Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 179/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka – Muszyńska Sędzia NSA Tadeusz Cysek Asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant Julia Dobrzańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2004 r. sprawy ze skargi W W. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Ministra Kultury na rzecz skarżącego W. W. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. Minister Kultury utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] kwietnia 2003 r., nie uzgadniające projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie lokalu mieszkalnego na lokal usługowy w S. przy Rynku [...], dz. nr [...], z wykonaniem wejścia zewnętrznego ze schodami do lokalu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w parterze w elewacji zachodniej.

W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta S., uchwalonego uchwalą Nr [...] Rady Gminy i Miasta S. z dnia [...] sierpnia 1999 r., jak też nie jest dopuszczalna ze stanowiska konserwatorskiego.

Inwestycja miałaby być zrealizowana w parterze środkowego występu budynku i polegałaby na zastąpieniu wertykalnie umieszczonego małego otworu okiennego, oknem horyzontalnym, powiększeniu dużego wertykalnego okna na witrynę i jednoskrzydłowe drzwi oraz dostawieniu dwustronnych, siedmio-stopniowych schodów ze spocznikiem. Powyższe sprzeciwia się § 18 ust. 1 pkt 6 planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w odniesieniu do elewacji budynków nowych i istniejących obowiązuje "wertykalne ustawienie otworów okiennych, jak i samych podziałów okien". Wyklucza to zatem zmiany w elewacjach budynków polegające na zastąpieniu okien drzwiami lub witrynami, a tym bardziej dostawienie zewnętrznych schodów. Z racji tego, iż sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodowałaby nieważność takiej decyzji (art. 46a ust.l pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity - Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.), w niniejszej sprawie nie istnieje możliwość ustalenia warunków dla planowanej inwestycji, ani też jej uzgodnienia przez organ konserwatorski.

Niezależnie od powyższego organ stwierdził niedopuszczalność inwestycji z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej. W zabudowie powojennej rynku schody zewnętrzne zostały bowiem zrealizowane w podcieniu lub zagłębieniu elewacji frontowej, ewentualnie wejścia do lokali handlowych prowadzą bezpośrednio z ulicy. W nielicznie zachowanych kamienicach zabytkowych znajdujących się na rynku nie spotyka się schodów zewnętrznych.

Planowana inwestycja odbiegałaby zatem od historycznie ukształtowanych rozwiązań komunikacji zewnętrznej kamienic rynkowych, jak również budynków powstających w okresie powojennym. Jej wykonanie naruszyłoby utrwalony charakter zabudowy rynkowej oraz przedmiotowego budynku, ponieważ zmiana otworów okiennych i podkreślenie ich schodami zewnętrznymi drastycznie naruszyłoby kompozycję jego elewacji frontowej.

Minister Kultury nie zgodził się z opinią Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w W., iż planowaną inwestycję można byłoby zrealizować, ponieważ zakres zniszczeń zabudowy rynkowej, jak i wzniesienie budynków wielorodzinnych w miejsce kamienic zmieniło charakter zabudowy rynku, a także zatarło historyczne podziały działek. W ocenie organu odwoławczego niezasadnym byłoby bowiem dalsze pogłębianie i utrwalanie niewłaściwego sposobu zagospodarowania centralnej przestrzeni miasta.

Skargę do Sądu administracyjnego na postanowienie Ministra Kultury wniósł W. W., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia Ministra Kultury.

W skardze podnosi się, iż w ostatnich kilku latach organy ochrony konserwatorskie zaopiniowały pozytywnie zrealizowanie w obrębie rynku w S. kilku inwestycji ze schodami zewnętrznymi (do skargi dołączono stosowny materiał fotograficzny). Nie znajduje ponadto uzasadnienia zakwestionowanie przez Ministra Kultury prawidłowego stanowiska Krajowego Ośrodka Badań i dokumentacji Zabytków w W., pozytywnego dla skarżącego. Całkowicie niesłuszny jest jednocześnie zarzut sprzeczności inwestycji z postanowieniami §18 ust 1 pkt 6 planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane w postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Wbrew art.7 i 77§1 k.p.a. organy orzekające w sprawie nie wyjaśniły wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Z uwagi na fakt, iż uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, zarówno orzeczenie I, jak i II instancji należało uchylić.

Żaden z organów nie odniósł się mianowicie do faktu, iż w obrębie rynku w S. zrealizowano inwestycje, zbliżone swoim charakterem do inwestycji skarżącego, które, jak należy wnosić, były przedmiotem uzgodnień organów konserwatorskich. Na zdjęciach przedłożonych przez skarżącego widoczne są bowiem takie obiekty, jak punkt sieci "[...]", sklep z wyrobami złotniczymi oraz oddział banku [...], zaopatrzone w drzwi zewnętrzne, do których prowadzą zewnętrzne schody. Okoliczności powyższych nie rozważył żaden z organów, nie wyjaśniając, w jakim zakresie inwestycja planowana przez skarżącego na tyle niekorzystnie odróżniałby się od istniejących inwestycji o zbliżonym charakterze, iż jej pozytywne zaopiniowanie nie jest możliwe (w odróżnieniu od pozostałych). W świetle przywołanego wyżej zdjęciowego materiału dowodowego niezrozumiałe jest przy tym stwierdzenie organu odwoławczego, iż w zabudowie powojennej rynku schody zewnętrzne zrealizowano wyłącznie w podcieniu lub zagłębieniu elewacji frontowej, natomiast w pozostałych obiektach wejścia do lokali handlowych prowadzą bezpośrednio z ulicy.

Nietrafna jest także ocena organu odwoławczego, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z §18 ust.l pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S. Nadinterpretacją tego zapisu planu, odnoszącego się w ocenie Sądu wyłącznie do ustawienia otworów okiennych w budynkach, jest konstatacja, iż uniemożliwia on montowanie drzwi, witryn oraz dostawienie zewnętrznych schodów.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 par.l pkt 1 lit.c oraz art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).