Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 760/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2, art. 72 ust. 1, art. 63 ust. 1 i 4, art. 61, art. 77 ust. 1, art.. 80 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1, 2 i 3, art. 81 ust. 1 pkt 5, art. 38,
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: par. 3 ust. 1 pkt 35,
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: par. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 48
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 10
journal: Dz.U. 2007 nr 193 poz 1399
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach  regionalnych programów operacyjnych.
article: art. 58 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 145
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi R. P. i I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] , znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania I. P. i R.a P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 20 grudnia 2012 r. w przedmiocie określenia na wniosek T. Ł. środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na działkach nr ewid. [...] przy ul. [...] e.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że wnioskiem z dnia 29 marca 2010 r. T. Ł. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o wydanie decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach dla opisanego wyżej przedsięwzięcia.

SKO opisało przebieg postępowania pierwszoinstancyjnego, podejmowane przez organ czynności, treść zarzutów zgłaszanych przez I. i R. P. oraz stanowisko organu I instancji zajęte w decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu od tej decyzji odwołujący się zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 76, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezydentowi Miasta K. ewentualnie o zmianę decyzji

i odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań. Wskazali, że kwestionują tryb oznaczenia ich jako strony postępowania w dniu 9 stycznia 2012 r., gdy postępowanie administracyjne w sprawie trwało od marca 2011 r., a są właścicielami działki nr [...] bezpośrednio przyległej od południa do działek planowanego przedsięwzięcia nr [...] stanowiących własność T. Ł.. Zaznaczyli, że właściciel działek nr [...] wydzielił geodezyjnie ze swoich działek 2 mniejsze wzdłuż granicy południowej - nr [...] i zachodniej - nr [...], które mają szerokość ok. 4 m, obie "zapisane" są na syna – P. Ł.. Zaznaczyli, że tak późne oznaczenie ich jako strony postępowania uniemożliwiło im złożenie w terminie 21 dni (od 19 października 2011 r. do 9 listopada 2011 r.) uwag i wniosków istotnych dla postępowania. Nadmienili, że bardzo długo trwała procedura uznania ich za stronę,

a następnie po przyznaniu im tego statusu zaczęto doręczać duże ilości dokumentacji gromadzonej w postępowaniu. Większość dokumentów doręczana była nieterminowo, a niektórych nie doręczono w ogóle. Ujednolicone streszczenie do raportu w języku niespecjalistycznym z 6 sierpnia 2012 r. otrzymali po terminie wydania postanowienia

w dniu 10 sierpnia 2012 r. W tej sytuacji nie mieli możliwości zgłoszenia uwag. Wskazali także, że uzupełnienia z dnia 25 listopada 2012 r. nie otrzymali, natomiast

w uzupełnieniu tym były zawarte istotne dla sprawy informacje o sposobie prowadzenia robót ziemnych i odwodnieniowych. W związku z tym uważają, że postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem ogólnych zasad procedury administracyjnej, takich jak zasada praworządności, prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Dodatkowo odwołujący przedstawili zarzuty do poszczególnych punktów zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kwestionując ich zasadność

i prawidłowość.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, że przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw na [...], w stosunku do którego T. Ł. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej, może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 35 jako instalacja do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymieniona w § 2 ust. 1 pkt 22,

z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które to rozporządzenie zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ma zastosowanie do inwestycji, dla których wniosek złożono w trakcie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z 2004 r.

SKO wyjaśniło, że w trakcie postępowania organ I instancji postanowieniem z 20 września 2011 r. nałożył obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, mając na względzie zarówno opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 24 sierpnia 2010 r., jak również opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. wyrażoną

w postanowieniu z 30 sierpnia 2011 r.

W dniu 2 lutego 2011 r. do organu pierwszej instancji inwestor przedłożył Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko pn. "[...]" wraz z wersją elektroniczną na informatycznym nośniku danych, sporządzony w styczniu 2011 r. przez [...] sp. z o.o. Raport ten był następnie kilkukrotnie uzupełniany, jak również w trakcie postępowania jego autorzy przedstawiali do niego wyjaśnienia.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji uzyskał wymagane prawem stanowiska organów, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. (RDOŚ) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K..

Jak wynika z akt sprawy, RDOŚ w K. postanowieniem z 10 sierpnia 2012r. działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3, 4 i 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzgodnił realizację i określił warunki dla przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot sprawy. W treści postanowienia Dyrektor przedstawił zakres przedsięwzięcia. Określił jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz ewentualnej jego likwidacji oraz, jakie wymagania dotyczące ochrony środowiska należy uwzględnić w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...). Dodatkowo wskazał, jakie działania dotyczące zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia należy zrealizować. Stwierdził także, że przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie. Nie stwierdził natomiast konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji

o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Uzasadniając swoje stanowisko RDOŚ wyjaśnił, że teren przedsięwzięcia jest zlokalizowany na obszarze głównego zbiornika wód podziemnych GZWP Nr 417

w obszarze najwyższej ochrony (ONO), dla którego nie wyznaczono obszarów ochronnych w rozumieniu art. 60 ustawy Prawo wodne oraz w strefie ochrony pośredniej komunalnego ujęcia wody K.-B., ustanowionej rozporządzeniem Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., gmina K., powiat kielecki.

Dalej organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. /pismo z dnia 11 czerwca 2010 r. znak: ZG-072-2/10/ realizacja inwestycji na tym terenie jest możliwa, przedsięwzięcie znajduje się "na terenie ochrony pośredniej nie objętym zakazem lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych oraz substancji niebezpiecznych i rurociągów do ich transportu, z wyłączeniem przydomowych zbiorników na olej opałowy (typu dwupłaszczowego lub jednopłaszczowego z wanną wychwytującą) o pojemności 3m2 oraz zbiorników na gaz płynny". Przedsięwzięcie nie narusza również pozostałych zakazów zawartych rozporządzeniu.

RDOŚ podniósł także, że w związku z położeniem przedsięwzięcia w granicach obszaru ochronnego zbiornika wód śródlądowych i strefy ochrony pośredniej ujęcia wody, w dokumentach będących podstawą uzgodnienia zawarto szczegółową analizę warunków hydrogeologicznych terenu przedsięwzięcia opartą na badaniach wykonanych przez Przedsiębiorstwo Geologiczne sp. z o.o. w K. na terenie planowanego przedsięwzięcia i w jego sąsiedztwie (inne dane pochodzące z badań własnych Przedsiębiorstwa Geologicznego), a także dokumentacji hydrogeologicznej Rejonu Eksploatacji Wód Podziemnych (RE) K.. Z uwagi zaś na wrażliwość środowiska gruntowo-wodnego, wynikającą z budowy hydrogeologicznej, należy zastosować wszelkie możliwe zabezpieczenia w celu jego ochrony, zarówno na etapie realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia.

