Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 373/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Halina Modliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej także k.p.a.) oraz art. 17, art. 18 i art. 59 § 1 - 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm., dalej także: u.p.e.a.) utrzymało w mocy postanowienie Zastępcy Naczelnika Wydziału Budżetu i Analiz, działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta C. z dnia [...] nr: [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko zobowiązanej M. K..

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia opisano na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania. W tym zakresie wskazano, że z akt sprawy wynika, iż w związku z istniejącymi zaległościami z tytułu podatku od środków transportowych za lata 2005-2008 Prezydent Miasta C., działając na podstawie art. 15 u.p.e.a. upomnieniami Nr: [...]z dnia 19 września 2006 r., [...] i [...] z dnia 20 listopada 2007 r., [...] i [...] z dnia 15 maja 2009 r. przypomniał M. K. o obowiązku wpłacenia należności z tytułu podatku od środków transportu odpowiednio za:

- 2/2005r. ([...]zł) i 9/2005r. ([...]zł) - nr rej. [...],

- 2/2006r. ([...]zł) i 9/2006r. ([...]zł) - nr rej. [...],

- 2/2005r. ([...]zł) i 9/2006r. ([...]zł) - nr rej. [...],

- 2/2005r. ( [...]zł) i 9/2006r. ([...]zł) - nr rej. [...],

- 2/2007r. ([...]zł) i 9/2007r. ([...]zł) - nr rej. [...],

- 2/2008r. ([...]zł) i 9/2007r. ([...]zł) - nr rej. [...],

wraz z kosztami upomnienia po [...] zł oraz poinformował, że ww. należności wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi na dzień dokonania wpłaty należy wpłacić w ciągu 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Upomnienia te zostały doręczone zobowiązanej na zasadzie przepisu art. 44 k.p.a.

Zobowiązana nie uregulowała spornych zaległości, co stało się przyczyną wystawienia przez wierzyciela tytułów wykonawczych o numerach:

- [...] z dnia 19.11.2007 r.- podatek od środków transportowych [...]

za 2005/2 i 2005/9,

- [...] z dnia 22.09.2008 r.- podatek od środków transportowych [...]

za 2006/2 i 2006/9,

- [...] z dnia 22.09.2008 r.- podatek od środków transportowych [...]

za 2006/2 i 2006/9,

- [...] z dnia 28.07.2009 r.- podatek od środków transportowych [...]

za 2005/2 i 2005/9,

- [...] z dnia 28.07.2009 r.- podatek od środków transportowych [...]

za 2005/2 i 2005/9,

- [...] z dnia 28.07.2009 r.- podatek od środków transportowych [...]

za 2008/2 i 2008/9.

Powyższe tytuły wykonawcze zostały skierowane do realizacji przez organ egzekucyjny odpowiednio w dniach: 27.11.2007 r., 26.09.2008 r. i 31.07.2009 r., natomiast egzekucja administracyjna została wszczęta odpowiednio w dniach: 07.12.2007 r., 14.10.2008 r. i 08.09.2009 r. poprzez doręczenie dłużnikowi zajętej wierzytelności - ZUS [...], zawiadomień o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie emerytalno - rentowe, tj. zgodnie z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a. Z kolei doręczenie zobowiązanej odpisów tytułów wykonawczych nastąpiło w dniach 18.12.2007 r., 15.10.2008 r. i 25.09.2009 r.

Następnie podano, iż w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązana pismem z dnia 7.10.2013 r. sprecyzowanym pismem z dnia 22.10.2013 r. wniosła do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych z powodu błędu co do osoby zobowiązanego.

W związku z powyższym wierzyciel reprezentowany przez Naczelnika Wydziału Finansowo - Księgowego Urzędu Miasta C. w wypowiedzi nr [...] z dnia 19.11.2013 r. stwierdził, że obecnie nie jest możliwe umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...],[...] i [...]. W uzasadnieniu wskazał w szczególności, że jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (osobach fizycznych lub prawnych). Na podstawie ewidencji prowadzonej przez Referat Komunikacji Urzędu Miasta stwierdzono, że M. K. od dnia 15 lutego 1995 r. jest właścicielem samochodu ciężarowego Kamaz o numerze rejestracyjnym [...], a współwłaścicielami tego pojazdu są G. K. i W. K.. Ponadto od dnia 1 stycznia 1992 r. zobowiązana jest właścicielką samochodu ciężarowego Kraz o numerze rejestracyjnym [...], a współwłaścicielami tego pojazdu są również G. K. oraz W. K.. Brak jest zatem podstaw prawnych do zwolnienia przedmiotowych pojazdów z opodatkowania podatkiem od środków transportowych.

