Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 115/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Dnia 24 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi Ż. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. – dalej: "DIAS", zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2020 r. nr [...], [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. – dalej: "NUS", z dnia [...]2020 r. Nr [...], w przedmiocie zarzutów postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] określił Ż. G. – dalej: "Skarżąca" lub "Strona", wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od marca do sierpnia oraz od października do grudnia 2013 r.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. postanowieniem z dnia [...] 2018 r. nr [...], nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] 2018 r.

Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] 2019 r. Nr [...] stwierdził, że zażalenie na postanowienie z dnia [...] 2018 r. zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.

W wyniku rozpoznania odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r., DIAS decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...]:

• uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2018 r. w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2013 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie, z uwagi na przedawnienie zobowiązania za ten okres,

• w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W oparciu o ww. decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] grudnia 2018 r. wystawił na Skarżącą tytuły wykonawcze:

- nr [...] obejmujący należność w podatku akcyzowym za listopad 2013 r.,

- nr [...] obejmujący należność w podatku akcyzowym za październik 2013 r..

- nr [...] obejmujący należność w podatku akcyzowym za grudzień 2013 r.,

które następnie skierował do przymusowej realizacji w trybie przepisów 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm.) – dalej: "u.p.e.a.".

Na podstawie m.in. ww. tytułów wykonawczych NUS wystosował zawiadomienia z dnia 19 grudnia 2018 r. o numerach:

• [...] o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zobowiązanej u J. R.. Ww. zajęcie doręczone zostało dłużnikowi zajęte wierzytelności z upływem dnia 4 stycznia 2019 r., w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: "K.p.a.",

• [...] o zajęciu innej wierzytelności pieniężne zobowiązanej w A Sp. z o.o. Sp. k. W odpowiedzi na powyższe zajęcie, doręczone w dniu 20.12,2018 r., dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia 20.12.2018 r. wskazał, iż uznaje zajętą wierzytelność,

• [...] o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zobowiązanej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł.. W odpowiedzi na powyższe zajęcie dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia 3 stycznia 2019 r. poinformował, że Skarżąca "nie pobiera na bieżąco świadczeń w tutejszym Oddziale ZUS.",

• [...] o zajęciu praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku oraz wierzytelnościach z rachunku pieniężnego zobowiązanej w Centralnym Domu Maklerskim B S.A.

W odpowiedzi na powyższe zajęcie, doręczone w dniu 21 grudnia 2018 r., dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. wskazał, iż brak jest zapisanych papierów wartościowych i środków pieniężnych na rzecz Strony,

• [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanej w C Bank S.A. W odpowiedzi na powyższe zajęcie, doręczone za pośrednictwem platformy OGNIVO w dniu 19 grudnia 2018 r., dłużnik zajętej wierzytelności pismem z dnia 24 grudnia 2018 r. poinformowało przeszkodzie w realizacji zajęcia, z uwagi na brak środków.

Wyżej wymienione zajęcia z dnia 19 grudnia 2018 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...] zostały doręczone Stronie w dniu 3 stycznia 2019 r.

W dniu 10 stycznia 2019 r. do pełnomocnik Strony wniósł do NUS zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...], wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

W złożonym środku zaskarżenia pełnomocnik zobowiązanej zarzucił naruszenie:

• art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia obowiązku podlegającego wykonaniu, z uwagi na brak prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, co w rezultacie powoduje brak możliwości wykonania decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, a zatem nie istnieje podstawa wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego,

pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.,

• art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest dopuszczalne, pomimo że decyzja która jest wymieniona jako podstawa prawna obowiązku, tj. decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. jest decyzją organu pierwszej instancji, a zatem decyzją nieostateczną i niewymagalną bowiem zostało złożone od nie odwołanie, nie został jej także prawidłowo nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem brak jest w rzeczywistości podstawy prawnej do wydania tytułu wykonawczego i wszczynania wobec zobowiązanej postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 29 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest dopuszczalne w przypadku, gdy brak jest podstawy prawnej do takiego działania organu,

