Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1353/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.) Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], orzekający o odwołaniu [...] M. P. z dniem [...] kwietnia 2012 r. z delegowania oraz zwolnieniu z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] kwietnia 2012 r. przeniesieniu z urzędu do dalszego pełnienia w Komendzie Rejonowej Policji [...] oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Spraw Wewnętrznych wskazał, iż Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. nr 257, poz. 1687 ze zm.), odwołał [...] M. P. z dniem [...] kwietnia 2012 r. z delegowania do czasowego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji oraz zwolnił ze stanowiska kierownika [...] Wydziału [...] Komendy [...] i z dniem [...] kwietnia 2012 r. przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby, przejawiający się w konieczności niezwłocznego zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostek Policji.

Funkcjonariusz w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. wskazał, iż kwestionowany rozkaz personalny nie zawiera w swojej treści jakiejkolwiek informacji o składnikach uposażenia przysługujących mu w nowym miejscu pełnienia służby oraz informacji, na jakie stanowisko służbowe został przeniesiony. [...] M. P. opisał przebieg swojej służby oraz wskazał na liczne szkolenia specjalistyczne, które ukończył w trakcie służby. Jednocześnie podkreślił, iż przez cały dotychczasowy okres służby powierzane obowiązki traktował z najwyższą uwagą i wypełniał z najwyższą starannością, o czym świadczą pisemne podziękowania od bezpośrednich przełożonych, jak też od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Komendanta Głównego Policji, Komendanta [...] Policji, Szefa Biura Ochrony Rządu, Komendanta Żandarmerii Wojskowej. Zainteresowany stwierdził, iż nie był informowany o wszczęciu postępowania administracyjnego, o planowanych zmianach organizacyjnych związanych z usunięciem go z dotychczas zajmowanego stanowiska oraz, że nie wskazano mu stanowiska zgodnego ze zdobytymi w trakcie służby kwalifikacjami. Ponadto policjant dodał, iż został zwolniony z zajmowanego stanowiska, mimo iż stanowisko kierownika [...] Wydziału [...] nie uległo likwidacji. Zdaniem strony zaskarżony rozkaz personalny jest formą podważenia jego autorytetu, umiejętności i doświadczenia zawodowego.

Minister Spraw Wewnętrznych nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podnosił, iż stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny, w związku z czym przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki tego stosunku. Komendant Główny Policji, jako przełożony wszystkich funkcjonariuszy Policji, ma prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach - uwzględniając potrzeby służby – decydować o obsadzie stanowisk służbowych w Komendzie Głównej Policji. Ciążąca na Komendancie Głównym Policji odpowiedzialność za realizację ustawowych zadań daje możliwość i uprawnienie do doboru współpracowników, którzy - w jego ocenie - zapewniają najskuteczniejsze wykonywanie ustawowych zadań.

Organ odwoławczy podniósł, iż w myśl art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, przeniesienie policjanta z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Przepisy ustawy o Policji pozostawiają bowiem właściwym przełożonym ocenę zasadności i celowości przeniesienia policjanta. Daje to podstawę do stwierdzenia, że Komendant Główny Policji, wydając zaskarżony rozkaz personalny, nie naruszył obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Decyzja ta mieści się w granicach nadanego Komendantowi Głównemu Policji upoważnienia ustawowego i w zaistniałych okolicznościach należało uznać ją za uzasadnioną, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego.

Odnosząc się do treści odwołania strony, organ II instancji stwierdził, że argumenty w nim przedstawione nie zasługiwały na uwzględnienie. Kwestie związane z mianowaniem policjanta na konkretne stanowisko służbowe oraz kwestie uposażenia na tym stanowisku wykraczają poza ramy postępowania w sprawie przeniesienia i powinny być rozpatrywane w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, władny był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Właściwym do wyznaczenia konkretnego stanowiska służbowego i określenia uposażenia jest Komendant Rejonowy Policji.

