Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 567/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 , art. 3 ust. 1, art. 24
journal: Dz.U. 2006 nr 169 poz 1200
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 part. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie Jan Bała NSA Hanna Kamińska (spr.) Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 1 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1727/10 w sprawie ze skargi P. P. H.-U. P.-H. J. Z., A. Z. Spółki jawnej na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki niespełniającej wymagań jakościowych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1727/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., w sprawie ze skargi P. Prywatnego H.-U. "P.-H." J. Z., A. Z. Sp. j. w P. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań laboratoryjnych próbki niespełniającej jakości, uchylił zaskarżoną decyzję.

Ze stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia wynika, że w dniu [...] marca 2009 r. u skarżącego w Hurtowni Paliw przy ul. B. [...] w W., inspektorzy reprezentujący Z. Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej przeprowadzili kontrolę, w czasie której pobrali do badań z partii liczącej 36226 litrów próbki oleju napędowego, tj. próbkę podstawową (nr [...]) i kontrolną (nr [...]) w ilości 4 litrów każda.

Badania laboratoryjne przeprowadzone przez Specjalistyczne Laboratorium Badania Paliw i Produktów Chemii Gospodarczej UOKiK w B. wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy (o numerze próbki [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2008 r. Nr 221, poz. 1441), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych", ze względu na: zawyżoną zawartość estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAMĘ), wynik badania 5,6 %(V/V) przy normie max. 5 %(V/Y) (tolerancja <5+0,5%(V/V)).

Pismem z dnia [...] marca 2009 r. skarżący złożył wniosek o zbadanie próbki kontrolnej oleju napędowego pobranego w trakcie kontroli w dniu [...] marca 2009 r.

Badania laboratoryjne próbki kontrolnej (nr [...]) przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium P. I. Sp. z o.o. wykazały, że oferowany w dniu kontroli olej napędowy (o numerze próbki [...]), nie spełnia wymagań jakościowych określonych w § 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, ze względu na: zawyżoną zawartość estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAMĘ), wynik badania 5,8 %(V/V) przy normie max. 5 %(V/V) (tolerancja <5+0,5%(V/V)).

Prezes UOKiK mając na uwadze wskazane wyniki badań laboratoryjnych wszczął postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej ustalenia wysokości należności pieniężnej stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego oraz zobowiązania przedsiębiorcy do jej uiszczenia na rachunek UOKiK, o czym zawiadomił skarżącego.

Strona w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r., wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na pobranie próbki z partii paliwa, która nie była gromadzona, ani magazynowana, nie była również wprowadzona do obrotu. Strona oświadczyła, iż było to paliwo otrzymane od dostawcy, do wydzielonego zbiornika bezpośrednio w czasie kontroli i zareklamowane. Ponadto wskazała, iż protokół kontroli nie został przedstawiony do podpisu, doręczony ani podpisany przez osoby, które wskazuje ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219).

Prezes UOKiK ustalił, że skarżący wprowadził do obrotu olej napędowy niespełniający wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, wydanym na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz. U. Nr 169, poz. 1200 ze zm.). Stwierdził też, że brak informacji w aktach sprawy o przechowywaniu w zbiorniku nr T11 zareklamowanego paliwa. W protokole kontroli w pkt 2 wskazano, iż ofertę hurtowni paliw w W. stanowił między innymi gromadzony tam olej napędowy, natomiast w pkt 3 wymieniono znajdujących się tam 16 zbiorników, w tym zbiornik T11, z którego pobrano próbki oleju napędowego do badań. Zauważył, iż w żadnym z dokumentów sporządzonym podczas kontroli tj. w protokole pobrania próbek paliw, w protokole przesłuchania świadka z dnia [...] marca 2009 r., w protokole kontroli, w oświadczeniu kierownika hurtowni z dnia [...] marca 2009 r. brak jest jakichkolwiek informacji o przechowywaniu w zbiorniku T11 zareklamowanego paliwa. Nie okazano również podczas trwania kontroli tj. od dnia [...] marca 2009 r. do dnia [...] marca 2009 r. dokumentu świadczącego o złożonej reklamacji. Prezes UOKiK zwrócił się do skarżącego o przekazanie dokumentu reklamacyjnego partii paliwa, z której pochodziła kwestionowana próbka oleju napędowego, dowodu wraz z datą jej nadania. Strona pismem z dnia [...] lutego 2010 r. przekazała potwierdzenie otrzymania informacji o reklamacji jakościowej partii oleju napędowego, którą otrzymała od dostawcy BP Polska S. A. z datą pisma [...] marca 2009 r. W związku z tym organ wystąpił do BP Polska S. A. o potwierdzenie złożenia reklamacji przez skarżącego. Z pisma BP Polska S.A. z dnia [...] marca 2010 r. jednoznacznie wynika, iż reklamacja została złożona telefonicznie (co również potwierdza strona) w dniu [...] lub [...] marca 2009 r. a więc po pobraniu próbek oleju napędowego do kontroli w dniu [...] marca 2009 r. Oznacza to, iż olej napędowy, z którego zostały pobrane próbki paliwa nie został zareklamowany przed pobraniem przez inspektorów próbek.

Kontrolę prowadzono w obecności kierownika hurtowni i specjalnie przybyłego z P. przedstawiciela kontrolowanego - K. P. Na podstawie zeznań kierownika hurtowni organ ustalił także, iż paliwo do zbiornika T11, z którego zostały pobrane próbki zostało, dostarczone na godzinę przed kontrolą.

Zważywszy na przedstawione okoliczności Prezes UOKiK uznał, iż wniosek o umorzenie postępowania, zawarty w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r., będącym odpowiedzią strony na wszczęcie postępowania administracyjnego, jest niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie.

Opierając się na wynikach badań laboratoryjnych Prezes UOKiK stwierdził, że pobrana w dniu [...] marca 2009 r. próbka oleju napędowego nie spełniała wymagań jakościowych określonych w § 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych i na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zobowiązał skarżącego do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań próbki oleju napędowego nr [...], w wysokości 512,00 zł.

Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Prezes UOKiK utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wywodząc, że korespondencja prowadzona przez skarżącego z organem świadczy o tym, że K. P., jako przedstawiciel kontrolowanego, nie znalazł się w hurtowni paliw przypadkowo i nie był osobą postronną. W dniu [...] marca 2009 r. spędził z inspektorami kontroli ok. 3 godzin uczestnicząc w pobieraniu próbek, a następnie podpisując protokół pobrania, nie wnosząc przy tym uwag. Także na wniosku skarżącego o zbadanie próbki kontrolnej z dnia [...] marca 2009 r. podpisanym przez wspólnika spółki, widnieje adres e-mail K. P.

Organ ponownie wskazał, że w aktach sprawy brak informacji przechowywaniu w zbiorniku nr T11 zareklamowanego paliwa, a w czasie kontroli nie okazano dokumentu świadczącego o złożeniu reklamacji paliwa, z którego pobrano próbki. Z pisma dostawcy paliwa wynika zaś, że reklamacja została złożona telefonicznie po pobraniu próbek, co oznacza, że olej napędowy, z którego pobrano próbki, nie został zareklamowany przed pobraniem próbek. Potwierdzenie reklamacji nie zawiera jakichkolwiek szczegółów, czego ta reklamacja miała dotyczyć.

Skarżący nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i zaskarżył je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który skargę uwzględnił stwierdzając, że organ zobowiązując stronę do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań nie ustalił w sposób należyty, czy kontrolowane paliwo w chwili kontroli było wprowadzane do obrotu lub magazynowane w rozumieniu art. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Strona już w toku postępowania podnosiła, że próbki pobrano ze zbiornika, do którego dostawa paliwa zrealizowana była na godzinę przed rozpoczęciem kontroli, zbiornik ten był odcięty od pozostałych zbiorników znajdujących się w hurtowni, zaś sporne paliwo zostało zareklamowane u jego dostawcy. Konieczne jest więc ustalenie, czy w momencie kontroli paliwo to było wprowadzane do obrotu lub magazynowane w celu wprowadzenia do obrotu. Organ nie wyjaśnił dostatecznie, na jakiej podstawie uznał, że skarżący wprowadził olej napędowy do obrotu. Wskazanie, że paliwo zostało zareklamowane u dostawcy dopiero po przeprowadzeniu kontroli, nie wyjaśnia, na jakiej podstawie organ przyjął, że paliwo zostało w chwili kontroli wprowadzone do obrotu. Organ podkreśla jedynie, że przed rozpoczęciem kontroli nie zostało ono zareklamowane. Fakt ten należało jednak oceniać w połączeniu z faktem, że dostawa paliwa została zrealizowana godzinę przed rozpoczęciem kontroli. Organ nie odniósł się też do podnoszonych przez stronę w toku postępowania wyjaśnień i dowodów w tym zakresie dołączonych do pisma z dnia [...] listopada 2009 r., m.in instrukcji przyjmowania paliw z autocystern. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje w sposób jednoznaczny, jaki moment uznał organ za moment wprowadzenia przedmiotowego paliwa do obrotu.

Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że przedstawione przez organ okoliczności nie świadczą o tym, że K. P. uczestniczył w czynnościach kontrolnych jako przedstawiciel skarżącego, ani o tym, że protokół kontroli został skarżącemu lub jego przedstawicielowi przedstawiony. Dopuszczenie do czynności kontrolnych osoby, która nie przedstawiła umocowania do reprezentowania kontrolowanego, nie była też przez niego zatrudniona, podobnie jak brak przedstawienia protokołu kontroli kontrolowanemu stanowią uchybienia, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną o powyższego wyroku wniósł Prezes UOKiK zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. Nr 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie na skutek przyjęcia przez WSA, iż Prezes UOKiK w niedostateczny sposób wyjaśnił okoliczności związane z charakterem badanego paliwa, podczas gdy z dokumentacji sprawy wynika, iż okoliczności faktyczne związane z charakterem badanego paliwa zostały w wyczerpujący sposób wyjaśnione. Konsekwentnie pozostała jedynie prawna kwalifikacja tak ustalonego stanu faktycznego,

2. art. 80 k.p.a. w związku art. 3 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14, 15, 16 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez odmowę zastosowania tego przepisu w sytuacji, kiedy okoliczności sprawy jasno wynikało, że zakwestionowane paliwo było wprowadzone do obrotu lub magazynowane,

3. art. 80 k.p.a. w związku art. 24 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, poprzez odmowę jego zastosowania w sytuacji, kiedy z okoliczności sprawy jasno wskazywały, iż zbadane paliwo nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach,

4. art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie na skutek przyjęcia przez WSA, iż Prezes UOKiK w niedostateczny sposób wyjaśnił okoliczności związane z charakterem udziału p. P. w sprawie, podczas gdy z dokumentacji sprawy wynika, że organ podjął wszelkie możliwe działania w sprawie w celu wyjaśnienia wątpliwości,

5. art. 80 k.p.a. w związku art. 15 ustawy o Inspekcji Handlowej poprzez przyjęcie, iż do kontroli u skarżącego doszło przy braku obecności przedstawiciela skarżącego i konsekwentnie uznanie, iż nie doszło do sporządzenia i doręczenia skarżącemu protokołu kontroli, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy jasno wynika, że p. P. był pracownikiem skarżącego i przez to upoważniony był do reprezentowania go podczas kontroli.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także o zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach podkreślając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczy poglądom skarżącego, że zgromadzony w zbiorniku nr T11 olej napędowy stanowił paliwo przeznaczone do reklamacji po dokonaniu organoleptycznej oceny jakości tego paliwa, a nie do sprzedaży. Nie jest więc istotne, czy kontrola nastąpiła godzinę, dwie czy trzy po dostawie, gdyż ryzyko odpowiedzialności za nieprawidłowe paliwo przechodzi na przedsiębiorcę w momencie wejścia w posiadanie tego paliwa. Natomiast podstawą wydania decyzji przez Prezesa UOKiK są przepisy powszechnie obowiązującego prawa nie zaś instrukcje, czy też procedury tworzone na własny użytek przez kontrolowanych przedsiębiorców. Ponadto organ nie zaniechał jakichkolwiek działań zmierzających do wyjaśnienia charakteru udziału K. P. w czynnościach kontrolnych i z zebranego materiału dowodowego wynika, że był on pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorstwa, zaś protokół kontroli został skarżącemu dostarczony.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżące P. P. H.-U. "P.-H." J. Z., A. Z. Sp. jawna wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej podzielając w pełni rozstrzygnięcie Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jednak sposób sformułowania zarzutów wskazuje, że zarzuca przede wszystkim Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa, które to uchybienie doprowadziło do wadliwego przyjęcia, że Prezes UOKiK nie wyjaśnił w należyty sposób stanu faktycznego istniejącego w momencie pobierania próbek paliwa oraz niedostatecznie rozważył okoliczności związane z tym, w jakim charakterze uczestniczył w czynnościach kontrolnych K. P., co w konsekwencji spowodowało odmowę zastosowania wymienionych w petitum skargi przepisów prawa materialnego.

Skarżący podnosi, że stan faktyczny został całkowicie przez organ wyjaśniony i nie budził wątpliwości. Paliwo zostało dostarczone do hurtowni na godzinę przed kontrolą. Ten stan faktyczny został zakwalifikowany przez Prezesa UOKiK jako wprowadzenie do obrotu badanego paliwa lub magazynowanie. Bowiem odpowiedzialność za niezachowanie wymogów jakościowych, o których mówi art. 3 ust. 1 ustawy o monitorowaniu i kontrolowaniu jakości paliw ma charakter odpowiedzialności na zasadzie ryzyka, a nie winy. Tym samym za niezachowanie wymogów jakościowych przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność niezależnie od faktu, czy ma tego świadomość, czy też nie, gdyż ryzyko odpowiedzialności przechodzi na niego w momencie wejścia w posiadanie tego paliwa. Co oznacza, że w momencie przepompowania paliwa do zbiorników przechodzi na niego ryzyko odpowiedzialności za zgodność tego paliwa z wymogami przewidzianymi w art. 3 ust. 1 ww. ustawy. Ponadto strona skarżąca podniosła, że olej napędowy, z którego zostały pobrane próbki, nie został zareklamowany u dostawcy przed przeprowadzeniem kontroli. Natomiast twierdzenie skarżącego, jakoby pobrana próbka oleju napędowego pochodziła z partii paliwa, które nie było oferowane do sprzedaży, lecz znajdowało się w specjalnym zbiorniku nr T 11 przeznaczonym do przyjmowania dostaw i badań jakościowych przed przeznaczeniem do sprzedaży, pojawia się dopiero w piśmie strony z dnia [...] listopada 2009 r., stanowiącym odpowiedź na wszczęcie przez organ postępowania administracyjnego. Skarżący organ podniósł także, że Sąd nie ocenił kompleksowo zgromadzonego materiału dowodowego, z którego wynikało, iż K. P. wystąpił w sprawie w charakterze przedstawiciela strony, co w konsekwencji potwierdza prawidłowość stanowiska organu, że był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy, zaś protokół kontroli został stronie doręczony.

Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów naruszenia prawa procesowego, należy na wstępie wskazać, że kontrolowany przedsiębiorca prowadzi sprzedaż hurtową paliw, jego działalność nie polega na bezpośredniej sprzedaży paliwa, a zatem podstawowym zadaniem inspektorów prowadzących kontrolę powinno być ustalenie, czy pobrane ze zbiornika T 11 paliwo było w momencie kontroli wprowadzone do obrotu lub magazynowane w rozumieniu art. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Tylko takie ustalenie w powiązaniu z wynikami badań laboratoryjnych stanowiło podstawę do zobowiązanie kontrolowanego do uiszczenia kwoty stanowiącej równowartość kosztów przeprowadzonych badań, stosowanie do postanowień art. 24 ww. ustawy. Bowiem zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy paliwa transportowane, magazynowane, wprowadzane do obrotu oraz gromadzone w stacjach zakładowych powinny spełniać wymagania jakościowe określone dla danego paliwa, ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz prawidłową pracę silników zamontowanych w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność, wówczas gdy wprowadza do obrotu lub magazynuje w celu wprowadzenia do obrotu paliwo niespełniające wymagań jakościowych. Organ nie poczynił ustaleń, czy w rozpoznawanej sprawie przedsiębiorca podjął takie działania niezgodne z prawem. Z zaskarżonej decyzji wynika jedynie okoliczność, że w zbiorniku T 11, z którego pobrano próbki paliwa, znajdowało się paliwo z dostawy z dnia [...] marca 2009 r. Natomiast nie ustalono, czy paliwo w chwili kontroli było wprowadzane do obrotu lub magazynowane w celu wprowadzenia do obrotu. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie wskazuje, na jakiej podstawie organ uznał, że paliwo to zostało wprowadzone do obrotu. Strona konsekwentnie podczas postępowania podnosiła, iż próbki do badań pobrano ze zbiornika, do którego dostawa zrealizowana była na godzinę przed rozpoczęciem kontroli, a zbiornik ten został odcięty od pozostałych zbiorników poprzez zakręcenie zaworów wyjściowych, natomiast paliwo zostało zareklamowane u dostawcy. Organ też nie odniósł się do podnoszonych przez stronę w toku postępowania wyjaśnień i dowodów m.in. dołączonych do pisma z dnia [...] listopada 2009 r. Wobec braku jakichkolwiek dowodów na okoliczność, że paliwo znajdujące się w kontrolowanym zbiorniku przeznaczone było do sprzedaży, nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie znajduje również potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy zarzut, że Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, iż dopuszczono do czynności kontrolnych K. P. nie legitymującego się umocowaniem do reprezentowania kontrolowanego, co w konsekwencji spowodowało uchybienia w zakresie podpisania i doręczenia przedsiębiorcy protokołu kontroli. Zgodnie art. 15 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej (w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli) kontrolę przeprowadza się w siedzibie kontrolowanego oraz w miejscach i czasie wykonywania jego działalności, w obecności kontrolowanego lub jego przedstawiciela, z zastrzeżeniem ust. 2. Z definicji zawartej w art. 2 pkt 11 natomiast wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o przedstawicielu - należy przez to rozumieć osobę uprawnioną do reprezentowania kontrolowanego lub przez niego zatrudnioną przy wykonywaniu czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W aktach sprawy brak jest dokumentu wskazującego na umocowanie K. P. do działania w imieniu kontrolowanego przedsiębiorcy, jak również potwierdzającego, że jest on zatrudniony w charakterze pracownika. W protokole kontroli z dnia [...] marca 2009 r. nie zawarto żadnej informacji, na jakiej podstawie inspektorzy przeprowadzający kontrolę uznali go za przedstawiciela przedsiębiorcy. Niewątpliwie do obowiązków kontrolujących należało ustalenie, czy osoba obecna podczas czynności kontrolnych jest umocowana do reprezentowania podmiotu kontrolowanego. Brak ustalenia tej okoliczności spowodował wadliwość dalszych czynności. Bowiem art. 20 cyt. ustawy stanowi, że ustalenia kontroli inspektor dokumentuje w protokole kontroli. Kontrolowany może zgłosić uwagi bezpośrednio do protokołu kontroli lub w terminie 7 dni od dnia przedstawienia protokołu do podpisu wnieść je na piśmie. Wojewódzki inspektor jest obowiązany ustosunkować się do uwag zgłoszonych do protokołu niezwłocznie, jednak nie póżniej niż w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania. Z ustawy o Inspekcji Handlowej wynika, że protokół kontroli podpisują inspektorzy oraz kontrolowany lub jego przedstawiciel. Protokół kontroli nie został podpisany przez stronę oraz nie został również doręczony w prawidłowy sposób, zgodnie z przedstawioną wyżej procedurą. Protokół wadliwie podpisany oraz nie doręczony stronie nie może być zatem traktowany jako dokument urzędowy ze wszelkimi konsekwencjami procesowymi z tego wynikającymi. Przede wszystkim przedsiębiorca został pozbawiony zgłoszenia uwag do protokołu kontroli, co niewątpliwie miało wpływ na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego.

Tym samym zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się przedwczesne, ponieważ ocena zasadności tych zarzutów może być dokonana na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie ustaleń faktycznych, które autor skargi kasacyjnej uznaje za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.