Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 479/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie WSA Maciej Dybowski as.sąd. Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant ref – staż Paweł Grzęda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z.T.E R. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...]września 2003 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę /-/ I. Kucznerowicz /-/P. Miładowski /-/ M. Dybowski KP


UZASADNIENIE

Sygn. IV SA /Po 479/04

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...], na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art.40 b ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838 z póżn. zm. ) w zw. z art. 64 ust.1 ustawy z dnia 20 .06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. nr. 98, poz. 602 z pózn. zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w prawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( Dz. U. nr 32 z 2003 r. poz. 262 ) i art. 104 § 1 kpa Naczelnik Urzędu Celnego w O. obciążył spółkę Z.T.E.R. sp. z o.o. z siedzibą w R. kara pieniężną w wysokości 720zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

W uzasadnieniu orzeczenia Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. nr 98, poz. 602 ze zm.) przejazd pojazdem nienormatywnym jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego strona nie okazała. Organ wskazał , że karę pieniężną nałożoną na podstawie kontroli pojazdu przeprowadzonej w dniu [...] 07.2003 r. o godz. [...] i potwierdzonej zapisem protokołu nr [...].

W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu podniosła, że nałożona kara jest niesłuszna i niezgodna z zasadami sprawiedliwości. Kierowca domagał się ponownego przeważenia zestawu dla skontrolowania odczytu wagi, lecz Urząd Celny odmówił mu realizacji tego wniosku. Nadto Skarżący stwierdził, że postępowanie urzędników Urzędu Celnego w O. narusza zasady określone w art. 7, 8 i 10 kpa.

Decyzją z dnia [...] 09.2003 r. nr [...], na podstawie art. 138§ 1 pkt. 1 kpa , art. 13 ust. 2 pkt.3, ust.2a i ust. 2b, art. 40b ust.1 i ust.2 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. ( Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 262 ) Dyrektor Izby Celnej w R. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych za przejazd pojazdów publicznych, o których mowa w ust. 2 pkt. 3 bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nie uiszczenie opłat , o których mowa w ust. 2 pkt. 4 pobiera się kary pieniężne. Stosownie do art. 40b ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego ( zgodnie ze zmianą wprowadzoną art.10 pkt. 2 ustawy z dnia 20.03.2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz zmianie niektórych ustaw) są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym.

Art. 40b ust.2 stanowi, że w razie przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, urzędy celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13 ust. 4 i kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych. Ze wskazanych przepisów wynika, że pobór opłat drogowych oraz kar pieniężnych ma charakter obligatoryjny.

W niniejszej sprawie organ celny na podstawie przyznanych mu uprawnień dokonał pomiarów osi, masy całkowitej i wymiarów pojazdu.

Zgodnie z § 4 rozporządzenia z dnia 31.12.2003 r. w sprawie warunków technicznych ( ... ) za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od sąsiedniej o więcej niż 2m lub dwie sąsiednie oddalone od siebie o mniej niż 1m, za oś wielokrotną zaś – zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych " osiami składowymi ", w których odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1m i nie większa niż 2m. W przedmiotowej sprawie odległość między osią pierwszą a osią drugą wynosi 3,54m, zaś między osią drugą a trzecią 5,90m. Oś druga ciągnika jest więc osią pojedynczą. Według § 5 ust. 4 wskazanego rozporządzenia, nacisk osi pojedynczej może wprawdzie przekraczać 80kN, nie może jednak przekroczyć 100kN. W niniejszej sprawie nacisk na oś pojedynczą wynosił 101,91kN, był więc większy od dopuszczalnego o 1,91kN.

Stosownie do art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych oraz do załącznika stanowiącego integralną część ustawy, kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach , gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100kN, wynosi dla osi pojedynczej przy nacisku osi powyżej 100kN do 105kN – 720zł. Taka też karę wymierzył organ celny I instancji.

