Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2957/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Nowecki, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi S. N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] , po rozpatrzeniu zażalenia S.N. ("Skarżący"), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2012r. nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów zgłoszonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie następującego stanu faktycznego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela tj. Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W. , obejmujących zaległości w podatku od spadków i darowizn za 2006 r. po zmarłej matce J. N. w kwocie: 7.940 zł należności głównej oraz należne odsetki, wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjnego wobec Skarżącego.

Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] organ egzekucyjny w oparciu o ww. tytuł wykonawczy dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego organem rentowym tj. ZUS. Powyższe zawiadomienie dłużnik odebrał w dniu 14 czerwca 2011 r., zaś zobowiązany w dniu 29 czerwca 2011 r.

Skarżący pismem z dnia 6 lipca 2011 r. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego podnosząc, iż wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn za 2006 r. nie została ostatecznie określona ze względu na toczące się postępowanie sądowe przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zwrócił się o zaniechanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i uznanie go za bezprawne. Ponadto zarzucił wierzycielowi brak dopuszczenia go do udziału w postępowaniu oraz nieznajomość jego sytuacji materialnej i zdrowotnej.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. jako wierzyciel, zajmując stanowisko w sprawie zarzutów uznał je za bezzasadne. Dyrektor Izby Skarbowej w wyniku wniesienia zażalenia przez Skarżącego z 30 sierpnia 2011 r., postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie. Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 626/12, odrzucił skargę.

Skarżący w dniu 2 stycznia 2012 r. złożył wniosek z prośbą o zawieszenie i wstrzymanie egzekucji oraz o niezwłoczny zwrot całości pobranych w ramach egzekucji kwot wraz z należnymi odsetkami na rachunek bankowy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. rozpatrzył zarzuty złożone pismem z dnia 6 lipca 2011 r., uznając je za niezasadne.

Organ egzekucyjny stwierdził, że dochodzony obowiązek wynika z ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2006 r. określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn za 2006 r. i jest wymagalny. Organ wyjaśnił, iż określone w niej zobowiązanie podatkowe było wymagalne i stanowiło przedmiot postępowania egzekucyjnego, co zaprzecza twierdzeniu, iż określenie egzekwowanego obowiązku było niezgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229 poz. 1954) – dalej: "u.p.e.a.", wynikającego z art. 33 pkt 3 ww. ustawy. Kwestionując zarzut naruszenia przesłanki zawartej w art. 33 pkt 2 u.p.e.a. wyjaśnił, iż do dnia wystawienia tytułu wykonawczego nie została udzielona ulga w spłacie egzekwowanej należności.

Odnosząc się do zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego w związku z wykonaniem lub umorzeniem w całości albo w części obowiązku, przedawnieniem, wygaśnięciem albo nieistnieniem obowiązku (zgodnie z w art. 33 pkt 1 u.p.e.a.) wyjaśnił, że zobowiązanie nie zostało wykonane przez dokonanie wpłaty, nie zostało umorzone, ze względu na brak prawomocnej decyzji w tym zakresie. Nie uległo również przedawnieniu, na skutek skutecznego przerwania jego biegu terminu przez podjęte czynności egzekucyjne. Ponadto zobowiązanie nie wygasło, bowiem decyzja ustalająca zobowiązanie weszła do obrotu prawnego i obowiązek istnieje. W sprawie nie zachodził również błąd do osoby zobowiązanego, określony jako przesłanka z art. 33 ust. 4 u.p.e.a. Pozostałe zarzuty jako będące poza okolicznościami zawartymi w art. 33 u.p.e.a. nie były przedmiotem rozstrzygnięcia.

2. Skarżący w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 6 kwietnia 2012 r. uznał, iż egzekucja była bezprawna oraz zwrócił się do organu egzekucyjnego o niezwłoczny zwrotu na rachunek bankowy całości pobranych kwot wraz z należnymi odsetkami. Ponadto wniósł o unieważnienie ww. postanowienia jako bezpodstawnego, zobowiązanie organu egzekucyjnego do dostarczenia Dyrektorowi Izby Skarbowej wszystkich dokumentów w sprawie, ukaranie winnych nieprawidłowości w Urzędzie Skarbowym oraz o danie dodatkowego terminu miesiąca na szczegółowe zajęcie stanowiska.

3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2012 r.

