Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 293/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia ... grudnia 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi M. P. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2017 r. odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu produkcji wyrobu akcyzowego - tytoniu do palenia w miesiącu marcu 2010 r.

Kontrolowane postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Decyzją nr [...] z [...] września 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] określił M. W. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...] zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 1.684.867,00 zł z tytułu produkcji wyrobu akcyzowego - tytoniu do palenia za okres rozliczeniowy marzec 2010 r.

Decyzja została uznana za doręczoną Skarżącemu w dniu 13 września 2013 r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania od decyzji upływał 27 września 2013 r.

Pismami z 1 października 2013 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocników: adwokata G. R. oraz adwokata M. O., złożył odwołania od decyzji (data nadania odwołań w urzędzie pocztowym - 1 października 2013 r.).

Pismem z 28 października 2013 r. (nadanym w urzędzie pocztowym 29 października 2013 r.) Podatnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z [...] września 2013 r., dopełniając przy tym czynności, dla której był określony termin. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik reprezentujący Podatnika wskazał, że "(...) w czasie, kiedy biegł termin do wniesienia przedmiotowego odwołania, Marek Pawlik przebywał poza granicami Polski przy czym jego nieobecność w kraju była usprawiedliwiona względami zdrowotnymi: chorobą nowotworową - leczenie w fazie chemioterapii, przez co nie mógł on w terminie zareagować na wydaną w jego sprawie decyzję, zapoznać się z jej treścią i wnieść terminowo środek zaskarżenia".

Składając wniosek o przywrócenie terminu pełnomocnik Skarżącego wniósł m.in. o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania A. B. na okoliczność potwierdzenia, że M. P. otrzymał informację o wydanej w jego sprawie decyzji drogą elektroniczną [...] września 2013 r.

Postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Skarżący nie zaskarżył tego postanowienia.

Następnie Dyrektor Izby Celnej w [...] postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

M. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...] stycznia 2014 r.

Wyrokiem z 10 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 890/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 1950 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 września 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 890/14 oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Będąc związany oceną prawną zawartą w wyroku NSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 186/17 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z [...] stycznia 2014 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd zauważył m.in.. że " (...) Dyrektor Izby Celnej w [...] nie ustalił jednoznacznie dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się siedmiodniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej (...) ".

Dyrektor Administracji Skarbowej w [...] po ponownym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 186/17 i po ponownej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, zaskarżonym obecnie do Sądu postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2017 r., po rozpatrzeniu wniosku z [...] października 2013 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I w [...] nr [...] z [...] września 2013 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Organ ustalił, że za dzień, w którym Skarżący otrzymał informację o wydanej w jego sprawie decyzji, a więc dzień, w którym w istocie ustała przyczyna uchybienia terminu, należy uznać [...] września 2013 r. Wskazał, że wynika to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, m.in. zeznań świadków M. P. i A. B. zawartych w protokołach przesłuchania świadków z dnia [...] i [...] listopada 2017 r. oraz ich oświadczeń z dnia [...] stycznia 2014 r. załączonych do skargi z 6 marca 2014 r., z których wynika, że M. P. informację o wydanej wobec niego decyzji organu I instancji powziął właśnie [...] września 2013 r.

Podkreślił, że pozostające w obrocie prawnym ostateczne postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nr [...] z [...] grudnia 2013 r. przesądza, kiedy doszło do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r., a w następstwie od kiedy należy liczyć ustawowy czternastodniowy termin na złożenie od niej odwołania.

Mając na uwadze powyższe za datę skutecznego doręczenia w. decyzji Stronie organ uznał datę [...] września 2013 r., i stwierdził, że termin do złożenia odwołania upływał w dniu [...] września 2013 r.

Jego zdaniem w dniu 28 września 2013 r. bezspornie ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia odwołania, i z tego względu uznał, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] października 2013 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu [...] października 2013 r., a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia.

Organ w oparciu o zebrany materiał dowodowy (w tym w treści protokołów z przesłuchań świadków czy też korespondencji z Pocztą Polska SA) uznał za niewiarygodne twierdzenia Skarżącego, że o fakcie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania dowiedział się dopiero [...] października 2013 r.