W oparciu o przedstawione powyżej stanowisko wierzyciela organ egzekucyjny Gminy Miasta C. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła powołana przez zobowiązaną, a wynikająca z art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. błąd co do osoby zobowiązanej, jak również nie wystąpiły inne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego wynikające z art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej.

W związku z powyższym organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] Nr: [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko zobowiązanej M. K..

W zażaleniu na to postanowienie strona powołała się ponownie na błąd co do osoby zobowiązanej powstały w związku z nieprawidłowością prowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego wymiaru podatku od środków transportowych za rok 2008. Podniosła również, że drugą okolicznością przemawiającą za umorzeniem postępowania egzekucyjnego jest zawieszenie tego postępowania na wniosek wierzyciela.

Rozważania własne organ nadzoru rozpoczął od wskazania, że instytucja (obligatoryjnego i fakultatywnego) umorzenia postępowania egzekucyjnego została uregulowana w art. 59 u.p.e.a.

Zgodnie § 1 tego przepisu postępowanie egzekucyjne umarza się obligatoryjnie

1. jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2. jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3. jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4. gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5. jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6. w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego;

7. jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8. jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9. na żądanie wierzyciela;

10. w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Z powyższego wynika zatem, że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe organ nadzoru uznał za zasadną odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej, która domagała się takiego rozstrzygnięcia wskazując na przesłankę z art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. błąd co do osoby zobowiązanej.

Kolegium wskazało, że zarzuty strony odnoszą się w zasadzie do postępowania podatkowego prowadzonego przez organ samorządu terytorialnego. Podstawę prawną egzekwowanych należności stanowią decyzje podatkowe Prezydenta Miasta C., skierowane m. in. do zobowiązanej co oznacza, że przedmiotowe postępowania egzekucyjne toczą się w oparciu o funkcjonujące w obrocie prawnym ostateczne decyzje podatkowe Prezydenta Miasta C.. Kwestia prawidłowości obciążenia zobowiązanej podatkiem od środku transportu mogła być wyłącznie przedmiotem postępowania przed organem podatkowym, którym dla podatków i opłat lokalnych jest organ samorządowy.

Organ nadzoru wskazał także, iż przy współwłasności środka transportowego, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j, Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Oznacza to, że organ podatkowy (wierzyciel) może żądać całości lub części świadczenia (uiszczenia należnego podatku) od wszystkich dłużników (podatników) łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników (podatników) zwalnia pozostałych, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (art. 366 k.c. w związku z art. 91 Ordynacji podatkowej.). Zatem uiszczenie niepełnej kwoty podatku, np. przez jednego z trzech współwłaścicieli, powoduje, iż nadal wszyscy są zobowiązani do świadczenia danego podatku, aż do całkowitego wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Podatnik nie może zatem skutecznie podnosić zarzutu uiszczenia "swojej" części podatku.

Jednocześnie Kolegium wyjaśniło, że zawieszenie postępowania i umorzenie postępowania są to dwie odrębne instytucje postępowania egzekucyjnego. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego polega na przerwaniu na określony czas biegu tego postępowania, w związku z wystąpieniem przeszkód w jego dalszym prowadzeniu, na okres niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie przesądza zatem o umorzeniu tego postępowania. Zawieszone postępowanie egzekucyjne może oczywiście zostać umorzone, lecz muszą zaistnieć ku temu przesłanki wskazane w art. 59 u.p.e.a.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 59 u.p.e.a. poprzez niezasadne niezastosowanie tego przepisu i odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy obowiązek wygasł, z tego względu, że środki transportowe, z tytułu współwłasności których wierzyciel naliczył należności podatkowe w okresie opodatkowania nie były w posiadaniu żadnego ze współwłaścicieli (w tym skarżącej) - jeden pojazd został skradziony, a drugi pojazd został zbyty w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżąca nie może zatem ponosić ujemnych skutków wynikających z dysponowania przez Referat Komunikacji Urzędu Miasta C. nieaktualnymi danymi. Nadto egzekucja nie może być prowadzona wobec skarżącej i pozostałych współwłaścicieli, którzy w okresie powstania obowiązku podatkowego nie byli już właścicielami przedmiotów opodatkowania.

