Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1823/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 302 ust 1 pkt 1,310 pkt 1,318 usat 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją

z dnia [...] kwietnia 2015 r. (nr[...]) Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. U. (obywatelkę [...] kraju pochodzenia [...]) od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] zobowiązującej ją i małoletnie dzieci do powrotu oraz orzekającej o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1, 10 i 16, art. 310 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 3 oraz art. 319 pkt 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U z 2013 r., poz. 1650 ze zm., dalej jako ustawa): zobowiązał cudzoziemca M. U. oraz dzieci do powrotu oraz orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 2 lat od dnia wydania decyzji.

Z ustaleń organu wynika, że Cudzoziemka podróżująca wraz z mężem A. U. i dziećmi w dniu [...] listopada 2014 r. usiłowała przekroczyć granicę państwową z Polski do [...], posiadając jedynie Tymczasowe Zaświadczenie Tożsamości Cudzoziemca, które jej do tego nie uprawniało. Organ ustalił w trakcie czynności wyjaśniających, że M. U. przybyła do Polski [...] września 2013 r. przez przejście graniczne w [...] wraz mężem i dziećmi (szóstką dzieci), gdzie A. U. złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców, obejmujący całą rodzinę.

W trakcie pobytu w [...] rodzina U. otrzymała decyzję z [...] stycznia 2014 r., którą Szef Urzędu ds. Cudzoziemców postanowił odmówić nadania statusu uchodźcy, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej, nie udzielić zgody na pobyt tolerowany oraz wydalić z terytorium RP. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Radę ds. Uchodźców. W dniu 23 czerwca 2014 r. mąż Cudzoziemki ponownie złożył w imieniu swoim i rodziny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, jednak 22 sierpnia 2014 r. zwrócił się z prośbą o umorzenie postępowania w związku z deklaracją dobrowolnego powrotu do kraju pochodzenia. Szef Urzędu ds. Cudzoziemców przyznał rodzinie U. pomoc w dobrowolnym powrocie do kraju pochodzenia obejmującą pokrycie: kosztów podróży, opłat administracyjnych, kosztów wyżywienia w czasie podróży, kosztów opieki medycznej w podróży.

W dniu 14 listopada 2014 r. Straż Graniczna uniemożliwiła Cudzoziemce ob. [...] i jej rodzinie przekroczenie granicy państwowej na dworcu kolejowym [...], wbrew przepisom prawa i zatrzymując ich na podstawie art. 394 ust 1 w zw. z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. W trakcie przesłuchania przeprowadzonego przez Straż Graniczną M. U. przyznała, że nie chce i nie może wrócić do kraju pochodzenia, obawiając się o przyszłość dzieci. Jak twierdziła postanowiła udać się do [...], gdzie planowali poddać leczeniu ojca rodziny i jedną z córek. Organ I instancji wywiódł, iż M. U. nie posiada żadnych dokumentów uprawniających do wjazdu i pobytu na terytorium Polski i państw Schengen. Oceniono również, że istnieje prawdopodobieństwo ucieczki Cudzoziemki, ponieważ usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa, a także nie podporządkowała się decyzji Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców orzekającej o wydaleniu.

Według organu okoliczności w jakich Cudzoziemcy zostali poddani kontroli na ostatniej stacji po Polskiej stronie przed przekroczeniem granicy wskazują na zamiar przekroczenia tej granicy – co wyczerpuje znamiona art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy

o cudzoziemcach. Organ I instancji sprawdził, zgodnie z art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy

o cudzoziemcach czy istnieją przesłanki do udzielenia Cudzoziemce i jej dzieciom zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, przesłanki określone w art. 348 i 351 ustawy. Ocenił, że M. U. nie przedstawiła argumentów świadczących o tym, że jest obiektem zainteresowania władz swojego kraju pochodzenia, a nadto sytuacja na terytorium [...] nie stanowi realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw Cudzoziemca. Na terenie [...] nie występuje ryzyko zmuszania kogokolwiek do pracy bądź ukarania bez podstawy prawnej. Według organu analiza dokumentów o nadanie statusu uchodźcy, obejmującego również Cudzoziemkę wskazuje, iż M. U. nie była w kraju pochodzenia prześladowana lub zagrożona prześladowaniem ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych. Nie zachodzi rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy.

