Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 620/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1 I art. 145 par. 1 pkt 1 lit  a, art. 174, art.176, art.183 oraz art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.13 ust. 2, art. 14 ust.3, art. 16 ust.3 oraz art. 17 ust 1
journal: Dz.U. 1991 nr 107 poz 464
law: Ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Sędzia del. WSA Leszek Kamiński Sędzia NSA Ludwik Żukowski Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1224/05 w sprawie ze skargi Gminy Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie gospodarowania nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1224/05 po rozpoznaniu skargi Gminy Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nieodpłatnym nabyciu z mocy prawa własności nieruchomości - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że decyzją z dnia [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nabycia z mocy prawa przez Gminę Ł. własności nieruchomości położonych w obrębie B., oznaczonych w ewidencji gruntów jaki działki o numerach: [...]. [...] o łącznej powierzchni 23,04 ha, podając w uzasadnieniu, że Wojewoda [...] decyzją Nr [...] orzekł o likwidacji [...] Kombinatu Rolno-Przemysłowego "K" w G., w wyniku czego składniki mienia Skarbu Państwa zlikwidowanego przedsiębiorstwa, w tym działki o numerach [...], zostały przekazane protokółem zdawczo-odbiorczym Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. W dniu 31 grudnia 1993 r. Wojewoda [...] wydał decyzję przekazującą na rzecz Agencji jako nieruchomość Państwowego Funduszu Ziemi działkę Nr [...]. położoną w obrębie B.

Decyzją z dnia 14 grudnia 2000 r. Wojewoda [...] orzekł o nieodpłatnym nabyciu z mocy prawa przez Gminę Ł. własności powyższych działek pomimo tego, iż wcześniej zostały one przekazane do zasobu własności rolnej Skarbu Państwa. Skargę na decyzję powyższą wniosła Gmina Ł. zarzucając, że przedmiotowe nieruchomości nie są przekazane do zasobu Skarbu Państwa ostatecznymi decyzjami, brak więc decyzji stanowiącej podstawę do nabycia przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa własności przedmiotowych nieruchomości. Decyzja o likwidacji [...] Kombinatu Rolno-Przemysłowego "K" nie zawiera sformułowania dotyczącego przekazania określonego mienia ww. Agencji, nie konkretyzuje też tego mienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd wskazał, że ustawa z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa /Dz. U. Nr 107, poz. 464/ nie wymaga, aby decyzja w sprawie likwidacji określonych podmiotów zawierała szczegółowy wykaz majątku likwidowanego podmiotu. Stosownie do art. 14 ust. 3 tej ustawy organ założycielski przekazuje Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa mienie zlikwidowanego podmiotu, przy czym przekazanie to nie wymaga szczególnej formy, mogło więc nastąpić na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina Ł. reprezentowana przez adwokata M. D., zarzucając naruszenie prawa materialnego:

1/ art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że nieruchomości objęte decyzją Wojewody [...] nie są nieruchomościami nie przekazanymi do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3 lub nie przekazanymi Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1 w terminie określonym w ust. 1 i że nie stały się z mocy prawa własnością gminy, na terenie której są położone, w sytuacji, gdy odpowiednia decyzja dotycząca przekazania nieruchomości nie została wydana,

2/ art. 16 ust. 3 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że została wydana jakakolwiek decyzja przekazująca nieruchomości na rzecz Agencji, w oparciu o którą mogłaby nabyć własność nieruchomości.

Skarga kasacyjna zawiera też zarzut naruszenia prawa procesowego, a to art. 133 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", ze względu na selektywną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego a w rezultacie naruszenie art. 145 ( 1 pkt 1 lit. a ppsa wobec nie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo wskazanych naruszeń prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż stanowisko Sądu I instancji, że mienie zlikwidowanego Kombinatu nie stanowiło mienia, do którego odnosi się art. 16 ust. 1 ww. ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa nie jest zasadne. Zgodnie z art. 16 ust. 3 stwierdzenie wygaśnięcia dotychczasowych decyzji oraz przekazanie mienia do Zasobu następuje w drodze decyzji właściwego organu. Konieczne jest więc wydanie odpowiedniej decyzji, zaś takowa w odniesieniu do przedmiotowego mienia nie została wydana. W księgach wieczystych przedmiotowych działek brak jest zapisu dotyczącego przekazania ich Agencji, jako podmiotu wykonującego prawo własności w imieniu Skarbu Państwa. Nie była też w kwestii nabycia własności nieruchomości zawarta umowa w formie aktu notarialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 156, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.

Art. 175 ( 1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Stosownie do art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami skargi kasacyjnej; bierze pod uwagę z urzędu tylko przesłanki nieważności postępowania /( 2/.

Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.

W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest:

1/ art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że nieruchomości objęte decyzją Wojewody [...] nie są nieruchomościami nie przekazanymi do Zasobu ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 16 ust. 3 lub nie przekazanymi Agencji ostatecznymi decyzjami, o których mowa w art. 17 ust. 1 w terminie określonym w ust. 1 i że nie stały się z mocy prawa własnością gminy, na terenie której są położone, w sytuacji, gdy odpowiednia decyzja dotycząca przekazania nieruchomości nie została wydana,

2/ art. 16 ust. 3 ww. ustawy poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że została wydana jakakolwiek decyzja przekazująca nieruchomości na rzecz Agencji, w oparciu o którą mogłaby nabyć własność nieruchomości.

Zarzut naruszenia powyższych przepisów nie może być uznany za słuszny, gdyż jak to jednoznacznie i prawidłowo wywiódł Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nieruchomości, których dotyczyła zakwestionowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody, nie należały do tych, które określa art. 16 ust. 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, co do których konieczne było wydanie decyzji administracyjnej o ich przekazaniu. W pełni prawidłowe jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż przedmiotowe nieruchomości wchodzące w skład zlikwidowanego zarządzeniem organu założycielskiego przedsiębiorstwa, na podstawie art. 14 ust. 3 powyższej ustawy powinny być przekazane protokołem zdawczo-odbiorczym Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, nie zaś decyzją administracyjną. Dokonanie tej czynności rodziło ten skutek, że niedopuszczalne już było wydanie kwestionowanej decyzji uwłaszczającej tymi samymi nieruchomościami skarżącą Gminę.

Skarga kasacyjna zawiera też zarzut naruszenia prawa procesowego, a to art. 133 ( 1 ppsa, ze względu na selektywną i wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego a w rezultacie naruszenie art. 145 ( 1 pkt 1 lit. a ppsa wobec nie uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo wskazanych naruszeń prawa. Ten zarzut także nie jest usprawiedliwiony, bowiem jak to już wyżej podano, Sąd pierwszej instancji dokonał szczególnie wnikliwej analizy zarówno zgromadzonego w sprawie materiału, jak też stanu prawnego mającego w sprawie zastosowanie i wydał orzeczenie, które odpowiada prawu.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.