Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 212/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 21 czerwca 2007 r. sprawy ze skarg D. i M. C. oraz D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargi


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze

, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw.

z art. 59 - 64 ust. 11 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy

z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania D. K. i M. P., od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] Nr [...], ustalającej na [...] warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku sanatoryjno-wypoczynkowego na działkach nr [...] i [...] przy

ul. [...] i [...] - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Firma A we wniosku z dnia [...]. zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji.

Decyzją z dnia [...]. Prezydent ustalił warunki zabudowy. W wyniku odwołania mieszkańców budynków przy ul. [...]

w [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W piśmie z dnia [...] inwestor uściślił swój wniosek określając planowaną inwestycję jako budynek wolnostojący sanatoryjno-wypoczynkowy

z dachem wielospadowym, o wysokości do okapu – [...], do kalenicy – [...], wyposażony w [...], [...], [...] ,[...] i kondygnację podziemną, z zachowaniem [...] powierzchni biologicznie czynnej.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, iż ustalając wysokość planowanego budynku na [...] m organ uznał, że została wyznaczona na podstawie analizy sporządzonej dla przedmiotowego obszaru w myśl art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 cyt. ustawy. Tymczasem z mapy zasadniczej analizowanego obszaru oraz fotogramów istniejącej tam zabudowy wynika, że przeważają budynki [...] kondygnacyjne, jedynie na działce nr [...] znajduje się budynek [...]-kondygnacyjny, ale jako wartość skrajna, nie powinien być brany pod uwagę w aspekcie kontynuacji parametrów istniejącej zabudowy. Ponadto Kolegium uznało za celowe rozważenie zawieszenia postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zbadania ewentualnego zacienienia sąsiadujących posesji.

W dniu [...], organ I instancji ponownie ustalił warunki zabudowy określając maksymalną wysokość planowanego budynku na [...] m. Zmienił też inne warunki zabudowy, w tym m.in.: szerokość elewacji frontowej od

ul. [...], z [...] m na [...] m ([...] m), geometrię dachu dopuszczając oprócz dachu wielospadowego również dach płaski. Organ stwierdził nadto, że ustalone warunki zabudowy gwarantują, iż planowany budynek nie będzie przesłaniał zabudowy

w bezpośrednim sąsiedztwie. W tym celu wprowadzono w decyzji nieprzekraczalne linie zabudowy od działek sąsiednich. Kwestia zacienienia budynków sąsiednich jest niemożliwa do zweryfikowania na etapie ustalania warunków zabudowy, ponieważ ocena wpływu nowej zabudowy na zabudowę sąsiednią odbywa się na etapie projektowania, a odpowiedzialność za zachowanie tych wymogów spoczywa na projektancie budynku.

Organ I instancji odnosząc się do wskazówek Kolegium stwierdził, że niemożliwym jest zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż zawieszenie może trwać 12 miesięcy, licząc od daty złożenia wniosku, a wniosek w przedmiotowej sprawie został złożony w [...] r.

W uzasadnieniu decyzji organ odpowiedział również na zarzuty wniesione przez strony w toku ponownego postępowania, zwłaszcza dotyczące wysokości oraz powierzchni planowanej zabudowy i stwierdził, iż są one bezzasadne, ponieważ parametry te wyznaczono na podstawie analizy obszaru, a ponadto zostały one określone jako maksymalne. W kwestii żądania stron dotyczącego przedstawienia przez inwestora koncepcji zagospodarowania terenu organ I instancji stwierdził, iż jest ono nieuzasadnione, a załączony do wniosku szkic jest wystarczający na etapie ustalania warunków zabudowy nie powinien być bardziej szczegółowy, ponieważ decyzja ustala warunki - ramy, w jakich może się mieścić planowana inwestycja,

a nie zatwierdza gotowego rozwiązania. Natomiast w decyzji uwzględniono podnoszoną przez strony kwestię miejsc parkingowych. Co do pozostałych zarzutów organ stwierdził, iż są nieuzasadnione, gdyż poruszają zagadnienia stanowiące przedmiot rozstrzygnięć na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego, nie zaś ustalenia warunków zabudowy.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli D.K., M.P., D. i M. C. .D. K. zarzucił organowi I instancji, że zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami, w rzeczywistości dał mu na to tylko 1 dzień. Ponadto wydając decyzję nie uwzględnił dyspozycji zawartych w decyzji Kolegium. Zarzucił też, że nie sporządzono opinii biegłego odnośnie zacienienia budynków mieszkalnych usytuowanych w sąsiedztwie,

