Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 700/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 131
journal: Dz.U. 2021 poz 1128
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.
article: art. 187, art. 191 i 199
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151/145  par. 1 pkt 1a,b, c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 31 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do WSA w Krakowie decyzją z 31 marca 2021 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. (NUS) z 16 grudnia 2020 r., nr [...], odmawiającą A. Z. (skarżący) stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2015 z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 25.294,00 zł.

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 19 kwietnia 2017 r. Skarżący złożył do Urzędu Skarbowego w B. zeznanie na formularzu PIT-39 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015, w którym wykazał przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości w kwocie 250.000,00 zł. Strona zadeklarowała zwolnienie całości uzyskanego dochodu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej "p.d.o.f.").

Po upływie okresu warunkującego zwolnienie od podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2015 rok, organ podatkowy przeprowadził czynności sprawdzające w zakresie prawidłowości rozliczenia tego podatku. W trakcie czynności sprawdzających skarżący przedłożył do wglądu faktury i rachunki stwierdzające, zakup materiałów i usług dotyczących przeprowadzonego remontu domu w okresie od 8 maja 2015 r. do 31 grudnia 2017 r. na kwotę 116.873,97 zł. Z czynności sprawdzających sporządzony został protokół z 26 kwietnia 2018 r.

Uwzględniając ustalenia ww. protokołu, w dniu 26 kwietnia 2018 r. Skarżący złożył korektę zeznania PIT-39 za rok 2015, w której wykazał, zgodną z ustaleniami czynności sprawdzających, kwotę dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 p.d.o.f. w wysokości 116.873,97 zł oraz pozostałą kwotę uzyskanego ze sprzedaży dochodu tj. 133.126,00 zł, od której obliczył należny podatek dochodowy w kwocie 25.294,00 zł. Zaległość wraz z odsetkami za zwłokę została zapłacona 5 czerwca 2018 r.

10 stycznia 2020r. Skarżący złożył do Urzędu Skarbowego w B. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2015 r. Przedmiotem żądania był zwrot kwoty 25.294,00 zł, stanowiącej należność główną. Ponadto zawnioskowano o zwrot kwoty 4.236,00 zł tytułem nienależnie pobranych odsetek od podatku - należności głównej, 458,40 zł z tytułu nadpłaty od nienależnie pobranego podatku oraz odsetek od dnia pobrania ww. należności do dnia jej zwrotu. Z wniosku wynika, że skarżący w dniu 24 grudnia 2012 r. został spadkobiercą domu mieszkalnego po swojej ciotce W. M. oraz z dniem 11 lutego 2013 r. spadkobiercą domu po swojej matce - M. W. Z.. W dniu 8 maja 2015r. sprzedał dom po swojej ciotce za cenę 250.000,00 zł. Jednocześnie we wniosku zaznaczył, że przychód uzyskany ze sprzedaży domu po ciotce wydatkował w latach 2015-2017 na remont budynku mieszkalnego nabytego po matce. W dniu 19 kwietnia 2017r. złożył do Urzędu Skarbowego w B. zeznanie podatkowe PIT-39 za 2015r., w którym wykazał przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 250.000,00 zł, należny podatek 0,00 zł. Ponadto we wniosku stwierdził, że w ramach czynności sprawdzających, prowadzonych przez NUS dostarczył organowi podatkowemu dowody poniesienia wydatków na własne cele mieszkaniowe, w tym faktury VAT, paragony na łączną kwotę 300.000,00 zł. Do wniosku załączył postanowienie Sądu Rejonowego w B. z 6.11.2013 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po W. M. i M. W. Z. , wypis aktu notarialnego repertorium A numer [...] z 8.05.2015r., kserokopię zeznania podatkowego PIT-39 z 19.04.2017r., kserokopię postanowienia organu podatkowego z 8.06.2018 r. dot. zaliczenia wpłaty, kserokopię potwierdzenia wpłaty podatku w wysokości 30.000,00 zł.

Pismem z 30 stycznia 2020r. organ podatkowy wyjaśnił podatnikowi wszystkie kwestie i wątpliwości związane ze sprawą, informując, że nie jest w posiadaniu dokumentów, które w czynnościach sprawdzających podatnik przedłożył jedynie do wglądu.

