Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 469/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 23 czerwca 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania S. S.A. od decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 4 maja 2009 r. nr [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącej wiaty magazynowej na instalację do wytwarzania paliwa alternatywnego z odpadów komunalnych zmieszanych innych niż niebezpieczne na terenie bazy M. S.A. przy ul. C. [...] w L.– utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek M. S.A. z dnia 22 sierpnia 2008 r. Postanowieniem z dnia 2 października 2008 r. Prezydent Miasta L. stwierdził, iż dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko, a inwestor w dniu 10 października 2008 r. złożył raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia 14 listopada 2008 r. organ pierwszej instancji określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację omawianej inwestycji, lecz decyzja ta została uchylona przez Kolegium decyzją z dnia 3 marca 2009 r. nr [...], w której to decyzji Kolegium wskazało na wadliwości w przedłożonym raporcie. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy przez organ pierwszej instancji inwestor w dniu 26 marca 2009 r. złożył uzupełnienie raportu. Organ pierwszej instancji zapewnił w tym postępowaniu możliwość udziału społeczeństwa, przy czym w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji środowiskowej w tej sprawie nikt nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń do planowanego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W związku z tym, wskazaną wyżej decyzją z dnia 4 maja 2009 r. Prezydent Miasta L. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanej inwestycji.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożyła S. S.A., zarzucając, iż decyzja ta została wydana na podstawie niewłaściwych przepisów, a także, iż ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie została przeprowadzona rzetelnie, gdyż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzony został wadliwie.

Kolegium podkreśliło, iż wbrew twierdzeniom odwołującej się Spółki organ pierwszej instancji zastosował właściwie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W dacie wydania decyzji z dnia 4 maja 2009 r. obowiązywały przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Z art. 153 tej ustawy wynika, że w postępowaniu w sprawach o wydanie decyzji środowiskowej wszczętych przed wejściem w życie omawianej ustawy, to jest przed dniem 15 listopada 2008 r., stosuje się przepisy dotychczasowe, jeżeli sprawy te nie zostały zakończone decyzją ostateczną. W rozpoznawanej sprawie Kolegium wprawdzie w dniu 3 marca 2009 r. wydało decyzję kasacyjną, lecz skutkiem tej decyzji było jedynie cofnięcie postępowania do organu pierwszej instancji i konieczność jego ponownego rozpoznania. Nie można zatem twierdzić, iż wspomniana decyzja Kolegium stanowiła decyzję "ostateczną", o jakiej mowa w art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę uzupełnił materiał dowodowy zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji Kolegium z dnia 3 marca 2009 r. Zarzuty odwołującej się S. S.A. są zaś w istocie identyczne, jak w odwołaniu rozpoznanym przez Kolegium w postępowaniu zakończonym powyższą decyzją z dnia 3 marca 2009 r. Oznacza to, zdaniem organu, że strona nie odniosła się do uzupełnionego raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji.

Kolegium podkreśliło, iż aktualnie raport wskazuje na cel jego opracowania, uzupełnienie raportu określa bowiem precyzyjnie charakterystykę przedsięwzięcia, główne cechy procesów produkcyjnych i przewidywane emisje. Wbrew zarzutom strony, uzupełniony raport zawiera również analizę różnych wariantów (wariantu inwestycyjnego, wariantu polegającego na niepodejmowaniu inwestycji i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska), analizę przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na chronione obszary przyrody oraz analizę zmiany wielkości emisji odpadów wytwarzanych przez to przedsięwzięcie. W ocenie organu, zasadne jest stanowisko autorów raportu, którzy wskazują, iż wariant inwestycyjny, z uwagi na korzyści dla środowiska i jego ochrony, należy uznać za wariant najkorzystniejszy. Raport wskazuje także prawidłowo, że z uwagi na dużą odległość od obszarów NATURA 2000 oraz Obszarów Chronionego Krajobrazu potencjalne negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na te obszary jest wykluczone. W uzupełnionym raporcie stwierdza się również, że jeżeli nie ulegnie zmianie ilość dowożonych towarów, to nie ulegnie także zmianie wielkość emisji zanieczyszczeń do powietrza. W konsekwencji, jak podniosło Kolegium, planowane przedsięwzięcie, z uwagi na swój cel (produkcję nowych źródeł energii z odpadów składowanych na terenie przedmiotowej działki), powinno prowadzić do zmniejszenia negatywnych oddziaływań na środowisko, a nie do ich zwiększenia.

Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że z raportu oraz z jego uzupełnienia wynika w sposób dostateczny, jakie warunki mają być spełnione przy prawidłowym wykorzystaniu terenu inwestycji, przy zachowaniu minimalnego negatywnego wpływu na środowisko i jego ograniczaniu. Celowi temu służyć ma także postulowana w raporcie propozycja monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w fazie jego użytkowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła S. S.A., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 46 ust. 3, art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 48, 51 ust. 2 i art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez ich zastosowanie,

2) art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także art. 66 – art. 87 tejże ustawy, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na raporcie o oddziaływaniu na środowisko nie zawierającym wszystkich elementów wymaganych prawem,

3) art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie Koreferatu do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko.

W ocenie skarżącej, sprawa niniejsza, wszczęta wniosek M. S.A. z dnia 22 sierpnia 2008 r., została zakończona decyzją ostateczną, to jest decyzją SKO z dnia 3 marca 2009 r. W związku z tym, organy administracji ponownie rozpoznając sprawę winne były stosować przepisy ustawy o udzielaniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Strona skarżąca podniosła również, iż wbrew stanowisku Kolegium zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji opierały się na "Koreferacie do Uzupełnienia do Raportu oddziaływania na środowisko...", a wiec odnosiły się do uzupełnienia tego raportu. Zarzuty te dotyczą: 1) braków dokumentacji co do wszystkich oddziaływań skumulowanych, 2) wadliwości opisu planowanego przedsięwzięcia w zakresie warunków wykorzystania terenu zwłaszcza w fazie realizacji, 3) nieodniesienia się do zmiany wielkości emisji odpadów wytwarzanych przez połączone instalacje wskutek eksploatacji nowej linii do produkcji paliwa alternatywnego, 4) braku poprawnej analizy i właściwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary leżące w bliższym i dalszym sąsiedztwie, 5) niewskazania wariantu alternatywnego dla wariantu inwestycyjnego, jako wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Uzasadnienie tych zarzutów zostało zawarte w "Koreferacie do uzupełnienia..." stanowiącym załącznik do odwołania. Z tego dokumentu wynika, że zaskarżona decyzja opiera się na raporcie o oddziaływaniu na środowisko, który nie spełniał wszystkich wymogów wynikających z przepisów prawa.

W ocenie skarżącej, Kolegium naruszyło art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., nie uwzględniając "Koreferatu do uzupełnienia..." jako dowodu w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Skargi S. S.A. nie można uznać za zasadną, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W dacie orzekania przez organy obu instancji w rozpatrywanej sprawie postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia uregulowane było w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Zgodnie z art. 153 ust. 1 tej ustawy, do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, ze zm.) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed 15 listopada 2008 r.), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Wszczęcie postępowania w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w dniu 22 sierpnia 2008 r., a więc przed wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r., na podstawie wniosku M. S.A. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania istniejącej wiaty magazynowej na instalację do wytwarzania paliwa alternatywnego z odpadów komunalnych zmieszanych innych niż niebezpieczne na terenie bazy wnioskodawcy przy ul. C. [...] w L.

Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 14 listopada 2008 r. nr [...] określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację omawianej inwestycji. Decyzja ta została jednak wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 3 marca 2009 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania S. S.A., uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi.

Należy podkreślić, iż wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie można uznać, iż wspomniana decyzja Kolegium stanowiła decyzję "ostateczną", o jakiej mowa w art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Z art. 16 § 1 k.p.a. wynika wprawdzie, że ostateczną decyzję administracyjną stanowi decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, a więc zarówno decyzja organu pierwszej instancji, w stosunku do której upłynął termin do złożenia odwołania i nie został przywrócony w przepisanym trybie, decyzja wydana przez organ odwoławczy (organ drugiej instancji), jak i decyzja ostateczna z mocy wyraźnego przepisu prawa materialnego. Decyzje takie korzystają ze szczególnej ochrony ich trwałości, albowiem mogą być weryfikowane tylko w przypadkach wyraźnie przewidzianych w k.p.a. (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2005, s. 171-172).

Decyzja Kolegium z dnia 3 marca 2009 r. wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Decyzja ta nie była więc decyzją merytoryczną rozstrzygającą co do istoty wniosek strony o wydanie decyzji środowiskowej. Podstawowym skutkiem tej decyzji było wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 14 listopada 2008 r. i przeniesienie na powrót postępowania administracyjnego w tej sprawie przed organ pierwszej instancji. Tym samym postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie zostało zakończone, lecz było kontynuowane ponownie przez organ pierwszej instancji.

Odmienna wykładnia analizowanego przepisu art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. prowadziłaby, w ocenie Sądu, do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli od organów Państwa (art. 8 k.p.a.) oraz zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). W wyniku takiej wykładni organy administracji obu instancji, w toku ponownego rozpoznawania sprawy, zobligowane byłyby do stosowania przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. wprowadzających nowe rozwiązania prawne, niejednokrotnie mniej korzystne dla inwestora. Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych dla takiego różnicowania sytuacji prawnej inwestora, w zależności od prawidłowego bądź wadliwego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W odmiennym bowiem przypadku, gdyby organ ten nie dopuścił się uchybień dostrzeżonych przez Kolegium w postępowaniu odwoławczym, nie byłoby wątpliwości, że decyzja środowiskowa w niniejszej sprawie winna być wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, a nie przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

W tej sytuacji prawidłowe jest stanowisko organów administracji obu instancji, iż podstawę materialnoprawną decyzji winny stanowić stanowiły przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 powołanej ustawy, realizacja: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, 2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar – jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

W myśl art. 51 ust. 1 tejże ustawy sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają: 1) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, 2) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2, 3) planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, dla których obowiązek może być stwierdzony na podstawie ust. 2. Obowiązek sporządzenia raportu dla planowanego przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; właściwy organ uwzględnia łącznie szczegółowe uwarunkowania, o których mowa w ust. 8 pkt 2; postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby sporządzenia raportu (art. 51 ust. 2).

Postanowieniem z dnia 2 października 2008 r. Prezydent Miasta L. stwierdził, iż dla wyżej wymienionego przedsięwzięcia wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie określonym w art. 52 ustawy – Prawo ochrony środowiska, a inwestor w dniu 10 października 2008 r. złożył raport o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, uzupełniony w dniu 26 marca 2009 r. zgodnie z wytycznymi Kolegium.

Szczegółowe wymagania co do treści raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko określone zostały w art. 52 powołanej ustawy. Z przepisu tego wynika, iż raport powinien w szczególności zawierać:

1) opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności:

a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji,

b) główne cechy charakterystyczne procesów produkcyjnych,

c) przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia;

2) opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia;

2a) opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami;

3) opis analizowanych wariantów, w tym wariantu:

a) polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia,

b) najkorzystniejszego dla środowiska,

wraz z uzasadnieniem ich wyboru;

4) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w wypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko;

5) uzasadnienie wybranego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na:

a) ludzi, zwierzęta, rośliny, wodę i powietrze,

b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz,

c) dobra materialne,

d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków,

e) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-d;

6) opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z:

a) istnienia przedsięwzięcia,

b) wykorzystywania zasobów środowiska,

c) emisji,

oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę;

7) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko (art. 52 ust. 1 pkt 1-7).

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że raport złożony w niniejszej sprawie (po jego uzupełnieniu) spełnia wszystkie wymagania wynikające z wskazanego wyżej przepisu. Raport ten wskazuje na cel jego opracowania, uzupełnienie raportu określa bowiem precyzyjnie charakterystykę przedsięwzięcia, główne cechy procesów produkcyjnych i przewidywane emisje. Raport zawiera również analizę różnych wariantów (wariantu inwestycyjnego, wariantu polegającego na niepodejmowaniu inwestycji i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska), analizę przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na chronione obszary przyrody oraz analizę zmiany wielkości emisji odpadów wytwarzanych przez to przedsięwzięcie. Autorzy raportu wyczerpująco uzasadnili stanowisko, iż wariant inwestycyjny, z uwagi na korzyści dla środowiska i jego ochrony, należy uznać za wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Z raportu tego wynika, iż planowane przedsięwzięcie, z uwagi na swój cel, którym jest wytwarzanie nowych źródeł energii z odpadów składowanych na terenie przedmiotowej działki, ze swej istoty prowadzi do zmniejszenia negatywnych oddziaływań na środowisko.

Należy również podkreślić, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki w raporcie wskazano, jakie warunki mają być spełnione przy prawidłowym wykorzystaniu terenu inwestycji, przy zachowaniu minimalnego negatywnego wpływu na środowisko i jego ograniczaniu. Realizacji tego celu służyć będzie postulowana w raporcie propozycja monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w fazie jego użytkowania.

Organ pierwszej instancji zrealizował wynikający z art. 53 ustawy – Prawo ochrony środowiska obowiązek zapewnienia społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu. W terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji w tej sprawie nikt nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń do planowanego przedsięwzięcia. Organ ten uzyskał również wymagane prawem uzgodnienia, gdyż postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2009 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy przy tym podkreślić, iż jak wynika z pkt 2.8 i 2.9 decyzji z dnia 4 maja 2009 r. Prezydent Miasta uwzględnił zastrzeżenia PPIS wyrażone w postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2009 r.

W tych okolicznościach organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w oparciu o powołany wyżej raport o oddziaływaniu na środowisko, a także w związku z pozytywnym uzgodnieniem realizacji planowanej inwestycji przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, należało wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy podkreślić, iż są one bezzasadne. Kolegium ustosunkowało się bowiem do argumentacji podniesionej przez skarżącą Spółkę zarówno w odwołaniu, jak i w koreferacie do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy nie naruszył więc powołanych przez skarżącą przepisów art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.