Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1632/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 2, art. 31 ust. 2 pkt 1, art. 26 ust. 2 pkt 5,
journal: Dz.U. 2005 nr 145 poz 1221
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] lutego 2011 r. M. P. (nazywanego dalej "skarżącym") utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] cofającą skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. decyzją z dnia [...] października 2000 r. Nr [...], na podstawie art. 30 ust. 1 w związku z art. 26 ust. 2 i 3 i art. 30 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wydał żądaną licencję, uznając, że wnioskodawca spełnia ustawowe wymogi merytoryczne i formalne.

W wyniku czynności sprawdzających Komendant Wojewódzki Policji ustalił, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...] Wydział Karny z dnia [...] marca 2010 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k., za co został skazany na karę grzywny.

W związku z powyższym, [...] Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, cofnął skarżącemu posiadaną przez niego licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, w związku z niespełnianiem warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt. 5 ustawy o ochronie osób i mienia, tj. warunku niekaralności za przestępstwo umyślne.

W dniu [...] stycznia 2011 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji wpłynęło pismo procesowe skarżącego z wnioskiem o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. złożonego w jego imieniu przez P. J. o zmianę przepisów ustawy o ochronie osób i mienia oraz skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytania prawnego o zgodności z Konstytucją RP art. 31 ust. 2 pkt. 1 ww. ustawy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. skarżący został poinformowany, że w jego sprawie postępowanie administracyjne zostało zakończone decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie.

Zdaniem skarżącego decyzja z dnia [...] stycznia 2011 r. była błędna, gdyż fakt skazania za czyn z art. 178a § 1 k.k. pozostaje bez wpływu na pozycję zawodową skarżącego, jak również sposób wykonywania przez niego obowiązków.

Skarżący zauważył również, że organ, wydając ww. decyzję nie wziął pod uwagę wpływu, jaki odebranie mu licencji wywrze na jego sytuację życiową i osobistą. Utrata licencji za jednorazowy incydent, za popełnienie którego strona wyraziła wielokrotnie skruchę i za który poniosła karę, spłacając nałożoną na nią grzywnę, oznaczać będzie zwolnienie z pracy i bezrobocie.

Nadto, skarżący sformułował zarzut niezgodności art. 31 ust. 2 pkt. 1 ustawy o ochronie osób i mienia z Konstytucją RP, skutkiem czego sądy i organy administracji powinny odmówić jej stosowania. Powołując się na pismo P. J. złożone do Rzecznika Praw Obywatelskich, w którym autor domagał się zmiany przepisów prawa lub skierowania zapytania do Trybunału Konstytucyjnego, skarżący wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania wspomnianego pisma, ewentualnie o skierowanie przez komendanta Policji stosownego pytania do Trybunału Konstytucyjnego.

Skarżący wniósł równocześnie o nałożenie na niego ponownie grzywny w wysokości 1000 - 2000 zł zamiast odebrania licencji.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do jej uchylenia.

W ocenie organu II instancji, bezspornym w sprawie był dowód skazania strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny w wymiarze 100 stawek po 50 zł, środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat (wyrok Sądu z dnia [...] marca 2010r. sygn. akt [...], prawomocny od dnia 24 marca 2010 r.).

Tym samym skarżący przestał spełniać warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. W świetle art. 107 § 4 k.k. zatarcie skazania, następujące po upływie 5 lat od wykonania kary, nie mogło być stwierdzone, gdyż nie upłynął jeszcze ustawowo określony termin.

Organ odwoławczy podkreślił, że cofnięcie licencji nie jest dodatkową karą, gdyż organ administracji nie rozstrzyga o winie lub niewinności strony, nie bada okoliczności zdarzenia oraz kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu.

Decyzje w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej są decyzjami związanymi, co wyklucza możliwość wydawania decyzji w ramach tzw. luzu decyzyjnego i kierowania się przez organy zasadami celowości i słuszności, stosownie do art. 7 k.p.a. Zatem, organ ma obowiązek ustalić fakty na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a następnie zbadać, czy strona w związku z zaistniałymi zdarzeniami, nadal spełnia warunki przewidziane prawem do zachowania przyznanych przez organ uprawnień - w niniejszej sprawie licencji. Organ wskazał, że rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji zostało podjęte zgodnie z wolą ustawodawcy, czyli w oparciu o fakt skazania pracownika ochrony prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego, bez względu na jego rodzaj.

W związku z tym, że art. 26 ust. 2 pkt. 5 ustawy o ochronie osób i mienia nie zawiera katalogu przestępstw umyślnych, których popełnienie, potwierdzone prawomocnym wyrokiem, skutkowałoby cofnięciem licencji, stąd należy przyjąć, że każde przestępstwo umyślne, za które skazanie nie uległo zatarciu, stanowi przesłankę do obligatoryjnego cofnięcia licencji, stosownie do art. 31 ust. 2 pkt. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym osoba nie wypełniająca przesłanek zawartych w art. 26 ustawy o ochronie osób i mienia nie może posiadać licencji, a więc organ ma obowiązek cofnięcia licencji. W omawianej sprawie, skarżący popełnił przestępstwo kierując samochodem w stanie nietrzeźwości.