Zaznaczył także, że w piśmie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w K. z dnia 16 stycznia 2012 r. oceniono, że stacja paliw nie powinna uniemożliwić osiągnięcia celów środowiskowych dla jednolitej części wód podziemnych podnosząc, że bezwzględnym warunkiem realizacji inwestycji powinno być zastosowanie wskazanych w raporcie rozwiązań technicznych (dwa płaszcze zbiornika paliw, umieszczenie go w szczelnej wannie żelbetowej wyłożonej dodatkowo geomembraną odporną na działanie produktów naftowych), które powinny być wystarczające dla ochrony wód podziemnych. W ocenie RZGW w K. można przyjąć, że budowa stacji paliw na dz. nr ewid. [...] jest dopuszczalna i nie zagrozi osiągnięciu założonych celów środowiskowych oraz nie pogorszy stanu wód.

Organ ochrony środowiska w uzasadnieniu swojego stanowiska również szczegółowo odniósł się do zarzutów I. i R. P. kierowanych do tego organu w pismach z dnia 14 listopada 2011 r., 15 listopada 2011 r., 17 grudnia 2011 r., 20 kwietnia 2012r., 7 maja 2012 r. i 14 maja 2012 r.

Odniósł się m.in. do kwestii przyznania skarżącym statusu strony postępowania, wyjaśnił zastrzeżenia co do oddziaływania akustycznego przedsięwzięcia. RDOŚ przedstawił wyjaśnienia w zakresie obaw co do zwiększenia poziomu zanieczyszczenia powietrza związanego z budową stacji paliw, zaznaczając, iż niewątpliwie zwiększy się oddziaływanie przedsięwzięcia, nie zostaną jednak przekroczone standardy, a tym samym organ nie znalazł podstaw prawnych do odmowy uzgodnienia.

Ponadto organ uzgodnieniowy wskazał, że przedsięwzięcie położone jest na terenie Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego uchwałą Nr XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczania Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Wyjaśnił, że autorzy raportu ocenili, rozpatrując skalę przedsięwzięcia oraz gabaryty obiektów przewidzianych do realizacji, w tym pawilonu stacji paliw, że nie przewiduje się zakłócenia aktualnego krajobrazu. RDOŚ odniósł się także do kwestii stwierdzenia niekorzystnych warunków gruntowo-wodnych i żądania wskazania jako jedynego właściwego wariantu - niepodejmowania przedsięwzięcia z uwagi na "losy ujęcia białogońskiego w latach 1989/1990-2005".

Postanowieniem z 3 listopada 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. zaopiniował pozytywnie w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi realizację przedsięwzięcia i określił warunki realizacji w zakresie ochrony przed hałasem, ochrony wód powierzchniowych i podziemnych, ochrony powietrza atmosferycznego. Określił także wpływ przedsięwzięcia na wzajemne oddziaływanie między elementami środowiska. Następnie pismem z dnia 16 lutego 2012 r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w postanowieniu z 3 listopada 2011 r.

Mając na uwadze pozytywne uzgodnienia wyżej wskazanych organów tj. RDOŚ i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., Prezydent Miasta K. zaskarżoną decyzją określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji inwestycji polegającej na budowie stacji paliw.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że część z nich była przedmiotem analizy RDOŚ, jak i organu I instancji przed wydaniem decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla stacji paliw. Wyjaśnienia te są w ocenie Kolegium wystarczające, spójne i logiczne. W kwestii naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w treści odwołania Kolegium wyjaśniło, iż nie doszukało się naruszeń tych przepisów. W ocenie organu stan faktyczny jest w sposób wystarczający wyjaśniony, zaś ustalenia zarówno w zakresie tego stanu jak i przedstawienie niezbędnych przepisów obowiązujących w tym zakresie zawarte są w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W zakresie uznania odwołujących za stronę postępowania w styczniu 2012r. organ wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) przewidują zarówno możliwość uczestniczenia

w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jak i obowiązek organu do udostępnienia informacji o środowisku, z których to możliwości skarżący do czasu przyznania im statusu strony skorzystali. Przed wydaniem natomiast decyzji zostali powiadomieni o możliwości zapoznania się ze wszystkimi dokumentami zgromadzonymi w sprawie i na ich prośbę termin na zapoznanie się z tymi dokumentami został znacznie wydłużony. Ponadto kilkakrotnie w trakcie postępowania składali uwagi i wnioski do dokumentacji sporządzanej dla przedsięwzięcia w zakresie środowiskowych uwarunkowań, które były rozpatrywane przez organ I instancji, czy też RDOŚ, co znalazło odzwierciedlenie w treści decyzji i postanowienia uzgadniającego.

W zakresie zarzutów merytorycznych, co do zapisów decyzji, SKO podniosło, że kwestia zabezpieczenia szczelnymi ściankami wykopu ziemnego pod zbiornik na paliwa płynne i ewentualne oddziaływanie zabijania ścianek szczelnych pod ten wykop na fundamenty i ściany nośne budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce odwołujących, może być analizowana na etapie postępowania prowadzonego przez organy architektoniczno-budowlane, czyli etapie decyzji o ewentualnym pozwoleniu na budowę.

Kolegium wyjaśniło, że kwestia zaproponowanego funkcjonowania układu wahadła gazowego, jak i systemu VRS, została oceniona przez organ wyspecjalizowany jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., natomiast koszt urządzeń nie podlega ocenie organów uzgadniających, jak i organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

W zakresie odporności ogniowej i przepisów przeciwpożarowych organ podniósł, że kwestie te podlegać będą również ocenie na etapie projektu budowlanego, dokumentacji budowlano-architektonicznej i wydawania pozwolenia na budowę.

W odniesieniu do zarzutu przyjęcia przez organ I instancji, że zakazy przyjęte

w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. w sprawie utworzenia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B. są wystarczające dla ochrony tego ujęcia, Kolegium wyjaśniło, że przepisy ww. rozporządzenia są przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, wiążącymi zarówno obywateli, jak i organy administracji publicznej. Kolegium po przeanalizowaniu treści zapisów tego rozporządzenia

i położenia działek, na których realizowana ma być inwestycja uznało, że organ

I instancji prawidłowo zinterpretował jego zapisy.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. ww. rozporządzeniem wprowadził w § 4 w ust. 1 zakazy dotyczące całego terenu ochrony pośredniej ujęcia wody. Natomiast w § 4 ust. 2 rozporządzenia, dla obszaru

o powierzchni 634,6 ha terenu ochrony pośredniej określonego w załączniku nr 2a, ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych, wprowadził dodatkowe obostrzenia. Niemniej jednak, jak wynika z treści pisma Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 11 czerwca 2010 r., realizacja inwestycji na terenie (tj. na działkach nr [...]) jest możliwa. Przedsięwzięcie znajduje się bowiem na terenie ochrony pośredniej nie objętym zakazem lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych(..), jak również nie narusza pozostałych zakazów zawartych w rozporządzeniu.