Czynności ważenia dokonano wagą samochodową do ważenia pojazdów, znak typu RPT 97-114, nr fabryczny [...], posiadającą ważne świadectwo legalizacji z dnia [...].10.2002r., nr [...], wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. Wagi typu RPT 97-114 zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów przez Prezesa Głównego Urzędu Miar na mocy decyzji z dnia [...] 04.1997 r., nr [...]. Urządzenie w chwili dokonywania pomiaru było sprawne technicznie i w związku z tym trudno kwestionować otrzymane wyniki pomiaru. Natomiast pomiaru rozstawu osi dokonano przy pomocy przymiaru wstęgowego- ruletka, znak typu : ZT 1189/99, który posiada ważne świadectwo legalizacji z dnia [...].02.2003 r. nr [...] wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z.. Wynik ważenia dynamicznego pojazdu jest drukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na urządzenie pomiarowe, zamontowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności przejazdu, a wynik ważenia uzyskiwany jest za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowości przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje tę nieprawidłowość przerywając proces ważenia oraz komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę.

Żądanie powtórnego zważenia pojazdu należałoby uwzględnić jeśli zachodziłaby taka konieczność.

W trakcie tworzenia protokołu z ważenia pojazdu mierzone naciski na poszczególne osie są dodatkowo pomniejszane o 200kg i 2%, co korzystnie oddziaływuje na wynik ważenia i tym samym jest korzystniejsze dla Strony niż gdyby przyjmować nacisk osi bez tego pomniejszania. Przyjęcie takiego błędu w pomiarze wynika z treści § 6 ust. 3 i ust. 4 zarządzenia nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22.12.2000 r. w sprawie wprowadzania przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu.

Organ II instancji ustosunkował się także do zarzutów naruszenia przepisów art. 7, 8 i 10 kpa.

Cała procedura postępowania przy procesie ważenia była zgodna z prawem, poczynając od samego najazdu na wagę aż do przemieszczania się pojazdu przez pomost wagi. Specyfika procesu pomiaru dynamicznego nacisku na osie nie pozwala kierowcy obserwować monitora wyświetlającego komunikaty o ewentualnych nieprawidłowościach oraz dane mierzone, ponieważ musi on kierować pojazdem. Bierze on jednak osobiście udział w pomiarze odległości między osiami pojazdu, jak również otrzymuje protokół z ważenia, gdzie ma możliwość zawrzeć swoje uwagi.

Biorąc pod uwagę specyfikę miejsca przeprowadzanej kontroli i jego oddalenia od siedziby przedsiębiorstwa, okazuje się że funkcjonariusze nie są w stanie zadbać o właściwą reprezentację Strony przeciwnej z uwagi na potrzebę upłynnienia ruchu transgranicznego. Dyrektor Izby Celnej w R. podniósł także, że pojazd poruszający się po drogach publicznych musi spełniać wszystkie wymagania zawarte w wyżej cytowanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury.

Na powyższą decyzję spółka Z.T.E.R. sp. z o.o. wniosła skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu, domagając się uchylenia tej decyzji.

W uzasadnieniu Skarżąca twierdzi, że ślepa wiara urzędników celnych w odczyty komputerowe jest ważniejsza i skuteczniejsza od ustawowych uprawnień strony, określonych w treści art. 7, 8 i 10kpa, które to uprawnienia na terenie Urzędu Celnego w O. nie obowiązują, ze względu na potrzeby "upłynnienia ruchu transgranicznego " . Nadto zdaniem Skarżącego w niniejszej sprawie żadnych składników sumy, czyli nacisków na drogę poszczególnych kół ( dwa lub cztery ) na osi ważonego pojazdu nikt w protokole nie wykazał, pominąwszy fakt, że waga na terenie Urzędu Celnego nie jest usytuowana na drodze publicznej, a zapisy przywołanego art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych uzależniają zastosowanie kary od stwierdzenia przekroczenia nacisków na drodze publicznej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoją dotychczasową argumentację. Dodatkowo podniósł, że pismem z dnia [...] 08.2003 r. organ celny poinformował Stronę o przysługującym jej prawie przeglądania akt sprawy , sporządzania z nich notatek i odpisów , prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz do zgłoszenia żądań przed wydaniem decyzji II instancji. Nie naruszono także przepisu art.7 kpa albowiem przed powzięciem decyzji wzięto pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Organ celny realizując wyrażoną w art.122 Ordynacji podatkowej zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej w postępowaniu zapewnił przestrzeganie wszystkich wskazanych w ustawie reguł postępowania dowodowego i zgodnie z art.187 § 1 tej ordynacji w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, zarówno zebrany przez organ celny jak i przez Stronę.