Argument strony, że popełnione przestępstwo nie ma żadnego związku z wykonywanym zawodem, zdaniem organu, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ ustawodawca nie przewidział takiego związku. Ustawodawca nakazując cofnięcie licencji przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed uwzględnieniem m.in. słusznego interesu indywidualnego.

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2011 r., domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz błędną interpretację art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Skarżący uznał zaskarżoną decyzję za dodatkowo nałożoną karę za czyn, który został osądzony przez sąd karny. Organ dokonał błędnej oceny dowodów, nie wziął pod uwagę, że skazanie pozostało bez wpływu na sposób wykonywania pracy przez skarżącego oraz jego kompetencje, jak również nie obniżyło zaufania, jakim skarżącego darzył pracodawca (w aktach sprawy pozytywna opinia).

W ocenie skarżącego, za sformułowanym wnioskiem przemawia również fakt wykonania wyroku w całości i przestrzegania prawa przez skarżącego.

Skarżący podniósł zarzut niekonstytucyjności art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, który został błędnie zastosowany.

Skarżący wniósł również o zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w związku z niekonstytucyjnością powyższego art., a co za tym idzie o zawieszenie postępowania sądowego do chwili rozstrzygnięcia spornej kwestii.

Przepis każe cofnąć licencję za każde przestępstwo umyślne, a nie tylko związane z mieniem, zdrowiem lub życiem innych osób. Odbiór licencji następuje automatycznie, nawet wówczas, gdy popełnione przestępstwo nie ma nic wspólnego z pracą wykonywaną przez ochroniarza oraz z pominięciem opinii jego pracodawcy oraz oceny o jego przydatności.

Zdaniem skarżącego, zastosowanie w sprawie art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia godziło w zasadę równości obywatela wobec prawa oraz zasadę jednokrotnego karania za ten sam czyn. Skarżący zaznaczył, że skoro sąd karny wymierzając karę, nie pozbawił go prawa do wykonywania zawodu, bezzasadne było powtórne karanie strony przez organ administracyjny w drodze decyzji za ten sam czyn.

W ocenie skarżącego, skoro sąd karny, dysponując karą w postaci zakazu prowadzenia działalności czy wykonywania zawodu oraz badając osobowość i styl życia skarżącego nie zabrania ochroniarzowi wykonywać zawodu, to takiego uprawnienia nie powinien mieć organ administracji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Na rozprawie w dniu 7 listopada 2011 r. Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącego o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność z Konstytucją RP art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opubl. Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.").

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga M. P. nie jest uzasadniona.

Przede wszystkim należy odnieść się wniosku skarżącego o wystąpienie z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia z Konstytucją RP. W kwestii zgodności z Konstytucją RP uregulowań ustawy o ochronie osób i mienia wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 grudnia 2003 r., sygn. akt SK 15/02 (opubl. OTK-A 2003/9/ 103). Stwierdził, że "Ochrona osób i mienia realizowana jest bowiem w formie bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg praw, w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36). Ochronie mogą też podlegać obiekty ważne dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa (art. 5). Z tego punktu widzenia nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu, nie tylko w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, weryfikacji ich zdolności do pracy na podstawie badań lekarskich i psychologicznych, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być transparentne i uczciwe. Służy temu m.in. wymóg uzyskania licencji pracownika ochrony pierwszego i drugiego stopnia (art. 26-29 ustawy).". Stanowisko to pozostaje aktualne w odniesieniu do kwestionowanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Zatem skład orzekający nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego i przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zgodności art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przyznaje organowi Policji prawo do pozbawienia ochroniarza wykonywania zawodu poprzez cofnięcie licencji, mimo, że takich restrykcji nie zastosował sąd karny.

Przechodząc do dalszych zarzutów, zdaniem Sądu w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do istotnego naruszenia procedury administracyjnej, w szczególności art. 7 i art. 77 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organowi administracji na stwierdzenie, że skarżący przestał spełniać warunki niezbędnego do uzyskania licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

W odpowiedzi na zapytanie o udzielenie informacji o osobie organ uzyskał informację, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] w [...] Wydziale Karnym z dnia [...] marca 2010 r. skarżący został uznany za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i na podstawie art. 178a § 1 k.k. wymierzono mu karę grzywny, określając liczbę stawek dziennych na 100, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50 zł oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.

W myśl art. 26 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która:

1) posiada obywatelstwo polskie lub obywatelstwo innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

2) ukończyła 21 lat;

3) ukończyła szkołę podstawową;

4) ma pełną zdolność do czynności prawnych, stwierdzoną własnym oświadczeniem;

5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne;

6) ma uregulowany stosunek do służby wojskowej.

