Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1226/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 707
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - tekst jednolity
article: art. 28
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. sp. z o.o. sp. k. a. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 723/12 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. sp. k. a. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 723/12 (dalej: "wyrok WSA z 23.01.2013 r.") Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę spółki "I. sp. z o.o. s.k.a." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z [...] lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Wrocławia (dalej: "Prezydent Miasta" lub "organ I instancji"), decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...](dalej: "decyzja Prezydenta Miasta z [...].06.2012 r.") – na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") – odmówił ustalenia warunków zabudowy na rzecz M. K. dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy usługowo-mieszkaniowej z garażami wbudowanymi i infrastrukturą techniczną zlokalizowanej we Wrocławiu przy ul. [...] (oznaczenie geodezyjne: obręb S., [...], działka nr [...] i [...], część działki nr [...]).

Powyższa decyzja została doręczona m.in. P. P., będącemu użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], [...].

Odwołanie od tej decyzji wniosła spółka "Deweloper I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" z siedzibą we Wrocławiu (dalej: "Odwołująca" lub "Spółka"), która uzasadniając swą legitymację procesową do wniesienia odwołania wskazała, że jest następcą prawnym P. P., którego dotychczas prowadzona jednoosobowa działalność gospodarcza pod firmą "I." uległa przekształceniu, na podstawie art. 551 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm.; obecnie Dz. U. z 2013 r. poz. 1030 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.s.h."), w jednoosobową spółkę kapitałową pod firmą "Deweloper I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" z siedzibą we Wrocławiu, zgodnie z postanowieniem Sądu z 05 czerwca 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: "SKO" lub "organ II instancji"), decyzją z [...] lipca 2012 r. nr [...](dalej: "decyzja SKO z [...].07.2012 r."), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu swej decyzji SKO wyjaśniło, że postępowanie odwoławcze należało umorzyć, albowiem Odwołująca nie ma interesu prawnego w sprawie. Przywołując treść i wykładnię art. 28 k.p.a. SKO wyjaśniło, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, co jednoznacznie wynika z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych lub też zmiana sposobu jego użytkowania (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.), dlatego, zdaniem SKO, nie ulega wątpliwości, że stroną w takim postępowaniu będzie inwestor (wnioskodawca) oraz właściciel (użytkownik wieczysty) terenu objętego wnioskiem. Ponadto stronami mogą być także właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości sąsiednich.

W rozpatrywanym przypadku SKO przyjęło na podstawie akt sprawy organu I instancji oraz powszechnie dostępnej elektronicznej Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych (dalej w skrócie: "CBDKW"), że Odwołująca nie jest właścicielką (użytkowniczką wieczystą) nieruchomości planowanej pod inwestycję ani nieruchomości sąsiedniej; nie jest też inwestorem. Interes prawny w sprawie ma natomiast P. P., bowiem jest on użytkownikiem wieczystym terenu przeznaczonego pod inwestycję (dokładnie: nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], [...]) i z tego tytułu przysługuje mu status strony w postępowaniu.

SKO nie zgodziło się z poglądem, jakoby Spółka powstała w wyniku przekształcenia nabyła w miejsce P. P. status strony postępowania. Podkreśliło, nawiązując do wypowiedzi piśmiennictwa, iż konsekwencje przekształcenia przedsiębiorcy, będącego osobą fizyczną, w spółkę kapitałową rodzą w praktyce znaczne trudności co do określenia zakresu przedmiotowego sukcesji, o której mowa w art. 5842 § 1 i 2 k.s.h. W przeciwieństwie bowiem do przekształceń pozostałych podmiotów gospodarczych, w tym przypadku dotychczasowy podmiot (osoba fizyczna) pozostaje, zmienia się zaś jedynie forma prowadzonej przezeń działalności – co rodzi dylematy, jakie prawa przechodzą na nowo powstałą spółkę, a jakie pozostają przy osobie fizycznej. Nie występuje tu sukcesja uniwersalna, ale co najwyżej "kontynuacja ograniczona". Zdaniem SKO najistotniejsze znaczenie w rozpatrywanym przypadku ma okoliczność, że status strony w niniejszym postępowaniu przysługuje P. P. nie z tytułu jego działań związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (nie był on w tym przypadku inwestorem), ale z tytułu przysługującego jemu prawa rzeczowego do nieruchomości objętej wnioskiem (działki nr [...]). W zakresie prawa użytkowania wieczystego ww. działki nie nastąpiły zaś żadne zmiany podmiotowe. Prawo to nie zostało przez P. P. przeniesione na Spółkę, a trudno przyjąć, by takie przejście nastąpiło na skutek dokonanego przekształcenia. Organ II instancji zwrócił przy tym uwagę, że z aktualnych danych pochodzących z księgi wieczystej wynika, że użytkownikiem wieczystym terenu przeznaczonego pod inwestycję nadal jest P. P. i jemu, jako osobie fizycznej, przysługuje w dalszym ciągu status strony.

