Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 55/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149  par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, Jacek Fronczyk, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 lipca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów do rozpatrzenia wniosku [...] Sp. z o.o. [...] z dnia 27 lipca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 2 i 3 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na rzecz strony skarżącej [...] Sp. z o.o. [...] kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 lipca 2011 r., przesłanym pocztą elektroniczną, pełnomocnik [...] S.A. z siedzibą w [...] wystąpił do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK") o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:

1. treści wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], o którym mowa w sentencji decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.,

2. informacji o zakresie, w jakim Prezes UOKiK wyraził zgodę na utworzenie wspólnego przedsiębiorcy decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.,

3. informacji o zasadach i zakresie współpracy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w ramach wspólnego przedsiębiorcy, na które Prezes UOKiK wyraził zgodę decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Powyższy wniosek został oparty o przepis art. 2 ust. 1 ustawy o odstępie do informacji publicznej.

W uzasadnieniu wniosku podano, że decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Prezes UOKiK wydał zgodę na dokonanie koncentracji polegającej na utworzeniu przez [...] Sp. z o.o. w [...] oraz [...] Sp. z o.o. w [...] wspólnego przedsiębiorcy w zakresie wskazanym we wniosku, przy czym odstąpił od uzasadnienia tej decyzji.

Jako sposób i formę udostępnienia oraz przekazania informacji wskazano odpowiedź pisemną przesłaną faksem lub pocztą na adres [...] S.A. – kserokopie dokumentów.

Pismem z dnia 10 sierpnia 2011 r., znak: [...] , Prezes UOKiK poinformował wnioskodawcę, że udostępnienie wniosku [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. nie jest możliwe, gdyż nie stanowi on informacji publicznej. Odnośnie pozostałych informacji objętych żądaniem organ stwierdził, iż stanowią one tajemnice przedsiębiorcy i nie podlegają ujawnieniu. Końcowo organ wskazał, że ogólny przedmiot działalności nowego przedsiębiorcy został wskazany w komunikacie prasowym Prezesa UOKiK, dostępnym na stronie internetowej Urzędu.

W piśmie z dnia 16 sierpnia 2011 r., przesłanym drogą elektroniczną, pełnomocnik [...] S.A. podtrzymał wniosek z dnia 27 lipca 2011 r. i wniósł o niezwłoczne udostępnienie informacji publicznej objętej żądaniem wniosku. Wskazał nadto, że skoro Prezes UOKiK odstąpił od uzasadnienia decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., to oczywistym jest, że w ten sposób inkorporował treść wniosku [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. do treści decyzji, która bez wątpienia stanowi informację publiczną.

W odpowiedzi na powyższe Prezes UOKiK pismem z dnia 1 września 2011 r. poinformował wnioskodawcę, iż dokumenty objęte wnioskiem z dnia 27 lipca 2011 r. są w sensie materialnym dokumentami wytworzonymi przez przedsiębiorcę. Dotyczą one działalności prowadzonej przez podmioty niepubliczne, w tym zawieranych przez nie umów. Całość dokumentacji nie ma charakteru publicznego, bowiem nie odnosi się do spraw publicznych, lecz działalności gospodarczej prywatnych podmiotów. Stanowi ona własność przedsiębiorców, od których organ je uzyskał. Poprzez uzyskanie takich informacji Prezes UOKiK nie staje się ich właścicielem i nie może nimi swobodnie dysponować. Dokument, aby mógł być uznany za informację publiczną, powinien być wytworzony przez władze publiczne.

