Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 648/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 § 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 18 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 grudnia 2009 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności A.C. za zaległe zobowiązania "A" sp. z o.o., utrzymał w mocy tę decyzję w zakresie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległe zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, październik i listopad 2004 r. oraz kwiecień 2006 r. (wraz z należnymi odsetkami i należnymi kosztami egzekucyjnymi), natomiast w zakresie odpowiedzialności za zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. i styczeń 2005 r. umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. nie uiściła ciążących na niej zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2004r. do sierpnia 2004r. oraz od października 2004r. do stycznia 2005r. i kwiecień 2006r., w konsekwencji czego powstały zaległości podatkowe w rozumieniu art. 51 ustawy Ordynacja podatkowa.

Wobec bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki organ pierwszej instancji, w wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 4 grudnia 2009 r. umorzył postępowania dotyczące orzeczenia o odpowiedzialności A.C. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2004r., z uwagi na wygaśnięcie zobowiązania przez jego zapłatę w trakcie trwania postępowania egzekucyjnego oraz orzekł o odpowiedzialności A.C. za zaległe zobowiązania podatkowe Spółki, związane z jej działalnością powstałe w trakcie pełnienia funkcji członka zarządu w podatku od towarów i usług za: marzec 2004r. w kwocie [...] zł, kwiecień 2004r. w kwocie [...] zł, maj 2004r. w kwocie [...] zł, czerwiec 2004r. w kwocie [...] zł, lipiec 2004r. w kwocie [...] zł, sierpień 2004r. w kwocie [...] zł, październik 2004r. w kwocie [...] zł, listopad 2004r. w kwocie [...] zł i grudzień 2004r. w kwocie [...] zł oraz styczeń 2005r. w kwocie [...] zł i kwiecień 2006r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami od ww. zaległości w łącznej kwocie [...] zł, należnymi kosztami egzekucyjnymi w łącznej kwocie [...] zł.

W dalszych wywodach Dyrektor Izby Skarbowej podał, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż w okresie kiedy powstały zaległości podatkowe Sp. z o.o. "A" z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2004r. do sierpnia 2004r. oraz od października 2004r. do listopada 2004r. i kwiecień 2006r. A.C. pełnił funkcję prezesa zarządu tej spółki.

Po przywołaniu treści art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego podjął postępowanie egzekucyjne zmierzające do uregulowania zaległości sp. z o. o. "A", m. in. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2004r. do sierpnia 2004r. oraz od października 2004r. do listopada 2004r. i kwiecień 2006r., które wszczęto i prowadzono na podstawie skutecznie doręczonych tytułów wykonawczych Nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego stwierdzono, że egzekucja z majątku "A" Sp. z o.o. okazała się bezskuteczna. Spółka pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej. Pismem z dnia 20 stycznia 2011r. dokonano zajęcia rachunku bankowego tej Spółki, jednak w piśmie z dnia 2 lutego 2011r. "B" S.A. poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego na rzecz klienta "A" Sp. z o.o., umowa rachunku wskazanego w zajęciu została skutecznie wypowiedziana w dniu 21 stycznia 2011r. Z akt sprawy wynika także, że Spółka nie posiada innych rachunków bankowych. Zgodnie z informacją ze Starostwa Powiatowego "A" Sp. z o.o. nie figuruje w operacie ewidencyjnym jako właściciel nieruchomości lub władający nieruchomością na terenie powiatu [...]. Ponadto z informacji uzyskanej w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że "A" Sp. z o.o. nie figuruje w centralnej ewidencji pojazdów. A.C. w toku prowadzonego postępowania wskazał majątek ruchomy (szafę chłodniczą z agregatem). Ponadto organ egzekucyjny zabezpieczył kontener socjalno - biurowy należący do Spółki. Jednakże egzekucja z tych ruchomości okazała się bezskuteczna. Mianowicie w wyniku egzekucji z ruchomości (sprzedaż z wolnej ręki metalowego kontenera socjalno biurowego) prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r. do majątku "A" Sp. z o.o. w dniu 26 sierpnia 2010r. uzyskano kwotę 700zł, która została zaksięgowana na podatek VAT z tytułu sprzedaży za sierpień 2010r. oraz częściową spłatę kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku podjętych czynności egzekucyjnych. Natomiast odnośnie szafy chłodniczej ogłoszone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dwukrotne licytacje tej ruchomości nie doszły do skutku z uwagi na brak licytantów. Również próba jej sprzedaży w trybie z tzw. wolnej ręki nie odniosła oczekiwanych rezultatów. Zatem do dnia 28 stycznia 2011r. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z majątku "A" Sp. z o.o. nie uzyskano jakichkolwiek kwot, które zaspokoiłyby dochodzone należności. Poza tym nie ujawniono innego majątku ruchomego należącego do spółki ani innych składników majątkowych, z których można by przeprowadzić skuteczną egzekucję. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 1 marca 2011r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku "A" Sp. z o.o.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zgromadzony materiał dowodowy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ egzekucyjny podjął wszystkie możliwe czynności w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych "A" Sp. z o.o., jednakże w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej Spółki nie ustalono żadnego majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległość podatkową "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2004r. do sierpnia 2004r. oraz od października 2004r. do listopada 2004r. i kwiecień 2006r.

