Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 903/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 b i 14 c.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia WSA Danuta Oleś, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 6 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 maja 2009 r. "A" sp. z o.o. (dalej zwana Wnioskodawcą) zwróciła się o interpretację co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia, u wspólnika spółki osobowej, przychodu podatkowego z tytułu wniesienia przez spółkę osobową wkładu niepieniężnego do spółki osobowej oraz określenia wartości początkowej wkładu niepieniężnego wnoszonego do spółki komandytowo-akcyjnej.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy Wnioskodawca wskazał, że jest komplementariuszem i akcjonariuszem "B" S.K.A., posiadając 1 % udziału w zysku. Ponadto akcjonariuszem ww. spółki osobowej jest "C" (posiada 99 % udziału w zysku).

"B" S.K.A., która prowadzi działalność developerską, ponosi wydatki na przygotowanie inwestycji developerskich, w tym na: zakup nieruchomości, usługi zewnętrzne firm projektowych, wykonawczych, reklamę.

Obecnie "B" S.K.A. zamierza wnieść aport do nowo utworzonej spółki obiektowej "D" S.K.A. działającej w formie spółki komandytowo-akcyjnej. Komplementariuszem tej spółki jest Wnioskodawca mający udział w zysku w wysokości 1%, a akcjonariuszem "B" S.K.A. - udział w zysku wynosi 99 %.

Aport będzie składał się z zakupionego gruntu (ujętego w księgach spółki jako towar), nakładów na budynki ujętych w księgach jako produkcja w toku (w skład tej pozycji wchodzą m.in. prawa autorskie do projektów budowlanych, poniesione koszty budowy), nakładów na reklamę dotyczącą projektu (m.in. prawa autorskie do projektów stron internetowych i grafiki na nośnikach tradycyjnych i elektronicznych).

Po wniesieniu aportu "D" S.K.A. będzie ponosiła nadal nakłady na budowę, aż do wybudowania i oddania projektu (osiedla). Po wybudowaniu osiedla (budynków) poszczególne lokale będą sprzedawane jako produkty (wraz z odpowiednią częścią ułamkową gruntu ujętego jako towar).

W związku z tym Wnioskodawca zwrócił się z dwoma pytaniami: 1) czy czynność wniesienia wkładu przez spółkę komandytowo-akcyjną podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych u Wnioskodawcy?; 2) w jakiej wysokości następuje ustalenie kosztu uzyskania przychodu sprzedaży lokalu, w części dotyczącej przyjętych z "B" S.K.A. do "D" S.K.A. jako aport: gruntu oraz nakładów na budowę i reklamę?

Zdaniem Wnioskodawcy w opisanym stanie faktycznym, w odniesieniu do pytania, koszt sprzedaży lokalu będzie składał się z kosztów zaksięgowanych i poniesionych na lokal w nowej spółce osobowej, komandytowo-akcyjnej ("D" S.K.A.) oraz kosztów związanych z wniesionym aportem (w odpowiedniej proporcji).

W ocenie Wnioskodawcy w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., nr 54, poz. 654 j.t.) - dalej zwana u.p.d.o.p, brak jest wyczerpujących przepisów regulujących zasady wyceny wkładów niepieniężnych do spółek prawa handlowego. Jedynie przepisy regulujące wartość początkową środków trwałych regulują sytuację przyjęcia do używania środka trwałego wniesionego jako aport. Wartością środka trwałego jest według nich ustalona przez wspólników na dzień wniesienia aportu wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie wyższa od ich wartości rynkowej (art. 16 ust. 1 pkt 4).

Zdaniem Wnioskodawcy brak jest przepisów podatkowych dotyczących wyceny innych składników majątkowych wniesionych jako aport. W związku z tym istniejącą lukę można wypełnić w drodze analogii do przepisów u.p.d.o.p. o ustaleniu wartości początkowej środka trwałego wniesionego jako wkład niepieniężny. Wartość wniesionych jako aport gruntu, nakładów na budynki ujętych jako produkcja w toku (w skład tej pozycji wchodzą m.in. prawa autorskie do projektów budowlanych, poniesione koszty budowy), nakładów na reklamę dotyczącą projektu (m.in. prawa autorskie do projektów stron internetowych i grafiki na nośnikach tradycyjnych i elektronicznych) należ wycenić według wartości ustalonej przez wspólników nie wyższej niż wartość rynkowa.

W dniu 6 sierpnia 2009 r. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził nieprawidłowość stanowiska zajętego przez Wnioskodawcę. Zaznaczył przy tym, że przedmiotem indywidualnej interpretacji jest udzielenie odpowiedzi na drugie z postawionych pytań, natomiast stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania pierwszego zostanie rozpatrzone odrębną interpretacją indywidualną.

