Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 302/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1445
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn.
article: art. 35 a ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 302/16 | | , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , Dnia 23 listopada 2016 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący, , Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.), , Sędziowie, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, , , Protokolant, sekretarz sądowy Katarzyna Leśniowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r., sprawy ze skargi R. F., na uchwałę Rady Powiatu B., z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], w przedmiocie zadań i wysokość środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych dla Powiatu, Bolesławieckiego, , , oddala skargę w całości., ,


UZASADNIENIE

Rada Powiatu Bolesławieckiego w dniu 31 marca 2016 r., na podstawie art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 1445 ze zm.) dalej jako: u.s.p oraz art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) zwanej dalej: ustawa o rehabilitacji, podjęła uchwałę nr XIX/116/16 w sprawie określenia zadań i wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych dla Powiatu Bolesławieckiego.

R. F., dalej: skarżący, pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. wezwał Radę Powiatu do usunięcia naruszenia prawa.

Następnie na powyższą uchwałę skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się jej uchylenia i nakazania organowi podjęcie uchwały dotyczącej podziału środków PFRON w oparciu o wnioski osób niepełnosprawnych złożone w 2016 r. Zaskarżonej uchwale zarzucił:

1/ naruszenie art. 10 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej przez brak uwzględnienia konieczności dofinansowania ze środków PFRON uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych, czyli potrzeb, które zgodnie z ustawą należą do podstawowych form aktywności wspomagających proces rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, co skutkowało brakiem skorzystania przez skarżącego i inne osoby niepełnosprawne z powiatu bolesławieckiego z dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym i uzyskania dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych;

2/ naruszenie art. 35a ust. 1 pkt 4 oraz pkt 7 lit. a) i d) ustawy o rehabilitacji zawodowej przez uporczywe nie realizowanie zadań powiatu wynikających z ustawy;

3/ naruszenie art. 32 oraz art. 69 Konstytucji RP i dyskryminację osoby skarżącego oraz innych osób niepełnosprawnych powiatu bolesławieckiego ze względu na rodzaj niepełnosprawności, stopień niepełnosprawności oraz miejsce zamieszkania podczas gdy prawie wszystkie powiaty w Polsce realizując zadania wynikające z ustawy, dofinansowują ze środków publicznych - środków PFRON uczestnictwo osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych oraz likwidację barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych;

4/ potwierdzenie nieprawdy w dokumencie mającym istotne znaczenie prawne i wprowadzenie w błąd osób niezorientowanych w temacie (w tym niektórych Radnych Rady Powiatu), czyli stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że w 2016 powiat otrzymał na realizacji ustawowych zadań mniej środków PFRON, niż w 2015 r., podczas gdy zgodnie z uchwałą nr V/39/15 z dnia 26 marca 2015 r. powiat w 2015 r. otrzymał kwotę 1.326.918 zł, a w 2016 kwota otrzymana od PFRON to 1.405.784 zł, a zatem więcej niż w tym samym okresie roku ubiegłego, a nie mniej;

5/ naruszenie art. 35a pkt 2 podpunkt 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej przez nieuprawnione sprecyzowanie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały konkretnych sprzętów podlegających dofinansowaniu, jak: protezy piersi, kule, łóżka rehabilitacyjne, zarzucając że Rada powiatu nie posiada podstaw prawnych do ograniczania sprzętu oraz usług podlegających dofinansowaniu.

6/ wydanie zaskarżonej uchwały nie w oparciu o potrzeby osób niepełnosprawnych wynikające ze złożonych wniosków (brak w uzasadnieniu uchwały jakiejkolwiek informacji o liczbie złożonych w PCPR wniosków o dofinansowanie i wnioskowanych w 2016 r. kwotach), a w oparciu o prywatne przekonania jednego urzędnika, który sporządza projekt uchwały Rady Powiatu, tj. kierownika Referatu Spraw Obywatelskich, Społecznych i Zdrowia, którego osobiste przekonania zostały przekazane radnym podczas XIX Sesji Rady Powiatu Bolesławieckiego i miały wpływ na głosowanie za przyjęciem uchwały.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest osobą niewidomą, posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Cierpi na wiele schorzeń. W związku ze stanem zdrowia jest osobą uprawnioną do otrzymania dofinansowania ze środków PFRON do uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym oraz likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych.

