Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 608/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 247 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 2 i par 2, art. 135 i art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca), Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. S. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] nr [...], wydaną po wznowieniu postępowania podatkowego, Prezydent Miasta ustalił G. S. łączne zobowiązanie pieniężne za lata 2001 – 2004, w tym zobowiązanie w podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną w Z. przy ul. K..

2. Wnioskiem złożonym 6 marca 2008 r. / data stempla pocztowego / G. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] nr [...], na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm. / .

Argumentował, że decyzja Prezydenta Miasta rażąco narusza art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 124, art. 210 § 4, art. 191 Ordynacji podatkowej przez naruszenie prawa podatkowego, przez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, przez zaniechanie ustalenia prawdy obiektywnej, przez niedostateczne uzasadnienie decyzji, przez przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów oraz że rażąco narusza art. 5 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych / Dz. U. z 2006, Nr 121, poz. 844 ze zm. – dalej u.p.o.l. /.

Argumentował, że Prezydent Miasta nie przeprowadził postępowania dowodowego zgodnie z wytycznymi decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z [...], kiedy ponownie rozpatrywał sprawę. Takie działanie Prezydenta Miasta doprowadziło do zawyżenia podstawy opodatkowania stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2001 - 2004. W ten sposób Prezydent Miasta rażąco naruszył prawo.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] nr [...].

Uzasadniało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym ocenie podlega czy ostateczna decyzja została wydana w warunkach kwalifikowanego naruszenia prawa z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie podlega ocenie proces postępowania dowodowego poprzedzający jej wydanie. W tym postępowaniu nie podlega ponownemu rozpatrzeniu istota sprawy.

Zważyło, że analiza decyzji Prezydenta Miasta z [...] i akt sprawy nie prowadzi do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Nie pozwala na kategoryczne stwierdzenie, by ustalony stan faktyczny pozostawał w sprzeczności ze zgromadzonymi dowodami czy by zastosowano przepisy prawa podatkowego, które nie odpowiadały ustalonemu stanowi faktycznemu. Twierdzenie wnioskodawcy o zawyżeniu podstawy opodatkowania stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest okolicznością wymagającą przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, niedopuszczalnego w nadzwyczajnym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozparzeniu odwołania G. S., decyzją ostateczną z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło w pełni ocenę prawną i argumentację, wyrażone w decyzji własnej o odmowie stwierdzenia nieważności, wydanej w pierwszej instancji.

5. G. S. złożył skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] nr [...].

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 124, art. 210 § 4, art. 191 Ordynacji podatkowej przez naruszenie prawa podatkowego, przez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, przez zaniechanie ustalenia prawdy obiektywnej, przez niedostateczne uzasadnienie decyzji, przez przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. i art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniał, że Prezydent Miasta rażąco naruszył prawo dokonując ustaleń faktycznych niezgodnych ze stanem rzeczywistym. Prezydent Miasta nie wykonał nakazu zawartego w decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z [...]. Zaniechał oględzin i pomiaru powierzchni będącej podstawą opodatkowania stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, która została zawyżona. Prezydent Miasta dowolnie przyjął podstawę opodatkowania stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Skarżący wskazał, że za zasadnością skargi przemawia słuszny interes strony i interes społeczny.

6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko i argumentację, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uzasadniało, że ostateczna decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności nie jest rażąco sprzeczna z przepisami prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...], nr [...] nie odpowiadają prawu. Zostały wydane w warunkach nieważności decyzji w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Kwalifikowane naruszenie prawa podlegało stwierdzeniu poza granicami skargi, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – ustawa p.p.s.a. /.

Zarzuty skargi pozostają bez wpływu na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] nr [...].

8. Zgodnie z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1/ została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2/ została wydana bez podstawy prawnej;

3/ została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4/ dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5/ została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6/ była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7/ zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8/ w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

9. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym. W tym postępowaniu organ podatkowy, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności zgodnie z art. 248 § 2 Ordynacji podatkowej, bada czy zachodzi jedna / którakolwiek / z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z art. 247 § 1 pkt 1 do 8 Ordynacji podatkowej.

Organ podatkowy rozpatrujący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie jest związany podstawą stwierdzenia nieważności wskazaną we wniosku. Organ podatkowy rozpatrujący wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji ostatecznej w sytuacji stwierdzenia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 pkt 1 do 8 Ordynacji podatkowej, także innej niż wskazana we wniosku.

To oznacza, że pozostająca w obrocie prawnym decyzja ostateczna o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej przesądza, że decyzja ostateczna będąca przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie jest dotknięta żadnym naruszeniem prawa wymienionym w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. To oznacza, że pozostająca w obrocie prawnym decyzja ostateczna o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej wyklucza wydanie ponownej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności tej samej decyzji ostatecznej, w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

10. Jak wynika z akt postępowań prowadzonych przed organami podatkowymi

G. S. wniósł [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z [...] nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] nr [...].

Po rozpatrzeniu odwołania [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję własną z [...] nr [...].

Prawomocnym wyrokiem z 15 listopada 2006 r. w sprawie I SA/Lu 317/06 Sąd oddalił skargę G. S. na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] nr [...].

11. W tych okolicznościach ponowne decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] nr [...] oraz z [...] nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z [...] nr [...], to decyzje, które dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

12. Z tych względów zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] nr [...] podlegały stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, § 2 i przy zastosowaniu art. 135 ustawy p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 ustawy p.p.s.a.