Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 400/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 2, art. 16a, , art. 3 pkt 1, 2 i 2a,
journal: Dz.U. 2016 poz 1518
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych
journal: Dz.U. 2004 nr 118 poz 1238
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji lądowisk.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 19 lipca 2016 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 lipca 2016 r. Wójt Gminy, działając na podstawie m.in. art. 1-2, art. 3 pkt 10 i pkt 22, art. 5, art.16a, art. 20 ust. 1-3, art. 23 ust. 1-4, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.), odmówił przyznania B. Z. specjalnego zasiłku opiekuńczego, w związku ze sprawowaniem opieki nad babcią B. Z..

W uzasadnieniu organ wskazał, że w złożonym wniosku B. Z. podał, że w skład rodziny wchodzi on i córka I.. Natomiast w dniu 30 marca 2016 r. partnerka wnioskodawcy złożyła do organu wniosek o ustalenie prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, podając, że wchodzi on w skład jej rodziny. Wskazała także adres: S., ul. L. [...] jako adres zamieszkania swój i dzieci. W oparciu zaś o informacje zawarte w wywiadzie środowiskowym ustalono, że B. Z. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z partnerką, z którą wychowuje córkę. Dlatego organ wziął pod uwagę także jej dochody.

W związku z powyższym ustalono, że miesięczny dochód netto obu rodzin przekracza wymagane kryterium dochodowe i wynosi 1.122,95 zł na osobę. Tym samym przekroczył kwotę 764 zł miesięcznie, która stanowi kryterium uprawniające do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł B.Z. wskazując, że jest osobą samotną i nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z partnerką - matką swojej córki.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 21 marca 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przywołał przepis art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych i wskazał, że specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Kwota kryterium dochodowego, o której mowa w tym przepisie ustawy w okresie zasiłkowym od 01.11.2015 r. do 31.10.2016 r., to 764 zł. Zgodnie z art. 16a ust. 3 tej ustawy w przypadku gdy łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę przekracza kwotę uprawniającą daną osobę do specjalnego zasiłku opiekuńczego o kwotę niższą lub równą kwocie odpowiadającej najniższemu zasiłkowi rodzinnemu przysługującemu w okresie, na który jest ustalany, specjalny zasiłek opiekuńczy przysługuje, jeżeli przysługiwał w poprzednim okresie zasiłkowym. W przypadku przekroczenia dochodu w kolejnym roku kalendarzowym specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje.

Organ odwoławczy ustalił, że wnioskodawca jest osobą bierną zawodowo, opiekuje się babcią (przygotowanie posiłków, sprzątanie, pomoc w codziennych czynnościach, wizyty u lekarzy). Z akt sprawy wynika, iż K. B. złożyła wniosek o przyznanie jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, gdzie podała adres zamieszkania swój i dzieci (I. Z. oraz D. B.) – S. ul. [...], a więc adres miejsca zamieszkania wnioskodawcy – B. Z..

Organ uznał zatem, że B. Z. zamieszkuje wraz z K. B. i wychowuje córkę I.. Ponadto, K. B. wykazała w składzie swojej rodziny także B. Z.. Wobec powyższego oświadczenia B. Z., iż nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z K. B. i córką I., są w ocenie Kolegium niewiarygodne, sprzeczne z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wskazują raczej na zamiar osiągnięcia celu - wykazania niskiego dochodu na osobę w rodzinie, tak aby było spełnione kryterium dochodowe przyznania świadczenia.

B. Z. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nie zgadzając się z jej treścią.

Skarżący twierdził, że pracownik organu sporządzający wywiad środowiskowy nieprawidłowo wpisał do protokołu, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką jego dziecka, pomimo tego, że tak nie jest (świadkiem czego była B. Z., która była obecna podczas sporządzania wywiadu środowiskowego). Popełnił błąd podpisując ten wywiad.

Podał również, że na dzień składania wniosku oświadczył, że nie prowadził wspólnego gospodarstwa z K. B.. Zdaniem skarżącego, matka jego dziecka złożyła wniosek o jednorazową zapomogę do organu w dniu 30 marca 2016 r, a on swój wniosek złożył później, tj. w dniu 27 czerwca 2016 r. Zatem to, co K. B. wykazała w swoim wniosku nie pokrywało się z sytuacją jaka była w dniu 27 czerwca 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako - "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga podlega uwzględnieniu, choć nie z przyczyn w niej wskazanych.