Na opisaną decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (dalej: "WSA" lub "Sąd I instancji"), pismem z 18 września 2012 r., wniosła spółka "I. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna" z siedzibą we Wrocławiu (dalej: "Skarżąca" lub "Skarżąca kasacyjnie") – w którą to spółkę komandytowo-akcyjną przekształciła się tymczasem (z dniem 26 lipca 2012 r.) Odwołująca, działająca dotąd w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością – reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Z powołaniem się na zarzuty naruszenia:

1) art. 28 w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. – poprzez odmówienie Skarżącej uznania jej interesu prawnego, a tym samym odmówienie jej przymiotu strony w postępowaniu, na skutek czego doszło do umorzenia postępowania odwoławczego, podczas gdy, wobec doniosłości podniesionych w odwołaniu zarzutów oraz istnienia interesu prawnego po stronie Skarżącej, postępowanie odwoławcze powinno zostać zakończone decyzją wydaną w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a.;

2) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. – poprzez zaniechanie wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności okoliczności związanych z przekształceniami podmiotowymi, w wyniku których poprzednik prawny Skarżącej (a w następstwie zmian podmiotowych: Skarżąca) uzyskała status strony postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3) art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. – poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji nie pogłębiającej, lecz podważającej zaufanie do organów państwa, przez pominięcie w toku postępowania oraz w uzasadnieniu decyzji okoliczności wskazywanych przez wnioskodawcę, w szczególności dotyczących zaistniałego w sprawie ważnego interesu społecznego,

Skarżąca wniosła o: (1) uwzględnienie skargi w całości przez SKO w trybie tzw. samokontroli, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), a na wypadek nieuwzględnienia tego żądania przez organ – o: (2) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.; (3) zasądzenie na rzecz Skarżącej od SKO zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że prawo użytkowania nieruchomości, której dotyczyło postępowanie o ustalenie warunków zabudowy zakończone odmowną decyzją Prezydenta Miasta z [...].06.2012 r., do dnia 05 czerwca 2012 r. przysługiwało P. P., przy czym prawo to wchodziło w skład jego masy majątkowej jako prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą. Następnie, postanowieniem Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej Wydział VI Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 05 czerwca 2012 r., forma prowadzonej dotychczas przez P. P. działalności gospodarczej uległa przekształceniu, na podstawie art. 551 § 5 k.s.h., w jednoosobową spółkę kapitałową – Deweloper I. sp. z o.o. Zdaniem Skarżącej, z uwagi na treść przepisu art. 5842 § 1 k.s.h. – w myśl którego spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego – na tę Spółkę przeszło m.in. także prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, które wchodziło w skład majątku przedsiębiorcy przekształcanego. W związku z tym odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z [...].06.2012 r. wniosła w dniu 19 czerwca 2012 r. Spółka, jako użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

W ocenie Skarżącej organ II instancji błędnie uznał, że prawo użytkowania wieczystego tej nieruchomości nie zostało przez P. P. przeniesione na odwołującą się Spółkę, jak również błędnie przyjął, że przejście takie nie mogło nastąpić na skutek dokonanego przekształcenia. Zdaniem Skarżącej, Spółka powstała w wyniku przekształcenia stała się z dniem przekształcenia użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości, a tym samym uzyskała interes prawny w toczącym się postępowaniu.

SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że nie leży w gestii organu administracji rozstrzyganie o zakresie przedmiotowym sukcesji, o której mowa w art. 584² § 1 i 2 k.s.h., zwłaszcza gdy w grę wchodzi prawo rzeczowe ujawnione w księdze wieczystej. SKO zwróciło uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2013 r. poz. 707 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.k.w.h."), prawo ujawnione w księdze wieczystej korzysta z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. Wprawdzie domniemanie to ma charakter wzruszalny, ale, jak podkreśla się w orzecznictwie NSA, może ono zostać obalone jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym. W związku z tym SKO nie może dokonywać we własnym zakresie ustaleń sprzecznych ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej, czyli stwierdzać, że Odwołującej przysługuje prawo użytkowania wieczystego wbrew treści księgi wieczystej.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA z 23 stycznia 2013 r. Sąd I instancji oddalił skargę, stwierdzając, że zaskarżona decyzja SKO z [...].07.2012 r. nie narusza prawa.