Organ odwoławczy podkreślił, iż Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, jakie okoliczności legły u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, wskazując na spoczywający na organie obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa podczas odbywającej się w tym roku imprezy [...], której skala i ranga oraz prestiż Polski - jako organizatora, wymagały przedsięwzięcia wszelkich możliwych kroków gwarantujących sprawną realizację nałożonych na Policję zadań podczas imprezy o wymiarze europejskim. Komendant Główny Policji podjął przedmiotową decyzję, uwzględniając stan kadrowy podległych mu jednostek. Stwierdził, iż [...] M. P., jako oficer Policji z dużym doświadczeniem zawodowym i ogromną wiedzą specjalistyczną, będzie realnym wsparciem dla jednostki organizacyjnej, która z uwagi na obszar działania będzie zaangażowana bezpośrednio w działania dotyczące [...]. Komendant Główny Policji poprzez wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego nie zakwestionował bynajmniej umiejętności oraz wiedzy [...] M. P.

W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych, zarzuty skarżącego należało uznać za nieuzasadnione, gdyż Komendant Główny Policji w sposób prawidłowy skorzystał z przysługującego mu na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o Policji uprawnienia do kształtowania stosunku służbowego policjanta, oraz prawidłowo zastosował instytucję przeniesienia z urzędu (art. 36 ust. 1 i 2 ustawy). Uwzględnił przy tym interes służby, mając na uwadze także interes strony, przy jednoczesnym poszanowaniu zasad postępowania administracyjnego oraz wymogów prawem przewidzianych dla struktury decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie doszło do złamania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które miałoby wpływ na ostateczny wynik postępowania. Strona, składając w ustawowym terminie środek zaskarżenia, skorzystała z przysługującego jej prawa do czynnego udziału w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu odwołania zainteresowany mógł odnieść się do argumentów organu administracyjnego, wejść w polemikę, przedstawić swoje stanowisko w sprawie, a organ odwoławczy był zobowiązany odnieść się do tych zarzutów, co też uczynił.

Także nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było zasadne, gdyż umożliwiło to niezwłoczne dokonanie zmian w strukturze etatowej Komendy Głównej Policji oraz zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Komendy Rejonowej Policji [...] i wykonywanie ustawowych zadań Policji poprzez zagwarantowanie niezbędnej ciągłości działania wymienionych jednostek. Powyższe podyktowane zostało interesem służby, tożsamym w tym wypadku z interesem społecznym.

Decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] maja 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej, jak i utrzymanemu nią w mocy rozkazowi personalnemu Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r., skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1) poprzez odstąpienie od generalnej zasady pozytywnego załatwiania spraw zgodnie z interesem strony bez szczególnego wykazania w postępowaniu uznaniowym, że stoi temu na przeszkodzie ważny i uzasadniony interes społeczny, 2) poprzez błędną wykładnię przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, dopuszczającą możliwość przeniesienia policjanta do jednostki w tej samej miejscowości. Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: 1) poprzez nieuwzględnienie art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie właściwej podstawy prawnej oraz uzasadnienia decyzji, 2) poprzez bezprawne zastosowanie art. 108 § 1 k.p.a. i nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, 3) poprzez niezastosowanie się do dyspozycji art. 7 i 77 k.p.a., co polegało na zaniechaniu zbadania i nierozpatrzeniu w postępowaniu odwoławczym wszystkich wskazywanych i podnoszonych przez stronę naruszeń prawa przez organ I instancji. W związku z powyższym, skarżący wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego organu I instancji oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł m. in., iż organy zarówno I, jak i II instancji wykazały tylko zaistnienie interesu społecznego. Nie dokonały natomiast wnikliwej oceny, czy przeniesienie skarżącego leży też w interesie strony postępowania. Zupełnie nie brały pod uwagę, że skarżący nie chciał aby go przeniesiono do Komendy Rejonowej Policji i że w jego interesie było pozostanie w Komendzie Głównej Policji, by doskonalić się i rozwijać zawodowo. Interes społeczny został więc wykazany w sposób iluzoryczny, tylko i wyłącznie przy posłużeniu się ogólnikami, co czyni uzasadnienie decyzji uznaniowej mało przekonującym.

Ponadto, zdaniem strony, z brzmienia art. 36 ust. 1 ustawy o Policji nie wynika, by policjanta można było przenieść do pełnienia służby w tej samej miejscowości. Zatem przeniesienie policjanta w trybie art. 36 ust. 1 do tej samej miejscowości jest prawnie niedopuszczalne. Przeniesienie policjanta i mianowanie na stanowisko służbowe zostało kompletnie uregulowane w ustawie o Policji. Wynika to z treści artykułów 32, 36 i 37 ustawy o Policji. Wobec tego, policjant który pełni służbę w Komendzie Głównej Policji może być przez Komendanta tej Komendy mianowany na stanowisko w tej samej miejscowości np. w Komendzie Rejonowej, czy Stołecznej. Nie potrzebna jest zatem instytucja przeniesienia, albowiem związana jest ona tylko i wyłącznie ze zmianą miejscowości.

Zdaniem skarżącego, w uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nie przywołano w sposób dostateczny okoliczności wskazujących na niezbędność niezwłocznego działania i związaną z tym konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji wskazał tylko, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności wydano ze względu na tożsamy z interesem służby ważny interes społeczny, związany z koniecznością zapewnienia właściwego toku realizacji zadań powierzonych poszczególnym jednostkom Policji. Nie dopełnił tym samym wymagań określonych w art. 108 § 1 k.p.a., albowiem nie przytoczył okoliczności wskazujących, że przeniesienie do Komendy Rejonowej stanowi ochronę interesu społecznego, który winien być przedłożony nad indywidualny interes strony.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący uzupełnił skargę o zarzut naruszenia przez organ I instancji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. nr 257, poz. 1687 ze zm.), podstawą mianowania policjanta na stanowisko służbowe jest dobrowolne zgłoszenie się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków jej pełnienia. Z kolei podstawowym elementem służby w Policji umożliwiającym wykonywanie zadań tej formacji jest zdyscyplinowanie i dyspozycyjność policjanta. Dyspozycyjność nie oznacza całkowitej swobody przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego, lecz oznacza wyłącznie obowiązek policjanta poddania się prawnie umocowanym aktom zmieniającym stanowisko i miejsce w ramach służby określonej aktem mianowania.

Stosownie do treści art. 32 ust. 1, 2 i 3 powołanej ustawy, przekształcenie stosunku służbowego policjanta w drodze przeniesienia służbowego następuje w formie decyzji, od której przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a jeżeli decyzję tę ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, to od takiej decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Analiza przepisów ustawy o Policji, regulujących kwestie przeniesienia, prowadzi do wniosku, że nie ogranicza ona możliwości przeniesienia policjanta przez określenie przesłanek uzasadniających podjęcie stosownej decyzji, lecz pozostawia to uznaniu przełożonego. Są to przesłanki kompetencyjne wskazujące, który przełożony jest właściwy do podjęcia takiej decyzji.

Uprawnienia przełożonych do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę określa art. 36 ust. 1 i ust. 2 powołanej ustawy. Przepis ten, wbrew stanowisku skarżącego, stanowi również podstawę prawną do przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości (patrz wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1118/10 publik. LEX nr 951934).

Jedyne ograniczenie w zakresie przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe zawiera przepis art. 38 ust. 1 i 2 tej ustawy, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. Ustawa o Policji nie reguluje natomiast przeniesienia policjanta na inne równorzędne stanowisko. Nie oznacza to jednak, że właściwy przełożony poza tymi ustawowymi ograniczeniami nie może bez zgody policjanta przenieść go na inne równorzędne stanowisko.

W niniejszej sprawie kontroli sądowej podlega decyzja o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], uzasadniona realizacją wniosku Komendanta [...] Policji i podyktowana koniecznością wzmocnienia osobowego oddziałów służb liniowych Policji w celu zapewnienia prawidłowego poziomu realizacji zadań i uwzględniająca kwalifikacje skarżącego.

Zdaniem Sądu, przedmiotowa decyzja nie narusza prawa materialnego. Stosownie bowiem do treści art. 36 ust. 1 powołanej ustawy, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. W świetle art. 32 ust. 1 tej ustawy, do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni - Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) oraz komendanci szkół policyjnych. Kompetencje poszczególnych komendantów powtórzone zostały również w treści art. 36 ust. 2 ustawy o Policji.

Z treści powyższych przepisów wynika, że decyzja w sprawie zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia go do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji pozostaje w gestii jego przełożonego. Jeżeli zatem skarżący zajmował stanowisko kierownika [...] Wydziału [...] Komendy Głównej Policji, to właściwym do podjęcia decyzji w sprawie jego zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do innej jednostki organizacyjnej był Komendant Główny Policji.

W uzasadnieniu podjętej przez Komendanta Głównego Policji decyzji dobitnie wskazano na realną potrzebę wzmocnienia stanu osobowego Komendy Rejonowej Policji [...] o doświadczonych funkcjonariuszy Policji, albowiem na barkach wskazanej jednostki organizacyjnej Policji miał spoczywać ciężar zachowania ładu publicznego i zapewnienia bezpieczeństwa kibicom podczas [...]. Z uwagi na rangę imprezy przeniesienie skarżącego, jako funkcjonariusza doświadczonego i szkolonego m. in. W rozpoznawaniu zagrożeń terrorystycznych, niewątpliwie z punktu widzenia interesu służby, utożsamianego z interesem społecznym, stało się celowe i uzasadnione. W tym stanie rzeczy słuszny interes funkcjonariusza, przejawiający się dalszym pełnieniu służby w strukturach Komendy Głównej Policji i podwyższaniu swych kwalifikacji w dziedzinie przeciwdziałania terroryzmowi, musiał ustąpić potrzebie zmobilizowania dobrze wykwalifikowanej kadry policyjnej w jednostkach bezpośrednio zabezpieczających prestiżową dla naszego kraju imprezę masową.

Biorąc także pod uwagę, iż przeniesienie skarżącego do Komendy Rejonowej Policji [...] nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2012 r., a więc na półtorej miesiąca przez rozpoczęciem [...], nie można czynić Komendantowi Głównemu Policji zarzutu, iż przedmiotowej decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie

art. 108 § 1 k.p.a. Niewątpliwie krótki czas jaki pozostał do zakończenia przygotowań do rozpoczęcia [...] i potrzeba odpowiedniego przygotowania funkcjonariuszy do wykonywania odpowiednich procedur uzasadniał podjęcie niezwłocznych działań, jako leżących w interesie społecznym.

Natomiast, z chwilą przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] przełożonym właściwym do mianowania go na stanowisko służbowe, na zasadzie określonej w treści art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, stał się nowy przełożony w osobie Komendanta Rejonowego Policji [...].

W konsekwencji uprawnione jest twierdzenie, że Komendant Główny Policji w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji jedynie co do zwolnienia skarżącego ze stanowiska służbowego w Komendzie Głównej Policji i przeniesienia go do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej. Natomiast komendantem właściwym do mianowania skarżącego na konkretne stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji [...], był komendant tej jednostki. Ocena, czy stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego może zostać zatem przeprowadzona dopiero w przypadku zakwestionowania rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji o mianowaniu na stanowisko służbowe (patrz powołany powyżej wyrok NSA).

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego stwierdzić należy, że zarzut dotyczący naruszenia przez Komendanta Głównego Policji art. 10 § 1 k.p.a., nie jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. W istocie z akt administracyjnych nie wynika, aby organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania i wezwał ją do wypowiedzenia się przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Jednak w cenie Sądu, wada tego rodzaju w niniejszej sprawie nie mogła mieć istotnego wpływu na jej końcowy wynik, albowiem postępowanie odwoławcze nie sprowadza się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz do ponownego rozpoznania sprawy włącznie z zarzutami i wnioskami strony przedstawionymi w odwołaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05 (publik. ONSA i WSA 2006/6/157) zawarł akceptowaną przez skład orzekający w niniejszej sprawie tezę, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tego zaś strona skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała.

Samo zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpująco przedstawia motywy, którymi kierował się organ uznając rozstrzygnięcie Komendanta Głównego Policji za prawidłowe oraz wskazuje argumentację przemawiającą za niezasadnością zarzutów odwołania, co czyni zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. niezasadnym.

W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż zaskarżona decyzja jest wolna od wad prawnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, a co za tym idzie, skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji.