Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1544/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par.1 pkt5, art. 151 par. 1 pkt2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 4 pkt 2, pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 114 poz 1191
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Dnia 27 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. na podstawie §4 pkt 3, §18 ust. 5 pkt 3, §19 ust. 4, §20 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (tj. Dz. U. z 2004r., Nr 114, poz. 1191 ze zm.) oraz art. 145 §1 pkt 5, art. 151 §1 pkt 2 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uchylił decyzję z dnia [...]r. o przyznaniu S.S. renty strukturalnej i odmówił przyznania S.S. renty strukturalnej.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura wyjaśnił, iż w dniu 4 lipca 2006r. S. S. wnioskował o przyznanie renty strukturalnej i decyzją z dnia [...]r. orzekł o przyznaniu stronie renty strukturalnej, decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...]r. Dalej Kierownik Biura przypomniał, iż decyzja z dnia [...]r. wydana została w oparciu o załączone do wniosku dokumenty m.in. zaświadczenie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...]r. potwierdzające, iż wnioskodawca z mocy ustawy w zakresie emerytalno-rentowym, wypadkowym, chorobowym i macierzyńskim jako rolnik podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników od dnia 1 stycznia 1991r. do nadal. Jednakże w dniu 14 czerwca 2010r. do urzędu wpłynęła decyzja KRUS z dnia [...]r., z której wynika, iż ustało ubezpieczenie społeczne strony w zakresie ubezpieczenia emerytalno-rentowego, wypadkowego, chorobowego i macierzyńskiego, decyzja ta uprawomocniła się z dniem [...]r. i stała się podstawą do wznowienia postępowania w sprawie, co organ uczynił postanowieniem z dnia 26 lipca 2010r. Kierownik podał, iż z decyzji o ustaniu ubezpieczenia społecznego strony wynika, iż ubezpieczenie ustało od dnia 1 października 2004r., dodatkowo z zaświadczenia KRUS z dnia [...]r. wynika, iż strona podlegała ubezpieczeniu z mocy ustawy w okresie od 1 stycznia 1991r. do 30 września 2004r. Z przedłożonych dokumentów Kierownik wywiódł, iż na dzień składania wniosku o przyznanie renty strukturalnej tj. na dzień 4 lipca 2006r. strona nie podlegała ubezpieczeniu o czym organ rozstrzygający nie wiedział. Reasumując organ podał, iż zaistniały okoliczności określone w art. 145 §1 pkt 5 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, zasadnym było tym samym wznowienie postępowania w sprawie i rozstrzygnięcie w zakresie pierwotnego wniosku strony. Odmawiając przyznania renty strukturalnej Kierownik wskazał na rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich wynika z niego bowiem, iż rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu jeżeli łącznie spełnia określone warunki m.in. w dniu złożenia wniosku o rentę podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, a do wniosku załączony został dokument potwierdzający tę okoliczność wydany przez właściwą jednostkę organizacyjną KRUS.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożył S. S. podkreślając, iż w dacie rozstrzygania w przedmiocie wniosku o przyznanie renty dysponował zaświadczeniem KRUS potwierdzającym jego ubezpieczenie społeczne w zakresie wymaganym przepisami. Zaznaczył, iż skoro decyzja KRUS z dnia [...]r. nie istniała w dniu wydania decyzji z dnia [...]r., to nie można się na nią powołać jako na dowód istniejący a nieznany organowi w chwili wydania decyzji. Po wtóre, iż decyzja z dnia [...]r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, gdyż ubezpieczeniu społecznemu rolników odwołujący podlegał od 1987 roku, w 1997 roku podjął działalność gospodarczą i o tym KRUS wiedział a pomimo to nadal podlegał ubezpieczeniu co poświadcza zaświadczenie wydane w dniu [...]r. Dodał, iż znowelizowany przepis art. 5a ustawy o ubezpieczeniu rolników stanowi o osobach rozpoczynających działalność gospodarczą, natomiast odwołujący prowadził ją już 7 lat i do końca 2006 roku opłacał składki w ZUS, co wynikało z wprowadzonego w 2004 roku obowiązku. Reasumując powtórzył, iż w świetle przywołanych faktów zachodzi uzasadniona wątpliwość co do zasadności wydania decyzji z dnia [...]r.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 1, art. 145 §1 pkt 5, art. 150, art. 151 §1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 3, art.10-11, art. 35-42 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EAGGF), nowelizującym i uchylającym niektóre Rozporządzenia (Dz. Urz. WE z dnia 26 czerwca 1999 r., L 160), art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 3, art. 5 ust. 1a oraz ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r., Nr 229, poz. 2273, ze zm.), art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z dnia 15 kwietnia 2003 r. Nr 64, poz. 592), §4, §12, §18, §19 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, po rozpatrzeniu odwołania S. S., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]r.