Z kolei w piśmie z 16 stycznia 2012 r. skierowanym do RDOŚ Z-ca Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. wyjaśnił, że dla strefy ochronnej ujęcia wód podziemnych K.-B. oraz na obszarze GZWP 417 -Zbiornik K. nie zostały ustanowione obszary ochronne w rozumieniu art. 60 ustawy Prawo wodne.

Organ wskazał, że jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, dla terenu inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którym wprowadzone zostałyby pewne ograniczenia, czy zakazy co do lokalizacji tego typu przedsięwzięć jak inwestycja planowana przez T. Ł.. Okoliczność natomiast przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.

Odnośnie zaś niewykrycia, z uwagi na wadliwy pobór próbek w wodzie gruntowej, substancji ropopochodnych gromadzących się w górnym poziomie zwierciadła wód gruntowych SKO wyjaśniło, że "kontrbadania" zlecone przez skarżących przeprowadzane były na działce o nr [...] stanowiącej ich własność, natomiast pomiary na potrzeby niniejszego postępowania prowadzone były na nieruchomości T. Ł. przeznaczonej pod inwestycję budowy stacji paliw. Kwestia zanieczyszczenia wód podziemnych zanieczyszczeniami pochodzącymi potencjalnie z akumulatorowni byłego Przedsiębiorstwa Robót Wiertniczych

i zakładowej stacji paliw benzynowych tego Przedsiębiorstwa, nie może być przesądzająca dla przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot sprawy. Postępowanie

w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji ma bowiem na celu zminimalizowanie negatywnego oddziaływania danej inwestycji na środowisko, w tym środowisko wodne. Dlatego też organ w decyzji nałożył na inwestora warunek zastosowania czujników wycieku pod dystrybutorami, jak również wykonanie minimum 3 piezometrów. Zalecił także monitoring wód podziemnych.

W zakresie nieodniesienia się w decyzji środowiskowej do opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków SKO wskazało, że kwestia linii zabudowy i zlokalizowania budynku stacji i wiaty będzie przedmiotem analizy w postępowaniu w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które to postępowanie jest postępowaniem następczym w stosunku do postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań.

Reasumując powyższe SKO stwierdziło, że brak jest zakazów prawnych dla planowanej lokalizacji na terenie działek Nr [...], natomiast uzgodnienia

z organem ochrony środowiska i inspektorem sanitarnym, jak również określenie przez nich warunków jej realizacji ma spowodować jak najmniejsze negatywne oddziaływanie na zdrowie i życie ludzi oraz środowisko. Organ natomiast powinien odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań, gdy inwestycja jest sprzeczna z zapisami planu miejscowego, bądź przepisami odrębnymi.

Skargę na decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożyli I. i R. P. wnosząc o uchylenie w całości jej oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z 20 grudnia 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Postępowaniu administracyjnemu przed Kolegium zarzucili:

1) naruszenie przepisów art. 7-10 oraz 77 kpa, a także art. 78, 80, 107 § 3 kpa

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy,

2) naruszenie prawa materialnego tj. ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r.

o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.) oraz postanowień Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. (Dz. Nr 14, poz. 98), poprzez m.in nieuwzględnienie wpływu planowanego przedsięwzięcia na teren Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego uchwałą Nr XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu,

3) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej

w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. nr 5/2005, zamiast § 4 ust. 2 pkt 7 tegoż rozporządzenia, poprzez niezasadne przyjęcie, że planowana inwestycja budowy stacji paliw płynnych zlokalizowana jest na zewnątrz obszaru obejmującego 634,6 ha terenu ochrony pośredniej ustanowionej ze względu na zwiększone zagrożenie wód podziemnych, co stanowi naruszenie art. 54 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.

Skarżący wnieśli także o wstrzymanie wykonania decyzji z 20 grudnia 2012 r. oraz o "zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw płynnych na działkach nr ewid. [...] z uwagi na Uchwałę Rady Miejskiej w K. z dnia 8 listopada 2012 r. nr XXXVI/655/2012 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "K. Zachód - Obszar V.9.1 - B. - ul. Fabryczna ul. Górników Staszicowskich na obszarze miasta K.". W ocenie skarżących sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego m.in. planowaną inwestycję będzie miało znaczenie dla rozstrzygnięcia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań.

W uzasadnieniu podnieśli, że ich zdaniem organ II instancji w zaskarżonej decyzji, jak również Prezydent Miasta K. w decyzji z 20 grudnia 2012 r., nie dokonali obiektywnej analizy oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko naturalne, a w interesie publicznym i społecznym jest sprawdzenie, czy to oddziaływanie nie jest negatywne. Interes społeczny w niniejszej sprawie, w ocenie skarżących, polega również na szeroko rozumianej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym, w tym nad poprawnością działania organów administracji i stosowania przez nie przepisów prawa, w trosce o zachowanie jednej

z najcenniejszych wartości dla ogółu społeczeństwa, jaką jest środowisko naturalne.

Skarżący zakwestionowali, jako osoby bezpośrednio zainteresowane lokalizacją inwestycji, tryb uznania ich jako strony postępowania dopiero w dniu w dniu 9 stycznia 2012 r. Wskazali, że choć organ wydający w I instancji decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji stwierdził, że "strony postępowania zawiadomieniem z dnia 7 maja 2010 r." zostały powiadomione o wszczęciu postępowania, to faktycznie stroną postępowania stali się dopiero w dniu 9 stycznia 2012 r., a jako tzw. inni - obwieszczeniem z 19 października 2011 r. mogli się dowiedzieć o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z wyznaczeniem 21 dniowego okresu składania uwag i wniosków. Ogłoszenie było wywieszone w dwóch punktach: ul. Strycharska 6 i Rynek 1 oraz ogłoszone na witrynie BIP miasta K.. Brak natomiast było stosownych obwieszczeń w strefie ujęcia wody w dzielnicy B., co ich zdaniem zrodziłoby reakcje mieszkańców na wdrażane postępowania na wstępnym jego etapie. Nie sposób, zdaniem skarżących, zgodzić się z organem I instancji, "uparcie cytującym" ich wniosek o uznanie za stronę w postępowaniu od dnia 23 listopada 2010 r., gdyż faktyczną możliwość działania w sprawie jako strona uzyskali dopiero w dniu 9 stycznia 2012 r.