a ustalona w decyzji maksymalna wysokość planowanego budynku na [...] m, nie jest kontynuacją tego parametru w analizowanym obszarze, kwestionując tym samym sporządzoną analizę. Poza tym organ zmienił wysokość budynku z [...] na [...] m, jednakże dopuścił budowę dachu płaskiego, co pozwoli inwestorowi na postawienie budynku o [...] kondygnacjach. W związku z tym odwołujący wniósł o ustalenie, że planowany budynek nie będzie wyższy niż [...] m. Po zapoznaniu się z planem zabudowy nieruchomości D. K. wskazał, że plan ten nie określa miejsc parkingowych oraz miejsc dostaw towarów i wywozu śmieci a nadto uzyskał informację, iż miejsc parkingowych nie przewiduje się.

M. P. w odwołaniu zarzuciła organowi I instancji, iż miała tylko

3 dni na zapoznanie się z aktami sprawy. Wskazała też, że zaskarżona decyzja

o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji jest bardzo ogólna, a w stosunku do poprzedniej decyzji zmienia niektóre jej elementy na korzyść inwestora, m.in. kąt nachylenia dachu, dopuszczalność dachu płaskiego, szerokość elewacji frontowej, brak określenia parkingu, zwiększenie powierzchni zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdziło, że przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia zwróciło przed wszystkim uwagę, iż ustalona w decyzji maksymalna wysokość planowanego budynku nie wynika ze sporządzonej dla wyznaczonego obszaru, na podstawie art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. l i art. 61 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizy oraz, iż celowym byłoby zbadanie kwestii ewentualnego zacienienia sąsiadujących budynków mieszkalnych, usytuowanych przy ul. [...]. Z uwagi na zaistniały konflikt interesów miedzy inwestorem a władającymi nieruchomościami przyległymi do nieruchomości objętej wnioskiem w kwestii wysokości planowanego budynku, celowym byłoby zawieszenie postępowania w tej sprawie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w chwili obecnej, jak informował organ

I instancji, znajduje się już w końcowej fazie jego sporządzenia.

Organ I instancji rozpatrując ponownie sprawy zaktualizował sporządzoną

w myśl art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. l i art. 61 ust. l cyt. ustawy, analizę uwzględniając wnioskowaną przez inwestora zmianę niektórych parametrów planowanego budynku dotyczącą szerokości elewacji frontowej (zwiększenie do około [...] m), maksymalnej wysokości zabudowy (zmniejszenie do [...] m), geometrii dachu (dopuszczenie części dachów płaskich i zmiana kąta nachylenia [...]).

W postępowaniu stronom umożliwiono czynny udział, czego dowodem są wniesione przez nie uwagi na piśmie.

Ustalone w zaskarżonej decyzji warunki, również i te, które są przedmiotem zarzutów odwołujących się, w głównej mierze odpowiadają wnioskowanym parametrom planowanego budynku. Ustalając nową wysokość planowanego budynku na [...] m, a więc zmniejszoną o [...] m w stosunku do ustalonej poprzednio sporządzonej w myśl art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 61 ust. 1 cyt. ustawy analizie organ wskazał, iż wysokość ta wynika nie tylko ze zmiany wniosku inwestora, ale i z ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego dla przedmiotowego obszaru.

Kolegium mając na uwadze przepisy określone w § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uznaje ustalenie tego parametru za dopuszczalne ze względu na fakt, iż przepisy te dopuszczają wyznaczenie innych wysokości dla nowej zabudowy niż to wynika z uśrednienia tego parametru w wyznaczonym obszarze, jeżeli organ uzasadni to właściwie w analizie. Za dopuszczalne w tym kontekście należy również uznać ustalenie tych warunków, które dotyczą szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachów wielospadowych z dopuszczeniem części dachów płaskich. Podstawową kwestią są warunki dotyczące gabarytów planowanego budynku, a nie jego funkcja, ponieważ już w początkowej fazie postępowania organ

I instancji wykazał, że funkcja projektowanego obiektu będzie kontynuacją funkcji obiektów zlokalizowanych w analizowanym obszarze.

