Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 666/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 20 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 roku sprawy ze skargi B. W. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 10 września 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga B. W. (dalej zwanej skarżącą) na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwanego "WINB") z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku "A" przy ul. O. w O. (dalej zwanego "budynkiem A"). Skarga ta została przekazana Sądowi przez WINB wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Jak wynika zaś z przekazanych Sądowi akt sprawy, pismem z dnia 21 listopada 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego "[...]" (dalej zwany "PINB") zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie stanu technicznego budynku "A".

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r. PINB, powołując art. 81c ust. 2 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego; dalej jako "k.p.a.", nałożył na "A" Spółkę Jawną ul. O. (właściciela budynku "A"); dalej zwaną Spółką, obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, wskazującej rozwiązania techniczne (na całej powierzchni styku z budynkiem Wspólnoty Mieszkaniowej budynku mieszkalnego przy ul. O. w O.; dalej zwanego "budynkiem Wspólnoty" lub "sąsiednim budynkiem mieszkalnym"), po wprowadzeniu których, obniżona zostanie emisja hałasu z budynku "A" do wartości zgodnych lub niższych niż wskazane w normie PN 87/B-02151/08 to jest:

- dla maksymalnego poziomu dźwięku A (LAmax) - 30 dB,

- dla maksymalnego poziomu dźwięku A (LAeq) - 25 dB.

Wskazane postanowienie było drugim z kolei rozstrzygnięciem PINB o nałożeniu obowiązku przedstawienia opisanej powyżej ekspertyzy technicznej, gdyż poprzednie postanowienie w tym przedmiocie wydane przez ten organ (z dnia 21 listopada 2016 r.) zostało uchylone przez WINB (postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r.) a sprawa została przekazana PINB do ponownego rozpatrzenia. Natomiast w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 lutego 2017 r. PINB wskazał, że budynek "A" został wykonany zgodnie z dokumentacją projektową, a czynności kontrolne nie wykazały aby obiekt był użytkowany w sposób nieodpowiedni (nie wykonano żadnych nowych robót budowlanych). Uznał jednak, że zastosowane w trakcie budowy rozwiązania techniczne nie zapewniły, określonego przepisami, zabezpieczenia akustycznego (przed emisją dźwięków z budynku "A" do sąsiedniego budynku mieszkalnego). Przyjął, że nieodpowiedni stan techniczny budynku "A", m. in. brak izolacji akustycznej stropów oraz lokalizacja urządzeń wentylacji mechanicznej, może generować występowanie przekroczeń dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku pomieszczeniach mieszkania nr "[...]" w budynku Wspólnoty. Dodał, że nie jest w stanie, przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości.

Na skutek zażalenia Spółki, postanowieniem z dnia 19 czerwca 2017 r. WINB utrzymał w mocy opisane powyżej postanowienie PINB z dnia 20 lutego 2017 r.

Kolejnym postanowieniem z dnia 9 października 2017 r., PINB przychylił się do wniosku Spółki o wyrażenie zgody na wykonanie w pierwszej kolejności zaleceń wskazanych w projekcie wygłuszenia sufitu (z września 2017 r.), sporządzonym przez mgr inż. R. G., a po ich wykonaniu, na złożenie wniosku do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej jako "PPIS") o przeprowadzenie pomiarów kontrolnych poziomu emisji hałasu z budynku "A" do mieszkań Wspólnoty i przedłożenia PINB wyników tych pomiarów.

Przy piśmie z dnia 25 stycznia 2018 r. PPIS przekazał PINB sprawozdanie z dnia 24 stycznia 2018 r. z pomiarów hałasu wykonanych przed przedstawicieli Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w godzinach nocnych dnia 19/20 stycznia 2018 r. w mieszkaniach nr "[...]" i nr "[...]" budynku Wspólnoty. W piśmie stwierdzono, iż zmierzony w w/w lokalach równoważny poziom dźwięku A(LAeq) hałasu przenikającego do pomieszczeń mieszkalnych od wszystkich źródeł łącznie w trakcie trwania imprez na trzech poziomach (-1, parter, 1 piętro) w budynku "A", nie przekracza wymagań normy PN-87/B-02151/02 "Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach".