Brak majątku "A" Sp. z o.o. potwierdza również postanowienie Komornika Sądu przy Sądzie Rejonowym z dnia 21 września 2006r. nr [...], którym umorzono postępowania egzekucyjne prowadzone wobec "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Jak wynika z tego postanowienia egzekucja okazała się bezskuteczna, ponieważ dłużnik pod adresem wskazanym we wniosku nie posiada ruchomości do zajęcia. Nie dysponuje żadnym majątkiem. Nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Nie jest właścicielem nieruchomości.

Tym samym, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie zaistniały obie pozytywne przesłanki warunkujące orzeczenie odpowiedzialności A.C. jako członka zarządu "A" Sp. z o.o., za zaległości tej Spółki z podatku od towarów i usług za wskazane okresy wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w toku postępowania A.C. nie wykazał zaistnienia żadnej z przesłanek uwalniających go od odpowiedzialności.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów art. 121 § 1, art. 123 § li art. 200 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że Naczelnik Urzędu Skarbowego dopuścił się uchybienia w prowadzonym postępowaniu nie informując Strony o dołączeniu materiałów egzekucyjnych do akt sprawy, już po zapoznaniu z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Uchybienie to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy nie skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji organu pierwszej instancji. Podkreślenia bowiem wymaga, że w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym Strona miała możliwość zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego (zawiadomienie z dnia 17 marca 2011r., doręczone w dniu 21 marca 2011r.) jednak z tego prawa nie skorzystała i nie wniosła żadnych uwag.

Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2004r. w kwocie [...] zł oraz styczeń 2005r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami od tych zaległości uległy przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2010 r. , wobec czego należało umorzyć postępowanie odwoławcze w zakresie orzeczenia odpowiedzialności A.C. za te zaległości podatkowe jako bezprzedmiotowe.

A.C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w części, w której utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1) naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędne zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i w rezultacie błędne przyjęcie, że zaistniała przesłanka bezskuteczności egzekucji wobec spółki;

2) naruszenie przepisu prawa procesowego w postaci art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie przekraczającym ramy uzupełniającego postępowania dowodowego do czego wyłącznie uprawniony jest organ II instancji;

3) naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego interpretację i przyjęcie, że organ I instancji należycie wezwał podatnika do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji;

4) brak odniesienia się do wszystkich zarzutów i twierdzeń podatnika przedstawionych w odwołaniu lub też niepełne i niewyczerpujące odniesienie się do tych zarzutów i twierdzeń, zwłaszcza w zakresie daty zawiadomienia o możliwości zapoznania się ze zgromionym materiałem dowodowym;

5) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych mających wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji poprzez uznanie, że organ I instancji zbadał, w dacie wydania decyzji, przesłanki bezskuteczności egzekucji wobec spółki, w sytuacji, gdy większość czynności dowodowych została przeprowadzona po dacie wydania decyzji przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko spółce z o. o. "A" jest nadal w toku, i co niezwykle istotne, w chwili wydania zaskarżonej decyzji było na takim etapie, że nie było żadnej pewności co do skuteczności tej egzekucji oraz zakresu tej skuteczności. Nadto zaś, bezskuteczność egzekucji wobec spółki, odnośnie zaległości podatkowych , co do których odpowiedzialnością obciążony został skarżący, nie została stwierdzona żadnym formalnym dokumentem. Organ podatkowy pominął, że czynności egzekucyjne wobec majątku spółki SA nadal prowadzone, pomimo tego wydał zaskarżona decyzję oraz uczynił to bez zastosowania obowiązku określonego w art. 200 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom nie została ona wydana z naruszeniem prawa.

Na wstępie rozważań wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego.