W kwestii zarzutów podniesionych w obu odwołaniach dotyczących, m.in. zbyt krótkiego terminu wyznaczonego przez organ I instancji do zapoznania się

z zebranym materiałem dowodowym - Kolegium stwierdziło, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie normują tego terminu. Konieczność uwzględnienia miejsc parkingowych przez organ znalazła wyraz w pkt 3c decyzji, natomiast nie uległ zmianie warunek dopuszczalnej powierzchni zabudowy, ponieważ zarówno w poprzedniej decyzji, tj. z dnia [...] r. jak i w obecnie zaskarżonej, wynosi maksymalnie [...] % jako wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu nieruchomości.

Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji w zakresie podnoszonych przez strony kwestii dotyczących uszczegółowienia na etapie ustalania warunków zabudowy lokalizacji miejsc dostaw towarów i wywozu śmieci. Będą one ujęte

w projekcie zagospodarowania terenu stanowiącego element projektu budowlanego. Projekt ten będzie podstawę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego przez Starostę . Odwołujący się będą mogli zapoznać się z tym projektem i korzystając z przysługującego im prawa do ochrony swego interesu prawnego będą mogli wnieść do tego organu wszelkie wnioski i uwagi w tym zakresie.

Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli D. i M. C. wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżący zarzucili obrazę przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegającą na wydaniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku sanatoryjno-wypoczynkowego na działkach ul. [...] i [...]. Uniemożliwi to w znacznym stopniu prawidłowe korzystanie

z mieszkania z powodu zaciemnienia budynku.

Skarżący nie zgodzili się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, że dopiero na etapie projektowania projektant musi uwzględnić element zaciemnienia budynku. Skoro warunki zabudowy przewidują możliwość wybudowania budynku

o wysokości do [...] m, z różnego rodzaju geometrią dachu również z dachem płaskim, to w interesie inwestora będzie takie zaprojektowanie budynku, by maksymalnie wykorzystać teren, a tym samym ograniczyć dostęp do słońca. Już w poprzedniej decyzji Kolegium zwróciło uwagę na ten zasadniczy element uchylając decyzję Prezydenta Miasta m. in. z powodu zbyt dużej wysokości budynku. Oprócz zapewnienia organu, że wysokość ta nie spowoduje żadnego zaciemnienia, nie ma innych warunków i opracowań faktycznie uzasadniających to twierdzenie. Nadto warunki zabudowy określone w decyzji sprzeczne są z planem przestrzennym zagospodarowania Miasta, bowiem ustalona w warunkach budowy linia zabudowy budynku sanatoryjno-wczasowego od ul. [...] wyznaczona została sprzecznie z tym planem.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

skargę do Wojewódzkiego Sądu złożył także D. K. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na naruszenie prawnych interesów skarżącego,

z powodu tendencyjnie przeprowadzonej analizy terenu, w której uwzględnia się przede wszystkim interes jednej strony.

Skarżący przedstawił dotychczasowy bieg postępowania w sprawie, a także sformułował następujące zarzuty. Zmniejszenie wysokości zabudowy z [...] na [...] m nic nie daje. Dopuszczenie płaskiego dachu sprawia, że budynek będzie mógł mieć

[...] kondygnacji nadziemnych, co znacząco wpłynie na otaczającą zabudowę i ogrody przydomowe. Budynek o wys. [...] m z płaskim dachem nie kontynuuje parametrów otaczającej zabudowy, będzie wystawał ponad otaczające budynki przewyższając je o [...] m, tj. od [...] %. Ponadto nie wzięto pod uwagę wysokości zabudowy bezpośrednio otaczającej planowaną inwestycję, której budynek znajdowałby się pośrodku. Do analizy dobierano budynki znacznie większe, i znajdujące się w innym rejonie, na które planowana inwestycja nie mogłaby oddziaływać. Wysokość tych budynków pozwalała na uzasadnienie wydania decyzji przez Urząd Miasta na tak wysoką zabudowę.

Nie przeanalizowano, jakie skutki przyniesie tego typu zabudowa na środowisko naturalne i społeczne w strefie uzdrowiskowej, a co za tym idzie nie ograniczono przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy czynników negatywnych typu: zagęszczenie zabudowy, zwiększenie hałasu, ruchu pojazdów w tym ich parkowania, gromadzenia odpadów i ich usuwania, co przy tak dużym budynku o charakterze sanatoryjno-wypoczynkowym ma ogromne znaczenie.

Skarżący zarzucił nadto, że kształt dachu planowanego budynku powinien być taki sam jak w otaczającej zabudowie, gdzie przeważają budynki z dachem wielospadowym. Nadto nie zachowano linii zabudowy od strony ul. [...].

