Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1044/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: § 3 ust. 1,2,3
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 25 poz 8 art. 16 ust. 5 akapit 2 i art. 22
law: Rozporządzenie Komisji (UE) Nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr  1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju  obszarów wiejskich.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - działając na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz. U nr 64 , poz. 427 ze zm. określanej dalej jako ustawa o wspieraniu rozwoju ), § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 z późn. zm. określanego dalej jako rozporządzenie ONW ), art. 16 ust. 5 akapit drugi i art. 22 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 25 z 28.01.2011 r., str. 8 określanego dalej jako rozporządzenie nr 65/2011 ) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2000 r. nr 98 . poz. 1071 określanej dalej jako k.p.a ) - odmówił A.S. przyznania płatności ONW na 2012 r. do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu ONW - Nizinne strefa I .

Organ wyjaśnił, iż przedmiotem rozpatrzenia był wniosek A.S. z dnia [...] marca 2012 r. o przyznanie na 2012 r. płatności ONW ( tj. pomocy finansowej w ramach działania : "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania " ).

W dniu [...] kwietnia 2013 r. przeprowadzono kontrolę na miejscu metodą inspekcję terenowej, w trakcie której ustalono następujące nieprawidłowości :

- działka rolna A ( działka ewidencyjna [...]) o powierzchni deklarowanej 4,84 ha - powierzchnia stwierdzona 3,45 ha ( kod nieprawidłowości DR 13+ ), pozostały obszar porośnięty kilkuletnimi drzewami ( fotografie 59-68 ), działka jest niespójna ( kod nieprawidłowości DR22 );

- działka rolna B ( działki ewidencyjne [...]) o powierzchni deklarowanej 1,95 ha - powierzchnia stwierdzona 0,71 ha ( kod nieprawidłowości DR13+ ), pozostały obszar porośnięty kilkuletnimi drzewami ( fotografie 71-82 ) ;

- działka rolna C ( działki ewidencyjne [...]) o powierzchni deklarowanej 3,57 ha - powierzchnia stwierdzona 3,98 ha ( kod nieprawidłowości DR13- );

- działka rolna G ( działka ewidencyjna [...]) o powierzchni deklarowanej 1,20 ha - powierzchnia stwierdzona 0,93 ha ( kod nieprawidłowości DR 13+ ), pozostały obszar porośnięty kilkuletnimi drzewami ( fotografie 11-22 );

- działka rolna H ( działka ewidencyjna [...]) o powierzchni deklarowanej 2,40 ha - powierzchnia stwierdzona 0,44 ha ( kod nieprawidłowości DR13+ ), pozostały obszar porośnięty kilkuletnimi drzewami ( fotografie 23-42 oraz 53-54) działka jest niespójna ( kod nieprawidłowości DR22 );

- działka rolna I (działka ewidencyjna [...]) o powierzchni deklarowanej 0,20 ha - powierzchnia stwierdzona 0,27 ha (kod nieprawidłowości DR13-)

- działka rolna K ( działka ewidencyjna [...]) o powierzchni deklarowanej 0,80 ha - powierzchnia stwierdzona 0,39 ha (kod nieprawidłowości DR13+), pozostały obszar porośnięty kilkuletnimi drzewami ( fotografie 94-99 ) działka jest niespójna ( kod nieprawidłowości DR22 );

- działka rolna L ( działka ewidencyjna [...] o powierzchni deklarowanej 0,10 ha - powierzchnia stwierdzona 0,03 ha - działka nie spełnia wymogów działki rolnej, powierzchnia poniżej 0,10 ha ( kod nieprawidłowości DR4 ).

Organ zaznaczył, że protokół kontroli został stronie doręczony, jednakże nie skorzystała ona z prawa do zgłoszenia w tym zakresie zastrzeżeń.

Jednocześnie organ powołał się na treść przepisu § 2 rozporządzenia ONW, zgodnie z którym płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem" :

1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w:

a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 1257/1999 albo

b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem nr 1698/2005;

2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65 ), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha;

4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia nr 1698/2005 .

W rozpatrywanej sprawie powierzchnia deklarowana przez wnioskodawczynię na obszarze ONW - Strefa nizinna I wynosi 22,16 ha i tyle wynosi powierzchnia kwalifikowana do płatności na obszarze ONW. Jednakże powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW - Strefa nizinna I wyniosła 17,27 ha. Oznacza to, iż różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW - Strefa nizinna I zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną na miejscu wyniosła 4,89 ha, co stanowi 28,315% powierzchni stwierdzonej. Zgodnie z art. 16 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia nr 65/2011, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności ONW a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%, lecz nie więcej niż 50% nie przyznaje się pomocy w danym roku. W związku z tym odmówiono w 2012 r. przyznania płatności ONW- Strefa nizinna I na rzecz A.S..

W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2013 r. od powyższej decyzji ( uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] lipca 2013 r.) R.S. – występujący jako pełnomocnik A.S. – wskazał, że organ powinien uwzględnić, iż zachowanie drzewostanu służy ochronie środowiska i krajobrazu. Wskazał, że zatrudnił geodetę, który dokona pomiaru działek. Jednocześnie wskazał, że organ popełnił błąd w pomiarach nie uwzględniając powierzchni zadrzewień, drzew i krzewów, rowów i nieutwardzonych dróg dojazdowych oraz pasów zadrzewień do 2 m. Podkreślił, że dotychczas organ nie kwestionował stanu działek, nawet przyznając płatność na 2011 r.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, art. 107 k.p.a, art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( Dz. U nr 98, poz. 634 ze zm. ), art. 21 ust. 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju oraz § 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia ONW - orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] czerwca 2013 r.

Organ wskazał, że podstawę rozpatrzenia wniosku A.S. stanowiły przepisy ustawy wspieraniu rozwoju, rozporządzenia ONW , rozporządzenia nr 65/2011, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina ( Dz. Urz. UE L 316, 02/12/2009, s. 65-11 , określanego dalej jako rozporządzenie nr 1122/2009 ).

Organ II instancji przywołał powołany powyżej przepis § 2 rozporządzenia ONW , wskazując ponadto, iż § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW stanowi, iż wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności.

Zgodnie z art. 33 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009, kontrole na miejscu obejmują wszystkie działki rolne, odnośnie do których złożono wnioski o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 73/2009, z wyłączeniem wniosków o pomoc z tytułu nasion, zgodnie z art. 87 wymienionego rozporządzenia. Obszary faktycznie wyznaczone do kontroli na miejscu mogą być ograniczone do próby obejmującej co najmniej 50% działek rolnych, odnośnie do których złożono wnioski o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy ustanowionych w tytułach III, IV i V rozporządzenia nr 73/2009, pod warunkiem, że próba ta gwarantuje wiarygodny i reprezentatywny poziom kontroli zarówno pod względem kontrolowanego obszaru, jak i pomocy, o którą składany jest wniosek. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w toku takiej kontroli próby, zwiększa się próbę działek rolnych poddawanych kontroli.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, iż w świetle powyższych przepisów prawa, z użyciem narzędzi informatycznych, na podstawie art. 11 rozporządzenia nr 65/2011 przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o płatność ONW, mające na celu stwierdzenie, czy dana działka zadeklarowana do płatności istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej ( lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat. W niniejszej sprawie powyższe czynności wykonane zostały z uwzględnieniem wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej zgodnie z art. 33 oraz art. 35 rozporządzenia nr 1122/2009 w gospodarstwie A.S. metodą inspekcji terenowej ( vide: protokół z kontroli nr [...]). Czynności kontrolne w zakresie kwalifikowalności powierzchni w gospodarstwie strony wykonane zostały przez dwóch inspektorów terenowych Regionalnego Biura Kontroli na Miejscu ARiMR, a następnie zatwierdzone przez osoby sprawujące bezpośredni nadzór i posiadające odpowiednie uprawnienia. W wyniku kontroli inspektorzy terenowi dla działek rolnych A, B, G, H, K, zastosowali kod nieprawidłowości DR13+ oznaczający, iż zadeklarowana powierzchni działki rolnej jest większa do powierzchni stwierdzonej. Dla działek rolnych C i I został zastosowany kod nieprawidłowości DR13- oznaczający, iż zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej. Natomiast w przypadku działki rolnej L zastosowano kod nieprawidłowości DR4 oznaczający, iż stwierdzona w wyniku kontroli powierzchnia działki rolnej nie spełnia warunku minimalnej wymaganej powierzchni (0,1 ha). Powyższe nieprawidłowości miały wpływ na wysokość płatności. Natomiast wszystkie pozostałe przypadki zastosowania kodów nieprawidłowości w raporcie nr [...] pozostały bez wpływu na płatność. Zakwestionowane powierzchnie wyżej wymienionych działek rolnych stanowią wyłączenia w postaci zwartych zakrzaczeń i zadrzewień oraz terenów nieużytkowanych rolniczo.

Dyrektor podkreślił, iż zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 , jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50 a i art. 51 rozporządzenia nr 1698/2005. Zgodnie natomiast z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. 2010 r., nr 39, poz. 211 określanego dalej jako r.m.n. ) grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami jeżeli: 1) w przypadku gruntów ornych - jest prowadzona na nich uprawa roślin lub ugorowanie, przy czym dla pszenicy, żyta, jęczmienia i owsa ten sam gatunek rośliny może być uprawiany na tej samej powierzchni w ramach działki ewidencyjnej nie dłużej niż 3 lata; 2) w przypadku łąk i pastwisk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania: a) płatności dla obszarów NATURA 2000 oraz związanych z wdrażaniem Ramowej Dyrektywy Wodnej, b) program rolnośrodowiskowy - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana w zakresie i terminie określonym w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich lub są na nich wypasane zwierzęta w sezonie pastwiskowym określonym w tych przepisach; 4) w przypadku łąk i pastwisk innych niż wymienione w pkt 2 - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Zgodnie zaś z § 4 r.m.n. grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem:

1) drzew i krzewów:

a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb,

c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną;

2) gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar.

Z kolei zgodnie z § 5 r.m.n. powierzchnię gruntów rolnych, na której znajdują się:

1) oczka wodne, w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m2 w obrębie działki rolnej,

2) rowy, nieutwardzone drogi dojazdowe wydzielone w obrębie działek rolnych, pasy zadrzewień, żywopłoty, ściany tarasów, których szerokość w obrębie działki rolnej nie przekracza 2 m i które nie stanowią odrębnej działki ewidencyjnej

- uznaje się za utrzymywaną zgodnie z normami.

Oceniając sprawę przez pryzmat tych przepisów, organ odwoławczy wskazał, że wyłączone przez inspektorów terenowych powierzchnie działek rolnych nie spełniają kryteriów gruntu rolnego użytkowanego rolniczo zgodnie z normami. Na wyłączonych powierzchniach znajdują się zadrzewienia i zakrzaczenia. We wniosku strony działki rolne zostały zadeklarowane jako łąki trwałe, trawy wieloletnie, luźne murawy napiaskowe. Zgodnie z przepisami r.m.n. grunty takie nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami. Prawodawca ustanowił wyjątki od tej zasady, tzn. grunty, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami uznaje się za utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. Jednakże wyłączone powierzchnie na działkach strony nie spełniają tego warunku, ponieważ nie stanowią one pojedynczych zadrzewień i zakrzaczeń, lecz ich skupiska, co zostało udokumentowane na zdjęciach wykonanych podczas kontroli oraz sporządzonych na tej podstawie szkicach na ortofotomapach. W przypadku obszarów o tak znacznym zagęszczeniu drzew i krzewów nie można mówić, iż działalność rolnicza nie jest tam utrudniona, o ile w ogóle możliwa.

W konsekwencji powyższych ustaleń wykluczono powierzchnię niespełniającą kryteriów do przyznania tej płatności o łącznej wielkości 4,89 ha.

Organ odwoławczy uznał zarzuty strony za nieuzasadnione, wyjaśniając, iż wzięto pod uwagę powołane przez stronę przepisy prawa. Nie uwzględniono również zarzutów dotyczących niestwierdzenia uchybień w 2007 r. oraz niewykazania niezgodności ze stanem faktycznym w dokumentacji sporządzonej w 2010 r. ( Plan Działalności Rolnośrodowiskowej oraz Dokumentacja Przyrodnicza Siedliskowa ). Organ podkreślił, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR dokonuje weryfikacji, czy działki zadeklarowane we wniosku producenta rolnego spełniają warunki do przyznania płatności za ten rok, w którym został złożony wniosek. Natomiast kwestia prawidłowości obsługi spraw dotyczących lat ubiegłych jest przedmiotem odrębnych postępowań. Ponadto fakt stwierdzenia nieprawidłowości odnoszących się do bieżącego wniosku, nie wyklucza okoliczności, iż wnioski za lata ubiegłe złożone zostały prawidłowo. Ponadto organ wskazał także, że do dnia wydania decyzji II instancji strona nie przedłożyła organowi odwoławczemu żadnych nowych dokumentów. Pełnomocnik nie dołączył więc żadnych dowodów na potwierdzenie swoich tez zawartych w odwołaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Ponadto wniosła o umożliwienie jej skorygowania wniosku o dopłaty na 2013 r., zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym opłacenia faktury za czynności geodezyjne oraz powołanie niezależnego biegłego i "pokrycie kosztów jego opracowania".

Skarżąca zarzuciła organowi pobieżność dokonanych ustaleń, niezgodność pomiarów z pomiarami dokonanymi przez niezależną pracownię geodezyjną oraz nieuwzględnienie zasady, w myśl której na terenie ok. 20 ha ma prawo znajdować się do 1000 drzew. Podała, iż z całości obszaru 30 ha gruntów wyłączyła w 2004 r. ok. 10 ha zalesionych i nie wykarczowała tego terenu celem uzyskania dopłat, a kontrole przeprowadzone w latach 2007 i 2010 nie wykazały żadnych nieprawidłowości, swoje stanowisko w sprawie oparła na opracowaniach specjalistów oraz niezależnej firmie geodezyjnej. Ponadto wskazała, iż w sprawie dotyczącej nabycia przez skarżącą i jej małżonka gruntów od Agencji Nieruchomości Rolnych, gdzie przedmiotem umowy miało być 2,5 ha powierzchni, po wyznaczeniu przez sąd niezależnego rzeczoznawcy okazało się, iż było to jedynie ok. 2 ha gruntów. Do skargi dołączyła wypisy z rejestru gruntów, obrazujące różnice w powierzchni działek, jak również wydruki opublikowanych w internecie artykułów na temat roli zadrzewień w krajobrazie rolniczym, a także operat techniczny z dnia [...] października 2013 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Nadto podał, iż do powierzchni gruntów rolnych utrzymywanych zgodnie z normami zalicza się m.in. grunty rolne porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami pod warunkiem, że drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. W rozpatrywanej sprawie grunty porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami zostały uwzględnione do płatności, natomiast wykluczone z płatności zostały obszary, które w sposób ewidentny nie spełniają kryteriów uznania ich za grunty utrzymywane zgodnie z normami tj. tereny porośnięte nie pojedynczymi drzewami czy krzewami, ale całymi ich skupiskami, zgrupowanymi w sposób przypadkowy i nieregularny, których nie sposób uznać za pasy zadrzewień czy żywopłoty.

Na rozprawie w dniu 20 marca 2014 r. oddalono wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego zgłoszony w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą ostateczną decyzją organu administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa.

Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej określanej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

W tak ukształtowanym zakresie swojej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu .

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR był wniosek o A.S. o przyznanie płatności ONW za 2012 r.

Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do zbadania, czy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie naruszył obowiązujących przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, odmawiając A.S. przyznania powyższej płatności w związku ze stwierdzeniem przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR, iż część działek zadeklarowanych przez A.S. we wniosku o przyznanie płatności ONW nie spełniają kryteriów gruntu rolnego użytkowanego rolniczo zgodnie z normami.

Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że orzekającym w sprawie organom administracji publicznej nie można skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań w kontekście podniesionych w skardze zarzutów natury procesowej, należy zwrócić uwagę, iż w myśl art. 21 ust.1 ustawy o wspieraniu rozwoju, która ma zastosowanie w niniejszej sprawie, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy , do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Takim przepisem jest art. 21 ust. 2 ustawy o wspierania rozwoju, który zawiera odmienne od przepisów k.p.a. uregulowania m.in. w odniesieniu do płatności ONW ( art. 5 ust. 1 pkt 12 ustawy o wspieraniu rozwoju ), stanowiąc, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się.

Z powyższego wynika, że modyfikacja uregulowań przewidzianych w k.p.a. (art. 7, 77) polega na odejściu od przewidzianej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej oraz rezygnacji z nałożenia na organy ARiMR obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, jak przewiduje art. 77 § 1 k.p.a.

Wynikający z art. 77 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego rozumiany jako obowiązek podejmowania niezbędnych kroków przez organ dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przekształcony został i jednocześnie ograniczony wyłącznie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego( por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2012 r. , II GSK 1692/11 ).

To na stronę ustawodawca nałożył obowiązek poszukiwania dowodów na potwierdzenie uprawnienia do otrzymania płatności. Nie ma więc organ obowiązku działania z urzędu w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, według zasad wyrażonych w art. 7 i 77 k.p.a.

Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, o czym stanowi art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju . Przepis ten również nakłada na stronę obowiązek przedstawienia dowodów i składania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej uczyniły zadość powyższym wymogom, a zaskarżona decyzja, wbrew zarzutom skargi nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, iż organy zgromadziły i prawidłowo rozpatrzyły oraz oceniły zebrany materiał dowodowy. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Ocena ta, zdaniem Sądu, jest prawidłowa i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone wedle wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności dokumentacja fotograficznej sporządzona w ramach kontroli na miejscu, przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2013 r. ( załączniki do protokołu z kontroli) jednoznacznie potwierdza zasadność dokonanych przez organy ustaleń, że na części spornych działkach rolnych nie była prowadzona działalność rolnicza polegająca na faktycznym jej użytkowaniu zgodnie z wnioskiem o przyznanie płatności. Widoczne na zdjęciach drzewa oraz ich skupiska, liczne samosiejki drzew, a także częściowo brak śladów po jakichkolwiek zabiegach agrotechnicznych, przy zestawieniu z widokiem innych kontrolowanych działek, nie mogą być ocenione odmiennie, niż dokonał tego organ orzekający. Na fotografiach nr 11, 12, 14, 15, 16, 19, 22, 27, 28, 29, 30, 39, 40, 41, 42, 45, 46, 51, 52, 53, 54, 73, 78,79 81, 92, 93, 95, 96, 97, 98, 99 stwierdzono bowiem zadrzewienia, występujące w zwartych skupiskach, zaś na fotografiach nr 39, 40, 41 dodatkowo wyjałowione połacie gruntu bez oznak prowadzenia działalności rolniczej. Należy zatem zaakceptować wywody zaskarżonej decyzji uzasadniające powyższą konkluzję. Z kolei na fotografiach nr 13, 17, 18, 20, 56, 57, 63, 67, 68, 69, 70, 72, 74, 76 uwidoczniono grunty porośnięte pojedynczymi drzewami, spełniające warunek wynikający z § 4 pkt 2 r.m.n. , co świadczy, iż organ wnikliwie przeanalizował stan działek, uwzględniając okoliczności zarówno pozytywne, jaki negatywne dla skarżącej

Ponadto należy zauważyć, iż wynik kontroli naniesiono na ortofotomapy, zaznaczając jednocześnie kierunek wykonywanych zdjęć. Również z tych ortofotomap wynika znaczące zadrzewienie i postępująca ekspansja lasu na działki objęte płatnością. Obszary wyłączeń zostały zaznaczone na ortofotomapach w sposób jasny i czytelny.

Organ prowadzący postępowanie był uprawniony do zweryfikowania powierzchni działek zadeklarowanych we wniosku pomocowym, w ramach kontroli administracyjnej i systemu kontroli na miejscu. Kontrolę taką organ może przeprowadzić przy wykorzystaniu ustanowionego zgodnie z prawem wspólnotowym i krajowym systemem identyfikacji działek rolnych stanowiącego element zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli. Podstawę prawną tej kontroli stanowi w szczególności art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowiący, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych GIS – ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10000. Należy też podkreślić, że ortofotomapa prezentuje w najbardziej rzeczywisty sposób stan pokrycia i zagospodarowania terenu.

Obszar faktycznie użytkowany przez skarżącą został ustalony na podstawie wyników kontroli na miejscu, któremu to dowodowi skarżąca nie przeciwstawiła takiego dowodu, który by je skutecznie podważył. Takim przeciwdowodem nie mógł być wypis z ewidencji gruntów, identyfikujących te grunty jako łąka czy pastwisko ani geodezyjny jego obmiar. Działka ewidencyjna co do powierzchni i użytku rolnego nie musi się pokrywać z działką uprawniającą do określonych płatności, bowiem płatności przysługują do powierzchni działek rolnych, a nie do powierzchni ewidencyjnej. Weryfikacja danych obszarowych działek rolnych, wskazanych we wniosku producenta rolnego o przyznanie płatności, nie następuje na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i rejestrach, lecz na podstawie kontroli na miejscu, której wyniki mają decydujące znaczenie, jeśli chodzi o dane dotyczące działek rolnych. W niniejszej sprawie skarżąca aktywnością dowodową – wbrew obowiązkowi wynikającemu ze wspomnianego art. 21 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju. - wykazała się dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, próbując kwestionować ustalenia poczynione przez organy administracji poprzez złożenie wniosku dowodowego w postaci przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Wprawdzie zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, jednakże sąd na podstawie tego przepisu nie może przeprowadzać dowodu z opinii biegłego, który jest innym środkiem dowodowym niż "dowód z dokumentu" w rozumieniu art. 106 § 3 p.p.s.a. ( por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II OSK 1445/11 ). Stąd też powyższy wniosek dowodowy został oddalony postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r. Również dokumenty, które ze względu na swoją nazwę i treść zawierają wiadomości specjalne, stanowią faktycznie dowód z opinii biegłych, który powinien być przeprowadzony na etapie postępowania administracyjnego. Dowód z dokumentu jest nieprzydatny dla stwierdzenia okoliczności wymagających wiadomości specjalnych w określonej dziedzinie wiedzy, ponieważ ustalenie wymagające wiadomości specjalnych mogą być jedynie przedmiotem opinii, która jest innym środkiem dowodowym niż dokument. Stąd brak jest wystarczających podstaw do dopuszczenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym dowodu z dokumentu, który w istocie ma charakter opinii biegłego (por. wyrok NSA w składzie 7 sędziów z dnia 25 września 2000 r., FSA 1/00). Ponadto należy podkreślić, iż przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie może być podstawą kwestionowania ustaleń przyjętych przez organy i nie może służyć zwalczaniu ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza ( por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2012 r. II GSK 598/11 ) . Celem postępowania uzupełniającego nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń ( por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 sierpnia 2012 r. , I SA/Op 232/12 ).

W ocenie Sądu organ II instancji do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zastosował również w niniejszej sprawie właściwe przepisy prawa materialnego . Zasady przyznawania płatności ONW, zostały określone w powołanym powyżej rozporządzeniu ONW , wydanym na podstawie delegacji określonej w art. art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a pkt 2 i 3 ustawy o wsparciu rozwoju . Zgodnie z § 2 rozporządzenia ONW płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem":

1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w:

a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1257/1999", albo

b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005

2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009 zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;

3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha;

4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym";

5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia nr 1698/2005

Zgodnie natomiast z art. 50a ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 beneficjent otrzymujący płatności na mocy art. 36 lit. a) ppkt (i)-(v) oraz art. 36 lit. b) ppkt (i), (iv) i (v) przestrzega w całym gospodarstwie podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska - zamieszczonych w art. 5 i 6 oraz w załączniku II i III rozporządzenia nr 73/2009. Przewidziany w ust. 1 obowiązek przestrzegania podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska nie ma zastosowania do działalności nierolniczej prowadzonej w gospodarstwie ani do gruntów nierolniczych, które nie są przedmiotem wsparcia na mocy art. 36 lit. b) ppkt (i), (iv) i (v) niniejszego rozporządzenia. W myśl ust. 2 właściwe organy krajowe przekazują beneficjentowi, między innymi za pomocą środków elektronicznych, wykaz podstawowych wymogów w zakresie zarządzania oraz wykaz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, których ma on przestrzegać. Stosownie zaś do treści art. 51 rozporządzenia nr 1698/2005, jeżeli w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego (zwanego dalej "danym rokiem kalendarzowym") nie są przestrzegane podstawowe wymogi w zakresie zarządzania lub zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska i jeżeli jest to wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać beneficjentowi składającemu w danym roku kalendarzowym wniosek o płatność na mocy art. 36 lit. a) ppkt (i)-(v) oraz art. 36 lit. b) ppkt.(i), (iv) i (v), wtedy na podstawie szczegółowych zasad, o których mowa w ust. 4 redukuje się całkowitą kwotę płatności, która została lub zostanie przyznana temu beneficjentowi na dany rok kalendarzowy, lub wyklucza się z niej beneficjenta. Redukcja lub wykluczenie, o których mowa w akapicie pierwszym, mają zastosowanie również wtedy, gdy w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego nie są przestrzegane minimalne wymogi dotyczące stosowania nawozów i środków ochrony roślin, o których to wymogach mowa w art. 39 ust. 3, i gdy można to bezpośrednio przypisać beneficjentowi składającemu wniosek o płatność na mocy art. 36 lit. a) ppkt (iv).

Ponadto w myśl § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW płatność ONW jest przyznawana rolnikowi do działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW użytkowanych jako wykorzystywane użytki rolne, o których mowa w art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005.

W rozpatrywanej sprawie na zadeklarowanych do płatności ONW na 2012 r. działkach oznaczonych symbolami A,B,C,E,F,G,H,I,J,K,L,Ł,N znajdują się łąki trwałe, na działce M trawy wieloletnie, zaś na działce D luźne murawy napiaskowe

Zgodnie § 1 ust. 1 pkt 2 r.m.n grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli w przypadku łąk i pastwisk zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania: a) płatności dla obszarów NATURA 2000 oraz związanych z wdrażaniem Ramowej Dyrektywy Wodnej, b) program rolnośrodowiskowy - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana w zakresie i terminie określonym w przepisach o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich lub są na nich wypasane zwierzęta w sezonie pastwiskowym określonym w tych przepisach. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 r.m.n. w przypadku łąk i pastwisk innych niż wymienione pkt 2 - okrywa roślinna jest na nich koszona i usuwana co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca, lub są na nich wypasane zwierzęta w okresie wegetacyjnym traw. Stosownie zaś do § 4 rozporządzenia grunty rolne, o których mowa w § 1, nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami, z wyjątkiem:

1) drzew i krzewów:

a) niepodlegających wycięciu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody,

b) mających znaczenie dla ochrony wód i gleb,

c) niewpływających na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną;

2) gruntów, o których mowa w § 1 ust. 1 pkt 2-4 oraz ust. 3, które mogą być porośnięte pojedynczymi drzewami i krzewami, jeżeli drzewa te i krzewy nie wpływają na prowadzoną na tych gruntach produkcję roślinną, a ich liczba nie przekracza 50 sztuk na hektar. W myśl § 5 rozporządzenia powierzchnię gruntów rolnych, na której znajdują się:

1) oczka wodne, w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o łącznej powierzchni mniejszej niż 100 m2 w obrębie działki rolnej,

2) rowy, nieutwardzone drogi dojazdowe wydzielone w obrębie działek rolnych, pasy zadrzewień, żywopłoty, ściany tarasów, których szerokość w obrębie działki rolnej nie przekracza 2 m i które nie stanowią odrębnej działki ewidencyjnej

- uznaje się za utrzymywaną zgodnie z normami.

Oznacza to, iż zgodnie z wynikającą z § 4 r.m.n. zasadą, grunty rolne nie powinny być porośnięte drzewami i krzewami. Przepis § 4 pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia przewiduje wyjątki od tej zasady, w tym dopuszcza występowanie na łąkach pojedynczych drzew i krzewów. Warunkiem uznania, że minimalne normy są spełnione jest to, by drzewa te i krzewy nie wpływały na prowadzoną na tych gruntach produkcje roślinną, a ich liczba nie przekroczyła 50 sztuk na hektar (§ 4 pkt 2 ). Zauważyć należy, że w sytuacji gdy na gruncie rolnym występują całe skupiska drzew i krzewów, a nie pojedyncze sztuki, to przepis § 4 pkt 2 r.m.n. nie znajduje w ogóle zastosowania.

Ponadto należy przyznać rację organowi, iż obszary wykluczone z płatności – z uwagi na liczbę drzew, obszar jaki zajmują oraz przypadkowe i nieregularne rozmieszczenie, wskazujące na długoletnią niezakłóconą sukcesję naturalną lasu, nie sposób uznać za pasy czy żywopłoty, o których mowa w § 5 pkt 2 r.m.n. W konsekwencji grunt porośnięty takimi skupiskami drzew wraz obszarami wyjałowionymi należało uznać, za nieutrzymany zgodnie z normami i dlatego organ II instancji trafnie uznał, że taki stan gruntu rolnego wykluczał możliwość traktowania go jako rolniczo użytkowany co do zakwestionowanych części. Zgodnie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 65/2011, jeśli w danym roku beneficjent nie zadeklaruje wszystkich użytków rolnych, a różnica pomiędzy całkowitą powierzchnią użytków rolnych zadeklarowaną we wniosku o płatność a obszarem zadeklarowanym łącznie z całkowitą powierzchnią działek rolnych niezadeklarowanych przekracza 3 % zadeklarowanej powierzchni, całkowita kwota pomocy w ramach środka obszarowego należnych temu beneficjentowi za ten rok jest pomniejszona o maksymalnie 3 % w zależności od powagi pominięcia.

Akapitu pierwszego nie stosuje się w przypadku, gdy wszystkie przedmiotowe użytki rolne zostały zadeklarowane właściwym organom w ramach:

a) systemu zintegrowanego, o którym mowa w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, lub

b) innych systemów zarządzania i kontroli gwarantujących zgodność z systemem zintegrowanym zgodnie z art. 26 wspomnianego rozporządzenia.

Zgodnie z ust. 3 jeżeli stwierdzi się, że zatwierdzony obszar przypisany do danej grupy upraw jest większy niż obszar zadeklarowany we wniosku o płatność, do obliczania pomocy stosuje się obszar zadeklarowany.

Jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru przypisanego do tej grupy upraw.

Jeżeli jednak różnica między całkowitym zatwierdzonym obszarem a całkowitym obszarem zadeklarowanym we wniosku o płatność w przypadku danego środka wynosi do 0,1 hektara włącznie, zatwierdzony obszar uważa się za równy obszarowi zadeklarowanemu. Na potrzeby tego wyliczenia uwzględnia się jedynie zawyżenie powierzchni obszarów na poziomie grupy upraw.

Akapit trzeci nie ma zastosowania w przypadku, gdy różnica przekracza 20 % całkowitego obszaru zadeklarowanego w celu objęcia płatnością.

Jeżeli dla obszaru kwalifikującego się do otrzymania wsparcia ustanowiono maksymalny limit lub pułap, liczbę hektarów wykazanych we wniosku o płatność obniża się do tego limitu lub pułapu.

Zgodnie z ust. 4 jeżeli ten sam obszar stanowi podstawę wniosku o płatność w ramach więcej niż jednego środka obszarowego, obszar ten uwzględnia się osobno dla każdego ze środków.

Natomiast zgodnie z ust. 5 w przypadku, o którym mowa w ust. 3 akapit drugi, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru.

Jeśli wspomniana różnica przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, dla danej grupy upraw nie przyznaje się pomocy.

Skoro ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego przez organy orzekające w sprawie wykazały, iż różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wyniosła 4,89 ha, tym samym wielkość ta wyrażona procentowo wyniosła 28,315 % powierzchni zatwierdzonej, to w konsekwencji organy zasadnie nie przyznały skarżącej płatności ONW za 2012r. na podstawie powołanego art. 16 ust. 5 rozporządzenia nr 65/2011 .

Sąd podziela również argumentację organu odwoławczego, iż niewykazanie niezgodności ze stanem faktycznym w latach poprzedzających pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organy dokonują bowiem weryfikacji, czy działki zadeklarowane we wniosku producenta rolnego spełniają warunki do przyznania płatności za dany rok, w którym został złożony wniosek. Natomiast kwestia prawidłowości spraw dotyczących lat ubiegłych jest przedmiotem odrębnych postępowań. Zupełnie bez związku z niniejszą sprawą pozostają rozważania skarżącej dotyczącej zawyżenia powierzchni działki przy sprzedaży nieruchomości jej oraz małżonkowi przez Agencję Nieruchomości Rolnej .

Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.