Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 419/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-07-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 63 par. 2 i 3, art. 64 par.2, art. 76 par. 1, art. 105 par.1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 3 ust.1, art. 6, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 22 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Aneta Lubasińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lipca 2020 roku sprawy ze skargi E.P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku nr [..] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania E.P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.

Z akt sprawy wynika, że 10 maja 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w W. wpłynął wypełniony danymi E. P. wniosek o przyznanie płatności na rok 2017 wraz z wymaganym materiałem graficznym i innymi załącznikami.

W dniu 9 marca 2018 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. wpłynęło postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. z 27 lutego 2018 r. sygn. akt [...] z żądaniem wydania rzeczy w związku z podejrzeniem podrobienia podpisu pod wnioskiem z 10 maja 2017 r.

Postanowieniem z 25 kwietnia 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz.2096 ze zm.) –dalej "k.p.a." zawiesił postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 do czasu zakończenia postępowania karnego w sprawie podrobienia podpisu na formularzu wniosku o przyznanie płatności na rok 2017.

W dniu 4 października 2018 r. E.P. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w W. oświadczenie, w którym wskazała, że wniosek o płatności obszarowe z 2017 r. był wypełniony przez J.N., a podpis na wniosku został złożony przez jej męża, za jej zgodą i wiedzą, ponieważ upoważniła go do reprezentowania jej w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez złożenie pełnomocnictwa w biurze.

Postanowieniem z 20 listopada 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. podjął z urzędu zawieszone postępowanie oraz dołączył do akt sprawy wyrok Sądu Rejonowego w W. z 30 lipca 2019 r. uznający, że czyn zarzucany podejrzanemu M. P. polegający na tym, że w dniu 18 kwietnia 2017 roku w L., gmina L., powiat [...], województwo [...], działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu uzyskania dla swojej żony E.P. wsparcia finansowego z instytucji dysponującej środkami publicznymi, podrobił podpis E. P. na wniosku o przyznanie z ARiMR płatności bezpośrednich za rok 2017, mającym istotne znaczenie dla uzyskania wsparcia finansowego, który w swojej treści wypełniony był danymi beneficjenta E.P., a następnie w dniu 10 maja 2017 roku za pośrednictwem innej osoby wniosek ten został przedłożony w Biurze Powiatowym ARiMR w W., przy czym czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, wyczerpuje dyspozycję art. 297 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1600 ze zm.) – dalej "k.k." i art. 270 § 1 i 2a k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i na podstawie art. 66 § 1 i § 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. umarzający postępowanie karne przeciwko podejrzanemu warunkowo na okres próby wynoszący 1 rok. W wyroku tym sąd ponadto orzekł na podstawie art. 44 § 1 k.k.w zw. z art. art. 45a § 1 k.k. przepadek na rzecz Skarbu Państwa oryginału wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 na nazwisko E. P..

Decyzję z [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. umorzył postępowanie w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok. W uzasadnieniu odwołując się do treści art. 63 § 3 i art. 64 § 2 k.p.a.podkreślił, że podpis jest niezbędnym elementem podania bowiem wskazuje osobę wnoszącego i pozwala zidentyfikować, czy podanie pochodzi od podmiotu uprawnionego. Uchybienie polegające na braku podpisu stanowi brak usuwalny. W ocenie organu I instancji w takim przypadku należałoby wezwać wnioskodawcę do usunięcia braku poprzez złożenie podpisu w wyznaczonym terminie z pouczeniem, że jego nieusunięcie spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 k.p.a.). W niniejszej sprawie usunięcie tego braku nie jest jednak możliwe, albowiem upłynął materialny termin na składanie wniosków o płatności za rok 2017. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie przedłużenia terminu składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich lub płatności niezwiązanej do tytoniu w 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 968), termin ten minął 31 maja 2017 r., a ostatecznie w dniu 16 czerwca 2017 r., z sankcjami terminowymi. Wobec powyższego, ponieważ w sprawie zabrakło jednego z elementów postępowania, a mianowicie wniosku o przyznanie płatności na rok 2017, czyli przedmiotu sprawy dlatego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest obligatoryjne.

Od powyższej decyzji E. P. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła rozstrzygnięciu organu I instancji naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu, art. 7 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu strony, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do władzy publicznej, art. 9 k.p.a. naruszenie obowiązku informowania obywatela, wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie prawidłowego uzasadnienia prawnego o faktycznego decyzji.

Decyzją z [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że wniosek o przyznanie płatności na rok 2017 zawierał dane podmiotu wnioskującego w III rubryce wniosku: E. P. i podpisany został imieniem i nazwiskiem E. P.. Podrobienie podpisu na wniosku z danymi E. P. przez jej męża M. P., zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z 30 lipca 2019 r. sygn. akt [...]. Dodatkowo, w pkt 3 wyroku sąd orzekł przepadek dowodu rzeczowego w postaci oryginału wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 na nazwisko E. P. o numerze identyfikacyjnym [...], przechowywanego w aktach sprawy w karcie 25 i zarządził pozostawienie go w aktach sprawy.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że rozważania organu I instancji na temat upływu terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku nie mają znaczenia w sprawie. W ocenie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR niepodpisanie wniosku o przyznanie płatności stanowi brak formalny wniosku podlegający usunięciu w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a. znajdującym zastosowanie na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) - dalej "ustawa".

