Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2392/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 73
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2011 r. sygn. akt I SA/Gl 983/10 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia 6 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w przedmiocie podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący został wezwany do uzupełniania braku wniesionej skargi. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia została awizowana po raz pierwszy w dniu 12 października 2010 r., a następnie po raz drugi w dniu 20 października 2010 r. Natomiast w dniu 27 października 2010 r. została wydana skarżącemu. Jednakże Sąd uznał, że stosownie do regulacji zawartej w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) doręczenie nastąpiło już wcześniej tj. w dniu 26 października 2010 r. (tj. po upływie 14 dni od daty pierwszego awizowania). Wobec czego siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków upłynął w dniu 2 listopada 2010 r. i wniesienie pisma przez skarżącego w dniu 3 listopada 2010 r. było czynnością dokonaną po jego upływie.

Od powyższego postanowienia A.W. wniósł skargę kasacyjną. Zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie:

- art. 73 p.p.s.a. poprzez uznanie, że nastąpiło doręczenie zastępcze przesyłki z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi, mimo że awizowanie przesyłki sądowej było niezgodne z warunkami podanymi w tym przepisie,

- art. 6 p.p.s.a. poprzez brak pouczenia Sądu przy doręczaniu zaskarżonego postanowienia o terminie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnego skargi,

- naruszenie przepisów dotyczących jawności postępowania i możliwości wypowiedzenia się strony co do dowodu – pisma operatora publicznego z dnia 17 listopada 2010 r., co narusza art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wniesiono także o dopuszczenie dowodu z zawiadomienia poczty z dnia 12 października 2011 r. na okoliczność nieprawidłowego powiadomienia o przesyłce – nieprawidłowego awizowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Z treści art. 73 p.p.s.a. wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej (...), a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję (...). W tym przypadku procesowy skutek prawny doręczenia powstaje z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki pismo pozostawiono w placówce pocztowej.

W niniejszej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że została ona doręczona w dniu 27 października 2010 r. Przesyłka została awizowana po raz pierwszy w dniu 12 października 2010 r., a następnie po raz drugi w dniu 20 października 2010 r. Mając na uwadze powołaną wyżej regulację art. 73 p.p.s.a. należy stwierdzić zatem, że doręczenia nastąpiło już wcześniej tj. w dniu 26 października 2010 r. Siedmiodniowy termin na uzupełnienie braków upłynął w dniu 2 listopada 2010 r. i wniesienie pisma przez skarżącego w dniu 3 listopada 2010 r. było czynnością dokonaną po jego upływie. Okoliczność, że adresatowi wydano przesyłkę w terminie późniejszym nie ma żadnego znaczenia dla liczenia terminu wg wskazanego powyżej art. 73 p.p.s.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd art. 6 p.p.s.a. należy wskazać, że nie mieści się w obowiązkach sądu wyjaśnianie jakie terminy i na jakich zasadach mogą być przywrócone (zob. B.Dauter, Metodyka pracy sędziego, LexisNexis, Warszawa 2011, str. 52).

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący jawności postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do dowodu z przytoczeniem podstawy nieważności postępowania w związku z pozbawieniem strony możliwości obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie nie można zarzucić Sądowi naruszenia wskazanych zasad. Należy przypomnieć, że strona jest pozbawiona możliwości obrony swych praw, gdy wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania – np. poprzez brak zawiadomienia strony (bądź pełnomocnika) o terminie rozprawy (zob. B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009, str. 358). W przedmiotowej sprawie strona została prawidłowo wezwana do uzupełnienia wskazanych braków skargi. Wezwanie zostało wysłane na wskazany przez skarżącego adres. Zawierało wszelkie niezbędne pouczenia. Odnosząc się do kwestii odpowiedzi udzielonej przez Pocztę Polską na prośbę Przewodniczącego Wydziału WSA, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie reguluje kwestii postępowania dowodowego i związanych z nim możliwości zapoznania strony z zebranymi dowodami. Strona ma możliwość zapoznania się z aktami sprawy. O piśmie doręczyciela strona dowiedziała się z zapadłego postanowienia o odrzuceniu skargi. Nie została ona pozbawiona prawa do obrony – przysługiwał jej środek odwoławczy, w którym mogła się odnieść także do tej kwestii. strona skorzystała z tego prawa wnosząc skargę kasacyjną.

Mając powyższe na uwadze, wobec nie stwierdzenia aby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszył prawo w zaskarżonym postanowieniu, należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.

Brak jest natomiast podstawy prawnej do orzekania o kosztach postępowania kasacyjnego. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. jednoznacznie wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a nie – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie – postanowienia.