W postępowaniu dowodowym organ celny dążył na podstawie całości materiału do rzetelnego ustalenia faktów, zgodnie z zasadą bezstronności. Odnośnie zarzutu nie wykazania w protokole sumy nacisków poszczególnych kół na drugiej osi Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że w definicji chodzi o oś pojedynczą a za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 2m lud dwie sąsiednie osie oddalone od siebie o mniej niż 1m, za oś wielokrotną zaś – zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych " osiami składowymi", w których odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1m i nie większa niż 2m. Organ celny podniósł także, iż wynik ważenia dynamicznego odzwierciedla stan faktyczny bezpośrednio po zjechaniu z drogi publicznej, czyli wskazuje z jakim faktycznym obciążeniem osi przemieszczał się on po drodze. Jest rzeczą naturalną, iż proces ważenia odbywał się podczas ruchu pojazdu i dlatego wyniki ważenia odzwierciedlają rzeczywisty stan rzeczy, czyli stan w jakim dany pojazd porusza się po drodze publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest wolna od uchybień, które pociągają za sobą konieczność jej uchylenia.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 71 poz. 838 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji korzystanie z dróg publicznych mogło być uzależnione od wniesienia opłat drogowych, które w myśl art.13 ust.2 pkt. 3 mogły być pobierane m.in. za przejazdy po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą , z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach. Z kolei art.13 ust. 2a stanowił, że za przejazd po drogach publicznych tych pojazdów bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruch drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu pobiera się kary pieniężne, których wysokość określał załącznik do ustawy.

Stosownie do art. 40b ustawy osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami określonych przepisami Prawa o ruchu drogowym. Artykuł 40b ust.2 stanowi, że w razie przekroczenia dopuszczalnej masy nacisków osi lub wymiarów pojazdów, urzędy celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13 ust. 4 i kary pieniężne ustalone zgodnie z art.13 ust.2b ustawy. Z tych przepisów wynika jasno, że pobór opłat drogowych oraz kar pieniężnych ma charakter obligatoryjny.

Organ celny dokonał pomiarów nacisków osi, masy całkowitej i wymiarów pojazdu.

Przy pomiarze nacisku dla pojedynczej osi napędowej w rozumieniu § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm określonych w § 5 ust.4 rozporządzenia o 1,91 k N. Kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, gdzie dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100kN, wynosi dla osi pojedynczej przy nacisku powyżej 100 – 105 k N – 720zł. Taką też karę wymierzył organ celny I instancji.

Zasadniczy nurt argumentacji Skarżącej sprowadza się do kwestionowania poprawności ważenia i sposobu przeprowadzenia postępowania od strony formalnej. Zarzuty te nie znajdują uzasadnienia w niniejszej sprawie.

Czynności ważenia dokonano wagą samochodową do ważenia pojazdów, znak typu RPT 97-114, nr fabryczny PD-9/98, posiadającą ważne świadectwo legalizacji z dnia [...].10.2002 r., nr [...], wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. Wagi tego typu zostały zatwierdzone do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdów przez Prezesa Głównego Urzędu Miar na mocy decyzji z dnia 28.04.1997r. , nr ZT 314/97, określającej m.in. konstrukcję , wykonanie i zainstalowanie wagi a także jej właściwe stosowanie. Urządzenie w chwili dokonywania pomiaru było sprawne techniczne i w związku z tym brak jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wyników pomiaru.

Pomiaru rozstawu osi dokonano natomiast przy pomocy przymiaru wstęgowgo tzw. ruletki , która posiada ważne świadectwo legalizacji z dnia [...] 02.2003r., nr [...] wydane przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Z. Wynik ważenia dynamicznego pojazdu jest drukowany przez urządzenie elektroniczne zainstalowane na wadze. Dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na wagę zamontowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności pojazdu a wynik ważenia jest uzyskiwany za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowości przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje tę nieprawidłowość przerywając proces ważenia oraz komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę.