26.02.2020r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego w B. korekta zeznania podatkowego PIT-39 za 2015 r. W tym dniu wpłynęło również pismo strony zatytułowane "Ponaglenie" z żądaniem zwrotu nadpłaty.

W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego do przedłożenia dowodów poniesienia wydatków na własne cele mieszkaniowe oraz dokumentu potwierdzającego prawo własności budynku mieszkalnego w okresie, w którym ponoszone były wydatki mieszkaniowe na ten budynek, skarżący wskazał, że wszystkie żądane dokumenty znajdują się w posiadaniu organu podatkowego.

Wobec nieprzedłużenia zarówno dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków, jak i prawa własności budynku mieszkalnego, NUS wystąpił odpowiednio do Sądu Rejonowego w B. oraz Urzędu Miasta B. Wydział Podatków i Opłat Lokalnych w sprawie nadesłania stosownych dokumentów.

12 października 2020r. do NUS wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "Wypowiedź w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych", do którego załączono historię operacji bankowych, zestawienie dowodów na wydatki budowlane za okres 7.08.2015 r. - 30.11.2017 r. od poz. 1 do 170, kserokopie 23 faktur i paragonów oraz protokół z czynności sprawdzających wraz z zestawieniem faktur dotyczących remontu domu.

W odpowiedzi na ww. pismo NUS wezwał stronę o przedłożenie do wglądu dowodów, w szczególności stanowiących podstawę sporządzenia "Zestawienia dowodów na wydatki budowlane (...)", które stanowi zał. nr 2 do pisma skarżącego z 6.10.2020 r. W odpowiedzi na powyższe strona wniosła o przedłużenie terminu, nie wskazując przyczyny.

W tym stanie sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wydał w dniu 16 grudnia 2020r. decyzję, o której mowa na wstępie, o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2015 z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w kwocie 25.294,00 zł. NUS uznał bowiem, że przedłożone dokumenty nie wniosły do sprawy nowych dowodów, przeciwnie, potwierdzają ustalenia czynności sprawdzających przeprowadzonych w 2018r., prawidłowość złożonej po nich korekty zeznania podatkowego PIT-39 i wynikającego z niej zobowiązania w kwocie 25.294 zł.

W odwołaniu, Skarżący nie zgodził się z decyzją NUS i zażądał od organu odwoławczego uchylenia ww. decyzji oraz wydania decyzji zgodnie z wnioskiem strony z 10 stycznia 2020r., w związku z niezastosowaniem art. 2a ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym organ podatkowy zobowiązany jest rozstrzygać nie dające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika. W ocenie skarżącego ewidentnie istnieją dowody na wydatkowanie kwoty co najmniej 250.000,00 zł na cele mieszkaniowe. Podatnik podnosi, że ulga mieszkaniowa o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. przysługuje mu, ponieważ środki ze sprzedaży w dniu 8 maja 2015 r. nieruchomości odziedziczonej po ciotce W. M. przeznaczył na remont budynku odziedziczonego po matce. Dowodem na istnienie tych dowodów ma być złożona deklaracja podatkowa za 2015 r., wykazująca kwotę zwolnienia z zapłaty podatku od nieruchomości na wartość 250.000,00 zł. Skarżący uważa, że obecnie nie musi okazywać oryginałów czy też kopii dowodów na poniesienie wydatków na remont, które posiada, ponieważ to na NUS spoczywał obowiązek skopiowania oraz sporządzenia wyczerpującego protokołu ich przyjęcia. W ocenie skarżącego prowadzone postępowanie było stronnicze, przyznawano w nim wartość dowodową tylko dowodom na korzyść NUS, odmawiano natomiast wartości dowodowej dokumentom przedstawianym przez stronę.

W uzasadnieniu swojego stanowiska, zawartego w decyzji z 31 marca 2021 r., nr [...], o której mowa na wstępie, DIAS wskazał, że podstawę prawną spornego zagadnienia stanowi przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2015r. Wynika z niego, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia m.in. nieruchomości jest wydatkowanie począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, uzyskanego przychodu na wskazane w ustawie własne cele mieszkaniowe podatnika. Zawarty w art. 21 ust. 25 ustawy katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma charakter zaniknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki - niewymienione w tym katalogu - nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia.

