Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 596/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 197 par. 2, art. 232 par. 1okt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. G. na decyzję Wojewody z dnia 22 maja 2015r. , nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia 1. odrzucić zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 września 2015 r. , sygn. akt III SA/Gd 596/15 , 2. zwrócić skarżącej R. G. wpis od zażalenia w kwocie 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku odrzucił skargę R. G. na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r., poz. 270 ze zm.), z uwagi na brak – pomimo wezwania- uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Odpis w/w postanowienia doręczony został pełnomocnikowi skarżącej w dniu

29 września 2015 r. ( k. 38).

Pełnomocnik skarżącej, wskazując na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wniósł środek zaskarżenia od powyższego postanowienia, nazywając go "skargą kasacyjną". Wywiódł, że z treści art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że skarga nie przysługuje w przypadku, o którym mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a., czyli w sytuacji, w której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Skoro jednak skarżąca nie została wezwana do uiszczenia wpisu, nie zaistniała sytuacja wskazana w art. 220 § 3 p.p.s.a., wobec czego nie została wyłączona możliwość wniesienia skargi kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wskazać należy, iż od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje nowa regulacja - art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a., zgodnie z którą zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3.

Zmiana wprowadzona do w/w przepisu polega na wyłączeniu z postępowania kasacyjnego spraw dotyczących kwestionowania postanowień o odrzuceniu skargi

w przypadkach, gdy:

1. skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2);

2. nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3);

3. sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4);

4. skarga pomimo wezwania nie została prawidłowo opłacona (art. 220 § 3).

Z powyższego wynika więc, że środkiem zaskarżenia inicjującym kontrolę instancyjną w w/w kategorii spraw jest obecnie zażalenie, a nie skarga kasacyjna funkcjonująca w poprzednim stanie prawnym.

Z kolei stosownie do art. 173 p.p.s.a. skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4,art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a., wobec czego przysługuje na nie zażalenie, a nie skarga kasacyjna.

Stwierdzenie pełnomocnika skarżącej, że złożył skargę kasacyjną, a nie zażalenie było błędne i nie ma wpływu na klasyfikację złożonego środka zaskarżenia (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2007r., sygn. akt. II OZ 1065/07 – dostępny w Bazie Sądów Administracyjnych).

Podnoszone przez pełnomocnika skarżącej twierdzenia dotyczące braku wezwania skarżącej do uiszczenia wpisu mogą stanowić przesłankę oceny prawidłowości wydania zaskarżonego postanowienia, a nie przesłankę wyboru między różnymi środkami zaskarżenia ( zażalenie lub skarga kasacyjna) od tego postanowienia.

W związku z powyższym pismo pełnomocnika skarżącej nazwane "skargą kasacyjną" w istocie stanowi "zażalenie".

W myśl art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.

Z uwagi na datę doręczenia zaskarżonego postanowienia - 29 września 2015 r.- ostatnim dniem do wniesienia zażalenia był dzień 6 października 2015 r.

Zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi zostało złożone dopiero

w dniu 29 października 2015 r., czyli po upływie siedmiodniowego terminu.

Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Wobec wniesienia zażalenia po terminie, Sąd na mocy art. 178 w zw.

z art. 197 § 2 p.p.s.a odrzucił zażalenie, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji.

Nadmienić jedynie należy, że nawet w przypadku uznania, że pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną, a nie zażalenie, również podlegałaby ona odrzuceniu - na podstawie art. 178 w zw. z art. 173 § 1 p.p.s.a.- jako niedopuszczalna, bowiem w obecnym stanie prawnym skarga kasacyjna na postanowienie wydane w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. nie przysługuje.

Na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócono stronie uiszczony wpis od odrzuconego zażalenia ( pkt 2 sentencji).