Skarżący wyjaśnili, że już w piśmie z 23 listopada 2009 r. skierowanym do Wydziału Architektury i Budownictwa UM K., w sposób jasny i czytelny wnioskowali o uznanie ich za stronę w postępowaniu administracyjnym, na które uzyskali odpowiedź 4 grudnia 2009 r. z Wydziału Ochrony Środowiska, że jeśli będzie prowadzone postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, projektu budowlanego

i pozwolenia na budowę to uzyskają status strony w postępowaniu. Działanie organów administracji w tym zakresie, w ocenie skarżących, było niezgodne z zasadami procedury administracyjnej oraz przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r., uznanie ich za stronę nastąpiło dopiero w dniu 9 stycznia 2012 r. i skutkowało m.in. hurtowym dostarczaniem obfitej ilości dokumentów gromadzonych w ramach przedmiotowego postępowania. Większość otrzymywanych dokumentów była doręczana nieterminowo, a niektórych nie doręczono im w ogóle, a były istotne dla sprawy. Wskazali, że:

- nigdy nie otrzymali uzupełnienia nr 4 z dnia 25 listopada 2011 r., które zawierało istotne sprawy z zakresu robót ziemnych i odwodnieniowych. O tym samym uzupełnieniu pisze w postanowieniu RDOŚ str. 28/29, ale z datą 25 listopada 2012 r.

W ich ocenie, bliższy prawdy jest termin 25 listopada 2011 r., bo w Proteście nr 2

z kwietnia 2012 r., brak było ich wiedzy o sposobie odwadniania,

- najważniejsze dla sprawy i laików, tj. streszczenie w języku niespecjalistycznym - rozdz. 18 "Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia", wydanego w dniu 6 sierpnia 2012 r. po raz pierwszy w całości otrzymali w dniu 10 sierpnia 2012 r., czyli 4 dni po wydaniu postanowienia RDOŚ, a działanie takie miało na celu wyeliminowanie ich jako strony postępowania z możliwości wystąpienia z uwagami.

I. i R. P. zarzucili, że nigdy nie uzyskali odpowiedzi odnośnie zasadności prawnej podziału nieruchomości inwestora T. Ł. przed podjęciem inwestycji, w celu wyeliminowania ich jako strony z postępowania administracyjnego. Wyjaśnili, że są właścicielami działki [...], bezpośrednio przyległej od południa do działek planowanego przedsięwzięcia nr [...] stanowiących własność T.a Ł., a działania związane z podziałem działek nr [...] na mniejsze, miały bezpośredni wpływ na uznanie ich za stronę postępowania z takim opóźnieniem, że nie otrzymywali dokumentów z postępowania w odpowiednim zakresie i terminie.

Skarżący podkreślili, że postępowanie administracyjne prowadzone było

z rażącym naruszeniem ogólnych zasad procedury administracyjnej, takich jak: zasada praworządności, prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego

i słusznego interesu obywateli, a organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do stawianych w tym zakresie zarzutów przez stronę skarżącą.

Uzasadniając podniesione zarzuty naruszenia prawa materialnego skarżący wskazali, że podczas prowadzenia postępowania I-instancyjnego zmieniały się stanowiska organów opiniujących wpływ planowanej inwestycji na poszczególne dziedziny - środowisko, zagrożenia sanitarne, gospodarkę wodną, drogi - pomimo obowiązywania tych samych regulacji prawnych.

W ocenie skarżących niezrozumiałym jest, dlaczego Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miejskiego w K. prowadząc postępowanie administracyjne

w sprawie nie zwrócił się o stanowisko do Państwowego Instytutu Geologicznego Oddziału Świętokrzyskiego w K., który jest specjalistycznym instytutem

w zakresie m.in. hydrogeologii, a którego pracownicy są autorami opracowań pt. "Dokumentacja hydrogeologiczna Rejonu Eksploatacji Wód Podziemnych (RE) K. - aktualizacja zasobów eksploatacyjnych ujęcia komunalnego w K.-B."

z 2003 r. Natomiast w grudniu 2011 r. opracowano sprawozdanie z nadzoru merytorycznego nad pracami obejmującymi ochronę ujęcia komunalnego K.-B. wraz z oceną skuteczności podejmowania działań dla ochrony wód podziemnych poziomu środkowego- i górnodewońskiego na terenie [...] S.A. w K., [...] i cmentarza w B. - II półrocze 2011 r.; w pkt E wyrażono opinię, że na przedmiotowym terenie nie należy budować stacji paliw, gdyż będzie stanowiła zbyt duże zagrożenie dla ujęcia komunalnego, z którego pochodzi ok. 70% zaopatrzenia miasta w wodę. Zdaniem skarżących organ I i II instancji analizując uwarunkowania geologiczne terenu pod planowaną inwestycję oparł się wyłącznie na opracowaniach Raportu przygotowanego na zlecenie inwestora.

W opinii skarżących, nie wyciągnięto żadnych wniosków z problematyki zanieczyszczenia i zagrożenia ujęcia, w tym fizycznej likwidacji i odbudowy stacji już nowoczesnych i spełniających wszelkie wymogi ekologiczne.

Kolejny zarzut dotyczył niewłaściwego zastosowania przepisów rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 sierpnia 2005 r. nr 5/2005. Skarżący wskazali na rozbieżności interpretacyjne przepisów tego aktu prawnego powstałe podczas prowadzonego postępowania I instancyjnego. I tak [...], mające za zadanie ochronę ujęć wody dla miasta, w piśmie skierowanym do inwestora z dnia 12 lipca 2010 r. wskazały, że "zakład przemysłowy zgodnie z § 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, wchodzi w zakres tego punktu rozporządzenia". Zgodnie natomiast z interpretacją RZGW podaną we wcześniejszych pismach, w strefie pośredniej nie zapisano, że nie wolno lokalizować tam obiektów paliwowych, nie wzięto pod rozwagę oceny autorów "Dokumentacji hydrogeologicznej dla (RE) K.", którą zamieścili w grudniu 2011 r. (pkt E), chociaż systematycznie zmniejszano zasoby eksploatacyjne ujęcia tak, aby nie przeciągnięto zanieczyszczenia na bezpośredni teren stref bezpośrednich ujęć: 1968 - 3 600 m3/godz., do 1994 - 1 040 m3 /godz. z jednoczesnym ograniczeniem max depresji na poziomie - 226 m n.p.m., co było efektem wniosków z prowadzenia monitoringu osłonowego przez PIG/OŚ przez te lata.

W ocenie skarżących, zakazy przyjęte przez organ I i II instancji na podstawie rozporządzenia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K.

z dnia 26 sierpnia 2005 r. nr 5/2005 w sprawie utworzenia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K.-B., są niewystarczające dla ochrony ujęcia komunalnego wody w B. i pozostają w sprzeczności z przepisami ustawy Prawo wodne.