Organ I instancji odniósł się także do przerwania procesu integracyjnego dzieci

i powrotu do środowiska kulturowo – obyczajowego kraju pochodzenia. Wyjaśnił w tym zakresie, że z opinii na które powołuje się Cudzoziemka, wynika słaba znajomość języka przez dzieci utrudniająca kontakty z kolegami bądź koleżankami oraz prace na lekcjach. Okres przebywania 15 miesięcy jak twierdzi organ nie stanowi okresu, po którym środowisko kulturowo-obyczajowe kraju pochodzenia mogłoby stać się komukolwiek obce. W ocenie organu I instancji decyzja o zobowiązaniu Cudzoziemców do powrotu nie narusza prawa państwa U. do życia rodzinnego, ponieważ obejmuje całą rodzinę. Ponadto decydując się na wyjazd do [...], rodzice tj. M. i A. U. sami przerwali proces integracji dzieci z Polską. Zatem nie zachodzą przesłanki do udzielenia Cudzoziemce i jej dzieciom zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. W decyzji przeanalizowano także sytuacje Cudzoziemki i jej dzieci w zakresie dwuletniego zakazu wjazdu na terytorium RP.

Odwołanie złożyła Cudzoziemka zarzucając decyzji naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ustawy o cudzoziemcach, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania w obecności psychologa dziecięcego małoletnich dzieci, nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychologa dziecięcego. Odwołująca podniosła, że organ przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i dokonał dowolnej oceny sytuacji faktycznej jej i małoletnich dzieci, czym naruszył art. 80 k.p.a., nie dążył także do ochrony i pogłębiania zaufania strony postępowania do organu administracji publicznej, co godzi w naruszenie art. 8 w zw.

z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 10 ustawy o cudzoziemcach. W konsekwencji odwołująca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Rozpoznając odwołanie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył brzmienie przepisów wskazanej ustawy o cudzoziemcach oraz podał, że 14 listopada 2014 r. funkcjonariusze Straży Granicznej uniemożliwili Cudzoziemce i jej rodzinie próbę przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa na dworcu kolejowym [...]. W dniu [...] listopada 2014 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w sprawie o sygn. akt [...] Cudzoziemcy zostali umieszczeni w Strzeżonym Ośrodku dla Cudzoziemców w [...]. Cudzoziemka przesłuchana do protokołu zeznała, że do Polski przyjechała rok temu by prosić o status uchodźcy, jednak po otrzymaniu odmowy przyznania statusu uchodźcy postanowili z rodziną udać się do [...] w celu podjęcia leczenia jednej z córek i męża.

Organ odwoławczy uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż wobec Cudzoziemki zostały spełnione przesłanki określone w art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 10 ustawy o cudzoziemcach. W szczególności bezsporny jest fakt nielegalnego pobytu Cudzoziemki w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz usiłowanie przekroczenia przez nią i jej rodzinę granicy wbrew przepisom prawa. Ponadto wobec Cudzoziemki mają zastosowanie przesłanki określone w art. 302 ust. 1 pkt 16 ustawy

o cudzoziemcach, gdyż została wydana wobec niej ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy i przebywa ona z rodziną w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców.

Za konieczne organ odwoławczy uznał przeanalizowanie treści art. 303 ust.

1 ustawy, przewidującego sytuacje, w których decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się. Organ przeanalizował art. 348 i 349 ustawy (udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP) oraz art. 351 ustawy (zgoda na pobyt tolerowany na terytorium RP).

Podczas przesłuchania Cudzoziemka zeznała, że powodem jej wyjazdu z kraju pochodzenia była obawa o przyszłość dzieci, nie mniej odmówiła wyjaśnienia szczegółów tych obaw, nadto nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności zagrażających bezpośrednio jej lub jej potomstwu. Stwierdziła jedynie, że wyjechali aby ratować swoje dzieci i nie chce odpowiadać dlaczego.

W Polsce Cudzoziemka nie posiada żadnej rodziny, ponadto nie miała żadnych problemów z wyjazdem z kraju pochodzenia.