W tych okolicznościach, decyzją z dnia 7 marca 2018 r. PINB, powołując art. 105 § 1 oraz art. 126 k.p.a., umorzył postępowanie w przedmiocie stanu technicznego budynku "A". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia PINB ocenił, że wobec potwierdzenia, iż dokonano usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A", poprzez jego wygłuszenie, co spowodowało obniżenie emisji hałasu przenikającego do sąsiedniego budynku mieszkalnego do wartości nie przekraczających obowiązującej normy, należało uznać postępowanie administracyjne za bezprzedmiotowe.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca (zamieszkała w mieszkaniu nr "[...]" budynku Wspólnoty), która zarzuciła wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 12 i art. 75 k.p.a. i z tego powodu wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia PINB ze wskazaniem konieczności nakazania kompletnego (a nie etapowego) wygłuszenia budynku "A" na całej powierzchni styku z budynkiem Wspólnoty. Skarżąca oceniła przy tym, że ustalenia PINB, jakoby dokonano usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A", są przedwczesne i nieuzasadnione. Wywiodła przy tym, że fakt, iż w godzinach nocnych 19/20 stycznia 2018 r. odgłosy dobiegające z budynku "A" do mieszkania skarżącej nie przekroczyły dopuszczalnej normy, w okolicznościach tej sprawy, nie stanowiły o wykonaniu obowiązku należytej izolacji akustycznej. Podała, że w dniu 6 lutego 2018 r. pełnomocnikowi skarżącej doręczone zostało postanowienie PPIS wydane w oparciu o te pomiary, na które skarżąca wniosła następnie zażalenie, skutkiem czego PPIS za konieczne uznał przeprowadzenie dodatkowych pomiarów. Uznała, że w tych okolicznościach PINB wydał zaskarżoną decyzję przedwcześnie, nie oczekując na prawomocne zakończenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez PPIS.

Ponadto skarżąca wskazała, że o przedwczesności decyzji PINB świadczy i to, że skarżąca podczas ww. badań kontrolnych przeprowadzonych w jej mieszkaniu stwierdziła, że jest wyjątkowo cicho i gdyby takie dźwięki przenikały do jej mieszkania podczas każdej imprezy, to nie byłoby żadnego problemu. Wyraziła przy tym przypuszczenie, że to wyjątkowe wyciszenie było skutkiem przygotowania obiektu do pomiarów na ten dzień – co się nie zdarza przy żadnych imprezach w innych terminach. Zrelacjonowała, że podczas wykonywania tych pomiarów przegrody szklane, dzielące sale balowe od holu, były szczelnie pozasuwane, a przy każdych drzwiach stali ochroniarze, którzy pilnowali by ich nie otwierać. Podniosła, że podczas przeprowadzania pomiarów nie uwzględniono jej uwagi, że celowe jest porozsuwanie tych przegród i porównanie przenikania hałasu w dwóch sytuacjach – przy zasuniętych i rozsuniętych przegrodach. Zarzuciła, że PINB, pomimo pism mieszkańców budynku Wspólnoty z dnia 29 stycznia 2018 r. oraz z dnia 5 lutego 2018 r. (a zatem wniesionych po dacie przeprowadzenia kwestionowanych pomiarów) zlekceważył sygnały mieszkańców i bezpodstawnie uznał sprawę stanu technicznego budynku "A" za zakończoną, pomimo tego, że problem przenikania nadmiernego hałasu do mieszkań sąsiadujących z budynkiem "A" nie został rozwiązany w najmniejszym stopniu. Zaznaczyła, że już po wykonanych badaniach kontrolnych w dniu 19/20 stycznia 2018 r. kilkakrotnie wzywała Policję z prośbą o interwencję z powodu nie do wytrzymania hałasów przenikających z budynku "A" do jej mieszkania. Dodała, że stan zakłócania ciszy nocnej stwierdziła także Policja podczas interwencji w 2017 r. i w wcześniej, a Sąd Rejonowy uznał współwłaściciela budynku "A" za winnego tych zakłóceń wydając wyrok z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie o sygn. akt "[...]". Skonstatowała, że powyższe okoliczności świadczą ewidentnie o niewykonaniu obowiązku przyjęcia dla budynku "A" rozwiązań technicznych zapewniających zabezpieczenie akustyczne przed emisją dźwięków z tego budynku do budynku sąsiedniego.