I. i R. P. podkreślili, że wg interpretacji Wydziału Środowiska

i Usług Komunalnych w K. oraz [...], w zakres cytowanego

§ 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wchodzi też zakaz lokalizacji obiektów przemysłowych - w tym stacji paliw, natomiast Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w piśmie z dnia 11 czerwca 2010 r. wskazał, że przedsięwzięcie paliwowe nie narusza zakazów obowiązujących dla ujęcia K.-B., co kończy sprawy interpretacyjne krótkim sformułowaniem: "zapis o lokalizowaniu zakładów przemysłowych nie dotyczy obiektów handlowych, do kategorii których zalicza się stacja paliw".

Skarżący zarzucili też, że organ II instancji w sposób ogólny, pobieżny

i bezrefleksyjny przeszedł nad ich zarzutami dotyczącymi kwestii merytorycznych, tj. zaproponowanych przez inwestora zabezpieczeń i ich skuteczności działania, kosztów wykonania z uwagi na położenie nieruchomości inwestycyjnej w obrębie ujęcia wody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zbyło zarzuty tego rodzaju stwierdzeniem, że będzie to przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy, gdy tymczasem te kwestie były jednak przedmiotem postępowania o wydanie decyzji środowiskowej i mają zasadnicze znaczenie dla pozytywnej decyzji. Wyjaśnili, że nie będą powtarzać w skardze licznych zarzutów pod adresem merytorycznego wykonania inwestycji i jej zabezpieczeń, podkreślając jedynie brak rozpoznania tych kwestii przez organ II instancji. Przy przyjęciu takiej wykładni merytorycznej, zasadniczym staje się fakt granicznej 10-metrowej ul. F. i tak na północ - strefa pośrednia

o powierzchni 634,6 ha zabezpieczona jest zakazami np. nowych i rozbudowy starych obiektów paliwowych - § 4 ust. 2 pkt. 7, na południe - strefa pośrednia, gdzie na skutek "problemów interpretacyjnych" wystąpiły problemy z lokalizacją stacji paliw.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest

przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postępowaniu organów obu instancji oraz

w interpretacji i zastosowaniu przez nie przepisów prawa materialnego takich naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia objętego skargą (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania przez organ II instancji (Dz.U. Nr 199 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust.1 i 2 tej ustawy, decyzja

o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, przy czym uzyskanie decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Bezspornym jest przy tym, że w sprawie mamy do czynienia z tym ostatnim przypadkiem. Z treści art. 72 ust.1 ustawy wynika natomiast, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi etap wstępny realizacji przedsięwzięcia i jej uzyskanie jest konieczne przed wydaniem innych decyzji administracyjnych (np. decyzji o pozwoleniu na budowę – pkt 1 czy decyzji o warunkach zabudowy – pkt 3).

Wnioskiem w niniejszej sprawie objęte zostało przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw na działkach nr ewid. [...] przy ul. [...]. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), przedsięwzięcie tego rodzaju zaliczone zostało do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane.

Wyjaśnienia wymaga, że rozporządzenie z 9 listopada 2004r., które stosuje się do wniosków o wydanie decyzji środowiskowej złożonych przed dniem wejścia

w życie aktualnie obowiązującego rozporządzenia z 9 listopada 2010r., tj. przed 15 listopada 2010r. (jak w niniejszej sprawie - § 4 tego rozporządzenia), w zakresie terminologii nawiązuje do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, gdzie w art. 51 ust. 8 znalazła się delegacja ustawowa do jego wydania. Jak można łatwo zauważyć porównując treść cyt. wyżej art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, aktualnie obowiązujące przepisy określają przedsięwzięcia, mogące mieć wpływ na środowisko jako "planowane przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (art 71 ust. 2 pkt 1) oraz "planowane przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" (art 71 ust. 2 pkt 2), zamiast określeń użytych w nieobowiązujących już przepisach ustawy Prawo ochrony środowiska oraz w rozporządzeniu z 9 listopada 2004r. - tj. przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest wymagane (obowiązkowe) oraz przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu. Te ostatnie (do których zaliczone zostało wnioskowane przedsięwzięcie), w przełożeniu na język legislacyjny ustawy należy identyfikować jako przedsięwzięcia, o jakich mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2, czyli takie, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu nie wynika z przepisów prawa, może go natomiast stwierdzić – w drodze postanowienia – organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej na podstawie art. 63 ust. 1 i 4 ustawy. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, postanowienie takie

w dniu 20 września 2010r. wydał Prezydent Miasta K.. To z kolei determinuje dalszy sposób procedowania, określony przepisami art. 61 i nast. ustawy.

I tak, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia:

1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:

a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi,

b) dobra materialne,

c) zabytki,

d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c,

e) dostępność do złóż kopalin;

2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

3) wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust.1).

Ponadto, stosownie do art. 77 ust. 1, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:

1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego;

2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 (m.in. decyzji

o pozwoleniu na budowę) i 10-19 tj. organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej,

w tym przypadku Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K..

Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 1 i 2 ustawy).

Przepisy ustawy w art. 81 ust. 1, 2 i 3 przewidują także sytuacje, w których właściwy organ w decyzji środowiskowej odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia:

1. w razie braku zgody wnioskodawcy na wariant dopuszczony do realizacji, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany we wniosku,

2. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000,

o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

3. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, o ile nie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne.

Nie ulega także wątpliwości, że organ właściwy odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia w razie stwierdzenia, że na danym terenie jest ona prawnie niedopuszczalna, to znaczy zakazują jej przepisy odrębne, zawarte w aktach prawa miejscowego lub w ustawach.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało w sposób odpowiadający przepisom ustawy, nie zachodzą nadto żadne przeszkody prawne, uniemożliwiające wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem.

Zgodnie z postanowieniem organu I instancji z 20 września 2010r. przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko,

w ramach której sporządzony został raport, uzupełniony kolejnymi aneksami, uwzględniającymi zastrzeżenia nie tylko organu, ale także skarżących. Między innymi, w piśmie z 9 listopada 2011r. (zatytułowanym "Wniosek") I. i R. P. zakwestionowali zakwalifikowanie w raporcie terenu inwestycji jako zabudowy mieszkaniowo-usługowej, dla której przewidziano niższe standardy ochrony akustycznej niż dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826 ze zm.).

