Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2556/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.150
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia del. WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Protokolant Agata Grabowska, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 329/11 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 15 czerwca 2011, r. sygn. akt I SA/Gd 329/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że decyzją z 29 grudnia 2010 r. Naczelnik [..] Urzędu Skarbowego w G. określił Skarżącemu wysokość straty poniesionej z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2004 r. Przesyłka zawierająca powyższą decyzję została wysłana listem poleconym na adres pełnomocnika Skarżącego - doradcy podatkowego R. J. Z uwagi na nieobecność adresata przesyłka była dwukrotnie awizowana przez pocztę (po raz pierwszy 3 stycznia 2011 r., powtórnie 11 stycznia 2011 r.), a następnie została przez niego odebrana 18 stycznia 2011 r. Odwołanie od powyższej decyzji zostało wniesione 1 lutego 2011 r.

Postanowieniem z 15 marca 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy wskazał, że z tzw. domniemania doręczenia określonego w art. 150 §2 Ordynacji podatkowej wynika, że w sytuacji, gdy przesyłka jest awizowana w prawidłowy sposób, przyjmuje się, że została skutecznie doręczona z upływem 14 dni od daty pozostawienia pierwszego awiza. Z kolei data, w której dokonano powtórnego awizowania nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 150 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bowiem termin do dokonania powtórnej awizacji ma wyłącznie charakter instrukcyjny.

W ocenie organu odwoławczego, przesyłkę organu I instancji należało uznać za doręczoną pełnomocnikowi Skarżącego 17 stycznia 2011 r., tj. z upływem ostatniego, 14 dnia okresu przechowywania w placówce pocztowej. Powyższe oznacza, że ustawowy termin do wniesienia odwołania upływał 31 stycznia 2011r. ( poniedziałek). Tak więc odwołanie złożone 1 lutego 2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 223 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

3. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 228 §1 pkt 2 w związku z art. 223 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej,

- art. 122, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej,

- art. 150 § 1 pkt 1 i § 1a, §2 Ordynacji podatkowej,

- art. 217 § 1 i § 2 w związku z art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie i art. 150 §1 pkt 1 i § 1a, §2 tej ustawy - dodatkowo poprzez błędną wykładnię.

Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy błędnie uznał, że doręczenie decyzji nastąpiło 17 stycznia 2011 r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej oraz, że odwołanie złożono po upływie terminu.

4. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

5. Uzasadniając wydany wyrok Sąd I instancji wskazał, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy decyzja organu I instancji została doręczona 18 stycznia 2011 r., jak twierdzi pełnomocnik Skarżącego, czy też 17 stycznia 2011 r., jak twierdzi organ odwoławczy, a w rzeczy samej do ustalenia, czy Skarżący wniósł odwołanie w terminie.

Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, wobec braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi, listonosz pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu jej w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka została awizowana po raz pierwszy 3 stycznia 2011 r., zaś powtórne awizo zostało złożone 11 stycznia 2011 r. W tej sytuacji, zdaniem Sądu I instancji, 14-dniowy termin do jej odbioru upłynął, jak zasadnie skonstatował organ odwoławczy, 17 stycznia 2011 r., co zadecydowało, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego terminu. Okoliczność, że placówka pocztowa faktycznie wydała przesyłkę adresatowi 18 stycznia 2011 r. nie może w żadnym razie przesądzać o określeniu dnia doręczenia decyzji w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej. Tak byłoby, gdyby pełnomocnik Skarżącego odebrał przesyłkę przed upływem czternastodniowego terminu.

Reasumując Sąd I instancji stanął na stanowisku, że termin do złożenia odwołania upływał 31 stycznia 2011 r., a nie jak przyjął pełnomocnik Skarżącego 1 lutego 2011 r.

W ocenie Sądu I instancji, organ odwoławczy nie naruszył również przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie ustaleń na podstawie niezupełnej dokumentacji.

Uwzględniając bowiem, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji stanowi dokument urzędowy, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, brak było podstaw do prowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego z udziałem Poczty Polskiej związanego z doręczeniem decyzji, tym bardziej, że pełnomocnik Skarżącego nie kwestionował tego dowodu, w szczególności ani dat awizowania przesyłki, ani daty jej faktycznego odbioru. Tym niemniej, Sąd I instancji dokonał oceny zwrotnego potwierdzenia przesyłki i uznał, że dokument ten zawiera wszelkie niezbędne informacje zarówno co do sposobu awizowania, dat tej czynności, wreszcie daty odbioru jej przez adresata, potwierdzonej imieniem i nazwiskiem odbiorcy. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy nie naruszył wskazywanych w skardze przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy.