Opisaną na wstępie decyzją "[...]" WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia WINB ocenił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na brak przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że budynek "A" został wykonany zgodnie z dokumentacją projektową a czynności kontrolne przeprowadzone przez PINB nie wykazały aby obiekt ten był użytkowany w sposób nieodpowiedni (nie wykonano żadnych nowych robót budowlanych), czy też by znajdował się w nieodpowiednim stanie technicznym. Podał, że ze sprawozdań PPIS z dnia 31 sierpnia 2016 r. i z dnia 6 września 2016 r. wynikało jednakże, że zastosowane w trakcie budowy rozwiązania techniczne nie zapewniły, określonego przepisami zabezpieczenia akustycznego. Zauważył, że w toku postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie, PPIS, będący organem władnym do stwierdzenia poziomu hałasu, przeprowadził pomiary, z których wynika, że emisja hałasu przenikającego do budynku Wspólnoty nie przekracza obowiązującej normy (pismo PPIS z dnia 25 stycznia 2018 r.). Skonstatował, że w dobie usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A", poprzez jego wygłuszenie, zgodnie z ekspertyzą przedłożoną w toku postępowania (co spowodowało obniżenie emisji hałasu przenikającego do budynku Wspólnoty do wartości nie przekraczających obowiązującej normy) należy uznać postępowanie administracyjne wszczęte w przedmiocie stanu technicznego budynku "A" za bezprzedmiotowe i utrzymać decyzję PINB o umorzeniu tego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, WINB wskazał, że postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. organ wyższego stopnia stwierdził niedopuszczalność zażalenia skarżącej na postanowienie PPIS z dnia 29 stycznia 2018 r. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sprawie emisji hałasu z budynku "A", co oznacza, że obecnie nie jest prowadzone już postępowanie w tej sprawie przed organami inspekcji sanitarnej. W kwestii zaś dalszych interwencji Policji z powodu hałasu przenikającego z budynku "A" do budynku Wspólnoty, WINB wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego mogą badać m. in. stan techniczny budynku, lecz nie należą do ich kompetencji kwestie zachowania ciszy nocnej i ewentualnego naruszenia przez właściciela Budynku "A" przepisów Kodeksu wykroczeń.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżąca zarzuciła WINB naruszenie:

1) prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e) oraz pkt 9, a także art. 66 ust. 1 pkt 1-3 oraz ust. 1a ustawy Prawo budowlane, poprzez nieuwzględnienie dyspozycji tych przepisów w zaskarżonej decyzji, pomijając obowiązek ochrony przed hałasem w obiektach budowlanych i obowiązek poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich oraz pomijając nadal istniejący nieodpowiedni stan techniczny budynku "A" skutkujący zagrożeniem zdrowia ludzi;

