Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 278/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6069 Inne o symbolu podstawowym 606
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: par. 10  pkt 1,  par. 240  ust. 1,  par. 245  ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 139 poz 1169
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz  specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi E.G. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu górniczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. o nr [...] Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w K. zakazał E. G. wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu zakładu górniczego w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny, na czas pięciu miesięcy, tj. od dnia [...] r. do dnia [...] r.

Decyzja ta została wydana na postawie art. 113 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.)

W uzasadnieniu do tej decyzji organ I instancji stwierdził, iż naruszenie dyscypliny i porządku pracy przez skarżącego, dające podstawę do wydania decyzji, polegało na tym, że będąc zastępcą kierownika ruchu zakładu górniczego – naczelnym inżynierem w "A" S.A. KWK ""B"" w M., a także przewodniczącym Kopalnianego Zespołu ds. Zagrożeń Wentylacyjno-Pożarowych i Zagrożeń Metanowych, jak również będąc odpowiedzialnym za organizowanie i nadzorowanie pracy podległych mu działów ruchu i jako przewodniczący Zespołu ds. Zagrożeń Wentylacyjno-Pożarowych i Zagrożeń Metanowych, nie spowodował:

1) przeprowadzenia analizy stanu zagrożenia metanowego w okresie od [...] r. do [...] r., pomimo występowania nagromadzeń metanu o zawartości do 30% w rejonie tamy izolacyjnej TI-[...] w chodniku [...] oraz występowania niebezpiecznych stężeń gazów za tamą,

2) zmiany sposobu izolowania chodnika [...], od [...] r. do [...] r. na spełniający kryteria przeciwwybuchowości, pomimo rozwijającego się w przestrzeni otamowanej pożaru oraz występowania za tamą izolacyjną nr [...] wybuchowej mieszaniny gazów palnych,

3) w okresie od [...] do [...] r. zweryfikowania ustaleń projektu technicznego i technologii spągowania przecinki badawczej ściany [...] w pokładzie [...], które nie uwzględniały aktualnej sytuacji górniczo-wentylacyjnej, sposobu zabezpieczenia metanometrycznego oraz zabezpieczenia przed przeniesieniem wybuchu pyłu węglowego w tym rejonie.

Powyższe nieprawidłowości organ I instancji stwierdził w toku postępowania przeprowadzonego w związku z zaistniałym [...] r. w "A" S.A. KWK ""B"" w M. zapaleniem metanu, wybuchem metanu i pyłu węglowego oraz wypadkiem zbiorowym.

W wyniku odwołania złożonego przez E. G. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego wydał zaskarżoną tu decyzję z [...] r. o numerze [...], którą uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej okresu, na jaki zakazano E. G. wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu zakładu górniczego w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny, tj. przez okres 5 miesięcy i orzekł ów zakaz w wymiarze 3 miesięcy.

Ponadto w stosunku do zarzutów postawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – podtrzymał tylko zarzut pierwszy, polegający na tym, że jako przewodniczący Zespołu ds. Zagrożen Wentylacyjno-Pożarowych i Zagrożeń Metanowych nie dokonał analizy stanu zagrożenia metanowego w okresie od [...] r. do [...] r. pomimo występowania nagromadzeń metanu o zawartości do 30% w rejonie tamy izolacyjnej TI-[...] w chodniku [...] oraz występowania niebezpiecznych stężeń gazów za tamą – co stanowiło naruszenie § 10 pkt 1, § 240 ust. 1, § 245 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych (Dz.U. Nr 139, poz.1169).

Organ odwoławczy uzasadniając zmianę zaskarżonej decyzji stwierdził, że E. G. nie podjął skutecznych działań, które mogłyby niedopuścić do wystąpienia niebezpiecznych stężeń metanu w rejonie tamy izolacyjnej nr [...] pomimo, że w okresie od [...] r. do [...] r. (zapalenie metanu, wybuch metanu i zapalenie pyłu węglowego) metanomierz nr [...] zabudowany przy tej tamie izolacyjnej zarejestrował 62 przekroczenia dopuszczalnych zawartości metanu (1,0%) i progu alarmowego (0,8%). Ponadto stwierdził, że po przeanalizowaniu materiałów dołączonych do sprawy wynika, że [...] r. przekroczona została zawartość metanu - 30% zarejestrowane przez metanomierz nr [...] w czasie II zmiany, jednak pomiar kontrolny został przeprowadzony dopiero na III zmianie.