Niekaralność jest zatem jednym z warunków, które musi spełniać osoba ubiegająca się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Konsekwencją naruszenia powyższego warunku (art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia) jest cofnięcie licencji.

Dokonane przez organ ustalenia (wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] marca 2010r. sygn. akt [...]) musiały więc wywołać skutek w postaci decyzji cofającej skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, do czego obliguje organ art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Zgodnie z tym przepisem Komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 5, tj. nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

Bez znaczenia pozostaje argument strony, iż przestępstwo, o którym mowa w art. 178a § 1 k.k. nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu,. Przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia bowiem wymaga od pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wyłącznie nieskazania za przestępstwo umyślne, bez dodatkowych obwsrowań. Prawomocne skazanie za takie przestępstwo jest samodzielną przesłanką cofnięcia licencji. Stwierdzony przez organ fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne stanowił w całości wypełnienie przesłanki wskazanej w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia i zobowiązywał właściwy organ Policji do cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Nadto, art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, nie zawiera katalogu przestępstw, zatem obejmuje on każde naruszenie prawa, które w świetle regulacji kodeksowych stanowi przestępstwo umyślne.

Przestępstwo, jakim jest prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości ma charakter umyślny (patrz: A. Marek Kodeks karny. Komentarz, 2010, Wyd. V, LEX a Wolters Kluwer business, komentarz do art. 178a k.k.). Jak podano na wstępie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości – czyn z art. 178a § 1 k.k., zgodnie z którym kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

W świetle przedstawionych przepisów ustawy o ochronie osób i mienia, informacja o prawomocnym wyroku skazującym za tego rodzaju przestępstwo jest bezwzględną przesłanką orzekania o cofnięciu licencji, zaś organ ma obowiązek wydania takiej decyzji, gdyż decyzje wydawane w tego rodzaju sprawach są decyzjami związanymi, co oznacza, że organ nie posiada tak zwanego luzu decyzyjnego, pozwalającego na wybór o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Przy wydawaniu tego rodzaju decyzji, poza oceną organu, pozostają skutki wydanego rozstrzygnięcia na życie osobiste i rodzinne skarżącego (utrata możliwości zarobkowania), jak również postępowanie skarżącego po wydanym wyroku skazującym oraz fakt, że skazanie nie wywarło wpływu na wykonywanie zadań pracownika ochrony, albowiem (jak wskazano powyżej), sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne jest dla organu okolicznością wiążącą w sensie pozytywnej przesłanki cofnięcia licencji.

Wbrew zarzutom skarżącego, nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie okoliczność, że wykonuje swój zawód nienagannie, o czym ma świadczyć pozytywna opinia pracodawcy dołączona do akt sprawy, jak również fakt, iż pomimo skazania nie utracił zaufania przełożonego i kolegów, albowiem przestał spełniać warunek podstawowy, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia Brak spełnienia któregokolwiek z warunków wymienionych w powołanych przepisach uniemożliwia wydanie licencji. Nie jest zatem możliwe wydanie licencji osobie, która wprawdzie była skazana za przestępstwo umyślne, ale posiada nienaganną opinię z miejsca pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 lipca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 220/05 stwierdził, że organ Policji jest związany prawomocnym wyrokiem sądu karnego i nie ma podstaw do badania jakichkolwiek zarzutów wobec tego wyroku. Wobec skazania pracownika ochrony fizycznej za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że skazany przestał spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia.

W związku z zarzutem o niezasadności postępowania organu, który pozbawił go pracy, mimo, że takiej sankcji nie zastosował wobec skarżącego Sąd karny w wydanym wyroku, należy zauważyć, że dla potrzeb postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, jak i postępowania sądowoadministracyjnego bez znaczenia pozostają motywy sądu karnego, jakimi kierował się ten sąd, wydając wyrok skazujący za czyn z art. 178a § 1 k.k., gdyż w sprawie przed organem administracji decydującym jest sam fakt prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2007 r. sygn. akt II GSK 181/07). Organ bada jedynie, czy strona spełnia nadal ustawowe przesłanki, wydając w tym zakresie stosowną decyzję.

Podkreślić należy, że przyjęte w ustawie o ochronie osób i mienia rozwiązanie prawne, zastosowane także w rozpatrywanej sprawie, uzasadnia waga chronionych dóbr.

Wypowiadał się w tym przedmiocie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 916/05, wskazując, iż zarówno koncesjonowanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług ochrony osób i mienia, jak i kontrolowanie tej działalności oraz łączące się z tym obowiązki i uprawnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji wiążą się ściśle z charakterem i specyfiką tej działalności. Ochrona osób i mienia realizowana jest bowiem w formie bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg praw, w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia). Ochronie mogą też podlegać obiekty ważne dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa (art. 5 tejże ustawy). Z tego punktu widzenia nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu, w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne.

Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być transparentne i uczciwe.

Biorąc powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.