Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 80/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia W. P. w W. na bezczynność Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] w S. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] w S. do załatwienia wniosku Stowarzyszenia W. P. w W. z dnia [...] maja 2017 roku w punktach 2 i 4, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi; 2. stwierdza, że Rektor Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. [...] w S. dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Skarga na bezczynność Rektora Państwowej Wyższej S. w S. została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. Stowarzyszenie Sieć O. W. w W. (powoływana dalej jako: "Skarżący") zwróciła się do Państwowej Wyższej S. w S. o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:

1. informację o tym, od kiedy W. H. jest zatrudniony w PWS. w S.,

2. skan umowy (umów) z W. H., które zawarła PWS. w S. obowiązujących na dzień złożenia wniosku,

3. informację o tym, od kiedy B. H. jest zatrudniony w PWS. w S.,

4. skan umowy (umów) z B. H., które zawarła PWS. w S. – obowiązujących na dzień złożenia wniosku,

5. informacji o tym, od kiedy Z. H. jest zatrudniony w PWS. w S.,

6. skan umowy (umów) ze Z. H., które zawarła PWS. w S. - obowiązujących na dzień złożenia wniosku,

7. informacji o ogłoszeniu z przełomu grudnia 2016 i stycznia 2017 r. dotyczącego poszukiwania obsługi prawnej, zamieszczonego na stronie Biuletynu Informacji Publicznej PWS. w S.,

8. treść wyżej wymienionego ogłoszenia,

9. informacji o tym, jak długo wyżej wymienione ogłoszenie było dostępne w Biuletynie Publicznej PWS. w S.,

10. informacji o tym, kto wydał polecenie i decyzję o usunięciu wyżej wymienionego ogłoszę PWS. w S.

Skarżące Stowarzyszenie wniosło o przesłanie wskazanych informacji na adres e-mail: [...]

W dniu [...] czerwca 2017 r. organ udzielił na wskazany adres e-mail odpowiedzi na sformułowane w pkt 1, 3, 5, 6, 7, 8, 9 i 10 pytania. W zakresie pkt 2 i 4 wniosku organ poinformował zaś, iż w związku z koniecznością wydania decyzji administracyjnej w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, skierowane zostanie do Stowarzyszenia, na podstawie art. 64 § 2 w zw. z art. 63 k.p.a., wezwanie do uzupełnienia braku wniosku poprzez jego podpisanie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Skarżący w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. stwierdził, iż niezasadne jest wezwanie do podpisania wniosku, albowiem informacje znajdujące się w stopce wiadomości z dnia [...] maja 2017 r. są wszelkimi, niezbędnymi informacjami do wydania ewentualnej decyzji administracyjnej. Skarżące Stowarzyszenie wyraziło też pogląd, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie ma co do zasady zastosowania kodeks postępowania administracyjnego, a jego przepisy znajdą zastosowanie dopiero od momentu wydania decyzji administracyjnej.

Wezwaniem z dnia [...] czerwca 2017 r. organ na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia [...] maja 2017r. poprzez jego podpisanie, terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. organ poinformował Skarżącego o pozostawieniu wniosku z dnia [...] maja 2017 r. w zakresie pkt 2 i 4 bez rozpoznania z uwagi na nieusunięcie braków formalnych wniosku.

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Skarżące Stowarzyszenie złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Rektora Państwowej Wyższej S. w S. w przedmiocie nieudostępnienia informacji publicznej wnioskowanej w pkt 2 i 4 pisma z dnia [...] maja 2017 r. Organowi zarzucono naruszenie:

- art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim gwarantuje ona każdemu niezwłoczne udostępnienie informacji bez szczególnych wymagań wobec wniosku, w tym także bez wymogu jego podpisania, poprzez nieprawidłowe uzależnienie wydania decyzji od złożenia podpisu,

- art. 16 ustawy w zakresie w jakim dopuszcza on stosowanie procedury k.p.a. dopiero po wydaniu decyzji administracyjnej oraz w zakresie w jakim w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej zobowiązuje organ do wydania decyzji, poprzez faktyczne ograniczenie dostępności informacji bez zachowania wymaganej prawem formy.

Powołując się na powyższe zarzuty Skarżący wniósł o zobowiązanie Rektora Państwowej Wyższej S. w S. do realizacji wniosku z dnia [...] maja 2017 r. i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniósł, że Skarżący wnioskował o przedłożenie kserokopii umów o pracę zawartych z pracownikami niepełniącymi funkcji publicznej, którzy nie zrezygnowali z przysługującego im prawa do prywatności. W ocenie organu administracji zaistniały zatem przesłanki przewidziane w art. 5 ust. 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, zatem co najmniej potencjalnie zachodziła możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 2 i 4 wniosku. Powołując się w dalszej części na stanowisko sądów administracyjnych, Rektor stwierdził, że w sytuacji złożenia przez Skarżącego wniosku w formie wiadomości e-mail z skorzystania z platformy e-PUAP, niezawierającego własnoręcznego podpisu wnioskodawcy, w związku z potencjalnym wystąpieniem możliwości wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, organ był zobowiązany wezwać stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku we wskazanej części bez rozpoznania, co też uczynił pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. Z zaś na uwagi na fakt nieusunięcia w/w braku we wskazanym terminie organ prawidłowo pozostawił wniosek w części dotyczącej pkt 2 i 4 bez rozpoznania, o czym poinformowano Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu, lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność w prowadzeniu postępowania została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (patrz analogicznie dla instytucji przewlekłości postępowania - T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.; dalej: u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną.

Przechodząc z kolei do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi Skarżące Stowarzyszenie uczyniło w niniejszej sprawie bezczynność Rektora Państwowej Wyższej S. w S. w udostępnieniu mu informacji publicznej określonej w pkt 2 i 4 wniosku z dnia [...] maja 2017 r., który zawierał żądanie przesłania: (2) skanu umowy (umów) z W. H., które zawarła PWS. w S. obowiązujących na dzień złożenia wniosku; (4) skanu umowy (umów) z B. H., które zawarła PWS. w S. – obowiązujących na dzień złożenia wniosku.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek:

1. udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub

2. wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub

3. udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub

4. poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności za bezsporne należy uznać, że Rektor Państwowej Wyższej S. w S. jest jednym z podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., a Stowarzyszenie uprawnione było do złożenia wniosku z dnia 23 maja 2017 r. Rektor udostępnił zresztą informację publiczną w zakresie pkt 1, 3, 5, 6, 7, 8, 9 i 10 wniosku Skarżącego, a w zakresie pkt 2 i 4 pozostawił – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - wniosek bez rozpoznania argumentując, że w związku z potencjalnym wystąpieniem możliwości wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, zasadne było wezwanie strony skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez jego podpisanie wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku we wskazanej części bez rozpoznania. W tym miejscu należy podkreślić, że przedwczesna jest ocena, czy informacja zawarta w pkt 2 i 4 wniosku Skarżącego powinna podlegać udostępnieniu i przekazaniu przez podmiot zobowiązany, czy też podlegać ograniczeniu na zasadach określonych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W sprawie bezsporny jest fakt, iż strona złożyła swój wniosek czyniąc to za pośrednictwem e-maila. Zdaniem Sądu, taki sposób złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej należy uznać za skuteczny. Przypomnieć należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej nie wskazuje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne przyjmuje, że skoro w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku, a jednocześnie nie istnieje przy tym konieczność pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, ani też wykazania przezeń interesu prawnego lub faktycznego w otrzymaniu informacji, jako wniosek trzeba traktować również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną, nawet gdy do jej autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). Wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem.

Równocześnie trzeba zaakcentować, że złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie wszczyna postępowania administracyjnego, prowadzonego w oparciu o przepisy k.p.a. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jest bowiem ograniczone. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się (z modyfikacjami) jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), a nie do całego postępowania zainicjowanego wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie się przyjmuje, a Sąd orzekający w niniejszej sprawie ten pogląd podziela, że czynności proceduralne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy k.p.a., gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 50/06 oraz wyrok WSA w Warszawie z 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2259/11, oba dostępne w CBOSA). Użycie zaś w art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyrazów "do decyzji" służyć miało wyłączeniu stosowania reguł kodeksu postępowania administracyjnego do faz postępowania poprzedzających wydanie decyzji w sprawie odmowy udostępniania informacji lub umorzenia postępowania. Uzasadnienie niestosowania kodeksu postępowania administracyjnego do postępowania przed wydaniem decyzji o odmowie lub umorzeniu postępowania można upatrywać w tym, że wolą prawodawcy jest odformalizowanie tego postępowania. Podkreślić należy, że gdyby ustawodawca dopuszczał możliwość stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w szerszym zakresie niż to wynika z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to uczyniłby to w sposób wyraźny m.in. w art. 13 przez wskazanie środka zaskarżenia w przypadku nieudzielania informacji w terminie. Przepis ten bowiem określa termin i sposób poinformowania wnioskodawcy o powodach opóźnienia. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej w swoich założeniach zmierza do szybkiego załatwienia sprawy, upraszczając postępowanie oraz skracając w stosunku do k.p.a. istniejące terminy, w tym terminy rozpatrywania środków zaskarżenia. Rzutuje to w konsekwencji na sposób dokonywania wykładni przedmiotowej ustawy i oznacza, iż nawet w razie wątpliwości nie należy ich rozwiązywać na drodze przedłużania postępowania poprzez jego uzależnianie od nieprzewidzianych w tejże ustawie wymogów formalnych (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2016 r. I OSK 1871/15 oraz A. Knopkiewicz, Tryby udostępniania informacji publicznej, RPiES 2004, nr 4, s. 103).

Jak zasygnalizowano już wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zastrzega żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej i jej udostępnienie ma formę czynności materialno-technicznej. Jednocześnie w art. 16 ust. 1 ustawy przewidziana została forma decyzji wyłącznie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz dla umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Ustawa o dostępnie do informacji publicznej nie przewiduje natomiast zakończenia postępowania w formie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z powyższego bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wystąpi wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, będący w jej posiadaniu, nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy. Związana jest ona przy tym nie tylko z całkowitą biernością i milczeniem podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale także z sytuacją, gdy podmiot ten będąc w błędnym przekonaniu, poinformuje jedynie wnioskodawcę, że jego wniosek nie zostanie rozpoznany. Dla stwierdzenia bezczynności nie mają bowiem znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu. Bezczynność zaistnieje zarówno wtedy, gdy nie zostanie dotrzymany termin załatwienia sprawy, jak i w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15, CBOSA). Tym samym, organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, który jej nie udziela, ani nie wydaje decyzji w tej materii, nawet jeśli czyni to w przekonaniu, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej i w związku z tym informuje o tym wnioskodawcę - pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3279/14, CBOSA). Analogicznie w ocenie Sądu należy traktować sytuację jak zaistniała w kontrolowanej sprawie, w której organ wzywa stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez jego podpisanie, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., pomimo, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie przewidują możliwości wzywania jak również pozostawienia takiego wniosku bez rozpoznania.

Odnosząc się do stanowiska organu w zakresie warunków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskazać należy, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela tę linię orzecznictwa, która formułuje minimalne wymogi, jakie winien spełniać składany w tym trybie wniosek. O ile bowiem oczywiste jest, co zostało już też uwypuklone wcześniej, że przepisy omawianej ustawy wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej, o tyle złożony wniosek musi zawierać co najmniej te elementy, które umożliwią udzielenie żądanej informacji względnie – wydanie i doręczenie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia żądanej informacji. Oczywiste jest zatem, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może być anonimowy. Niezależnie więc od formy jego wniesienia winien zawierać wskazanie imienia i nazwiska (ewentualnie nazwy) wnoszącego oraz jego adres i treść żądania. W przypadku przesłania zapytania pocztą elektroniczną nie jest konieczne użycie podpisu elektronicznego, jednakże nie zwalnia to wnioskodawcy ze wskazania imienia i nazwiska (w przypadku osób fizycznych) oraz adresu, w tym także poczty elektronicznej, na który winna być przesłana informacja (por. wyroki NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, oraz WSA w Łodzi z dnia 26 stycznia 2016r, sygn. akt II SAB/Łd 205/15, z dnia 24 czerwca 2016r., sygn. akt II SAB/Łd 86/16 z dnia 13 lipca 2016r., sygn. akt II SAB/Łd 149/16, w Gdańsku z dnia 29 czerwca 2016r., sygn. akt II SAB/Gd 60/16, w Olsztynie z dnia 12 kwietnia 2012r., sygn. akt II SAB/Ol 33/12, wszystkie dostępne w CBOSA).

Złożony w rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji określa w sposób prawidłowy nazwę wnioskodawcy (Stowarzyszenie S. O.), wskazuje nr KRS pod jakim zarejestrowany jest ten podmiot, a ponadto pod wnioskiem podpisali się S. O. i B. W. – członkowie zarządu Stowarzyszenia. Nie było zatem żadnych podstaw do traktowania wniosku Stowarzyszenia jako dotkniętego brakiem formalnym w postaci braku podpisu, który uniemożliwiał jego załatwienie w ustawowym terminie, a tym bardziej pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a.

W tej sytuacji skarga została przez Sąd uwzględniona, skoro wykazano, że na chwilę rozpoznania skargi Rektor Państwowej Wyższej S. w S. pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania pkt 2 i 4 wniosku Skarżącego z dnia [...] maja 2017 r. Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało nakazać organowi załatwienie wniosku we właściwej formie i trybie (pkt 1 wyroku), uznając, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2 wyroku). Oceniając z kolei zaistniałą w sprawie bezczynność Sąd uznał, że nie miała ona cech rażącego naruszenia prawa. Rażącym naruszeniem prawa pozostaje bowiem stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Argumenty podane w odpowiedzi na skargę nie wskazują by niedziałanie organu było celowe czy zawinione w stopniu rażącym (pkt 3 wyroku).

Odnosząc się natomiast do kwestii, które będą miały znaczenie dla dalszego przebiegu sprawy Sąd zwraca uwagę, że kontrola sądowa tego, czy żądana w pkt 2 i 4 wniosku informacja podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, może nastąpić dopiero w przypadku wydania decyzji odmownej, w postępowaniu wszczętym skargą na tę decyzję.