Wbrew podniesionym zarzutom organy podatkowe w sposób wyczerpujący przeprowadziły w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające, które pozwoliło na ustalenie zaistniałego stanu faktycznego.

W tym miejscu zauważyć wypada, że zgodnie z art. 229 ustawy Ordynacja podatkowa organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe (por.: J. Zimmermann, B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska – "Komentarz do ustawy Ordynacja podatkowa" w "Zbiorze prawa podatkowego", Wyd. C. H. Beck 1999, dział IV str. 239 – 242).

Przy czym ocena, czy postępowanie dowodowe stanowić będzie jedynie dopełnienie już przeprowadzonego, czy też będzie ono postępowaniem przeprowadzonym w znacznej części, uzasadniającym uchylenie decyzji organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, zależy od okoliczności danej sprawy. Przesądzająca przy tym nie jest ilość dowodów, przeprowadzonych w jego toku, ale zakres faktów, jakie są przedmiotem dowodzenia. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 662/09 – publ. LEX nr 594141).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej trafnie przyjął, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego ma charakter uzupełniający, stanowi wyłącznie dopełnienie postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji. Już bowiem postępowanie pierwszoinstancyjne dowodzi, ze egzekucja wobec spółki "A" okazała się bezskuteczna. Postępowanie przeprowadzone przez Dyrektora Izby Skarbowej potwierdza jedynie tę okoliczność.

Jeśli zaś chodzi o uchybienie przepisowi art. 200 Ordynacji podatkowej, to stwierdzić trzeba, że Dyrektor Izby Skarbowej, rozpoznając wniesione odwołanie, zauważył tę wadę postępowania organu pierwszej instancji, jednak trafnie wywiódł, że nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Organ podatkowy pierwszej instancji, już po zapoznaniu Strony z aktami sprawy, dołączył do akt sprawy postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 9 listopada 2007r., postanowienie to było już uprzednio załączone do materiału dowodowego, z którym zapoznał się pełnomocnik skarżącego. Ponadto dołączono: listy zaległości wraz z odsetkami naliczonymi na dzień 30 lipca 2009r. (karty 74 - 75), listy zaległości wraz z odsetkami naliczonymi na dzień 4 listopada 2009r. (karty 94-95), listy zaległości wraz z odsetkami naliczonymi na dzień 4 grudnia 2009r. (karty 99-100) oraz nie podpisane wydruki z systemu [...] dotyczące stanu sprawy na dzień 30 lipca 2009r. (karty akt nr 76 - 91). Słusznie przy tym wywodzi Dyrektor Izby Skarbowej, że dokumenty te były jedynie technicznym odzwierciedleniem zaległości wykazanych przez Spółkę w deklaracjach VAT - 7. Ponadto dołączono postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z dnia 11 grudnia 2008r. Nr [...] (karta nr 73) adresowane do "A" Sp. z o.o., pismo Egzekucji do Działu Księgowości Podatkowej Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2009r. z prośbą o wystawienie tytułów wykonawczych w związku ze zgłoszeniem przez pełnomocnika Strony majątku "A" Sp. z o.o. (karta nr 93), kopię tytułu wykonawczego nr [...] wraz z upomnieniem i zwrotką (z której wynika, że niniejsze dokumenty zostały spółce skutecznie doręczone), raport poborcy skarbowego (karty nr 101 - 103) oraz protokół zajęcia i odbioru zgłoszonej przez Stronę ruchomości tj. szafy chłodniczej (z którego wynika, że zajęcie pozostawało pod dozorem A.C.) i operat szacunkowy jej wyceny (karta nr 98). Załączony do akt sprawy materiał z postępowania egzekucyjnego w większości dotyczył zgłoszonego pismem z dnia 24 lipca 2009r. majątku "A" Sp. z o.o. Podkreślić przy tym trzeba, że w postępowaniu odwoławczym skarżący miał możliwość zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego (zawiadomienie z dnia 17 marca 2011r., doręczone w dniu 21 marca 2011r.) jednak z tego prawa nie skorzystał i nie wniósł żadnych uwag. W tej sytuacji za chybiony trzeba uznać zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej.

Przechodząc do meritum przypomnieć trzeba, zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe, m. in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu (§ 2).

Przy czym orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o. o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, zaś wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03 – publ. "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2003 nr 4, poz. 93; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04 - publ. ZNSA 2005/1/98; A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o. ..., Warszawa 2004, s. 234-236; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 402; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 433).

W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki z o.o. "A" kiedy powstały zaległości podatkowe Sp. z o.o. "A" z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2004r. do sierpnia 2004r. oraz od października 2004r. do listopada 2004r. i kwiecień 2006r.