Ponadto nie udokumentowano pomiarów kontrolnych metanu za tamą TI-[...] w książce kontroli tam izolacyjnych.

Organ odwoławczy stwierdził również, że choć [...] r. odbyło się wskazane przez skarżącego posiedzenie rady konsultacyjnej ds. Zarządzania Bezpieczeństwem Kopalnianego Zespołu ds. Tąpań, Odbudowy, Kierowania Stropem i Bezpieczeństwa Powszechnego w sprawie czyszczenia z zalegającego urobku przecinki badawczej ściany [...] w pokładzie [...], analizujące sytuację w przedmiotowym rejonie, to jednak zespół ten dokonał tylko analizy warunków górniczo-geologicznych i zagrożenia tąpaniami, ustalając rygory dotyczące sposobu wzmocnienia obudowy przecinki badawczej ściany [...] i oceny stanu zagrożenia tąpaniami w tym wyrobisku, natomiast nie przeprowadził analizy stanu zagrożenia pożarowego, metanowego i wybuchem pyłu węglowego, o czym świadczy brak jakichkolwiek stwierdzeń, w tym zakresie w protokole nr [...]. Tym samym organ odwoławczy uznał, że skarżący nie dopełnił ciążących na nim obowiązków w ramach dyscypliny i porządku pracy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. poprzez uchylenie zakazu wykonywania przez niego czynności osoby kierownika ruchu zakładu górniczego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 77 § 1 kpa w związku z art. 112 ustawy Prawo geologiczne i górnicze – poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, poprzez nieprzeprowadzenie dowodu, m.in. z książek stanu i analizy zagrożenia wentylacyjno-pożarowego, czy książek stanu i analizy zagrożenia metanowego;

- art. 80 kpa poprzez niedopełnienie obowiązku oceny, na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność nieprzeprowadzenia analizy stanu zagrożenia metanowego i pożarowego została udowodniona, w szczególności poprzez pominięcie m.in. twierdzeń zawartych w protokole przesłuchania strony;

- art. 107 § 1 kpa – polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu decyzji dowodów, na których organ oparł swoją decyzję, a także braku uzasadnienia prawnego, tj. interpretacji przepisów prawa materialnego będących podstawą rozstrzygnięcia,

- § 10 ust. 1 oraz art. 240 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych poprzez ich nieprawidłową wykładnię polegającą na pominięciu obiektywnych kryteriów oceny zachowania się osoby kierownika ruchu zakładu dla zaistnienia jej odpowiedzialności za powstanie stanu zagrożenia w zakładzie górniczym,

- § 245 ust. 2 cyt. Rozporządzenia poprzez jego nieprawidłową wykładnię dokonaną z pominięciem § 245 ust. 3 prowadzącą do nieprawidłowego wskazania adresata obowiązku o którym mowa w tym przepisie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż ustalając przyczyny i okoliczności zaistniałego w dniu [...] r. zdarzenia organ I instancji nie dopełnił obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, bowiem nie zabezpieczył i nie ocenił książek stanu i analizy zagrożenia wentylacyjno-pożarowego oraz książek stanu i analizy zagrożenia metanowego, prowadzonych w zakładzie górniczym. Doprowadziło to, według skarżącego, do wydania "wadliwej decyzji administracyjnej". Jednocześnie, organy I i II instancji nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a jedynie odniósł się do protokołu z dnia [...] r. z posiedzenia rady konsultacyjnej ds. zarządzania bezpieczeństwem (...) i na tej podstawie stwierdziły, że skoro nie ma w protokole z posiedzenia zapisu dotyczącego zagrożenia metanowego czy też pożarowego, to analiza tego zagrożenia nie została przeprowadzona. Skarżący podkreślił, że w protokołach z posiedzeń takich zespołów zapisuje się działania jakie należy podjąć, aby ograniczyć zagrożenie, jeśli ono występuje. Jego zdaniem "gdyby należało każdorazowo stwierdzić, że poszczególne zagrożenia w konkretnych rejonach nie występują, należałoby ustanowić przepisami wzór protokołów z takich posiedzeń. Takich regulacji nie ma, więc zespół decyduje o tym co należy ująć w protokole". Zauważył również, że w związku z istniejącymi wątpliwościami "należało uzupełnić postępowanie o dodatkowe dowody lub sprawę rozstrzygnąć na jego korzyść".

