Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 110/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2013 r. sprawy ze skargi M. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących M. K. i W. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w przedmiocie odmowy uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Na mocy decyzji z [...] sierpnia 2009 r. Prezydent [...] nałożył na M. i W. K. karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. L. w rejonie numeru [...], w okresie od [...] sierpnia 2007 r. do [...] kwietnia 2009 r. i umieszczenie w nim kiosku handlowego o pow. 18 m2 w wysokości 87264 zł.

Jak wynika z akt sprawy, umową z dnia [...] sierpnia 2007 r. M. i W. K. nabyli od E. P. pawilon o pow. 18 m2, znajdujący się w [...] przy ul. L. [...].

W dniu [...] kwietnia 2009 r. M. i W. K. wystąpili do zarządcy drogi z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. L. w rejonie nr [...] i postawienia kiosku o pow. 18 m2.

Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Prezydent [...] orzekł w przedmiocie nałożenia na M. i W. K. kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. L. w rejonie numeru [...], w okresie od [...] sierpnia 2007 r. (data nabycia pawilonu) do [...] kwietnia 2009 r. (dzień poprzedzający datę złożenia wniosku o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego) i umieszczenie w nim kiosku handlowego o pow. 18 m2, w wysokości 87.264 zł.

Decyzję doręczono stronom w dniu 24 sierpnia 2009 r., a ponieważ nie została zaskarżona, stała się ostateczna w dniu 7 września 2009 r.

W dniu [...] sierpnia 2009 r. M. i W. K. złożyli w kancelarii ZDM wniosek o częściowe umorzenie i rozłożenia na raty kary wynikającej z decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Wniosek powyższy, przekazany do SKO, finalnie trafił do rozpoznania do Skarbnika [...].

Pismem z dnia [...] września 2010 r. Zastępca Skarbnika [...] nie wyraził zgody na umorzenie części należności oraz rozłożenie na raty spłaty całości lub części należności z tytułu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ustalonej w decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Już wcześniej, pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. M. i W. K. złożyli wniosek o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją o nałożeniu na nich kary nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Jako podstawę faktyczną wniosku wskazali, iż decyzją z dnia [...] czerwca 1972 r. nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...]ustaliło lokalizację inwestycji - kiosku kwiaciarskiego, zlokalizowane na ul. L. r. M., według lokalizacji wskazanej na załączniku mapowym do decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone wydaniem własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r.

Decyzją [...] z dnia [...] września 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał M. i W. K. rozbiórkę pawilonu o wymiarach 3,8 x 6,3 m wybudowanego na działce nr ew. [...] przy ul. L. - bez pozwolenia na budowę.

Wskazana decyzja została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] października 2010 r.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Prezydent [...] zezwolił M. i W. K. na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. L. w rejonie numeru [...], w okresie od [...] kwietnia 2009 r. do [...] września 2010 r. i umieszczenie w nim kiosku handlowego o pow. 22,10 m2 (od dnia [...] sierpnia 2010 r. zezwolenie opiewa na punkt gier na automatach o niskich wygranych) oraz ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 22.002,76 zł.

Kolejną decyzją nr [...]z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezydent [...] zezwolił M. i W. K. na zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. L. w rejonie numeru [...], w okresie od [...] października 2010 r. do [...] marca 2011 r. i umieszczenie w nim kiosku (punktu gier na automatach o niskich wygranych) o pow. 22,10 m2 oraz ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 40.222 zł

Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezydent [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. (nakładającej na M. i W.K. karę pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. L. w rejonie numeru [...], w okresie od [...] sierpnia 2007 r. do [...] kwietnia 2009 r. i umieszczenie w nim kiosku handlowego o pow. 18 m2, w wysokości 87.264 zł.

Jako uzasadnienie decyzji wskazano, iż lokalizacja kiosku według decyzji o lokalizacji inwestycji nr [...]z dnia [...] czerwca 1972 r. jest inna, niż aktualna lokalizacja kiosku skarżących.

Ten pierwszy kiosk był zlokalizowany w odległości ok. 7 m od aktualnego miejsca, w którym jest zlokalizowany kiosk M. i W. K.

Na załączniku graficznym do decyzji odpowiednimi kolorami zaznaczano usytuowanie obydwu obiektów:

- kolorem różowym - kiosk według załącznika mapowego do decyzji z dnia [...] czerwca 1972 r.

- kolorem żółtym - aktualna lokalizację kiosku skarżących ustaloną według załącznika mapowego do decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego z dnia [...] listopad 2010 r.

