Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1597/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2 , art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka, Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Magdalena Frąckiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do czerwca 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. (dalej: DUKS) dokonał weryfikacji i zmiany rozliczeń A.M. (dalej: Skarżąca) w podatku od towarów i usług za kwiecień, maj i czerwiec 2013 r.

Powodem takiego orzeczenia było zakwestionowanie Skarżącej prawa do odliczenia z faktur dokumentujących dostawy paliwa, wystawionych przez H. sp. z o.o. z/s w P.

Zdaniem DUKS wspomniane faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem A.M., obniżając podatek należny o podatek naliczony z tych dokumentów, naruszyła art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej "Uptu").

Decyzją z [...] lutego 2017 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "Op"), Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS) utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu DIS wskazał, że Skarżąca prowadziła w kontrolowanych okresach działalność gospodarczą pod nazwą P. w zakresie m. in. hurtowej i detalicznej sprzedaży paliw silnikowych.

Jednym z dostawców Skarżącej miała być firma H., która, okazała się jednak podmiotem nierzetelnym, zarejestrowanym na tzw. "słupa". Prezesem zarządu został W.S., który szczegółowo opisał okoliczności towarzyszące temu zdarzeniu. Zaproponowano mu 100 zł za wyjazd do W., gdzie podpisał plik dokumentów. Podpisywał także puste kartki papieru. Kolejne 100 zł otrzymał za przyjście do punktu wyrabiania pieczątek. W.S. nie zajmował się później sprawami spółki. Stwierdził, że nie wie nic na temat faktur wystawianych w imieniu H. i nie wie kto te dokumenty podpisywał.

DIS wskazał następnie, ze wobec H. została wystawiona decyzja na podstawie art. 108 ust. 1 Uptu, m. in. za okresy objęte kontrolą. Wśród zakwestionowanych faktur znajdowały się także te wystawione na rzecz Skarżącej. Zdaniem organu odwoławczego nie budziło wątpliwości, że H. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej, gdyż zajmowała się wyłącznie wprowadzaniem do obrotu tzw. "pustych faktur".

DIS odwołał się także do protokołów z przesłuchań sporządzonych w postępowaniu przygotowawczym [...], prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w P. Wynikało z nich, że firma Margo, a konkretnie mąż Skarżącej K.M., który faktycznie zarządzał tym podmiotem, uczestniczyła w procederze handlu paliwami, opartym na nieregulowaniu podatku należnego z tytułu sprzedaży tego towaru. Finansującym całe przedsięwzięcie był A.K. L.O. zajmował się transportem. A.M. i M.A. zakładali fikcyjne spółki, pozyskiwali "słupy", wystawiali faktury. M.K. pomagała w przygotowaniu projektów spółek i w przeprowadzeniu procedury uzyskania koncesji na handel paliwami. K.M. kojarzył tę grupę z kontrahentami m. in. z Niemiec i Litwy, skąd szło paliwo, od którego nie został uiszczony podatek należny. Odbiorcą tego paliwa była m. in. firma P. Faktury wystawiane były przez fikcyjne podmioty. Jednym z nich była spółka H. K.M. brał udział w podziale zysków z niezapłaconego podatku od towarów i usług. Posiadał również "bezpieczny telefon", używany wyłącznie do kontaktów w grupie.

DIS wskazał, że K.M. potwierdził w swoich zeznaniach znajomość z wymienionymi osobami oraz fakt, iż zarządzał działalnością gospodarczą żony. Zaprzeczył jednak jakoby wiedział, że H. (oraz pozostałe podmioty (H. sp. z o.o., N. sp. z o.o.), od których kupował paliwo w innych okresach 2013 r., nie odprowadzały należnego podatku od towarów i usług z tytułu dokonywanego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Świadek dodał, że weryfikował kontrahenta na podstawie wydruku z KRS. Wiedział, że faktury od H. i H. wystawiał M.A. oraz to, iż te firmy założyli A.K. oraz L.O. Współpracę nawiązał z M.A., który zaoferował mu paliwo. Z założycielami spółek negocjował ceny za towar.