Organ podatkowy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie należy rozróżnić sytuacje prawno-podatkowe dotyczące ustalenia wartości początkowej składników majątkowych wniesionych aportem do spółki komandytowo-akcyjnej oraz ustalenia wysokości kosztów uzyskania przychodów z tytułu zbycia składników majątkowych.

W pierwszej kolejności organ zaznaczył, że z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.p.d.o.p., na gruncie przedmiotowej sprawy nie znajdą zastosowania przepisy tej ustawy, a tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że wartość wkładu niepieniężnego należy ustalić w oparciu o przepisy tej ustawy należało uznać za nieprawidłowe. Zatem podstawę do ustalenia wartości początkowej wkładu niepieniężnego wnoszonego do spółki osobowej stanowią przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej zwana u.p.d.o.f.

Przywołując treść art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. organ uznał, że nie można za prawidłowe uznać stanowiska Wnioskodawcy, iż na gruncie prawa podatkowego pojęciu wartości godziwej odpowiada pojęcie wartości rynkowej. "Wartość godziwa" jest bowiem pojęciem prawa bilansowego i w rozumieniu ustawy o rachunkowości jest pojęciem szerszym niż "wartość rynkowa" i tym samym nie może być z nim utożsamiana dla celów prawidłowych rozliczeń podatkowych z budżetem państwa.

Organ podkreślił, że w zakresie ustalenia przez wspólnika będącego osobą prawną, kosztu uzyskania przychodu sprzedaży wybudowanych lokali mieszkalnych, w części dotyczącej przyjętych składników aportu zauważyć należy, że spółka osobowa (w tym spółka komandytowo-akcyjna) nie ma podmiotowości prawnej odrębnej od wspólników; nie jest ona podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku dochodowego, a podmiotami takimi są wspólnicy tej spółki. W zależności od tego, czy wspólnicy są osobami fizycznymi, czy - jak w przypadku Wnioskodawcy - osobami prawnymi podlegają opodatkowaniu albo podatkiem dochodowym od osób fizycznych albo podatkiem dochodowym od osób prawnych.

W związku z powyższym, przychody i koszty związane z działalnością spółki komandytowo-akcyjnej, Wnioskodawca jako wspólnik tej spółki, powinien określać proporcjonalnie do posiadanego udziału w przedmiotowej spółce. Proporcję ustala się w stosunku do przysługującego wspólnikowi udziału w przychodach i kosztach, stosownie do postanowień zawartych w umowie spółki osobowej, przy czym pod pojęciem udziału należy rozumieć udział w zyskach tej spółki. Zatem zarówno przychody jak i koszty uzyskania przychodu powinny być rozliczane przez wspólników spółki komandytowej-akcyjnej, proporcjonalnie do ich udziałów w zyskach tej spółki.

W dalszej części Minister Finansów zwrócił uwagę na to, że skutki podatkowe związane z funkcjonowaniem spółki osobowej, a odnoszące się do jej wspólników będących osobami prawnymi, powinny być rozpatrywane w oparciu o ustawę o podatku dochodowym od osób prawnych.

Przywołując treść art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 1 i art. 16b u.p.d.o.p. organ podatkowy doszedł do wniosku, że o kwalifikacji danego składnika majątku do środków trwałych lub "środków obrotowych" winien zdecydować podatnik, podmiot wnoszący majątek do spółki osobowej. Decyzja w tym zakresie nie może mieć jednak charakteru dowolnego. Decydujące znaczenie dla kwalifikacji przedmiotowych nieruchomości ma ich przeznaczenie. Jeżeli spółka osobowa zamierza nieruchomości i prawa w przyszłości faktycznie zbyć i z takim zamiarem je nabyła, winna zakwalifikować je jako towar, jeżeli natomiast Spółka zamierza je wykorzystywać w prowadzonej działalności, a przewidywany okres ich używania przekracza rok, powinny one zostać zakwalifikowane do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Minister Finansów wskazał, że w przypadku zbycia wniesionej aportem nieruchomości, kosztem uzyskania przychodu będzie dla danego wspólnika (proporcjonalnie do jego udziału w zyskach) wartość początkowa nieruchomości ustalona w chwili wniesienia aportu do spółki, określona w akcie notarialnym przenoszącym własność na spółkę. Wnioskodawca będzie więc mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu część prawidłowo ustalonej wartości początkowej zbywanej nieruchomości, odpowiadającej posiadanemu przez Wnioskodawcę udziałowi w spółce.

Dalej podkreślił, że w przypadku, gdy spółka komandytowo-akcyjna potraktuje przedmiotowy wkład niepieniężny jako "środki produkcji", "środki obrotowe", "towary handlowe" (czyli składniki majątkowe nie wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych) wartością początkową będzie wartość, określona przez wspólników w akcie notarialnym, na podstawie którego ww. składniki majątkowe zostały wniesione jako aport do spółki osobowej prawa handlowego, jednak nie wyższa aniżeli wartość rynkowa na dzień wniesienia aportu.

Zatem w sytuacji, gdy spółka komandytowo-akcyjna dokona sprzedaży nieruchomości wybudowanych na gruncie, wniesionym przez wspólnika aportem do spółki, wspólnicy spółki określą koszty uzyskania tego przychodu w postaci wartości nieruchomości (gruntu), jak również wszelkie inne koszty związane z nieruchomością (niezaliczone wcześniej do kosztów podatkowych), także poniesione pomiędzy dniem nabycia nieruchomości w drodze aportu, a dniem jej zbycia, w tym o wartość nakładów poniesionych przez spółkę komandytowo-akcyjną.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2009 r. Wnioskodawca złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że wydana interpretacja indywidualna jest nieprawidłowa.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

Pismem z dnia 5 listopada 2009 r. Wnioskodawca złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na interpretację indywidualną domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie obowiązku działania w sposób budzący zaufanie do organów państwa oraz art. 125 § 1 w zw. z art. 14 H Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie obowiązku wnikliwego i szybkiego działania.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ w wydanej interpretacji nie odpowiedział precyzyjnie na pytanie, w jakiej wysokości następuje ustalenie kosztu uzyskania przychodu sprzedaży lokalu, w części dotyczącej przyjętych z "B". S.K.A do "D" S.K.A jako aport: gruntu oraz nakładów na budowę i reklamę (księgowanych u wspólnika jako produkcja w toku lub nakłady na reklamę). Wnioskodawca zaznaczył, że organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie o ustalenie kosztów sprzedaży lokalu. Brak jest również odpowiedzi na pytanie co z kosztami budowy zaksięgowanymi w podmiocie wnoszącym aport jako "produkcja w toku".

Zdaniem Wnioskodawcy zarówno przyjęte założenie (potraktowanie całego wkładu jako towarów), jak i przedstawienie skutków podatkowych sprzedaży gruntu, zamiast przedstawienia sposobu ustalenia kosztu uzyskania przychodu sprzedaży lokalu, w części dotyczącej przyjętych z "B" S.K.A do "D" S.K.A jako aport: gruntu oraz nakładów na budowę i reklamę kosztów, nie jest prawidłową odpowiedzią na zadane organowi pytanie.

Wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem prawidłowa odpowiedź powinna po pierwsze przyjmować założenie, że przy sprzedaży lokalu należy potraktować wniesione jako aport koszty produkcji w toku, jako część kosztów wytworzenia lokalu (w odpowiedniej proporcji wynikającej z rachunku kosztów). Oczywiste jest, bowiem, że po przejęciu aportu przy sprzedaży lokalu przejęta produkcja w toku przekształciła się w wyrób gotowy. Jako towar handlowy spółka potraktuje tylko przejęty w formie aportu grunt. Po drugie interpretacja powinna opisywać skutki podatkowe w zakresie kosztów sprzedaży lokalu, a nie jak organ przedstawił w interpretacji, skutki podatkowe sprzedaży gruntu.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach.

W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę uchyla pisemną interpretację. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale

i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Z mocy art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej).

Z kolei, w myśl art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej).

Odpowiadając na postawione przez podatnika pytanie, organ podatkowy ma obowiązek przyjąć do oceny taki stan faktyczny, jaki Wnioskodawca podał we wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej. Z kolei wnioskodawca oczekując interpretacji przepisów prawa podatkowego winien ten stan faktyczny określić precyzyjnie i jednoznacznie.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2009 r., w sprawie II FSK 1915/2007 postawiono tezę, zgodnie z którą w sprawach interpretacyjnych organy podatkowe nie mają podstaw do podważania stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, jednakże interpretacja wiąże organ podatkowy tylko w stanie sprawy przedstawionym we wniosku, przyjętym za podstawę stanowiska organu.

Wskazać należy, iż regulacja prawna interpretacji wydawanych na wniosek uprawnionych podmiotów, określonych w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej jako interpretacje indywidualne pozwala na przyjęcie, iż zainteresowanym, w rozumieniu tego przepisu jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie, a nie organ podatkowy, zaś treść art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wskazuje, że wniosek może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Z mocy art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej powinien zawierać, jak już podkreślono, wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca obowiązany jest również do przedstawienia stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu albo zdarzenia przyszłego.