W przedmiotowej sprawie w celu ustalenia czy skarżącemu przysługuje zwolnienie o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f., przeprowadzono analizę zgromadzonego materiału dowodowego. W wyniku powyższego ustalono że w dniu 8 maja 2015 r. skarżący sprzedał (aktu notarialny Repertorium A nr [...]) nieruchomość opisaną księgą wieczystą nr [...], nabytą w drodze spadku po zmarłej w dniu 11 lutego 2013 r. M. Z. (datą nabycia przez spadkobierców ogółu praw i obowiązków majątkowych spadkodawcy, zgodnie z art. 922 k.c., jest dzień jego śmierci).

A zatem w rozpatrywanej sprawie warunkiem zwolnienia podatkowego było wydatkowanie kwoty 250.000zł, na własne cele mieszkaniowe skarżącego wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy PIT, w okresie od 8 maja 2015r. do 31 grudnia 2017r.

W trakcie czynności sprawdzających skarżący przedłożył do wglądu faktury i rachunki stwierdzające, w sposób nie budzący wątpliwości, zakup materiałów i usług dotyczących przeprowadzonego remontu domu, w okresie od 8 maja 2015r. do dnia 31 grudnia 2017r., na łączną kwotę 116.873,97 zł. Z czynności sprawdzających w dniu 26.04.2018r. został sporządzony protokół, którego załącznik stanowi zestawienie kwot wydatków z przedłożonych faktur i rachunków. W czynnościach sprawdzających skarżący uczestniczył osobiście. W protokole z czynności sprawdzających, podpisanym przez stronę, brak jest jakiejkolwiek wzmianki, by zostały przedłożone do wglądu jeszcze inne dowody na poniesione wydatki lub organ podatkowy zachował czy w jakikolwiek sposób zabezpieczył oryginały dokumentów. Natomiast z oświadczenia pracownika Urzędu Skarbowego w B. wynika, że dokumenty przedłożone zostały jedynie do wglądu i zostały zwrócone stronie po przeprowadzonych czynnościach.

DIAS dokonując weryfikacji przedłożonych materiałów dowodowych, uznał iż szczegółowa analiza tych dokumentów dokonana przez organ podatkowy I instancji była prawidłowa. Wykazała ona, że:

- kwota 6.716,36 zł została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających na podstawie faktury VAT nr [...] z 7.11.2015 r. (poz. 70 zestawienia dołączonego do protokołu z czynności sprawdzających, dalej "zestawienie"), wystawionej na okoliczność przyjęcia zaliczki i zamówienia na dachówkę i akcesoria o wartości 6.716,36 zł. Wskazana jako "niezatwierdzona" faktura nr [...] z 19.11.2015 r. i "zatwierdzona" faktura nr [...] z 7.11.2015 r. dotyczą jednej transakcji zakupu,

- kwota z faktury nr [...]/2016 z 1.02.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających, ale w ograniczonej wysokości 943,74 zł (poz.115 zestawienia). Kwota 12,98 zł nie stanowiła wydatku na remont budynku mieszkalnego (zakup worków do odkurzacza),

- kwota 180,76 zł z faktury nr [...] z 17.02.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających (poz. 110 zestawienia),

- kwota 12,24 zł z faktury nr [...] z 27.04.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających (poz. 64 zestawienia),

- kwota 460,01 zł została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających na podstawie faktury nr [...] z 21.07.2016 r. (poz.146 zestawienia), wystawionej na okoliczność przyjęcia zaliczki i zamówienia na okno o wartości 660,01 zł. Wskazana jako "niezatwierdzona" faktura nr [...] z 30.07.2016 r. na kwotę 460,01 zł (zaliczka) i "zatwierdzona" faktura nr [...] z 21.07.2016 r. na kwotę 660,01 zł dotyczą jednej transakcji zakupu okna o wartości 660,01 zł,

- kwota 1.679,00 zł z faktury nr [...] z 12.11.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających (poz. 141 zestawienia),

- kwota z faktury nr [...] z 19.11.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających, ale w ograniczonej wysokości 36 zł (poz.144 zestawienia). Kwota 124,92 zł nie stanowiła wydatku na remont budynku mieszkalnego (zakup żarówek),

- kwota z faktury nr [...] z 28.11.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających, ale w wysokości 24,00 zł (poz. 143 zestawienia). Kwota 41,64 zł nie stanowiła wydatku na remont budynku mieszkalnego (zakup żarówek),

- kwota z faktury nr [...] z 5.12.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających, ale w wysokości 82,88 zł (poz.150 zestawienia). Kwota 35,40 zł nie stanowiła wydatku na remont budynku mieszkalnego (zakup żarówek),

- kwota z rachunku nr [...] z 3.06.2016 r. została zatwierdzona w czynnościach sprawdzających, ale w wysokości 10.000,00 zł (poz.155 zestawienia). Zatwierdzona kwota stanowi 50% kwoty rachunku za remont dachu na budynku mieszkalnym i budynku gospodarczym. Ponieważ rachunek dotyczył "remontu dachu na budynku mieszkalnym oraz wymiany pokrycia dachowego na budynku gospodarczym" a podatnik nie określił procentowo ile poniesiono wydatku na budynek mieszkalny, w trakcie czynności sprawdzających ustalono i przyjęto połowę wartości kwoty znajdującej się na rachunku. Z ustaleniami tymi strona się zgodziła.

W odniesieniu do przedłożonych paragonów zwrócono uwagę, że paragon fiskalny jest dokumentem księgowym potwierdzającym sprzedaż towaru czy usługi, ale nie wykazuje tożsamości nabywcy. Potwierdza jedynie, gdzie, kiedy doszło do określonej transakcji, ale nie dowodzi, że osoba przedkładająca go była faktycznym nabywcą. Natomiast dokument "Historia operacji na rachunku", którego skarżący jest właścicielem (załącznik nr 1) potwierdza jedynie otwarcie rachunku przez stronę, otwarcie i zerwanie lokaty terminowej oraz dokonywanie wpłat i wypłat gotówki. Operacje wypłat z rachunku i zerwanie lokaty terminowej przypadają na okres warunkujący zwolnienie podatkowe, ale nie można uznać ich za samoistne wydatki na cel zwolnienia. Zdaniem DIAS powyższe dokumenty nie wniosły do sprawy nowych dowodów, przeciwnie, potwierdzają ustalenia czynności sprawdzających przeprowadzonych w 2018 roku, prawidłowość złożonej po nich korekty zeznania podatkowego PIT-39 i wynikającego z niej zobowiązania w kwocie 25.294,00 zł.

DIAS podkreślił na koniec, że w przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przez podatnika przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Jednocześnie podkreślono, że na organach podatkowych nie ciąży nieograniczony obowiązek poszukiwania dowodów, albowiem nałożenie na organy prowadzące postępowanie podatkowe obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w myśl art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku.

Nadto DIAS zaakcentował, że postępowanie w sprawie nadpłaty różni się od postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest ograniczony treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty.

W przedmiotowej sprawie, za wiarygodny DIAS uznał dowód w postaci protokołu z czynności sprawdzających z 26.04.2018 r., z ustaleniami którego skarżący został kompleksowo zapoznany i w pełni się zgodził, składając korektę deklaracji podatkowej, następnie wpłacając zaległość wraz z odsetkami. Deklaracja podatkowa z 17.04 2017 r., w której wykazano kwotę zwolnienia podatkowego równą 250.000,00 zł, nie może być dowodem na istnienie dokumentów potwierdzających równocześnie wydatki na własne cele mieszkaniowe na ww. kwotę. Deklaracja ta stanowi jedynie informację o zamiarze wykorzystania prawa do zwolnienia od podatku na ustawowo określonych warunkach.

A. Z. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając rażącą stronniczość organów podatkowych, przejawiająca się w rażących naruszeniach reguł postępowania dowodowego. W uzupełnieniu skargi zaznaczył, że postępowanie odwoławcze prowadzone było w sposób nie budzący zaufania do organu odwoławczego, który nie udzielił stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, jak również nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Zdaniem skarżącego organ podatkowy nie podjął żadnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego tj.: zawłaszczonych dowodów podatkowych na kwotę 150.000,00 zł, oświadczenia strony o uchyleniu oświadczenia złożonego organowi do protokołu 26.04.2018 r., nieprawdziwego oświadczenia pracownika urzędu, nierzetelności, niechlujności spisu kwot z dowodów podatkowych w protokole zwrotu dowodów z 26.04.2018 r., niekompletności kserokopii rachunków, faktur VAT i paragonów. Zdaniem skarżącego organ naruszył w tym zakresie art. 187, 191 i 199 ustawy Ordynacja podatkowa.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r., poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej - p.p.s.a.). Ponadto, Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie, oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez A. Z., decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu krajowemu. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.

Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy obydwu instancji, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W rozpoznawanej sprawie, nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji, podobnie jak wcześniej decyzji organu I instancji. Strona miała zapewniony czynny udział w prowadzonym postępowaniu, nieskrępowaną możliwość składania wniosków i wyjaśnień, z którego to prawa szeroko korzystała.

Sąd uznał zatem ustalony w sprawie stan faktyczny za prawidłowy gdyż nie doszło do naruszenia przepisów postępowania traktujących o postępowaniu podatkowym, które to naruszenia jeśli wystąpią a strona ich nie wskaże, sąd bierze pod uwagę z mocy wskazanego wcześniej art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając w granicach danej sprawy.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia właściwego określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych w roku 2015 w związku z dokonaniem przez Skarżącego sprzedaży nieruchomości, aktem notarialnym z dnia 8 maja 2015 roku za cenę w kwocie 250.000,00 zł, przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie w drodze spadku, tj. od dnia 11 lutego 2013 roku.

Według Skarżącego, całość uzyskanego dochodu winna być zwolniona od opodatkowania na podstawie art. 21 ust 1 pkt 131 p.d.o.f. z uwagi na przeznaczenie uzyskanego przychodu w całości na własne cele mieszkaniowe, na co Skarżący przedstawił stosowne dokumenty odzwierciedlające poniesione wydatki jednak te zostały utracone w czasie trwania postepowania podatkowego z winy prowadzących je urzędników a nawet – jak twierdził Skarżący – na skutek świadomego popełnienia przez nich przestępstwa związanego z kradzieżą tych dokumentów. Według organu zapłacony podatek był – w świetle obowiązujących przepisów i ustalonego stanu faktycznego – wymagalny a zatem o stwierdzeniu nadpłaty nie mogło być mowy. Równocześnie stanowczo zaprzeczono ukryciu czy kradzieży dokumentów dotyczących sprawy podatkowej Skarżącego.

Jak wyżej wskazano, Sąd uznaje - ustalony przez organy stan faktyczny - za prawidłowo określony a zatem zbadaniu podlega prawidłowość zastosowania do jego oceny, przepisów prawa materialnego.

Z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (w brzmieniu obowiązującym w 2015r.), wynika że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art.21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) -c) w/w ustawy podlegającym opodatkowaniu źródłem przychodu jest, z zastrzeżeniem ust. 2, odpłatne zbycie;

a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,

b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa

do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,

c) prawa wieczystego użytkowania gruntów,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie lub wybudowanie.

Zatem każda czynność prawna, której przedmiotem jest odpłatne zbycie nieruchomości lub praw w nim wymienionych stanowi źródło przychodów, jeżeli zostanie dokonana przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 30e ust. 1 ww, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust, 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.

Stosownie do art, 30e ust. 2 ww. ustawy podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększony o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit, a)-c) nie łączy się z dochodami ( przychodami) z innych źródeł (art, 30e ust.5 ww. ustawy).

Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 19 ust. 1 ww. ustawy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Sposób ustalenia kosztów uzyskania przychodu uzależniony jest od tego, czy nieruchomość została nabyta odpłatnie czy nieodpłatnie. W przedmiotowej sprawie nieruchomość została przez Stronę nabyta nieodpłatnie w drodze spadku. Stosownie do art. 22 ust. 6d ww. ustawy za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.

W badanej sprawie niewątpliwym jest, iż Skarżący w dniu 8 maja 2015r. zbył uzyskaną w 2013r. w drodze spadku nieruchomość za cenę w kwocie 250.000,00zł, deklarując zwolnienie uzyskanego dochodu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 p.d.o.f..

