Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 602/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] r. skierowanym do J. R., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1, art. 99 ust. 1, art. 104 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30 poz. 179 ze zmianami) w związku z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 roku w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz.U. z 1999 roku Nr 6 poz. 47 ze zmianami) Komendant Powiatowy Policji w W.Ś. :

-z dniem [...] roku zwolnił wymienionego ze stanowiska [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego w wysokości [...] złotych i dodatkiem służbowym przyznanym na czas nie określony w wysokości [...] złotych miesięcznie,

i z dniem [...] roku mianował go na równorzędne stanowisko służbowe [...] w [...] grupie uposażenia zasadniczego z mnożnikiem [...] kwoty bazowej t.j. w wysokości [...] złotych miesięcznie oraz przyznał dodatek służbowy na czas nie określony w wysokości [...] złotych miesięcznie.

W uzasadnieniu wskazano, że z dniem 01 lipca 2000 roku na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. Nr 83 poz. 945) wprowadzono nowy katalog stanowisk służbowych w Policji wraz z zaszeregowaniem do odpowiednich grup uposażenia zasadniczego i odpowiadającymi im mnożnikami kwoty bazowej oraz równorzędne im stanowiska służbowe obowiązujące przed dniem 01 lipca 2000 roku (tabele stanowiące załączniki nr I i 2 do w/wymienionego rozporządzenia). Kwota bazowa została określona w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy budżetowej na rok 2000 z dnia 21 stycznia 2000 roku (Dz. U. Nr 7 poz. 85), w wysokości 1.211,50 złotych dla policjantów, którzy podjęli służbę przed dniem 01 stycznia 1999 roku.

Nadmieniono, że mianowanie [...] J. R. na stanowisko równorzędne i określenie uposażenia nastąpiło według zasad zawartych w powołanych przepisach oraz zgodnie z § 2 ust. 1 w/wymienionego Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 roku. Podkreślono, iż z powyższych przepisów wynika, że ze stanowiskiem [...] w komendzie powiatowej Policji jest równorzędne stanowisko [...], a zatem na takie stanowisko należało mianować policjanta. Wskazano, że Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. wystąpił z Wnioskiem Personalnym l.dz. [...]z dnia [...] roku o przyznanie w/wymienionemu policjantowi dodatku służbowego na czas nie określony w kwocie [...] zł miesięcznie, w uzasadnieniu którego dokonał oceny uzyskiwanych przez policjanta wyników w służbie, uwzględniając charakter i zakres wykonywanych przez niego zadań, a także poziom posiadanych kwalifikacji zawodowych. Sposób wywiązywania się policjanta z nałożonych zadań służbowych został oceniony w stopniu [...]. Zaakcentowano, że z analizy stopnia realizacji zadań przez J. R. wynika, że [...], obrazujący się głównie występującymi [...], a zatem z uwagi na powyższe, dodatek służbowy został policjantowi przyznany w kwocie współmiernej do oceny uzyskiwanych przez niego wyników służbowych, po uwzględnieniu charakteru i zakresu wykonywanych zadań służbowych, a także posiadanych kwalifikacji zawodowych -zgodnie z wnioskiem Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. - § 6 ust. 1 i 2 w/wymienionego Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 roku.

W odwołaniu od tej decyzji J. R. złożył zarzuty do powyższego rozkazu w zakresie dotyczącym treści, a to oceny jego pracy, zawartej ponadto we wniosku personalnym do w/w rozkazu. Nadto wskazał na niezgodność z przepisami prawa innej później wydanej decyzji -Rozkazu z dnia [...] r. Nr [...] (które to rozstrzygnięcie nie jest przedmiotem niniejszej sprawy).

