Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2042/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2013 r. sprawy ze skarg A. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargi oddala


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]

lipca 2012 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14

czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98,

poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. K. i

A. K., uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru

Budowlanego [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...]

nakazującej współwłaścicielom nieruchomości M. K., A. K.

oraz J. K. rozbiórkę nieużytkowanego, nienadającego się do remontu

budynku warsztatowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...]

przy ul. P. w W., i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia

organowi I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ omówił stan faktyczny sprawy

wskazując, że w dniu [...] października 2011 r. wpłynął do organu powiatowego

wniosek M. K. o wydanie decyzji nakazującej zarządcy obiektu

budowlanego rozbiórkę nieużytkowanego, nienadającego się do remontu budynku

warsztatowego usytuowanego przy ul. P. w W.. Wobec czego

przedstawiciel organu powiatowego w dniu [...] listopada 2011 r. przeprowadził

oględziny ww. budynku warsztatowego, a następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru

Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]

nakazał współwłaścicielom nieruchomości M. K., A. K. oraz

J. K. rozbiórkę tego budynku.

M. K. i A. K. zaskarżyli powyższą decyzję w części ich

dotyczącej, wnosząc o jej uchylenie na skutek błędów procesowych.

Organ II instancji powołując się na art. 138 § 2 k.p.a. uchylił tę decyzję w

całości, a sprzwę przekazał do ponownego rozpoznania. W ocenie organu II

instancji, rozpatrującego odwołanie A. K. i M. K., Powiatowy

Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dokonał nieprawidłowej oceny

stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, dlatego też skarżone

rozstrzygnięcie wyeliminował z obrotu prawnego.

Powołując się na zasadę dwuinstancyjności oraz nowelizację przepisu art. 138

§ 2 k.p.a. wprowadzona ustawą z 3.12.2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks

postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi, a także przepisy art. 7 , art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. organ II

instancji wskazał, że obowiązany jest w trakcie prowadzonego postępowania

odwoławczego ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, gdy postępowanie przed

organem I instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania a

konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Następnie organ wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej

sprawie zostało wszczęte w sprawie nieprawidłowego stanu technicznego budynku

warsztatowego (całego) przy ul. P. w W..

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego zły stan techniczny

przedmiotowego obiektu został potwierdzony przez organ I instancji, m.in. w .

protokole oględzin z dnia [...] listopada 2011 r. wraz z załączonym materiałem

zdjęciowym oraz poprzez ustalenia dokonane w trakcie przeprowadzonej w dniu [...]

stycznia 2012 r. rozprawy administracyjnej. W protokole rozprawy administracyjnej

współwłaściciele przedmiotowego obiektu budowlanego oświadczyli, że budynek

warsztatowy usytuowany na terenie nieruchomości przy ul. P. w

W. jest w złym stanie technicznym oraz, iż zamiarem współwłaścicieli nie jest

jego odbudowa lecz dążenie do jego rozbiórki.

Przepis art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, "jeżeli nieużytkowany

lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub

wykończenia, właściwy organ wydaje decyzją nakazującą właścicielowi lub zarządcy

rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy

przystąpienia do tych robót i ich zakończenia.

Przedmiotowy budynek usytuowany na terenie nieruchomości przy ul.

P. w W., jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w

aktach sprawy jest nieużytkowany (ze względu na zły stan techniczny) oraz nie

nadaje się do remontu i odbudowy zasadnym zatem było wydanie nakazu na

podstawie art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten ma bowiem na celu

wyeliminowanie obiektów budowlanych, których stan uniemożliwia doprowadzenie

ich do prawidłowego stanu technicznego, niezależnie od tego, czy są to przeszkody

prawne czy techniczne. Przepis ten wskazuje trzy samodzielne przesłanki rozbiórki

obiektu budowlanego, takie jak: nieużytkowanie obiektu, jego zniszczenie oraz

niewykończenie, we wszystkich wymienionych przypadkach nie nadaje się on do

remontu, odbudowy lub wykończenia. Kwalifikacja stanu obiektu, określająca czy

obiekt nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, należy do organu

orzekającego. Z tego też powodu istotne jest ustalenie zamiarów i możliwości

właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego.

W aktach sprawy znajdują się oświadczenia właścicieli, z których wynika, iż

ich zamiarem nie jest odbudowa przedmiotowego obiektu, a zgodnie z treścią pisma

inicjującego postępowanie uzyskanie nakazu rozbiórki, co stanowi o ich zgodzie na

wydanie nakazu w trybie przepisu art. 67 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

W trakcie postępowania odwoławczego A. K. i M. K.

wnieśli pismo, w którym wskazują, iż wyrazili zgodę na rozbiórkę przedmiotowego

obiektu tylko w sytuacji, gdy obowiązek ten zostanie nałożony na zarządcę obiektu.