Wskazując na zasadność utrzymanej w mocy decyzji Dyrektor ARiMR przywołał ustalony w sprawie stan faktyczny i przypomniał, iż decyzja z dnia [...]roku stała się ostateczna z dniem [...]roku. O wznowieniu postępowania w tym przedmiocie orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 roku, które stanowiło podstawę przeprowadzenia przez organ I instancji postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przy czym regułą jest, że ustalenie, co do istnienia podstawy wznowienia odbywa się w oparciu o stan faktyczny i prawny, obowiązujący w dacie orzekania (we wznowionym postępowaniu). Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jakby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

Powracając do meritum wyjaśnił, iż podstawami prawnymi przyznawania płatności z tytułu rent strukturalnych objętych planem rozwoju obszarów wiejskich są: ustawa z dnia 28 listopada 2003 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. I tak zgodnie z treścią §4 rozporządzenia, rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli łącznie spełnia on następujące warunki:

1) ma ukończone 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty z ubezpieczenia społecznego lub zaopatrzenia emerytalnego, lub ubezpieczenia społecznego rolników;

2) prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentą strukturalną i przez okres co najmniej 5 lat podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników;

3) w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu;

4) przekazał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha;

5) zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej;

6) wpisany został do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

7) nie posiada zaległości z tytułu opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników.

Natomiast w myśl §18 ust. 1 rozporządzenia "postępowanie w sprawie przyznania renty strukturalnej wszczyna się na pisemny wniosek złożony przez: 1) rolnika ubiegającego się o rentę strukturalną (...). Ustęp 5. tegoż przepisu stanowi, że do wniosku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków do uzyskania renty strukturalnej, w tym potwierdzające:

1) łączną powierzchnię i stan prawny posiadanego gospodarstwa rolnego oraz zmiany, jakim podlegała powierzchnia i stan prawny tego gospodarstwa w ostatnich 5 latach przed złożeniem wniosku;

2) okres prowadzenia działalności rolniczej w ostatnich 10 latach przed złożeniem wniosku;

3) podleganie ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu oraz nieposiadanie zadłużenia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne rolników;

4) kwalifikacje zawodowe przejmującego gospodarstwo rolne.

Dokumentem potwierdzającym okoliczności, o których mowa w §18 ust. 5 pkt 3, jest zaświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (§19 ust. 4 rozporządzenia).

Organ I instancji z uwagi na ujawnienie nowych okoliczności faktycznych i dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji, a mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, wznowił postanowieniem postępowanie w sprawie, gdyż nowym dowodem mającym zasadnicze znaczenie jest decyzja Prezesa KRUS z dnia [...] roku, w treści której wskazano, iż od dnia 1 października 2004 roku ustało ubezpieczenie S. S. w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego, macierzyńskiego i emerytalno-rentowego. Decyzja ta uzyskała walor prawomocności w dniu [...]roku. Dyrektor podkreślił, iż okolicznością oczywistą jest, iż decyzja ta nie istniała w dacie wydania decyzji ostatecznej o przyznaniu renty strukturalnej. W art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. wymienia się jednakże dwie, niezależne od siebie przesłanki w ramach omawianej podstawy wznowienia, jak należy wnosić ze sformułowania, "(...) ujawniły się nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody". Zarówno nowe dowody jak i nowe okoliczności muszą ujawnić się po wydaniu decyzji, lecz muszą istnieć w chwili wydania pierwotnej decyzji. Wystarczające jest ujawnienie się albo nowej okoliczności faktycznej albo nowego dowodu, które spełniają - każde z nich z osobna - pozostałe przesłanki wznowienia. W realiach niniejszej sprawy organ przyjął, że nowa okoliczność faktyczna (niepodleganie ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu) ujawniła się za pośrednictwem dowodu, który został sporządzony już po wydaniu decyzji ostatecznej.

