Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 875/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o sprostowanie wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 156 par. 2,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Izby Skarbowej w K. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 875/10 w sprawie ze skargi kasacyjnej M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia oddalić wniosek o sprostowanie wyroku.


UZASADNIENIE

II FSK 875/10

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 875/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1185/09 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 czerwca 2009r., nr [...], w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wnioskiem z dnia 13 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o sprostowanie powołanego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego i oznaczenie skarżącej jako S. – C., a nie –S.. Organ wskazał, iż wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a."), o sprostowanie w wyroku o sygn. I SA/Kr 1185/09 niedokładności polegającej na nieprawidłowym oznaczeniu strony skarżącej. Jak wskazano, w trakcie toczącego się postępowania przed Sądem pierwszej instancji Skarżąca zmieniła nazwisko ze "S." na "S. – C.". Do wniosku została załączona uwierzytelniona kopia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Kr 2140/11, którym to Sąd dokonał wnioskowanego sprostowania niedokładności w rubrum wyroku o sygn. I SA/Kr 1185/09. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż w świetle informacji przedstawionej przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., w dniu 7 sierpnia 2009 r. Skarżąca złożyła we właściwym dla niej Urzędzie Skarbowym w M. formularz EDG-1 informując o zmianie nazwiska na "S. – C.", która to zmiana nie została uwzględniona jeszcze w skierowanej w dniu 3 lipca 2009 r. skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Z powołanych powyżej względów, zdaniem organu, zachodzi konieczność prawidłowego oznaczenia strony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Jan Paweł Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 341). Może ono dotyczyć wyłącznie błędów sądu, a nie strony ( H.Knysiak-Molczyk w: H.Knysiak-Molczyk, A.Mudrecki, Czynności procesowe zawodowego pełnomocnika w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2011,s. 372).

Wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. Nie podlega więc sprostowaniu m.in. przeoczenie w sentencji orzeczenia jednego z zaskarżonych aktów lub pominięcie rozstrzygnięcia w kwestii kosztów postępowania. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 887/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy nie wynika, żeby strona skarżąca nosiła inne niż wskazane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego nazwisko. Przeciwnie – podatniczka posługiwała się nazwiskiem S. na każdym etapie postępowania sądowego. Wszystkie pisma kierowane czy to do organów, czy do sądów administracyjnych wnoszone były przez pełnomocnika skarżącej – radcę prawnego W. C., którzy był również obecny na rozprawach przed Sądem pierwszej instancji oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Skoro kwestia błędnego oznaczenia strony nie została podniesiona na żadnym z etapów postępowania, skarżąca nie złożyła do akt dokumentu potwierdzającego zmianę nazwiska, dokumentu takiego nie załączył zresztą także Dyrektor Izby Skarbowej, nie ma podstaw do sprostowania wyroku. Na podstawie akt sprawy nie można bowiem stwierdzić w sposób oczywisty omyłki pisarskiej czy niedokładności. Z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wynika wprawdzie, że Skarżąca zmieniła nazwisko już w 2007 r., jednak w aktach Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest jakiejkolwiek informacji na ten temat czy dokumentu potwierdzającego ten fakt (nawet skarga kasacyjna wniesiona została przez M. S., a nie M. S. – C.). Oznaczenie skarżącej jako M. S. nie może być w związku z tym uznane za oczywistą omyłkę Sądu ani błąd pisarski, podlegający sprostowaniu na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, iż błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy jest widoczne, że wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863,00, niepubl.).

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.