DIS uznał, że K.M. na podstawie wydruku z KRS musiał wiedzieć, iż H. formalnie zarządza W.S., zaś osoby, z którymi się kontaktował nie są uprawnione do reprezentacji spółki. Ponadto kontrahent był podmiotem nowo powstałym, więc nawiązanie współpracy poza jego siedzibą było działaniem ryzykownym. Stąd wniosek, że przedstawiciel P. co najmniej nie dopełnił aktu staranności przy ocenie kontrahenta. DIS wskazał, że mimo, iż jak twierdzi został wprowadzony w błąd odnośnie firm H. i H., w późniejszym okresie znów decydował się na współpracę z tymi samymi osobami. Czynił to wyłącznie na podstawie zapewnienia, że spółka N. (kolejny wystawca faktur, tym razem w roli tzw. "bufora") będzie płaciła należne podatki. DIS podkreślił, że K.M. i L.O. łączyły również kontakty osobiste, np. wspólny wyjazd na ferie do Kenii.

DIS odwołał się także do zeznań Skarżącej, która, jak twierdzi, nie była świadoma oszukańczych działań jej kontrahentów. DIS zauważył, że w przypadku H. i H. warunkiem nawiązania współpracy było przedłożenie dokumentacji rejestrowej oraz wgląd do koncesji na obrót paliwami. W przypadku N. zażądano również kopii deklaracji VAT-7 oraz sprawdzono funkcjonowanie tej firmy w miejscu jej siedziby.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy DIS uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie pozbawił Stronę prawa do odliczenia z faktur wystawionych przez H. Organ odwoławczy nie dostrzegł także potrzeby dalszego uzupełniania materiału dowodowego, w tym również w zakresie w jakim Skarżąca wnioskowała w toku postępowania.

Ponadto organ odwoławczy uznał, iż przeprowadzone postępowanie dowiodło, że Skarżąca wykazała nie tylko brak staranności i przezorności, ale również miała wiedzę i świadomość udziału w transakcjach wiążących się z przestępstwem czy nadużyciem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca obu decyzjom zarzuciła naruszenie:

1) art. 120 oraz art. 121, art. 187 i art. 191 Op. poprzez uznanie, że poczynione przez organ podatkowy pierwszej instancji ustalenia znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów;

2) art. 188 w związku z art. 180 Op, poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów;

3) art. 120 Op, poprzez stronniczy i selektywny dobór materiału dowodowego w sprawie oraz oparcie rozstrzygnięcia na przypuszczeniach, założeniach nie znajdujących poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i przepisach prawa:

a) arbitralne uznanie, że spółka prowadząca działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie może być zarejestrowana pod adresem, w tym uznanie, że wynajmowanie adresu potwierdza, że spółka nie istnieje w rzeczywistości;

b) uznanie, że odformalizowanie procedur stosowanych w związku z rejestracją spółki i postępowaniem koncesyjnym świadczy o tym, że spółka spełniająca formalne aspekty swojego funkcjonowania bierze udział w oszustwach podatkowych;

4) art. 121 Op, poprzez:

a) uniemożliwienie Skarżącej obrony w sytuacji odmowy przeprowadzenia dowodów, co doprowadziło w konsekwencji do błędnych ustaleń i wypaczało wynik prowadzonego postępowania odwoławczego;

b) ukierunkowanie postępowania na dążenie do osiągnięcia postawionego celu, czemu służyć miało wybiorcze podejście DIS do zebranego materiału dowodowego;

5) art. 122 Op (zasada prawdy obiektywnej) w związku z art. 187 Op, poprzez brak wyczerpującego i kompletnego ustalenia stanu faktycznego sprawy;

