Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 572/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10 par. 1, art. 104 par. 2, art. 158 par. 1, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Wąsikowska,, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. ref. Agnieszka Jastrzębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] (dalej "decyzja z [...] grudnia 2019r.") Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "Organ") utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2019 r. nr [...] (dalej "decyzja z [...] września 2019 r.") orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ") z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] (dalej: "decyzja z [...] sierpnia 2017 r."), umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie funkcjonalnego punktu przesiadkowego w [...], gmina [...] – w części dotyczącej budowy ścieżki rowerowej w ciągu drogi powiatowej nr [...] [...] – [...].

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Do RDOŚ wpłynął 24 kwietnia 2017 r. wniosek Gminy [...] (dalej: "Gmina") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie funkcjonalnego punktu przesiadkowego w [...], gmina [...]. Wniosek ten został pismem z 26 maja 2017 r. rozszerzony o budowę ścieżki rowerowej w ciągu drogi powiatowej nr [...][...] – [...], gm. [...], która to budowa miała być realizowana przez Zarząd Dróg Powiatowych w [...].

RDOŚ w Poznaniu wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] sierpnia 2017 r., którą umorzył postępowanie w przedmiocie wydania środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia składającego się z:

1. remontu nawierzchni ul. [...] na odcinku [...] m, przebudowie ul. [...] na odcinku [...] m wraz ze zjazdami na posesje oraz chodnikami;

2. budowie parkingów dla samochodów osobowych wraz z wiatą rowerową o powierzchni ok. 0,12 ha;

3. wykonaniu dwukierunkowej ścieżki rowerowej zlokalizowanej poza pasem drogowym wzdłuż drogi powiatowej nr [...] na odcinku ok. 3 km.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie, RDOŚ wskazał, że przedsięwzięcie to jako całość nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71; dalej: "Rozporządzenie").

Pismem z 18 lipca 2019 r. J. S. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący") wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji w całości. We wniosku podniesiono zarzuty niewłaściwej interpretacji § 3 ust. 1 pkt 60 Rozporządzenia, naruszenie pkt 10 litera e) Załącznika II pt. Przedsięwzięcia Podlegające Przepisom, o których mowa w art. 4 ust. 2 do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U.UE.L.2012.26.1), a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez łączne rozpoznanie spraw dotyczących dwóch odrębnych, niepowiązanych ze sobą funkcjonalnie przedsięwzięć realizowanych przez dwa odrębne podmioty oraz naruszenie art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.; dalej: "k.p.a.").

Po rozpoznaniu powyższego wniosku GDOŚ wydał decyzję z [...] września 2019 r., którą stwierdził nieważność decyzji z [...] sierpnia 2017 r. w części tj. w zakresie dotyczącym budowy ścieżki rowerowej w ciągu drogi powiatowej nr [...] [...] – [...], gm. [...], a w pozostałej części odmówił stwierdzenia jej nieważności. Uzasadniając rozstrzygniecie, GDOŚ w pierwszej kolejności wskazał, że Wnioskodawcy przysługuje interes prawny w niniejszej sprawie, wynikający z faktu prawa własności nieruchomości znajdującej się na terenie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do żądania stwierdzenia nieważności decyzji z [...] sierpnia 2017 r., Organ stwierdził, że istotnie zachodzą w niniejszej sprawie wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. przesłanki stwierdzenia jej nieważności, w zakresie dotyczącym budowy ścieżki rowerowej. Z analizy stanu faktycznego sprawy wynika bowiem, że pierwotny wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia złożony przez Gminę dotyczył jedynie przedsięwzięcia pod nazwą "Funkcjonalne punkty przesiadkowego w [...] i [...] na terenie gm. [...]". Wniosek ten został następnie rozszerzony przez Zastępcę Burmistrza Gminy – występującą co istotne w imieniu Zarządu Dróg Powiatowych w [...] – o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia – budowy ścieżki rowerowej. GDOŚ zaznaczył, że w istocie w postępowaniu tym wystąpiły dwa wnioski, skierowane przez dwa odrębne podmioty i dotyczące odrębnych inwestycji, natomiast RDOŚ w [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r. orzekł o tychże dwóch przedsięwzięciach w jednej decyzji, pomimo, że powinien już w momencie rozszerzenia wniosku Gminy przeprowadzić dwa odrębne postępowania. Zarząd Dróg Powiatowych w [...] – jako podmiot całkowicie odrębny od pierwotnego wnioskodawcy – Gminy [...] – nie był legitymowany do rozszerzania jej wniosku dotyczącego ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie funkcjonalnego punktu przesiadkowego. Zdaniem Organu, wydanie decyzji z [...] sierpnia 2017 r. wypełniło przesłanki nieważności decyzji wymienione zarówno w pkt 2, jak i w pkt 4 art. 156 k.p.a., ponieważ po pierwsze rozstrzygnęło o prawach i obowiązkach podmiotu, który nie mógł być adresatem praw i obowiązków z niej wynikających (ZDP w P., ponieważ ten nie był w istocie stroną postępowania dotyczącego ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla budowy punktu przesiadkowego), a po drugie orzekł ponad wniosek Gminy, którym był związany i nadał jej prawa w zakresie, w którym nie posiadała ona interesu prawnego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Wnioskodawcy, GDOŚ zaznaczył, że będą one przedmiotem rozpoznania właściwego organu podczas ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej wydania uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia – budowy ścieżki rowerowej.

Wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podkreślając, że wnosił o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] sierpnia 2017 r. – co nie nastąpiło, a także, że domagał się stwierdzenia nieważności tej decyzji w całości. Ponadto zarzucił Organowi nieprawidłową wykładnię przepisów postępowania administracyjnego.

Po rozpoznaniu tego wniosku GDOŚ wydał decyzję z [...] grudnia 2019 r., którą utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] września 2019 r. W jej uzasadnieniu Organ podkreślił, że wbrew podniesionym zarzutom zgromadził całość materiału dowodowego i odniósł się w sposób wyczerpujący do podniesionych przez niego zarzutów, czego wynikiem było stwierdzenie nieważności decyzji w części, w jakiej ustalone zostało wystąpienie przesłanek zastosowania tej instytucji. Podkreślono przy tym, że umorzenie postępowania o wydanie uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia w zakresie dotyczącym punktu przesiadkowego było prawidłowe, wobec czego nie można orzec o stwierdzeniu nieważności decyzji w całości.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której J. S. wniósł o jej uchylenie, jak również o uchylenie poprzedzającej ją decyzji z [...] września 2019 r. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia:

1. art. 156 § 1 pkt 1, 2 oraz 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że wszystkie te podstawy stwierdzenia nieważności decyzji nie zostały spełnione w stosunku do całości decyzji RDOŚ;

2. art. 104 k.p.a. przez wydanie decyzji częściowej, (częściowe stwierdzenie nieważności) podczas gdy wydanie takiej decyzji częściowej było prawnie niedopuszczalne ze względu na niepodzielność sprawy administracyjnej;

3. art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez nierozpoznanie ponowne całości sprawy (a jedynie powtórzenie ustaleń poczynionych przez organ przy rozpoznawaniu sprawy w I instancji), przez co organ nie zapewnił realizacji dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

4. art. 15 k.p.a. (naruszenie zasady dwuinstancyjności) poprzez brak ponownego pełnego rozpoznania sprawy w II instancji, w szczególności brak do odniesienia się do zarzutów strony (skarżącego) we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy co do nieprawidłowego ustalenia przez organ przy rozpoznawaniu sprawy w I instancji stanu faktycznego (m.in. sporne granice "kolejowego obszaru zamkniętego");

5. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie administracyjnej, w szczególności w toku ponownego rozpoznania sprawy (brak zawiadomienia o zaznajomieniu z aktami i zakończeniu postępowania w II instancji i możliwości wypowiedzenia się skarżącego przed wydaniem decyzji);