6. W skardze kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej - P.p.s.a.), - Skarżący wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania:

- art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 228 §1 pkt 2 w związku z art. 223 §2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy Skarżący w skardze oraz piśmie procesowym z 13 czerwca 2011 r. stanowiącym jej uzupełnienie wykazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. bezzasadnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania,

- art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 150 §1 pkt 1, §1a, §2 i art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. nie zgromadził całości materiałów dowodowych, które umożliwiałyby prawidłowe rozpatrzenie sprawy i nie dokonał wszechstronnej oceny wszystkich dowodów dotyczących daty doręczenia decyzji organu I instancji, jak również błędnie ustalił, że ww. decyzja została doręczona na adres pełnomocnika Skarżącego w dniu 17 stycznia 2011 oraz, że od tego dnia biegł czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, który upłynął z dniem 31 stycznia 2011 r., podczas gdy w ocenie Skarżącego, decyzja organu I instancji z została doręczona w dniu 18 stycznia 2011 r. i od tej daty biegł termin do wniesienia odwołania, a odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu,

- art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w związku z art. 150 §1 pkt 1, §1a, §2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię polegającą na bezzasadnym uznaniu przez Sąd I instancji, że doręczenie powtórnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki poleconej w placówce pocztowej może nastąpić w dowolnym momencie między ósmym a czternastym dniem od pierwszego awizowania przesyłki oraz że data doręczenia powtórnego zawiadomienia nie ma żadnego znaczenia dla biegu czternastodniowego terminu do odbioru awizowanej przesyłki z placówki pocztowej, podczas gdy w ocenie skarżącego bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 150 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zostaje przerwany z upływem siódmego dnia od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawienia poczty, jeżeli poczta w następnych dniach przypadających na dni ustawowo wolne od pracy nie dokonuje doręczeń i nie dostarczy ponownego zawiadomienia, termin ten biegnie na nowo od daty doręczenia powtórnego zawiadomienia adresatowi,

- art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 217 §1 i §2 w związku z art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji, gdy Skarżący w skardze oraz piśmie procesowym z dnia 13 czerwca 2011 r., stanowiącym jej uzupełnienie wykazał, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. zostało błędnie uzasadnione,

- art. 141 §4 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 §1 i art. 150 §1 pkt 1, §1a, §2 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, w którym Sąd I instancji bezpodstawnie nie odniósł się merytorycznie do wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze, w szczególności do zarzutu naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. przepisów art. 217 §1 i §2 w zw. z art. 210 §4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz zarzutu naruszenia art. 150 §1 pkt 1, §1a, §2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię, a także przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością, poprzez bezzasadną akceptację nieprawidłowego ustalenia Dyrektora Izby Skarbowego w G., że decyzja organu I instancji została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego 17 stycznia 2011 r., podczas, gdy w ocenie Skarżącego ww. decyzja została doręczona 18 stycznia 2011 r.

7. W odpowiedzi ma skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

8. Skarga kasacyjna zbadana zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyli w granicach wyznaczonych jej zarzutami, nie zasługiwała na uwzględnienie .

W skardze kasacyjnej sformułowano jedynie zarzuty naruszenia przepisów

o postępowaniu. Kwestią sporną pozostaje zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z 15 marca 2011 r. w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą trojakiego rodzaju zagadnień.

Po pierwsze, zarzuty (zarzut 1 i 2) związane są z bezzasadnym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, stwierdzeniem przez organ podatkowy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy nie zgromadził całości materiału dowodowego i nie dokonał wszechstronnej oceny dowodów dotyczących daty doręczenia decyzji organu I instancji. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, decyzja organu I instancji została doręczona 18 stycznia 2011 r., a nie 17 stycznia 2011 r.

Kolejny z zarzutów (zarzut 3) związany jest z interpretacją art. 150 Ordynacji podatkowej. W ocenie autora skargi kasacyjnej z przepisu tego wynika, że bieg czternastodniowego terminu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, zostaje przerwany z upływem siódmego dnia od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawienia przesyłki, jeżeli poczta w następnych dniach przypadających na dni ustawowo wolne od pracy nie dokonuje doręczeń i nie dostarczy ponownego zawiadomienia, termin ten biegnie na nowo od daty doręczenia powtórnego zawiadomienia adresatowi.

W ostatniej grupie zarzutów (zarzut 4 i 5) autor skargi kasacyjnej wskazuje na błędne uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego oraz nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku w związku z nieustosunkowaniem się do wszystkich zarzutów skargi.

W odniesieniu do pierwszego zagadnienia, w skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 228 §1 pkt 2 w związku z art. 223 §2 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz naruszenia art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 150 §1 pkt 1, §1a, §2 i art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w sprawie bezsporne jest, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z 29 grudnia 2010 r. - której doręczenie Skarżącemu rozpoczynało bieg terminu do wniesienia odwołania, pełnomocnik Skarżącego odebrał w urzędzie pocztowym w dniu 18 stycznia 2011 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 150 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W związku z czym, uprawnione jest stwierdzenie przez Sąd I instancji, że złożenie odwołania w dniu 1 lutego 2011 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. Termin ten należało bowiem w sprawie ustalić zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej, na dzień 31 stycznia 2011 r.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w stanie faktycznym jak w rozpoznawanej sprawie, uznać należy skuteczność doręczenia decyzji w trybie zastępczym, o którym stanowi art. 150 Ordynacji podatkowej. Prawidłowe jest więc stanowisko Sądu I instancji, że nie można przyjąć, że doręczenie decyzji miało miejsce w dniu wydania przesyłki przez pocztę.

W sytuacji, gdy stosownie do art. 150 Ordynacji podatkowej nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze faktyczne wydanie pisma pełnomocnikowi nie może być uznane, jako doręczenie prawne. Doręczenie pisma w toku postępowania administracyjnego może nastąpić tylko raz, zważywszy, że skutki procesowe ustawa łączy z doręczeniem w formie prawem przepisanej, a nie z faktycznym otrzymaniem tego pisma przez pełnomocnika skarżącego. Prawidłowo Sąd I instancji wywiódł, że w takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1 art. 150 Ordynacji podatkowej, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Przetrzymanie i wydanie przez urząd pocztowy pisma po upływie tego terminu niewątpliwie stanowi uchybienie, jednakże uchybienie to nie ma żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty dotyczące postępowania dowodowego.

Zauważyć bowiem należy, że ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru wynika, że wobec braku możliwości doręczenia przesyłki poleconej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienie o jej pozostawieniu na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym G. Przesyłka była awizowana po raz pierwszy 3 stycznia 2011 r., zaś powtórne awizo zostało złożone 11 stycznia 2011 r. Jakkolwiek pełnomocnik Skarżącego zarzucił w skardze oraz w skardze kasacyjnej, że organ odwoławczy nie zgromadził całego materiału dowodowego, w szczególności brak w aktach sprawy dwóch zawiadomień o awizowaniu przesyłki, to nie kwestionował on treści zwrotnego potwierdzenia odbioru w zakresie powiadomienia o nadejściu przesyłki poleconej i miejscu gdzie można ją odebrać. Przede wszystkim zaś, pełnomocnik Skarżącego nie kwestionował, że w dniu 3 stycznia 2011 r. pozostawiono w skrzynce pierwsze zawiadomienie o awizowaniu przesyłki.

W ocenie NSA, zakres prowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, który wyznaczała treść art. 150 Ordynacji podatkowej, nie mógł budzić wątpliwości, albowiem stanowisko organu, które zaakceptował Sąd I instancji zostało oparte na dokumencie urzędowym (zwrotnym potwierdzeniu odbioru), którego autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie zdołał zakwestionować. W konsekwencji również ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, a zatem organ odwoławczy był w pełni upoważniony by stwierdzić, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu, przewidzianego dla dokonania tej czynności procesowej tj. wydania postanowienia na podstawie art. 228 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W dalszej kolejności zgodzić się należy z Sądem I instancji, że nie było podstaw do prowadzenia przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania wyjaśniającego i dowodowego z udziałem Poczty Polskiej zwłaszcza, że jak już wyżej wskazano, pełnomocnik nie kwestionował dowodu jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji, nie kwestionował również dat awizowania przesyłki, ani daty jej faktycznego odbioru.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego biegu 14-dnowego terminu, o którym mowa w art. 150 Ordynacji podatkowej, podzielić należy pogląd Sądu I instancji, że skoro w rozpatrywanej sprawie przesyłkę "awizowano" w dniu 3 stycznia 2011 r., to termin do jej odebrania zgodnie z art. 150 §1 Ordynacji podatkowej biegł przez kolejnych 14 dni, tj. do 17 stycznia 2011 r. Dla obliczenia tego terminu nie ma znaczenia, w którym dniu po upływie 7-dniowego terminu pozostawiono kolejne awizo. W związku z powyższym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji upłynął w dniu 31 stycznia 2011 r., natomiast odwołanie złożone do organu I instancji w dniu 1 lutego 2011 r., nastąpiło z uchybieniem terminu.

W szczególności, jako argument w sprawie, nie mogła być wykorzystana przytaczana przez autora skargi kasacyjnej argumentacja wyroku NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 281/09. Wyrok ten nie daje bowiem podstaw do twierdzenia, że 14-dniowy termin przechowywania przesyłki na poczcie mógłby zostać w jakikolwiek sposób wydłużony, a także, że zwrot pisma adresatowi przesyłki miałby następować po 7 dniach od ponownego jej awizowania.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 18 maja 2010r., sygn. akt II FSK 70/09, NSA stwierdził, że ponowne awizowanie o pozostawieniu przesyłki, o którym mowa w art. 150 §1a Ordynacji podatkowej nie jest zdarzeniem, z którym ustawa wiąże obowiązek nowego, odrębnego liczenia terminu. Ten termin jest jeden i wynika z art. 150 §1 w zw. z art. 150 § 2 in fine Ordynacji podatkowej. Takie same stanowisko zostało również wyrażone w wyroku z dnia 21.02.2012r., sygn. akt I FSK 734/11. Ponadto, orzeczenie na które powołuje się autor skargi kasacyjnej, dotyczy sytuacji, w której drugie awizo zostało pozostawione przed upływem 7-dniowego terminu, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, doręczenie przesyłki skarżącemu odbyło się w sposób zgodny z literą prawa, w szczególności prawidłowo zastosowanym w sprawie art. 150 Ordynacji podatkowej. Nie mógł zatem zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 150 §1 pkt 1, §1a, §2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię.

W rozpatrywanej sprawie nie mogły zostać uwzględnione również zarzuty naruszenia art. 141 §4 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w związku z art. 122, art. 187 §1 i art. 150 §1 pkt 1, §1a, §2 Ordynacji podatkowej oraz art. 151 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 217 §1 i §2 w związku z art. 210 §4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej

Naruszenia tych przepisów autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności dopatruje się w tym, że Sąd I instancji nie odniósł się merytorycznie do wszystkich zarzutów zgłoszonych w skardze, w szczególności do zarzutu naruszenia przepisów art. 217 §1 i §2 w zw. z art. 210 §4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej oraz zarzutu naruszenia art. 122, art. 187 §1 i art. 191 tej ustawy oraz oddalił skargę, w sytuacji, gdy Skarżący wykazał, ze zaskarżone postanowienie jest błędnie uzasadnione.

W skardze kasacyjnej nie wskazano w jaki sposób ewentualne naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjna. Zarzut ten nie mógł być tym bardziej skuteczny, że jak wyżej wskazano, w sprawie do naruszenia powyższych przepisów nie doszło.

Nie można też zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że do naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 150 § 1 pkt 1, § 1a, § 2 Ordynacji podatkowej doszło w ten sposób, że Sąd I instancji "przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością poprzez bezzasadną akceptację nieprawidłowego ustalenia Dyrektora Izby Skarbowego w G., iż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. (...) została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17.01.2011 r., podczas, gdy w ocenie Skarżącego ww. decyzją została doręczona w dniu 18.01.2011 r.".

Nie budzi bowiem wątpliwości, jak wyżej wykazano, że przedmiotowa decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego 17 stycznia 2011 r.

Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności wobec braku uzasadnionych podstaw skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 P.p.s.a. W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 490).