W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu odwoławczego, należy jednak uznać, że nie został złożony wniosek o przyznanie płatności na rok 2017, wobec podrobienia podpisu osoby, której danymi wypełniona była pierwsza strona wniosku - formularza udostępnionego przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Skoro brak wniosku, to w konsekwencji nie ma podstaw by wzywać wnoszącego podanie o usunięcie braków formalnych podania (art. 64 § 2 k.p.a.). Brak wniosku powoduje zaś bezprzedmiotowość postępowania. Z tych przyczyn argumentacja skarżącej nie mogła zostać uwzględniona przy rozpatrywaniu odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] złożyła E. P.. Skarżąca podkreśliła, że spełniła wszystkie warunki do otrzymania przedmiotowych płatności. Jej wolą było ich otrzymanie i mimo podpisania wniosku przez męża wniosek o przyznanie płatności był merytorycznie zasadny. Zamiarem skarżącej nie było wprowadzenie w błąd organu, czy też wyłudzenie jakiegokolwiek nienależnego świadczenia. Skarżąca podkreśliła ponadto, że jej mąż był przez nią upoważniony do występowania w jej imieniu przed ARiMR, błędne są więc twierdzenia organu, że w przedmiotowej sprawie wniosek o przyznanie płatności na rok 2017 nie został złożony. Umorzenie postępowania w sprawie przyznania płatności jest dla skarżącej krzywdzące, bowiem ponieśli już z mężem dodatkowe skutki podrobienia przez niego podpisu. Jednocześnie przyznanie płatności na podstawie podpisanego przez męża wniosku nie nastąpiło z czyimkolwiek pokrzywdzeniem. Zdaniem skarżącej zasady słuszności przemawiają za nieumarzaniem postępowania w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, albowiem w roku 2017 użytkowała grunty rolne należącego do niej gospodarstwa.

Z powyższych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z [...]; oraz o zasądzenie od organu na swą rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. decyzje administracyjne (pkt 1). Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). Podkreślić również należy, że kontrolując zaskarżoną decyzję sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej uchylenie.

Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że w rozstrzyganej sprawie nie został złożony wniosek o przyznanie płatności na rok 2017, wobec potwierdzonego wyrokiem sądu karnego podrobienia podpisu strony. Skoro nie ma wniosku to w konsekwencji brak było podstaw do wzywania skarżącej do usunięcia braku formalnego podania poprzez jego podpisanie.

Zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności bezpośrednich w rozumieniu art. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz.UE.L 347 z 20.12.2013, str. 608, z późn. zm.), reguluje w polskim porządku prawnym zasadniczo ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1312) – dalej "ustawa o płatnościach". W myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 6 ustawy o płatnościach, płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. Wśród tych warunków przewidziano m.in. konieczność zgłoszenia wniosku w określonym terminie, tj. zasadniczo w okresie od 15 marca do 15 maja danego roku, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy o płatnościach. Z kolei zgodnie z art. 22 ustawy o płatnościach wniosku należy złożyć na odpowiednim formularzu przesłanym lub udostępnianym przez Agencję, wraz z ewentualnymi załącznikami.

W rozstrzyganej sprawie nie jest sporne, że skarżąca ubiegała się o przyznanie płatności bezpośrednich na 2017 r., na podstawie wniosku, który nie został przez nią podpisany, lecz jej podpis pod wnioskiem został podrobiony przez jej męża. Okoliczności te w sposób jednoznaczny wynikają z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z 30 lipca 2019 r. wydanego w sprawie [...]. Związanie powyższym wyrokiem organów administracji wynika z art. 76 k.p.a. Wyrok sądowy jest bowiem dokumentem urzędowym i zgodnie z art.76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Przy czym nie ma w sprawie znaczenia, że wyrok ten warunkowo umarzał postępowanie wobec oskarżonego na okres próby. Instytucja warunkowego umorzenia postępowania karnego może być bowiem stosowana wyłącznie wobec osób winnych popełnienia przestępstwa. Zatem prawomocny wyrok sądu karnego mógł stanowić samodzielną i wystarczającą podstawię dokonanych w sprawie ustaleń okoliczność sfałszowania podpisu skarżącej pod wnioskiem o przyznanie płatności. Dodatkowo w pkt 3 wyroku sąd orzekł o przepadku dowodu rzeczowego w postaci oryginału wniosku o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 na nazwisko E. P.. Prawidłowo zatem organy uznały, że w takich okolicznościach, wobec braku wniosku o przyznanie płatności na 2017 rok kontynuowanie postępowania w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich było niedopuszczalne.