W uzasadnieniu wskazał, że we wniosku personalnym określony był nowy dodatek służbowy- [...] ,a w jego uzasadnieniu wniosku była jednocześnie zawarta ocena jego pracy jako [...]. Podkreślił, że na wniosku tym wniósł pisemne zastrzeżenie, gdyż ocenę tą odebrał jako [...], bez poparcia przesłankami faktycznymi. Podniósł, że wniosek został sporządzony przez Zastępcę Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. i nie zawierał żadnych konkretnych zarzutów. Nadmienił, iż zgodnie z art.18 par. 2 Ustawy o ochronie informacji niejawnych z 22 stycznia 1999r. [...] podlega kierownikowi jednostki, a zatem sporządzenie wniosku personalnego zawierającego ocenę jego pracy przez Z-cę Komendanta uważa za niezgodne z powyższym artykułem i stanem faktycznym, gdyż Z-ca Komendanta nigdy nie nadzorował jego pracy, nigdy nie rozliczał go z wyników pracy, która była Zastępcy w istocie samej realizacji obca. Podkreślił , że zgodnie z art. 18 par.1 w/w ustawy, za organizację i ochronę informacji odpowiada kierownik jednostki. Odrzucając zarzuty dotyczące jego pracy określonej jako [...], złożył bardzo obszerne wyjaśnienia. W kilku punktach opisał w wymogi przewidziane przez wspomnianą ustawę dla zajmowanego przez niego stanowiska , które powinny były zostać spełnione w jednostce w której pracuje. Bardzo obszernie uzasadnił swoje działania zmierzające do zapewnienia prawidłowej organizacji pracy na zajmowanym przez niego stanowisku, w tym wnioski kierowane w tym przedmiocie do swojego zwierzchnika. Zaznaczył, że gdyby otrzymał wnioskowaną pomoc osobową i techniczną to nie istniałby [...]. Podnosił także, że opieszałość innych policjantów zobowiązanych do złożenia mu ankiet związanych z wykonywaną przez niego pracą i ignorancja tego zagadnienia przez tychże policjantów, nie miały wpływu na nagrody dla nich, podczas gdy odwołujący się był stale pomijany przy przyznawaniu nagród.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 32 oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku o Policji /Dz.U. nr 30, poz. 179 z późniejszymi zmianami/ Ś. Komendant Wojewódzki Policji postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W jej uzasadnieniu podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji.

Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2002 r. , sygn. akt II SA/Ka 504/01 uchylono decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. Nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełniało wymogów stawianych przez art. 107 § 1 k.p.a. i brak podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia uniemożliwiło Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony powodowało niemożność poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Podniósł, że w ogóle nie odniesiono się do zarzutów odwołania. W tym do głównego zarzutu , że wniosek personalny (stanowiący w istocie opinię o skarżącym) który stanowił podstawę do dokonania oceny pracy skarżącego (która ta ocena miała wpływ na wysokość ustalenia wysokości kwestionowanego przez skarżącego dodatku służbowego) sporządziła jego zdaniem osoba nieuprawniona.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 32 oraz art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 roku o Policji /Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późniejszymi zmianami/ Ś. Komendant Wojewódzki Policji postanowił zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy. W jej uzasadnieniu szeroko przedstawił dotychczasowy tok postępowania w sprawie. Ponownie podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ I instancji. Powtórnie podniósł, że organ I w uzasadnieniu wniosku personalnego (mającego charakter opinii) dokonał oceny uzyskiwanych przez policjanta wyników w służbie, uwzględniając charakter i zakres wykonywanych przez niego zadań, a także poziom posiadanych kwalifikacji zawodowych, a sposób wywiązywania się policjanta z nałożonych zadań służbowych został oceniony w stopniu [...]. Organ zaznaczył, że w zaskarżonej decyzji jedynie rozstrzygnięcie dot. wysokości przyznanego dodatku służbowego ma charakter uznaniowy, gdyż pozostała część merytoryczna decyzji uwarunkowana została postanowieniami § 5 wskazanego rozporządzenia z dnia 28.09.2000 roku, obligującymi do stosowania go przy ustalaniu uposażenia wszystkich policjantów należnych od dnia 01.07.2000 r.. Ponownie podkreślił, że uwzględniając charakter i zakres wykonywanych zadań w uzasadnieniu wniosku personalnego wskazano, że policjant z realizacji zadań służbowych wywiązuje się w sposób [...], a zgodnie z § 6 ust. 2 cytowanego już wyżej rozporządzenia z dnia 31 grudnia 1998 roku w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów (...) wysokość przyznawanego dodatku służbowego powinna być uzależniona od oceny wyników uzyskiwanych w służbie, ze szczególnym uwzględnieniem charakteru i zakresu wykonywanych zadań oraz rodzaju i poziomu kwalifikacji zawodowych.

Co do kwestii, że opinię służbową, która stanowiła podstawę do ustalenia w [...] roku wysokości dodatku służbowego, zamieszczoną we wniosku personalnym sporządziła osoba nieupoważniona wskazano, że z regulaminu Komendy Powiatowej Policji w W. Ś. wynika, że Zastępca Komendanta. Powiatowego Policji o w W. Ś. posiada uprawnienia właściwego przełożonego do spraw osobowych podczas nieobecności Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. Tak więc zarzut, że Zastępca Komendanta Powiatowego Policji był nie zorientowany w kwestii wykonywanych zadań przez skarżącego jest nietrafny.

Organ odwoławczy wskazał także, że charakter pozostałych zarzutów przedstawionych w złożonym odwołaniu przez skarżącego nie pozwala na ich rozstrzygnięcie w decyzji administracyjnej, wydanej przez organ II instancji i organ odwoławczy w tej decyzji jest upoważniony do ustosunkowania się do złożonego odwołania w sprawie wyłącznie w części dot. wysokości przyznanego dodatku służbowego na czas nie określony. Zaznaczono, że pozostałe elementy poruszane w treści odwołania zostały rozpatrzone w innym postępowaniu zgodnie z kompetencjami organu.

W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego J. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Obszernie opisał przebieg postępowania i wskazał, że zaskarżona decyzja narusza jego interesy, oraz podstawowe zasady postępowania jak: zasada prawdy obiektywnej - art. 7 k.p.a. i zasadę oceny całego materiału dowodowego - art. 77 k.p.a. Zaakcentował, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ponownie nie odniósł się do zarzutów odwołania, za wyjątkiem jednego elementu, gdzie wywodził, ze Z-ca Komendanta był uprawniony do wystawienia oceny jego pracy w wniosku personalnym z dnia [...] r.. Wskazywał, że w zaskarżonej decyzji zawarto nieprawdziwe twierdzenie, iż "pozostałe zarzuty odwołania" zostały rozpatrzone w innym postępowaniu, wskazując, że takie "inne" postępowanie nigdy nie zostało prowadzone. Podkreślił , że powoływanie się przez organ odwoławczy na regulamin organizacyjny KPP w W. Ś. jest nietrafne, już choćby tylko z tego powodu, że w czasie wydawania decyzji organu I instancji (rozkazu Nr [...]) oraz sporządzaniu wniosku personalnego Komendant Powiatowy w W. Ś. był obecny w pracy. Nadto skarżący załączył do skargi odpis decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego w W. Ś. z dnia [...] r. . § 1 pkt. 3 tego dokumentu stanowi, iż Komendant Powiatowy nadzoruje pracę [...] , zaś z § 2 pkt. 3 wynika, ze Z-ca Komendanta Powiatowego W. B. w czasie nieobecności w pracy Komendanta Powiatowego pełni w zastępstwie jego obowiązki z uprawnieniami przysługującymi na tym stanowisku - za wyjątkiem spraw personalnych. Skarżący podnosił ponadto, że decyzja organu I instancji mianuje go na stanowisko od dnia [...] r.. W tej mierze skarżący podnosi, że bezpośrednio przed tą datą , a to w dniu [...] r. wydana została decyzja Komendanta Powiatowego w W. Ś. Nr [...], gdzie wyniki osiągane przez skarżącego oceniono jako "[...]", a jego pracę jako wykonywaną "[...]". Tamże postawę skarżącego w służbie i stopień realizacji zadań oceniono jako "[...]".

W odpowiedzi na skargę Ś. Komendant Wojewódzki w K. wniósł o jej oddalenie, przytaczając na uzasadnienie argumenty i wywody zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Organ nie odniósł się przy tym do wyżej zaprezentowanych zarzutów skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

Niniejsza skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed dniem 01 stycznia 2004 r.. Z tą datą uległ zmianie stan prawy i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku uchylającym poprzednią decyzje organu odwoławczego , zobowiązał ten organ do wszechstronnego rozpatrzenia zarzutów odwołania.

Analizując niniejszą sprawę w zakresie objętym zarzutami skargi oraz w ramach, wynikającego z art. 134 § 1 powołanej ostatnio ustawy, obowiązku kontroli zaskarżonego aktu z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł nie dostrzec uchybień skłaniających do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W szczególności organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę uchybił obowiązującemu ówcześnie art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który stanowił, że ocena prawna wyrażona przez Sąd wiąże tak organ orzekający w sprawie, jak i Sąd rozpoznający sprawę. Art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz.1271 ze zm.) stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 01 stycznia 2004 r. wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Innymi słowy zarówno organ administracji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny są związane oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku wydanym w sprawie.