Skarżąca wskazała także na niezasadne nierozpoznanie istoty sprawy i pominięcie pozostałych przesłanek przemawiających za umorzeniem postępowania, choćby takich, jak w art. 49§2 cyt. ustawy mimo, że skarżąca, występując bez pełnomocnika, jednoznacznie sformułowała istnienie tych przesłanek.

W skardze podniesiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy i prowadzącego do naruszenia interesu prawnego strony, a to:

- art. 107 k.p.a. poprzez brak rozpoznania istoty sprawy, wszystkich zarzutów zawartych w zażaleniu,

- art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, co skutkuje zagrożeniem spowodowania trudnej do odwrócenia szkody,

- art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie w niniejszym postępowaniu stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej, a także poprzez nieprowadzenie przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia tj. umorzenie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej.

W uzasadnieniu skargi, rozwijając zarzut nierozważania innych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego związanych z tym, że zobowiązanie wygasło, obowiązek wygasł, gdyż środki transportowe, z tytułu współwłasności których wierzyciel naliczył należności podatkowe, w okresie opodatkowania nie były w posiadaniu żadnego ze współwłaścicieli (w tym skarżącej), gdyż jeden pojazd został skradziony, a drugi zbyto w postępowaniu egzekucyjnym. Dane posiadane przez Referat Komunikacji Urzędu Miasta C. są nieaktualne, a egzekucja wobec skarżącej i pozostałych współwłaścicieli, którzy w okresie powstania obowiązku podatkowego nie byli już właścicielami przedmiotów opodatkowania nie może być prowadzona.

Ponadto strona podniosła, iż wykazała, że jej sytuacja jest tak dalece trudna, iż nie uzyska się żadnych kwot z prowadzenia dalszej egzekucji. Jest osobą w starszym wieku, schorowaną, której cały majątek - dorobek życia został spieniężony podczas egzekucji należności stanowiących zobowiązanie wspólnika W. K..

Ponadto samochód ciężarowy Kamaz nr rej [...] został skradziony (przywłaszczony) przez W. K., a następnie bez zgody i wiedzy współwłaścicieli zbyty w 2001 r., o czym skarżąca powiadomiła organy ścigania (postępowanie umorzono) oraz Urząd Miasta.

Drugi zaś pojazd został zajęty przez organ egzekucyjny i zbyty w tym trybie przez komornika przy Sądzie Rejonowym w K..

W dalszych wywodach skargi skarżąca wyjaśniła, że sprawa dotyczy także jej syna G. K.. Do dziś dnia z wniosku ZUS dokonano egzekucji całego majątku strony i G. K., tj. nieruchomości, przedsiębiorstwa, maszyn i urządzeń. Obecnie zajęto pojazd Kraz (dokumentacja w załączeniu), a trwająca nadal egzekucja dotyczy zaległości W. K. zam. w [...] ul. [...], obecnie ukrywającego się za granicą. Działał on bezprawnie z z góry powziętym zamiarem i premedytacją jako wspólnik spółki cywilnej A s.c. z siedzibą przedsiębiorstwa w C. ul. [...]i dopuścił się przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. tj. oszustwa i wyłudzenia ogromnych kwot pieniężnych uzyskując korzyść majątkową na szkodę skarżącej. Wskutek jego działań przy udziale pracowników Urzędu Miasta C. doszło do obciążenia odpowiedzialnością majątkową skarżącej, a nie samego sprawcy.

Na podstawie nieformalnego postanowienia wspólników – jak dalej wyjaśniła skarżąca - od maja 1993 r. zaprzestała wspólnej działalności z W. K. w wydzierżawionym zakładzie przy ul. [...] w C. i podjęła wraz z synem G. K. samodzielną działalność w zakupionym przez siebie zakładzie w L. (woj. [...]). Z racji przynależności do tego województwa zatrudnieni przez nich pracownicy podlegali ZUS w K. (Oddział [...]), tamże odprowadzano składki ubezpieczenia społecznego, deklaracje zgłoszeniowe, rozliczeniowe i wszystkie wymagane dokumenty.

Natomiast W. K. od maja 1993 r. pozostał jako samodzielnie prowadzący działalność w A w C. przy ul. [...] i wyłącznie on podlegał oddziałowi ZUS w C., czego niezaprzeczalnymi dowodami były składane przez niego do oddziału ZUS w C. deklaracje zgłoszeniowe zatrudnianych pracowników, deklaracje rozliczeniowe jak i opłacane przez niego wszystkie należności przekazywane w terminie do września 1999 r.

Po wejściu reformy ZUS w 1998 r. dowodem jego samodzielnej działalności było złożenie własnoręcznie wypisanego, opatrzonego jego podpisem i pieczęcią prowadzonej przez niego cegielni bez podpisów pozostałych wspólników druku ZUS ZPA w dniu 25 stycznia 1999 r. jako kontynuacji ubezpieczeń społecznych pracowników. Do września 1999 r. to on regulował wszystkie należności i przekazywał deklaracje w terminie, jak to wynikało z działalności samodzielnej prowadzonej na swoją rękę w ramach spółki.

Po tym okresie W. K. zaprzestał regulowania swoich zobowiązań, o czym skarżąca nie wiedziała, gdyż od maja 1993 r. nie uczestniczyła w działalności i zarządzie zakładu prowadzonego samodzielnie przez W. K. w ramach spółki w zakładzie przy ul. [...] w C.. On nie uczestniczył w działalności strony w L., a strona w jego działalności, w tym w zarówno w przychodach jak i w zobowiązaniach. Każdy działał na własny rachunek, a dopiero po latach okazało się, że jego zobowiązania narosły do tego stopnia, że urzędy, w tym ZUS upomniały się u nas o ich spłatę twierdząc, że w spółce cywilnej obowiązuje odpowiedzialność solidarna i nie honorując podziału na odrębne zakłady, które same się finansują i opłacają.

Do skargi dołączono "protokół sprawy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym w dniu 5 marca 2014 r., w którym stwierdzono, że M. K. poza zapoznaniu się z aktami sprawy (jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę spraw podatkowych dotyczących podatku od środków transportowych za lata 2009 – 2013) stwierdziła brak niektórych dokumentów dotyczących umowy dzierżawy terenu Skarbu Państwa, tj. trzeciej wersji umowy dzierżawy nieruchomości Skarbu Państwa przy ul. [...] w C. oraz brak drugiej strony wersji umowy dzierżawy z podpisami dzierżawców. Do skargi załączono także kserokopię protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia 23 lipca 2004 r. dotyczącego nieruchomości zabudowanej będącej we władaniu Skarbu Państwa położnej w C. przy ul. [...] z ręcznie naniesionymi uwagami skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. podtrzymało w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Nadmieniono, że tytuły wykonawcze w oparciu, o które prowadzone jest postępowanie egzekucyjne doręczono stronie w latach 2007 – 2009 i wtedy miała ona możliwość ochrony swoich interesów w trybie art. 33 u.p.e.a. Wskazano także, iż błędem co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia, gdy w tytule wykonawczym jako zobowiązanego określono osobę, na której nie ciąży obowiązek, co skutkuje skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę skarżąca w piśmie procesowym z dnia 13 maja 2014 r. podtrzymała w całości dotychczasową argumentację, akcentując ponownie, że samochód ciężarowy Kamaz nr rej. [...] został skradziony (przywłaszczony) przez W. K., a następnie bez zgody i wiedzy współwłaścicieli zbyty w 2001 r., o czym skarżąca powiadomiła organy ściągania oraz Urząd Miasta. Z kolei drugi pojazd został zajęty przez organ egzekucyjny oraz zbyty w tym trybie przez komornika przy Sądzie Rejonowym w K.. Podniosła także ponownie, że do organu odwoławczego nie dotarły wszystkie dokumenty załączone do odwołania.