Skargę na to rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. P.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz obciążenie organu kosztami postępowania oraz kosztami zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania odwoławczego w postaci art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez zaniechanie zbadania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zasadności argumentów Skarżącego co do braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy obowiązek taki w stosunku do organu podatkowego zawarty został w wydanym w sprawie prawomocnym i wiążącym organ podatkowy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt V SA/Wa 186/17;

2. naruszenie dyspozycji art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Podatnik uchybił 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r., wobec czego zasadnym było odmówienie M. P. przywrócenia terminu do wniesienia tego środka w sytuacji, gdy organ podatkowy nie poczynił w tym zakresie dostatecznych ustaleń, mimo że Podatnik uprawdopodobnił, że uchybienie to nastąpiło bez jego winy;

3. naruszenie dyspozycji art. 121 § 1 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa polegające na dowolnej interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego, wyrażające się w:

a) błędnym przyjęciu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienie przez Podatnika terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r. był dzień [...] września 2013 r. w sytuacji, w której tego dnia Podatnik dopiero zapoznał się z treścią wskazanej decyzji, wobec czego dopiero od tej daty bieg rozpoczął termin do wniesienia przez Skarżącego środka zaskarżenia od decyzji;

b) odmowie przyznania waloru wiarygodności twierdzeniom Podatnika, zawartym we wniosku z [...] października 2013 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r., jakoby podatnik o uchybieniu terminu dowiedział się dopiero [...] października 2013 r., jako nieznajdującym potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, podczas gdy prawidłowa ocena przeprowadzonych dowodów nakazuje przyjąć, że podatnik o uchybieniu terminowi do wniesienia wskazanego środka dowiedział się dopiero z pisma Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z [...] października 2013 r.;

4. naruszenie dyspozycji art. 149 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa przejawiające się w przyjęciu przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...], że dzień, od którego należało liczyć czternastodniowy termin do złożenia przez podatnika odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r. wynika z ostatecznego postanowienia z [...]7 grudnia 2013 r. stwierdzającego uchybienie przez Skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji, wydanego pod nr [...] i przypada na v września 2013 r., podczas gdy w tej dacie nie nastąpiło skuteczne doręczenie podatnikowi decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z [...]września 2013 r., albowiem, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego:

a) przesyłka pocztowa zawierająca wskazaną decyzję z [...] września 2013 r. doręczona została ochroniarzowi pracującemu w budynku, w którym swoją siedzibę ma prowadzona przez Podatnika działalność gospodarcza, a więc osobie, która nie była upoważniona przez Skarżącego do jej odbioru,

b) nie pozostawiono informacji o pozostawieniu przesyłki pocztowej, zawierającej wskazaną decyzję z [...] września 2013 r. ochroniarzowi budynku, ani w drzwiach mieszkania podatnika, ani w innym widocznym miejscu,

c) podpis na dowodzie odbioru przedmiotowej przesyłki z [...] września 2013 r. nie pochodzi od syna Podatnika – M. P., który decyzję tę otrzymał od pracownika ochrony budynku, w którym swoją siedzibę ma prowadzona przez Podatnika działalność gospodarczą [...] września 2013 r, w tym samym dniu przekazując ją Podatnikowi, wobec czego dopiero od tej daty bieg rozpoczął termin do wniesienia przez Skarżącego środka zaskarżenia od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r.

5. naruszenie przepisów postępowania odwoławczego w postaci art. 227 § 2 i art. 228 § 1 pkt 2 ustawy (...) Ordynacja podatkowa, poprzez zaniechanie zbadania zasadności zarzutu braku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez M. P., pomimo obowiązku zbadania tego argumentu strony przez organ.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) - dalej także: p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze.

Kontrolując zaskarżone postanowienie w przedstawionych ramach, Sąd stwierdza że zarzuty formułowane w skardze nie znajdują usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów sformułowanych w pkt 1., 2. i 3. Sąd stwierdza, że są one bezzasadne.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Warszawie nr [...] z [...] września 2013 r. nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Należy bowiem zauważyć, że w sprawie [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wydał ostateczne postanowienie nr [...], w którym stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu podatkowego I instancji. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez Stronę. Jak przewiduje art. 219 Ordynacji podatkowej do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji. Zgodnie z art. 128 Ordynacji podatkowej decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. W myśl art. 212 ww. ustawy organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia.

Oznacza to, że w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z [...] grudnia 2013 r. stwierdzające uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] jest nim związany. Z tej przyczyny kwestia prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r. nie może być przedmiotem badania w niniejszej sprawie.

Należy zauważyć, że organ podatkowy wydając obecnie zaskarżone postanowienie był związany treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 maja 2017 r. wydanym w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 186/17.

W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z kolei zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W wyroku z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 276/15, wydanym w sprawie o analogicznym stanie faktycznym i prawnym, pomiędzy tymi samymi podmiotami. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że " (...) Wniosek skarżącego z dnia [...] października 2013 r. (nadany [...] października 2013 r.) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, zakreślił przedmiot i granice tego postępowania. Składając wniosek organowi podatkowemu właściwemu do rozpoznania odwołania tj. Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie, skarżący stwierdził, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Inaczej mówiąc strona uprawdopodobniła istnienie tej przesłanki, koniecznej do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie o przywrócenie terminu. Jako przyczynę uchybienia terminu strona wskazała nieobecność w kraju w związku z leczeniem za granicą tj. poddaniem się od [...] września 2013 r. [...] w [...] (zaświadczenie lekarskie z [...] października 2013 r.). Ponadto strona wskazała 28 września 2013 r. jako dzień ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. dzień kiedy otrzymała od A. B. informację o wydanej przez organ podatkowy decyzji. Należy podkreślić, że strona w podaniu o przywrócenie terminu wniosła o przesłuchanie w charakterze świadka A. B. na wskazane okoliczności.

Postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu, omawiając przesłankę z art. 162 § 2 zdanie pierwsze O.p. (Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi) organ podatkowy swoje rozważania odniósł do zachowania ustanowionego przez stronę fachowego pełnomocnika począwszy od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] października 2013 r., pomijając przy tym zachowanie się strony w dniu [...] września 2013 r. oraz później. Ostatecznie organ stwierdził, że wskazany siedmiodniowy termin nie został zachowany, a także, że przeprowadzenie dowodu z zeznań A. B. na okoliczność przekazania przez nią podatnikowi drogą elektroniczną zeskanowanej decyzji w dniu [...] września 2013 r. jest bezzasadne. Tym samym, organ podatkowy nie określił wprost i bezspornie dnia 28 września 2013 r. jako dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się siedmiodniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 O.p. W razie bezspornego ustalenia, że w dniu [...] września 2013 r. ustała przyczyna uchybienia terminowi, siedmiodniowy termin byłby liczony od [...] września 2013 r. i upłynąłby 5[...] października 2013 r.. Takie zaś ustalenie czyniłoby zbędnym prowadzenie dalszych rozważań co do istnienia przesłanki uprawdopodobnienia przez stronę, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Takiego jednak ustalenia organ w tej sprawie nie poczynił, poprzestając na stwierdzeniu, że doszło do uchybienia terminowi 7 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, ale nie wskazując w sposób wyraźny, od kiedy zdaniem organu ten termin rozpoczął bieg (...) ".

Mając na uwadze wskazaną ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego a także stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z 29 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 186/17 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, w trakcie którego przesłuchano świadków: M. P. oraz A. B., a także uzyskano informacje z:

Poczty Polskiej S.A. (pismo z [...] września 2017 r.),

Wspólnoty Mieszkaniowej Osiedle "[...]" (pismo z [...]września 2017 r.),

[...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa (pismo z [...] października 2017 r.).

Wszystkie te dowody zostały poddane w pełni akceptowanej przez Sąd ocenie organu odwoławczego. Pozwoliła ona na stanowcze ustalenie, że [...] września 2013 r. był dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I[...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r. i od tego dnia powinien być liczony siedmiodniowy termin wskazany w art. 162 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do postanowień art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Zgodnie z § 3 tego przepisu przywrócenie terminu do złożenia podania przewidzianego w § 2 jest niedopuszczalne.

Wskazane przepisy prawa wprowadzają instytucję procesową mającą na celu ochronę strony postępowania przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do podjęcia przez nią czynności procesowej.

W świetle postanowień zawartych w art. 162 uchybiony termin można przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki:

zainteresowany wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu;

wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu;

jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (np. do wniesienia odwołania);

we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Niespełnienie którejkolwiek z wymienionych powyżej przesłanek spowoduje, że organ zobowiązany będzie odmówić przywrócenia terminu do dopełnienia czynności, dla której wyznaczony został termin procesowy.