Ponadto skarżący zarzucił decyzjom I i II instancji, że są dotknięte wadami formalnymi. Po pierwsze, że organ odwoławczy nie skorygował w swojej decyzji niezgodność daty urodzenia skarżącego, a po drugie w tej samej decyzji powołał niewłaściwa datę wydania decyzji organu I instancji. W związku z tym błędami stwierdził, że to świadczy o braku rzetelności w gromadzeniu materiału dowodowego i jego oceny.

W odpowiedzi Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.

Stwierdził zatem raz jeszcze, że Okręgowy Urząd Górniczy, badając przyczyny i okoliczności zaistniałego w dniu [...] r. w "A" S.A. KWK " "B"" w M. zapalenia metanu, wybuchu metanu i pyłu węglowego oraz wypadku zbiorowego, zabezpieczył wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty. Przedłożone przez skarżącego: książka stanu i analizy zagrożenia wentylacyjno-pożarowego i książka stanu i analizy zagrożenia metanowego, zostały złożone w KWK ""B"" – jako dodatkowe (poza przewidzianymi w zał. 1 do rozporządzenia "o bezpieczeństwie i higienie (...)") dokumenty. Podczas badania przyczyn i okoliczności zaistniałego w dniu [...] r. zdarzenia, dokumenty te nie zostały przedstawione organowi I instancji, dlatego też dokonane w nich adnotacje, nie były analizowane przez ten organ. Ponadto, na podstawie oceny ww. książki, organ odwoławczy stwierdził, że Zespół ds. Zagrożeń Wentylacyjno-Pożarowych i Zagrożeń Metanowych, którego skarżący był przewodniczącym, mało wnikliwie analizował powtarzające się przekroczenia ustalonych progów alarmowania w wyrobiskach. A w oparciu o zapisy zawarte w tej "książce stanu i analizy zagrożenia metanowego" – przy nieujmowaniu (w zapisach i analizie) czynnego wyrobiska, w którym wielokrotnie stwierdzano przekroczenia progów alarmowych stężeń metanu, jak i ujmowania wyrobiska nieczynnego wentylacyjnie, organ stwierdził, że nie odzwierciedlają one rzeczywistej sytuacji wentylacyjnej występującej w rejonie. Co "stawia pod znakiem zapytania wiarygodność adnotacji dokonywanych w przedmiotowej książce".

Ustosunkowując się do drugiego zarzutu organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z zarządzeniem nr [...] Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego KWK ""B"" z dnia [...] r. skarżący został powołany na stanowisko Przewodniczącego Kopalnianych Zespołów ds. Zagrożeń: Wentylacyjno-Pożarowych i Zagrożeń Metanowych. Do zadań tych Zespołów należało:

- analiza i ocena wentylacji kopalni pod kątem zagrożenia wentylacyjno-pożarowego,

- analiza kopalnianej sieci wentylacyjnej pod względem zapewnienia wymaganych ilości powietrza w wyrobiskach górniczych,

- analiza, ocena i ukierunkowanie profilaktyki przeciwpożarowej kopalni,

- ocena działalności i zamierzeń likwidacji wyrobisk.