6. art. 80 k.p.a. (brak zebrania całokształtu materiału dowodowego);

7. art. 9 k.p.a. (poprzez brak należytego informowania strony na wszelkich stadiach postępowania)

8. art. 107 k.p.a. (niewłaściwie skonstruowane uzasadnienie obu decyzji)

9. art 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie kręgu stron - w decyzjach skarżonych GDOŚ

10. § 3 ust. 1 pkt 60 Rozporządzenia w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283; dalej: "u.o.o.ś.") poprzez:

a. jego niezastosowanie, podczas gdy planowane przedsięwzięcie polegające na budowie ścieżki rowerowej zlokalizowanej w ciągu drogi powiatowej, poza rowem, w zbliżeniu do pasa drogi publicznej - drogi powiatowej nr [...] [...] – [...] należy zakwalifikować jako droga, to znaczy spełnia ono przesłanki wskazane w cytowanym przepisie rozporządzenia;

b. nieprawidłowe przyjęcie, iż pojęcie "drogi" zgodnie z przywołanym przepisem rozporządzenia nie obejmuje ścieżek rowerowych o nawierzchni o długości ok. 3 km, o szerokości 2 m, wykonanej w całości z betonu asfaltowego, mieszanki niezwiązanej – kruszywo 0-31,5 oraz mieszanki związanej cementem C 3A (tj. w całości utwardzonej, zlokalizowanej na działkach rolnych), kiedy to orzecznictwo Naczelnego Sądu Administacyjnego wskazuje, iż taka "ścieżka rowerowa" jest niczym innym jak "drogą", tj. jest przedsięwzięciem mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

11. naruszenie pkt 10 litera e Załącznika II pt. Przedsięwzięcia Podlegające Przepisom art. 4 ust. 2 do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko poprzez a. błędną wykładnię, tj, nieprawidłowe przyjęcie, iż pojęcie "drogi" zgodnie z przywołanym przepisem Dyrektywy nie obejmuje ścieżek rowerowych o nawierzchni o długości ok. 3 km, o szerokości 2 m, wykonanej w całości z betonu asfaltowego, mieszanki niezwiązanej - kruszywo 0-31,5 oraz mieszanki związanej cementem C V* (tj. w całości utwardzonej, zlokalizowanej na działkach rolnych).

W uzasadnieniu Skarżący w pierwszej kolejności podniósł, że decyzja z [...] sierpnia 2017 r. ze względu na brzmienie jej sentencji ma charakter niepodzielny, przez jedynie częściowe uwzględnienie jego wniosku o stwierdzenie jej nieważności nie może się ostać jako nieprawidłowe. Konstrukcja rozpatrywanej decyzji wykluczała bowiem wyodrębnianie dwóch spraw administracyjnych w oparciu jedynie o treść uzasadnienia decyzji jej w taki sposób, w jaki dokonał tego GDOŚ.

W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego, Organ wskazał, że o ile słuszne są tezy dotyczące nieprawidłowego postępowania RDOŚ w toku sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2017 r., to jednak nieprawidłowości te nie dotknęły całego rozstrzygnięcia. Stwierdzenie nieważności decyzji w części było zaś możliwe na podstawie art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja GDOŚ z [...] grudnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] września 2019 r. orzekającą o stwierdzeniu nieważności decyzji RDOŚ z [...] sierpnia 2017 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie funkcjonalnego punktu przesiadkowego w [...], gmina [...] – w części dotyczącej budowy ścieżki rowerowej w ciągu drogi powiatowej nr [...] [...] – [...].

Skarga była zasadna.