Sprawa będąca przedmiotem skargi dotyczy indywidualnej interpretacji, a zatem stanowisko organu podatkowego winno opierać się na przedstawionym stanie faktycznym sprawy; indywidualna interpretacja nie jest rozstrzygnięciem władczym, nie ma też charakteru aktu stosowania prawa, nie ustanawia się żadnej normy indywidualnej. Rolą organu i istotą jego postępowania jest w tego typu sprawach ocena stanowiska strony, a organ winien ograniczyć się do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Innymi słowy – organ pełną wiedzę o stanie faktycznym, stanowiącym przecież jedyny punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego, czerpie wyłącznie z wniosku zainteresowanego; organ nie ma podstaw do prowadzenia w tym postępowaniu żadnego postępowania dowodowego.

Niejednokrotnie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż właśnie z tej przyczyny, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w wydaniu pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wynika, że stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez zainteresowanego. Organ, wydając interpretację indywidualną przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji wskazanej przez zainteresowanego.

Wnioskodawca w przedstawionym przez sobie pytaniu domagał się wyjaśnienia kwestii rozliczenia kosztów uzyskania przychodu powstałych w związku ze sprzedażą budowanych lokali. Konkretnie zainteresowanie wnioskodawcy koncentrowało się na zagadnieniu wysokości kosztu uzyskania przychodu sprzedaży lokalu, w części dotyczącej przyjętych do nowopowstającej spółki tytułem aportu: gruntu oraz nakładów na budowę i reklamę.

Mając na względzie powyższe rozważania należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skarżącego interpretacja indywidualna Ministra Finansów zawiera wyczerpującą odpowiedź na postawione przez Wnioskodawcę pytanie.

Odpowiedź Ministra Finansów, poprzedzona obszernymi wywodami na temat istoty kosztów uzyskania przychodu i zasad ich rozliczania w spółkach osobowych, których wspólnikami są spółki kapitanowe, została zawarta w końcowej części interpretacji. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że rozstrzygnięcie to stanowi odpowiedź na całość zagadnienia prawnego. Wbrew stanowisku skarżącego nie odnosi się ono wyłącznie do kwestii rozliczenia gruntu wniesionego aportem do spółki, lecz dotyczy również pozostałych kosztów mogących powstać w związku ze sprzedażą wybudowanego lokalu.

Jak wskazał Minister Finansów o kwalifikacji danego składnika majątku do środków trwałych lub "środków obrotowych" winien zdecydować podatnik, podmiot wnoszący majątek do spółki osobowej. Decyzja w tym zakresie nie może mieć jednak charakteru dowolnego. Decydujące znaczenie dla kwalifikacji przedmiotowych nieruchomości ma ich przeznaczenie. Jeżeli spółka osobowa zamierza nieruchomości i prawa w przyszłości faktycznie zbyć i z takim zamiarem je nabyła, winna zakwalifikować je jako towar, jeżeli natomiast Spółka zamierza je wykorzystywać w prowadzonej działalności, a przewidywany okres ich używania przekracza rok, powinny one zostać zakwalifikowane do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

W przypadku zbycia wniesionej do spółki komandytowej-akcyjnej nieruchomości kosztem uzyskania przychodu dla danego wspólnika będzie (proporcjonalnie do posiadanego udziału w zyskach spółki komandytowo-akcyjnej) wartość początkowa tej nieruchomości, ustalona w chwili wniesienia aportu do spółki, określona w akcie notarialnym przenoszącym jej własność na rzecz spółki. Tym samym Wnioskodawca będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów część prawidłowo ustalonej wartości początkowej - wynikającej z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez spółkę komandytowo-akcyjną - zbywanej nieruchomości gruntowej, odpowiadającej posiadanemu przez Wnioskodawcę udziałowi w tej spółce.

Natomiast w przypadku, gdy Spółka potraktuje przedmiotowy wkład niepieniężny jako towary handlowe (składniki majątkowe nie wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnvch i prawnych) wartością początkową będzie wartość, określona przez wspólników w akcie notarialnym, na podstawie którego ww. składniki majątkowe zostały wniesione jako aport do spółki osobowej prawa handlowego, jednak nie wyższa aniżeli wartość rynkowa na dzień wniesienia aportu.

Zatem w sytuacji, gdy spółka komandytowo-akcyjna dokona sprzedaży gruntu, wniesionego przez wspólnika aportem do spółki, wspólnicy spółki określą koszty uzyskania tego przychodu w postaci wartości nieruchomości, jak również wszelkie inne koszty związane z nieruchomością (niezaliczone wcześniej do kosztów podatkowych), poniesione pomiędzy dniem nabycia nieruchomości w drodze aportu, a dniem jej zbycia, w tym o wartość nakładów poniesionych przez spółkę komandytowo-akcyjną.

Powyższe stanowisko, w świetle przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego Sąd rozpoznający sprawę w pełni aprobuje i uznaje za prawidłowe.

Należy jednocześnie zauważyć, że wbrew zarzutom stawianym rozstrzygnięciu, pytanie postawione przez Wnioskodawcę i zaprezentowane przez niego stanowisko nie odnosi się do zagadnienia związanego z księgowaniem kosztów budowy w spółce wnoszącej aport. Trzeba w tym miejscu jeszcze raz podkreślić, że organ podatkowy wydający interpretację indywidualną nie może czynić samodzielnych ustaleń faktycznych i wykraczać poza ramy postawionego pytania i zaprezentowanego stanowiska. Udzielenie odpowiedzi przez organ podatkowy na pytanie, które nie było przedmiotem wniosku stanowiłoby naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym zarzut Wnioskodawcy należy uznać za nieuzasadniony.

Tym samym nie doszło w sprawie do naruszenia wskazywanych przez stronę przepisów Ordynacji podatkowej. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, która nakazuje prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Postępowanie budzące zaufanie do organów podatkowych to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne. Należy wskazać, że takie wymogi zostały spełnione w toczącym się postępowaniu. Minister Finansów w sposób wyczerpujący udzielił odpowiedzi na postawione przez Wnioskodawcę pytanie, ustosunkowując się jednocześnie do twierdzeń podatnika zawartych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Organ wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy przedstawianiu wykładni prawa podatkowego. Z zaprezentowanego przez Ministra Finansów uzasadnienia prawnego wynika dlaczego organ zakwestionował stanowisko Wnioskodawcy uznając je za nieprawidłowe. Zaznaczenia wymaga również to, że organ szczegółów wskazał na zasady rozliczania kosztów uzyskana przychodu w przypadku podmiotów jakimi są spółki osobowe, których wspólnikami są podmioty posiadające osobowość prawą, co jest szczególnie istotne z uwagi na postawione przez Wnioskodawcę pytanie. Dodać także należy, że zachowane zostały również wszelkie standardy gwarantujące stronie możliwość zbadania legalności rozstrzygnięcia organu podatkowego poprzez prawidłowe pouczanie Wnioskodawcy o przysługujących mu środkach zaskarżenia.

Nie znajduje również uzasadnienia twierdzenie Wnioskodawcy o naruszeniu art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej. Realizując normy prawne przywoływanym przepisie, organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Obowiązek podejmowania działań wnikliwych wprost nawiązuje do zasady prawdy obiektywnej. Chodzi tu o wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Natomiast działania proste to podejmowanie czynności z pominięciem sformalizowanych procedur prawnych.

Wskazać w tym miejscu należy, że w sprawach, których przedmiotem jest wydanie interpretacji indywidualnej obowiązek ten nie będzie przejawiał się w konieczności gromadzenia przez organ podatkowy materiału dowodowego celem dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wnikliwość postępowania będzie się natomiast odnosiła do rozważenia stanowiska strony i udzielenia wyczerpującej odpowiedzi na postawione pytanie, w odniesieniu się do tego stanu faktycznego, który został zaprezentowany przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Powyższe założenia, którymi winien kierować się organ podatkowy zostały w ocenie Sądu zrealizowane przez Ministra Finansów przy wydawaniu interpretacji indywidualnej. Jak to już wyżej zostało wskazane, organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi na postawione pytanie, które zostało poparte obszernymi wywodami co do interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Wskazać przy tym należy, że odpowiedź organu podatkowego z istoty rzeczy musiała zostać ograniczona do wykładni norm prawa podatkowego. W postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej nie jest bowiem dopuszczalne dokonywanie wykładni norm nie mieszczących się w pojęciu prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna Ministra Finansów dotyczyć może wyłącznie interpretacji przepisów prawa podatkowego, a nie np. przepisów ustawy o rachunkowości; przedmiotem indywidualnej interpretacji nie mogą być bowiem wątpliwości wnioskodawcy w zakresie procesu księgowania lecz wyłącznie w zakresie prawa podatkowego obejmującego skutki działań podatnika.

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, uznając słuszność stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonej decyzji na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.