Organ odwoławczy podkreślił, iż w trakcie postępowania o nadanie Cudzoziemce statusu uchodźcy powyższe okoliczności podlegały ocenie organu rozpatrującego.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie orzekł o braku przesłanek do udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, bowiem nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 w zw. z art. 348 i 351 ustawy.

Wskazał, że decyzja nie naruszy prawa do życia rodzinnego Cudzoziemki

w Polsce, gdyż takie życie nie funkcjonuje, również decyzja nie naruszy prawa do życia prywatnego. W kwestii ochrony życia rodzinnego to odnosi się ta przesłanka do Cudzoziemców prowadzących życie rodzinne na terytorium RP. Podkreślił, iż Cudzoziemka wraz z rodziną usiłowała przekroczyć granicę do [...], gdzie zamierzali pozostać. Pozostali członkowie rodziny Cudzoziemki przebywają w kraju pochodzenia.

Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że rodzina Cudzoziemki, jej dzieci i mąż przebywają na terytorium RP przez stosunkowo krótki okres czasu, w związku

z tym stopień integracji ze społeczeństwem polskim nie jest na tyle duży, aby określić, iż jest to jedyne środowisko jakie znają dzieci Cudzoziemców. Rodzina U. przybyła do Polski we wrześniu 2013 r., a nie ma informacji aby wcześniej opuszczała [...]. Jednocześnie w nawiązaniu do zarzutów odwołania, organ uznał, że dowód

w postaci przesłuchania młodocianych dzieci w obecności psychologa dziecięcego czy też dowód z opinii biegłego psychologa byłby nieprzydatny dla ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 348 pkt 3 ustawy. Za istotny zaznaczenia organ odwoławczy uznał fakt, iż dotychczasową postawą Cudzoziemcy wykazali brak jakiegokolwiek zainteresowania swoją integracją ze społeczeństwem polskim. Rodzina U. dwukrotnie przerwała proces integracji swoich dzieci decydując się na opuszczenie kraju, po raz pierwszy w wyniku podjęcia kroków w celu dobrowolnego powrotu do kraju pochodzenia, a następnie decydując się na nielegalne przekroczenie granicy [...]. Ochronie prawnej podlegają rzeczywiste więzi dzieci z państwem goszczącym, albowiem zerwanie tylko takich ewentualnie prowadziłoby do naruszenia ich praw konwencyjnych, w stopniu istotnie zagrażającym ich rozwojowi psychofizycznemu. Za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe rozstrzygnięcie złożyła M. U. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...], a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania podniesionych w odwołaniu, a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 348 pkt 1 i pkt 3 ustawy o cudzoziemcach, poprzez odmowę uznania represji, które groziłyby cudzoziemcowi w kraju pochodzenia, za naruszające podstawowe wolności

i prawa wymienione i gwarantowane przez przepisy Europejskiej Konwencji o Prawach Człowieka oraz poprzez odmowę uznania, że nieudzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych prowadziłoby do zaburzenia rozwoju i naruszenia praw małoletnich dzieci.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że zaskarżona decyzja została oparta na niepełnym materiale dowodowym, nadto obarczona jest wadami natury procesowej, które nie pozwoliły na ustalenie przez organy obu instancji prawdy materialnej oraz dokonanie właściwej oceny wszystkich zebranych dowodów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.

z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest

w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować

z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności faktyczne przyjęte

w zaskarżonej decyzji nie zostały zakwestionowane przez stronę skarżącą, a Sąd

z urzędu nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego

w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego aktu. Fakty pozostają bezsporne, jedynie konieczne było zbadanie, czy nie zaistniały przesłanki wyłączające orzeczenie

o zobowiązaniu Cudzoziemki do powrotu określone w art. 303 ustawy.

Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 1 i 10 ustawy decyzje o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się jeśli przebywa na terytorium RP bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane oraz przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Powyższe okoliczności zostały potwierdzone w toku postępowania i nie zakwestionowane przez skarżącą.

Na wstępie podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w przepisie art. 302 ust. 1 ustawy, podjęcie decyzji

o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest obligatoryjne.