Do wspomnianego pisma dołączono m.in. potwierdzenie zgłoszenia przez M. K. w dniu 22 kwietnia 2014 r. zbycia samochodu ciężarowego Kraz nr rej. [...] (data zbycia 27 kwietnia 2011 r.).

Pismo to doręczono organowi nadzoru w dniu 9 października 2014 r., ale pozostało ono bez odpowiedzi.

Na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. skarżąca wnosiła i wywodziła jak w skardze, podkreślając, że ani ona jej syn G. K. nie są współwłaścicielami pojazdów, od których naliczony został podatek. Wskazała, że Urząd Miasta C. nie przekazał organowi odwoławczemu całości materiału dowodowego, w szczególności nie zostały dołączone dokumenty potwierdzające, iż skarżąca nie była współwłaścicielem spornych samochodów. Podniosła także, iż w aktualnej sytuacji nie jest w stanie zapłacić żądanego podatku. Odpowiadając na pytanie Sądu wyjaśniła, że nie pamięta doręczenia decyzji wymiarowych dotyczących podatku od nieruchomości za lata 2005 – 2008 i podała, że postępowanie podatkowe za lata 2009 – 2013 toczy się nadal. W tym stanie rzeczy Sąd, odraczając rozprawę postanowił zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o nadesłanie odpisów decyzji stanowiących podstawę prowadzonego wobec skarżącej postępowania wraz z dowodami ich doręczenia.

Przy piśmie z dnia 20 października 2014 r. organ nadzoru nadesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie wydanych wobec skarżącej decyzji dotyczących podatku od środków transportowych za 2005 r. (decyzja z dnia 19 czerwca 2006 r. dotycząca samochodu Kamaz o nr rej. [...], decyzja z dnia 28 listopada 2008. dotycząca samochodu Kraz o nr rej. [...]), za 2006 r. (dwie decyzje z dnia 27 września 2007 r. dotyczące odrębnie każdego z wymienionych pojazdów), za 2007 r. (decyzja z dnia 28 listopada 2008 r. dotycząca samochodu marki Kraz o nr rej. [...]), za 2008 r. (decyzja z dnia 28 listopada 2008 r. dotycząca samochodu marki Kraz o nr rej. [...]),

Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. skarżąca podtrzymała skargę i zawarte w niej zarzuty, a odpowiadając na pytanie Sądu wyjaśniła, że samochód marki Kraz został zajęty na poczet długów obcych osób w 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż postanowienie to nie narusza prawa.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta C. o odmowie umorzenia prowadzonego przeciwko skarżącej postępowania egzekucyjnego dotyczącego podatku od dwóch środków transportowych, tj. samochodu ciężarowego marki Kraz o numerze rejestracyjnym [...]oraz samochodu ciężarowego marki Kamaz o numerze rejestracyjnym [...]za lata 2005 – 2008.

Podstawę wniosku strony skarżącej z dnia 7 października 2013 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego stanowił wyłącznie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się m.in., gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego. Strona wezwana (pismem z dnia 14 października 2013 r.) do jednoznacznego wskazania treści żądania podała bowiem w piśmie z dnia 22 października 2013 r., że "nastąpił błąd co do osób zobowiązanych w stosunku, do których powinno być prowadzone postępowanie egzekucyjne. Osobami tymi to współwłaściciel samochodu – W. K. oraz Komornik Sądowy Sądu Rejonowego w K. p. M. K.". W piśmie tym strona wyjaśniła jednocześnie, że samochód marki Kamaz został przywłaszczony przez jednego ze współwłaścicieli, tj. W. K., który zbył go w 2001 r. nie wyrejestrowując (śledztwo w tej sprawie zostało umorzone), a wywrotka marki Kraz w związku z zaprzestaniem działalności w 2001 r. przestała poruszać się pomiędzy wyrobiskiem a placem składowym (w związku z czym jej opodatkowanie jest nienależne), a później została zajęta przez komornika na poczet długów obcych ludzi i zlicytowana. W tym stanie rzeczy strona stwierdziła, że "wobec kradzieży dokonanych przez wyżej wymienione osoby zobowiązanie w stosunku do mnie wygasło, również z tytułu zakończenia mojej działalności z dniem 01.07.2005 r.".