Pismem z dnia 21 listopada 2011 r. zatytułowanym "Skarga na bezczynność organu" [...] S.A. z siedzibą w [...] , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o zobowiązanie Prezesa UOKiK do udzielenia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 27 lipca 2011 r. (pkt 1–3) oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie argumentując, iż dokumenty objęte zakresem żądania wniosku stanowią informację publiczną, bowiem Prezes UOKiK inkorporował treść wniosku [...] Sp. z o.o. oraz [...] Sp. z o.o. do treści decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Decyzja ta z kolei stanowi informację publiczną.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów do rozpatrzenia wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia 27 lipca 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie wskazał, iż wniosek [...] S.A. z dnia 27 lipca 2011 r., został skierowany do podmiotu zobowiązanego – na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej – do udzielenia informacji publicznej, bowiem Prezes UOKiK jest organem właściwym w sprawie praktyk ograniczających konkurencję oraz postępowań antymonopolowych, a nadto – co jest w sprawie bezsporne – jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. Wniosek ten obejmuje trzy żądania. Pierwsze dotyczy treści wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , o którym mowa w sentencji decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Zakres tego żądania, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości, a twierdzenia organu odnośnie wadliwości jego sformułowania są niezrozumiałe. Wyżej wymienioną decyzją organ wydał zgodę na dokonanie koncentracji polegającej na utworzeniu przez ww. Spółki wspólnego przedsiębiorcy "w zakresie wskazanym we wniosku". Natomiast odstępując od uzasadnienia decyzji, organ wskazał, iż decyzja w całości uwzględnia żądanie stron. Treść żądania zawartego w punkcie drugim wniosku, w którym skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji o zakresie, w jakim organ wyraził zgodę na utworzenie wspólnego przedsiębiorcy decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. stanowi dopełnienie żądania zawartego w punkcie pierwszym. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organu, że opublikowanie ogólnikowej informacji wynikającej z komunikatu prasowego z dnia 17 marca 2011 r. jest równoznaczne z realizacją wniosku [...] S.A. w odnośnym zakresie. Punkt trzeci wniosku obejmuje informację o zasadach i zakresie współpracy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w ramach wspólnego przedsiębiorcy, na które Prezes UOKiK wyraził zgodę decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. i jak wynika z twierdzeń organu, informacja ta jest w jego posiadaniu w związku z prowadzonym postępowaniem antymonopolowym zakończonym ww. decyzją.

Ponadto WSA w Warszawie podniósł, iż nie ulega wątpliwości, że wnioskowane informacje zostały wytworzone przez przedsiębiorcę, jednak – jak wywiedziono powyżej – okoliczność ta nie pozbawia ich waloru informacji publicznej. Dokumenty zawierające żądane informacje zostały bowiem dostarczone organowi w celu przeprowadzenia przez niego postępowania, które zakończone zostało decyzją Prezesa UOKiK nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Stanowią one zatem część akt sprawy administracyjnej i tym samym – jako odnoszące się do działalności podmiotu publicznego, a mianowicie organu administracji publicznej – stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 490/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwne stanowisko Prezesa UOKiK w tym względzie nie znajduje prawnego uzasadnienia.

Od powyższego wyroku wniesiona została przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 października 2012 r. o sygn. akt I OSK 1696/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasadził od [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów zwrot kosztów postępowania.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wnioskodawca domagał się udostępnienia treści wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o utworzenie wspólnego przedsiębiorcy. Skład orzekający NSA podzielił pogląd wyrażony przez organ w piśmie z dnia 1 września 2011 r., gdzie poinformowano wnioskodawcę, że dokumenty objęte wnioskiem są w sensie materialnym dokumentami wytworzonymi przez przedsiębiorcę. Dotyczą działalności prowadzonej przez podmioty niepubliczne, a całość zawartej we wnioskach dokumentacji nie ma charakteru publicznego, nie odnosi się bowiem do spraw publicznych, lecz gospodarczej działalności podmiotów prywatnych.

Wskazał też, że podobnie nie jest informacją publiczną pozew złożony w sprawie cywilnej, dotyczy on bowiem sprawy indywidualnej, która nie jest sprawą publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odmienny pogląd Sądu I instancji bierze się z wyrażanego kilkakrotnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przekonania, że akta każdej prowadzonej przez organ władzy publicznej sprawy, w tym również sprawy prowadzonej w postępowaniu administracyjnym, stanowią w całości informację publiczną. Dlatego też – zdaniem Sądu I instancji wniosek jako część akt sprawy administracyjnej jest informacją publiczną.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że orzecznictwo sądów administracyjnych w tej kwestii nie było jednolite. Wyrażany był pogląd, że akta sprawy jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych są informacją publiczną.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie pogląd ten jest zbyt daleko idący i był też prezentowany pogląd odmienny. Akta sprawy są zbiorem różnego rodzaju dokumentów, tj. takich, które stanowią informację publiczną i które jej nie stanowią. Ponadto w aktach mogą znajdować się materiały, które nie zostały wytworzone przez organ władzy publicznej lub inne podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Akta spraw sądowych zawierają często dokumenty prywatne i dotyczą spraw bardzo osobistych np. życia rodzinnego, stanu zamożności czy też stanu zdrowia. Wnioskodawca ma prawo uzyskania informacji publicznej a nie prawo dostępu do zbioru, w którym niektóre dokumenty mają walor takiej informacji. Nie jest przy tym przekonywujący argument, że akta zostały wytworzone przez sąd lub organ administracji przez nadanie zbiorowi materiałów utrwalonych na piśmie określonej formy, np. przez ich zszycie lub połączenie w inny sposób, nadanie bowiem zbiorowi określonej formy nie jest jego wytworzeniem (zob. wyroki NSA z 28 października 2009 r. sygn. I OSK 711/09; z 16 kwietnia 2010 r. sygn. I OSK 83/10; Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, LexisNexis, s. 39–42). Uznanie, że akta sądowe czy też administracyjne jako zbiór dokumentów i informacji nie stanowią w całości informacji publicznej nie ogranicza prawa do informacji. Wnioskodawca może bowiem wskazać we wniosku konkretną interesującą go informację zawartą w aktach co pozwoli zobowiązanemu podmiotowi udzielić tej informacji lub wydać decyzję o odmowie na podstawie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w omawianej sprawie, przy uznaniu, że akta sprawy administracyjnej nie stanowią - jako zbiór dokumentów i w całości - informacji publicznej, przyjąć należy, że wniosek złożony przez podmiot gospodarczy do organu administracji o utworzenie wspólnego przedsiębiorcy, nie jest dokumentem dotyczącym "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej lecz jest pismem złożonym w sprawie indywidualnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty skargi kasacyjnej, uznając je za usprawiedliwione, bowiem Sąd I instancji nieprawidłowo ocenił charakter złożonych wniosków i nie uzasadnił należycie swojego stanowiska, przy uwzględnieniu faktu, że w kwestii tej istnieją rozbieżności w orzecznictwie.

Sąd administracyjny w wyniku rozpoznania skargi na bezczynność, zobowiązując organ do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej w całości uznał, że wszystkie żądane w nim informacje są informacjami publicznymi. W omawianej sprawie z tego względu wyrok uznać należy za nieprawidłowy. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, wyrażony przez Sąd I instancji co do tego, że pozostałe, wskazane w pkt 2 i 3 wniosku, informacje są informacjami publicznymi. Dotyczą one bowiem sfery działalności organu administracji i podejmowanych przez ten organ decyzji i należą do zakresu wskazanego przykładowo w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W zaleceniach dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który będzie ponownie rozpoznawał sprawę wskazał, że Sąd I instancji winien zobowiązać adresata wniosku do jego rozpoznania w części dotyczącej informacji publicznej a w pozostałej części skargę oddalić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2012 r. o sygn.. akt I OSK 1696/12, co wynika z treści art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi bowiem, iż Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W takiej sytuacji, Sąd ponownie rozpoznając skargę stwierdził, że zasługuje ona w części na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 29 marca 2012 r. o sygn.. akt II SAB/Wa 485/11, wskazał, że wniosek [...] S.A. z dnia 27 lipca 2011 r., skierowany został do podmiotu zobowiązanego – na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej – do udzielenia informacji publicznej, bowiem Prezes UOKiK jest organem właściwym w sprawie praktyk ograniczających konkurencję oraz postępowań antymonopolowych, a nadto – co jest w sprawie bezsporne – jest w posiadaniu wnioskowanych informacji. Stanowisko takie zaakceptował również Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający skargę kasacyjną od tego wyroku.

Przypomnieć należy również, że wniosek ten obejmował trzy żądania. Pierwsze dotyczy treści wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , o którym mowa w sentencji decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Kolejny dotyczył informacji o zakresie, w jakim Prezes UOKiK wyraził zgodę na utworzenie wspólnego przedsiębiorcy decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. a następny dotyczył informacji o zasadach i zakresie współpracy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w ramach wspólnego przedsiębiorcy, na które Prezes UOKiK wyraził zgodę decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji, przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną, przy czym żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. W sytuacji zatem, gdy żądana informacja istnieje, znajduje się w posiadaniu organu, nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, organ jest obowiązany do jej udostępnienia po uznaniu, że w tym konkretnym wypadku prawo do informacji nie podlega ograniczeniu, o czym stanowi art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z powołanym przepisem podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej (co w praktyce może oznaczać udostępnienie treści dokumentu odpowiednio zanonimizowanego) lub tajemnicę przedsiębiorcy, ewentualnie z innych powodów, o których stanowi ustawa. Podmiot zobowiązany może również odmówić udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Treść żądania zawartego w punkcie drugim i trzecim wniosku, w którym skarżąca Spółka wystąpiła o udostępnienie informacji stanowi niewątpliwie informację publiczną, co potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu o sygnaturze akt I OSK 1696/12. Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organu, że opublikowanie ogólnikowej informacji wynikającej z komunikatu prasowego z dnia 17 marca 2011 r. jest równoznaczne z realizacją wniosku skarżącej Spółki w odnośnym zakresie.

Punkt trzeci wniosku obejmuje informację o zasadach i zakresie współpracy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w ramach wspólnego przedsiębiorcy, na które Prezes UOKiK wyraził zgodę decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. i jak wynika z twierdzeń organu, informacja ta jest w jego posiadaniu w związku z prowadzonym postępowaniem antymonopolowym zakończonym decyzją.

Dokumenty zawierające żądane informacje zostały bowiem dostarczone organowi w celu przeprowadzenia przez niego postępowania, które zakończone zostało decyzją Prezesa UOKiK nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Stanowią one zatem część akt sprawy administracyjnej i tym samym – jako odnoszące się do działalności podmiotu publicznego, a mianowicie organu administracji publicznej – stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 490/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeciwne stanowisko Prezesa UOKiK w tym względzie nie znajduje prawnego uzasadnienia.

Oceniając okoliczności sprawy Sąd uznał, że organ pozostawał w bezczynności, toteż zobowiązał Prezesa UOKiK do rozpatrzenia wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia 27 lipca 2011 r. w zakresie pkt. 2 i 3, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by istniejąca bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji). Sąd ocenia bowiem skargę na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić nie tylko okres od daty złożenia wniosku do chwili wniesienia skargi, lecz również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku i datę wniesienia skargi na bezczynność, uwzględniając także czynności, jakie organ podejmował, choć nieprawidłowe, nie można uznać, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Jeśli zaś chodzi o pierwszy punkt wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia 27 lipca 2011 r. dotyczący treści wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] , o którym mowa w sentencji decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nr [...] z dnia [...] marca 2011 r., to w tym zakresie Sąd umorzył postępowanie.

Wskazać należy, że wniosek złożony przez podmiot gospodarczy do organu administracji o utworzenie wspólnego przedsiębiorcy, nie jest dokumentem dotyczącym "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz jest pismem złożonym w sprawie indywidualnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podobnie nie można przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie.

Biorąc zatem pod uwagę, że żądanie zawarte w punkcie pierwszym wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] z dnia 27 lipca 2011 r., nie dotyczyło informacji publicznej, to organ nie był zobowiązany do jego udzielenia.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ust. 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.