Również poza sporem jest, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie trzech negatywnych przesłanek, tj. art. 302 ust. 1 pkt 1, pkt 10 i pkt 16 ustawy

o cudzoziemcach. Każda z powyższych przesłanek jest niezależna i może stanowić samodzielną podstawę wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu do kraju pochodzenia. Zaznaczenia wymaga słuszne stanowisko organów odwołujących się do decyzji z [...] stycznia 2014 r. nr [...] o odmowie nadania cudzoziemcowi, jego małżonce oraz małoletnim dzieciom statusu uchodźcy. Powołana decyzja została utrzymana w mocy przez Radę do Spraw Uchodźców decyzją z [...] czerwca 2014 r. i nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, przez co stała się ostateczna. Zatem niewątpliwie sytuacja Cudzoziemki, jej męża

i siedmiorga małoletnich dzieci została rozważana przez organy administracji, które nie stwierdziły podstaw do udzielenia Cudzoziemce i jej rodzinie ochrony w Polsce

z uwagi na konieczność ochrony praw wskazanych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, tj. zgody na pobyt tolerowany (art. 351 pkt ustawy o cudzoziemcach) albo zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 348 pkt 1 ustawy).

Nie mniej organy obu instancji dokonały analizy sytuacji rodzinnej Cudzoziemki

i jej rodziny pod kątem potrzeby udzielenia im zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP na podstawie innych przesłanek wskazanych w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz dodatkowo ochronę praw dzieci cudzoziemca.

Słusznie wywiodły organy, iż wjazd Cudzoziemców (rodziny U.) na terytorium Polski możliwy był wyłącznie z uwagi na złożenie przez nich wniosku

o udzielenie statusu uchodźcy, co miało miejsce we wrześniu 2013 r. Przy czym Cudzoziemiec, który składał wniosek o udzielenie statusu uchodźcy w imieniu własnym i pozostałych członków rodziny powinien się liczyć z konsekwencjami jakie może nieść zainicjowane przez niego postępowanie. Również nie można nie zauważyć, że rodzina Cudzoziemki usiłowała wprowadzić w błąd organy poprzez pozorną deklarację

o dobrowolnym powrocie do kraju pochodzenia. W wyniku zaś kolejnego postępowania o nadanie statusu uchodźcy zainicjowanego przez męża M. U. wnioskiem

z 23 czerwca 2014 r., które zostało umorzone, organ I instancji przyznał rodzinie U. pomoc materialną na pokrycie kosztów podróży do kraju pochodzenia. Rodzina U. wbrew deklaracjom o dobrowolnym opuszczeniu terytorium Polski podjęła próbę nielegalnego przedostania się do N.

Zgodzić należy się wreszcie ze stanowiskiem organów, że Cudzoziemcy (rodzina U.) przebywają w Polsce krótki okres czasu, bowiem od września 2013 r. i nie można wykluczyć na podstawie okoliczności sprawy, iż faktycznym powodem przyjazdu mogła być chęć poprawy sytuacji ekonomicznej, która de facto nie może stanowić podstawy do udzielenia cudzoziemcom ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Cudzoziemka w trakcie przesłuchania nie podała żadnej okoliczności wskazującej na jakiekolwiek prześladowanie w kraju pochodzenia, wręcz wskazywała fakt obawy

o przyszłość dzieci.

Nie ulega również wątpliwości, iż wykonanie decyzji nie spowoduje rozdzielenia rodziny, bowiem oprócz zaskarżonej decyzji Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał także decyzję z [...] kwietnia 2015 r. o zobowiązaniu do powrotu męża Cudzoziemki A. U. i ich wspólnych małoletnich dzieci. Zatem rodzina U. zachowa integralność i będzie mogła wspólnie zamieszkiwać w kraju pochodzenia.

Trafna jest konstatacja organów co do braku podstaw do udzielenia rodzinie cudzoziemca ochrony na podstawie art. 348 pkt 3 ustawy. Dzieci Cudzoziemki i jej męża przebywają krótko w Polsce, około 2 lat (od września 2013 r.) i przez większość czasu w zamkniętych ośrodkach dla cudzoziemców, co wskazuje na izolację od polskiego społeczeństwa. Również istotne jest, że proces integracji małoletnich dzieci został dwukrotnie przerwany przez cudzoziemców, bowiem pierwszy raz poprzez chęć dobrowolnego wyjazdu do kraju pochodzenia, a następnie poprzez podjętą próbę nielegalnego przekroczenia granicy polsko-[...]. Takie postępowanie niewątpliwie nie świadczy o chęci ze zintegrowaniem się ze społeczeństwem polskim czy zapewnieniem prawidłowego rozwoju psychofizycznego małoletnich dzieci.