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 marca 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 19 lipca 2016 r. o odmowie przyznania B. Z. (dalej jako - "skarżący") specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem opieki nad B. Z..

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1518), dalej jako - "ustawa" i rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284), a także Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 2015 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę do ubiegania się o zasiłek rodzinny, specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz. U. z 2015 r., poz. 1238).

Zgodnie z art. 2 pkt 2 ustawy, świadczeniami rodzinnymi są świadczenia opiekuńcze, do których należy specjalny zasiłek opiekuńczy. Przesłanki przyznania przedmiotowego świadczenia zostały określone w przepisie art.16a ustawy. Przy czym, specjalny zasiłek specjalny przysługuje, jeżeli łączny dochód rodziny osoby sprawującej opiekę oraz rodziny osoby wymagającej opieki w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty, o której mowa w art. 5 ust. 2. Przepisy art. 5 ust. 4-9 stosuje się odpowiednio (art. 16a ust. 2 ustawy). Ustawodawca określił jednocześnie w art. 16a ust. 4 pkt 1 i pkt 2, co stanowi dochód rodziny osoby wymagającej opieki, w przypadku gdy jest ona małoletnia oraz pełnoletnia. W okolicznościach niniejszej sprawy łączny dochód będzie to dochód rodziny osoby sprawującej opiekę – B. Z. oraz rodziny wymagającej opieki – B. Z.. Nie było w sprawie kwestionowane, że wysokość kwoty, tzw. kryterium dochodowego, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy wynosiła 764 zł.

Podstawę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia stanowiło przekroczenie ww. kryterium dochodowego, które wynikało z uwzględnienia w dochodzie rodziny osoby sprawującej opiekę B. Z., dochodu uzyskanego przez jego partnerkę, K. B.. W sprawie nie było kwestionowane, że skarżący spełnia pozostałe przesłanki uprawniające do tego świadczenia.

W świetle definicji zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy za dochód uważa się po odliczeniu kwot alimentów świadczonych na rzecz innych osób:

a) przychody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27, 30b, 30c i 30e i art.30f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) pomniejszone o koszty uzyskania przychodu, należny podatek dochodowy od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie społeczne niezliczone do kosztów uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenie zdrowotne,

b) deklarowany w oświadczeniu dochód z działalności podlegającej opodatkowaniu na podstawie przepisów o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, pomniejszony o należny zryczałtowany podatek dochodowy i składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne,

c) inne dochody niepodlegające opodatkowaniu na podstawie przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 i 2a ustawy dochód rodziny - oznacza sumę dochodów członków rodziny, zaś dochód członka rodziny - oznacza przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 4-4b. Okresem zasiłkowym jest okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych - art. 3 pkt 10 ustawy.

W przypadku niniejszej sprawy - okresem zasiłkowym jest okres od 1 listopada 2015 r. do 31 października 2016 r., zaś rokiem kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy jest rok 2014 r. (okoliczności poza sporem).

Istotne dla prawidłowego rozpoznania sprawy było w pierwszej kolejności ustalenie kto jest członkiem rodziny skarżącego - osoby sprawującej opiekę (innymi słowy, kto wchodzi w jej skład). Ustalenie bowiem w tym przypadku dochodu rodziny wymaga niewątpliwie zdefiniowania pojęcia - członka rodziny. Przy czym, co ważne, ustalenie to powinno zostać oparte na legalnej definicji rodziny zawartej w przepisie art. 3 pkt 16 ustawy. Przepisy ustawy nie definiują bowiem pojęcia członka rodziny, stanowiąc jedynie, że - rodzina - oznacza odpowiednio następujących jej członków: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25 rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko - art. 3 pkt 16 ustawy.

Jak wynika z analizy powyższego przepisu, ustawodawca określając pojęcie rodziny - uwzględnia status prawny - nie zaś stan faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania.

We wskazanej wyżej definicji pojęcia - rodziny - ustawodawca posłużył się również zwrotem: odpowiednio, wskazując na różnych członków rodziny. Zastosowana w rozpoznawanej sprawie definicja rodziny powinna więc uwzględniać też ten zwrot, bowiem ustawodawca świadomie zastosował ten termin i nadał mu takie znaczenie prawne, mające za zadanie ułatwienie odkodowania zawartej w tym przepisie normy prawnej. Rodziną w rozumieniu tego przepisu są m.in. rodzice dzieci.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że bez znaczenia dla ustalenia czy określona osoba wchodzi w skład rodziny w rozumieniu przytoczonych przepisów jest fakt wspólnego gospodarowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest bowiem pogląd w myśl, którego ustawodawca określając pojęcie rodziny uwzględnia status prawny, nie zaś stan faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt I OSK 150/05 czy wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I 1128/09 oraz przywołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo na str.3).

Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych w ogóle nie przewidują możliwości badania faktycznych okoliczności dotyczących statusu rodziny dotyczących na przykład wspólnego gospodarowania. Ustalanie tej okoliczności w postępowaniu administracyjnym jest bez znaczenia, chyba że zachodziłyby okoliczności, o których mowa w art. 3 pkt 16 zdanie drugie czyli dziecko znajduje się pod opieką opiekuna prawnego, pozostaje w związku małżeńskim, a także wówczas gdy pełnoletnie dziecko posiada własne dziecko (zob. teza do ww. wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2010 r.). Taka zaś sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji, zaliczając K. B. do członków rodziny skarżącego (a w konsekwencji uwzględniając jej dochód w dochodzie rodziny), oparły się na stanie faktycznym, a zwłaszcza na fakcie wspólnego gospodarowania, do czego w świetle poczynionych powyżej rozważań, były nieuprawnione. Organy tym samym naruszyły dyspozycję przepisu art. 3 pkt 16 ustawy. Przy czym, w sprawie nie ustalono jednoznacznie z ilu osób składa się rodzina skarżącego. W uzasadnieniach organów obu instancji takich ustaleń brak. Organ I instancji ograniczył się tylko do wskazania skarżącego, jego córki I. Z. oraz w oparciu o stan faktyczny sprawy - partnerki K. B.. Natomiast organ odwoławczy, nawiązał do treści złożonego przez partnerkę wniosku o ustalenie prawa do jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia dziecka, w którym jako swój adres zamieszkania i jej dzieci: I.Z. i D. B., podała adres zamieszkania skarżącego, nie czyniąc jednak żadnych ustaleń w tym zakresie. Przy czym, obliczenie dochodu przypadającego na osobę w rodzinie w roku bazowym wskazuje, że w składzie rodziny skarżącego zostały uwzględnione cztery osoby, poza B. Z. -rodzina wymagająca opieki. Miesięczny łączny dochód rodziny (5.514,75 zł) jest bowiem dzielony przez 5, na co wskazuje wynik w postaci kwoty dochodu miesięcznego przypadającego na osobę w rodzinie - 1.122,95 zł (5.514,75 zł : 5 = 1.122,95 zł).

Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy, istnieją uzasadnione wątpliwości odnośnie prawidłowego ustalenia składu członków rodziny skarżącego w rozumieniu definicji legalnej rodziny. Jest oczywistym, że w zaistniałej sytuacji organy rozpoznające niniejszą sprawę powinny dokonać jednoznacznych i nie budzących ustaleń w tym zakresie, opierając się o ustawową definicję rodziny zawartą w art. 3 pkt 16 ustawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1709/11 - obowiązkiem organu - jest wskazanie z tej listy osób (tj. przepisu art. 3 pkt 16 ustawy), które tworzą ubiegającą się o pomoc rodzinę, odpowiednią do ich sytuacji życiowej.

Ponadto, w wyroku tym podniesiono, że "odpowiednie stosowanie przepisu prawa nigdy nie nakazuje mechanicznego stosowania norm o których mowa, ani nie zwalnia od obowiązku rozpatrzenia, w jakim sensie i zakresie oraz w jaki sposób należy je stosować w konkretnej sytuacji prawnej, tak aby były adekwatne do charakteru i rodzaju spraw. Wówczas stosowanie "odpowiednie" oznacza niezbędną adaptację (i ewentualnie zmianę niektórych elementów) normy do zasadniczych celów i form danego postępowania, jak również pełne uwzględnienie charakteru i celu danego postępowania oraz wynikających stąd różnic w stosunku do uregulowań, które mają być zastosowane (podobnie uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z 15 września 1995r., III CZP 110/95, OSNC 1995, nr 12, poz. 177).

Trzeba tu zaznaczyć, że podniesione przez skarżącego w odwołaniu, jak i w skardze zarzuty, dotyczące ustaleń stanu faktycznego, w tym kwestii prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z K.B., jak wynika z poczynionych uwag, nie miały i nie mogły mieć decydującego znaczenia dla rozpoznania sprawy przez organy.

Niezależnie jednak od konieczności właściwego zdefiniowania pojęcia członka rodziny skarżącego oraz poczynienia związanych z tym ustaleń dotyczących składu rodziny skarżącego, prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga również udzielenia odpowiedzi na pytanie czy do dochodu rodziny skarżącego za 2014 rok mógł zostać doliczony dochód K. B. osiągnięty w tym roku bazowym.

Zgodnie z tym co zostało już stwierdzone, dochód rodziny stanowi sumę dochodów członków rodziny, a dochód członka rodziny oznacza przeciętny miesięczny dochód członków rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, a więc w okolicznościach niniejszej sprawy będzie to dochód uzyskany w 2014 roku (art. 3 pkt 2 i pkt 2a ustawy). Przepisy te, co należy podkreślić, nakazują do ustalenia stanu faktycznego sprawy stosować stan przeszły, gdyż prawo do świadczeń rodzinnych (świadczeń opiekuńczych) ustala się w oparciu o dochód uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Przepis ten powinno się wykładać systemowo, mając na względzie cel ustawy o świadczeniach rodzinnych, mieszczącej się w systemie przepisów z zakresu wsparcia społecznego, a więc z istoty swej skierowanych do osób i do rodzin wymagających pomocy i socjalnej ochrony.

Zatem rozstrzygające znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma skład rodziny skarżącego w 2014 roku, gdyż to wyłącznie dochód osób stanowiących rodzinę w owym okresie może być podstawą dla ustalenia dochodu rodziny osiągniętego w 2014 roku. Błędem więc organów było wliczenie do dochodu rodziny skarżącego za ten właśnie okres, dochodu uzyskanego przez K. B. bez rozstrzygnięcia, znajdującego poparcie w materiale dowodowym sprawy, czy w 2014 roku była ona członkiem rodziny skarżącego. Tyko bowiem w takiej sytuacji jej dochód mógł zostać doliczony do dochodu rodziny. Wobec braku jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie, dochód ten nie mógł zatem podlegać zaliczeniu w poczet dochodu rodziny, której nie wiadomo czy była członkiem.

Trzeba też zaznaczyć, że regulacje ustawy o świadczeniach rodzinnych rozróżniają sytuację, w której następuje zmiana składu rodziny, od sytuacji w której następuje uzyskanie lub utrata dochodu przez członka rodziny. Czym innym jest zmiana składu rodziny, a czym innym uzyskanie bądź utrata dochodu przez członka rodziny. Skład rodziny w momencie składania wniosku może się znacznie różnić od składu rodziny we wcześniejszym okresie. Niemniej, nie jest możliwe zaakceptowanie interpretacji art. 3 pkt 2 i 2a ustawy, która w konsekwencji pozwalałaby na uwzględnienie w dochodzie rodziny uzyskanym w roku poprzedzającym okres zasiłkowy, dochodu osoby, która w owym roku nie była członkiem rodziny skarżącego.

Konstatując, w istniejącym stanie rzeczy przyjąć należy, że organy wydając kwestionowane decyzje dopuściły się naruszenia przywołanych powyżej przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto, organy dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania, gdyż doszło do niewyjaśnienia sprawy przez organy, a co za tym idzie do naruszania zasady prawdy obiektywnej (art.7 k.p.a.), zgodnie z którą organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest również obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zatem organy naruszyły przywołane przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy też zaznaczyć, że kognicja sądu administracyjnego, której przedmiotem jest kontrola legalności zaskarżonych decyzji, nie pozwala Sądowi orzekającemu na dokonywanie ustaleń faktycznych w sprawie. Ustaleń tych dokonują bowiem organy administracyjne i powinny one znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. To na organie administracji publicznej ciąży obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego.

Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny uwzględnić przedstawione powyżej uwagi, a zwłaszcza zobligowane będą rozważyć zagadnienia podniesione w uzasadnieniu niniejszego wyroku, będąc związane przedstawioną w nim oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania.

Na zakończenie rozważań nie można nie zauważyć, że wcześniejszą decyzją z dnia 8 grudnia 2015 r. na skutek wniosku złożonego w dniu 23 listopada 2015 r. został przyznany skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z opieką nad B. Z. na okres od dnia 1 listopada 2015 r. do dnia 31 maja 2016 r., a w jej uzasadnieniu wskazano, że dochód uzyskany przez rodzinę w 2014 roku nie przekroczył kwoty 764 zł miesięcznie.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.