Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 84/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 i art. 22
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 273 par. 2, art. 282 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska,, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009r. skargi I. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2008r. sygn. akt I SA/Ke 272/08. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 maja 2008r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia 21 stycznia 2008r. nr [...], którą organ pierwszej instancji ustalił solidarne zobowiązanie podatkowe dla M. i I. małżonków W. z tytułu podatku od nieruchomości na 2008r. w kwocie 86 zł.

Za podstawę ustalenia zobowiązania organ drugiej instancji, podobnie jak organ pierwszej instancji, przyjął 351 m² gruntu położonego w obrębie miasta Wąchocka oraz usytuowany na gruncie budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 32,50m². Organ odwoławczy zważył, iż skoro w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę S., w obrębie miasta W., wykazana jest działka gruntu nr 2332 o powierzchni 0,0351 ha, sklasyfikowana jako tereny zabudowy mieszkalnej, stanowiąca współwłasność małżonków M. i I. W., to zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz .U. z 2000r. Nr 100 poz.1086 z póź. zm.), podstawą wymiaru podatku są powyższe dane zawarte w ewidencji gruntów. Z przepisu art. 3 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121 poz. 844 z późn. zm.) z kolei wynika, że jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej osób, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach nieruchomości. Przepis ten, zdaniem organu drugiej instancji, ma zatem zastosowanie także do małżonków W. jako współwłaścicieli nieruchomości, z czego wynika, że na każdym z małżonków ciąży solidarny obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości stanowiącej ich majątek objęty małżeńską wspólnością majątkową.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. M. W. i I. W. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazali, iż decyzja narusza istnienie małżeńskiej wspólności ustawowej w stosunku do przedmiotowej nieruchomości, jest niezgodna ze stanem prawnym przedmiotowej nieruchomości wynikającym z dołączonego do skargi wyciągu z Kw nr 7273 oraz została wydana mimo zapłacenia podatku przez I. W..

Wyrokiem z dnia 30 października 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie sygn. akt I SA/Ke 272/08 oddalił skargę małżonków W. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgodnie z art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, zatem dane zawarte w tej ewidencji mają rozstrzygające znaczenie dla ustalenia przez organ podatkowy osoby, na której ciąży obowiązek podatkowy. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, że skoro z ewidencji gruntów wynikało, że działka nr 2332 wraz z budynkiem objęta jest współwłasnością M. i I. małżonków W., to organ miał obowiązek wydać decyzję wymiarową dotyczącą nieruchomości wspólnej, sporządzoną w dwóch egzemplarzach, w której jako zobowiązani zostali wykazani oboje małżonkowie a podatek został ustalony w jednej kwocie; organ słusznie również doręczył decyzję każdemu z małżonków. M. i I. W. jako współwłaściciele nieruchomości zostali uznani za podatników solidarnych zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sąd wskazał jednak, że bez znaczenia dla doręczenia decyzji dla M. W. jest fakt zapłaty podatku w dniu 30 stycznia 2008r. przez I. W.. Przepis art. 92 § 1 Ordynacji podatkowej wyraża bowiem zasadę, że w przypadku zobowiązań podatkowych powstających przez doręczenie decyzji ustalającej, za które podatnicy ponoszą solidarną odpowiedzialność, do przypisania tej odpowiedzialności poszczególnym podatnikom konieczne jest doręczenie im decyzji ustalającej. Na podstawie art. 366 Kodeksu cywilnego spełnienie obowiązku podatkowego przez I. W. zwolniło M. W. od obowiązku zapłaty. W konkluzji Sąd uznał, że organ podatkowy, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył prawa i dlatego Sąd oddalił skargę.

W dniu 22 grudnia 2008r. I. W. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie I SA/Ke 272/08. W skardze zarzucił niezwiązanie decyzji Burmistrza W. w sprawie podatku od nieruchomości z przedmiotową nieruchomością ze względu na brak adresu nieruchomości w decyzji. Brak adresu, to zdaniem strony, dowód tego, że w systemie elektronicznym Urzędu Miasta i Gminy W. nie został odnotowany fakt odłączenia w dniu 23 listopada 1979r. od gospodarstwa rolnego Z. G. położonego w miejscowości W. (Kw 7261) parceli nr 2332 i zbyciu tejże na rzecz małżonków W..

Pismem procesowym z dnia 17 marca 2009r. celem uzupełnienia twierdzeń skargi o wznowienie postępowania skarżący podniósł, iż z treści księgi wieczystej Kw 7273 wynika, że właściciel nieruchomości objętej tą księgą nabył prawo własności na podstawie umowy sprzedaży z dnia 23 listopada 1979r. sporządzonej w Państwowym Biurze Notarialnym w S. za numerem repetytorium A 1996/79. W rejestrze prowadzonym przez wskazane Biuro pod tym numerem widnieje jednak akt notarialny niezwiązany z nieruchomością objętą księgą wieczystą Kw 7273. Z treści odnalezionego oryginalnego wypisu aktu notarialnego obejmującego umowę sprzedaży z dnia 23 listopada 1979r. wynika, że numer aktu to repetytorium A 1995/79. Ujawniony błąd, zdaniem strony, może naprawić posiadacz oryginału umowy tj. Centralne Archiwum, gdzie aktualnie księga wieczysta Kw 7273 się znajduje celem sprostowania błędu. Jak wskazał skarżący, wcześniejsze dostrzeżenie powyższego błędu nie było możliwe z uwagi na fakt, iż w wystawionym na podstawie przepisu art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 16 listopada 1964r. o przekazaniu państwowym biurom notarialnym prowadzenia ksiąg wieczystych (Dz. U. nr 41 poz. 278) zaświadczeniu dotyczącym treści Kw 7273 nie przywołano umowy sprzedaży. Dopiero odnalezienie w zbiorach archiwalnych umowy sprzedaży i porównanie jej treści z treścią Kw 7273 pozwoliło odkryć błąd. W ocenie skarżącego, decyzje podatkowe dotyczące podatku od nieruchomości nie powiązane z nieruchomością, której właścicielami są małżonkowie W., dowodzą, iż władają oni nieruchomością w złej wierze.