6) art. 123 Op (zasada czynnego udziału w każdym stadium postępowania), poprzez odrzucenie wniosków dowodowych Skarżącej, co doprowadziło do pozbawienia Skarżącej możliwości obrony swojego stanowiska;

7) art. 124 Op (zasada przekonywania) w zw. z art. 121 § 2 Op (zasada informacji), poprzez absolutny brak informowania Skarżącej o postępach oraz kierunkach działań organu, co w konsekwencji uniemożliwiało Skarżącej właściwe reagowanie na czynności podejmowane przez organ;

8) art. 180 §1 Op, poprzez niedopuszczenie dowodów wnioskowanych przez Skarżącą i tym samym uniemożliwienie pełnej rekonstrukcji stanu faktycznego sprawy oraz obrony interesów Skarżącej, co spowodowało w konsekwencji wydanie wadliwej decyzji;

9) art. 181 Op, poprzez arbitralne odrzucenie dowodów wnioskowanych przez Skarżącą, pomimo że mieściły się one w katalogu dowodów określonych dyspozycją tego przepisu;

10) art. 187 § 1 i 2 Op, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego oraz zaniechanie w toku postępowania podatkowego podjęcia niezbędnych działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie sprawy w tym: odmowę wystąpienia do składów podatkowych/celnych celem zobowiązania ich do przedłożenia dokumentów potwierdzających dokonanie odpraw celnych w zakresie transakcji dokonywanych przez Skarżącą w szczególności związanych z zakupami paliw od H. na okoliczność faktycznego przebiegu tych transakcji; nieustalenie przebiegu operacji dokonywanych za pośrednictwem rachunków bankowych H.; nie zebranie historii tych rachunków; odmowę wystąpienia do Urzędu Regulacji Energetyki z wnioskiem o udostępnienie całości akt postępowania koncesyjnego dla H.; nieustalenie i niewystąpienie do właścicieli biur wynajmowanych przez H. – kto, kiedy, gdzie i w jakich okolicznościach zawarł umowę najmu; niewystąpienie do właściwych sądów rejonowych celem pozyskania całości akt rejestrowych H.; odmowę przeprowadzenia dowodów w postaci informacji uzyskanych od kontrahentów, które to informacje miały potwierdzać m.in. sposób rozliczeń i dokonywanie płatności za dostarczony towar; odmowę wystąpienia do urzędów skarbowych z wnioskiem o udostępnienie całości dokumentacji składanej przez H.; odmowę ustalenia istotnych dla sprawy faktów, kto i w jakich okolicznościach oraz w jaki sposób regulował inne zobowiązania H., a w szczególności zobowiązania publiczno-prawne, faktury za usługi zlecone, podatki, w tym podatek akcyzowy, cła i opłaty paliwowe; odmowę wystąpienia do Prokuratury Okręgowej w P. w sprawie [...] z wnioskiem o udostępnienie i włączenie do akt niniejszej sprawy akt sprawy postępowania przygotowawczego; odmowę wezwania w charakterze świadków i przesłuchania wszystkich osób, których zeznania w niniejszym postępowaniu zostały włączone z innych postępowań karnych, kontrolnych lub podatkowych, bądź zostały cytowane przez organ pierwszej instancji w protokole badania ksiąg i wydanej później decyzji, w szczególności wszystkich osób, które w H. w jakikolwiek sposób były zaangażowane w tworzenie, rejestrację, zgłoszenia do właściwych urzędów oraz późniejsze funkcjonowanie, pełniły funkcje osób upoważnionych do reprezentowania spółek jako członkowie zarządu, prokurenci spółek, pełnomocnicy etc.; brały udział w jakichkolwiek relacjach handlowych i/lub jakichkolwiek operacjach gospodarczych, rozmowach, negocjacjach, ustalaniu warunków współpracy ze Skarżącą lub osobami ją reprezentującymi lub w jej imieniu występującymi pod jakimkolwiek tytułem prawnym; w szczególności odnośnie współpracy H. ze Skarżacą wymienić należy wnioski o przesłuchanie następujących osób: R.G., K.M., A.M., M.T., C.C.;