• art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., poprzez nieprawidłowe określenie podstawy prawnej obowiązku, bowiem decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w Ł. jest decyzją nieostateczną określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okresy od marca do grudnia 2013 r., co powoduje, że brak jest podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia pełnomocnik Strony wskazał, że decyzji nieostatecznej nie został w sposób prawidłowy nadany rygor natychmiastowej wykonalności. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. z dnia [...] 2018 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r., jednakże nie zostało ono, w ocenie strony w sposób prawidłowy wprowadzone do obiegu prawnego, a zatem nie wywołuje skutków przewidzianych przez przepisy prawa w postaci możliwości wykonania decyzji podatkowej organu pierwszej instancji. Ww. postanowienie nie zostało bowiem w sposób prawidłowy doręczone ustanowionemu w postępowaniu pełnomocnikowi. Nie można zatem uznać, że decyzja organu pierwszej instancji określająca to zobowiązanie podlegała wykonaniu,

W konsekwencji, z uwagi na nieprawidłowe doręczenie postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, zdaniem pełnomocnika zobowiązanej, doszło do przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe, a zatem zobowiązanie to nie może być skutecznie egzekwowane od Skarżącej.

W dalszej części złożonego środka zaskarżenia pełnomocnik strony wskazał, że biorąc pod uwagę powyższe, postawiony zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 2, 6 i 10 u.p.e.a., jest zasadny, bowiem z uwagi na brak prawomocnej, ostatecznej decyzji oraz brak prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, brak jest w chwili obecnej wymagalności obowiązku określonego tą decyzją, zaś zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. uległo przedawnieniu. Brak było zatem podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Pełnomocnik Strony wskazał przy tym, że organ egzekucyjny, wychwytując tę okoliczność w ramach badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej (art. 29 § 1 u.p.e.a.) nie powinien w ogóle wszczynać postępowania egzekucyjnego, powinien natomiast wydać postanowienie o zwrocie tytułu wykonawczego wierzycielowi.

Po otrzymaniu przedmiotowych zarzutów NUS pismem z dnia 27 lutego 2019 r. wystąpił do wierzyciela, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., o zajęcie stanowiska w sprawie ww. zarzutów.

Postanowieniami z dnia [...] 2019 r. o numerach: [...], [...] i [...] - wydanymi w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a. - wierzyciel postanowił uznać za nieuzasadnione zarzuty złożone przez pełnomocnika zobowiązanej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a.

Po rozpatrzeniu zażaleń pełnomocnika zobowiązanej na powyższe rozstrzygnięcia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. postanowieniami z dnia [...] 2019 r. o numerach [...], [...] i [...] utrzymał je w mocy.

Następnie postanowieniem z dnia [...]2020 r. NUS uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez pełnomocnika Strony w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a., na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...] i [...]

Na ww. postanowienie organu egzekucyjnego, doręczone w dniu [...]2020 r., pełnomocnik Strony pismem z dnia [...] 2020 r. (wniesionym tego samego dnia za pośrednictwem operatora pocztowego), złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

• art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia obowiązku podlegającego wykonaniu z uwagi na brak prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2020 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, co w rezultacie powoduje brak możliwości wykonania decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, a zatem nie istniała podstawa wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego było dopuszczalne, pomimo że decyzja która jest wymieniona jako podstawa prawna obowiązku, tj. decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. była decyzją organu pierwszej instancji, a zatem decyzją nieostateczną i niewymagalną bowiem zostało złożone od niej odwołanie, nie został jej także prawidłowo nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem brak było w rzeczywistości podstawy prawnej do wydania tytułu wykonawczego i wszczynania wobec zobowiązanej postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 29 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego było dopuszczalne, w przypadku gdy brak było podstawy prawnej do takiego działania organu,

• art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., poprzez nieprawidłowe określenie podstawy prawnej obowiązku, bowiem decyzja Naczelnika [...] Urzędu – Celno w Ł. była decyzją nieostateczną określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okresy od marca do grudnia 2013 r., co powodowało, iż brak było podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.

W uzasadnieniu złożonego środka zaskarżenia pełnomocnik Strony powtórzył argumentację podniesioną w zarzutach z dnia [...] 2019 r. Wskazał, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem. Podniósł przy tym, że wydanie przedmiotowych tytułów wykonawczych i wszczęcie postępowania egzekucyjnego było bezpodstawne.

Po rozpatrzeniu zażalenia DIAS postanowieniem z dnia [...] 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS z dnia [...]2020 r., którym organ egzekucyjny, po rozpatrzeniu zarzutów z dnia [...] 2019 r. dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...], [...] i [...], uznał zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a., za nieuzasadnione. Powyższe rozstrzygnięcie DIAS zostało doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 16 listopada 2020 r.