W związku z powyższym I. W. wniósł o uchylenie decyzji SKO w K. z dnia 30 maja 2008r. znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga I. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 października 2008r. w sprawie sygn. akt I SA/Ke 272/08 nie zasługuje na uwzględnienie.

W związku z dochowaniem przez skarżącego wymogu formalnego co do terminu wniesienia skargi o wznowienie postępowania oraz wobec faktu, iż skarga ta opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, sprawa o wznowienie postępowania sądowego zakończonego w/w wyrokiem z dnia 30 października 2008r. podlegała rozpoznaniu co do istoty. Oznaczało to rozpoznanie przez Sąd sprawy na nowo, jednakże w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia wskazana w skardze (art. 282 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako ustawa p.p.s.a.).

Jako ustawową podstawę wznowienia postępowania sądowego I. W. podał tę, o której mowa w art. 273 § 2 ustawy p.p.s.a., a zatem późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący wskazał bowiem, iż po wydaniu przez Sąd wyroku z dnia 30 października 2008r. został odnaleziony wypis aktu notarialnego numer repertorium A 1995/79 - umowa sprzedaży z dnia 23 listopada 1979r. Strona podniosła, iż akt notarialny o numerze repertorium A 1996/79 - dostarczony Sądowi jako środek dowodowy i wykazany w księdze wieczystej Kw 7273 - obarczony był błędem, bowiem, jak wynika z treści odnalezionego wypisu aktu notarialnego, nie był związany z przedmiotową nieruchomością (działka nr 2333 według A Rep. 1996/79). W ocenie skarżącego, błąd ten - ujawniony po zakończeniu postępowania sądowego - mógł mieć wpływ na jego wynik.

Sąd stwierdza, iż badanie zasadności wskazanej przesłanki wznowienia postępowania sądowego wymaga jednak potwierdzenia istnienia związku przyczynowego między okolicznościami wskazanymi przez stronę jako podstawa wznowienia a treścią rozstrzygnięcia zawartego w wyroku z dnia 30 października 2009r.

W ocenie Sądu, taki związek nie zachodzi. Przedmiotem postępowania sądowego była kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którą organ podatkowy ustalił M. i I. małżonkom W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2008 rok. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę S., w obrębie miasta W., wykazana jest bowiem działka gruntu nr 2332 o powierzchni 0,0351 ha, sklasyfikowana jako tereny zabudowy mieszkalnej i stanowiąca współwłasność M. i I. małżonków W.. Za podstawę ustalenia zobowiązania organ przyjął 351 m2 gruntu położonego w obrębie miasta W. oraz usytuowany na gruncie budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej 32,50m2. Organ powołując się na przepis art. 21 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027, z późn. Zm.), podniósł, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844, z późn. zm.) w przypadku, gdy nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej osób, stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Skoro M. i I. W. są współwłaścicielami nieruchomości znajdującej się na terenie miasta W., ciąży na nich solidarny obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, iż wykryty błąd w środku dowodowym dostarczonym Sądowi mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Obowiązek podatkowy, jak wyżej podniesiono, organy ustaliły na podstawie ewidencji gruntów i budynków, przy czym wskazano, że dane zawarte w tej ewidencji są zgodne z treścią wypisu księgi wieczystej nr Kw 7273. Wobec powyższego załączony do skargi o wznowienie postępowania sądowego wypis aktu notarialnego nr repertorium A 1995/79 dotyczący nieruchomości oznaczonej jako działka 2332 potwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy i nie zmienia stanu prawnego nieruchomości, od której ustalono podatek za 2008r. W konsekwencji nie może także ulec zmianie ocena legalności decyzji dokonana w wyroku z dnia 30 października 2008r. wydanym przez WSA w Kielcach. Wskazywana przez stronę podstawa wznowienia nie miała zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu w sprawie sygn. akt I SA/Ke 272/08. Mimo, że tego dokumentu Sąd nie wziął pod uwagę, nie miało to wpływu na treść orzeczenia, które w istocie zostało oparte na innych dowodach. Sąd oddalił skargę na decyzję SKO, przyjmując bowiem za wiarygodne ustalenia organów oparte na dokumentach w postaci ewidencji gruntów, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku.

W efekcie powyższych rozważań Sąd przyjął, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie ma uzasadnionej podstawy wznowienia i na podstawie art. 282 § 2 ustawy p.p.s.a. podlega oddaleniu.