Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 405/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, par 3 , par 5 i 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2017 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu stowarzyszenia kultury fizycznej za zaległości podatkowe stowarzyszenia z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

P.L. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] listopada 2016 r. nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka Zarządu Stowarzyszenia [...] o nazwie "C" za zaległości podatkowe ww. stowarzyszenia z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia do grudnia 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego

W przedmiotowej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wobec niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że ponosi koszty utrzymania czteroosobowej rodziny miesięcznie w wysokości ok. 2500,00 zł, spłaca kredyt hipoteczny zaciągnięty na kwotę 200000,00 zł (miesięczna rata wynosi ok. 1500,00 zł), spłaca też zaciągniętą na kwotę 10000,00 zł pożyczkę zakładową (miesięczna rata wynosi 600 zł). Podniósł, że nie jest w stanie udźwignąć spłaty zobowiązania podatkowego, a egzekucja tej kwoty wiązałaby się z koniecznością licytacji jego majątku, co spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki zarówno dla niego samego jak i jego rodziny.

W załączeniu przedłożył m.in. kserokopię umowę kredytu mieszkaniowego

z [...] października 2016r., umowę o konsumencki kredyt mieszkaniowy z [...] grudnia

2011r., zaświadczenie o pożyczce udzielonej A.L. z Kasy Pożyczkowej przy [...] w kwocie 10000,00 zł, umowę pożyczki udzielonej skarżącemu z ZFŚS [...] w wysokości 6720,00 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - zw. dalej "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże,

w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.)

albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie do brzmienia art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a.

sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem

ich przedstawienia.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę,

która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne

lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić

tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku

do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex).

W rozpoznawanej sprawie z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków upatruje w tym, że ponosi co miesięczne koszty utrzymania czteroosobowej rodziny w wykoście 2.500 zł, spłaca zaciągnięty kredyt hipoteczny (miesięczna rata wynosi 1500 zł) oraz ponosi koszty z tytułu spłaty pożyczki zakładowej (miesięczna rata wynosi 600 zł.). W efekcie jak twierdzi, nie będzie w stanie udźwignąć spłaty zobowiązania podatkowego, a egzekucja tej kwoty wiązałaby się z koniecznością licytacji jego majątku.

Tak uzasadniony wniosek zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki te nie wynikają także z akt rozpoznawanej sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że sam fakt ponoszenia comiesięcznych wydatków z różnych tytułów, nie może być przesłanką do udzielenia ochrony tymczasowej. I choć skarżący przedstawił umowy kredytowe oraz pożyczkowe, z których wynikają ciążące na nim zobowiązania, to w żaden sposób nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej oraz jakie są jego aktualne możliwości płatnicze. To zaś uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny, czy wyegzekwowanie zobowiązania podatkowego, mogłoby wyrządzić stronie znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. To też sprawia, że twierdzenie wnioskodawcy o konieczności licytacji majątku w przypadku egzekucji podatku należy uznać za hipotetyczne. Zaznaczyć bowiem należy, że art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1207) obliguje organ egzekucyjny by stosował środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji licytacja majątku (z ruchomości i nieruchomości) traktowana jest jako środek o charakterze ostatecznym, do którego zastosowania organ egzekucyjny jest uprawniony dopiero w momencie, gdy zawiodą inne instrumenty prawne wyegzekwowania należności takie jak np.: zajęcie rachunku bankowego, zajęcie wynagrodzenia za pracę, zajęcie innych wierzytelności pieniężnych, zajęcie praw i instrumentów finansowych.

Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarówno skarżący jak i jego małżonka pracują. Otrzymują zatem regularne dochody z wynagrodzenia za pracę. Skarżący jak sam przyznaje, na obecną chwilę spłaca zaciągnięte zobowiązania kredytowo – pożyczkowe. Co więcej, tego rodzaju zobowiązania cywilnoprawne, które przecież podmiot zaciąga z własnej inicjatywy, nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, jakimi są podatki (por. postanowienie NSA z 13.06.2017 r., sygn. akt II FZ 315/17 - wszystkie cytowanie orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Strona zaciągając je, powinna liczyć się z koniecznością ich spłaty. Nie ulega też wątpliwości, że skarżący – kredytobiorca, chcąc uzyskać kredyt bankowy zobowiązany był wykazać się zdolnością kredytową, czy też być w posiadaniu wkładów finansowych własnych.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, na obecnym etapie postępowania nie sposób podzielić obaw strony zawartych we wniosku.

Zaznaczyć również należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Trzeba jednak wskazać, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne zobowiązanie, będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.