Dalej organ odwoławczy stwierdził, że skarżący, pełniąc funkcję naczelnego inżyniera, zastępcy Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego oraz przewodniczącego Kopalnianych Zespołów ds. Zagrożeń Wentylacyjno-Pożarowych i Zagrożeń Metanowych, nie spowodował przeprowadzenia analizy stanu zagrożenia metanowego i pożarowego, mimo wystąpienia niespodziewanego wzrostu zagrożenia metanowego w kopalni, czego przykładem było przekroczenie dopuszczalnych stężeń metanu w przodku przecinki ściany [...], w pokładzie [...], gdzie w okresie od [...] do [...] r. miało miejsce 66 przekroczeń progu alarmowego, w okresie od [...] do [...] – 40 przekroczeń progu alarmowego w trakcie których maksymalne stężenie metanu kilkakrotnie wynosiło ponad 4,5% oraz stwierdzono w dniach [...],[...] i [...] przed tamą stężenie metanu o wartości powyżej 10%, co zostało udokumentowane w książce stanu i analizy zagrożenia metanowego. Tymczasem skarżący, w okresie od [...] r. do [...] r., jako przewodniczący kopalnianego zespołu opiniodawczego nie doprowadził do dokonania przez kierowany przez siebie zespół analizy stanu zagrożenia metanowego w chodniku [...].

Organ odwoławczy uznał, że zarzut dotyczący błędów w decyzjach I i II instancji nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem w świetle dokonanych przez skarżącego czynności w toku prowadzonego postępowania administracyjnego (odebranie decyzji, wniesienie odwołania itp. ) wykazał, że jest strona postępowania i wydane decyzje dotyczą jego osoby.

Ponadto organ odniósł się również do zarzutu skarżącego dotyczącego braku wykładni i wykazania związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym stanem faktycznym, a naruszonymi przepisami, tj. § 10 pkt 1, § 240 ust. 1 i § 245 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia – uznając, że w zaskarżonej decyzji Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w sposób jednoznaczny wskazał podstawy prawne stwierdzonych naruszeń wymienionych przepisów rozporządzenia. Dokonał też wykładni poprzez przedstawienie stanu faktycznego w powiązaniu z naruszonymi przepisami prawa oraz poprzez wskazanie pożądanych zachowań zgodnych z przepisami.

Na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wszystkie zarzuty zawarte w skardze, natomiast skarżący złożył dodatkowe wyjaśnienia do sprawy.

Stwierdził, że nie posiadał wiedzy o tym, jakie dokumenty były w dyspozycji organu I instancji. W momencie gdy zorientował się, że organ nie posiada książki stanu i analizy zagrożenia wentylacyjno-pożarowego – złożył jej kopię na etapie odwoławczym. Wyjaśnił, że są w tej książce zapisy codziennych analiz zagrożenia metanowego dokonywane przez osoby z kopalnianego zespołu ds. zagrożenia wentylacyjno-pożarowego, metanowego co oznacza, że bieżąca codzienna analiza zagrożenia metanowego była dokonywana przez jej członków. Zgodził się z tym, że jako przewodniczący komisji miał obowiązek zwoływania jej posiedzeń przynajmniej raz na 6 miesięcy, a w szczególnych przypadkach częściej, to jednak nie zwoływał takiej komisji ściśle w celu oceny zagrożenia metanowego w rejonie tamy izolacyjnej TI-[...] w chodniku [...]. Stwierdził jednak, że [...] r. zwołano posiedzenie kopalnianego zespołu ds. bezpieczeństwa powszechnego, który to zespół zajmuje się wszystkimi aspektami bezpieczeństwa.

Dalej wyjaśnił, że 62 przypadki dopuszczalnego stężenia metanu w ciągu 6 miesięcy w kopalni, która jest zaliczona do 4 kategorii zagrożenia metanowego nie jest niczym nadzwyczajnym, gdyż wynika to z warunków naturalnych kopalni i nie uzasadniało zwołania nadzwyczajnej kopalnianej komisji. Uznał, że również obecnie, wiedząc o zdarzeniu z dnia [...], nie widzi takiej konieczności, gdyż niewiele by to dało, komisja ta nie mogła przewidzieć tego, co się później stało. Podkreślił raz jeszcze, że na bieżąco dokonywał takich samych czynności, jakich dokonywałaby komisja.

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego pełnomocnik organu zaprzeczył twierdzeniu jakoby skarżący w postępowaniu odwoławczym dołączył książkę stanu i analizy zagrożenia wentylacyjno-pożarowego, gdyż dokumenty te pojawiły się dopiero na etapie wniesienia skargi do Sądu. Ponadto podkreślił, że odrębnym zarządzeniem z dnia [...] r. kierownik ruchu zakładu górniczego powołał specjalne zespoły przyznając im różne kompetencje, na ich czele stanęli pracownicy z najwyższymi kwalifikacjami, osoby kierownictwa kopalni, m.in. skarżący, który został przewodniczącym 2 zespołów ds. zagrożenia wentylacyjno-pożarowego i zagrożeniami metanowymi. Zadania i kompetencje tych komisji są różne, zespół, który obradował [...] r. ma inne zadania niż zespół do spraw wentylacyjno-pożarowych i zagrożenia metanowego. Odbywanie codziennych narad to nie to samo co posiedzenie specjalnej komisji kopalnianego zespołu i nie może go zastąpić. Ponadto, pełnomocnik organu stwierdził, że w okresie od [...] r. do [...] r. odbyło się 12 posiedzeń zespołu do spraw zagrożeń wentylacyjno-pożarowego i do spraw zagrożeń metanowych i zagrożeń wybuchem pyłu węglowego i tylko na jednym posiedzeniu w dniu [...] r. w protokole nr [...] omawiano zagrożenia metanowe i zakres prac profilaktycznych w chodniku [...]. Na koniec stwierdził, że protokół posiedzenia kopalnianego zespołu zawsze musi się kończyć wnioskami i oceną sytuacji a zatwierdza go kierownik ruchu i zalecenia rozpisuje na konkretne osoby. Książka na którą powołuje się skarżący – jak stwierdził pełnomocnik organu – tych wymogów nie spełnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko:

Skarga E. G. nie jest zasadna. Zaskarżoną decyzję wydano zgodnie z prawem.

Z zarzutów postawionych pierwotnie skarżącemu w decyzji organu pierwszej instancji ostał się jeden. Jego istotę należy wyjaśnić poczynając właśnie od decyzji pierwszoinstancyjnej, ponieważ w tym zakresie została ona podtrzymana przez organ odwoławczy.

Na stronie 4 uzasadnienia tej decyzji napisano, że E. G., jako przewodniczący kopalnianego zespołu opiniodawczego, w okresie od [...] r. do [...] r. (...) powinien spowodować przeprowadzenie przez kierowany przez siebie zespół, analizy stanu zagrożenia metanowego w chodniku [...], z uwagi na występujące liczne przekroczenia dopuszczalnych zawartości metanu, które zostały zarejestrowane przez metanomierz zabudowany w rejonie tamy izolacyjnej TI-[...] w chodniku [...], w tym jedenastu przypadkach, stężenia powyżej 4,5%.

Ten zatem zarzut został podtrzymany przez organ odwoławczy, który w swej decyzji napisał, że E. G. ...będąc odpowiedzialnym za organizowanie, nadzorowanie pracy podległych mu działów ruchu i jako przewodniczący Zespołu ds. Zagrożeń Wentylacyjno-Pożarowych i Zagrożeń Metanowych, przez brak właściwego nadzoru i kontroli, nie spowodował przeprowadzenia analizy stanu zagrożenia metanowego w okresie od [...] r. do [...] r., pomimo występowania nagromadzeń metanu o zawartości do 30% w rejonie tamy izolacyjnej TI-[...] w chodniku [...] oraz występowania niebezpiecznych gazów za tamą..... .

Zarzut ten dotyczy zatem obowiązków skarżącego jako przewodniczącego kopalnianego zespołu opiniodawczego. W tym też duchu wypowiedział się pełnomocnik organu odwoławczego na rozprawie sądowej gdy stwierdził, że czynności, których skarżący dokonywał na bieżąco, w ramach codziennych narad, nie zastępują czynności specjalnej komisji kopalnianej, którą skarżący kierował.