Od powyższej decyzji odwołanie w dniu [...] lutego 2011 r. wnieśli M. i W. K., wnosząc o uchylenie decyzji, jako niezgodnej z prawem oraz takiej, którą skarżący czują się skrzywdzeni.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1/ iż nie uwzględniono w niej wniosku stron o częściowe umorzenie i rozłożenia na raty kary wynikającej z decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r.,

2/ do dnia złożenia odwołania skarżący nie otrzymali odpowiedzi, jaki był powód nałożenia na nich kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w maksymalnej wysokości, oraz dlaczego nałożono na nich karę za okres od[...] sierpnia 2007 r. do [...] kwietnia 2009 r.

3/ dziwnym jest, iż ZDM o kiosku skarżących dowiedział się z ich wniosku z 6 kwietnia 2009 r., skoro skarżący już od 2008 r. opłacali podatek gruntowy od nieruchomości wydzierżawionej na tym samym obszarze,

4/ sekwencja zdarzeń w sprawie wskazuje, iż uczciwość nie popłaca, gdyż może ich narazić na całkowite bankructwo.

Organ odwoławczy, nie podzielając argumentacji podniesionej w odwołaniu, decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.

Zdaniem SKO, żaden z argumentów i zarzutów odwołania nie odnosi się do trafności zaskarżonej decyzji (o odmowie uchylenia decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r.).

Należy zatem wyjaśnić skarżącym, iż procedura wznowienia postępowania, rozpoczęta ich wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r. miała na celu wyłącznie sprawdzenie, czy zaszedł przypadek wskazany we wniosku o wznowienie: czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności i dowody, istniejące w chwili wydania spornej decyzji, ale nie znane wówczas organowi, (zatem czy zaszła przesłanka do ewentualnego uchylenia decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r., przewidziana art. 145 § 1 pkt 5 kpa).

Tryby nadzorcze, w tym tryb wznowienia postępowania nie może być natomiast wykorzystywany do ponownego zbadania zasadności spornej decyzji, poprzez ponowne zbadanie sprawy od nowa (funkcję taką pełni wyłącznie zwykły środek zaskarżenia w postaci odwołania składanego od decyzji organu I instancji do organu nadrzędnego).

W tym stanie rzeczy Kolegium nie posiada żadnych kompetencji, aby ponownie badać tak zasadność samego nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jak i trafność przyjętego okresu zajęcia oraz wysokości nałożonej kary.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. - jak już wskazano wyżej - stała się ostateczna w dniu 7 września 2009 r.

Rozpoznawanie zarzutów typowych dla odwołania i możliwych do postawienia wyłącznie w odwołaniu od decyzji (zasadność nałożenia kary, jej wysokość oraz okres objęty karą) w istocie naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznych, zawartą w art. 16 kpa.

Gdybym zatem Kolegium badało w toku postępowania wznowieniowego te zarzuty, których w tym postępowaniu badać nie może - samo dopuściłoby się rażącego naruszenia prawa.

Organ przypomnieć, iż w decyzji z [...] sierpnia 2009 r. wskazano stronom, od jakiego zdarzenia faktycznego (nabycie kiosku) rozpoczęto naliczenie kary, do jakiego zdarzenia faktycznego karę tę naliczano (dzień poprzedzający datę złożenia wniosku o zajęcie pasa drogowego), wyjaśniono także sposób i podstawy prawne (zwłaszcza w zakresie aktów prawa miejscowego) wysokości naliczonej kary.

Reasumując wskazał, iż decyzja lokalizacyjna z [...] czerwca 1972 r. służąca jako podstawa wznowienia postępowania z mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie doprowadziła do podważenia zasadności decyzji o nałożeniu kary za zajęcie prawa drogowego. Zaakceptował ustalenie organu I instancji, iż kiosk będący przedmiotem decyzji z [...] czerwca 1972 r. jest innym kioskiem, niż aktualnie użytkowany przez skarżących.

Od powyższej decyzji SKO w W. M. i W. K. złożyli skargę do WSA w Warszawie.

Zarzucili w niej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- art. 8 kpa poprzez brak prawidłowego rozważenia stanu faktycznego i prawnego rozstrzyganej sprawy, a także brak rozważenia jej skutków prawnych;

- art. 7, art. 77 § 1 i 2, art. 107 § 1 i § 3 art. 80 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, przekroczenie reguł swobodnej oceny dowodów.

W oparciu o powyższe, wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podkreślili, iż kiosk posadowiony w 1972 r. jest tym samym kioskiem, który jest ich własnością.