W ocenie Sądu I instancji istota podniesionych w skardze wątpliwości sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy nabycie przysługującego przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną prawa użytkowania wieczystego przez kapitałową spółkę prawa handlowego, powstałą w wyniku przekształcenia tego jednoosobowego przedsiębiorstwa na podstawie art. 551 § 5 k.s.h., wymaga wpisu do księgi wieczystej. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia ma pierwszorzędne znaczenie dla oceny skutków przekształceń prawno-organizacyjnego takiego podmiotu na jej status procesowy w postępowaniu administracyjnym, w którym o statusie strony decyduje tytuł prawno-rzeczowy do nieruchomości.

W oparciu o przedstawioną wykładnię odnośnych przepisów Kodeksu spółek handlowych o przekształceniu przedsiębiorcy w spółkę kapitałową w kontekście regulacji art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2014 r. poz. 518 z późn. zm.; dalej w skrócie: "u.g.n.") – który stanowi, że sprzedaż nieruchomości albo oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego; oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste i przeniesienie tego prawa w drodze umowy wymaga wpisu w księdze wieczystej – Sąd I instancji doszedł do wniosku, że Spółka powstała w wyniku przekształcenia, co do zasady, mogła nabyć przysługujące P. P. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "I." prawo użytkowania wieczystego nieruchomości (działki nr [...]). Niemniej do takiego nabycia konieczne było umieszczenie stosownych postanowień dotyczących przeniesienia takiego prawa w sporządzonym w formie aktu notarialnego planie przekształcenia przedsiębiorcy oraz dokonanie wpisu w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości.

W rozpatrywanej sprawie, jak podkreślił Sąd I instancji, SKO przeprowadziło postępowanie wyjaśniające i na podstawie powszechnie dostępnej elektronicznie [CBDKW] ustaliło, że nadal użytkownikiem wieczystym działki nr [...] jest P. P.. W konsekwencji, mając na względzie domniemanie z art. 3 ust. 1 u.k.w.h., organ ten uznał, że nie może dokonywać we własnym zakresie ustaleń sprzecznych ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej, a więc stwierdzić, iż Odwołującej przysługuje prawo użytkowania wieczystego wbrew treści księgi wieczystej. Prawidłowość stanowiska przyjętego przez SKO potwierdza, zdaniem Sądu I instancji, również okoliczność, że także w dacie wydania wyroku przez ten Sąd nadal w księdze wieczystej prowadzonej dla spornej nieruchomości, jako użytkownik wieczysty oznaczony jest P. P.. Nawet zatem w przypadku uwzględnienia odpowiednio długiego okresu potrzebnego dla uwidocznienia w księdze wieczystej przeprowadzenia stosownych zmian po stronie własnościowej spornej nieruchomości, trudno uznać, aby zmiany takie, jeżeli rzeczywiście miały miejsce, jeszcze nie zostały ujawnione w księdze wieczystej. Jeżeli więc, zdaniem Sądu I instancji, można było mieć pewne wątpliwości co do tego, komu przysługiwało prawo użytkowania wieczystego spornej nieruchomości pomiędzy rejestracją w KRS przekształconej Spółki (05 czerwca 2012 r.), a datą umorzenia przez SKO postępowania odwoławczego ([...] lipca 2012 r.), to już jednak brak stosownych zmian (a także wzmianek o nich) w księdze wieczystej po tej dacie daje podstawę do przyjęcia, że żadna zamiana po stronie użytkowników wieczystych spornej nieruchomości nie nastąpiła. Przyjmując, że wpis w księdze wieczystej był wymagany dla przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej dokonanej nie tylko w drodze umowy, ale także nabycia takiego prawa w drodze przekształcenia przedsiębiorcy w spółkę kapitałową, uznać należało, zdaniem Sądu I instancji, że w przypadku braku takiego wpisu nie doszło do skutecznego przejścia ww. prawa. Nie bez znaczenia, w ocenie tego Sądu, pozostaje również okoliczność braku przedłożenia przez skarżącą spółkę dowodów świadczących o tym, że przekształcenie przedsiębiorcy w spółkę kapitałową obejmowało również przysługujące przekształcanemu przedsiębiorcy prawa rzeczowe – w szczególności planu przekształcenia przedsiębiorcy.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że, nie kwestionując tego, iż prawo użytkowania wieczystego spornej nieruchomości przysługiwało P. P. w ramach prowadzonej przezeń działalności gospodarczej pod firmą "I.", w sytuacji przekształcenia tego jednoosobowego przedsiębiorstwa na podstawie art. 551 § 5 k.s.h. w spółkę kapitałową, prawo to, z uwagi na niedochowanie wymogów przewidzianych w art. 27 u.g.n., nie przeszło na nowopowstały podmiot – Spółkę – która w tej sytuacji nie miała legitymacji procesowej, aby skarżyć w drodze odwołania wydaną na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. odmowną decyzję o ustaleniu na rzecz inwestora warunków zabudowy.