W uzasadnieniu postanowienia powołując się na treść art. 33 i 34 u.p.e.a. wskazał, iż zgłoszone zarzuty rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela i dla organu egzekucyjnego wiążąca jest sentencja ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Rola organu egzekucyjnego w zakresie rozpatrzenia zarzutów mieszczących się w dyspozycji art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a. sprowadza się w istocie do roli czysto formalnej. Organ egzekucyjny jest całkowicie związany stanowiskiem wierzyciela wyrażonym w postanowieniu z [...] sierpnia 2011 r. Wyjaśnił, iż dokonując oceny zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów nie dokonuje oceny postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Potwierdził, iż skoro Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. orzekł, że obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego nr [...] jest wymagalny, to rzeczą organu egzekucyjnego było wydanie postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w związku z wykonaniem lub umorzeniem w całości albo w części obowiązku, przedawnieniem, wygaśnięciem albo nieistnieniem obowiązku. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż Skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających iż obowiązek nie istnieje ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa lub czynności prawnych. Stwierdził za organem I instancji, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego jest bezzasadny, gdyż tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] został wystawiony na Skarżącego na podstawie ostatecznej decyzji ustalającej wymiar podatku z dnia [...] lutego 2006 r. i doręczony zobowiązanemu w dniu 29 czerwca 2011 r.

4. Skarżący niezgadzając się z powyższym postanowieniem złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnym w Warszawie.

Skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz "symbolicznej złotówki" oraz o "nakazanie Dyrektorowi dołączenia do akt sprawy całości dokumentacji wytworzonej od początku postępowania we wszystkich związanych z nim jednostkach administracyjnych".

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że całość postępowania jest wymierzona przeciw dobru jednostki i dobru społecznemu. Podniósł, że nie może znaleźć ochrony prawnej. Podkreślił, iż wszystkie postępowania związane z jego wnioskami o udzielenie ulgi w spłacie zaległości w podatku od spadków i darowizn zostały odrzucone.

Zarzucił również, iż przy wydawaniu rozstrzygnięć przez organy pominięto orzecznictwo sądów administracyjnych oraz nie ustosunkowanie się do zarzutu, dokonana ratalnej egzekucji ze świadczenia emerytalnego co miało stanowić zgodę na rozłożenie płatności podatku spadkowego na raty.

Reasumując odwołał się naruszenia zasad konstytucyjnych, praw człowieka i obywatela.

5. W odpowiedzi na Skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

6.1. Skarga jest niezasadna

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem).

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji.

6.2. Kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu poddane zostało postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie zarzutów zgłoszonych na prowadzone postępowanie egzekucyjne.

Przenosząc określone w przepisach p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. ; utrzymujące w mocy postanowienie w sprawie uznania zarzutów za bezzasadne wniesionych do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] dotyczącego zaległości w podatku od spadków i darowizn - nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym naruszenia prawa dającego podstawę do jego wznowienia, a także przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się do uzasadnienia skargi i podnoszonych w niej zarzutów Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej poza wskazanymi przez Skarżącego zarzutami skargi dokonał kontroli prawidłowości postępowania jak i samego aktu administracyjnego z przepisami obowiązującego prawa. Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż postępowanie organów administracyjnych w badanej sprawie i wydane wobec Skarżącego zaskarżone postanowienie organu nadzoru było prawidłowe.

6.3. Skarżący w skardze pomimo, iż nie sformułował konkretnych zarzutów, jednak w toku postępowania podnosił szereg zarzutów dotyczących naruszenia art. 33 pkt 1-4 u.p.e.a., tj. nieistnienia obowiązku, braku wymagalności, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. i błąd co do osoby zobowiązanego.

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 33 u.p.e.a., podstawą prawną zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być wyłącznie przyczyny enumeratywnie wymienione w tym przepisie, tj. :

- wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

- odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

- określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 w/w ustawy,

- błąd co do osoby zobowiązanego,

- niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

- niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

- brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ww. ustawy,

- zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

- prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

- niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ww. ustawy.

Uregulowana w art. 33 i nast. u.p.e.a. instytucja zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji ma na celu weryfikację prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a także weryfikację samego tytułu wykonawczego (zapisów zawartych w jego treści). Rzeczą organu egzekucyjnego jest w każdym przypadku zweryfikowanie podanych przez zobowiązanego podstaw prawnych zarzutów, tj. przypisanie okoliczności podniesionych przez zobowiązanego do odpowiednich zarzutów enumeratywnie wymienionych w powyższym przepisie.