W dniu 15 grudnia 2020 r. pełnomocnik Strony złożył na ww. rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

• art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia obowiązku podlegającego wykonaniu z uwagi na brak prawidłowego doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2020 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, co w rezultacie powoduje brak możliwości wykonania decyzji organu pierwszej instancji dotyczącej określenia zobowiązania w podatku akcyzowym, a zatem nie istniała podstawa wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego było dopuszczalne, pomimo że decyzja która jest wymieniona jako podstawa prawna obowiązku, tj. decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. była decyzją organu pierwszej instancji, a zatem decyzją nieostateczną i niewymagalną bowiem zostało złożone od niej odwołanie, nie został jej także prawidłowo nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem brak było w rzeczywistości podstawy prawnej do wydania tytułu wykonawczego i wszczynania wobec zobowiązanej postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 29 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż w niniejszej sprawie prowadzenie postępowania egzekucyjnego było dopuszczalne, w przypadku gdy brak było podstawy prawnej do takiego działania organu,

• art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., poprzez nieprawidłowe określenie podstawy prawnej obowiązku, bowiem decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w Ł. była decyzją nieostateczną określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okresy od marca do grudnia 2013 r., co powodowało, iż brak było podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego,

• art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego, pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r.

Mają na uwadze naruszenie ww. przepisów, pełnomocnik Strony wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;

- zasądzenie od organów na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej powtórzył argumentację podniesioną w zarzutach z dnia [...] 2019 r. oraz w zażaleniu z dnia [...] 2020 r.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, popierając stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c P.p.s.a.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione. Kontroli Sądu poddano postanowienie DIAS z dnia [...] 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z dnia [...]2020 r. w przedmiocie zarzutów postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy I i II instancji właściwie oceniły wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 oraz pkt 10 u.p.e.a., zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach: [...], [...] i [...], tj. zarzuty: nieistnienia obowiązku i jego przedawnienia, braku wymagalności obowiązku, niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Należy zauważyć, że w dniu 30 lipca 2020 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070, z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.

Stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługują zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z tym przepisem, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku,

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej,

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4,

4) błąd co do osoby zobowiązanego,

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym,

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego,

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1,

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny,

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

W myśl art. 34 § 1 u.p.e.a., (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., (w brzmieniu obwiązującym do dnia 29 lipca 2020 r.) organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Sąd zwraca uwagę, że powołane powyżej przepisy oznaczają, że w sytuacji, gdy wierzyciel w postanowieniu wydanym w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., stwierdzi, że zarzuty - zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. - są nieuzasadnione, to wówczas organ egzekucyjny jest zobowiązany do oddalenia zarzutów, jako nieuzasadnionych.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że w pismach z dnia [...] 2019 r. pełnomocnik Skarżącej, działając na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a., zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 5 grudnia 2018 r. o numerach: [...], [...] i [...], tj. zarzuty: nieistnienia obowiązku i jego przedawnienia, braku wymagalności obowiązku, niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego oraz niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27.

Postanowieniami z dnia [...] 2019 r. o numerach: [...], [...] i [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., zajmując stanowisko jako wierzyciel, uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Po rozpatrzeniu zażaleń na powyższe rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. postanowieniami z dnia [...] 2019 r. o numerach [...], [...] i [...] utrzymał w mocy ww. postanowienia organu pierwszej instancji.

Sąd zwraca uwagę, że odnosząc się do podniesionego przez pełnomocnika strony zarzutu przedawnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w ww. postanowieniach powołał się na treść art. 70 § 1 oraz art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 poz. 900 z późn. zm.) – dalej: "O.p.". Wierzyciel wskazał przy tym, że w analizowanej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązań Skarżącej został zawieszony na podstawie przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tj. z uwagi na wszczęcie wobec niej postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. poinformował przy tym, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. zawiadomieniem z dnia [...] 2018 r. Nr [...] powiadomił Stronę oraz jej pełnomocnika, w trybie art. 70c O.p. o zawieszeniu z dniem 27 listopada 2018 r. biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku akcyzowym za okres od października do grudnia 2013 r., w związku z wszczętym w dniu 27 listopada 2018 r. postępowaniem przygotowawczym w sprawie o przestępstwo skarbowe. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone stronie w trybie art. 150 § 1 O.p. w dniu 18 grudnia 2018 r., natomiast pełnomocnikowi w dniu 17 grudnia 2018 r. Wierzyciel uznał zatem, że zgłoszony przez pełnomocnika Strony zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, należy uznać za nieuzasadniony.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. - utrzymując w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji - w postanowieniach z dnia [...] 2019 r. o numerach [...], [...] i [...] wskazał, że przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego są zobowiązania z tytułu podatku akcyzowego za miesiące od października do grudnia 2013 r., określone decyzją Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r., których termin płatności upływał odpowiednio 25 listopada 2013 r., 27 grudnia 2013 r. i 27 stycznia 2014 r. Zatem - gdyby nie zaistniały przesłanki mające wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, o których mowa w art. 70 § 2 - § 8 O.p. - pięcioletni bieg terminu przedawnienia tych zobowiązań, upłynąłby: dla zobowiązań za październik i listopad 2013 r. - z dniem 31 grudnia 2018 r.; dla zobowiązania za grudzień 2013 r. - z dniem 31 grudnia 2019 r. Wskazany wyżej organ drugiej instancji zaznaczył, że z materii dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w dniu 27 listopada 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. postanowieniem o sygn. akt [...] wszczął wobec Strony postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 56 § 1 ustawy z dnia 10.09.1999 r. Kodeks kamy skarbowy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1958 z późn. zm.), w zbiegu z art. 54 § 1, art. 61 § 1, art. 6 § 2, art. 7 § 1, art. 37 § 1 pkt 1, art, 38 § 1 pkt 2 ww. ustawy, polegające m.in. na uchylaniu się od opodatkowania podatkiem akcyzowym za październik, listopad i grudzień 2013 r., poprzez nieujawnienie Naczelnikowi [...] Urzędu Celnego w Ł. przedmiotu i podstawy opodatkowania tym podatkiem, sprzedaży suszu tytoniowego na rzecz nieustalonych podmiotów niebędących podmiotami prowadzącymi skład podatkowy i podmiotami tytoniowymi oraz nieskładanie właściwemu organowi podatkowemu deklaracji dla podatku akcyzowego, czym uszczuplono podatek akcyzowy za miesiące od października do grudnia 2013 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. podniósł przy tym, że w myśl art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., obowiązkiem organu podatkowego właściwego w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, jest zawiadomienie podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1.

Kontynuując, ww. organ odwoławczy wskazał, że w analizowanej sprawie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B., w dniu [...] 2018 r. wystosował do Strony pismo Nr [...], zawiadamiające zobowiązaną o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań w podatku akcyzowym za okresy od października do grudnia 2013 r., w związku z wszczętym w dniu 27 listopada 2018 r. postępowaniem przygotowawczym w sprawie o przestępstwo skarbowe. Zawiadomienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 18 grudnia 2018 r. w trybie art. 150 O.p., natomiast jej pełnomocnikowi w dniu 17 grudnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. uznał zatem, że zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł. – B. zostało doręczone stronie przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wobec powyższego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Strony w podatku akcyzowym za miesiące od października do grudnia 2013 r. został skutecznie zawieszony z dniem 27 listopada 2018 r. Zaznaczył przy tym, że zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wskazał, że z informacji uzyskanej od Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. wynika, że wszczęte wobec Strony postępowanie karne skarbowe o sygn. akt [...] nadal jest w toku. Zatem według stanu na dzień wszczęcia egzekucji administracyjnej, bieg terminu przedawnienia był zawieszony.

W dalszej części postanowień z dnia [...] 2019 r. organ drugiej instancji wskazał, że pełnomocnik zobowiązanej, wnosząc pismami z dnia [...] 2019 r. zarzut przedawnienia egzekwowanego obowiązku, wskazał na przepis art. 70 § 4 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu. w którym zastosowano środek egzekucyjny. W ocenie zatem pełnomocnika Strony, ponieważ zobowiązana ustanowiła pełnomocnika, to stosownie do treści art. 145 § 2 ww. ustawy, organ realizując postanowienia art. 70 § 4 tejże ustawy, powinien doręczyć postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] 2018 r. pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Odnosząc się do powyższej argumentacji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. podkreślił, że postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyli, nie stanowi środka egzekucyjnego w rozumieniu ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Poinformował przy tym, że katalog środków egzekucyjnych odnoszących się do należności pieniężnych, określa art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Wskazał również, że z orzecznictwa sądowego wynika, że pierwsza czynność wszczynająca etap egzekucji administracyjnej oraz doręczenie odpisów tytułów wykonawczych, musi nastąpić bezpośrednio do rąk zobowiązanego i dopiero od tego momentu zobowiązany ma prawo ustanowić pełnomocnika. W analizowanej sprawie NUS w ramach podjętych czynności egzekucyjnych zastosował wobec Strony środki egzekucyjne, o których mowa w zawiadomieniach z dnia 19 grudnia 2018 r. Przy czym ww. zawiadomienia oraz odpisy tytułów wykonawczych został odebrane przez Skarżącą w dniu 3 stycznia 2019 r. Mając jednak na uwadze, że ww. środki egzekucyjne zostały zastosowane w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia, ze względu na toczące się postępowanie karne skarbowe, nie wywołały one skutku w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Reasumując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. stwierdził, że zobowiązania Skarżącej w podatku akcyzowym za miesiące od października do grudnia 2013 r. nie uległy przedawnieniu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), uzasadnionego przez pełnomocnika Strony niedoręczeniem w sposób prawidłowy postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności nadanym nieostatecznej decyzji, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] 2018 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r. zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, tj. adwokatowi M. C. w dniu 20 grudnia 2018 r. w trybie art. 150 § 1 O.p. Wobec powyższego wierzyciel stanął na stanowisku, że zarzut nieistnienia obowiązku nie zasługuje na uwzględnienie.

Następnie przechodząc do oceny podniesionego przez pełnomocnika Strony zarzutu braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), gdyż decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno - Skarbowego w Ł. w oparciu o którą wystawiono przedmiotowe tytuły wykonawcze – jest nieostateczną i niewymagalną decyzją organu pierwszej instancji (bowiem zostało złożone od niej odwołanie i nie został jej prawidłowo nadany rygor natychmiastowej wykonalności), wierzyciel, tj. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w postanowieniach z dnia [...] sierpnia 2019 r. wskazał, że zarzut braku wymagalności zobowiązania z uwagi na nieostateczność decyzji organu pierwszej instancji należy uznać za chybiony. Wierzyciel zaznaczył, że wprawdzie od ww. decyzji złożone zostało odwołanie i na dzień wystawienia tytułów wykonawczych nie zostało ono rozpatrzone przez organ drugiej instancji, ale decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, zaś postanowienie w tym zakresie zostało doręczone pełnomocnikowi, co w konsekwencji powoduje, że decyzja podlega wykonaniu.

Z kolei Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S., rozpatrując zarzut w oparciu o art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wskazał że obowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny w dwóch przypadkach: jeżeli decyzja, którą został nałożony stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, wprawdzie nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalna z mocy prawa. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wyjaśnił przy tym, że w niniejszej sprawie obowiązek zapłaty podatku akcyzowego wynika z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r., której postanowieniem z dnia [...] 2018 r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ drugiej instancji podkreślił przy tym, że w sytuacji gdy rygor natychmiastowej wykonalności decyzji został nadany w drodze postanowienia, decyzja staje się natychmiast wykonalna z chwilą wydania postanowienia. Zatem, skutek prawny w postaci nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, następuje w chwili złożenia podpisu pod postanowieniem przez osobę upoważnioną do działania w imieniu organu podatkowego, a nie z chwilą doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności stronie, co nie wyłącza obowiązku jego skutecznego doręczenia. Nadanie decyli rygoru umożliwia wykonanie decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania, a samo wniesienie odwołania nie wstrzymuje tej wykonalności. Istotą natychmiastowej wykonalności jest to, że decyzja staje się wykonalna, mimo że nie jest jeszcze ostateczna.

Odnosząc się natomiast do kwestii nieprawidłowego, w ocenie pełnomocnika Strony, doręczenia postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. z dnia [...] 2018 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. wskazał, że nie dopatrzył się uchybień związanych ze sposobem jego doręczenia pełnomocnikowi zobowiązanej.