Jak wynika z akt sprawy E. G. był przewodniczącym Kopalnianego Zespołu ds. Zagrożeń Wentylacyjno-Pożarowych i Zespołu Zagrożeń Metanowych. Nie ulega tu wątpliwości, że funkcja ta została mu powierzona zarządzeniem Nr [...] Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego KWK ""B"" z dnia [...] r. Są to fakty, których nikt w sprawie nie neguje, podobnie jak faktu, iż do zadań Komisji należało:

- analiza i ocena wentylacji kopalni pod kątem zagrożenia wentylacyjno-pożarowego,

- analiza kopalnianej sieci wentylacyjnej pod względem zapewnienia wymaganych ilości powietrza w wyrobiskach górniczych,

- analiza, ocena i ukierunkowanie profilaktyki przeciwpożarowej kopalni,

- ocena działalności i zamierzeń likwidacji wyrobisk.

Posiedzenia Zespołu ds. Zagrożeń Metanowych miały odbywać się co 6 miesięcy lub doraźnie w przypadkach niespodziewanego wzrostu zagrożenia metanowego kopalni.

Jest faktem przyznanym przez skarżącego, że w okresie od [...] r. do [...] r. nie zwołał posiedzenia Zespołu stricte w celu oceny zagrożenia metanowego wynikającego z nagromadzeń metanu w rejonie tamy izolacyjnej TI - [...] w chodniku [...], a zostało udokumentowane, że w okresie od [...] r. do [...] r. zarejestrowano 62 przypadki przekroczeń dopuszczalnych zawartości metanu w tym rejonie.

W tej sytuacji zasadność stawianego skarżącemu zarzutu zależeć będzie od odpowiedzi na pytanie czy skarżący powinien był doprowadzić do analizy tego stanu rzeczy przez kierowaną przez niego Komisję, jak przyjęły to organy orzekające w sprawie, czy była to sytuacja wymagająca zwołania komisji poza podstawowym trybem pracy – minimum raz na sześć miesięcy.

Zdaniem Sądu, przyjmując, że było to obowiązkiem skarżącego, organy I i II instancji nie naruszyły prawa. Ocena wyników postępowania dowodowego i podjęcie konkretnych ustaleń muszą być w postępowaniu administracyjnym dokonywane w zgodzie z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy I i II instancji miały podstawy do przyjęcia takiego ustalenia, a dostarczyły im tego wyniki postępowania przeprowadzonego przez Komisję powołaną przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego, przejęte następnie przez Okręgowy Urząd Górniczy w K. jako podstawa faktyczna do wydania orzeczenia z [...] r. w sprawie zapalenia metanu, wybuchu metanu i pyłu węglowego w "A" S.A. KWK ""B"". Jak wynika z akt tego postępowania prowadził je zespół osób fachowych, który dokonał szeregu czynności i ocen i uznał, że do wypadku przyczynił się brak analizy stanu zagrożenia metanowego i pożarowego w wyrobiskach w pokładzie [...], w otoczeniu projektowanej ściany [...]. 62 przypadki przekroczenia dopuszczalnych zawartości metanu nazywa się w orzeczeniu stanem zagrożenia. Dokonanie ustaleń w oparciu o ten materiał pozostaje w zgodzie z art. 80 K.p.a., nie można zarzucić organom, że dokonały go bezpodstawnie. Nie jest też prawdą, by organy pominęły w materiale dowodowym przesłuchanie samego skarżącego. Odwołują się do jego treści wprost – np. str. 3 i 7 decyzji odwoławczej, bądź przez odniesienie się do twierdzeń skarżącego. Tam, gdzie organy przyjęły inne ustalenia, niż proponuje skarżący nie mamy automatycznie do czynienia z naruszeniem prawa, a jedynie odmienną oceną postępowania dowodowego.

Nie przekreśla zasadności tego ustalenia twierdzenie skarżącego o tym, że na bieżąco dokonywał oceny stanu zagrożenia metanowego w toku codziennych narad. W zarzucie stawianym skarżącemu chodzi bowiem o inny tryb i zakres jego pracy. Nie chodzi tu bowiem o to, że w ogóle nie dokonywał takich ocen, a o to, że nie dokonywał ich w trybie ustalonym dla specjalnej komisji, do czego był zobligowany zarządzeniem Nr [...] Kierownika Ruchu Zakładu Górniczego KWK ""B"" z dnia [...] r.

Sąd podzielił przy tym stanowisko organów, w myśl którego posiedzenie innej komisji, jakie miało miejsce [...] r., nie czyni zadość tym wymaganiom, ponieważ chodzi tu o komisje o innych kompetencjach, nie mówiąc już o tym, że protokół z posiedzenia komisji z [...] nie wspomina o rozważaniu kwestii zagrożenia metanowego.

W tym kontekście zarzut niewyczerpania materiału dowodowego wskutek pominięcia książek stanu i analizy zagrożenia wentylacyjno-pożarowego i metanowego nie może wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji, ponieważ książki te nie dotyczą prac specjalnej komisji. Nie mogłyby wpłynąć i z tego powodu, że nie zostały ujawnione organom orzekającym na etapie postępowania administracyjnego, a dopiero po wydaniu decyzji odwoławczej.

Przechodząc do następnego zarzutu skargi o tym, że organ nie wskazał dowodów, na których oparł swą decyzję zauważyć należy, że organ odwoławczy napisał na stronie 3 decyzji, iż oparł się na materiale dowodowym zebranym przez Okręgowy Urząd Górniczy, a w szczególności protokołach przesłuchania świadków, w tym i samego skarżącego słuchanego jako strona, tudzież orzeczenia z [...] r. wydanego w sprawie zapalenia metanu...., jak i dołączonych do niego dokumentów. Wszystko to stanowi zawartość akt administracyjnych sprawy.

Trzeba przy tym pamiętać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania może być podstawą uchylenia decyzji tylko wtedy, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nawet zatem jeśli można wyobrazić sobie bardziej precyzyjne wskazanie - jakie konkretnie dowody legły u podstaw konkretnych ustaleń, to i tak nie miało to, w ocenie Sadu, istotnego wpływu na wynik spraw. Sama skarga również nie wskazuje na istnienie takiej zależności.

Na tle tego stanu wydano decyzję w oparciu o przepis art. 113 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo górnicze i geologiczne (Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1974 ze zm.). Przepis ten pozwala organowi nadzoru górniczego zakazać wykonywania określonych czynności w ruchu zakładu górniczego określonym osobom, w razie stwierdzenia naruszenia przez te osoby dyscypliny i porządku pracy, a zwłaszcza obowiązków określonych ustawą i wydanymi na jej podstawie przepisami. Jak z niego wynika naruszenie porządku i dyscypliny pracy może polegać na naruszeniu obowiązków pracowniczych, wszelkich obowiązków, nie tylko tych, które wynikają z ustawy lub wydanych na jej podstawie przepisów, choć tych w szczególności. Takim naruszeniem było zaniechanie przez skarżącego wykonania obowiązku wynikającego z faktu, iż był przewodniczącym specjalnej komisji kopalnianej, co tu już zostało opisane. Już tak dokonane ustalenia i ich kwalifikacja prawna stanowią o tym, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego.

Powołanie w uzasadnieniu decyzji przepisu § 245 ust. 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. jest chybione i w tym zakresie zarzut zawarty w skardze jest trafny. Przepis ten adresowany jest do kierownika działu wentylacji. Nie zmienia to jednak faktu, iż zaskarżona decyzja ma podstawę prawną w art. 113 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo górnicze i geologiczne.

Mając to wszytko na uwadze Sąd oddalił skargę E. G. w trybie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co jednocześnie oznacza, że stronie skarżącej nie można przyznać kosztów postępowania sądowego, gdyż zgodnie z art. 200 tej ustawy przysługują one stronie skarżącej tylko w razie uwzględnienia skargi.