Z art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy wynika, iż wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, uważa się w myśl art. 21 ust. 25 pkt. 1 lit a w zw. z art. 21 ust. 25 pkt. 2 lit a u.p.d.o.f.;

1. wydatki poniesione na:

a) nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość łub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu łub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem,

b) nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej łub udziału w takim prawie,

c) nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego,

d) budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części łub własnego lokalu mieszkalnego,

e) rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego, położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

Zgodnie z art. 21 ust. 26 ww. ustawy - przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d i e), rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach.

Z przywołanego wcześniej przepisu art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy jednoznacznie wynika, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia m.in. nieruchomości jest wydatkowanie począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, uzyskanego przychodu na wskazane w ustawie własne cele mieszkaniowe podatnika.

Zawarty w art. 21 ust. 25 ustawy katalog wydatków uprawniających do zwolnienia ma charakter zamknięty i w związku z tym tylko wydatkowanie środków na realizację celów w nim wskazanych pozwala na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania. Inne wydatki - niewymienione w tym katalogu - nie uprawniają do skorzystania z powyższego zwolnienia. Ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe w sposób jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania dochodu z odpłatnego zbycia.

W tym zakresie wyraźnie należy jednak zaznaczyć, że wykładni przepisu statuującego ulgę podatkową należy dokonywać w taki sposób aby faktycznie nie dochodziło do rozszerzenia zakresu wykładanego przepisu. Określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. z art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zwolnienie od podatku dochodowego - dochodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości - jest normą celu społecznego, która w zamierzeniach ustawodawcy realizować ma preferowany cel, jakim jest zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych podatników.

Zwolnienia i ulgi wprowadzone do ustawy podatkowej służą realizacji określonego, preferowanego przez ustawodawcę celu. Zatem wykładnia przepisu statuującego ulgę powinna być dokonywana w taki sposób, aby z jednej strony faktycznie nie dochodziło do rozszerzenia zakresu wykładanego przepisu, z drugiej jednak strony należy mieć na uwadze, aby w każdym przypadku faktyczny cel ulgi mógł zostać zrealizowany.

W przypadku korzystania z ulg i zwolnień podatkowych wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, obowiązek udowodnienia, że określony wydatek został poniesiony przez podatnika przy spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów podatkowych spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne.

Organ podatkowy dla celów podatkowych weryfikując możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego przez podatnika uprawniony jest żądać udowodnienia poniesienia wydatków poprzez przedłożenie rzetelnych i wiarygodnych dowodów, z których w sposób niebudzący żadnych wątpliwości będzie wynikało kto, kiedy i jaki wydatek poniósł, tj. czy środki uzyskane ze sprzedaży nieruchomości faktycznie przeznaczone zostały przez podatnika na cele mieszkaniowe.

Jak wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, obowiązkiem Skarżącego było w terminie do dnia 30 kwietnia 2016 roku złożyć w urzędzie skarbowym odrębne zeznanie PIT-39 o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości oraz w tym samym terminie dokonać wpłaty należnego podatku wynikającego z tego zeznania.

Skarżący obowiązków tych początkowo nie dopełnił. W dniu 19 kwietnia 2017 roku złożył zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015 na formularzu PIT-39. W złożonym zeznaniu wykazał przychód uzyskany ze sprzedaży nieruchomości w kwocie 250.000,00 zł oraz dochód równy przychodowi. Zadeklarował także zwolnienie całości uzyskanego dochodu na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy PIT.

Warunkiem zwolnienia podatkowego i przedmiotem badania organów podatkowych było zatem wydatkowanie kwoty 250.000,00 zł, na własne cele mieszkaniowe wymienione w art. 21 ust. 25 ustawy PIT, w okresie od dnia 8 maja 2015 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku.

Przeprowadzone czynności sprawdzające wykazały, że wypełnienie warunków zwolnienia Skarżący realizował przez wydatkowanie przychodu ze sprzedaży nieruchomości na remont budynku mieszkalnego stanowiącego jego własność, położonego w B., przy ul. [...]. Remont własnego budynku mieszkalnego stanowi jeden z celów wydatków mieszkaniowych wymienionych w art. 21 ust. 25 p.d.o.f., preferowanych przez ustawodawcę zwolnieniem podatkowym. Poniesienie wydatków musi jednak – jak wyżej wskazano – być udokumentowane przez podatnika.