11) art. 188 Op, poprzez odmowę przeprowadzenia ww. dowodów wnioskowanych przez Skarżącą, które potwierdzały, że H. prowadziła działalność gospodarczą;

12) art. 191 Op, poprzez błędne, niekompletne i wybiórcze ustalenie stanu faktycznego na podstawie domniemań, a nie dowodów, co w konsekwencji spowodowało naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów;

13) art. 192 Op, poprzez uniemożliwienie Skarżącej zaprezentowania swojego stanowiska w sprawie i środków dowodowych potwierdzających, że H. prowadziła działalność gospodarczą, w tym odpowiadała i organizowała transport towarów nabywanych przez Skarżącą;

14) art. 210 § 6 Op, ponieważ decyzja nie zawiera należytego uzasadnienia faktycznego, gdyż w uzasadnieniu decyzji brakuje przedstawienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, będącego rezultatem:

a) odmowy przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącą dowodów;

b) dowolnej interpretacji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

c) wydania decyzji w oparciu o zeznania świadka, wobec którego toczy się w tej samej sprawie postępowanie karne;

d) nieustalenia roli jaką w całej sprawie pełniły osoby, których zeznania zostały włączone do akt niniejszej sprawy;

e) wydania decyzji pomimo toczących się postępowań w sprawach karnych, których wynik i ustalenia mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy niniejszej;

f) odrzucenia argumentów Skarżącej świadczących o tym, że działania mające na celu weryfikację H. były wystarczające do stwierdzenia, że Skarżąca dochowała należytej staranności podejmując współpracę z H.

g) oparcia decyzji wyłącznie na protokołach przesłuchań świadków złożonych w innych postępowaniach, w zasadzie bez żadnego przeprowadzenia bezpośredniego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, co więcej wyłączając część dokumentacji, tym samym uniemożliwiając Skarżącej jakiekolwiek odniesienie do tychże materiałów;

15) art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3 Op, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Skarżąca ujęła w rejestrach zakupu nierzetelne faktury nieuprawniające jej do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze zrealizowanych transakcji zakupu paliwa od H.;

16) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a Uptu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że Skarżąca odliczyła podatek naliczony wynikający z otrzymanych faktur, które to faktury nie dokumentowały faktycznie przeprowadzonych transakcji;

17) art. 99 ust. 12 Uptu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na określeniu zobowiązania podatkowego Skarżącej przez organ kontroli skarbowej w oparciu o przesłanki, które nie znajdują poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy faktury na których jako wystawca figuruje H. dokumentują rzeczywiste zdarzenia gospodarcze pomiędzy opisanymi na nich podmiotami i czy w konsekwencji mogą stanowić dla Skarżącej podstawę do skutecznego odliczenia wykazanego w nich podatku naliczonego.

Na wstępnie należy zauważyć, że oszustwo podatkowe może być popełnione w ten sposób, że dokumentom podatkowym (fakturom) nie towarzyszy rzeczywisty obrót towarem zatem transakcje mają wyłącznie charakter "papierowy", ale może być również popełniane w ten sposób, że obrót towarem ma charakter rzeczywisty. W sytuacji w której obrót towarowy w rzeczywistości występuje, aby organy mogły zakwestionować prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego muszą wykazać, że podatnik wiedział lub powinien wiedzieć, że uczestniczy w oszustwie podatkowym.

W rozpatrywanej sprawie organy nie kwestionowały, że obrót towarem udokumentowany spornymi fakturami wystawionymi przez spółkę H. miał charakter rzeczywisty. Organy uznały jednak, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że Skarżąca (umocowany do reprezentowania mąż) świadomie uczestniczyła w obrocie towarem mając na celu wyłudzenie podatku od towarów i usług.