Jak wynika z art. 348 ustawy cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt ze względów humanitarnych na terytorium RP jeżeli zobowiązanie do powrotu naruszałoby m.in. jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego w rozumieniu przepisów Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności sporządzonej

w Rzymie dnia 4 listopada 1950r. Bezspornie skarżąca i jej mąż nie wiązali swojego życia rodzinnego i prywatnego z Polską, z której próbowali wyjechać wbrew przepisom prawa. Bezzasadne są w tej sytuacji zarzuty skargi, odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, zakreślających warunki objęcia ochroną przed wydaleniem.

Odnosząc się do zarzutu braku właściwego wyjaśnienia sprawy, należy wskazać, że jest on bezpodstawny. Po pierwsze, w zakresie przesłanek uzasadniających objęcie szczególnymi formami ochrony przed wydaleniem nie sposób uznać, aby to na organie administracji spoczywał obowiązek poszukiwania okoliczności i ustalania faktów istotnych, jako przesłanki objęcia ochroną. To w istocie cudzoziemiec zainteresowany ochroną powinien wskazać wyczerpująco i precyzyjnie okoliczności, które w jego ocenie mogą stanowić przesłankę przyznania szczególnego statusu. W tym kontekście wskazać wypada, że skarżąca na etapie całego postępowania administracyjnego, nawet we wniesionej skardze - nie powołała żadnej szczególnej okoliczności, przemawiającej za objęciem ochroną, poza ogólnymi twierdzeniami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca nie wykazała, że pozostaje w relacjach

z otoczeniem świadczącym o zintegrowaniu ze społecznością lokalną.

Reasumując wypada wskazać, że w przypadku uznania za trafny zarzut, jakoby to organ administracji był obowiązany z urzędu ustalać, czy nie zachodzą szczególne przesłanki objęcia cudzoziemca ochroną przed wydaleniem, lecz uchybił wymaganiom w tym zakresie, należy zauważyć, że uchybienie przepisom postępowania, także

w zakresie podejmowania stosownych środków dowodowych (art. 7 i 77 k.p.a.), może być skutecznie podnoszony w skardze, o ile zostanie powiązany z wykazaniem, że mogło mieć to istotne znacznie w sprawie. Zatem w nawiązaniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wyjaśnić należy, Cudzoziemka domagała się przeprowadzenia dowodów z opinii wychowawców klas małoletnich dzieci, przesłuchania dzieci, dowodu z opinii psychologa na okoliczność integracji ze społeczeństwem polskim, nie mniej pominęła całkowicie okoliczności, że sam ten ewentualny proces integracyjny ze społeczeństwem polskim naruszyła. Pierwszy raz naruszenie to wiązać należy z dobrowolną chęcią powrotu do kraju pochodzenia,

a drugi raz wynikał z próby nielegalnego przekroczenia granicy polsko-[...]. Świadczy to o tym, że podejmując decyzje o opuszczeniu terytorium Polski Cudzoziemka brała pod uwagę okoliczności krótkiego pobytu w Polsce. Natomiast kwestie ewentualnego leczenia córki i męża w [...] nie znajdują potwierdzenia

w materiale dowodowym.

W tym miejscu nasuwa się także konstatacja, że o ile Cudzoziemka podnosiła okoliczności integracji dzieci ze społeczeństwem polskim, to nie przedstawiła żadnych twierdzeń i okoliczności, iż taka integracja dotyczy również rodziców małoletnich dzieci.

Wobec nie przywołania - także na etapie skargi tych szczególnych okoliczności, które by umknęły uwadze organów administracji, w następstwie rzekomego braku właściwego wyjaśnienia sprawy, wskazane zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły być uwzględnione.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił, uznając, że rozstrzygnięcie organów nie narusza prawa.