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, nie widząc podstaw do zmiany swego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że skargi wniesione przez D. i M. C. oraz D. K. nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zacienienia budynku skarżących należy stwierdzić, że na obecnym etapie postępowania, tj. badania prawidłowości decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zarzut ten jest przedwczesny. Obowiązek badania wpływu nowej zabudowy na zabudowę sąsiednią następuje na etapie prac projektowych, w tym zachowanie wymogów związanych z dostępem światła budynków sąsiednich. Na autorze projektu spoczywa obowiązek nienaruszania przepisów prawa budowlanego w tym zakresie. Wynika to z treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), który stanowi, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m. in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Ochrona interesów osób trzecich obejmuje dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Szczegółowe kwestie techniczne uregulowane zostały w § 57 – 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, kiedy jeszcze nie ma projektu budowlanego, nie można zatem przesądzić czy budynki sąsiadujące z inwestycja zostaną zacienione (zob. też wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., IV SA 2246/98, LEX nr 47836; wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2004 r., IV SA 2427/03, LEX nr 164667; wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2006 r., VII SA/Wa 1592/05,LEX nr 203685; wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r.,

VII SA/Wa 1349/04, LEX nr 179072).

Ocenę zasadności podniesionych w skargach zarzutów dotyczących wysokości planowanego budynku należy poprzedzić następującą uwagą. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji, odnosząc się do tej kwestii wskazał na treść § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zamiast rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Organ odwoławczy powołał zatem numer i treść przepisu mającego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, natomiast wskazał tytuł innego aktu prawnego, który też ma wprawdzie zastosowanie w sprawie, ale w kwestii zacieniania sąsiednich budynków.

Powyższa uwaga nie zmienia oceny jako bezzasadnych zarzutów odnoszących się do wysokości planowanego budynku, bowiem z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, że na obszarze analizowanym budynki posiadają zarówno dachy płaskie, np. szkoła, budynek straży granicznej, ośrodek sanatoryjno-wypoczynkowy, a także w przeważającej części dwu, cztero

i wielospadowe na pozostałej zabudowie wypoczynkowej i mieszkaniowej. Potwierdza to dokumentacja fotograficzna (akta administracyjne organu I instancji,

s. 8/34-34/34). Wysokości budynków do najwyżej położonej górnej powierzchni przekrycia są zróżnicowane i wynoszą od około 12 m, 14 m, 16 m, 19 m do około 35 m (k. 27 akt administracyjnych). Kąty nachylenia połaci dachowych są jednakowe dla wszystkich połaci dachowych i wynoszą od 300 do 450.

W związku z tym ustalenie przez organ wysokości planowanego budynku na [...] m, nie można uznać za naruszenie kontynuacji zabudowy w zakresie wysokości budynków. Analiza obejmuje bowiem teren, nie tylko bezpośrednio przylegającej zabudowy, ale też dalszego sąsiedztwa. Nie stanowi też odstępstwa w stosunku do istniejącej zabudowy, ponieważ dopuszcza się geometrię dachu - układu połaci dachowych – wielospadowych o jednakowym kącie nachylenia wszystkich połaci dachowych z dopuszczeniem dachu płaskiego. Dlatego też można stwierdzić, że planowana inwestycja jest dopuszczalna i mieści się w granicach zastanego na danym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Przyjęta wykładnia pojęcia kontynuacji funkcji zabudowy nakazuje traktować je szeroko, zgodnie z regułami wykładni systemowej. Pozwala to rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień inwestora. Nie wolno wspomnianej funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstawania budynków tylko tego samego rodzaju, co już istniejące. Celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Podkreśla się, z powołaniem na wykładnię systemową – ochronę prawa własności, zasadę wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy oraz wykładnię celowościową, że ratio legis, obowiązujących uregulowań polega na ochronie ładu przestrzennego, nie zaś drastycznego ograniczenia zabudowy powstającej tam, gdzie nie ma planu miejscowego. Dotyczy to również pojęcia sąsiedniej działki, jak i kontynuacji funkcji (zob. Z. Niewiadomski: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, s. 500-501).

Nie można również uznać zasadności zarzutu dotyczącego negatywnego oddziaływania planowanej zabudowy na środowisko naturalne w strefie uzdrowiskowej, ponieważ kwestie te zostały uregulowane w pkt 3 lit.b decyzji z dnia

9 listopada 2006 r. ustalającej warunki zabudowy, zgodnie z treścią postanowienia Ministra Zdrowia z dnia 4 listopada 2004 r. znak MZ-OZ-U-075-523-784/WS/04, dotyczącego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.