Wyjaśnić należy, że – jak zasadnie wskazano w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 377/11, LEX nr 991920, wszystkie powołane orzeczenia dostępne także na http://orzeczenia.nsa.gov.pl) - odnośnie przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, wymienionej w art. 54 § 1 pkt 4 u.p.e.a., z błędem co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy w tytule wykonawczym jako zobowiązanego określono osobę, na której nie ciąży obowiązek, co skutkuje faktycznym skierowaniem egzekucji przeciwko niewłaściwemu podmiotowi. Natomiast egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego, który korzysta z przywileju i immunitetu dyplomatycznego i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlega orzecznictwu organów polskich.

Podkreślenia wymaga, że skarżąca na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. oświadczyła, że nie pamięta, czy odebrała decyzje dotyczące podatku od środków transportowych, w związku z czym Sąd dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. o nadesłanie odpisów decyzji stanowiących podstawę prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego wraz z dowodami doręczenia. Organ odwoławczy wykonał to zobowiązanie, a z przesłanych Sądowi dokumentów wynika, że decyzje takie, dotyczące pojazdu marki Kraz ([...]) oraz pojazdu marki Kamaz ([...]) wydano określając wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od środków transportowych od tych pojazdów za lata 2005 – 2008. Wraz z potwierdzonym za zgodność z oryginałem kserokopiami tych rozstrzygnięć nadesłano uwierzytelnione kserokopie dowodów ich doręczeń, z których wynika, że poza decyzją z dnia [...]2008 r. nr [...]dotyczącą opodatkowania samochodu Kraz za 2005 r., którą skarżąca odebrała osobiście, doręczono je w tzw. trybie zastępczym uregulowanym w art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma osobie fizycznej m.in. (tak jak w niniejszej sprawie) w miejscu zamieszkania

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (art. 150 § 1)

§ 1a. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. (art. 150 § 1 a)

§ 2. Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2).

Decyzje te zostały zatem skutecznie doręczone skarżącej, a więc weszły do obrotu prawnego, stały się ostateczne i podlegały wykonaniu. Na marginesie zauważyć warto, że w aktach sprawy znajdują się także dowody zastępczego doręczenia upomnień oraz dowody doręczenia tytułów wykonawczych. We wspomnianych tytułach wykonawczych jako "podstawę prawną należności" (pozycja 30) wskazano decyzje o numerach tożsamych z numerami decyzji, których kserokopie organ odwoławczy nadesłał na wezwanie Sądu.

W tym stanie rzeczy całkowicie bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że nastąpił błąd co do osoby zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym, co skutkować miałoby umorzeniem tego postępowania w oparciu o przesłankę określoną w art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Konstatacja ta nie wyklucza natomiast umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o inne przesłanki, co może nastąpić z urzędu albo na kolejny wniosek strony, w którym wskaże ona inna podstawę umorzenia postępowania. Skarżącej przysługuje także wynikające z art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej uprawnienie do ubiegania się o umorzenie zaległości podatkowych czy też rozłożenie ich na raty.

Wskazywane przez skarżącą w toku postępowania przed organem egzekucyjnym, a także przed Sądem okoliczności dotyczące losów obu pojazdów oraz zachowań innych ich współwłaścicieli mogły być podnoszone wyłącznie w postępowaniu podatkowym oraz w ramach ewentualnego wnioskowania o wzruszenie kończących to postępowanie decyzji ostatecznych w trybie nadzwyczajnym. Nie stanowią one natomiast podstawy stwierdzenia, że prowadzone przeciwko skarżącej postępowanie egzekucyjne zmierzające do wykonania tych decyzji toczy się wobec błędnie oznaczonej osoby zobowiązanej.

Wskazać także trzeba, że zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010, nr 95, poz. 613 ze zm.), jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Oznacza to, że niezależnie od wielkości udziału w pojeździe, każdy ze współwłaścicieli odpowiada za zobowiązania podatkowe w podatku od środków transportowych do pełnej wysokości i niezależnie od odpowiedzialności innych współwłaścicieli. Wierzyciel zobowiązania w podatku od środków transportowych, który stanowi współwłasność może żądać jego całości lub części od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych. (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 842/12, LEX nr 1303473).

Jak więc wyżej wykazano odmowa umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. odpowiada prawu, w związku z czym Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, której wszystkie zarzuty okazały się bezpodstawne.