Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 950/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 134
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia NSA Maciej Dybowski, Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka, Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1457/16 w sprawie ze skargi P.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od rozkazu w sprawie odwołania od pełnienia służby w Kosowie 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P.M. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1457/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P.M. (dalej: skarżący) na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od rozkazu w sprawie odwołania od pełnienia służby, uchylił zaskarżone postanowienie.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odwołującego z dniem 24 lutego 2016 r. wymienionego policjanta z pełnienia służby w Jednostce Specjalnej [...] w zakresie praworządności w [...].

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Komendant Główny Policji wskazał, iż funkcjonariusz rozkazem personalnym z dnia [...] października 2015 r. został delegowany z dniem 3 listopada 2015 r. na okres 6 miesięcy do pełnienia służby w Polskim [...] w zakresie praworządności w [...]). Następnie ww. funkcjonariusz rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] został odwołany z dniem [...] lutego 2016 r. z pełnienia służby we wskazanej Jednostce.

Komendant Główny Policji otrzymał skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie policjanta od rozkazu personalnego z dnia [...] lutego 2016 r.

Przedmiotowe odwołanie zostało przekazane przez Komendę Główną Policji do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jednakże Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zwrócił sprawę według właściwości Komendantowi Głównemu Policji. Uznając odwołanie za niedopuszczalne Komendant Główny Policji zwrócił uwagę, iż rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] nie dotyczy żadnej ze spraw, o których mowa w art. 32 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, tj. mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk przez Komendanta Głównego Policji, od których to decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. W związku z powyższym, w ocenie organu należało uznać, że przedmiotowy rozkaz personalny w części dotyczącej dodatku zagranicznego jest decyzją ostateczną, pochodzącą od "ministra" w rozumieniu k.p.a. (art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o Policji), a to z kolei oznacza, jak stanowi art. 127 § 3 k.p.a., że od decyzji takiej nie służy odwołanie do innego organu, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Komendanta Głównego Policji (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 273/15).

Natomiast w zakresie dotyczącym odwołania policjanta z pełnienia służby poza granicami państwa w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 145a ustawy o Policji, tj. w Jednostce Specjalnej [...] w zakresie praworządności ([...]) w [...], przedmiotowy rozkaz nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu ustawy k.p.a. (wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. I SAB 251/00), lecz jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym, wynikającym z podległości służbowej.

Organ przywołując treść § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r., poz. 644 ze zm.), § 5 ust. 1 rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie uprawnień i obowiązków policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa oraz art. 1 ustawy o Policji stwierdził, iż przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego. Zatem zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej odwołania z delegowania nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. Należy go traktować jako akt władczy o charakterze wewnętrznym, który wynika z podległości służbowej. Przy tym Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo - uwzględniając interes służby - decydować o delegowaniu bądź odwołaniu z delegowania policjantów z wykorzystaniem instrumentów prawnych gwarantowanych przez ustawę o Policji oraz przepisy wykonawcze. Ciążąca na Komendancie Głównym Policji odpowiedzialność za realizację ustawowych zadań daje możliwość i uprawnienie do doboru osób, które zapewnią najskuteczniejsze wykonywanie ustawowych zadań zarówno w państwie, jaki poza jego granicami.

Komendant Główny Policji reasumując stwierdził, iż rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej odwołania z dniem [...] lutego 2016 r. funkcjonariusza z pełnienia służby w Jednostce Specjalnej [...] w zakresie praworządności ([...]) w [...] nie jest decyzją administracyjną, a co za tym idzie wniesienie od niego odwołania jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych (art. 134 k.p.a)

Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. stało się przedmiotem skargi wniesionej przez funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Sąd I instancji uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że kluczowe znaczenie w sprawie ma rozstrzygnięcie, czy rozkaz personalny w przedmiocie odwołania policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a., czy też aktem wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej, od którego środek zaskarżenia nie przysługuje.

W ocenie Sądu, rozkaz personalny wydawany w tym przedmiocie jest decyzją administracyjną, od której stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania (tutaj wniosek o ponowne rozparzenie sprawy) i zaskarżenia decyzji ostatecznej skargą do sądu administracyjnego.

Sąd zauważył, iż w świetle postanowień art. 145a ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału w m.in. w misji pokojowej, jeżeli wyrazi pisemną zgodę.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 644) w § 1 pkt 4 wyjaśnia, iż pod pojęciem sprawy osobowej należy rozumieć sprawę związaną z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności delegowania do pełnienia służby poza granicami państwa. Ustęp 3 powołanego § zaś stanowi, iż sprawy osobowe załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z § 19 ust. 1 powołanego rozporządzenia, nawiązanie, zmiana i rozwiązanie stosunku służbowego (zbieżnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji) następuje przez wydanie rozkazu personalnego odpowiednio o mianowaniu, wyznaczeniu lub powołaniu na stanowisko służbowe, przeniesieniu, zwolnieniu lub odwołaniu z tego stanowiska albo o zwolnieniu ze służby. Do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).

Z powyższych regulacji prawnych bezsprzecznie wynika, iż zmiana stosunku służbowego wymaga wydania rozkazu personalnego w formie decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, iż istotą służby w Policji jest m.in. dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny i w związku z tym przełożony, w sprawach osobowych, jednostronnie i władczo kształtuje jego istotne składniki. Zatem również decyzja o oddelegowaniu z pełnienia służby poza granicami kraju podejmowana jest władczo, przy spełnieniu przesłanek wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu, choćby z uwagi na daleko idące sutki w sferze stosunku służbowego, a do takich należy określenie sprawowanej przez policjanta funkcji (pełnionej w kontyngencie), i miejsca pełnienia służby w poza granicami kraju, należy kwalifikować przedmiotową decyzję jako tę, która kształtuje zewnętrzną sferę stosunku służbowego. O ile bowiem delegowanie funkcjonariusza do czasowego pełnienia służby i powierzenie obowiązków w innej jednostce Policji na terenie kraju nie zmienia statusu prawnego policjanta, o tyle delegowanie do pełnienia służby poza granice kraju już ten status zmienia w sposób istotny, przyznając policjantowi szereg praw i obowiązków wynikających z faktu pełnienia misji poza granicami Państwa.

Ten pogląd zdaje się potwierdzać analiza rozwiązań przyjętych przez prawodawcę w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie uprawnień i obowiązków policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 207, poz. 1755 ze zm.). Przepis § 5 ust. 1 tego rozporządzenia wskazuje, iż delegowanie policjanta i jego odwołanie z delegowania następuje w formie rozkazu personalnego o delegowaniu lub o odwołaniu z delegowania. Zgodnie z ust. 2 powołanego §, rozkaz o delegowaniu, z uwzględnieniem ust. 3, zawiera: 1) oznaczenie przełożonego wydającego rozkaz; 2) datę wydania; 3) powołanie podstawy prawnej; 4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny policjanta; 5) charakter służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała); 6) nazwę stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę; 7) datę, miejsce i czas trwania delegowania; 8) określenie sprawowanej przez policjanta funkcji; 9) uzasadnienie faktyczne i prawne; 10) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych; 11) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby wydającej rozkaz oraz w przypadku delegowania policjanta, któremu przyznano dodatek zagraniczny lub operacyjny, rozkaz o delegowaniu określa kategorię i stawkę przyznanego dodatku (ust. 3).

Zaś § 5 ust. 5 ww. rozporządzenia stawni, iż rozkaz o odwołaniu z delegowania zawiera, z zastrzeżeniem ust. 6, dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1-6 i 9-11, a ponadto: 1) datę odwołania z delegowania; 2) termin rozliczenia się z wyposażenia; 3) termin wykorzystania urlopu, o którym mowa w § 18; 4) datę podjęcia przez policjanta służby w jednostce organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę oraz rozkaz o odwołaniu z delegowania policjanta, któremu przyznano dodatek zagraniczny lub operacyjny, dodatkowo określa datę, po upływie której uprawnienie do otrzymywania tego dodatku nie przysługuje (ust. 6).

Analiza powyższych przepisów wskazuje jednoznacznie, iż prawodawca dla rozkazu personalnego odwołującego policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju przewidział formę decyzji administracyjnej, albowiem jak słusznie podniesiono w skardze, wszystkie ww. wymienione elementy rozkazu personalnego, w szczególności wymóg powołania podstawy prawnej, uzasadnienia faktycznego i prawnego rozkazu personalnego oraz pouczenie o przysługującym stronie środku odwoławczym w powiązaniu ze sprawą osobową załatwianą w formie rozkazu personalnego, świadczą o tym właśnie charakterze podejmowanego rozstrzygnięcia.

Sąd zwrócił również uwagę, iż prawodawca nie pozostawił organowi Policji swobody w zakresie odwoływania policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju, jak to ma miejsc choćby w przypadku powierzenia pełnienia obowiązków na innym stanowisku w tej samej miejscowości (w art. 37 ustawy o Policji ustawodawca nie określił przesłanek warunkujących podjęcie decyzji w tej sprawie lecz pozostawiając to w gestii przełożonego policjanta i potrzeb służby). Natomiast w powołanym rozporządzeniu z dnia 20 listopada 2002 r. prawodawca, ustalił iż czas trwania delegowania określa się w rozkazie personalnym, zaś wcześniejsze oddelegowanie policjanta może nastąpić z przyczyn obligatoryjnych (§ 7 ust. 1) z uwagi na: 1) stan zdrowia uniemożliwiający dalsze pełnienie służby w kontyngencie; 2) niewykonywanie zadań wynikających ze sprawowanej przez niego funkcji w kontyngencie policyjnym przez okres dłuższy niż 14 dni, z przyczyn leżących po stronie policjanta; 3) wniosek przedstawiciela państwa przyjmującego kontyngent policyjny lub uprawnionego organu organizacji międzynarodowej, któremu kontyngent został podporządkowany; 4) ustanie celu skierowania kontyngentu oraz fakultatywnych (§ 7 ust. 2): 1) w przypadku wszczęcia w kraju przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, karnego lub karnego skarbowego; 2) gdy za przewinienie lub naruszenie dyscypliny służbowej ma zostać wymierzona kara dyscyplinarna, do której wymierzenia dowódca kontyngentu nie jest uprawniony; 3) w przypadku niewywiązywania się przez niego z obowiązków służbowych powierzonych do wykonywania w czasie delegowania, stwierdzonego w ocenie okresowej; 4) na jego wniosek; 5) gdy uzasadnia to interes służby lub potrzeby jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę.

W świetle powyższych precyzyjnych przesłanek warunkujących podjęcie decyzji o odwołaniu policjanta z delegowania z pełnienia służby poza granicami kraju nie sposób jest obronić tezę, że z woli ustawodawcy tego typu rozstrzygnięcie pozostawione zostało swobodnej ocenie i wewnętrznemu rozstrzyganiu przez organ Policji, z uwagi na potrzeby kadrowe i realizację zadań ustawowych Policji.

W tych wszystkich powodów Sąd doszedł do przekonania, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. jest decyzją administracyjną, która podlega zaskarżeniu na podstawie art. 127 § k.p.a. Tym samym zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 134 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Komendant Główny Policji, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj.

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 K.p.a. w zw. z art. 145a ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez błędne przyjęcie, iż stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od rozkazu personalnego o odwołaniu z delegowania policjanta do pełnienia służby poza granicami państwa na gruncie przedmiotowej sprawy było nieuprawnione;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. w zw. z art. 145a ust. 1 ustawy o Policji poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. jest decyzją administracyjną, która podlega zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność zapadłego na gruncie przedmiotowej sprawy wyroku, a także błędnie wskazanie przez Sąd I instancji jako podstawę rozstrzygnięcia wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., podczas gdy z treści uzasadnienia wynika, że Sąd ten stwierdził także naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd II instancji, który w odróżnieniu od Sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej wniesionej przez Komendanta Głównego Policji zmierzają do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, według którego odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania do pełnienia służby poza granicami państwa następuje w formie rozkazu personalnego będącego decyzją administracyjną.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem Sąd I instancji nie naruszył przepisów prawa powołanych w jej podstawie.

Zgodnie z art.145a ust. 1 pkt. 1 ustawy o Policji policjant może zostać delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w celu realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3, w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału m. in w misji pokojowej.

Stosownie do § 1 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 listopada 2002r. w sprawie uprawnień i obowiązków policjantów delegowanych do pełnienia służby poza granicami państwa ( Dz. Nr. 207, poz. 1755 ze zm. ) policjant może być delegowany do pełnienia służby poza granicami państwa w kontyngencie policyjnym wydzielonym do udziału w misji pokojowej albo akcji zapobiegania atakom terroryzmu lub ich skutkom, jeżeli kolejno:

a) złoży oświadczenie o wyrażeniu zgody, o której mowa w art. 145a ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwanej dalej "ustawą",

b) uzyska pozytywną ocenę predyspozycji do pełnienia służby w kontyngencie policyjnym,

c) uzyska orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do jej pełnienia oraz podda się szczepieniom ochronnym,

d) ukończy szkolenie przygotowujące do pełnienia służby w kontyngencie.

W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia delegowanie policjanta i jego odwołanie z delegowania następuje w formie rozkazu personalnego o delegowaniu lub o odwołaniu z delegowania. Jak stanowi ust. 2 § 5 rozkaz o delegowaniu, z uwzględnieniem ust. 3, zawiera:

1) oznaczenie przełożonego wydającego rozkaz;

2) datę wydania;

3) powołanie podstawy prawnej;

4) stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny policjanta;

5) charakter służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała);

6) nazwę stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę;

7) datę, miejsce i czas trwania delegowania;

8) określenie sprawowanej przez policjanta funkcji;

9) uzasadnienie faktyczne i prawne;

10) pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych;

11) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby wydającej rozkaz.

Rozkaz o odwołaniu z oddelegowania zawiera, z zastrzeżeniem ust. 6, dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1-6 i 9-11, a ponadto:

1) datę odwołania z delegowania;

2) termin rozliczenia się z wyposażenia;

3) termin wykorzystania urlopu, o którym mowa w § 18;

4) datę podjęcia przez policjanta służby w jednostce organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę.

Jak wynika z § 7 ust. 1 rozporządzenia odwołanie policjanta z delegowania przed wyznaczonym terminem następuje w przypadku:

1) gdy stan jego zdrowia uniemożliwia dalsze pełnienie służby w kontyngencie;

2) niewykonywania zadań wynikających ze sprawowanej przez niego funkcji w kontyngencie policyjnym przez okres dłuższy niż 14 dni, z przyczyn leżących po stronie policjanta;

3) wniosku przedstawiciela państwa przyjmującego kontyngent policyjny lub uprawnionego organu organizacji międzynarodowej, któremu kontyngent został podporządkowany;

4) ustania celu skierowania kontyngentu.

Zgodnie z ust. 2 § 7 rozporządzenia odwołanie policjanta z delegowania przed wyznaczonym terminem może nastąpić:

1) w przypadku wszczęcia w kraju przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, karnego lub karnego skarbowego;

2) gdy za przewinienie lub naruszenie dyscypliny służbowej ma zostać wymierzona kara dyscyplinarna, do której wymierzenia dowódca kontyngentu nie jest uprawniony;

3) w przypadku niewywiązywania się przez niego z obowiązków służbowych powierzonych do wykonywania w czasie delegowania, stwierdzonego w ocenie okresowej;

4) na jego wniosek;

5) gdy uzasadnia to interes służby lub potrzeby jednostki organizacyjnej Policji, w której policjant pełni służbę.

W niniejszej sprawie skarżący został odwołany z oddelegowania na podstawie § 7 ust. 2 pkt. 5 rozporządzenia.

Przywołanie treści w/wym. przepisów było celowe i konieczne dla oceny charakteru rozkazu personalnego o delegowaniu policjanta do służby poza granicami państwa oraz rozkazu o jego odwołaniu z oddelegowania, pod kątem ich wpływu na treść stosunku służbowego policjanta.

Analiza przytoczonych przepisów prowadzi do następujących wniosków:

- delegowanie policjanta do służby poza granicami państwa wymaga spełnienia przez niego określonych warunków np. odbycia przeszkolenia, dokonanie szczepień,

- ustawodawca przewidział dla delegowania i odwołania z oddelegowania formę rozkazu personalnego i precyzyjnie określił elementy składowe tego rozkazu, w tym obowiązek pouczenia funkcjonariusza o środkach odwoławczych,

- obowiązujące prawo w sposób ścisły określa przypadki w jakich organ ma obowiązek odwołać funkcjonariusza ze służby poza granicami państwa oraz przypadki kiedy organ może to uczynić.

Z powyższego wynika, że z woli ustawodawcy delegowanie policjanta do służby poza granicami kraju zostało uregulowane w inny sposób niż delegowanie do pełnienia służby w innej miejscowości w kraju lub w innej jednostce organizacyjnej Policji. Na policjanta delegowanego do pełnienia służby poza granicami państwa nałożone zostały dodatkowe obowiązki, zaś precyzyjne określenie treści rozkazu w tym przedmiocie oraz przesłanek odwołania z oddelegowania wskazuje na intencje poddania rozstrzygnięć w tej materii kontroli odwoławczej i sądowej.

Przyjmując koncepcję prezentowaną w skardze kasacyjnej zbyteczne byłoby szczegółowe uregulowanie tych kwestii prawnych.

Tym samym powołane w skardze kasacyjnej orzeczenia sądów administracyjnych określające delegowanie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości jako akt wewnętrzny, wynikający z podległości służbowej policjanta nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Dotyczą one bowiem spraw rozstrzyganych w innym stanie faktycznym i prawnym.

Dla oceny charakteru rozkazu o delegowaniu ( odwołaniu z oddelegowania ) policjanta do pełnienia służby poza granicami kraju nie bez znaczenia jest brzmienie § 1 pkt. 4 i § 3 ust. 1 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz. U. z 2013r. poz. 644 ze zm. ). Zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów przez sprawy osobowe rozumie się sprawy związane z nawiązaniem, zmianą i rozwiązaniem stosunku służbowego oraz wynikającymi z jego treści prawami i obowiązkami policjantów.

Według § 3 ust. 1 pkt. 6 sprawy osobowe dotyczą w szczególności delegowania do pełnienia służby poza granicami państwa.

Jak wynika z § 3 ust. 3 w/wym. tego rozporządzenia sprawy osobowe załatwia się na piśmie w formie rozkazu personalnego, o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego delegowanie policjanta do służby poza granicami państwa oraz odwołanie z oddelegowania mieści się w pojęciu spraw osobowych załatwianych przez organ w formie rozkazu będącego w istocie decyzją administracyjną. Decyzje te dotykają bowiem istotnych praw i obowiązków policjantów. W sposób zasadniczy zmienia się nie tylko miejsce pełnienia służby, ale również zakres zadań służbowych i warunki ich wykonywania. Całkowicie inna od realizacji zadań służbowych we własnym kraju jest specyfika pełnienia służby w regionie o nieustabilizowanej sytuacji . Nie do obrony jest teza, że wykonywanie zadań w kontyngencie policyjnym służącym rozwiązywaniu konfliktów, utrzymaniu porządku publicznego i zapobieganiu wojnom domowym na obszarze innego państwa, pozostaje bez wpływu na dotychczasowy status policjanta.

Zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów do postępowania w sprawach osobowych dotyczących nawiązania, zmiany i rozwiązania stosunku służbowego w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Oznacza to, że uchylenie przez Sąd I instancji postanowienia Komendanta Głównego Policji w przedmiocie niedopuszczalności odwołania było prawidłowe.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.