Organ I instancji nie przeprowadził żadnych własnych badań w celu ustalenia powyższej kwestii. Niezasadnie skupił się wyłącznie na fakcie, że zaznaczenie usytuowania kiosku na mapie będącej załącznikiem do decyzji o lokalizacji inwestycji z 1972 r. nieodpowiada obecnej lokalizacji kiosku. Organ nie przesłuchał świadków ani nie przeprowadził ekspertyz na okoliczność, iż od dnia jego posadowienia kiosk nie zmienił swojej lokalizacji od 1972 r.

Skarżący podnieśli, iż działali w dalszej wierze. Współdziałał z organami w kwestii legalizacji kiosku. Nigdy też nie otrzymał żadnej informacji od organów administracyjnych, o korzystaniu z prawa drogowego z naruszeniem prawa.

Wskazał, iż nie był on podmiotem, który dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., gdyż nie oni posadowili kiosk w miejscu, gdzie się znajduje.

Na rozprawie w dniu 28 października 2013 r. skarżąca podała, iż obmiar kiosku dokonany na potrzeby wniosku o zajęcie pasa drogowego był odmienny i wyniósł ok. 22 m2 zajmowanej powierzchni. Raz jeszcze zaprzeczyła, aby miało miejsce przesunięcie lub wybudowanie nowego pawilonu.

W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.").

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga jest uzasadniona, gdyż w trakcie przeprowadzonego postępowania doszło do naruszenia procedury administracyjnej, która uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Ocenie Sądu podlegało postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżących z dnia [...] czerwca 2010 r. zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nakładającą na nich karę pieniężną w wysokości 87264 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Podstawą wniosku był załączony przez stronę dokument: decyzja dotycząca lokalizacji inwestycji – kiosku handlowego – Nr [...] z dnia [...] czerwca 1972 r. wydane przez Urząd [...]Urząd Dzielnicy [...] Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] wraz z załącznikiem graficznym w postaci mapy.

Dokument był nieznany organowi I instancji w dacie wydawania ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. o nałożeniu kary pieniężnej.

Organ po wznowieniu postępowania, co nastąpiło na mocy postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r. uznał, iż brak jest podstaw do uchylenia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z uwagi na to, że dokument załączony do wniosku o wznowienie postępowania dotyczy innej lokalizacji, aniżeli ta, w której faktycznie posadowiony jest kiosk. Organ wskazał, iż odległość rzeczywistego kiosku od lokalizacji wskazanej na mapie załączonej do decyzji lokalizacyjnej wynosi 7 m, a zatem decyzja ta nie stanowi istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej ani dowodu, o którym mowa w art. 145 § 1 ust. 5 kpa.

Z powyższym poglądem nie sposób się zgodzić.

Nie został on dostatecznie umotywowany w skarżonej decyzji, co stanowi jej wadę polegającą na naruszeniu art. 107 § 3 kpa. Brak dostatecznego uzasadnienia decyzji w powyższym zakresie nie będzie mógł jednak być konwalidowany bez uprzedniego przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego.

Mianowicie – Sąd stwierdził, iż twierdzenia organu I, a także II instancji, co do braku tożsamości kiosku handlowego faktycznie istniejącego w dacie wydawania decyzji administracyjnych z obiektem, na budowę którego została wydana decyzja o lokalizacji inwestycji (decyzja Urzędu [...] W. Nr [...] z [...] czerwca 1972 r.) – nie zostały poparte żadnymi miarodajnymi dokumentami.

Zarówno mapa stanowiąca załącznik do decyzji lokalizacyjnej, jak i mapa załączona do decyzji I instancji wydanej w sprawie niniejszej (decyzja ZDM z dnia[...] stycznia 2011 r.) stanowią kopie, nie poświadczone za zgodność z oryginałami. Co do tej ostatniej mapy, trudno doszukać się (choćby skopiowanego) podpisu jej autora oraz daty naniesienia kolorystycznych elementów świadczących jakoby o dwóch różnych lokalizacjach kiosku – wg. decyzji Nr [...] z [...] czerwca 1972 r. oraz "aktualnej lokalizacji kiosku". Ponadto można domyślać się, iż mapy zostały sporządzone w różnej skali, z różną dokładnością, co uniemożliwia nawet przybliżone ustosunkowanie się do zawartych w nich zapisów.

Nadto, zdaniem Sądu, nawet ustalenie, iż stan faktyczny (rzeczywista lokalizacja kiosku) odbiega nieco od lokalizacji wskazanej na mapie, której kopia została złożona przez skarżących jako załącznik do decyzji lokalizacyjnej z 1972 r., sam przez się nie przesądza o bezzasadności ich żądania.