W skardze kasacyjnej z 04 kwietnia 2013 r. spółka "I. P. P. sp. z o.o. s.k.a.", reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, zaskarżyła opisany wyżej wyrok WSA z 23.01.2013 r. w całości, wnosząc o: (1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty przez uchylenie decyzji SKO z [...].07.2012 r.; (2) w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku – o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi i Instancji; (3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. – poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającego na zaniechaniu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a w konsekwencji odmówienie Skarżącej przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy,

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, wynikające z błędnego przyjęcia przez Sąd, że prawo użytkowania wieczystego działki nr [...], [...] nie przeszło na Spółkę na skutek przekształcenia jednoosobowego przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną prowadzącego działalność pod firmą "I. P. P.";

3) art. 141 § 4 p.p.s.a. – poprzez wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie przez Sąd I instancji wyroku i nie wyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, podstawy prawnej rozstrzygnięcia, pozbawiające Skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, w szczególności pominięcie w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia motywów odmowy zasadności zarzutu naruszenia zasad postępowania administracyjnego oraz powodów uznania, że przekształcenie przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w spółkę kapitałową nie następuje z mocy ustawy, a "nabycie" przez powstałą w wyniku przekształcenia tego przedsiębiorcy spółkę kapitałową tego prawa wymaga wpisu do księgi wieczystej;

II. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego:

1) art. 27 u.g.n. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że nabycie prawa użytkowania wieczystego, uprzednio przysługującego osobie fizycznej jednoosobowemu przedsiębiorcy, przez jednoosobową spółkę kapitałową, w wyniku przekształcenia działalności gospodarczej przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną w handlową spółkę kapitałową na podstawie art. 551 § 5 k.s.h. odpowiada hipotezie tej normy prawnej, a tym samym, że nabycie prawa użytkowania wieczystego wymaga w tym wypadku konstytutywnego wpisu do księgi wieczystej;

2) art. 27 u.g.n. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym uznaniu, że plan przekształcenia przedsiębiorcy sporządzony w formie aktu notarialnego cyt. "może stanowić alternatywną do umowy formę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego", wymagającą konstytutywnego wpisu w księdze wieczystej;

3) art. 5842 § 1 w zw. z art. 5841 § 1 k.s.h. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wejście w prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego przez spółkę kapitałową, powstałą z przekształcenia tego przedsiębiorcy, nie następuje z mocy ustawy, co oznacza, że wadliwie przyjęto, że nabycie użytkowania wieczystego przez spółkę przekształconą w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy nie następuje ex lege i wymaga wpisu do księgi wieczystej, w sytuacji gdy przepisy te jednoznacznie wskazują, że spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki przedsiębiorcy przekształcanego, co oznacza, że nabycie prawa użytkowania wieczystego działki nr [...], [...] nastąpiło przez spółkę przekształconą z mocy ustawy;

4) art. 5846 w zw. z art. 5847 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 27 u.g.n. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sporządzony w formie aktu notarialnego plan przekształcenia przedsiębiorcy "może stanowić alternatywną do umowy formę przeniesienia prawa użytkowania wieczystego", w sytuacji, gdy plan przekształcenia nie jest czynnością prawną, lecz czynnością faktyczną (oświadczeniem wiedzy) i nie stanowi umowy, o której mowa w art. 27 u.g.n., ani nie jest alternatywną formą umowy, ani żadną inną czynnością prawną, której skutkiem miałoby być przeniesienie praw przysługujących przedsiębiorcy przekształcanemu na spółkę przekształconą;

5) art. 5847 § 1 i 2 k.s.h. w zw. z art. 27 u.g.n. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że warunkiem przejścia prawa użytkowania wieczystego działki nr [...], [...] z przedsiębiorcy przekształcanego na spółkę przekształconą w wyniku przekształcenia jest to, aby w planie przekształcenia oddana w użytkowanie wieczyste nieruchomość została wyraźnie oznaczona pośród składników majątkowych przekształcanego przedsiębiorcy oraz uznanie, że brak wskazania w planie przekształcenia przedsiębiorcy pośród składników majątkowych przekształcanego przedsiębiorcy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznacza, że prawo takie nadal przysługiwać będzie dotychczasowemu użytkownikowi wieczystemu i w wyniku przekształcenia spółka przekształcona nie stanie się użytkownikiem wieczystym gruntu;