Zgodnie z treścią decyzji Prezesa KRUS z dnia [...]r. stwierdzić należy, że wskutek ustania ubezpieczenia społecznego rolników od dnia 1 października 2004 roku, w dniu składania wniosku, tj. 4 lipca 2006 roku, beneficjent nie podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, a zatem nie został spełniony warunek określony w § 4 pkt 3 rozporządzenia. Dyrektor podkreślił, iż organy Agencji nie są uprawnione do badania legalności czy zasadności wydawanych rozstrzygnięć przez inne organy administracji. Skoro decyzja Prezesa KRUS nie została zaskarżona przez stronę, to uprawomocniła się, a więc stała się ostateczna i wiążąca. Dodatkowo, że co prawda zaświadczenie KRUS wydane w dniu [...]r. stwierdzało, iż S.S. podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników, to jednak nie wyłącza to możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko (art. 76 § 3 k.p.a.). Przeciwdowodem w rozpatrywanej sprawie jest właśnie decyzja Prezesa KRUS z dnia [...]roku.

Reasumując organ II instancji w pełni podzielił ustalenia i wywody utrzymanej mocy decyzji, gdyż organ I instancji zasadnie wznowił postępowanie, gdyż prawomocna decyzja Prezesa KRUS wpływała na sytuację prawną i faktyczną strony w dniu składania wniosku tzn. wskazywała, iż strona na dzień 4 lipca 2006r. nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w zakresie ubezpieczenia emerytalno-rentowego. Co oznacza, że nie został spełniony warunek określony w przepisie §4 pkt 2 i 3 rozporządzenia tj. w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu oraz prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i przez okres co najmniej 5 lat podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników. W związku z czym organ pierwszej instancji zobligowany był do uchylenia decyzji o przyznaniu renty strukturalnej i odmowie przyznania renty strukturalnej.

S. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi formułując zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 5, art. 7, art. 77 §1, art. 107 §3 k.p.a., §4 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez uznanie, że w dniu wydania decyzji ostatecznej skarżący nie spełniał przesłanek wynikających z tego przepisu. Wskazując na zasadność powyższych zarzutów skarżący powtórzył argumentację odwołania podkreślając, iż decyzja z dnia [...]r. jako wydana po decyzji z dnia [...]r. nie może być zakwalifikowana ani do okoliczności, ani do dowodów które by istniały w dniu wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARMiR wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 §1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanego aktu).

Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "p.p.s.a.". Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega oddaleniu.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną, na podstawie szczegółowo ustalonego stanu faktycznego, z uwzględnieniem zasad procesowych określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...]r. uchylającą w wyniku wznowienia postępowania decyzję własną z dnia [...]r. o przyznaniu renty strukturalnej i odmawiającą przyznania renty strukturalnej.

W pierwszej kolejności z uwagi na fakt, iż zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w trybie nadzwyczajnym, jakim jest tryb wznowienia postępowania wyjaśnić trzeba, że instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.). Oznacza to, iż korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Omawiany tryb służy rozwiązaniu sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca w przepisie art. 145 §1 i art. 145a §1 k.p.a. wymienił istotne wady postępowania, których wystąpienie obliguje organ do wznowienia postępowania w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Istotne jest, iż jakakolwiek wykładnia rozszerzająca przepisów regulujących ten tryb postępowania jest niedopuszczalna. Podkreślić trzeba, iż ustalenie, co do istnienia podstawy wznowienia odbywa się w oparciu o stan faktyczny i prawny, obowiązujący w dacie orzekania, istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest bowiem powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jakby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana.

Podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Dokonując wykładni tego przepisu należy stwierdzić, że wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadku kumulatywnego spełnienia trzech warunków. Po pierwsze ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, zatem nowo odkryte jak i po raz pierwszy zgłaszane przez stronę. Nadto nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne tj. mieć wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Drugą i trzecią przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który wydał decyzję. Istotne jest, iż nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody nie mogą dotyczyć jakiegokolwiek postępowania administracyjnego ale sprawy tożsamej ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną. Jednocześnie chodzi o okoliczność faktyczną istotną dla sprawy, taką która mogłaby mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2007r., I OSK 429/06, niepubl., dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 348005; wyrok WSA z dnia 9 marca 2006r., V SA/Wa 2510/05, niepubl., dostępny Lex nr 202375; wyrok WSA z dnia 19 grudnia 2005r., VII SA/Wa 855/05, niepubl., dostępny Lex nr 196284; wyrok WSA z dnia 15 czerwca 2007r., V SA/Wa 1027/06, niepubl., dostępny Lex nr 352225). Tak w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że przy ocenie wskazanych przesłanek najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. O ile powstały one po dacie wydania decyzji ostatecznej nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania lecz tylko podstawę do wszczęcia postępowania w nowej sprawie. Jeżeli chodzi o warunek "ujawnienia" tych nowych okoliczności, to odnieść je należy do organu a nie do strony. Nie jest przy tym istotne, czy nieujawnienie tych okoliczności nastąpiło w wyniku zaniedbań tego organu, czy z innych powodów. Wystarczy, że organ nimi nie dysponował i nie były mu one znane. Zagadnieniem drugorzędnym jest, czy brak ujawnienia należy wiązać z niedopatrzeniem strony, jej niedbalstwem czy wprost z zawinionym nieujawnieniem tych okoliczności lub dowodów. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985r., I SA 198/85, publ. ONSA 1985/1/35).

Analizując zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy zgodzić należy się z organami administracji, iż zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o przyznanie S.S. renty strukturalnej. Niewątpliwym jest bowiem, iż po wydaniu decyzji z dnia [...]r., decyzji orzekającej o przyznaniu renty strukturalnej, wyszły na jaw nowe, nieznane wcześniej okoliczności faktyczne istniejące w dniu złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie renty strukturalnej tj. w dniu 4 lipca 2006r. oraz w dniu wydania decyzji o jej przyznaniu. Nie budzi wątpliwości także stwierdzenie, iż okoliczności te mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nieznane były organowi z przyczyn od niego niezależnych. Taką nową, istotną dla sprawy okolicznością faktyczną jest istniejąca w dacie wydania decyzji z dnia [...]r. nieznana organowi okoliczność, potwierdzona decyzją z dnia [...]r., iż w dacie składania wniosku o przyznanie renty i w dacie wydania decyzji z dnia [...]r. skarżący nie spełniał wszystkich przesłanek, od których uzależnione było przyznanie renty strukturalnej. a 8 czerwca 2010r.,ycznia 1001r. odmowie ania nei wpłynęła na tZasadnie tym samym organ I instancji postanowił o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...]r. i orzekł na podstawie art. 151 §1 pkt 2 k.p.a., stosownie do którego organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydaje decyzję, którą uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1, art. 145a §1 lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Powracając na grunt merytorycznych rozważań, w ocenie składu orzekającego, konsekwencją wznowienia postępowania prawidłowe było rozstrzygnięcie o istocie sprawy poprzez odmowę przyznania skarżącemu renty strukturalnej. Przypomnieć należy, iż jak stanowi §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną prowadzącą na własny rachunek działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym położonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli łącznie spełnia on następujące warunki:

1) ukończył 55 lat, lecz nie osiągnął wieku emerytalnego i nie ma ustalonego prawa do emerytury lub renty;

2) prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalną i przez okres co najmniej 5 lat podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników;

3) w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu;

4) przekazał gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni użytków rolnych wynoszącej co najmniej 1 ha;

5) zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej;

6) został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

7) nie posiadał zaległości w opłacaniu należności z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników.

Do wniosku rolnik winien dołączyć dokumenty, o których mowa w §18 w/w rozporządzenia, m.in. dokument potwierdzający podleganie ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu oraz nieposiadanie zadłużenia w opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne rolników.

Analiza złożonych wraz z wnioskiem o przyznanie renty strukturalnej dokumentów potwierdza, iż skarżący z wnioskiem o przyznanie renty strukturalnej złożył zaświadczenie Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...]r., potwierdzające, iż strona podlega z mocy ustawy ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresie od dnia 1 stycznia 1991r. do nadal. Niemniej jednak w aktach sprawy znajduje się również decyzja KRUS z dnia [...]r., która wpłynęła do Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...]r. Z przedmiotowego rozstrzygnięcia wynika, iż ubezpieczenie społeczne skarżącego w zakresie ubezpieczenia wypadkowego, chorobowego, macierzyńskiego i emerytalno-rentowego ustało z dniem 1 października 2004r. Przywołane dokumenty potwierdzają zatem, iż strona skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników w okresie od 1 stycznia 1991r. do dnia 30 września 2004r. Oznacza to, iż w dniu złożenia wniosku o rentę strukturalną tj. w dniu 4 lipca 2006r. skarżący nie podlegał ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu (§4 pkt 3 w/w rozporządzenia), zatem nawet jeżeli w okresie 5 lat w dziesięciu poprzedzających złożenie wniosku skarżący podlegał ubezpieczeniu (§4 pkt 2 w/w rozporządzenia) to ostatecznie nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki wymienione w §4 w/w rozporządzenia, co oznacza, iż skarżący nie spełniał warunków dla otrzymania renty strukturalnej.

Mając na uwadze zarzuty skargi wyjaśnić trzeba, iż decyzja z dnia [...]r. jest aktem potwierdzającym istnienie określonego stanu faktycznego, bez znaczenia pozostaje zatem, iż rozstrzygnięcie to wydane zostało już po wydaniu decyzji z dnia [...]r. o przyznaniu renty strukturalnej. Akt ten poświadcza okoliczność faktyczną, iż od 1 października 2004r. skarżący nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników. Jest to wprawdzie dokument sporządzony w terminie późniejszym ale istotne jest, iż wynikająca z tego dokumentu okoliczność faktyczna istniała w dniu wydania decyzji i bezsprzecznie miała wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Wobec ujawnionej okoliczności, stwierdzić trzeba, iż postępowanie dowodowe prowadzone dla potrzeb wniosku o przyznanie renty strukturalnej dotknięte było wadliwością uzasadniającą wznowienie postępowania w sprawie.

Z kolei wszelkie zarzuty skarżącego prowadzące do podważenia prawidłowości decyzji KRUS z dnia [...]r. oraz argumentacja dotycząca czasookresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu i prowadzenia działalności nie mogły podlegać ocenie Sądu ponieważ sądy administracyjne nie posiadają kompetencji do orzekania w tym zakresie. Podobnie nie pozostaje we właściwości Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kontrola zasadności takiej decyzji, która zupełnie nie ma wpływu na jej treść, a stanowi wyłącznie poświadczenie danej okoliczności faktycznej, której skarżący nie kwestionował, gdyż jak informował KRUS decyzja z dnia [...]r. jest decyzją ostateczną, od której strona nie odwoływała się w trybie administracyjnym.

Reasumując, w ocenie Sądu, w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy, zasadnie organ administracji wznowił na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. postępowanie w sprawie przyznania skarżącemu renty strukturalnej. Prawidłowo również orzekł na podstawie art. 151 §1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...]r. o przyznaniu skarżącemu renty strukturalnej oraz o odmowie przyznania skarżącemu renty strukturalnej w związku z niespełnieniem przesłanki określonej w § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Podnoszone w skardze zastrzeżenia strony nie stanowią naruszenia prawa materialnego, ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów, nie znajdując prawnych argumentów przemawiających za uznaniem skargi za uzasadnioną, Sąd w oparciu o treść art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.

ar