Zaznaczył, że w aktach analizowanej sprawy znajduje się prawidłowo wypełnione potwierdzenie odbioru ww. postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, ze wskazanymi datami awizowania przesyłki oraz przyczyną zwrotu przesyłki do nadawcy. Przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia [...] 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B. wysłał za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. do pełnomocnika, na adres do doręczeń: adw. M. C., Kancelaria Adwokacka, Filia Kancelarii w S., ul. gen. A 6 lok. 3, [...]-[...] S., tj. adres wskazany w pełnomocnictwie szczególnym z dnia 28 września 2016 r., udzielonym adwokatowi M. C. przez Skarżącą do reprezentowania strony w sprawie postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku akcyzowego za miesiące od lutego do grudnia 2013 r. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki, w dniu 5 grudnia 2018 r. wystawiono awizo, a przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w placówce pocztowej w S. celem jej odbioru. Powtórne awizo, informujące o oczekującej korespondencji wystawiono w dniu 13 grudnia 2018 r. W związku z tym, iż po upływie terminu, korespondencja nie została odebrana, zwrócono ją do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego Ł.-B., gdzie pozostawiono ją w aktach sprawy uznając, iż w dniu 19 grudnia 2018 r. nastąpiło doręczenie ww. postanowienia, w trybie art. 150 § 4 O.p. W związku z wyżej przedstawionym stanem faktycznym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi Strony ww. postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ drugiej instancji stwierdził, że wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze o numerach; [...], [...] i [...] po doręczeniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz po wydaniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, czyli w dniu, w którym obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, wynikający z decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z dnia [...] 2018 r. istniał i podlegał wykonaniu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w S. uznał zatem, że czynności dokonane przez wierzyciela zostały przeprowadzone prawidłowo, a zarzut złożony w oparciu o art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. był nieuzasadniony.

Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu , zgodnie z którym w odniesieniu do zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. NUS - wydając rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów - w sposób prawidłowy oparł się na wiążącym stanowisku wierzyciela, wyrażonym w ostatecznych postanowieniach z dnia [...] 2019 r. o numerach: [...], [...] i [...]. Mając na uwadze dyspozycję art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie był bowiem uprawniony do badania ich zasadności.

Również zarzuty zgłoszone w oparciu art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a., nie mogły podlegać merytorycznej ocenie w postępowaniu odwoławczym wszczętym ww. zażaleniem z dnia [...] 2020 r. (por. m, in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2012 r., II GSK 1490/10, LEX nr 1113723 i z dnia 17 czerwca 2009 r., II FSK 333/08, LEX nr 512828).

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.

W odniesieniu natomiast do zarzutu złożonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., tj. zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej wskazać należy, że DIAS prawidło uznał, że w świetle art. 34 § 4 u.p.e.a., zarówno organ nadzoru jak i NUS nie byli związani w stanowiskiem wierzyciela. Sąd zgadza się z DIAS, że niedopuszczalność egzekucji określona w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., dotyczy kwestii formalnych. O niedopuszczalności egzekucji - w świetle powołanego art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., - decydują dwa rodzaje przesłanek: o charakterze podmiotowym oraz przedmiotowym. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do zobowiązanego i organu prowadzącego egzekucję. W tych przypadkach egzekucja jest niedopuszczalna, np. w sytuacji, gdy przepisy prawa wyłączają możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do podmiotów wskazanych w tytule wykonawczym (takie wyłączenie przewiduje np. art. 14 § 1 u.p.e.a., m.in. w stosunku do osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych) oraz gdy egzekucja została wszczęta przez organ, który nie posiada statusu organu egzekucyjnego. Z kolei przesłanki przedmiotowe odnoszą się do przedmiotu i podstaw egzekucji. W takim przypadku egzekucja administracyjna jest niedopuszczalna, gdy jej przedmiotem jest świadczenie niepodlegające egzekucji administracyjnej (inne niż określone w art. 2, 3, 3a i 4 u.p.e.a.), tj. np. świadczenie podlegające egzekucji sądowej, o ile jego wykonanie nie zostało przekazane na drogę egzekucji administracyjnej (por. m.in. wyroki NSA z dnia 19 kwietnia 2018 r., II FSK 1896/16, LEX nr 2503871, z dnia 28 lutego 2018 r., II FSK 512/16, LEX nr 2454893 i z dnia 18 października 2011 r., II FSK 797/10, LEX nr 984589).

Zasadnie zatem w zaskarżonym postanowieniu DIAS uznał, że Skarżąca nie jest podmiotem, w stosunku do którego przepisy prawa wyłączają możliwości prowadzenia egzekucji administracyjnej. Należy również zwrócić uwagę, że egzekucja administracyjna jest prowadzona wobec podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2013 r., która podlega egzekucji administracyjnej, gdyż stosownie do treści art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności, do których stosuje się przepisy O.p. Z kolei o niedopuszczalności środka egzekucyjnego można mówić wówczas, gdy zastosowany środek egzekucyjny nie został przewidziany w ustawie, albo został wprawdzie przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. W przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne przewidziane w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej zobowiązanej oraz zajęcia praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku oraz wierzytelności z rachunku pieniężnego zobowiązanej. Oznacza to, że DIAS prawidłowo ocenił, że zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, określony w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., był nieuzasadniony.