W ostatnim aneksie z marca 2012r., dotyczącym oddziaływania akustycznego, teren inwestycji oraz tereny przyległe do niego (w tym działka Nr [...] stanowiąca własność skarżących) zakwalifikowane zostały jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, z dopuszczalnymi poziomami hałasu określonymi na 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej, zaś w pkt 1.5 tego aneksu znalazło się nowe zalecenie polegające na realizacji ekranu akustycznego od strony posesji małż. P., mające na celu ochronę klimatu akustycznego. Ponadto od strony działki nr 57 zaplanowano nasadzenia zwartej roślinności niskiej i wysokiej (zimozielonej), szczególnie gatunków o gęstych koronach, co wpłynie na obniżenie poziomu hałasu poprzez wzrost współczynnika pochłaniania dźwięku w środowisku (k. 829v. I 821 - tom II akt administracyjnych). Wymóg wykonania tego typu izolacji od strony działek sąsiednich znalazł się także w decyzji organu I instancji w pkt III ppkt 12 i 13. Ponadto, w pkt V tej decyzji nałożono na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej po upływie 1 roku od dnia oddania obiektu do użytkowania,

w zakresie emisji zanieczyszczeń do środowiska oraz oddziaływania akustycznego na najbliżej położone tereny chronione akustycznie (art. 81 ust. 1 pkt 5 ustawy). Uwzględniając stanowisko skarżących organ I instancji nałożył także na inwestora obowiązek zastosowania czujników wycieku pod dystrybutorami oraz czujnika wody gruntowej do detekcji ropopochodnych w piezometrach (str. 35 decyzji).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza także, że złożony w sprawie raport zawiera wszystkie elementy, wymagane art. 66 ustawy, odpowiada także zakresowi przedmiotowemu określonemu w postanowieniu Prezydenta Miasta K. z 20 września 2010r.

Nie ulega również wątpliwości, że przed wydaniem decyzji środowiskowej, organ uzyskał stosowne uzgodnienia i opinie wymagane art. 77 ust. 1 ustawy. Postanowieniem z 3 listopada 2011r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny

w K. zaopiniował pozytywnie realizację planowanej inwestycji, w zakresie ochrony zdrowia i życia ludzi, zaś postanowieniem z 10 sierpnia 2012r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uzgodnił realizację i określił szczegółowe warunki tego przedsięwzięcia. Wszystkie warunki objęte tymi postanowieniami zostały uwzględnione w decyzji środowiskowej, zgodnie z art. 80 ust.1 ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, co następuje:

Ad. 1. Rację należy przyznać skarżącym, że z uwagi na bliskie położenie należącej do nich posesji, oznaczonej nr ew. [...], są oni stroną niniejszego postępowania i od początku winni brać w nim udział. Podnoszona w skardze kwestia "zasadności prawnej podziału nieruchomości inwestora przed podjęciem inwestycji (..) w celu wyeliminowania" małż. P. "jako strony z postępowania administracyjnego", nie jest jednak przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie.

Poza tym, oddzielenie nieruchomości stanowiącej ich własność od terenu objętego wnioskiem, działkami ewidencyjnymi oznaczonymi numerami [...], pozostaje bez znaczenia dla oceny interesu prawnego skarżących, gdyż niewątpliwie planowana inwestycja oddziałuje w sposób bezpośredni na ich prawa. Ostatecznie, stanowisko takie zajął także organ I instancji i w postępowaniu przed tym organem skarżący brali czynny udział. W piśmie z 9 stycznia 2012r. skierowanym do I. P. i R. P. Prezydent poinformował, że wszystkie zgłoszone przez nich uwagi i zastrzeżenia do złożonego w sprawie raportu o oddziaływaniu na środowisko "zostały przekazane inwestorowi w celu odniesienia się do nich i przedłożenia stosownych wyjaśnień" (k. 692 tom II akt administracyjnych). Na późniejszym etapie postępowania skarżący mogli w pełni korzystać ze swoich uprawnień jako strony, składali pisma procesowe, wnosili zastrzeżenia, byli informowani o wszelkich czynnościach podejmowanych przez organ, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 10 § 1 kpa zostali zawiadomieni o zakończeniu postępowania dowodowego i prawie do zapoznania się z aktami łącznie z możliwością składania uwag i wniosków,

w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Na ich wniosek termin ten przedłużony został o 30 dni. W rezultacie zatem, nie mogą mieć znaczenia dla wyniku sprawy podnoszone w skardze okoliczności, dotyczące "hurtowego dostarczania obfitej ilości dokumentów", "nieterminowego" dostarczania, czy też braku ich doręczenia, skoro skarżący mieli możność zapoznania się z aktami sprawy na każdym etapie postępowania, a także przed podjęciem decyzji. Niezależnie od tego, że w stanie sprawy nie można dopatrzyć się naruszenia przez organ art. 10 kpa, wyjaśnienia wymaga, że zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej może odnieść zamierzony skutek tylko w razie wykazania, że mógł on mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.). Tymczasem

w skardze – poza zarzutami dotyczącymi zbyt późnego dopuszczenia małż. P. do udziału w sprawie – nie ma argumentów dowodzących wpływu tego naruszenia na treść podjętej przez organ decyzji środowiskowej.

W ramach powyższego zarzutu znalazły się także twierdzenia, sugerujące niewłaściwy tryb informowania mieszkańców o planowanej inwestycji.

Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zasady udziału społeczeństwa określa natomiast rozdział 2 ustawy. Stosownie do art. 33 ust. 1 i 2, organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o:

1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

2) wszczęciu postępowania;

3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie;

4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień;

5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu;

6) możliwości składania uwag i wniosków;

7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 21-dniowy termin ich składania;

8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków;

9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona;

10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone.

Do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 5, należą:

1) wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami;

2) wymagane przez przepisy:

a) postanowienia organu właściwego do wydania decyzji,

b) stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków.

Ilekroć w ustawie jest mowa o podaniu informacji do publicznej wiadomości - rozumie się przez to:

a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej organu właściwego w sprawie,

b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie,

c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty

w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa (ten przypadek nie zachodzi w sprawie) - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu,

d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania (ta sytuacja także nie wystąpiła w stanie sprawy).

Jak wynika z akt administracyjnych (k.625 - 635, tom II), obwieszczenie Prezydenta Miasta K. z 19 października 2011r. zawierające wszystkie elementy wymagane ustawą na tym etapie postępowania, zamieszczone zostało na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta w K. – [...], w BiP oraz

w pobliżu miejsca realizacji przedsięwzięcia: przy ul. [...].

W taki sam sposób, zgodnie z art. 38 ustawy, podana została do publicznej wiadomości informacja o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią w obwieszczeniu z 31 grudnia 2012r. (k. 919 – 922 tom II akt).

Uznać zatem należy, że procedura w zakresie umożliwienia społeczeństwu udziału w postępowaniu została dochowana, a jej przeprowadzenie odpowiadało przepisom prawa. Nie jest także uzasadniony zarzut, że obwieszczenie nie zostało umieszczone w miejscu planowanej inwestycji.