Mając na uwadze te okoliczności w ocenie Sądu proces ważenia został przeprowadzony prawidłowo. Brak było zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia żądania strony o powtórne ważenie albowiem nie wystąpiły okoliczności , które by to uzasadniały. Organ celny I instancji przeprowadził badanie pomiaru nacisków osi i masy pojazdu przy pomocy stacjonarnej wagi posiadającej ważną legalizację. Przewożący towar w trakcie badania jak i bezpośrednio po nim nie wskazał żadnych okoliczności , świadczących o nieprawidłowym ważeniu a jedynie nie podpisał protokołu z powodu odmowy ponownego ważenia.

Sąd stwierdza, że opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w cytowanym zarządzeniu. Dotyczy to przede wszystkim sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu ( § 2 ust. 9 zarządzenia ) a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę ( § 7 ust. 5 zarządzenia ). Należy podkreślić, że zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach od 2 do 6 km/h a każde przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Dodać należy także, że w trakcie tworzenia protokołu z ważenia pojazdu mierzone naciski na poszczególne osie są dodatkowo pomniejszane o 200kg i 2%, co korzystnie wpływa na wynik ważenia i tym samym jest korzystniejsze dla Strony. Przyjęcie takiego błędu w pomiarze wynika z treści § 6 ust. 3 i ust. 4 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22.12.2000r. w sprawie wprowadzania przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Wszystkie osie pojazdu były mierzone przy użyciu tego samego sprzętu i w ten sam sposób a tylko jedna z osi przekraczała dopuszczalny nacisk. Dlatego też trudno uznać, że do badania tej osi użyto niewłaściwego sprzętu. ( wyrok NSA II SA 1167/97 z 13.01.1998 ).

Na marginesie należy zauważyć, że samochody poruszają się po drogach publicznych z nieporównywalnie większą prędkością i większym przyspieszeniem, w związku z czym związane z przyspieszaniem przeciążenia osi przekraczające dopuszczalne normy są znacznie większe i muszą się niekorzystnie odbijać na jakości dróg. Nie można zatem przyjąć , ze tak niewielkie wahania prędkości , jakie mogą zaistnieć w trakcie ważenia prowadzą do zafałszowania prawdziwych danych dotyczących nacisków na osie. Ponadto trzeba pamiętać, że legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi ( por. wyrok NSA z dnia 12.02.1998r., sygn. II SA 1409/97 ).

Ustosunkowując się do zarzutu Skarżącego, że zgodnie z treścią protokołu z kontroli nastąpiło przekroczenie pomiaru nacisków na drugą oś o 1.91 kN, tyle tylko iż nie wykazano w protokole sumy nacisków poszczególnych kół na drugiej osi pomimo, iż zapis zawarty w treści art. 2 pkt 57 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie definiuje pojęcie "nacisku osi" jako sumy nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi- należy podnieść, iż w definicji chodzi o oś pojedynczą.

Zgodnie z § 4 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, za oś pojedynczą uważa się oś oddaloną od osi sąsiedniej o więcej niż 2 m lub dwie sąsiednie osie od siebie o mniej niż 1 m, zaś oś wielokrotną – zespół złożony z dwóch lub więcej osi, zwanych " osiami składowymi" w których odległość między sąsiednimi osiami składowymi jest nie mniejsza niż 1 m i nie większa niż 2 m.

Skarżąca podnosi, iż waga na terenie Urzędu Celnego w O. nie jest usytuowana na drodze publicznej a zapisy art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych wyraźnie uzależniają zastosowanie kary od stwierdzenia przekroczenia nacisku na drodze publicznej.

Odnosząc się do tego stwierdzenia stwierdzić należy, że wynik ważenia dynamicznego odzwierciedla stan pojazdu bezpośrednio po zjechaniu z drogi publicznej, czyli wskazuje z jakim faktycznym obciążeniem osi przemieszczał się on po drodze.

Przekroczenie bowiem dopuszczalnego nacisku na jezdnię poszczególnych osi pojazdu może powodować nadmierne zniszczenie drogi i za to właśnie wymierzana są kary pieniężne(wyrok NSA z 20.04.1998 r. sygn. II SA 174/98 LEX nr 41646). Jest zatem rzeczą oczywistą, iż proces ważenia odbywał się podczas ruchu pojazdu i wyniki ważenia odzwierciedlają rzeczywisty stan rzeczy, czyli stan jakim dany pojazd porusza się po drodze publicznej.

Skarżący zarzuca organowi naruszenie przepisów art. 7, 8 i 10 kpa

W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że nastąpiło naruszenie zasad wyrażonych w tych przepisach. Artykuł 7 kpa ab initio stanowi o działaniu na podstawie i w granicach prawa. Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek dbania o to, żeby tylko legalnymi środkami dochodzić do wyjaśnienia sprawy z zachowaniem przewidzianych prawem procesowych uprawnień i obowiązków wszystkich uczestników postępowania. Zasada prawdy obiektywnej ( art. 7 in media ) służy prawidłowemu załatwieniu sprawy. Z kolei zasada uwzględniania w postępowaniu i załatwiania spraw interesu społecznego i słusznego interesu jednostki ( art.7 in fine ) oznacza, że w każdym przypadku organ ma obowiązek harmonizowania interesu publicznego i interesu indywidualnego, jeżeli są one w konkretnym przypadku ze sobą sprzeczne. Integralną część decyzji stanowi protokół kontroli pojazdu nr [...], który to dokument doręczono Stronie, a kierowcy przedstawiono także raport ważenia, w którym podano dane pojazdu, kierowcy, naciski na poszczególne osie, prędkość pojazdu oraz szerokość i długość pojazdu, jak i odległości pomiędzy osiami pojazdu. Dane te znalazły odzwierciedlenie w tymże protokole. Strona miała możliwość ustosunkowania się do jego treści.

Artykuł 10 kpa stanowi o obowiązku organu zapewnienia stronie możliwości udziału we wszystkich czynnościach poszczególnych stadiów postępowania, a stronie przyznaje takie uprawnienie , z którego może ona korzystać według swojej woli. Strona znała treść protokołu, który był podstawą wydania decyzji. Miała zatem wszelkie możliwości składania wniosków dowodowych. Ponadto pismem z dnia [...].08.2003r. organ celny poinformował Stronę o przysługującym jej prawie przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów, a także prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Z tego prawa Strona nie skorzystała. Nawet gdyby przyjąć, że strona nie była należycie reprezentowana podczas ważenia to brak ten nie jest uchybieniem formalnym, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Sądu organy celne zapewniły przestrzeganie wszystkich reguł postępowania dowodowego, w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W świetle tych okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uznania zarzutów Skarżącej dotyczących rzekomych uchybień formalnych.

Obecny podczas kontroli kierowca pojazdu odmówił podpisania protokołu z kontroli z uwagi na brak zgody na ponowne ważenie.

Mając na uwadze jakość techniczną wagi, jej wyposażenie w szereg zabezpieczeń gwarantujących prawidłowość procesu ważenia a także wskazane świadectwa legalizacji trzeba stwierdzić, że żądanie ponownego ważenia jest bezzasadne i organ nie miał obowiązku dokonywania ponownego pomiaru. Należy uznać też, że protokół kontroli słusznie przyjęto za podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonej decyzji.

Brzmienie art.13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nieniormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu ( por. wyrok NSA z 23.04.1999r., sygn. II SA 1838/98, wyrok NSA z 13.05.1998r.,sygn. II SA 358/98, wyrok NSA z 15.01.1998r., sygn. II SA 1189/97, wyrok NSA z 23.01.1998r., sygn. II SA 1327/97 ). Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma też znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku ( por. wyrok NSA z 22.04.1998r., sygn. II SA 1421/97).

W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego orzeczenia było zasadne.

W związku z powyższym na podstawie art.151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art.97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

/-/ I. Kucznerowicz /-/P. Miładowski /-/ M. Dybowski

KP