W niniejszej sprawie uznano, że zgłoszone przez Skarżącego zarzuty obejmują sytuację przewidzianą w art. 33 pkt 1 -4 u.p.e.a.

Tryb rozpatrywania ww. zarzutów przedstawia się następująco. Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na tej podstawie organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, a wypowiedź wierzyciela jest w tym zakresie wiążąca dla organu egzekucyjnego. Wskazać przy tym należy, że przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. pozbawia wierzyciela możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli dotyczy on kwestii, która była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Ww. przepis stanowi bowiem, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, na które przysługuje zażalenie. Celem tej regulacji jest wyeliminowanie sytuacji, gdy kwestia stanowiąca podstawę zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, chociaż dotyczące jej rozstrzygnięcie już zapadło lub zapadnie w ramach innego postępowania.

Następnie, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.).

Jeżeli zatem wierzycielem i organem egzekucyjnym są różne podmioty, zobowiązany otrzymuje postanowienie zawierające stanowisko (wypowiedź) wierzyciela co do zasadności lub dopuszczalności zgłoszonych zarzutów oraz postanowienie organu egzekucyjnego "w sprawie zarzutów".

Z istoty przyjętego w ustawie rozwiązania wynika, że stanowisko wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów ma dla organu egzekucyjnego charakter wiążący i organ ten nie ma uprawnień do jego podważenia (art. 34 § 1 u.p.e.a.). Jakkolwiek bowiem organ egzekucyjny z urzędu bada dopuszczalność egzekucji, w tym prawidłowość tytułu wykonawczego, nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności dochodzonego przez wierzyciela obowiązku (art. 29 u.p.e.a.). Stąd też przewidziany w art. 34 § 1 tej ustawy obowiązek uzyskania przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Wypowiedź wierzyciela co do zarzutów ma sformalizowaną formę zaskarżalnego i poddanego kontroli sądowej postanowienia.

Zdaniem Sądu, przewidziane w art. 34 § 1 u.p.e.a. związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela – zwykle właściwego organu podatkowego, w kwestii istnienia dochodzonego obowiązku oraz wykluczenie możliwości badania zasadności tego obowiązku przez organ egzekucyjny zapobiega przeniesieniu sporu co do powstania i wysokości należnego podatku na grunt postępowania egzekucyjnego. Wiążąca moc wypowiedzi (stanowiska) wierzyciela co do zarzutów sprowadza się do tego, że organ egzekucyjny nie może za uzasadniony uznać zarzutu ocenionego przez wierzyciela jako niezasadny lub niedopuszczalny.

W rozpoznanej sprawie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. działając jako wierzyciel - na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a. - uznał zarzuty Skarżącego za bezzasadne, a Dyrektor Izby Skarbowej, rozpatrujący sprawę w uwagi na zażalenie złożone na to postanowienie, utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Następnie w sprawie orzekał Naczelnik Urzędu Skarbowego W. , jako organ egzekucyjny oraz - na skutek wniesionego środka zaskarżenia - Dyrektor Izby Skarbowej.

6.4. W rozpoznawanej sprawie Skarżący zgłaszał zarzuty powołując się na art. 33 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: pkt 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Sąd wskazuje, iż zarzuty można składać wtedy gdy egzekucja jest niedopuszczalna ze względów merytorycznych, chodzi tu o m.in. o podstawę wymienioną w pkt 1 art. 33 u.o.p.e.a. Zasadnie organy wskazały, iż wysokość zobowiązania została określona w ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2006 r. ustalającej wysokość zobowiązania w podatku spadków i darowizn za 2006 r. Decyzja ta potwierdza, negowaną przez Skarżącego okoliczność istnienia zobowiązania będącego podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego z [...] lutego 2011 r., nr [...] .

W u.p.e.a. w sposób wyraźnie zostało jednak wskazane, że egzekucji administracyjnej mogą podlegać tylko te obowiązki o charakterze pieniężnym, które wynikają z decyzji. Wyjątek dotyczy zobowiązań powstających w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacji podatkowej - jednak tylko wówczas, gdy wynikają one z deklaracji lub zeznania. To decyzja lub zeznanie (deklaracja) stanowią zatem konieczne formalne źródło obowiązku podlegającego egzekucji, precyzując zarazem jego wysokość. Egzekucji podlegać będzie bowiem to zobowiązanie jedynie do wysokości wskazanej w nadającej się do wykonania w decyzji organu podatkowego albo w deklaracji lub zeznaniu podatnika. Obowiązek o charakterze pieniężnym, realizowany w trybie egzekucji administracyjnej, musi być bowiem skonkretyzowany, tak co do osoby zobowiązanego, źródła tego obowiązku, jak i co do wysokości. Potwierdzeniem tego są przepisy dotyczące tytułu wykonawczego, którego wystawienie stanowi konieczny warunek wdrożenia egzekucji. Jak stanowi art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera między innymi treść podlegającego egzekucji obowiązku, jego podstawę prawną oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie.

W toku postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny dokonał na podstawie wskazanego tytułu wykonawczego zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego dłużnika. Przedmiotowe zajęcie wraz z odpisem tytułu wykonawczego odebrał zobowiązany w dniu 29 czerwca 2011 r. W związku z powyższym określone ww. decyzji zobowiązanie podatkowe było wymagalne i stanowiło przedmiot postępowania egzekucyjnego, zatem nie słuszne są twierdzenia Skarżącego o nieistnieniu obowiązku podatkowego. W takim wypadku postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego znajdującego oparcie w istniejącej w obrocie prawnym decyzji, co zaprzecza twierdzeniom Skarżącego o nieistnieniu zobowiązania podatkowego.

Z akt sprawy nie wynika również, aby zobowiązanie Skarżącego zostało wykonane, umorzone oraz nie uległo przedawnieniu.

6.5. Nie zasługiwał na uwzględnienie wskazywany przez Skarżącego zarzut braku wymagalności obowiązku zawarty w art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Podstawą tego zarzutu może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Brak wymagalności obowiązku następuje w następstwie odroczenia terminu wykonania obowiązku czy rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnych. Dopiero w momencie wydania decyzji odraczającej termin płatności zobowiązania podatkowego lub rozkładające na raty jego płatność powoduje, że brak jest podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego, albo gdy prowadzone jest już postępowanie egzekucyjnej, złożony zostanie wniosek o jego zawieszenie.

Jak wynika z akt sprawy Skarżący składał wniosek z prośbą o rozłożenie należności na raty (z dnia 15 grudnia 2004 r.), wnioski o umorzenie przedmiotowej zaległości (z dnia 20 czerwca 2006 r. i 11 stycznia 2011 r.) oraz wniosek o odroczenie płatności zobowiązania (z dnia 12 października 2007 r.). Zaznaczyć należy, iż postępowania w niniejszych sprawach nie zostały zakończone i nie wydano decyzji w której udzielono by ulgi w spłacie przedmiotowej zaległości w podatku od spadków i darowizn za 2006 r. Zarzut ten był zatem bezzasadny. Skarżący wystąpił również z wnioskiem z dnia 2 stycznia 2012 r. o wstrzymanie i zawieszenie postępowania egzekucyjnego, jednak nie uzyskał pozytywnego rozstrzygnięcia w tej kwestii (postanowienie Dyrektora Izby skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2011 r., utrzymane w mocy przez Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] ).

6.6 Odnosząc się zarzutu prowadzenia postępowania egzekucyjnego z określeniem egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a., stwierdzić należało, iż organy egzekucyjne zasadnie przyjęły określoną w ostatecznej decyzji wymiarowej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2006 r., wysokość podatku od spadków i darowizn w kwocie 7.940 zł.

6.7. Nie można zgodzić się ze Skarżącym, że wystąpił błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem tytuł wykonawczy z dnia [...] lutego 2011 r. wystawiony został na S. N. na podstawie ostatecznej decyzji wymiarowej z dnia [...] lutego 2006 r. Zatem kwestię błędu co do osoby zobowiązanego, wymienioną w art. 33 pkt 4 u.p.e.a., uznać należy za bezpodstawną.

6.8. Reasumując powyższe wywody uznać należało, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów proceduralnych w stopniu mogącym wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że nie zaszła przesłanka do jego uchylenia przez Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Ze względu na niezaistnienie pozostałych podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym wad materialnoprawnych, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.