Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 67/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku
Powołane przepisy: article: art. 157 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 września 2017 r. w dniu 23 listopada 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku z dnia 26 września 2017 r.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 września 2017 r. oddalił skargę K. J. – dalej skarżącego, na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia.

Odpis powyższego wyroku wraz z pouczeniem, doręczono skarżącemu w dniu 9 października 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy.

W dniu 11 października 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący wniósł m.in. o uzupełnienie ww. wyroku "o zakres pominięty albowiem zakres skargi obejmował zarzut bezczynności organu w postępowaniu wyjaśniającym, mającym na celu ustalenie treści zaświadczenia na podstawie zebranych w konstytutywnym postępowaniu dowodowym, z czynnym udziałem strony i kostytutywności

wydania zaświadczenia o treści prawdziwej, a nie uchylania się od tego obowiązku i korzystania ze stronniczości piastuna funkcji przewodniczącego wydziału III WSA w Krakowie, gdzie zakres wniosku o wyłączenie tej osoby z działań i czynności jest zawisły, a prowadzi do stanowiska, iż wywołuje skutki w zakresie podległości służbowej i na wydawane, a wiążące skład orzekający zarządzenia, lub polecenia, a w

tym w związku z konkretnymi zarzutami opartymi na naruszeniach art. 32 ustawy zasadniczej i tworzenia dla mojej sprawy niedopuszczalnego precedensu, pozbawienia prawa do zaświadczenia nakazanego do wydania art. 217 kpa, por. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 13 stycznia

2011 r. II, SA/Bk 75/10, IV SA/Wr 230/13 - Wyrok WSA we Wrocławiu, zatem wymagalnego czynnego udziału strony w postępowaniu wyjaśniającym i w zakresie dowodowym, IV SA/Wr 380/12 z dnia 7.11.2012, II OSK 588/15 - Postanowienie NSA, a skoro postępowania takiego nie przeprowadzono to konstytutywnym prawem strony jest żądanie uzupełnienia, wraz z prawem żądania dopełnienia konstytutywnego obowiązku wydania zaświadczenia o treści ustalonej przez organ w toku takiego postępowania i popartego dowodami. Skoro wiec postępowanie KPP było w świetle orzecznictwa, zatem i w świetle art. 32 ustawy zasadniczej częściowym, nie sposób było pominąć tych zarzutów i pozostawić je bez rozpoznania, co musiało by prowadzić do uchylenia zaskarżonych orzeczeń i zarządzenia przeprowadzenia przez Komendanta Powiatowego Policji poprawnego postępowania wyjaśniającego, oraz wydania zaświadczenia prawdziwego, od czego organ nie może się uchylać, a pomijanie zarzutów nie może prowadzić do próby zwolnienia organu od obowiązku konstytutywnego wydania zaświadczenia, nawet wtedy, gdy prawdziwe świadectwo mogło by zburzyć wcześniejsze mataczenia w mojej sprawie.

Równocześnie zakres bezczynności nie może być przyjęty wąsko, ale w sposób szeroki, a w tym niezasadnie zawężono zakres sprawy o bezczynność, w sytuacji, w której z bezczynnością mamy do czynienia nie tylko wtedy, gdy organ nic nie robi, ale i wtedy, gdy podejmuje działania prawnie wadliwe, nie prowadzące do właściwego rozpoznania i załatwienia sprawy wniesionej, a w sprawie o żądane zaświadczenie ustawa nakazuje organowi wydać zaświadczenie prawdziwe i oparte na istniejącej dokumentacji dowodowej, co uniemożliwia pozostawienie sprawy nawet w części bez rozpoznania."

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o uzupełnienie wyroku należało oddalić, gdyż był nieuzasadniony.

Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) – określanej dalej jako p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Jak wynika z powyższego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Dotyczy to sytuacji, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać również zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2010 r., II FSK 1088/09, wszystkie powoływane orzeczenia opublikowane zostały na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a. uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., I FSK 676/11). Instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 stycznia 2014 r., II SA/Bd 891/13). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku. Jednakże, Sąd w wyroku z dnia 26 września 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona oddaleniu.

Wyjaśnić należy, że podnoszone przez skarżącego we wniosku okoliczności stanowią zdaniem Sądu, merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zmianie rozstrzygnięcia służy wyłącznie skarga kasacyjna. Zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Mając powyższe na względzie, na podstawie przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.