W pierwszy rzędzie należy wskazać, że niezasadny okazał się najdalej idący zarzut nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji decyzja GDOŚ z [...] grudnia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] września 2019 r. Skarżący nie sprecyzował, na czym polegać miałoby uchybienie GDOŚ, które spełniałoby przesłanki z art. 156 kpa, a Sąd z urzędu takich uchybień nie dostrzegł. Skarżący jedynie przedstawił argumentację dotyczącą nieważności decyzji RDOŚ z [...] sierpnia 2017 r.

Trafnie natomiast Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji GDOŚ, że decyzja RDOŚ z [...] sierpnia 2017 r. ze względu na brzmienie jej rozstrzygnięcia (sentencji) nie może być jedynie w części uznana za nieważną. Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że co do zasady jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji w części. Warunkiem jest to, aby pozostała w obrocie prawnym część decyzji stanowiła pewną całość (zob. wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., I OSK 206/14, Wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 marca 1998 r., I SA 1838/97). Dalej należy przypomnieć, że elementy składowe decyzji administracyjnej określone zostały w art. 107 kpa. Należą do nich m. in. rozstrzygniecie (nazywane niekiedy sentencją czy osnową decyzji) oraz uzasadnienie. Rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.) ma kluczowe znaczenie, stanowi bowiem o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. Natomiast uzasadnienie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014 str. 447 i n., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2012, str. 440 i n.). W przypadku rozbieżności między uzasadnieniem a osnową decyzji (rozstrzygnięciem) decydujące znaczenie ma sentencja (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018 r., I OSK 873/18)

Wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia został złożony przez Gminę [...] i dotyczył przedsięwzięcia pod nazwą "Funkcjonalne punkty przesiadkowego w [...] i [...] na terenie gm. [...]". Następnie wniosek ten został rozszerzony przez Zarząd Dróg Powiatowych w [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia – budowy ścieżki rowerowej. GDOŚ doszedł do wniosku, że w istocie w postępowaniu tym wystąpiły dwa wnioski, skierowane przez dwa odrębne podmioty i dotyczące odrębnych inwestycji, natomiast RDOŚ w [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r. orzekł o tychże dwóch przedsięwzięciach w jednej decyzji, pomimo, że powinien już w momencie rozszerzenia wniosku Gminy przeprowadzić dwa odrębne postępowania. GDOŚ trafnie stwierdził, że Zarząd Dróg Powiatowych w [...] – jako podmiot całkowicie odrębny od pierwotnego wnioskodawcy – Gminy [...] – nie był legitymowany do rozszerzania jej wniosku dotyczącego ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia polegającego na budowie funkcjonalnego punktu przesiadkowego. Zdaniem GDOŚ wypełnione zostały przesłanki nieważności decyzji wymienione art. 156 pkt 2 i 4 k.p.a., ponieważ rozstrzygnięto o prawach i obowiązkach podmiotu, który nie mógł być adresatem praw i obowiązków z niej wynikających (ZDP w P., ponieważ ten nie był w istocie stroną postępowania dotyczącego ustalenia uwarunkowań środowiskowych dla budowy punktu przesiadkowego), a nadto ponad wniosek Gminy [...], którym RDOŚ był związany i która uzyskała prawa w zakresie, w którym nie posiadała interesu prawnego. Zgadzając się z oceną spełnienia przesłanek nieważności decyzji dokonanych przez GDOŚ, nie sposób jednak zaaprobować stanowiska tego organu, że doszło do złożenia dwóch wniosków o wszczęcie dwóch spraw administracyjnych przez dwa odrębne podmioty. Z lektury decyzji RDOŚ z [...] sierpnia 2017 r. jednoznacznie wynika, że doszło właśnie do rozpoznania jednej sprawy administracyjnej, a wniosek pierwotny został właśnie "rozszerzony", co trafnie w początkowej fazie uzasadnienia swojej decyzji stwierdził GDOŚ, ale doszedł następnie do błędnych wniosków. Z treści rozstrzygnięcia (sentencji) decyzji w żaden sposób nie wynika, że doszło do rozpoznania dwóch wniosków. Osnowa decyzji nie zawiera ani dwóch punktów, ani też w inny sposób nie wyartykułowano tego, że przedmiotem rozstrzygnięcia były dwie odrębne sprawy, złożone przez dwa odrębne podmioty. Również RDOŚ w toku postępowania administracyjnego nie traktował przedmiotowej sprawy jako dwóch odrębnych spraw, stąd taka treść rozstrzygnięcia nie jest wynikiem omyłki pisarskiej, ale celowym zabiegiem tego organu administracji. Rozdzielenie sprawy na dwie przy tak skonstruowanej treści sentencji decyzji jak w decyzji RDOŚ z [...] sierpnia 2017 r. jest niemożliwe. Należy zauważyć, że częściowe stwierdzenie nieważności – w sposób jak dokonał tego GDOŚ, nie zmienia w żaden sposób treści decyzji RDOŚ. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. RDOŚ w P. "umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie funkcjonalnego punktu przesiadkowego w [...], gmina [...]". Z samej treści osnowy decyzji nie wynika, że dotyczy ona również budowy ścieżki rowerowej, stąd wyeliminowanie tej części decyzji poprzez stwierdzenie jej nieważności, nie wpływa na treść decyzji. Konieczne jest zatem stwierdzenie całości decyzji, bo nie da się wyodrębnić jej części. Z tego względu zaskarżona decyzja GDOŚ nie mogła się ostać, doszło bowiem do naruszenia art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 1 k.p.a.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy GDOŚ winien wziąć pod uwagę powyższe stanowisko Sądu.