Zgodnie ze stanowiącym podstawę kontrolowanej decyzji art. 105 § 1 k.p.a organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Decyzja umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 k.p.a. nie ma charakteru decyzji merytorycznej, organ nie orzeka co do istoty sprawy, lecz wywołuje skutek procesowy polegający na przerwaniu stosunku procesowego pomiędzy stroną a organem. Bezprzedmiotowość postępowania to bowiem brak podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy, a zatem brak przedmiotu postępowania, którym jest konkretna sprawa, a w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia) będącego przedmiotem postępowania. Ten sposób rozstrzygnięcia organu ma charakter formalny i wymaga wykazania bezprzedmiotowości postępowania, bądź z uwagi na wystąpienie przeszkody o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym do prowadzenia postępowania i rozpoznania merytorycznego sprawy. O braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy można mówić, gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, np.: z uwagi na brak wniosku to postępowanie wszczynającego.

Złożenie wniosku jest czynnością prawa materialnego warunkującą wszczęcie postępowania w przedmiocie przyznania płatności, a zatem brak wniosku powoduje bezprzedmiotowość tego postępowania (por. wyrok NSA z 14 maja 2015 r. sygn. akt II GSK 349/14 LEX nr 1795951), skoro tak prawidłowe jest stanowisko organów, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, z uwagi na złożenie sfałszowanego wniosku o przyznanie płatności. Wobec powyższego, w ocenie sądu wydane w sprawie decyzje nie naruszają art.105 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA w Kielcach z 19 grudnia 2019 roku w sprawie sygn. akt I SA/Ke 378/19 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA").

Odnosząc się do argumentacji skarżącej prezentowanej w złożonej do sądu skardze oraz w toku postępowania przed organami administracji wskazać należy, że zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Powinno być także podpisane przez wnoszącego (art. 63 § 3 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że brak podpisu pod złożonym wnioskiem jest uchybieniem formalnym. Zgodnie z art. art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie zawiera wymaganych przepisami prawa elementów organ powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wbrew jednak stanowisku skarżącej w rozstrzyganej sprawie organ nie miał podstaw do zastosowania wskazanego przepisu. W momencie bowiem występowania przez skarżącą z wnioskiem o płatność wniosek ten był prawidłowo wypełniony i kompletny. Z twierdzeń skarżącej wynika, że w oparciu o niego otrzymała ona część z płatności o które wystąpiła. Dopiero w trakcie postępowania, na skutek wyroku sądu karnego wniosek ten został wyeliminowany z obrotu prawnego, a zatem na tym etapie postępowania brak było podstaw do wzywania skarżącej do jego poprawienia.

Odnosząc się do argumentacji skarżącej wskazującej, że mąż był jej pełnomocnikiem w postępowaniu przed organami Agencji, a więc w jej ocenie był uprawiony do podpisania za nią wniosku o dopłaty wskazać należy, że stosownie do art. 32 k.p.a. strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika, o ile charakter czynności nie wymaga jej osobistego działania. Oznacza to, że pełnomocnik może podejmować za stronę wszystkie czynności procesowe, za wyjątkiem tych, którym przypisuje się charakter osobisty. Pełnomocnik działa w imieniu i na rzecz strony, nie jest jednak stroną stosunku administracyjnoprawnego, a więc w tym wypadku wnioskodawcą. Dlatego też wskazać należy, że na podstawie udzielonego pełnomocnictwa mąż skarżącej był uprawniony do reprezentowania jej w postępowaniu przed organami Agencji, w tym do podpisywania w jej imieniu wniosku o dopłaty. Podkreślić jednak z całą mocą należy, że nie był uprawniony do podpisywania wniosku jej imieniem i nazwiskiem, lecz własnym imieniem i nazwiskiem.

W rozstrzyganej sprawie bez znaczenia dla kontrolowanego rozstrzygnięcia pozostaje także argumentacja wskazująca na spełniania przez skarżącą pozostałych, poza złożeniem prawidłowego wniosku o dopłaty, warunków do przyznania wnioskowanych środków pomocowych. Kontrolowane rozstrzygnięcie ma bowiem charakter formalny, procesowy, a zatem organ w sprawie nie badał w ogóle spełnienia przez skarżącą warunków materialnych do uzyskania wnioskowanego wsparcia.

Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji pozostaje także trudna sytuacja materialna strony. Zgodnie z powołanym na wstępie rozważań art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne nie orzekają w oparciu o zasady słuszności czy względy wynikające z zasad współżycia społecznego, lecz jedynie w oparciu o przepisy powszechnie obowiązującego prawa.

W kontrolowanej sprawie organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich poprawne wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówiły ich treść. W toku przeprowadzonego przez organy postępowania administracyjnego sąd nie dopatrzył się naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i dlatego skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.

EC