2) przepisów postępowania, to jest: art. 6, 7, 7b, 8 § 1, 12 ust. 1 i 2, a także art. 138 § 1 k.p.a., poprzez działanie wbrew wskazanym przepisom prawa i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zlekceważenie słusznego, popartego wieloma wyrokami sądowymi interesu skarżącej, co nie może wzbudzać zaufania do działania organów orzekających w sprawie, a także poprzez zastąpienie obowiązku szybkości i prostoty działania, działaniem pochopnym i bezzasadnie pośpiesznym.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że sprawa zakłócania spoczynku nocnego oraz dziennego skarżącej i jej rodzinie oraz sąsiadom zamieszkałym w budynku Wspólnoty, przylegającym do budynku "A", jest znana jako nadmierna uciążliwość "[...]" sądom powszechnym oraz Policji, a także władzom miasta. Podała, że zapadło kilkadziesiąt (ponad 50) wyroków sądowych - Wydziałów Karnych Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego, a obecnie trwa postępowanie prowadzone przez PPIS w sprawie ustalenia istnienia, lub nie, przekroczeń norm przenikania hałasu (dowód: pismo PPIS z dnia 28 czerwca 2018 r. i z dnia 24 lipca 2018 r. informujące o konieczności przeprowadzenia pomiaru hałasu). Zakwestionowała przy tym twierdzenie, jakoby zmierzony równoważny poziom dźwięku hałasu przenikającego do pomieszczeń mieszkalnych budynku Wspólnoty obecnie (w dacie wydania zaskarżonej decyzji WINB) nie przekraczał wymagań normy PN-87/B-02151/02 "dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach".

Wywiodła, że organ I instancji przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia pomiar wykonany w nocy z 19/20 stycznia 2018 r., podczas gdy dalsze pomiary przeprowadzone przez pracowników Wojewódzkiej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w nocy 20.04.2018 r. (w godz. 2210 do 2250) stwierdziły przekroczenie wymagań normy PN-87/B-02151/02, co potwierdzono protokołem do zlecenia nr "[...]" z pomiarów hałasu. Podała, że jak wynika z powyższego protokołu, podczas trwającej w czasie pomiarów imprezy, nie była zainstalowana ściana szklana oddzielająca hol od sali balowej, a od pomiarów wykonywanych w styczniu nie zastosowano innych zabezpieczeń przed hałasem. Oceniła, że okoliczność ta potwierdza jej zarzut, że pomiary w styczniu 2018 r. nie były wiarygodne ze względu na zakłamanie sytuacji przez właścicieli budynku "A" - mniejsza ilość gości, wyciszona muzyka oraz zainstalowanie szklanej ściany oddzielającej salę zabawową od holu obiektu. Dodała, że wedle jej oświadczenia, zawartego w protokole z pomiarów, w czasie pomiarów właściciele spowodowali wyciszenie muzyki po godz. 2200 a mimo to przekroczenie normy nastąpiło. W tej sytuacji uznała, że zarzut, sformułowany w odwołaniu od decyzji PINB, o przedwczesności wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie stanu technicznego budynku "A", był i jest w pełni uzasadniony. Skarżąca podkreśliła przy tym, że PINB ustalił, jakoby potwierdzone zostało usunięcie nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A", podczas gdy, w tym czasie było już wiadome, że przeprowadzone będą dodatkowe pomiary przenikania hałasu.

Zdaniem skarżącej, oparcie rozstrzygnięcia WINB, wyłącznie na wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez PPIS wypełniło przesłanki niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zlekceważenia słusznego interesu skarżącej oraz zastąpienie obowiązku szybkości i prostoty działania, działaniem pochopnym i bezzasadnie pośpiesznym. Skarżąca podniosła bowiem, że umorzenie postępowania zażaleniowego przed organami inspekcji sanitarnej nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych z uwagi na nie uznanie skarżącej za osobę, której w tym postępowaniu przysługuje przymiot strony - nie miała zatem ta podstawa nic wspólnego ze stanem technicznym budynku "A", ani zwłaszcza z przekroczeniem, bądź nie, norm przenikania hałasu do budynku Wspólnoty. Oceniła, że w sprawie stanu technicznego budynku, PINB powinien był uwzględnić jej wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa oraz akustyki budowlanej i właściwości akustycznych materiałów budowlanych na okoliczność oceny skuteczności izolacyjności przegród i elementów budowlanych oraz materiałów użytych do budowy ścian zewnętrznych i wewnętrznych budynku "A".

