Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 256/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2005-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt1c, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.168 par1, art.169 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygnatura akt: I SA/Ke 256/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Jagiełło, Sędziowie: Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Rojek, Protokolant: Referent stażysta Emilia Kundera, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9.11.2005 r. sprawy ze skargi K. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] numer [...] w przedmiocie : Stwierdzenie niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz K.W.340 ( trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez doradcę podatkowego D. M. w imieniu K. W. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie określenia wysokości odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r., które nie stały się elementem należnego podatku za rok podatkowy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm. ). W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja z 31 maja 2004 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego, określająca K. W. wysokość odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r., została doręczona pełnomocnikowi podatnika - D. M. , który w ustawowym terminie wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej. Pismem z dnia 21 lipca 2004 r. znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej wezwał D. M. do uzupełnienia braków formalnych, tj. przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania K. W. w postępowaniu odwoławczym oraz potwierdzenia czynności w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w terminie 7 dni. Organ wskazał, że zakres pełnomocnictwa przedłożonego w postępowaniu podatkowym ograniczony do podpisywania deklaracji podatkowych oraz reprezentowania podczas kontroli podatkowych nie uprawniał pełnomocnika do sporządzenia odwołania. Ponieważ mimo prawidłowego doręczenia wezwania, w zakreślonym terminie D. M. nie przedłożył stosownego pełnomocnictwa, Dyrektor Izby

I SA/Ke 256/05

Skarbowej stwierdził niedopuszczalność odwołania jako pochodzącego od osoby nieuprawnionej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, K. W. reprezentowana przez D. M. wniosła o uchylenie postanowienia. Zarzuciła, iż wezwanie do usunięcia braków nie spełnia warunków określonych w art. 159 § 1 pkt 1 i 6 Ordynacji podatkowej, bowiem nie zawiera oznaczenia organu oraz informacji o skutkach prawnych niezastosowania się do wezwania; pouczeniem nie jest wskazany rygor ujemnych skutków procesowych. Powołując się na wyroki NSA z dnia 19 czerwca 1998 r. I S.A./ Lu 641/97 oraz z dnia 18 czerwca 2001 r. sygn. akt V SA 2462/2000 podniosła, iż nieprzedłożenie pełnomocnictwa nie mogło skutkować uznaniem przez organ niedopuszczalności odwołania , szczególnie wobec faktu, że postępowanie przed organem pierwszej instancji toczyło się z udziałem D. M. jako pełnomocnika, któremu organ dokonał doręczenia wszystkich pism. Podniosła brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, co stanowi naruszenie art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej. Do skargi K. W. załączyła oświadczenie z 12 września 2004 r. oraz pełnomocnictwo udzielone D. M. z dnia 18 września 2004 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach jest właściwy do rozpoznania skargi stosownie do dyspozycji § 2 rozporządzenia Prezydenta

I SA/Ke 256/05

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie ( Dz.U. Nr 187, poz. 1926 ) .

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ). Ocenie sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych, w tym przypadku postanowienia, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skargę należy uznać za zasadną.

Zgodnie z art. 168 § 1 Ordynacji podatkowej podania ( żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, wnioski ) mogą być wnoszone na piśmie, telegraficznie, lub za pomocą dalekopisu , telefaksu, poczty elektronicznej , a także ustnie do protokołu. Podanie winno zawierać treść żądania, wskazanie osoby od której pochodzi, jej adresu, czynić zadość wymogom ustalonym w przepisach szczególnych oraz być podpisane ( art. 168 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej ). Jeżeli podanie nie spełnia wymogów przewidzianych przepisami , z wyjątkiem wskazania adresu, organ stosownie do treści art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku skutkuje pozostawieniem podania bez rozpatrzenia. Odwołanie od decyzji - jako jedno z podań w rozumieniu 168 Ordynacji podatkowej, winno ponadto odpowiadać warunkom

I SA/Ke 256/05

określonym w art. 222 przywołanej ustawy, tj. wskazywać zarzuty, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające żądanie. Art. 136 Ordynacji podatkowej dopuszcza podejmowanie przez stronę czynności przez pełnomocnika. Pełnomocnikiem w postępowaniu podatkowym może być osoba fizyczna , pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Obowiązkiem pełnomocnika jest załączenie do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa ( art. 137 § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej ). Zakres pełnomocnictwa winien wynikać z jego treści.

Zaskarżone postanowienie dotyczy odwołania wniesionego przez D. M. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. określającego K. W. wysokość odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 rok. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo zakwestionował przedłożone pełnomocnictwo, wskazując, że jego zakres nie upoważniał D. M. do reprezentowania K. W. w postępowaniu podatkowym przed organem pierwszej instancji jak również wniesienia odwołania. Do usunięcia braku i przedłożenia pełnomocnictwa obejmującego czynności w postępowaniu podatkowym wezwał D. M., a po bezskutecznym upływie zakreślonego terminu wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania jako pochodzącego od osoby nieuprawnionej. Stanowisko organu jest nieuzasadnione. Z treści odwołania wynika jednoznacznie, że zostało wniesione przez D. M. działającego nie w imieniu własnym, lecz K. W. A zatem niezłożenie przez niego stosownego pełnomocnictwa winno skutkować wezwaniem strony do podpisania odwołania w terminie i pod rygorem zastrzeżonym w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Dopiero nieusunięcie braku przez stronę, mimo prawidłowego wezwania mogło

I SA/Ke 256/05

skutkować pozostawieniem odwołania bez rozpatrzenia zgodnie z art. 169 § 1 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej. Nieprawidłowe zaś było wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania jako wniesionego przez osobę nie będącą stroną, w sytuacji gdy z treści odwołania jednoznacznie wynika, że wnoszący odwołanie podejmuje czynność w imieniu K. W., nie zaś w imieniu własnym.

Za zasadny należy uznać zarzut skarżącej, że wezwanie do usunięcia braków nie spełniało wymogów formalnych wobec braku prawidłowego pouczenia o skutkach prawnych nieusunięcia braków w terminie, jakkolwiek skarżący błędnie wskazał na naruszenie art. 159 § 1 pkt 1 i 6 Ordynacji podatkowej. Wezwanie do usunięcia braków winno zawierać pouczenie o skutkach ich nieusunięcia w terminie. Brak prawidłowego pouczenia nie może powodować dla podatnika negatywnych skutków prawnych. Określenie ujemnych skutków procesowych jako rygoru nieusunięcia w terminie braku złożenia pełnomocnictwa nie spełnia wymogów z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi, iż został naruszony art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na brak uzasadnienia prawnego i faktycznego. Przywołany jako podstawa prawna przepis art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi, wbrew zarzutom skargi nie tylko o formie wydania orzeczenia przez organ, ale także zawiera treść materialno - prawną - stwierdzenie niedopuszczalności odwołania. Przyczyna stwierdzenia niedopuszczalności odwołania została przez organ wskazana.

Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Izby Skarbowej dokona oceny czy złożone odwołanie spełnia wymogi formalne określone w art. 168 oraz 222 Ordynacji podatkowej, przy uwzględnieniu treści pełnomocnictwa z dnia 19 września 2004 r. oraz pisma K. W. z dnia 12 września 2004 r.,

I SA/Ke 256/05

załączonych do skargi. W przypadku wątpliwości co do zakresu pełnomocnictwa, w szczególności czy zostało udzielone także w sprawie której dotyczy odwołanie, organ winien wyjaśnić je z udziałem strony.

Wobec powyższego, skoro przy wydaniu postanowienia doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. ), orzekł jak w sentencji.