Wyjaśnienia w tej sytuacji wymagałoby, czy nabyty przez skarżących pawilon na mocy umowy z dnia [...] sierpnia 2007 r. był przez nich w jakikolwiek sposób po tej dacie nabycia przebudowywany lub zmieniana byłaby jego lokalizacja. Oceny wymagają przy tym dokumenty znajdujące się w aktach, ewentualnie inne związane z budową lub przebudową tego pawilonu. Zaznaczenie wymaga w tym miejscu, iż zarówno z umowy nabycia pawilonu (§ 1), jak i z Decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] września 2010 r. (w aktach administracyjnych) wynika, że ustalenie wybudowania kiosku przez poprzedniego właściciela w 1974 r. nie budzi wątpliwości organu.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, strona nie może ponosić konsekwencji wadliwego działania – w tym także ewentualnych zaniechań - organów administracji publicznej (vide np. wyrok NSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2003 r., sygn. akt I SA/Gd 661/03). W przypadku kontrolowanej sprawy brak reakcji organów na ewentualne uchybienie precyzyjnego zastosowania się przez stronę (lub jej poprzednika prawnego) do lokalizacji wskazanej w załączniku mapowym do decyzji lokalizacyjnej mógł uzasadniać jej przeświadczenie o działaniu zgodnym z prawem.

Jeżeli zaś organ w konsekwencji poczynionych ustaleń, o których mowa powyżej, doszedłby do wniosku o prawidłowym działaniu strony, bądź też, co jest z tą sytuacją równoznaczne, o braku możliwości przypisania jej braku należytej staranności w ustaleniu niezgodności z prawem posadowienia kiosku przez poprzednika prawnego, winien wówczas przejść do należytej oceny skutków prawnych dokumentu, na który powołuje się strona we wniosku o wznowienie postępowania.

Należy przede wszystkim rozważyć, czy w odniesieniu do posadowienia przedmiotowego kiosku nie zaszła sytuacja, o której mowa w art. 38 ust. 1 u.d.p.

Przepis ten, jak wskazano w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 476/08 oraz z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 575/09, zwalniający z obowiązku uzyskania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, dotyczy obiektów budowlanych i urządzeń, które były zlokalizowane w pasie drogowym w dniu wejścia w życie tej ustawy (zgodnie z art. 53 - ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych weszła w życie z dniem 1 października 1985 r.), bądź znalazły się w pasie drogowym później, w wyniku zmian dotyczących samego pasa drogowego. Jak już podano obiekt został wybudowany na podstawie zezwolenia w 1978 r. i zgłoszony do oddania do użytkowania w sierpniu 1980 r.

Cytowany przepis zawiera swego rodzaju ustawowe, nielimitowane czasowo zezwolenie zajmowania pasa drogowego przez obiekty w nim opisane, nieobciążone opłatami za czasowe zajęcie pasa drogowego, przewidzianymi w tej ustawie. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis art. 38 ust. 1 u.d.p. dotyczy wyłącznie obiektów istniejących (uprzednio zlokalizowanych) w pasie drogowym, nie zaś obiektów zlokalizowanych (umieszczonych) w pasie drogowym w rozumieniu art. 40 ust. 1 i 2 ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 575/09).

Taka wykładnia art. 38 ust. 1 u.d.p. współgra z brzmieniem art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., w myśl którego przedmiotem zezwolenia jest "umieszczenie" obiektu w pasie drogowym, a więc dotychczas nie znajdującego się tam jeszcze, a także z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p. i § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. Nr 140, poz. 1481), w świetle których to przepisów zezwolenie na zajęcie pasa drogowego udziela się na czas ściśle określony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 476/08).

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 811/06, w którym stwierdził, że analiza przepisu prowadzi do wniosku, że uprawnienie do używania istniejącego obiektu budowlanego znajdującego się w pasie drogowym nie wymaga uzyskania decyzji administracyjnej - zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, a obowiązek uzyskania zgody zarządcy drogi odnosi się jedynie do sytuacji przebudowy i remontu.

Regulacja ta legalizuje istnienie w pasie drogowym obiektów budowlanych i nie zawiera jakiegokolwiek odesłania do przepisów nakładających na obywatela obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenia na jego zajęcie.

Rozpoznając sprawę ponownie SKO weźmie pod uwagę rozważania Sądu zawarte w niniejszym uzasadnieniu, dokonując ponownej oceny materiału dowodowego sprawy w zakresie sytuacji prawnej nieruchomości (kiosku handlowego), która jest niezbędna dla oceny występowania w sprawie przesłanki, o której stanowi art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. w związku z przepisami ustawy o drogach publicznych (art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 3 i art. 40 u.t.d.).

Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zostało wydane na podstawie o art. 152 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.