Bezsporne między stronami pozostaje także i to, że skarżący nie wskazał na istnienie mienia spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa.

W skardze wniesionej do Sądu skarżący nie podważa także i tego ustalenia organów podatkowych, że we właściwym czasie nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub nie zostało wszczęte postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe).

W tym miejscu zauważyć należy, że organy podatkowe dokonały prawidłowej oceny sytuacji finansowej spółki, wywodząc, że jej kondycja finansowa uzasadniała zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, czego organy spółki nie uczyniły.

Zdaniem Sądu organy podatkowe wykazały także, że egzekucja spółki okazała się bezskuteczna.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że organ egzekucyjny podjął wszystkie możliwe czynności w celu wyegzekwowania zaległości podatkowych "A" Sp. z o.o., jednakże w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej Spółki nie ustalono żadnego majątku, z którego można by skutecznie zaspokoić zaległość podatkową "A" Sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od marca 2004r. do sierpnia 2004r. oraz od października 2004r. do listopada 2004r. i kwiecień 2006r.

Brak majątku "A" Sp. z o.o. potwierdza postanowienie Komornika Sądu przy Sądzie Rejonowym z dnia 21 września 2006r. nr [...], którym umorzono postępowania egzekucyjne prowadzone wobec "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Jak wynika z tego postanowienia egzekucja okazała się bezskuteczna, ponieważ dłużnik pod adresem wskazanym we wniosku nie posiada ruchomości do zajęcia. Nie dysponuje żadnym majątkiem. Nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Nie jest właścicielem nieruchomości. Próby egzekucji z majątku spółki prowadzonej już po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji o orzeczeniu odpowiedzialności skarżącego potwierdzają także, że egzekucja wobec półki jest całkowicie bezskuteczna. I tak:

Spółka pod wskazanym adresem nie prowadzi działalności gospodarczej. Pismem z dnia 20 stycznia 2011r. dokonano zajęcia rachunku bankowego tej Spółki, jednak w piśmie z dnia 2 lutego 2011r. "B" S.A. poinformował, że nie prowadzi rachunku bankowego na rzecz klienta "A" Sp. z o.o., umowa rachunku wskazanego w zajęciu została skutecznie wypowiedziana w dniu 21 stycznia 2011r. Skarżący w toku prowadzonego postępowania wskazał majątek ruchomy (szafę chłodniczą z agregatem). Ponadto organ egzekucyjny zabezpieczył kontener socjalno - biurowy należący do Spółki. Jednakże egzekucja z tych ruchomości okazała się bezskuteczna. Mianowicie w wyniku egzekucji z ruchomości (sprzedaż z wolnej ręki metalowego kontenera socjalno biurowego) prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 1999r. do majątku "A" Sp. z o.o. w dniu 26 sierpnia 2010r. uzyskano kwotę 700zł, która została zaksięgowana na podatek VAT z tytułu sprzedaży za sierpień 2010r. oraz częściową spłatę kosztów egzekucyjnych powstałych w wyniku podjętych czynności egzekucyjnych. Natomiast odnośnie szafy chłodniczej ogłoszone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dwukrotne licytacje tej ruchomości nie doszły do skutku z uwagi na brak licytantów. Również próba jej sprzedaży w trybie z tzw. wolnej ręki nie odniosła oczekiwanych rezultatów. Zatem do dnia 28 stycznia 2011r. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym z majątku "A" Sp. z o.o. nie uzyskano jakichkolwiek kwot, które zaspokoiłyby dochodzone należności. Poza tym nie ujawniono innego majątku ruchomego należącego do spółki ani innych składników majątkowych, z których można by przeprowadzić skuteczną egzekucję. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 1 marca 2011r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku "A" Sp. z o.o.

Podkreślić przy tym trzeba, że odpowiedzialność członka zarządu za zaległości spółki z o.o. ma wyłącznie charakter subsydiarny, co oznacza, że w sytuacji gdy ujawni się majątek spółki, który pozwoli na zaspokojenie roszczeń wierzyciela, egzekucja wobec spółki będzie możliwa pomimo przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe na członka zarządu. Prowadzone próby egzekwowania zaległości z majątku spółki nie przesadzają zatem, że egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna.

Reasumując stwierdzić należy, że organy podatkowe trafnie przyjęły, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały obie pozytywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z o.o. "A", zaś skarżący nie wykazał żadnej z przesłanek egzoneracyjnych, co uzasadniało wydanie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zważywszy na powyższe, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.