Skonstatowała, że bezpodstawne umorzenie postępowania w sprawie stanu technicznego budynku "A", czyni całe to postępowanie iście pozornym, co stanowi naruszenie obowiązku działania zgodnie z przepisami prawa oraz innych przepisów prawa wskazanych na wstępie. Wywiodła przy tym, że nadal naruszane jest konstytucyjne i obywatelskie prawo skarżącej do odpoczynku dziennego i spoczynku nocnego w jej własnym mieszkaniu, co dzieje się wbrew elementarnej zasadzie urzeczywistniania zasad sprawiedliwości społecznej, z naruszeniem przysługującej jej wolności i praw, a także z naruszeniem jej prywatności i spokojnego życia rodzinnego (art. 2, art. 31 oraz art. 47 i 50 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Uznała, że zaskarżona decyzja WINB sankcjonuje de facto bezkarność działań właścicieli budynku "A".

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Przy piśmie procesowym z dnia 13 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżącej przedłożyła pismo PPIS z dnia 23 października 2018 r., zawierające zawiadomienie o przekazaniu według właściwości PINB sprawy przestrzegania przez właścicieli budynku "A" przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne w zakresie dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku. Podała przy tym, że z uzasadnienia tego pisma wynika, że pomiary przeprowadzone w dniu 12 października 2018 r. potwierdziły przekroczenie wymagań normy dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach mieszkania nr "[...]" budynku Wspólnoty w trakcie trwania imprezy w budynku "A".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi na decyzję następuje m.in. w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją WINB z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stanu technicznego budynku.

Wydanie decyzji w postępowaniu administracyjnym, a w tym w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczącym stanu technicznego budynku, winno być poprzedzone należytym, a przede wszystkim obiektywnym ustaleniem przez organ administracji publicznej stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy podlega następnie ocenie tego organu, której wyniki należy zawrzeć w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji. Bez przeprowadzenia przez organ opisanych powyżej czynności nie jest możliwe prawidłowe stwierdzenie wystąpienia w danej sprawie przesłanek materialnoprawnych, a tym samym wydanie zgodnej z prawem decyzji. Reguły prowadzenia czynności dowodowych i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zostały zawarte przede wszystkim w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a także w art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W świetle tych przepisów, w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast w uzasadnieniu decyzji należy wskazać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji naruszyły powyższe reguły prowadzenia czynności dowodowych i oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wymaga przede wszystkim zauważenia, że skarżąca konsekwentnie i wielokrotnie w toku postępowania administracyjnego kwestionowała ocenę organów prowadzących postępowanie co do usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A", poprzez jego wygłuszenie, co spowodowało obniżenie emisji hałasu przenikającego do sąsiedniego budynku mieszkalnego do wartości nie przekraczających obowiązującej normy. Podawała przy tym konkretne argumenty, poparte dodatkowo stosownymi dokumentami, wskazujące, jej zdaniem, na wadliwość tej oceny.