Zdaniem skarżącego, kiedy środków na określone zadania jest mniej niż wnioskowały osoby niepełnosprawne, Rada Powiatu ma obowiązek zmniejszenia wysokości dofinansowania poszczególnych zadań, ale nie jest uprawniona do pominięcia podstawowych zadań wynikających z ustawy. To ustawodawca określa zadania Powiatu, który ten ma obowiązek realizować. Obecne działanie Rady Powiatu powoduje dyskryminację skarżącego i innych osób niepełnosprawnych.

Do rozstrzygnięcia przez Sąd pozostaje kwestia, czy Rada Powiatu dzieląc środki PFRON (do czego posiada umocowanie prawne) może pomijać poszczególne zadania powiatu wynikające z ustawy, do wykonania których jest zobowiązana, czy ma obowiązek ten wykonywać w oparciu o wnioski osób niepełnosprawnych złożone w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie przez Sąd dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi, m.in. z nagrania audio XIX sesji Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 31 marca 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu Bolesławieckiego wniosła o jej oddalenie podnosząc, że zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa.

Wskazano, że projekt uchwały w sprawie zadań i wysokości środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przeznaczonych dla Powiatu Bolesławieckiego jest przygotowywany przez komórkę organizacyjną Starostwa Powiatowego w Bolesławcu - Referat Spraw Obywatelskich, Społecznych i Zdrowia po otrzymaniu informacji o wysokości środków przyznanych Powiatowi Bolesławieckiemu przez Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych na dany rok. Projekt jest przygotowywany po rozpoznaniu potrzeb osób niepełnosprawnych przez realizatorów zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych - Referat Spraw Obywatelskich, Społecznych i Zdrowia Starostwa, Powiatowy Urząd Pracy w Bolesławcu oraz Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Bolesławcu.

Przy podziale środków PFRON na zadania z rehabilitacji społecznej brane są pod uwagę wnioski, które osoby niepełnosprawne złożyły od początku roku do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Bolesławcu na poszczególne zadania. Wnioski o dofinansowanie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze złożone w 2016 r. dotyczą płatności poniesionych przez wnioskodawców w 2015 r. Pomimo refundacji z Narodowego Funduszu Zdrowia nie były one objęte finansowaniem ze środków PFRON w 2015 r. z powodu ich wyczerpania.

Wnioski o dofinansowanie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze dotyczyły głównie zakupów aparatów słuchowych, pieluchomajtek, cewników, obuwia ortopedycznego, wózków inwalidzkich, kul, protez piersi itp. Są to przedmioty, które ułatwiają osobom niepełnosprawnym normalne funkcjonowanie w codziennym życiu. Dzięki nim osoby niepełnosprawne mogą być bardziej samodzielne i w mniejszym stopniu zależne od pomocy innych.

Projekt uchwały o podziale środków PFRON wraz z objaśnieniami został przez Referat Spraw Obywatelskich, Społecznych i Zdrowia przekazany Zarządowi Powiatu Bolesławieckiego i przedstawiony do zaopiniowania Powiatowej Społecznej Radzie ds. Osób Niepełnosprawnych przy Staroście Bolesławieckim. Członkowie Rady Społecznej jednogłośnie zaopiniowali projekt pozytywnie.

Wskazano, że zgodnie z zapisem art. 35 a ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki PFRON przyznane według algorytmu dla powiatu na dany rok. Powyższy przepis nie nakłada zatem na radę powiatu obowiązku realizacji wszystkich zadań, jakie wskazuje ustawa w art. 35a ust. 1. O wyborze zadań i wysokości środków na ich dofinansowanie decyduje specyfika potrzeb występujących w danym powiecie. Rada Powiatu Bolesławieckiego zdecydowała poprzez uchwałę, że w 2016 r. dla osób niepełnosprawnych najważniejsze będzie dofinansowanie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze dla osób niepełnosprawnych, mimo wniosków złożonych także na inne zadania. Ponadto w 2016 r. zwiększone zostały środki na działalność Warsztatu Terapii Zajęciowej w Bolesławcu, zatem na realizację pozostałych zadań przypadła Powiatowi kwota 845.924 zł, która jest o 46.546 zł niższa od kwoty z 2015 r. na zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych po wyłączeniu finansowania WTZ (892.470 zł).

