Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1875/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. T. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a: zwolnić skarżącego M. T. od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

M. T. (dalej jako skarżący) wniósł na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Z informacji podanych przez skarżącego w formularzu oraz z nadesłanych dokumentów wynika, iż skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną. Skarżący otrzymuje emeryturę w wysokości 2231 zł netto miesięcznie. Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu emerytury w kwocie 1234 zł. netto miesięcznie. Z przedstawionego przez skarżącego wyciągu z rachunku bankowego, prowadzonego wspólnie dla obojga małżonków, wynika, iż jedynym wpływem jest otrzymywana przez każde z nich emerytura. Saldo na rachunku bankowym przez niemalże cały ten czas było ujemne, osiadając maksymalną wartość 1255 zł (w chwili wpływu emerytury). Skarżący załączył także zestawienie niezbędnych wydatków sięgające kwoty 2 239 złotych. Wśród tych wydatków skarżący, obok wydatków na leki swoje i żony, umieścił także kwotę 250 złotych przeznaczaną na pomoc teściowej, która jest obłożnie chora. Skarżący oświadczył także, że nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych, o których mowa w rubryce 7.2.2. Formularza PPF.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej też jako p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 2 października 2009 r. (sygn. akt II OZ 822/09) udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest obiektywnie niemożliwe. Instytucja ta przeznaczona jest przede wszystkim dla osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, iż zasadnym jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc bowiem pod uwagę wysokość dochodów, które uzyskują skarżący i jego żona w kontekście konieczności pokrycia niezbędnych, miesięcznych wydatków, nie jest możliwe poczynienie przez ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia kosztów postępowania. Kwota pozostała skarżącemu do dyspozycji, po pokryciu tych wydatków, oscyluje wokół 1227 złotych, która to kwota musi wystarczyć na zakup żywności, środków higienicznych, czy też artykułów chemii gospodarczej. Trudno w tej sytuacji oczekiwać od skarżącego akumulowania środków finansowych. Również wydruk z rachunku bankowego potwierdza, że w istocie skarżący nie jest w stanie alokować środków, bowiem środki te wypłacane są na bieżąco. Ponadto zgodnie z oświadczeniem skarżącego nie dysponuje on oszczędnościami, które mógłby przeznaczyć na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Tym samym uznać należy, iż skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony, a w konsekwencji zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 wyżej cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.