Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 155/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a, art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), NSA Witold Falczyński, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. Cz. na bezczynność [...] z siedzibą w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność [...] S.A. z siedzibą nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej; III. zasądza od [...] S.A. z siedzibą na rzecz P. Cz. 612,60 zł (sześćset dwanaście złotych sześćdziesiąt groszy) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2017 r. wpłynęła do Sądu skarga P. C. (dalej: skarżący) na bezczynność [...] (dalej: Spółka), polegającą na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarżący zarzucił, że Spółka do chwili wniesienia skargi nie podjęła w sprawie żadnych czynności.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi, wskazując, że pismem z dnia [...] października 2017 r., udzielono skarżącemu żądanej przez niego informacji. Spółka wyjaśniła, że uchybienie terminu do udostępnienia informacji publicznej wynikało z niedopatrzenia pracownika Spółki.

W piśmie procesowym z dnia [...] października 2017 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie, w związku z udzieleniem żądanej informacji przez Spółkę oraz o zasądzenie na jego rzecz od Spółki zwrotu kosztów postępowania, obejmujących: uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty korespondencji wynoszące 15,60 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wymaga wskazania, że skarga była dopuszczalna.

W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.; zob. przykładowo: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05).

Oceniając merytorycznie skargę Sąd doszedł do przekonania, że jest ona zasadna.

Zgodnie z art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.; dalej: ustawa).

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że we wniosku z dnia 17 sieprpnia 2017 r. skarżący zwrócił się do Spółki o podanie podstawy prawnej wybudowania linii niskiego napięcia przebiegających przez miejscowość W. M., gmina T., powiat [...].

Nie budzi wątpliwości oraz nie było to kwestionowane przez Spółkę, że powyższe pismo stanowiło wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który był skierowany do podmiotu obowiązanego do udzielenia takiej informacji (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., I OSK 2031/13, niepubl.).

Skoro zatem wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017 r. dotyczył informacji o charakterze publicznym, wobec jednoczesnego objęcia Spółki ustawowym obowiązkiem udostępniania tego rodzaju informacji, podlegał on załatwieniu w trybie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie tej ustawy bezczynność zachodzi zaś wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, w formie odpowiadającej decyzji administracyjnej, obowiązane są na mocy art. 17 ust. 1 ustawy poza organami administracji publicznej również inne podmioty wymienione w art. 4 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że podniesiony przeciwko Spółce zarzut bezczynności był zasadny. Poza sporem pozostaje, że opisany wyżej wniosek strony skarżącej został przesłany Spółce drogą elektroniczną w dniu [...] sierpnia 2017 r. W tej sytuacji wspomniane żądanie winno zostać – co do zasady – załatwione, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, w terminie 14 dni od daty wpływu wniosku do Spółki. Analiza akt sprawy nie pozostawia jednak wątpliwości, że wniosek nie został rozpatrzony z zachowaniem tego terminu, co Spółka przyznała w odpowiedzi na skargę. Niekwestionowane jest zarazem, że odpowiedzi na powyższy wniosek udzielono po upływie opisanego terminu, pismem przesłanym drogą elektroniczną oraz za pośrednictwem operatora pocztowego – w dniu [...] października 2017 r. (k. 20-22 akt sąd.).

Powyższe oznacza, że w chwili rozpoznania skargi Spółka nie pozostawała już w bezczynności w niniejszej sprawie, albowiem w całości rozpatrzyła wniosek skarżącego z dnia [...] sierpnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania Spółki do załatwienia tego wniosku należało zatem umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że Spółka dopuściła się bezczynności, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, że zachowanie Spółki nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy.

Zasadne było w tej sytuacji zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania, niezbędnych do celowego dochodzenia jego praw, o czym orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w sentencji.