Organ administracji winien rozstrzygnąć sprawę decyzją, w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania, po wszechstronnym wyjaśnieniu sprawy. Z tego obowiązku, naruszając art. 7 i 77 k.p.a. po raz drugi nie wywiązał się organ odwoławczy.

Bezspornym jest, że ocena wyników pracy policjanta ma bezpośredni wpływ wysokość jego dodatku służbowego - § 6 ust. 2 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 roku w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz.U. z 1999 roku Nr 6 poz. 47). Podobnie zresztą kwestia ta uregulowana jest w § 9 ust. 2 obecnie w obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia z dnia 06 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2001 r. Nr 152 poz.1732).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wywodził, że z regulaminu Komendy Powiatowej Policji w W. Ś. wynika, że Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. posiada uprawnienia właściwego przełożonego do spraw osobowych podczas nieobecności Komendanta Powiatowego Policji w W. Ś. Nie wykazał (nie wyjaśnił) jednakże, czy w dacie wydania decyzji organu I instancji , jak i w dacie wydania wniosku personalnego z dnia [...] r. Komendant Powiatowy Policji w W. Ś. był istotnie nieobecny w pracy. Wobec twierdzenia skarżącego, że w tym okresie Komendant Powiatowy Policji był w pracy, kwestia ta wymaga jednoznacznego wyjaśnienia, albowiem w razie stwierdzenia, że tak istotnie było , to w myśl przywołanego przez organ odwoławczy regulaminu jego zastępca nie był w czasie jego obecności upoważniony do wydania zaskarżonej decyzji.

W tej kwestii wymaga także wyjaśnienia okoliczność, czy wobec wydania przez Komendanta Powiatowego w W. Ś. decyzji Nr [...] z dnia [...] r. , w szczególności zważając na § 2 pkt. 3 z którego wynika, ze Z-ca Komendanta Powiatowego W. B. w czasie nieobecności w pracy Komendanta Powiatowego pełni w zastępstwie jego obowiązki z uprawnieniami przysługującymi na tym stanowisku - za wyjątkiem spraw personalnych, Z-ca Komendanta był w ogóle uprawniony do podejmowania jakichkolwiek kroków w przedmiotowej sprawie.

Organ odwoławczy winien odnieść się także do okoliczności, że decyzja organu I instancji mianuje skarżącego na stanowisko i przyznaje mu dodatek służbowy od dnia [...] r., a bezpośrednio przed tą datą , a to w dniu [...] r. wydana została decyzja Komendanta Powiatowego w W. Ś. Nr [...], gdzie wyniki osiągane przez skarżącego oceniono jako "[...]", a jego pracę jako wykonywaną "[...]", a stopień realizacji zadań oceniono jako "[...]". Ponieważ z wniosku personalnego (opinii) z dnia [...] r. nie wynika, jakie okoliczności spowodowały - w zasadzie radykalną - zmianę oceny pracy oskarżonego na [...], okoliczność ta wymaga szczegółowego i dogłębnego wyjaśnienia.

Godzi się także wskazać, że w zaskarżonej decyzji zawarto twierdzenie, iż pozostałe "elementy" odwołania zostały rozpatrzone w innym postępowaniu. Tego typu twierdzenia są nie do przyjęcia. Organ bowiem powinien był wskazać, jakie "inne postępowanie" miał na myśli , jaki był jego przedmiot, przez kogo było prowadzone i jakim zakończyło się wynikiem.

Zatem z powyższego wynika, iż - wbrew nałożonemu przez Sąd obowiązkowi - nie wyjaśniono i nie ustalono dostatecznie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, koniecznych dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Wobec uchybienia przez organ odwoławczy wyżej opisanym obowiązkom Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazania co do dalszego biegu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy rzeczą organu będzie uwzględnienie wywodów zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu, jak i wcześniejszym wyroku NSA z dnia 11 grudnia 2002 r. , sygn. akt II SA/Ka 504/01, pamiętając o związaniu wyrażonym w tych wyrokach stanowiskiem. Przy przed wydaniem decyzji organ winien w trybie art. 10 § 1 k.p.a. wezwać skarżącego do wypowiedzenia się co do zgromadzonych dowodów i materiałów.