6) art. 5844 w zw. z art. 5845 pkt 5 oraz w zw. z art. 166 § 1 i 2, i art. 167 § 1–3 k.s.h. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skoro postanowienie o wpisie spółki przekształconej w Rejestrze Przedsiębiorców w KRS nie zawiera informacji na temat składników majątku spółki przekształconej, w tym przechodzących na spółkę w wyniku przekształcenia praw rzeczowych (użytkowanie wieczyste), to nie można uznać, że prawo użytkowania wieczystego działki nr [...], [...], przysługuje w wyniku przekształcenia spółce przekształconej oraz, że postanowienie o wpisie nie dowodzi przeniesienia prawa użytkowania wieczystego na rejestrowaną spółkę; podczas gdy wpis spółki przekształconej do rejestru przedsiębiorców, dokonywany w drodze postanowienia sądu rejestrowego obejmuje wyłącznie elementy objęte zakresem zgłoszenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością do rejestru, a treść postanowienia o wpisie nie może wykroczyć poza zakres danych umieszczanych w rejestrze przedsiębiorców, wyznaczony przepisami ustawy z dnia z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 z późn. zm.);

7) art. 5842 § 1 w zw. z art. 5847 § 1 i 2 k.s.h. oraz w zw. z art. 27 u.g.n. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że tylko poprzez umieszczenie stosownych postanowień dotyczących prawa użytkowania wieczystego w planie przekształcenia przedsiębiorcy oraz dokonanie konstytutywnego wpisu w księdze wieczystej mogło nastąpić "nabycie" przez spółkę przekształconą tego prawa;

8) art. 5844 w zw. z art. 163 pkt 2 k.s.h. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że działka nr [...], [...] "w przypadku przekształcenia przedsiębiorcy w spółkę kapitałową staje się aportem, którego wartość służy zbilansowaniu kapitału zakładowego, będącego pasywem w majątku spółki", a skoro wysokość kapitału spółki wynosi "tylko" 50 000 zł, to oznacza to, że prawo użytkowania wieczystego nie weszło do spółki powstałej w wyniku przekształcenia;

9) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 5842 § 1 k.s.h. w zw. z art. 27 u.g.n. oraz w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżąca nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z uwagi na niedochowanie wymogów przewidzianych w art. 27 u.g.n., i oddalenie skargi Skarżącej w sytuacji naruszenia przez Organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

10) art. 3 ust. 1 u.k.w.h. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. – przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ prawidłowo uznał, iż skoro w powszechnie dostępnej elektronicznej CBDKW jako użytkownik wieczysty wpisany jest P. P., to organ nie może dokonywać we własnym zakresie ustaleń sprzecznych ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej, podczas gdy Skarżąca obaliła to domniemanie przez wyjaśnienie i przedłożenie dokumentów świadczących o przejściu wszystkich praw i obowiązków P. P. prowadzącego jednoosobową działalność na przekształconą Spółkę.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto przywołane wyżej zarzuty oraz argumentację na ich poparcie, odnoszącą się do poszczególnych twierdzeń sformułowanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a zmierzającą do wykazania, że – odmiennie niż przyjął to Sąd I instancji – w rozpoznawanej sprawie przeniesienie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości na powstałą w wyniku przekształcenia w trybie art. 551 § 5 k.s.h. Spółkę nastąpiło z mocy prawa, a tym samym nie był wymagany konstytutywny wpis tego prawa do księgi wieczystej.

Uzasadniając zaś zarzut błędnej wykładni przez WSA przepisu art. 3 ust. 1 u.k.w.h., autor skargi kasacyjnej podniósł, że domniemania z tego przepisu są domniemaniami iuris tantum i jako takie mogą być obalone w każdym postępowaniu, w którym ocena prawidłowości wpisu ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, oraz za pomocą wszelkich środków dowodowych. Podkreślił, że długość okresu, w którym ujawniano w księdze wieczystej przejście prawa na spółkę przekształconą, nie stanowi argumentu przemawiającego za tym, że prawo to pozostało przy przedsiębiorcy. Ponadto nadmienił, że w dacie wydania zaskarżonego wyroku nastąpiła zmiana w dziale II księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości i jako użytkownik wieczysty wskazana była Skarżąca, a sąd wieczystoksięgowy nie miał wątpliwości dokonując tego wpisu na podstawie wyłącznie odpisu pełnego z KRS.

W konkluzji autor skargi kasacyjnej stwierdził, że organ błędnie odmówił Skarżącej statusu strony w postępowaniu w przedmiocie warunków zabudowy i tym samym niezasadnie orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego.

SKO w sporządzonej 18 kwietnia 2013 r. odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że sąd I instancji potwierdził, że nie jest rolą organu administracji dokonywanie ustaleń sprzecznych ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej, jeśli nie dysponuje on w tej mierze dostatecznie silnymi dowodami (tj. dowodami miarodajnymi dla sądu wieczystoksięgowego). Żaden z dokumentów przedłożonych SKO takiego warunku nie spełniał. Ani umowa nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu przez P. P., ani wydruki z ewidencji środków trwałych nie stanowią w tym przypadku wystarczającego dowodu. Ponadto organ podkreślił, że strona skarżąca pominęła milczeniem fakt, iż wniosek o wpis spółki przekształconej do księgi wieczystej był elementem, sporządzonego w formie aktu notarialnego z 13 listopada 2012 r., oświadczenia P. P., w którym dokładnie oznaczono składniki majątku objęte sukcesją. Treść tego oświadczenia, zdaniem SKO, potwierdza słuszność oceny prawnej dokonanej przez organ oraz Sąd I Instancji, podważając zarazem wiarygodność zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 z późn. zm.) w postępowaniu kasacyjnym rozpoznanie sprawy sądowoadministracyjnej następuje w granicach skargi kasacyjnej, przy jednoczesnym uwzględnieniu z urzędu przesłanek nieważności postępowania. W niniejszej sprawie nie występują wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie sformułowane zostały zarówno zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), jak i przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga kasacyjna nie zasługuje jednak na uwzględnienie, gdyż zaskarżony wyrok WSA z 23.01.2013 r. odpowiada prawu, mimo że nie wszystkie stwierdzenia zawarte w jego uzasadnieniu można uznać za trafne.

Nie można mianowicie podzielić oceny Sądu I instancji, że w rozpatrywanej sprawie podstawowe znaczenie dla jej prawidłowego załatwienia miało rozstrzygnięcie kwestii – której Sąd ten poświęcił zasadniczą część swych rozważań – czy w świetle odnośnych regulacji Kodeksu spółek handlowych oraz art. 27 u.g.n. nabycie przysługującego przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną prawa użytkowania wieczystego przez kapitałową spółkę prawa handlowego, powstałą w wyniku przekształcenia tego jednoosobowego przedsiębiorstwa na podstawie art. 551 § 5 k.s.h., następuje z mocy ustawy czy też na innej (quasi-umownej) drodze oraz czy wymaga ono wpisu do księgi wieczystej o charakterze konstytutywnym.

Podstawowe znaczenie w tej sprawie ma bowiem kwestia – co do której Sąd I instancji w istocie szerzej się nie wypowiedział, ograniczając się jedynie do aprobatywnego przywołania stanowiska SKO w tej materii – a która dotyczy, najogólniej rzecz ujmując, oceny skutków ustanowionego w art. 3 ust. 1 u.k.w.h. domniemania prawnego (że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym) dla postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie, w której treść tego wpisu (jego zgodność ze stanem rzeczywistym) jest przez stronę kwestionowana.

Wobec tego jako w istocie pierwszoplanowy jawi się zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej na miejscu ostatnim (pkt II.10.) – dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 u.k.w.h. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ prawidłowo uznał, iż skoro w powszechnie dostępnej elektronicznej CBDKW jako użytkownik wieczysty wpisany jest P. P., to organ nie może dokonywać we własnym zakresie ustaleń sprzecznych ze stanem ujawnionym w księdze wieczystej, podczas gdy Skarżąca obaliła to domniemanie przez wyjaśnienie i przedłożenie dokumentów świadczących o przejściu wszystkich praw i obowiązków P. P. prowadzącego jednoosobową działalność na przekształconą Spółkę – i w konsekwencji to od niego wypada rozpocząć analizę zarzutów kasacyjnych. Ubocznie należy zauważyć, że cytowany zarzut – choć wymieniony przez autora skargi w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego) – ma de facto charakter proceduralny (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), gdyż dotyczy w istocie poruczonego organom administracji postępowania wyjaśniającego (na co pośrednio wskazuje zresztą sam kasator przywołując art. 77 § 1 k.p.a.), którego to postępowania wymagany zakres ("głębokość") będzie się różnie przedstawiał w zależności od przyjętego charakteru związania organów administracji domniemaniem ustanowionym w art. 3 ust. 1 u.k.w.h. (czy jest to domniemanie wiążące te organy bezwzględnie, czy tylko względnie, a więc wzruszalne w postępowaniu administracyjnym).

W rozpatrywanej sprawie zastosowanie przywołanego domniemania pozostawało w ścisłym związku z ustaleniem legitymacji procesowej Spółki do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z [...].06.2012 r. odmawiającej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na nieruchomości obejmującej m.in. działkę nr [...], której użytkownikiem wieczystym w dniu wydania tej decyzji był, co bezsporne, P. P..