W trakcie czynności sprawdzających Skarżący przedłożył do wglądu faktury i rachunki stwierdzające, w sposób nie budzący wątpliwości, zakup materiałów i usług dotyczących przeprowadzonego remontu domu, w okresie od dnia 8 maja 2015 roku do dnia 31 grudnia 2017 roku. Łączna kwota wydatków wynikająca z tych dowodów wyniosła 116.873,97zł. Obrazuje to zestawienie będące załącznikiem do sporządzonego wówczas i podpisanego przez Skarżącego protokołu z czynności sprawdzających(K: 65-67 tom I) w których to czynnościach uczestniczył osobiście.

Protokół zawierał też pouczenie o obowiązku opodatkowania dochodu, do którego nie ma zastosowania zwolnienie podatkowe, o obowiązku złożenia skorygowanego zeznania PIT-39 i obliczenia w nim podatku dochodowego należnego od kwoty 133.126,00 zł, tj. dochodu nie podlegającego zwolnieniu oraz o obowiązku uregulowania zaległego podatku wraz z odsetkami. Uwzględniając ustalenia tego protokołu, w dniu 26 kwietnia 2018 roku Skarżący złożył korektę zeznania PIT-39 za rok 2015, w której wykazał, zgodną z ustaleniami czynności sprawdzających kwotę dochodu zwolnionego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 p.d.o.f. w wysokości 116.873,97 zł oraz pozostałą kwotę uzyskanego ze sprzedaży dochodu, tj. 133.126,00 zł, od której obliczył należny podatek dochodowy w kwocie 25.294,00 zł. Zaległość w tej kwocie wraz z należnymi odsetkami za zwłokę została zapłacona w dniu 5 czerwca 2018 roku.

Obecnie w skardze, wcześniej w odwołaniu i w żądaniu stwierdzenia nadpłaty z dnia 10 stycznia 2020 roku Skarżący podnosi, że dochował warunków zwolnienia podatkowego co do wydatkowania całości przychodu uzyskanego ze sprzedaży nieruchomości w kwocie 250.000,00 zł, a nawet wydatkowania na ceł zwolnienia kwoty wyższej tj. 300.000,00 zł, kwestionując tym samym ustalenia z czynności sprawdzających przeprowadzonych w tym zakresie bo jak twierdzi "dowody poniesienia wydatków na własne cele mieszkaniowe, w tym faktury, rachunki, paragony na łączną kwotę 300.000,00zł" dostarczył organowi podatkowemu w ramach czynności sprawdzających.

Co istotne, postępowanie w sprawie nadpłaty rożni się od postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego. Zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty jest ograniczony treścią wniosku podatnika i zakresem dokonanej korekty. W ramach tego postępowania organ podatkowy analizuje wyłącznie stan faktyczny określony przez podatnika. Dodatkowo, to na osobie domagającej się stwierdzenia nadpłaty spoczywa obowiązek wykazania słuszności swych racji i poparcie ich stosownymi dowodami.

Skarżący jako dysponent postępowania w sprawie o stwierdzenie nadpłaty, w podejmował nieudolne próby wpływania na losy postępowania, sugerując nieprawidłowości występujące w Urzędzie Skarbowym w B. a nawet popełnienie licznych przestępstw przez urzędników zajmujących się jego sprawą. Próbował dowieść ukrycia dokumentów podatkowych w postaci rachunków i faktur VAT w Urzędzie. Zarzuty te jednak nie są w żaden sposób uwiarygodnione, w sprawie nie toczą się żadne postępowania karne czy cywilne. Skarżący nie zaoferował też żadnych środków dowodowych na udowodnienie swych twierdzeń.

Takim dowodem nie mogła być – jak sugerował Skarżący – deklaracja podatkowa z dnia 17 kwietnia 2017 roku w której wykazano kwotę zwolnienia podatkowego równą 250.000,00 zł. Nie mógł to być dowód na istnienie dokumentów potwierdzających równocześnie wydatki na własne cele mieszkaniowe na ww. kwotę. Deklaracja ta stanowiła jedynie informację o zamiarze wykorzystania prawa do zwolnienia od podatku na ustawowo określonych warunkach, która to deklaracja – jak wykazało przeprowadzone postępowanie – nie była zresztą prawidłowa.

