Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 787/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] w zakresie zmiany miejsca urządzania gry p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. T. Sp. z o.o. z siedzibą w C.,

("skarżąca"), wniosła do WSA w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej

w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...].

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Dyrektor Izby

Skarbowej w W. udzielił skarżącej zezwolenia na urządzanie gier na

automatach o niskich wygranych w 109 punktach gier na terenie województwa

[...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zmianę

miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Dyrektor

Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29

sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej:

"OP") w zw. z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2 i art. 144 ustawy z dnia 19

listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm.),

umorzył postępowanie w sprawie.

Strona wniosła dowołanie od ww. decyzji.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W., działając

na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Op. w związku z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2,

art. 144 ustawy o grach hazardowych, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]

lipca 2013 r. Organ stwierdził, że przepisy ustawy o grach hazardowych w zakresie

udzielania zezwoleń nie przewidziały możliwości zmiany zezwolenia w odniesieniu do

zmiany lokalizacji punktów gier. Wyjaśnił jednocześnie, że uregulowanie zawarte w

art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi negatywną przesłankę do

zastosowania w sprawie art. 235a § 1 O.p.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i

wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.),

Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się

postępowania. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) występuje w sytuacji, w której

uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie,

może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia

celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu

rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne (kwestię

prejudycjalną) należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w

toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia

możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma

bezpośredni wpływ na jego wynik (vide wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn.akt I

FSK 845/05). Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem

innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego,

sądowego (w tym również Trybunałem Stanu - vide postanowienie NSA z 6 lipca

2011 r., sygn. akt II FZ 278/11 oraz Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej -

vide np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11) oraz przed

Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie

jest już rozpoczęte.

Zawieszenie postępowania z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art.

125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma

charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu. Rzecz jasna, nie może być ono

jednak dowolne. Analizując celowość zawieszenia postępowania, sąd winien wziąć

pod uwagę wystąpienie w przyszłości przesłanek wznowienia postępowania

administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem - art. 145 §

1 pkt 7 i art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania

administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 240 § 1 pkt 7, 8 i 11 ustawy z

dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze

zm.), jak i przesłanek wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272

ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) na skutek

rozstrzygnięcia wydanego w innym, już toczącym się postępowaniu (Komentarz M.

Niezgódka-Medek do art. 125 tej ustawy, Lex Omega 39/2013). Możliwość

zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być jednak

traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia

postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi. Względy ekonomii procesowej, sprawiedliwości, spójności

systemu prawnego oraz jednolitości i stabilności orzecznictwa sądowego

przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał

Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP lub aktami wyższego rzędu, aktu

normatywnego, który stanowi postawę do wydania zaskarżonego orzeczenia (vide:

np. postanowienie NSA z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II FZ 278/11).

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 686/13,

Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie

prawne: "Czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są

zgodne z: a) art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; b) z art. 20 i 22 w zw. z

art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pytanie to zostało w Trybunale

Konstytucyjnym opatrzone sygnaturą P 4/14.

W uzasadnieniu powołanego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny

wyraźnie wskazał, iż skutkiem wprowadzenia przepisów art. 14 ust.1 i art. 89 ust.1

pkt 2 u.g.h., jest likwidacja możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w

formie salonów gier na automatach oraz punktów gier na automatach o niskich

wygranych, które funkcjonowały na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy z dnia

29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. Nr 4, poz. 27 ze zm.).

Prowadzenie tego typu działalności, stało się dopuszczalne jedynie przez podmioty

posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry. Stanowi to bez wątpienia, formę

ograniczenia działalności gospodarczej i dlatego podlega ocenie z punktu widzenia

zasady proporcjonalności, dla której podstawę stanowią art. 20 i 22 w związku z art.

31 ust. 3 Konstytucji. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że skoro

cała ustawa o grach hazardowych wprowadza bardzo daleko idące ograniczenia

wolności działalności gospodarczej, to zakres swobody regulacyjnej ustawodawcy w

odniesieniu do ograniczenia tej wolności, wymaga oceny uwzględniającej fakt

uczestnictwa Polski w zintegrowanym wspólnym rynku europejskim. Z uwagi na

wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., w którym

orzekł on, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy o grach

hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe

uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza

kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu

przepisu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, ich projekt powinien zostać przekazany

Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy. Z uregulowań

powyższej dyrektywy, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002

r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów

prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039), wynika, że rola Komisji Europejskiej w

procedurze notyfikacji przepisów technicznych nie ma charakteru wyłącznie

konsultacyjnego, lecz stanowczy. Obowiązek notyfikacji wynika z aktów prawa

unijnego, do których przestrzegania Polska zobowiązała się na mocy umowy

międzynarodowej ratyfikowanej zgodnie z art. 90 Konstytucji RP. Przemawia to więc

za zasadnością potraktowania braku notyfikacji jako istotnej wady postępowania

ustawodawczego z punktu widzenia zasady rzetelnej procedury ustawodawczej (art.

2 Konstytucji RP) i legalizmu działania władz publicznych (art. 7 Konstytucji RP).

WSA w Warszawie, również podziela wątpliwości odnośnie zgodności z

Konstytucją RP ustawy o grach hazardowych, w tym rzecz jasna, art. 14 ust. 1 tej

ustawy. Z przepisu tego wynika, że urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier

w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry.

Wskazana regulacja, co nie ulega wątpliwości, stanowi punkt wyjścia dla oceny

zgodności z wyżej wymienionymi wzorcami konstytucyjnymi takich przepisów jak te,

które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a mianowicie art. 129 ust. 2 tej

ustawy. Zgodnie z tym przepisem, postępowania w sprawie wydania zezwoleń na

prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz

gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach urządzanych w

salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w

życie ustawy, umarza się. Poza sporem jest, że przepis art. 14 ust. 1 ustawy o grach

hazardowych, został uznany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za

przepis techniczny. Konsekwencją powyższego - jak również postawionego w

sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 zarzutu, iż narusza on wzorce konstytucyjne z art.

2 i 7 Konstytucji RP, a także art. 20 i 22 Konstytucji RP - jest to, że udzielenie przez

Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Naczelnego Sądu

Administracyjnego, nie będzie pozostawało bez wpływu na wynik rozpoznawanej

sprawy. Wobec tego, uzasadnione jest zawieszenie z urzędu postępowania przez

sąd administracyjny do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie konstytucyjności

przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Skoro przepis ten został

poddany kontroli Trybunału, to od rozstrzygnięcia o jego zgodności z Konstytucją

uzależnione jest prawidłowe jego zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, a to z

tego powodu, że kwestia jego konstytucyjności wobec jego zasadniczego znaczenia

dla rozwiązań prawnych przyjętych w ustawie o grach hazardowych nie będzie

pozostawała bez wpływu na zagadnienie stosowania art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2

ustawy o grach hazardowych.

Mając na uwadze powyższe, WSA w Warszawie działając na podstawie art.

125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne do

czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego sformułowanego

w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2014 r.,

sygn. akt II GSK 686/13.