Sąd podzielił również zdanie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., nie miał uzasadnionych podstaw. Zajęte w niniejszej sprawie przez wierzyciela stanowisko - podobnie jak w przypadku zarzutu wniesionego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., - nie miało charakteru wiążącego. Z tego też powodu NUS oraz DIAS obowiązane były dokonać własnej, samodzielnej oceny zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Organ egzekucyjny oraz organ nadzoru wywiązały się z tego obowiązku, przedstawiając w swych decyzjach stosowną argumentację.

Należy zauważyć, że tytuł wykonawczy, będący podstawą egzekucji administracyjnej, stanowi dokument urzędowy niezbędny do wszczęcia i prowadzenia tego postępowania.

Zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera:

1. oznaczenie wierzyciela;

1a) oznaczenie organu albo organów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług (Dz. U. poz. 868);

2. wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu, a także NIP lub numeru PESEL, jeżeli zobowiązany taki numer posiada;

3. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek;

4. wskazanie zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń;

5. wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, jeżeli należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

6. wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

7. datę wystawienia tytułu, podpis, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela;

8. pouczenie zobowiązanego o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu;

9. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego;

10. klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;

11. wskazanie środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych;

12. datę doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podstawę prawną braku tego obowiązku;

13. datę doręczenia zobowiązanemu powiadomienia o wniosku o egzekucję administracyjnej kary pieniężnej lub grzywny administracyjnej, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1a;

14. datę, do której można prowadzić egzekucję należności pieniężnej, o której mowa w art. 2 § 1 pkt 8 lit. g.

Mając na uwadze powyższe regulacje prawne Sąd podzielił stanowisko DIAS, iż wystawione przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. tytuły wykonawcze o numerach [...], [...] i [...] spełniają wymogi formalne przewidziane przez powołany powyżej art. 27 § 1 u.p.e.a. Tytuły te zawierają bowiem:

• oznaczenie wierzyciela, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. oraz adres jego siedziby, tj. [...]-[...] S., ul. B 65;

• oznaczenie zobowiązanego, tj. Skarżącej, a także wskazanie znanego wierzycielowi na dzień wystawienia przedmiotowych tytułów wykonawczych miejsca zamieszkania oraz numeru identyfikacji podatkowej;

• dane dotyczące należności pieniężnych dochodzonych na podstawie art. 21 i art. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626, z późn. zm.), tj. podatku akcyzowego, wynikającego z decyzji z dnia [...] 2018 r. Nr [...] (stanowiącej podstawę prawną obowiązku); prawidłowo przy tym wskazano, że należności pieniężne wynikające z ww. decyzji są wymagalne (gdyż decyzji tej postanowieniem z dnia [...] 2018 r. Nr [...] został nadany rygor natychmiastowej wykonalności), ponadto wyszczególniono kwoty dochodzonych należności za poszczególne miesiące, wskazując przy każdej z nich termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia poszczególnych należności w terminie, a także stawkę odsetek - 8%, ze wskazaniem ich rodzaju, tj. odsetek za zwłokę;

• podstawę prawną braku obowiązku doręczenia upomnienia - § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia [...] 2014 r. w sprawie określenia należności, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r., poz. 131);

• datę wystawienia tytułu wykonawczego – 5 grudnia 2018 r.;

• imię i nazwisko, stanowisko służbowe i podpis osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela - tj. Referent A. F.;

• klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej;

• pouczenie: o skutkach niezawiadomienia organu egzekucyjnego o zmianie miejsca pobytu; zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego; o środkach egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Sąd podziela stanowisko DIAS zgodnie którym z przytoczonych wyżej informacji zamieszczonych w przedmiotowych tytułach wykonawczych w szczególności wynika, że została w nich prawidłowo określona podstawa prawna dochodzonego obowiązku. Zastosowany przez wierzyciela druk tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków, stanowiącemu Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 850). Bezpodstawny jest zatem sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Zatem argumentacja pełnomocnika Skarżącej podniesiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa, zatem argumentacja pełnomocnika Spółki podniesiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

aj