Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 119/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Aresztu Śledczego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 , art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 , art. 4 ust. 1 lub 2 udip
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 65 par. 1 Kpa
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

R. P. pismem z dnia 27 października 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego, który – jak wskazał skarżący – nie udzielił mu merytorycznej odpowiedzi na pytanie: "czy Panowie A. U.( ) oraz J. W. posiadają aktualne badania".

Skarżący podał, że z powyższym pytaniem na piśmie zwrócił się do Pana Olkiewicza z Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej, który celowo przesłał je do Pana S. z Aresztu Śledczego.

Zdaniem R. P., obydwaj Panowie są organami postępowania wykonawczego oraz osobami publicznymi i zobowiązani są do respektowania prawa.

Skarżący wniósł o ukaranie wyżej wymienionych funkcjonariuszy na postawie przepisów ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej.

Dyrektor Aresztu Śledczego , odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. Dyrektor wyjaśnił, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, w związku z czym organ nie wydaje decyzji administracyjnej. W ocenie Dyrektora, dane o wynikach badań psychologicznych nie mają bezpośredniego związku z zadaniami wykonywanymi przez Służbę Więzienną, tj. między innymi z wykonaniem kary pozbawienia wolności. Jako podstawę prawną takiego załatwienia sprawy Dyrektor powołał dodatkowo ograniczenia wynikające z konstytucyjnego prawa do prywatności, w tym do ochrony danych osobowych, a także stanu zdrowia.

Do odpowiedzi na skargę organ załączył: kopię wniosku R. P. z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej, kopię pisma OISW z dnia [...] w sprawie przekazania wniosku oraz kopię swojego pisma z dnia [...] r. informującego, że wniosek skarżącego rozpoznał odmownie.

Z treści przedłożonego przez zaskarżony organ wniosku R. P. wynika, że tenże osadzony z pisemnym wnioskiem adresowanym do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej wystąpił na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. Wniosek ten rozpatrzony został przez Dyrektora Aresztu Śledczego .

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zasady dostępu do Informacji publicznej reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej określana jako u.d.i.p.).

Przepisy tej ustawy nie tylko określają co stanowi, w jej rozumieniu, informację publiczną, ale także wskazują między innymi podmiot uprawniony do jej uzyskania oraz podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej i szereg innych okoliczności przedmiotowych, które na gruncie niniejszej sprawy nie wymagają przywołania.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, dostęp do informacji publicznej. Natomiast podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia jest każdy z podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. o ile, jak stanowi to art. 4 ust. 3 tej ustawy, są w posiadaniu żądanej informacji.

Na gruncie prawa administracyjnego z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ administracji publicznej w przewidzianym prawem terminie nie wydaje aktu lub nie podejmuje czynności nakazanej prawem. Specyfika ustawy o dostępie do informacji publicznej, która posiada własne uregulowania proceduralne i do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odwołuje się tylko w wąskim zakresie (określonym w art. 16 i wynikającym z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.) powoduje, że na jej gruncie bezczynność zaistnieje nie tylko wówczas, gdy zobowiązany podmiot milczy lub gdy załatwia wniosek pismem zamiast decyzją

o odmowie udostępnienia żądanej informacji, ale także wówczas, gdy podmiot ten udostępnia informację publiczną w sposób niepełny, niezgodny z zakresem żądania zawartego we wniosku.

Skarżący, jak wynika to treści z jego wniosku oraz z treści skargi, żądanie udostępnienia wskazanych w nim informacji skierował do Dyrektora Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej . Ustawa o dostępie do informacji publicznej w swoich uregulowaniach proceduralnych nie przewiduje przekazania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ani organowi niższej instancji

w rozumieniu administracyjnego toku instancji, ani jednostce organizacyjnie podległej adresatowi wniosku. Nie ma tu również zastosowania art. 65 § 1 K.p.a.

Dyrektor Aresztu Śledczego nie mógł być zatem bezczynny, skoro nie był adresatem wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Zarzut bezczynności może być postawiony bowiem tylko temu podmiotowi, który jest adresatem wniosku i jednocześnie podmiotem zobowiązanym, na podstawie art. 4

ust. 1 lub 2 u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej.

W tym stanie sprawy, skoro w skardze jako zaskarżony organ wskazany został podmiot, do którego nie został złożony opisany w niej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, to bezprzedmiotowe jest czynienie dalszych rozważań merytorycznych.

Dlatego skargę, jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).