Sąd podziela stanowisko organów, że pan K.M. miał świadomość uczestniczenia w transakcjach mających na celu wskazane powyżej oszustwo podatkowe.

Materiał dowodowy zebrany w rozpatrywanej sprawie nie pozostawia wątpliwości, że wskazana w decyzji grupa osób prowadziła działalność ukierunkowaną na wyłudzenie podatku od towarów i usług. W tym celu grupa ta zakładała podmioty gospodarcze w tym H. Z zeznań członków grupy wynika w jaki sposób i przy udziale jakich osób dochodziło od założenia ww. podmiotów tzw. znikających podatników.

Sąd ocenia, że zeznania członków grupy są wiarygodne bowiem były wynikiem współpracy jednego z członków grupy z organami ścigania. W tej sytuacji pozostali członkowie grupy zdecydowali się również na daleko idącą współpracę.

Skarżąca w skardze wskazuje, że ustalenia organów oparte są na zeznaniach ww. osób, które mogą stosować swoistą linię obrony. Sąd nie dostrzega ryzyka związanego z celowym i nieprawdziwym przedstawianiem okoliczności współpracy ze Skarżącą przez członków grupy. Mąż Skarżącej nie był członkiem ww. grupy, ale z nią świadomie współpracował zatem członkowie grupy nie mieli interesu procesowego w nieprawdziwym przedstawianiu okoliczności powyższej współpracy, gdyż nie wpływały one na ich odpowiedzialność karną. Oczywiste jest, że w tego rodzaju sprawach poszczególne osoby umniejszają swoją funkcję w grupie wyłudzającej podatki, ale składanie fałszywych zeznań oraz fałszywe kierowanie postępowania karnego rodzi nie tylko ryzyko dalszej odpowiedzialności karnej, ale podważa wiarygodność ich zeznań. Decyzja zatem o fałszywym składaniu zeznań przez ww. osoby musiałaby wynikać z ważnych innych powodów. Sąd nie dostrzega tego rodzaju powodów, które miałby skutkować fałszywym przedstawieniem okoliczności współpracy ze Skarżącą. Skarżąca również nie wskazała takich powodów.

Reasumując, Sąd uważa, że zeznania członków grupy są spójne, logiczne a przez to wiarygodne, jednocześnie Skarżąca nie przedstawiła argumentów podważających powyższe ustalenia. W związku z powyższym Sąd nie dostrzega naruszenia przez organy przepisów dotyczących zbierania materiału dowodowego, w zakresie odmowy przeprowadzenia dowodów z przesłuchania członków grupy w charakterze świadków w postępowaniu podatkowym prowadzonym w stosunku do Skarżącej.

Z zeznań członków grupy wynika, że mąż Skarżącej (należycie umocowany) czynnie współpracował z ww. grupą. Brał udział w dzieleniu się wyłudzonym podatkiem (otrzymywał gotówkowe zwroty - zeznania L.O. i A.K.). Czynnie uczestniczył w organizowaniu dostawy towarów m.in. firma z R. (J.L.) w ramach których wyłudzano podatek od towarów i usług. Ponadto przekazał członkom grupy protokół z przesłuchania w organie kontroli skarbowej w celu uzgadniania zeznań. Firma Skarżącej była jednocześnie największym odbiorcą paliwa od powyższej grupy wyłudzającej podatek od towarów i usług. Oczywiście tego rodzaju ustalenia organów są oparte na dowodach z przesłuchań prowadzonych w toku postępowania karnego. Biorąc pod uwagę charakter prowadzonej działalności trudno oczekiwać, że ustalenia osób biorących udział w wyłudzaniu podatku zostaną udokumentowane w sposób pisemny (umowy itp.), dlatego też w ocenie Sądu fakt oparcia ustaleń na dowodach z przesłuchania świadków (podejrzanych) nie jest wadliwy.

Sąd przede wszystkim nie dostrzega tez dowodowych, które miałyby zostać wykazane za pomocą dowodów, których przeprowadzenia żąda Skarżąca.

Sąd nie widzi konieczności uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchania w charakterze świadków właścicieli firm transportowych, skoro fakt obrotu towarem nie był kwestionowany przez organy.

Również pozostałe wnioski dowodowe Skarżącej zasadnie nie zostały uwzględnione przez organ odwoławczy.

W szczególności organy nie kwestionowały okoliczności zapłaty podatku akcyzowego oraz dokonania odprawy celnej towarów nabytych przez Skarżącą, stąd nie było koniczności wystąpienia o odpowiednie dokumenty do właściwych podmiotów. Organ nie kwestionował okoliczności dokonywania płatności za towar za pośrednictwem rachunku bakowego, stąd nie było konieczności analizy operacji finansowych przeprowadzanych na rachunku bankowym H. Ponadto jak ustaliły organy prezes zarządu ww. spółki faktycznie nie prowadził jej spraw a jedynie udostępnił swoje dane dla potrzeb jej rejestracji. Faktycznie ww. spółką zarządzały inne osoby, w tym dysponowały jej rachunkiem bankowym.

Podobnie Skarżąca nie wskazała w jakim celu konieczne jest pozyskanie akt koncesyjnych czy podatkowych H. Z akt sprawy wynika natomiast w jakich okolicznościach doszło do wynajęcia biura stanowiącego siedzibę ww. podmiotu.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procesowych a w szczególności przepisów regulujących zasady postępowania podatkowego oraz art. 187, art. 188, art. 191 Op.

Przechodząc do poniesionej w skardze kwestii posiadania przez Skarżącą dokumentów "formalnych" spółki H. jak: KRS, informacji o posiadaniu koncesji na obrót paliwami, czy zwrócenia się o przedstawienie zaświadczenia o niezaleganiu z płatnościami w podatkach należy zauważyć, że nie mają one znaczenia w sytuacji wykazania przez organy świadomego udziału Skarżącej w oszustwie podatkowym. Staranność Skarżącej w kontaktach handlowych z H. mogłaby być rozpatrywana w sytuacji gdyby Skarżąca nieświadomie uczestniczyła w oszustwie podatkowym (brak należytej staranności). Wtedy to organy są zobowiązane do wykazania, tych zaniedbań ze strony podatnika, które doprowadziły do nieświadomego udziału w oszustwie a które to zaniedbania mają charakter na tyle rażący, że nie dopuściłby się ich przeciętny przedsiębiorca. W sytuacji wykazania przez organy świadomego udziału w oszustwie, okoliczność posiadania ww. dokumentów świadczy, że Skarżąca przygotowywała strategię obrony swoich interesów na wypadek kontroli ale strategia ta okazała się nieskuteczna w świetle wskazanego ustalenia organów.

Skarżąca w skardze formuje zarzuty w taki sposób jakby nie ostrzegała zasadniczego ustalenia organów o świadomym jej uczestnictwie w oszustwie podatkowym. W istocie w skardze nie kwestionuje ustaleń organów w tym zakresie a wskazuje na nieuwzględnienie wskazanych powyżej wniosków dowodowych przy czym nie wskazuje w jaki sposób przeprowadzenie ww. dowodów poważyłoby ustalenie w zakresie świadomego uczestniczenia w oszustwie podatkowym.

Z opisanych powyżej przyczyn chybione jest również przywołane w skardze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i sądów administracyjnych, dotyczy ono bowiem sytuacji nieświadomego uczestnictwa w oszustwie podatkowym.

Sąd rozpoznając sprawę, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Dokonując powyższego stwierdzenia Sąd ma na względzie stan faktyczny ustalony prawidłowo w sprawie, a także brak innych uchybień o charakterze proceduralnym w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części.

Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302), należało skargę oddalić.