Podkreślono, że skarżący złożył dnia 4 kwietnia 2016 r. wezwanie do usunięcia wad prawnych w zaskarżonej uchwale. Rada Powiatu Bolesławieckiego uchwałą nr XXI/122/16 z dnia 25 maja 2016 r. odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu przywołano m. in. pozytywną opinię o skarżonej uchwale Komisji Zdrowia i Pomocy Społecznej Rady Powiatu Bolesławieckiego oraz Powiatowej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych przy Staroście Bolesławieckim (organu opiniodawczo - doradczego Starosty w sprawach dotyczących osób niepełnosprawnych), a także fakt, że sprawujący nadzór prawny Wojewoda Dolnośląski nie stwierdził niezgodności z prawem skarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a sprawowana przez ten sąd kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. Według art. 1 § 2 powołanej wyżej ustawy kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 145 p.p.s.a. i art. 77 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2015 r., poz. 1445 ze zm.), dalej u.s.p., nie wprowadzają - poza kryterium zgodności z prawem - innych kryteriów do oceny kontrolowanej przez sąd administracyjny uchwały rady powiatu.

Wniesienie skargi na akt prawa miejscowego zobowiązuje sąd administracyjny do zbadania w pierwszej kolejności jej wymogów formalnych dotyczących terminu, trybu i sposobu jej wniesienia oraz zbadania, czy skarżący mają legitymację do jej wniesienia. Stosownie do art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny Postępowanie sądowo-administracyjne oparte jest bowiem na zasadzie skargowości. Z kolei w myśl art. 87 ust. 1 u.s.p. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Niewątpliwie, określona powyżej przez ustawodawcę legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu powiatu jest legitymacją szczególną w stosunku do wynikającej z art. 50 p.p.s.a. Zaostrzono tu bowiem w stosunku do podstawowej regulacji sądowo-administracyjnej, rygory związane z wnoszeniem skarg z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 1421/08, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przywołany przepis art. 87 ust. 1 ustawy samorządowej samodzielnie określa zakres legitymacji procesowej w sprawach ze skarg na uchwały organu powiatu i posiada charakter przepisu szczególnego. Legitymacja ta opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Przesłankami koniecznymi do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu powiatu są uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa oraz wykazanie przez stronę skarżącą, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W jednym przepisie połączono kryteria dwóch odrębnych konstrukcji prawnych wyznaczających zakres kontroli sądu administracyjnego nad działalnością uchwałodawczą organów powiatów. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 u.s.p. nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis). Podstawą zaskarżenia w tym trybie jest nie tylko niezgodność uchwały z prawem, ale i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub grupy obywateli bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danego powiatu lub jest z tym powiatem związany prawnie w inny sposób.

Pozostaje poza sporem w badanej sprawie, że warunki formalne wniesienia skargi zostały w niniejszej sprawie skutecznie spełnione, bowiem przed jej złożeniem skarżący wezwał Radę Powiatu do usunięcia wskazanego naruszenia prawa przez zakwestionowaną uchwałę. Następnie wniósł skargę do tutejszego sądu za pośrednictwem organu przed upływem 60 dni od doręczenia tego wezwania.

Oczywistym jest także interes prawny skarżącego, który jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i uregulowania zawarte w zaskarżonej uchwale z uwagi na jej przedmiot dotyczą osoby skarżącego w sposób bezpośredni. Skuteczne zatem - pod względem formalnym - wniesienie skargi spowodowało przeprowadzenie merytorycznej kontroli sądowej zaskarżonej uchwały, która z uwagi na to, że jest aktem zewnętrznym, zawierającym normy o charakterze abstrakcyjnym, generalnym stanowi akt prawa miejscowego.

Wymaga jednak podkreślenia, że przesłanki, od których uzależniona jest legitymacja skargowa nie mają wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie Sądu. Na uwzględnienie bowiem skargi w żaden sposób nie wpływa sam fakt naruszenia interesu prawnego skarżącego, a jedynie obiektywna niezgodność zaskarżonej uchwały z obowiązującym prawem.

Według art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem ust. 4 powołanego wyżej artykułu - w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102). Dokonując zatem wyłącznie pod takim kątem kontroli zaskarżonej uchwały Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że jej postanowienia nie naruszają prawa.

Materialnoprawną podstawę zakwestionowanej uchwały stanowi m.in. art. 35a ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej, zgodnie z którym rada powiatu w formie uchwały określa zadania powiatu z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej, na które przeznacza środki PFRON przyznane według algorytmu dla powiatu na dany rok. Powyższy przepis nie nakłada zatem na radę powiatu obowiązku realizacji wszystkich zadań, jakie wskazuje ustawa w art. 35a ust. 1. O wyborze zadań i wysokości środków na ich dofinansowanie decyduje specyfika potrzeb występujących w danym powiecie. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że podział środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przypadających na rok 2016 został dokonany na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie algorytmu przekazania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym (Dz. U. nr 88, poz. 808 ze zm.). Jednocześnie w uzasadnieniu podjętej uchwały Rada Powiatu wskazała, że przekazana kwota – 1.405.784 zł jest niższa od kwoty przekazanej w roku 2015 r. i nie pozwoli na zaspokojenie wszystkich potrzeb istniejących w zakresie rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. Uchwała zawiera zatem ograniczenia w realizacji zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych spowodowane niewystarczającą, w stosunku do potrzeb osób niepełnosprawnych z terenu Powiatu Bolesławieckiego, wysokością środków finansowych przekazanych przez PFRON na realizację wymienionych zadań. Stąd nie uwzględniono w niej m. in. potrzeb związanych z dofinansowaniem uczestnictwa osób niepełnosprawnych w turnusach rehabilitacyjnych, czy dofinansowaniem barier architektonicznych i w komunikacji. Uzasadnienie uchwały wskazuje też, że dokonany podział środków uwzględnił najpilniejsze potrzeby osób niepełnosprawnych związane z ich funkcjonowaniem w życiu codziennym, rozpoznane przez Referat Spraw Obywatelskich Społecznych i Zdrowia Starostwa Powiatowego w Bolesławcu, Powiatowy Urząd Pracy w Bolesławcu i Powiatowe Centrum Pomocy. Jak wskazał organ, po rozpoznaniu tych potrzeb okazało się, że najistotniejsze jest zaopatrzenie osób niepełnosprawnych w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze. Uznano, że ta forma pomocy ułatwia osobom niepełnosprawnym funkcjonowanie w życiu codziennym.

Wobec powyższego nie znajdują żadnego uzasadnienia zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej a także art. 32 i 69 Konstytucji RP poprzez dyskryminację osoby skarżącego ze względu na rodzaj i stopień niepełnosprawności oraz miejsce zamieszkania. To właśnie zaskarżona uchwała określająca zadania i wysokość środków przeznaczonych dla powiatu w ramach rehabilitacji zawodowej i społecznej realizuje przepis art. 69 Konstytucji, zgodnie z którym osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikację społeczną.

Pozbawiony doniosłości prawnej jest wreszcie zarzut ograniczania przez Radę rodzaju przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych, na które będzie przysługiwało dofinansowanie. Z punktu 6 zaskarżonej uchwały wynika, że dofinansowane będą w szczególności zakupy wymienionych w nim przedmiotów. Wskazane w tym przepisie elementy stanowią katalog otwarty, na co wskazuje użyte w nim wyrażenie "w szczególności", co oznacza, że Rada nie wykluczyła objęcia dofinansowaniem przedmiotów i środków w przepisie tym nie wymienionych.

Odnośnie zarzutu skarżącego sprowadzających się do braku zawarcia w zaskarżonej uchwale przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej, w szczególności jej art. 10 ust. 2 uwzględnić trzeba przepis § 118 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908), z którego wynika, że w uchwale rady gminy (powiatu) nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tego zakazu i wprowadzenie do uchwały przepisów ustawowych powoduje nieważność przepisów uchwały. Ponadto sprzeczne z prawem jest dokonywanie zmian w przepisach ustawowych i regulowanie niektórych kwestii w sposób odmienny niż w ustawie. Oznacza to, że powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez radę gminy raz jeszcze tego co zostało już uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego, lecz również modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w graniach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego.

Dodatkowo podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 44b ustawy o rehabilitacji zawodowej projekt uchwały został pozytywnie zaopiniowany przez Powiatową Społeczną Radę ds. Osób Niepełnosprawnych przy Staroście Bolesławieckim.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi, w tym z nagrania audio XIX sesji Rady Powiatu Bolesławieckiego z dnia 31 marca 2016 r. wskazać należy, że z art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, potrzeba przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego nie wystąpiła przy czym, przedstawione przez skarżącego nagranie audio nie jest dokumentem.

Z tych wszystkich względów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.