Pozostałe zarzuty skargi były albo niezasadne albo przedwczesne. Należy stwierdzić, że celem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, lecz weryfikacja decyzji ostatecznej pod kątem wad ciężkich, kwalifikowanych, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W rozważanym postępowaniu organ nie gromadzi materiału dowodowego, nie przeprowadza też żadnych nowych dowodów, jak ma to miejsce w toku zwykłego postępowania administracyjnego. Ocenia wyłącznie, czy w świetle zgromadzonego w postępowaniu zwykłym materiału dowodowego i obowiązujących w dacie podjęcia decyzji przepisów prawa, jest ona dotknięta wadami skutkującymi jej nieważnością (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., II OSK 836/19). Chybione były zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., 15, art. 80 k.p.a i art. 107 kpa, a samo postepowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zostało przeprowadzone prawidłowo. Uzasadnienie zawiera wszystkie niezbędne elementy, jasno artykułując stanowisko organu. Utrzymanie w mocy decyzji I instancyjnej nie świadczy o naruszeniu art. 15 kpa, GDOŚ działając jako organ odwoławczy ponownie rozpoznał sprawę w całości, ustosunkowując się przy tym do zarzutów odwołania.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia art. 9 i 10 k.p.a, w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Skarżący miał możliwość czynnego udziału w sprawie, z którego to uprawnienia skorzystał, składając kilkukrotnie w toku postępowania pisma procesowe prezentując szczegółowo swoje stanowisko w sprawie. Natomiast samo niezawiadomienie w trybie art. 10 § 1 kpa nie miało wpływu na wynik sprawy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 28 kpa, które sprowadza się do zbyt szerokiego, zdaniem skarżącego ustalenia kręgu osób, które otrzymały zaskarżoną decyzję, a właściwie zostały zawiadomione w trybie art. 49 kpa. Konieczność dokonywania zawiadomień w przedmiotowej sprawie wynikała z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś.

Natomiast zarzuty naruszenia § 3 ust. 1 pkt 60 Rozporządzenia w zw. z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. oraz pkt 10 litera e Załącznika II pt. Przedsięwzięcia Podlegające Przepisom art. 4 ust. 2 do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. okazały się na obecnym etapie sprawy przedwczesne. Będą one przedmiotem rozpoznania w postępowania podczas ponownego rozpoznania sprawy dotyczącej wydania uwarunkowań środowiskowych

Z uwagi na powyższe zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania w punkcie 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł.