Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1042/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1 lit. b), art. 18 ust. 5 lit. a) b) i c)
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2010 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] nakładającą na J. G. (dalej: skarżąca) karę pieniężną w wysokości 5000,00 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] maja 2009 r. został zatrzymany do kontroli pojazd marki [...] nr rej. [...] prowadzony przez R. T.. Pojazd oznakowany był nalepkami z napisem "Przewóz osób". Na nalepkach umieszczonych na bokach samochodu oraz na tyle pojazdu znajdował się adres strony internetowej – [...]. Podczas rozmowy telefonicznej wykonanej pod wskazany numer okazało się, że po tym numerem telefonu można zamówić przewóz osób. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis z licencji nr [...], zaświadczenie o wykonywaniu przez kierowcę przewozów na rzecz skarżącej, dokumentację fotograficzną, z której wynika oznakowanie pojazdu oraz fakt występowania w pojeździe drogomierza oraz kasy fiskalnej "[...]" o numerze fabrycznym [...] oraz paragon z kasy fiskalnej umieszczonej w pojeździe. Podczas kontroli stwierdzono ponadto, iż na szybie tylnych prawych drzwi zastał naklejony "cennik usług przewozowych obowiązujących w "[...]". Z kontroli sporządzono protokół, który został przez kierowcę podpisany bez uwag.

W dniu [...] maja 2009 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszenia przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wskazanych w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. W dniu kontroli przeprowadzona została przez inspektora rozmowa telefoniczna pod numer telefonu wskazany na pojeździe. W trakcie rozmowy okazało się, że pod tym numerem telefonu można zamówić przewóz osób (vide: notatka służbowa w aktach administracyjnych).

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 18 ust. 5 lit. b), art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz na podstawie lp. 2.9 pkt 2 załącznika do w/w ustawy decyzją z dnia [...] października 2009 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną wysokości 5000 złotych za naruszenie zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonu przedsiębiorcy. Zdaniem organu paragon fiskalny z kasy rejestrującej jednoznacznie wskazuje, iż stroną w postępowaniu jest skarżąca, która wykonywała przewóz okazjonalny, bo pojazd nie wykonywał przewozu taksówką, nie wykonywał także przewozu regularnego, ani też przewozu specjalnego czy wahadłowego. Naruszenie zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b skutkuje karą 5000 zł.

W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie. Zdaniem strony [...] to nazwa domeny internetowej, a ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje jak uznaje skarżąca, zakazu umieszczania na pojeździe nazwy domeny internetowej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 18 ust. 5 lit. b, art. 92 ust. 1 i ust. 4 u.t.d. i lp. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do ww. ustawy decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu stwierdził, iż ciąg cyfr znajdujących się na pojeździe stanowi w rzeczywistości numer telefonu, a tej okoliczności nie zmieni fakt połączenia tych cyfr z innymi znakami graficznymi. Potwierdzeniem stanowiska organu jest fakt, iż w trakcie kontroli wykonano telefon pod numer stanowiący ciąg cyfr znajdujących się na pojeździe i uzyskano połączenie z operatorem, który poinformował, iż pod tym numerem można zamówić przewóz osób.

W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy , tj. art. 18 ust. 5 pkt b) u.t.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. poprzez bezkrytyczne i niepotwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym ustalenie, że umieszczony na pojeździe ciąg cyfr jest numerem telefonu umożliwiającym kontakt ze skarżącym przedsiębiorcą, a co za tym idzie, że jest on telefonem skarżącej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze podniesiono, iż materiał dowodowy nie wskazuje, iż na pojeździe umieszczono jakiekolwiek oznaczenie skarżącej, bowiem powołany adres domeny internetowej zarejestrowano nie na skarżącą lecz na "[...] A. G.", a żaden przepis, w ocenie skarżącej, nie zabrania umieszczania na pojeździe adresu czy telefonu innego przedsiębiorcy. Skarżąca zakwestionowała treść notatki służbowej wykonanej z przeprowadzonej w dniu [...] maja 2009 r. rozmowy telefonicznej, bowiem nie można na jej podstawie bezwzględnie stwierdzić, iż podczas tej rozmowy inspektor rozmawiał z operatorem "[...]". Skarżąca podkreśliła, iż wskazany numer telefonu nie należy do niej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu decydujące znaczenie przy dokonaniu oceny czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym będzie miał fakt, iż wskazany na pojeździe numer telefonu należy do przedsiębiorcy, który de facto pośredniczy w wykonywaniu usługi przewozowej. Podsumowując, organ podniósł , iż wykładnia celowościowa omawianego przepisu prowadzi do wniosku, iż zakazane jest umieszczanie na pojeździe oznaczeń podmiotów bezpośrednio związanych ze świadczonymi usługami, a wiec podawania nazw, numerów telefonów jakichkolwiek danych podmiotów, które pośredniczą w procesie zamawiania przewozów osób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa.

W czasie przeprowadzonej kontroli kierujący pojazdem okazał do kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej skarżącej. Sporządzono wydruk z kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe i zarejestrowanej na skarżącą. Zasadnie zatem organ uznał, że podmiotem wykonującym przewóz była skarżąca. Podnieść przy tym należy, że kierowca nie okazał do kontroli licencji na transport drogowy osób taksówką i pojazd nie spełniał definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przewóz, jak ustalił organ, nie spełniał przesłanek przewozu regularnego, regularnego specjalnego lub wahadłowego i strona tych ustaleń organu nie podważa, a zatem uzasadnione ze strony organu było w świetle art. 4 pkt 11 cytowanej ustawy przyjęcie, iż skarżąca w chwili kontroli wykonywała przewóz okazjonalny.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki - inne dla licencji na przewozy okazjonalne i inne dla licencji "taksówkowej". W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy taksówką, co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a, b i c, zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru,

b) umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także

c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Jak wynika z treści ww. przepisu intencją ustawodawcy było wyraźne odróżnienie pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji "taksówkowej" i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Na gruncie powołanych przepisów ustawy umieszczanie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy to cechy charakterystyczne dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji "taksówkowej". W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji "taksówkowej", nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami przypomina, czy też sugeruje, transport drogowy osób taksówką.

W ocenie Sądu, organy obu instancji właściwie ustaliły, iż w chwili kontroli skarżąca wykonywała przewóz okazjonalny, którego cechy skutkowały naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. b ww. ustawy. Ustaleń tych w istocie skarżąca nie podważa, a tylko dokonuje odmiennej niż przyjęta przez organ wykładni art. 18 ust. 5 lit. a, b, c) ustawy o transporcie drogowym.

Bezsporną w sprawie jest bowiem okoliczność, iż na boku kontrolowanego pojazdu umieszczony był wyżej wskazany ciąg znaków ([...]), który stanowi numer telefonu pod którym można zamówić telefonicznie usługę przewozową. Powyższe ustalono poprzez wykonanie połączenia telefonicznego na wskazany numer telefonu tj. [...]. Ustalenia zostały zawarte w notatce służbowej sporządzonej przez kontrolującego. Z protokołu kontroli i protokołu z przeprowadzenia czynności dowodowej sporządzonego podczas kontroli wynika, iż po wybraniu powyższego numeru telefonu połączono się z przedsiębiorstwem "[...]" A. G.. Twierdzenia skarżącej, iż oznaczenie jest adresem domeny internetowej nie czynią powyższych ustaleń wadliwymi.

Podzielając pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 194/10 oraz z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 353/10 należy podkreślić, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w cytowanym przepisie wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie, że na pojeździe umieszczona jest nazwa przedsiębiorcy albo adres, albo jego telefon. Jako przedsiębiorcę rozumie się nie tylko przedsiębiorcę – stronę postępowania, ale również innego przedsiębiorcę, jeżeli zostanie wykazana między tymi podmiotami więź, która sprawia, że umieszczenie nazwy innego przedsiębiorstwa ma na celu przysporzenie klientów przedsiębiorcy wykonującemu transport drogowy. Tym bardziej w dyspozycji art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. mieści się sytuacja, gdy na pojeździe została umieszczona nazwa, która częściowo pokrywa się z nazwą przedsiębiorstwa wykonującego transport. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II GSK 180/09 stwierdził, że podany powyżej przepis nie może być rozumiany w ten sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą, pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy" lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy.

W aktach administracyjnych znajduje się też notatka służbowa, potwierdzająca możliwość zamówienia przedmiotowego pojazdu należącego do skarżącej wykonując połączenie telefoniczne z numerem wskazanym na karoserii pojazdu.

Sąd uznał zatem, że skarżąca, jak trafnie ustalił organ, wykonywała przewóz okazjonalny z naruszeniem zakazu, o którym mowa w powołanym przepisie, co skutkuje karą w wysokości 5000 zł. Taki stan rzeczy i uwzględnienie przez organy w prowadzonym postępowaniu reguł procedury administracyjnej czyni zarzuty skargi chybionymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.