W aktach sprawy znajduje się również pismo – wniosek "mieszkańców dzielnicy B., a w szczególności ulic: [...]

z 4 listopada 2011r., podpisane przez 61 osób, zawierające "kategoryczny protest"

w związku z planowaną budową stacji benzynowej, w którym podniesiono kwestie związane z utrudnieniem ruchu na skrzyżowaniu, "dużego zagrożenia dla osób starszych i dzieci" oraz "w codziennym życiu mieszkańców najbliższych posesji". Zauważyć jednak należy, że merytoryczne wnioski, uwagi i zastrzeżenia do lokalizacji zamierzonego przedsięwzięcia i sposobu jego realizacji składali w toku postępowania jedynie skarżący. Do wszystkich podnoszonych przez nich argumentów odniósł się szczegółowo organ I instancji w decyzji środowiskowej (str. 29 – 38).

Nie można się zatem zgodzić z zarzutem, że "postępowanie administracyjne prowadzone było z rażącym naruszeniem ogólnych zasad procedury administracyjnej, takich jak zasada praworządności, prawdy obiektywnej, zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do stawianych w tym zakresie zarzutów". To prawda, że organ odwoławczy w decyzji objętej skargą nie zawarł szczegółowych rozważań zawierających merytoryczne ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżących w toku postępowania, jednak

w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia zawarł swoje stanowisko w tej kwestii podnosząc, że część zarzutów odwołania "była przedmiotem analizy RDOŚ, jak

i organu I instancji przed wydaniem decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla stacji paliw". Wyjaśnienia te Kolegium uznało za "wystarczające, spójne i logiczne", a tym samym podzieliło stanowisko organu I instancji, uznając je za własne. Wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy ustosunkował się do pozostałych argumentów odwołania, nie znajdując podstaw do ich uwzględnienia.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wystarczające do dokonania jego merytorycznej kontroli pod względem zgodności z prawem, spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa, zawiera niezbędne do rozpatrzenia sprawy ustalenia oraz właściwie dokonaną ich ocenę prawną.

Ad. 2. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia ustawy z dnia 13 kwietnia 2007r.

o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz.U. Nr 75, poz. 493 ze zm.) oraz Europejskiej Konwencji Krajobrazowej sporządzonej we Florencji z dnia 20 października 2000r. (Dz.U. Z 2006r., Nr 14, poz. 98), to skarżący nie wskazali żadnego przepisu zawartego w tych aktach, któremu miałyby uchybić organy

w niniejszej sprawie. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji z urzędu, Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia tak ogólnie sfomułowanego zarzutu.

Z petitum skargi wynika, że jej autorzy upatrują naruszenia bliżej nieokreślonych zapisów ww. ustawy z 13 kwietnia 2007r. oraz Europejskiej Konwencji Krajobrazowej "poprzez m.in nieuwzględnienie wpływu planowanego przedsięwzięcia na teren Obszaru Chronionego Krajobrazu utworzonego uchwałą XLI/729/10 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z dnia 27 września 2010 r. w sprawie wyznaczenia Kieleckiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.Woj. Świętokrzyskiego z dnia 5 listopada 2010r., Nr 293,poz. 3020)", przy czym zarzut ten nie został rozwinięty

w uzasadnieniu skargi.

Niekwestionowaną okolicznością jest, że teren inwestycji położony jest w strefie krajobrazowej oznaczonej w § 3 uchwały literą C - tereny rolne, tereny istniejącej

i planowanej zabudowy, rekreacji, sportu i wypoczynku wraz z zielenią towarzyszącą.

W § 4 ust. 2 przewidziano, że na terenie tej strefy ustala się następujące działania

w zakresie czynnej ochrony ekosystemów:

a) kształtowanie i rozwój terenów zieleni celem stworzenia ciągłości systemu przyrodniczego miasta dla poprawy warunków życia mieszkańców, wypoczynku

i rekreacji;

b) ochrona krajobrazu poprzez ochronę i eksponowanie walorów krajobrazowych

i otwarć widokowych zarówno w ujęciu wewnętrznym i zewnętrznym.

Z powyższego wynika, że uchwała nie przewidziała dla terenów objętych strefą krajobrazową C żadnych konkretnych zakazów, zwłaszcza w zakresie planowanej zabudowy. Ustalenia zawarte w przytoczonym wyżej § 4 ust. 2 mają charakter postulatywny w zakresie ochrony wartości krajobrazowych tego obszaru, z których nie można jednak wywieść jakichkolwiek norm zabraniających lokowania na tym terenie takich obiektów, jak objęte wnioskiem.

Z tych przyczyn zarzut naruszenia tej uchwały uznać należy za nieuzasadniony.

Ad. 3. Jak wynika z ustaleń organu I i II instancji, planowane przedsięwzięcie położone jest na terenie ochrony pośredniej, o jakiej mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia Nr 5/2005 Dyrektora Regionalnego Gospodarki Wodnej w K. z dnia 26 sierpnia 2005r. w sprawie ustanowienia strefy ochronnej ujęcia wody podziemnej K. – B., gmina K., powiat kielecki (Dz. Urz. Woj.Święt. 2005.220.2610), zwanego dalej rozporządzeniem. W toku postępowania administracyjnego okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżących, a spór pomiędzy stronami sprowadzał się do odmiennej interpretacji zapisu zawartego w § 4 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Z oświadczenia pełnomocnika małż. P. złożonego na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 6 listopada 2013r. wynika jednak, że w ramach zarzutu naruszenia postępowania skarżący kwestionują także powyższe ustalenie organu jako "dowolne" i nie mające

poparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z zarzutem tym nie można się zgodzić, gdyż znajdujące się w aktach administracyjnych mapy wskazują

w sposób nie budzący wątpliwości na to, że działki objęte wnioskiem położone są poza strefą obejmującą obszar 634,6 ha terenu ochrony pośredniej, o jakiej mowa

w § 4 ust. 2 rozporządzenia, zawierającym dodatkowe zakazy, oprócz wymienionych w § 4 ust. 1, w tym lokalizowania nowych i rozbudowy istniejących magazynów produktów ropopochodnych (pkt 7). Poza ogólnie sformułowanym na rozprawie zarzutem, skarżący w żaden sposób nie wykazali jego zasadności, przede wszystkim nie podnieśli jakichkolwiek argumentów świadczących o tym, że mapy obrazujące położenie objętych wnioskiem działek w stosunku do stref ochronnych określonych

w rozporządzeniu nie odpowiadają stanowi rzeczywistemu w terenie. Przyjmując zatem za prawidłowe ustalenia obu organów, że działki, na których planowana jest stacja paliw przy ul. [...], położone są w strefie pośredniej ujęcia wody, ale poza obszarem, o jakim mowa

w § 4 ust. 2, Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd przedstawiony

w zaskarżonej decyzji dotyczący braku istnienia prawnego zakazu lokowania w tym obszarze obiektu objętego wnioskiem.

Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, na terenie ochrony pośredniej zabrania się lokalizowania zakładów przemysłowych oraz ferm chowu lub hodowli zwierząt zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Rozporządzenie nie zawiera definicji pojęcia "zakładu przemysłowego", jednak stosując zasady powszechnego rozumienia tego określenia przyjąć należy, że zakładem przemysłowym jest - najprościej rzecz ujmując - zespół budynków

i urządzeń technicznych przeznaczonych do prowadzenia produkcji w danej dziedzinie przemysłu. Za niewystarczającą do wykładni pojęcia zakładu przemysłowego użytego w § 4 ust. 1 rozporządzenia należy uznać definicję zakładu zawartą w art. 3 pkt 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2013.1232 j.t.), przez co ustawa ta rozumie jedną lub kilka instalacji wraz z terenem, do którego prowadzący instalacje posiada tytuł prawny, oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Pojęcie "zakładu" jest z pewnością znaczeniowo szerszym określeniem aniżeli pojęcie "zakładu przemysłowego", które charakteryzuje – oprócz bazy materiałowo–technologicznej - prowadzenie

działalności produkcyjnej. Najbliższa znaczeniu pojęcia "zakładu przemysłowego" wydaje się być definicja zawarta w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 28 lipca 2005r.

o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.), zgodnie z którą zakład przemysłowy to zespół budynków i urządzeń wraz z terenem, na którym prowadzi się działalność wytwórczą, polegającą na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych w nowy produkt.

Przyjąć zatem należy, że wprowadzając w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zakaz lokalizowania w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody zakładów przemysłowych prawodawca miał na myśli takie zakłady, które charakteryzują się prowadzeniem działalności wytwórczej lub produkcyjnej, a do takich nie należy z pewnością stacja paliw objęta wnioskiem, na terenie której prowadzona ma być działalność usługowa polegająca głównie na sprzedaży produktów ropopochodnych.

Niezależnie od tego podkreślić należy, że zakaz sformułowany w powyższym przepisie dotyczy zakładów przemysłowych, zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Nie ulega wątpliwości, że rozporządzenie wydane zostało przed wejściem w życie ustawy i posługuje się terminologią obowiązujących w 2005r. ustawy Prawo ochrony środowiska oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...). Mając na względzie poczynione na wstępie rozważań uwagi dotyczące różnic w nazewnictwie używanym w ustawie oraz

w rozporządzeniu z 2004r. nasuwa się logiczny wniosek, że § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nawiązuje terminologicznie do obowiązującego w tym czasie stanu prawnego, a przez przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymagające sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, przepis ten rozumie przedsięwzięcia wymienione w § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 2004r.

Tym samym, nawet jeżeli przyjąć, że zamierzenie objęte wnioskiem jest zakładem przemysłowym, to nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, wymienionych enumeratywnie w § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 2004r.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że zgodny z prawem jest wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd, że przepisy rozporządzenia nie wprowadzają do porządku prawnego zakazu uniemożliwiającego realizację planowanej inwestycji na działkach objętych wnioskiem, co skutkowałoby odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla takiego przedsięwzięcia.

Co do kwestii związanej z różniącymi się stanowiskami [...]spółki z o.o. w K. oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., to abstrahując od zrozumiałej troski [...] o jakość i czystość ujęcia wody w B., nie można podzielić przedstawionej przez tę Spółkę interpretacji przepisów rozporządzenia oraz twierdzenia, że "zastosowanie najlepszych dostępnych technik w zakresie zabezpieczenia stacji paliw przed wszelkiego rodzaju wyciekami nie gwarantuje zachowania stanu środowiska

i odnawialności zasobów wód podziemnych"(pismo do T. Ł. z 10 sierpnia 2009r. - k. 81 tom I akt). To ostatnie, na które powołują się skarżący i – jak wynika

z treści skargi – przyjmują jako swoje własne, nie zostało jednak poparte żadnymi argumentami, dlatego też wobec obszernego materiału zgromadzonego przez organ wydający decyzję środowiskową, a zwłaszcza pozytywnych uzgodnień przedsięwzięcia dokonanych przez wyspecjalizowane organy, nie może mieć znaczenia prawnego i wpływać na wynik sprawy.

Wbrew zarzutom skargi, nie było także podstaw prawnych do tego, aby w toku niniejszego postępowania organ zwrócił się do Państwowego Instytutu Geologicznego Oddział Świętokrzyski w K. o zajęcie stanowiska

w przedmiocie wpływu planowanej inwestycji na jakość ujęcia wody w B. Przepisy ustawy nie nakładają takiego obowiązku, a skoro tak, nie można czynić organowi zarzutu naruszenia prawa w tym zakresie. Stanowisko zawarte w znajdującym się w aktach opracowaniu sporządzonym przez ten Instytut w grudniu 2011r. (k. 677 – 678 akt administracyjnych) nie odnosi się w żaden sposób do zaproponowanych w raporcie zabezpieczeń technologicznych, ostatecznie zaakceptowanych przez organy uzgadniające oraz określonych w decyzji środowiskowej (stalowy podziemny zbiornik dwuściennny na paliwa płynne, umieszczony dodatkowo w szczelnej wannie betonowej z geomembraną odporną na działanie produktów ropopochodnych).

Co się zaś tyczy zarzutu, że "zakazy przyjęte na podstawie rozporządzenia (...) są niewystarczające dla ochrony ujęcia komunalnego wody w B. i pozostają

w sprzeczności z przepisami ustawy Prawo wodne", podnieść należy, że rzeczą organów administracji jest orzekanie w oparciu o przepisy obowiązującego prawa (art. 6 kpa), nie zaś ocena zawartych w tych przepisach rozwiązań. Stosownie do art. 58 ust. 1 ustawy z 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. 2012.145 t.j.) strefę ochronną ustanawia, w drodze aktu prawa miejscowego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, na wniosek i koszt właściciela ujęcia wody, wskazując zakazy, nakazy, ograniczenia oraz obszary, na których one obowiązują, stosownie do art. 52-57. Jak widać z powyższego, sposób ochrony ujęć wody, a co za tym idzie rodzaj zakazów, nakazów i ograniczeń w celu zapewnienia odpowiedniej jakości wody dla celów spożywczych, wprowadza aktem prawa miejscowego dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, mając na uwadze lokalne warunki hydrogeologiczne, hydrologiczne i geomorfologiczne. Przepis art. 54 przewidujący możliwe zakazy, nakazy oraz ograniczenia ma jedynie charakter przykładowy, a konkretne, dostosowane do miejscowych potrzeb i uwarunkowań rozwiązania przewidziane są zawsze w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 58 ust. 1 Prawa wodnego.

Z uwagi na cofnięcie zawartego w skardze wniosku o zawieszenie postępowania, Sąd uznał za bezprzedmiotowe merytoryczne ustosunkowanie się do jego zasadności.

Ponieważ zarzuty podniesione w skardze okazały się bezskuteczne, a Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji z urzędu nie znalazł podstaw do zastosowania art. 145 § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.