W toku postępowania skarżąca kwestionowała m.in. sposób przeprowadzenia przez PPIS pomiaru poziomu hałasu w jej mieszkaniu w nocy z 19/20 stycznia 2018 r., kiedy to nie stwierdzono przekroczenia wymagań normy PN-87/B-02151/02 "Dopuszczalne wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach". Wyrażała przypuszczenie, że to wyjątkowe wyciszenie było skutkiem przygotowania budynku "A" do pomiarów na ten dzień – co się nie zdarza przy żadnych imprezach w innych terminach. Zrelacjonowała, że podczas tych pomiarów, przegrody szklane, dzielące sale balowe od holu, były szczelnie pozasuwane, a przy każdych drzwiach stali ochroniarze, którzy pilnowali by ich nie otwierać. Wskazywała także, że na skutek jej zażalenia na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, PPIS za konieczne uznał przeprowadzenie dodatkowych pomiarów. Jeden z tych pomiarów, co wymaga podkreślenia, został przeprowadzony w nocy 20.04.2018 r. w godz. 2210 do 2250 (a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji WINB) i wykazał przekroczenie wymagań normy PN-87/B-02151/02, co potwierdzono protokołem do zlecenia nr "[...]" z pomiarów hałasu. Zauważyć w tym miejscu należy, że także drugi z pomiarów, przeprowadzony w dniu 12 października 2018 r. (a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji WINB) w trakcie trwania imprezy w budynku "A", potwierdził przekroczenie wymagań normy dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach budynku Wspólnoty. Ponadto skarżąca wskazywała na liczne interwencje Policji dotyczące zakłócania ciszy nocnej przez hałas dobiegający z budynku "A" do mieszkań budynku Wspólnoty, które okazywały się zasadne i doprowadziły do ukarania właściciela budynku "A" przez sąd powszechny. Zarzucała także, że PINB, pomimo pism mieszkańców budynku Wspólnoty z dnia 29 stycznia 2018 r. oraz z dnia 5 lutego 2018 r. (a zatem wniesionych po dacie przeprowadzenia kwestionowanych pomiarów, lecz przed wydaniem decyzji przez PINB) zlekceważył sygnały mieszkańców i bezpodstawnie uznał sprawę stanu technicznego budynku "A" za zakończoną, pomimo tego, że problem przenikania nadmiernego hałasu do mieszkań sąsiadujących z budynkiem "A" nie został rozwiązany w najmniejszym stopniu.

Pomimo zgłaszania przez skarżącą powyższych zastrzeżeń, organy w zasadzie, poza kwestią zakończenia postępowania egzekucyjnego przez organy inspekcji sanitarnej i braku właściwości organów nadzoru budowlanego do oceny zachowania ciszy nocnej i ewentualnego naruszenia przez właściciela budynku "A" przepisów Kodeksu wykroczeń, nie odniosły się do argumentów skarżącej. Organy nie przeprowadziły także żadnego własnego postępowania w tym zakresie, a swoje twierdzenie o tym, że doszło do usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A", poprzez jego wygłuszenie, oparły jedynie na dokumencie przedłożonym przez PPIS, to jest: sprawozdaniu z dnia 24 stycznia 2018 r. z pomiarów hałasu wykonanych przed przedstawicieli Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w godzinach nocnych dnia 19/20 stycznia 2018 r. w mieszkaniach nr "[...]" i nr "[...]" budynku Wspólnoty. Pomimo kwestionowania przez skarżącą sposobu przeprowadzenia tych pomiarów, organy nie dokonały żadnej oceny mocy dowodowej tego dokumentu w uzasadnieniu kontrolowanych decyzji w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie poczyniły także żadnych kroków aby ustalić, jakie są wyniki kolejnych pomiarów poziomu hałasu zleconych przez PPIS w mieszkaniach budynku Wspólnoty, które jak podano powyżej, wykazały przekroczenie wymagań normy PN-87/B-02151/02, przy czym jeden z tych pomiarów został wykonany jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji przez WINB.