Organ powiatowy ponownie rozpoznając sprawę potwierdzi zamiar współwłaścicieli

co do dokonania rozbiórki obiektu. W sytuacji braku takiej zgody nałoży na

współwłaścicieli obowiązek wykonania robót budowlanych zmierzających do

doprowadzenia obiektu do właściwego stanu technicznego.

Ponadto przedmiotowy budynek nie jest indywidualnie wpisany do rejestru

zabytków. Nieruchomość przy ul. P. w W. położona jest jednak w

strefie ochrony konserwatorskiej "[...][...]", wpisanej do rejestru

zabytków pod numer [...], decyzją z dnia [...] września 1980 r. Usytuowana jest

również na obszarze jednostki terenowej oznaczonej w § 34 symbolem [...]

obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu

"[...][...]" (Uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2011 r.). W związku z powyższym oraz mając na

uwadze dyspozycję przepisu art. 67 ust. 3 ustawy Prawo budowlane: W stosunku do

obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a objętych ochroną

konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, decyzją, o której mowa w ust. 1, właściwy organ wydaje po

uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków organ zwrócił się pismem z

dnia [...].04.2012 r., uzupełnionym pismem z dnia [...].04.2012 r., na podstawie art. 67

ust. 3 ustawy Prawo budowlane o przedstawienie uzgodnienia i stanowiska

[...] Konserwatora Zabytków w sprawie dotyczącej rozbiórki ww. obiektu

budowlanego. [...] Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...] z dnia

[...] maja 2012 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia

rozbiórki budynku warsztatowego usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] z

obrębu [...] przy ul. P. w W. wskazując, iż ww. budynek

warsztatowy przy ul. P. nie jest objęty indywidualnie ochroną na mocy

ustaleń ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem w stosunku do tego

budynku nie ma zastosowania tryb art. 67 ust. 3 Prawa budowlanego. Postępowanie

w sprawie uzgodnienia ww. inwestycji jest zatem bezprzedmiotowe i podlega

umorzeniu w trybie art. 105 § 1 w związku z art. 126 k.p.a. Powyższe stanowisko

właściwego organu konserwatorskiego legitymuje organ nadzoru budowlanego do

samodzielnego podjęcia decyzji o możliwości zastosowania przepisu art. 67 ust. 1

ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się do ustalenia adresata skarżonego rozstrzygnięcia organ

odwoławczy wskazał, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa aktualny

właściciel jest odpowiedzialny za aktualny stan obiektu i jego zgodność z

obowiązującymi przepisami prawno-budowlanymi. Organ powiatowy wydając

merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie prawidłowo nałożył obowiązki

na obecnych współwłaścicieli solidarnie. Zdaniem tutejszego organu prawidłowym

jest nałożenie stosownego obowiązku na obecnych współwłaścicieli nieruchomości

jako osoby posiadające do niej tytuł prawny, co umożliwia prowadzenie na jej terenie

robót budowlanych.

Ponadto materiał dowodowy wskazuje, iż dla przedmiotowej nieruchomości

nie został ustanowiony zarządca. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy

stanowią o prawie J. K. do dysponowania nieruchomością na cele

budowlane oraz upoważniają do podejmowania działań w zakresie sprawowania

bieżącego nadzoru. W chwili przejęcia prawa własności części nieruchomości przez

A. K. i M. K. utraciły ważności wszelkie umocowania prawne

udzielone J. K. przez poprzednich współwłaścicieli. A. K. i

M. K. nie podpisali z J. K. umowy o sprawowanie zarządu

nad nieruchomością wspólną, co z kolei stanowi o braku ustanowionego zgodnie z

obowiązującymi przepisami prawa zarządu nieruchomością, w związku z tym

umocowuje organ nadzoru budowlanego do nakładania obowiązków w zakresie

stanu technicznego przedmiotowego obiektu solidarnie na wszystkich

współwłaścicieli.

Organ II instancji zauważył, iż organ powiatowy prowadząc postępowanie w

zakresie stanu technicznego całego budynku warsztatowego, wydał nakaz rozbiórki

również co do całego obiektu budowlanego. W aktach sprawy znajduje się

postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie

[...] nr [...] z dnia [...] września 2000 r. zatwierdzające ugodę zawartą

w dniu [...] czerwca 2000 r. pomiędzy A. K. i J. K. w sprawie

złego stanu technicznego budynku warsztatowego przy ul. P.. Ugoda

dotyczyła rozbiórki części budynku warsztatu oraz dokonania remontu pozostałej

części. Organ powiatowy ponownie rozpoznając sprawę ustali czy postanowienia

ugody zatwierdzonej ww. postanowieniem zostały zrealizowane. Jeżeli wskazana

ugoda część budynku nie została rozebrana organ powiatowy winien podjąć

działania w trybie przepisów o egzekucji w administracji. Organ powiatowy ustali

również do jakiej części przedmiotowego obiektu winien prowadzić postępowanie

administracyjne, mając na uwadze, iż w odniesieniu do części przedmiotowego

obiektu postępowanie administracyjne zostało zakończone ostatecznym

postanowieniem organu powiatowego nr [...] z dnia [...] września 2000 r.

Podsumowując organ wskazał, że w związku z tym, iż skarżona decyzja

została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 i art.

107 k.p.a. a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej

rozstrzygnięcie, należało zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., uchylić zaskarżoną decyzję i

przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na

powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. złożyli A. K. i M. K.

wnosząc o jej stwierdzenie nieważności ew. uchylenie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W jednobrzmiących skargach skarżący zarzucili nieważność w wyniku

rażącego naruszenia art. 16 § 1 zdanie pierwsze i drugie k.p.a., art. 15, art. 6 oraz

art. 127 § 1 i art. 138 § 2 k.p.a. - przez uchylenie zaskarżonej decyzji PINB [...] w całości pomimo, że odwołanie dotyczyło wyłącznie części tej decyzji.

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a.

przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji dlaczego decyzja PINB [...] została uchylona w całości pomimo, że odwołanie dotyczyło wyłącznie

części tej decyzji.

Dodatkowo zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 138 § 2 zdanie drugie

k.p.a. polegające na tym, że w uzasadnieniu tej decyzji organ dokonał ocen o

charakterze materialnoprawnym na tle stanu faktycznego, który zdaniem organu

odwoławczego został ustalony przez PI NB [...] z naruszeniem

przepisów o postępowaniu. W szczególności, nie jest wskazaniem okoliczności, które

należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdzenie, że

"zdaniem tutejszego organu prawidłowym jest nałożenie stosownego obowiązku na

obecnych współwłaścicieli nieruchomości jako osoby posiadające do niej tytuł

prawny, co umożliwia prowadzenie na jej terenie robót budowlanych. Ponadto

materiał dowodowy wskazuje, iż dla przedmiotowej nieruchomości nie został

ustanowiony zarządca. Dokumenty zgromadzone w aktach sprawy stanowią o

prawie J. K. do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz

upoważniają do podejmowania działań w zakresie sprawowania bieżącego nadzoru.

W skardze skarżący wskazali, że w chwili przejęcia prawa własności części

nieruchomości przez A. K. i M. K. utraciły ważności wszelkie

umocowania prawne udzielone J. K. przez poprzednich współwłaścicieli.

A. K. i M. K. nie podpisali z Ja. K. umowy o

sprawowanie zarządu nad nieruchomością wspólną. Stanowi to o braku

ustanowionego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zarządu

nieruchomością co umocowuje organ nadzoru budowlanego do nakładania

obowiązków w zakresie stanu technicznego przedmiotowego obiektu solidarnie na

wszystkich współwłaścicieli." (str.5 uzasadnienia decyzji [...] WINB). Co

więcej, powyższa ocena o charakterze materialnoprawnym została sformułowana

przez organ odwoławczy bez wskazania jakichkolwiek podstaw prawnych i

faktycznych oraz z pominięciem dowodów i obszernej argumentacji prawnej

przedstawionych przez stronę skarżącą w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując

dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują

wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem

zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji

decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia

obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd

stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w trybie

art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez

organ odwoławczy i niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu.

Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną tylko wówczas, gdy decyzja I

instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do

wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując

sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę

przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja kasacyjna nie może być podjęta w

sytuacjach innych niż te, które wyznaczone zostały treścią art. 138 § 2 k.p.a.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy powodem uchylenia decyzji i

przekazania sprawy do ponownego rozpoznania było stwierdzenie, iż wydano decyzję

nakazującą rozbiórkę całego obiektu bez wcześniejszego ustalenia, czy wykonana

została zawarta w 2000 r. ugoda dotycząca rozbiórki części budynku warsztatu oraz

dokonania remontu pozostałej części. Jak trafnie zauważył organ II instancji

zatwierdzona przez organ ugoda wywołuje takie same skutki jak decyzja. Jeśli zatem

akt taki odnosił się do części przedmiotowego obiektu, to zadaniem organu I instancji

było ustalenie, czy ugoda ta została wykonana, czy też obecną decyzją objęto cześć

budynku, której ugoda dotyczyła. Brak tych ustaleń stanowił istotne naruszenie art.

77 § 1 k.p.a., a wyjaśnienie tej okoliczności miało wpływ na zakres obecnego

rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie tych wątpliwości ma wpływ na określenie

przedmiotu toczącej się sprawy, a zatem podjęcie decyzji kasacyjnej było

uprawnionym działaniem organu.

Nie była zresztą kwestionowana w skardze zasadność powyższego poglądu,

gdyż zarzucono w niej to, że w ocenie skarżących doszło do przekroczenia zakresu

rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, ponieważ skarżący domagali się

wprawdzie uchylenia decyzji, ale tylko w odniesieniu do ich osób. Zdaniem

skarżących organ przekroczył swoje uprawnienia uchylając decyzję w całości

pomimo, że odwołanie dotyczyło wyłącznie części tej decyzji.

Art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną

decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ

pierwszej instancji. Zasadą zatem jest, że przepis ten, w przypadku stwierdzenia

istnienia zawartych w nim przesłanek, nakazuje uchylenie decyzji I instancji w całości,

co wynika wprost z treści ww. przepisu. Por. np. wyroki Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt II GSK 1091/08, LEX nr 552727 i z

dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II GSK 102/08LEX nr 467114.

Nie można wprawdzie wykluczyć orzeczenia częściowego, gdy np. decyzja I

instancji składa się z kilku części, z których każda może funkcjonować samodzielnie

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2011 r., sygn. akt

II OSK 530/10, LEX nr 1080342) lub też, jeśli okaże się w postępowaniu przed

organem II instancji, że jedna ze stron nie posiada legitymacji do udziału w sprawie,

możliwe jest wydanie odrębnej decyzji wobec takiej strony na podstawie art. 138 § 1

pkt 3 k.p.a., lecz nie można takich rozwiązań zastosować, gdy wątpliwy jest stan

faktyczny sprawy i postępowanie należy powtórzyć, gdyż wówczas stan faktyczny

sprawy ulegnie zmianie.

Gdy prowadzone jest jedno postępowanie administracyjne, to bez znaczenia

pozostaje fakt, czy w danej sprawie będącej przedmiotem postępowania występuje

jedna strona, czy też mamy do czynienia z wielością stron. Jednakże złożenie

odwołania od wydanej w tym postępowaniu decyzji przez jedną ze stron odmiennie

aniżeli na gruncie art. 62 k.p.a. oznacza zaskarżenie decyzji w jej całokształcie.

Obejmuje zatem nie tylko zaskarżenie decyzji, w części dotyczącej rozstrzygnięcia

sytuacji prawnej strony wnoszącej odwołanie, ale również rozstrzygnięcia sytuacji

prawnej pozostałych stron. Por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 24 listopada 2005 r.t sygn. akt II OSK 257/05, LEX nr 203715.

Podzielając argumentację tego wyroku dodać można, że odmienne

potraktowanie powyższej kwestii, tj. częściowe uchylenie decyzji i skierowanie sprawy

do ponownego rozpoznania jedynie wobec skarżących, prowadzić by mogło do

sytuacji, w której prawa i obowiązki strony niewnoszącej odwołania ukształtowałyby się

na gruncie wadliwie ukształtowanego stanu faktycznego, a prawa i obowiązki stron

wnoszących odwołanie kształtowałyby się w oparciu o stan faktyczny będący dopiero

przedmiotem przyszłych ustaleń. Z tych względów stwierdzić należało, że uchyleniem

prawidłowo objęto całość decyzji zarówno w odniesieniu do skarżących jak i

uczestnika postępowania.

Nie można też było podzielić zarzutu skargi, iż organ oceniając legitymację

stron przyjął, że w przypadku nakazu rozbiórki wynikającego z dyspozycji art. 67

Prawa budowlanego podmiotami zobowiązanymi są wszyscy współwłaściciele

nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy budynek, a nie tylko jeden ze

współwłaścicieli, według skarżących - zarządzający tym budynkiem. Po pierwsze

bowiem z akt sprawy nie wynika, że uczestnikowi postępowania można przypisać

atrybut zarządcy, po wtóre, gdyby nawet przyjąć, że osoba fizyczna pełni funkcję

zarządcy budynku, wynikającą ze stosunku cywilnoprawnego, to nałożenie obowiązku

rozbiórki wynikającego z działań organu o charakterze publicznoprawnym, nie miałoby

również podstawy. Zarządca nieruchomości może realizować wprawdzie uprawnienia

właścicielskie, lecz tylko zmierzające do utrzymania obiektu we właściwym stanie

technicznym, a nie do zniesienia tego obiektu (rozbiórki). Nadto pamiętać trzeba, że

rozwiązanie stosunku cywilnego powodowałoby brak możliwości wykonania

nałożonego obowiązku publicznoprawnego. Rozważając powyższe kwestie w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i przyjmując zasadnie, że zobowiązanymi powinni

być wszyscy współwłaściciele organ nie naruszył prawa, nie przesądzał też załatwienia

sprawy w znaczeniu materialnoprawnym, a zatem zarzut skargi w tym zakresie

należało uznać za chybiony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia

2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. .poz.

270, t.j.), Sąd skargę oddalił.