Jak wskazał w wyroku z 17 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 276/15 Naczelny Sąd Administracyjny wniosek Strony z [...] października 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym - [...] października 2013 r.) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, zakreślił przedmiot i granice tego postępowania. Składając taki wniosek właściwemu do rozpoznania odwołania organowi, Strona sama stwierdziła, że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Należy zatem stwierdzić, że w sprawie zaistniała przesłanka konieczna do skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie o przywrócenie terminu.

Drugą konieczną przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o jego przywrócenie, który wynosi 7 dni i jest liczony od ustania przyczyny uchybienia terminu. Tak więc pierwszym dniem biegu tego terminu jest dzień następny po dniu, w którym ustala przyczyna, z powodu której doszło do uchybienia.

Jak prawidłowo ustalił Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] - po przeprowadzeniu postępowania dowodowego zgodnie z oceną prawną zawartą zarówno w wyroku WSA w Warszawie z 29 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 186/17, jak i w wyroku NSA z 17 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 276/15 - za dzień, w którym Skarżący otrzymał informację, o wydanej w Jego sprawie decyzji, a więc dzień, w którym w realiach sprawy w istocie ustała przyczyna uchybienia terminu, należy uznać [...] września 2013 r. Wynika to jednoznacznie ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, m.in. zeznań świadków M. P. i A. B. zawartych w protokołach przesłuchania świadków z [...] i [...] listopada 2017 r. oraz ich oświadczeń z [...] stycznia 2014 r. załączonych do skargi z dnia [...] marca 2014 r.

Przyjmując zatem dzień 28[...] września 2013 r. za dzień, w którym bezspornie ustała przyczyna uchybienia terminowi do złożenia odwołania, należy uznać, że siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upływał w 5[...] października 2013 r. Złożenie tego wniosku [...] października 2013 r. nastąpiło zatem z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia.

W tym miejscu podkreślić ponownie należy, że wniosek Strony z [...]października 2013 r. (data nadania w urzędzie pocztowym - [...] października 2013 r.) o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, zakreślił przedmiot i granice postępowania. Składając bowiem taki wniosek właściwemu do rozpoznania odwołania organowi Skarżący sam stwierdził, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania z [...] października 2013 r. Oznacza to, że miał pełną świadomość uchybienia terminowi do skutecznego wniesienie środka odwoławczego. Takie stanowisko zostało też zaaprobowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 270/15 wydanego w tożsamej rodzajowo sprawie pomiędzy tymi samymi podmiotami.

Mając na uwadze zarzuty Skarżącego podniesione w pkt IV skargi z 15 stycznia 2018 r. Sąd ponownie stwierdza, że kwestia prawidłowości doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Warszawie[...] nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, które obejmuje swym zakresem wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zarzuty i wnioski dowodowe związane z prawidłowością doręczenia decyzji powinny były być przez Skarżącego podnoszone w skardze na ostateczne postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania z [...] grudnia 2013 r., które jednak nie zostało zaskarżone i funkcjonuje w obrocie prawnym, co wynika z akt sprawy. To w trakcie wydawania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania bada się i ocenia czy i kiedy decyzja została doręczona, czy doręczenie to było skuteczne i czy w związku z tym został zachowany termin do wniesienia odwołania. Oceniając natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wypada stwierdzić, że kwestia ta została przesądzona w postępowaniu zakończonym wydaniem wskazanego postanowienia, którego Skarżący bynajmniej nie kwestionował.

W tej sytuacji za bezpodstawny należy uznać również zarzut podniesiony w pkt V skargi. Fakt, że Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego I[...] w [...] nr [...] z [...] września 2013 r. nie ulega wątpliwości. Jak wynika z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 17 lutego 2017 r., w sprawie o sygn. akt I GSK 276/15 oraz w wyroku z 17 lutego 2017 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 270/15 "składając wniosek organowi podatkowemu właściwemu do rozpoznania odwołania tj. Dyrektorowi Izby Celnej w [...], skarżący stwierdził, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania". Ponadto, o czym była mowa wyżej w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie Dyrektor Izby Celnej w [...] z [...] grudnia 2013 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z v września 2013 r., które nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego.

Zarzuty i okoliczności podnoszone w skardze konstatacji tej nie zmieniają.

Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.