Wyrok NSA, sygn. akt OSK 594/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Odstępstwa, choć istotne, do których odnosi się art. 36a ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, mogą dotyczyć tylko obiektu określonego w pozwoleniu na budowę, a nie innego obiektu czy obiektów.

TEZY

Odstępstwa, choć istotne, do których odnosi się art. 36a ustawy dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./, mogą dotyczyć tylko obiektu określonego w pozwoleniu na budowę, a nie innego obiektu czy obiektów.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Edward Janeczko /spr./, Izabella Kulig-Maciszewska, Protokolant Agnieszka Kwiatkowska, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2004r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 stycznia 2004r. sygn. akt SA/Sz 2519/01 w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 4- garaży blaszanych 1) uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2) zasądza od M. L. na rzecz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie kwotę 370 zł (trzysta siedemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 15 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] września 2001 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] czerwca 2001r. nakazującą M. L. rozbiórkę 4 garaży blaszanych wybudowanych na działce Nr [...] przy ul. [...] w G. oraz decyzję organu pierwszej instancji z [...] czerwca 2001r.

Według uzasadnienia zaskarżonego wyroku decyzja o rozbiórce została wydana z naruszeniem art. 48 Prawa budowlanego. Skarżącemu bowiem udzielono pozwolenia na budowę. Skoro skarżącemu udzielono pozwolenia na budowę garażu trzyboksowego, ale skarżący wybudował obiekt o podobnej funkcji i przeznaczeniu (cztery garaże) nie może być w stosunku do niego wydany nakaz rozbiórki bez uprzedniego wyeliminowania pozwolenia na budowę w trybie art. 36 a Prawa budowlanego. Nakaz rozbiórki oparty na art. 48 Prawa budowlanego mógłby dotyczyć jedynie tej części obiektu, która jednoznacznie wykracza poza zakres udzielonego pozwolenia, ale tego nie określono.

W skardze kasacyjnej Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 48 i art. 50 w związku z art. 51 Prawa budowlanego w brzmieniu tekstu jednolitego zawartego w Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zmianami wnosi o uchylenie wyroku z 15 stycznia 2004r. w całości.

Według uzasadnienia skargi kasacyjnej M. L. wybudował cztery wolnostojące garaże o łącznej powierzchni 60 m2, pozwolenie na budowę z 28 kwietnia 1999r. dotyczyło zaś garażu blaszanego trzyboksowego o powierzchni 50,5 m2. W takim przypadku miał zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego, a nie powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – art. 50 i 51 tego Prawa. Nie było tu bowiem wybudowania obiektu w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, lecz wybudowanie obiektów nie objętych pozwoleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Istnieje w tej sprawie bezsporny, nie kwestionowany stan faktyczny polegający na tym, że inwestor M. L. uzyskał pozwolenie na budowę garażu blaszanego trzyboksowego o powierzchni zabudowy 50,5 m2 zawarte w decyzji z 28 kwietnia 1999r. Wybudowane zaś zostały cztery wolnostojące garaże blaszane o powierzchni zabudowy 60 m2. Nie tylko inna powierzchnia wybudowanych garaży, ale ich liczba, różna niż określone w pozwoleniu na budowę z 28 kwietnia 1999r., wymagały uprzedniego pozwolenia na budowę dotyczącego wszystkich czterech wybudowanych garaży. Skoro zaś takiego pozwolenia (pozwoleń) nie było, istniała samowola budowlana (rozpoczęcie robót bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę – art. 28 Prawa budowlanego) ze wszystkimi tego konsekwencjami wynikającymi z art. 48 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej w drodze skargi decyzji. Przepis ten zaś przewidywał w takiej sytuacji obowiązkową rozbiórkę. Takie też rozstrzygnięcie obejmowała zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji. Uchylenie przeto tych decyzji zaskarżonym wyrokiem nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 48 Prawa budowlanego.

Naruszone zostały również art. 36 lit. a, 50 i 51 tego Prawa. Przepisy te nie zawierają regulacji konkurencyjnej wobec regulacji z art. 48. Nie mają one zatem zastosowania, jeżeli istnieje podstawa wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu z mocy art. 48 Prawa budowlanego. Wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie było więc uzasadnione wskazanie na potrzebę stosowania tych przepisów.

Art. 50 (i w konsekwencji również art. 51) Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji (a przed nowelą zawartą w ustawie z dnia 27 marca 2003r. – Dz. U. Nr 80, poz. 718) miał zastosowanie w przypadkach innych niż określone w art. 48. Istnienie przesłanek do wydania decyzji o rozbiórce jak już wyżej zaznaczono, wykluczało więc stosowanie art. 50 Prawa budowlanego.

Art. 36 lit. a (również w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji; brzmienie tego przepisu, jak również art. 48, 50, 51 Prawa budowlanego, jest inne i zawarte w Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) uzasadniał uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy inwestor w trakcie budowy, w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu lub innych warunków pozwolenia na budowę. Przepis ten miał więc zastosowanie, gdy pozwolenie na budowę istniało. To dość oczywiste stwierdzenie, nie dotyczy sytuacji występującej w niniejszej sprawie. Nie było bowiem pozwolenia na budowę żadnego z czterech garaży o takiej powierzchni, jaką zawierały wybudowane garaże. Jak słusznie podkreślono w skardze kasacyjnej, decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczy ściśle określonego obiektu budowlanego, który powinien być zlokalizowany, w oznaczonym, w pozwoleniu na budowę miejscu. Odstępstwa, choć istotne, do których odnosi się art. 36 lit. a Prawa budowlanego, mogą dotyczyć tylko obiektu określonego w pozwoleniu na budowę, a nie innego obiektu czy obiektów. Inaczej mówiąc, musi istnieć tożsamość obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego dotyczą odstępstwa, dokonane przy prowadzeniu prac budowlanych. Istotność odstępstw, w rozumieniu omawianego przepisu, nie może bowiem oznaczać wybudowanie innego obiektu czy obiektów, choćby ich przeznaczenie było podobne a nawet identyczne. Przy stosowaniu art. 36 lit. a Prawa budowlanego decyduje zresztą nie tylko podobieństwo czy identyczność przeznaczenia obiektu, lecz co już wyżej podkreślono, identyczność (tożsamość) obiektu określonego w pozwoleniu (m.in. ze względu na rozmiary, lokalizację itp.), którego dotyczą odstępstwa.

W tej sytuacji, wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na możliwość czy nawet potrzebę stosowania art. 36 lit. a Prawa budowlanego, jest równoznaczna z naruszeniem tego przepisu, wskutek jego błędnej wykładni.

Przy uwzględnieniu, że wskutek wydania zaskarżonego wyroku, nastąpiło jedynie naruszenie wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, należało, na podstawie art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylić zaskarżony wyrok i oddalić skargę.