Takie działanie organów jest tym bardziej niezrozumiałe, że jak wynika z uzasadnienia postanowienia PINB z dnia 20 lutego 2017 r. - o nałożeniu na właścicieli budynku "A" obowiązku przedstawienia ekspertyzy technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, wskazującej rozwiązania techniczne, po wprowadzeniu których, obniżona zostanie emisja hałasu z budynku "A" do wartości zgodnych lub niższych niż wskazane w obowiązującej normie – PINB ocenił, że przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, nie jest w stanie rozstrzygnąć powstałych w tej sprawie wątpliwości. Uznał jednak, że zastosowane w trakcie budowy rozwiązania techniczne nie zapewniły, określonego przepisami, zabezpieczenia akustycznego budynku "A". Przyjął także, że nieodpowiedni stan techniczny budynku "A", m. in. brak izolacji akustycznej stropów oraz lokalizacja urządzeń wentylacji mechanicznej, może generować występowanie przekroczeń dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku. Pomimo tych przypuszczeń, PINB, a następnie WINB, zignorowały zgłaszane przez skarżącą i innych mieszkańców budynku Wspólnoty wątpliwości co do rzetelności pomiaru poziomu hałasu przeprowadzonego w nocy z 19/20 stycznia 2018 r. Opisane działanie organów, oprócz powołanych powyżej przepisów k.p.a. stanowi naruszenie także art. 8 k.p.a. statuującego zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Usprawiedliwieniem dla takiego sposobu działania organów nadzoru budowlanego nie może być, podnoszony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, fakt ostatecznego umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie emisji hałasu z budynku "A" przez organy inspekcji sanitarnej. Jak słusznie podniosła bowiem skarżąca w skardze skierowanej do tutejszego Sądu, umorzenie postępowania zażaleniowego przed organami inspekcji sanitarnej, a prawidłowo stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia skarżącej na postanowienie PPIS o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych, z uwagi na nieuznanie skarżącej za osobę, której w tym postępowaniu przysługuje przymiot strony. Podstawa ta nie miała zatem nic wspólnego ze stanem technicznym budynku "A", ani zwłaszcza z przekroczeniem, bądź nie, norm przenikania hałasu do budynku Wspólnoty. Zauważyć także należy, że jak wynika z zawiadomienia z dnia 23 października 2018 r., przedłożonego tutejszemu Sądowi przez pełnomocnika skarżącej, w związku z pomiarami przeprowadzonymi w dniu 12 października 2018 r., które potwierdziły przekroczenie, w trakcie trwania imprezy w budynku "A", wymagań normy dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach budynku Wspólnoty, PPIS przekazał według właściwości PINB sprawę przestrzegania przez właścicieli budynku "A" przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne w zakresie dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku. Okoliczność ta potwierdza zaś, zarzucaną w skardze, przedwczesność oceny organów nadzoru budowlanego usunięcia nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A", poprzez jego wygłuszenie.

Na gruncie kontrolowanej sprawy uznać zatem należało, że stwierdzone naruszenie przez organy obu instancji przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., a także w art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., miało istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych wywodów za zasadne uznać należało także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 6, art. 12 ust. 1 i 2 w kontekście zastąpienia obowiązku szybkości i prostoty działania, działaniem pochopnym i bezzasadnie pośpiesznym, a także art. 138 § 1 k.p.a. Bez wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i rzetelnej oceny materiału dowodowego nie jest bowiem możliwe stwierdzenie, czy w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Organy nie mogły zaś naruszyć, wskazanego w skardze, przepisu art. 7b k.p.a., który z uwagi na wszczęcie postępowania w kontrolowanej sprawie przed 1 czerwca 2017 r., nie znajdował zastosowania w tej sprawie (zob. art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. poz. 935). Z powodu niewyjaśnienia przez organy stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, przedwczesne byłoby natomiast formułowanie przez tutejszy Sąd ocen co do naruszenia przez te organy przepisów prawa materialnego wymienionych w skardze.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy winny uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu. W świetle ujawnionych wyników pomiarów hałasu z dnia 20.04.2018 r. i z dnia 12 października 2018 r., które potwierdzają przekroczenie, w trakcie trwania imprezy w budynku "A", dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach budynku Wspólnoty, rozważenia wymaga wyegzekwowanie przez organy obowiązku przedłożenia przez Spółkę ekspertyzy technicznej, o której mowa w postanowieniu PINB z dnia 20 lutego 2017 r. Przeprowadzone czynności dowodowe winny znaleźć następnie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, które należy sporządzić z uwzględnieniem elementów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji należy także odnieść się do argumentów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, a wskazujących na nieprawidłowości w zakresie stanu technicznego budynku "A".

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając wysokość wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej, będącego radcą prawnym (480 zł.) - ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265).