W związku z tym należy zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa w sposób szczególny kręgu stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w związku z czym zastosowanie w takim przypadku znajduje ogólna reguła z art. 28 k.p.a., w myśl której stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Nie ulega przy tym wątpliwości, że interes prawny, o jakim mowa w cytowanym przepisie, może w szczególności wynikać z przysługującego danemu podmiotowi prawa rzeczowego do nieruchomości, której dotyczy lub na którą może oddziaływać planowana inwestycja – w tym zwłaszcza z prawa własności albo prawa użytkowania wieczystego takiej nieruchomości.

Na podmiocie, który powołuje się na swój interes prawny mający legitymować ów podmiot do udziału w konkretnym postępowaniu administracyjnym, spoczywa niewątpliwie obowiązek wykazania tego interesu (por. np. wyroki NSA: z 17.04.2014 r., II OSK 86/13; z 11.06.2013 r., II OSK 324/12; z 03.02.2012 r., II OSK 2208/10; z 26.01.2012 r., II OSK 2146/10; z 03.02.2011 r., II OSK 206/10; z 03.12.2008 r., II OSK 1505/07; z 29.01.2008 r., II OSK 1959/06; z 28.09.2006 r., II OSK 726/06 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"). W przypadku, gdy interes ten wywodzony jest z faktu legitymowania się określonym tytułem prawnym do nieruchomości, zainteresowany podmiot winien wykazać, że deklarowane prawo do nieruchomości rzeczywiście jemu przysługuje. Właściwym i w zasadzie jedynym dokumentem potwierdzającym należycie ów fakt w odniesieniu do nieruchomości posiadającej księgę wieczystą, będzie odpis tej księgi. To bowiem właśnie księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości (zob. art. 1 ust. 1 u.k.w.h.) i w konsekwencji to one stanowią urzędowy rejestr praw rzeczowych na nieruchomości (zob. E. Bałan-Gonciarz [w:] E. Bałan-Gonciarz, H. Ciepła, Ustawa o księgach wieczystych i hipotece, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 1).

Powyższy wniosek znajduje dodatkowe oparcie w treści art. 3 u.k.w.h., który ustanawia dwa komplementarne domniemania prawne: że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (ust. 1) oraz że prawo wykreślone nie istnieje (ust. 2). Domniemanie zgodności z rzeczywistym stanem prawnym obejmuje dane ujawnione w działach II-IV księgi wieczystej, a więc w szczególności określenie podmiotu, któremu przysługuje prawo wpisane w księdze wieczystej. Spory na tym tle stanowią zaś niewątpliwie sprawę cywilną, do której rozpoznawania i rozstrzygania, w braku regulacji szczególnych, powołane są sądy powszechne (zob. art. 2 § 1 i 3 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego; Dz. U. z 2014 r. poz. 101 z późn. zm.).

Już z tych względów nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej kasacyjnie, że organ administracji w toku prowadzonego przez siebie postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej może we własnym zakresie dokonywać ustaleń sprzecznych ze stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej, doprowadzając w rezultacie do obalenia domniemania ustanowionego w art. 3 ust. 1 u.k.w.h. Przeciwnie, Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie NSA, w myśl którego zasada wyrażona w art. 3 u.k.w.h. wyklucza jakąkolwiek kontrolę w postępowaniu administracyjnym dotyczącą (prawidłowości) treści wpisów prawa (własności, użytkowania wieczystego itd.) w księgach wieczystych (por. m.in. wyroki NSA: z 06.04.1999 r., IV SA 2338/98, LEX nr [...]7173; z 23.06.2006 r., I OSK 1010/05, CBOSA; z 23.06.2006 r., I OSK 995/05, CBOSA; z 21.11.2008 r., I OSK 1630/07, CBOSA; z 09.04.2014 r., I GSK 1366/12, CBOSA). Obalenie prawdziwości wpisu w księdze wieczystej może nastąpić tylko w postępowaniu o charakterze cywilnym, wszczętym przed sądem powszechnym. Organy administracji publicznej nie mają bowiem kompetencji do samodzielnego rozstrzygania spraw o charakterze cywilnym, zastrzeżonych do właściwości sądów powszechnych (por. m.in. wyroki NSA: z 10.05.2006 r., I OSK 755/2005; z 16.03.2011 r., II FSK 1981/09; z 16.03.2011 r., II FSK 1995/09; z 16.03.2011 r., II FSK 1996/09; z 01.08.2013 r., I FSK864/13 – CBOSA).

Z powyższym stanowiskiem nie pozostaje w sprzeczności teza przywołanego w skardze kasacyjnej wyroku Sądu Najwyższego z 05 kwietnia 2006 r. (sygn. akt IV CSK 177/05, LEX nr 301835) – w myśl której domniemanie zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym (art. 3 u.k.w.h.) może być obalone przez przeprowadzenie dowodu przeciwnego albo w procesie o uzgodnienie stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym albo w każdym innym postępowaniu, w którym ocena prawidłowości wpisu ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sporu – gdyż z uzasadnienia tego wyroku wynika, iż cytowany skład Sądu Najwyższego odnosił tę tezę do innego, niż uregulowane w art. 10 u.k.w.h., postępowania sądowego, toczącego się przed sądem powszechnym (w referowanym przypadku: postępowania z powództwa o zapłatę odszkodowania; wyraźnie o "innym postępowaniu sądowym" jest mowa np. w postanowieniu SN z 04.02.2011 r., III CSK 146/10, OSNC-ZD 2011, nr [...], poz. 89). Ubocznie należy zauważyć, że w aktualnym orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowane jest także stanowisko jeszcze bardziej restrykcyjne, zgodnie z którym jedynym w zasadzie sposobem wzruszenia domniemania prawnego z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. jest powództwo o uzgodnienie stanu prawnego nieruchomości oparte na art. 10 u.k.w.h. (tak np.: postanowienie SN z 26.03.2014 r., V CSK 686/13, LEX nr 1486679; wyrok SN z 09.10.2013 r., V CSK 450/12, LEX nr 1415129; wyrok SN z 15.07.2010 r., IV CSK 90/10, OSP 2011, nr 3, poz. 28; wyrok SN z 29.04.2010 r., IV CSK 459/09, LEX nr 678024; wyrok SN z 30.10.2002 r., V CKN 1342/00, OSP 2003, nr 11, poz. 142; wyrok SN z 08.12.2004 r., I CK 389/04, LEX nr 277081; tak też konkretnie w odniesieniu do wpisu prawa użytkowania wieczystego: uchwała SN z 13.01.2011 r., III CZP 123/10, OSNC 2011, nr 9, poz. 96; por. też wyrok SN z 04.03.2011 r., I CSK 340/10, LEX nr 785271).

W świetle powyższego za nietrafny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 u.k.w.h. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Skoro bowiem, według niespornych ustaleń w sprawie, ani na dzień wniesienia odwołania, ani nawet na dzień wydania decyzji SKO z [...].07.2012 r. odwołująca się Spółka ("Deweloper I. sp. z o.o.") nie mogła wylegitymować się wpisem na swoją rzecz prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] w księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości – gdyż wpis tego prawa był wówczas uskuteczniony na rzecz innego podmiotu (P. P. jako osoby fizycznej) – to SKO zasadnie umorzyło postępowanie odwoławcze, a Sąd I instancji trafnie skargę na to rozstrzygnięcie oddalił.

Zaprezentowana wyżej wykładnia przepisu art. 3 ust. 1 u.k.w.h. i ocena skutków wynikającego zeń domniemania prawnego dla kontrolowanego przez Sąd I instancji postępowania administracyjnego przesądza także o niezasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej (w punktach I.1–I.3) zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania – skoro z powyższych uwag wynika, że organ administracji nie był uprawniony, ani tym bardziej zobowiązany, do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie oczekiwanym przez Skarżącą kasacyjnie, a nakierowanym na obalenie wynikającego z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. domniemania, że w rozpatrywanej sprawie prawo użytkowania wieczystego przysługiwało ówcześnie ujawnionemu w księdze wieczystej P. P., a nie Spółce wnoszącej odwołanie. Tym samym w sprawie nie doszło do zarzucanych przez kasatora naruszeń przepisów art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a., także w kontekście powołanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Obowiązywanie wskazanego domniemania z art. 3 ust. 1 u.k.w.h. przesądziło w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy również o tym, że nie mogły odnieść zamierzonego skutku także zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w punktach II.1–II.9 skargi kasacyjnej. W świetle bowiem ww. przepisu – bez względu na sposób rozstrzygnięcia szczegółowych kwestii materialnoprawnych podniesionych przez autora skargi kasacyjnej na kanwie powołanych przezeń przepisów Kodeksu spółek handlowych oraz art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami – niezmienioną musi pozostać ocena prawidłowości stanowiska wyrażonego w decyzji SKO z [...].07.2012 r. i podzielonego przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że Spółka nie wykazała posiadania interesu prawnego, w rozumieniu art. 28 k.p.a., we wniesieniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z [...].06.2012 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, na który powoływała się w tym odwołaniu. Nie jest zaś rzeczą Sądu kasacyjnego rozstrzyganie zagadnień prawnych, które pozostają bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego poddanego kontroli sądowej oraz na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.