p. Ponadto, nawet gdyby uwzględnić pogląd skarżącej, to wystarczającą okolicznością wskazującą na prawidłowość zastosowania wymienionego przepisu jest egzekucja zaległości w podatku od osób fizycznych za 2013r.

W ocenie Sądu organy podatkowe uprawdopodobniły – jak nakazuje art. 239b § 2 O.p., że zobowiązania wynikające z decyzji nieostatecznej Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. W. z [...] r. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: od września do grudnia 2013 r. w łącznej kwocie 13.342 zł, nie zostaną wykonane.

Okolicznością świadczącą dobitnie o tym, że spełniona została przesłanka z art. 239b § 2 O.p. jest przede wszystkim deklarowana przez skarżącego i jego żonę wysokość dochodów w latach 2015-2018. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że małżonkowie w roku 2018 osiągnęli dochód w wysokości 16.656,07 zł, a w 2017 roku – 3.116,66 zł, zaś łącznie w latach 2015-2018 - 70.801,76 zł. Na tej podstawie można przyjąć, że skarżący nie posiada bieżących dochodów ani nie zgromadził oszczędności wcześniejszych, które pozwalałyby na wykonanie decyzji, której nadano rygor.

Już tylko ta okoliczność świadczy o tym, że obawa niewykonania decyzji jest uzasadniona.

Niezależnie od powyższego organy podatkowe przeanalizowały dostępne dane dotyczące nieruchomości skarżącej i wykazały, że ów majątek nie przesądza o tym, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności było zbędne. Sąd podzielił ocenę organów podatkowych, że z uwagi na okoliczność, iż nieruchomości skarżącej są obciążone hipotecznie i wobec skarżącej toczą się postępowania egzekucyjne, w ramach których komornicy prowadzą egzekucję z tych nieruchomości, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione w świetle art. 239b § 2 O.p. Istnieje bowiem obawa, że decyzja, o której mowa na wstępie, nie zostanie wykonana.

Podnoszone przez skarżącą argumenty w postaci podejmowanych przez nią działań prawnych zwalczających toczące się postępowania egzekucyjne, nie stanowią wystarczającej przeciwwagi dla argumentów organów podatkowych. Zdaniem Sądu, wytoczenie przez skarżącą powództw przeciwegzekucyjnych, czy też wniesienie skargi na czynność komornika, nie świadczy o tym, że skarżąca wykona w przyszłości zobowiązanie wynikające z decyzji, której nadano rygor. Nie ma też żadnej gwarancji, że działania skarżącej mające na celu ochronę jej nieruchomości przed działaniami wierzycieli i komorników okażą się skuteczne i zostaną uwzględnione.

Na uwzględnienie nie zasługuje też argumentacja skarżącej, iż egzekucja prowadzona z wniosku Burmistrza Gminy i Miasta S. została zawieszona, w związku z tym odpadła przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, co czyni wydanie zaskarżonego postanowienia bezzasadnym.

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez WSA w Gliwicach w wyroku z 9 listopada 2010 r. (sygn. akt I SA/Gl 489/10), zgodnie z którym użyte w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. określenie: "wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne", oznacza sytuację, w której wobec strony zostało formalnie wszczęte postępowanie egzekucyjne i nie zostało ono formalnie zakończone. Okoliczność, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpiło jego zawieszenie, nie powoduje wykluczenia warunku wymienionego w powołanym przepisie.

Zawieszenie postępowania oznacza, że istnieje przemijająca przeszkoda uniemożliwiająca jego prowadzenie, a nie że postępowanie się nie toczy.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Sąd oddalił skargę. Z uwagi na brak wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie orzeczono o kosztach.

mak