Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1068/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

H. S., reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia

[...] r., nr [...], którą organ wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach do gry poza kasynem gry.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten skarżąca uzasadniła zachodzącym niebezpieczeństwem wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentowała, że brak jest obecnie możliwości uregulowania przez nią wymierzonej decyzją kary pieniężnej z powodu braku posiadania pozwalającego na to dochodu oraz konieczność ponoszenia stałych opłat, wynikających z zawartych uprzednio przez skarżącą umów. Skarżąca stwierdziła, że obciążenie karą pieniężną w kwocie [...] zł, uczyni znaczną szkodę w jej majątku, gdyż w praktyce uniemożliwi to skarżącej realizację zaciągniętych zobowiązań oraz pozbawi środków pozwalających na bieżące utrzymanie skarżącej i jest dużym obciążeniem dla jej budżetu domowego. Podkreśliła, że wstrzymanie regulowania opisanych należności, może spowodować wypowiedzenie zawartych przez stronę umów i postawienie całej należności, którą ma spłacić w stan natychmiastowej wykonalności. W takiej sytuacji, skarżąca będzie musiała uregulować kwotę [...] zł. W odniesieniu do umowy kredytu skarżąca wskazała, że nieterminowa spłata przez nią należności, będzie skutkowała naliczeniem przez bank odsetek karnych oraz wpisem zadłużenia do biura informacji gospodarczej, co w znaczący sposób może utrudnić skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej. Brak wstrzymania wykonania decyzji, w przypadku przymusowego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej, może spowodować, zdaniem skarżącej, np. sprzedaż jej składników majątkowych.

Wobec powyższego, skarżąca podniosła, że zapłata przez nią należności może wywołać dla niej daleko idące, niekorzystne skutki zarówno w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, jak i jej codziennego funkcjonowania. Liczne zobowiązania wobec kontrahentów, koszty związane z utrzymaniem prowadzonej działalności gospodarczej oraz spłata wymaganych należności świadczą o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować poważne zachwianie płynności finansowej. Skarżąca wskazała, że ewentualnych strat, poniesionych w wyniku wykonania decyzji, prowadzących do zaprzestania działalności gospodarczej, nie da się w przyszłości zrekompensować.

Do wniosku skarżąca dołączyła: potwierdzenie przelewu należności

z tytułu ochrony domu skarżącej; decyzję o naliczeniu podatku od nieruchomości wraz z potwierdzeniem jego opłacenia; dwie polisy ubezpieczenia komunikacyjnego

z potwierdzeniem ich opłacenia; umowę o kredyt na zakup towarów i usług wraz

z potwierdzeniem przelewu; formularze PIT – 37, PIT - 36L, PIT - B za 2015 r.; potwierdzenie opłat za ścieki i wodę; potwierdzenie przelewu opłat za śmieci i odpady; postanowienie sądowe o przysądzeniu skarżącej i jej małżonkowi prawa własności nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., spoczywa na wnioskodawcy. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy. Dostarczenie odpowiednich informacji

i dokumentów obciąża stronę, ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy strona powołuje się na możliwe skutki natury finansowej w prowadzonej działalności gospodarczej oraz utratę środków na bieżące utrzymanie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, obrazującymi w sposób pełny sytuację finansową oraz majątkową strony.

Dokonując oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania aktu, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne uwzględnienie skargi by nie naprawiło. W tej sytuacji obowiązkiem wnioskodawcy było wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Zdaniem Sądu, skarżąca podnoszonymi okoliczności dotyczącymi daleko idących niekorzystnych skutków w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej

z powodu rozwiązania umów, jak i dotyczących jej codziennego funkcjonowania, nie wykazała, że wykonanie decyzji objętej jej wnioskiem może powodować następstwa,

o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, jednakże skarżąca nie podała we wniosku aktualnych miesięcznych kosztów jakie ponosi z tytułu tej działalności oraz uzyskiwanych aktualnie dochodów z tej działalności. Skarżąca nie podała ponadto informacji na temat dochodów pozostałych osób, z którymi tworzy wspólne gospodarstwo domowe. Brak jest również rzetelnej informacji o posiadanych przez skarżącą oraz jej małżonka rachunkach bankowych oraz posiadanych przez nich majątku, co umożliwiłoby zweryfikowanie oświadczenia o trudnej sytuacji skarżącej. Jak wynika przy tym z akt sprawy, skarżąca jest w stanie bieżąco regulować swoje zobowiązania.

Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać pełną i spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Nie można tego braku argumentów i dowodów uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej nie został należycie uzasadniony, gdyż skarżąca wybiórczo przedstawiła swoją sytuację ekonomiczną i rodzinną. Powoduje

to niemożność ocenienia przez Sąd zasadności twierdzenia skarżącej, że zachodzi możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Obciążenia finansowe powstałe poprzez zaciągnięcie zobowiązań kredytowych są indywidualną decyzją strony. Zasadności wniosku nie można upatrywać w wykazaniu przez stronę jakichkolwiek skutków i jakiejkolwiek szkody, ale szkody

i skutków kwalifikowanych. Zobowiązania cywilnoprawne strony, w tym konieczność spłaty zaciągniętego kredytu, opłacenie polis ubezpieczenia komunikacyjnego, opłacenie podatków i innych należności, nie oznacza automatycznie, że wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub nieodwracalne skutki. Zobowiązania te są zwykłym następstwem prowadzenia działalności gospodarczej lub odpowiednio prowadzenia gospodarstwa domowego, nie mogą być one traktowane

z pierwszeństwem wobec obowiązku publicznoprawnego zapłaty wymierzonej kary pieniężnej.

Zapłata kwoty wynikającej z tej decyzji nie wywołuje stanu nieodwracalnego

w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. Uszczuplenie stanu finansowego nie jest więc wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej.

W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem strony, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi następstwami, o których mowa

w art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 677/14, opubl. w Lex nr 1492958). Tego rodzaju okoliczności skarżąca nie przedstawiła w swym żądaniu o objęcie jej ochroną tymczasową.

Reasumując, Sąd poddając analizie wniosek skarżącej oraz całokształt akt sprawy, nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.