W okolicznościach sprawy i po zapoznaniu się z treścią pism Skarżącego, Sąd podziela ocenę organu, iż zarzuty te są całkowicie bezpodstawne i nielogiczne, stąd nie sposób dawać im wiary w przedmiotowej sprawie a za wiarygodny należy uznać dokument w postaci protokołu z czynności sprawdzających z dnia 26 kwietnia 2018 roku z ustaleniami którego, ówcześnie Skarżący w pełni się zgodził, składając korektę deklaracji podatkowej a następnie wpłacając zaległość wraz z odsetkami.

Brak zatem podstaw do przyjęcia, iż urząd jest w posiadaniu dokumentów okazanych przez podatnika wówczas tylko do wglądu a w protokole z czynności sprawdzających brak jakiejkolwiek wzmianki o nich, z czego wnosić należy, że nie były przedłożone do wglądu. W czynnościach sprawdzających Skarżący uczestniczył osobiście i osobiście podpisał sporządzony z nich protokół.

Jak wynika z tego protokołu, Skarżący przedłożył do wglądu "rachunki/faktury VAT na kwotę 116.873,97 zł. Taka też jest kwota podsumowująca zestawienie wydatków z przedłożonych faktur i rachunków, dołączona do protokołu. Pod dokumentem widnieją nadto podpisy uczestniczących w nim osób. Brak zatem podstaw do podważania tego dokumentu i wynikających z niego wniosków.

W protokole z czynności sprawdzających brak jest jakiejkolwiek wzmianki, by przedłożone zostały do wglądu jeszcze inne dowody na poniesione wydatki łub, by organ podatkowy zachował łub w jakikolwiek sposób zabezpieczył oryginały dokumentów. Natomiast z oświadczenia pracownika Urzędu Skarbowego w B. (K: 63 tom I) wynika, iż dokumenty przedłożone zostały jedynie do wglądu i zostały zwrócone.

Mając zatem na uwadze przedstawiony wyżej stan prawny oraz stan faktyczny sprawy, zasadnym jest twierdzenie, że organy podatkowe nie naruszyły mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Prawidłowo określono przychód wynikający z transakcji odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego w którym nastąpiło nabycie.

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie naruszono także przepisów postępowania, a w szczególności art. 120, 121 ustawy Ordynacja podatkowa, albowiem postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone prawidłowo i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Było ono prowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, jak również wyjaśniły stronie przesłanki, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Organy podatkowe podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z normami wynikającymi z art. 187, 191 i 199 ustawy Ordynacja podatkowa. Fakt, że oceniając zgromadzone dowody nie przychylono się do twierdzeń A. Z. nie oznacza, że nie wzięto pod uwagę i nie przeanalizowano jego argumentów jak również przedstawianych dokumentów, czy też nie dokonano ich oceny. Inna ocena tego samego materiału dowodowego dokonana przez Skarżącego może stanowić sama w sobie podstawy do stwierdzenia, że ocena dokonana przez organ podatkowy jest niewłaściwa czy też dowolna.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty prowadzone było na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa i Sąd nie stwierdził ich naruszenia. W sprawie bezprawnego przywłaszczenia dokumentów nie toczy się żadne postępowanie wyjaśniające lub karne, zarówno wobec Naczelnika Urzędu, jak i pracowników. Twierdzenia Skarżącego wzywające do zwrotu oryginałów dokumentów są bezpodstawne i niczym nieuzasadnione.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności, organy zasadnie odmówiły stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, w wysokości 25,294,00 z. Kwota zapłaconego podatku nie stanowi bowiem nadpłaty, skoro zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 o.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. W niniejszej sprawie nadpłata nie wystąpiła, a w konsekwencji złożona przez Skarżącego w dniu 26 kwietnia 2018 roku korekta zeznania PIT-39 o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015 doprowadziła do prawidłowego określenia wysokości przedmiotowego zobowiązania podatkowego.

Powyższe pozwala na sformułowanie konstatacji, iż zaskarżona decyzja wraz z decyzją organu I instancji, odpowiada prawu, a postępowanie podatkowe zakończone jej wydaniem, przeprowadzone zostało z poszanowaniem znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego i zgodnie z obowiązującą procedurą.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.