Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 268/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3, art. 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21, art. 70 par. 1 i par. 4,art. 59 par.1pkt9
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art.30 ust.3
journal: Dz.U. 1993 nr 108 poz 486
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 września 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zobowiązaniach podatkowych.
article: art. 59  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek As.sąd. WSA Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi PG na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. stwierdza, że postanowienia wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/M.Bejgerowska /-/E. Brychcy /-/St. Małek


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 1, art. 60 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej w skrócie "u.p.e.a."), odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.

W uzasadnieniu wskazał, że PG złożył w dniu [...] wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wnioskodawca argumentował, że jego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za [...] uległy przedawnieniu, a zobowiązanie z tego tytułu wygasło, gdyż ocena przedawnienia zobowiązania winna być dokonana w oparciu o art. 30 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych (tekst jednolity: Dz. U. z 1993 r., nr 108, poz. 486 ze zm.), obowiązującej do dnia 31 grudnia 1997 r.

Organ podał, że zobowiązanie podatkowe podatnika za [...] zostało określone decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej, nr [...], z dnia [...]. Zdaniem organu pierwszoinstancyjnego to, jakie przepisy mają zastosowanie przy badaniu przedawnienia decyduje data dokonania pierwszej czynności egzekucyjnej, a taka miała miejsce w dniu [...], kiedy dokonano zajęcia wierzytelności i wynagrodzenia za pracę oraz zajęcia rachunku bankowego. Nastąpiło zatem zdarzenie powodujące przerwanie biegu terminu przedawnienia. Na tej podstawie organ uznał, że należy stosować przepis art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej w skrócie "O.p."), którego interpretacja budzi wątpliwości interpretacyjne w związku z ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 143, poz. 1199 - wejście w życie 1 września 2005 r., zwana dalej: "ustawą nowelizującą"), która w sposób istotny zmieniła instytucję przedawnienia, gdyż art. 21 tej nowelizującej ustawy stanowi, że "do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 70 § 4 ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą". Organ pierwszej instancji uznał, że skoro postępowanie egzekucyjne jest w toku i nie zostało dotychczas zakończone, a przed dniem 1 września 2005 r. został przerwany bieg terminu przedawnienia (tj. w dniu [...]), to termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za [...] PG biegnie na nowo od dnia [...] i może być przerwany w wyniku zastosowania po dniu 1 września 2005 r. środka egzekucyjnego. Zdaniem organu zobowiązanie podatkowe strony w podatku dochodowym za [...] może przedawnić się najwcześniej w dniu [...].

Co do kwestii toczących się postępowań restrukturyzacyjnych organ podatkowy uważa, że nie można jednoznacznie określić okresów zawieszenia postępowania egzekucyjnego i w związku z tym przesunięcia o okres zawieszenia terminu przedawnienia ze względu na to, że postępowanie restrukturyzacyjne nie zostało dotychczas zakończone ostatecznym orzeczeniem.

W tej sytuacji organ stwierdził, iż przedmiotowa zaległość nie uległa przedawnieniu, w związku z czym nie ma podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a tym samym brak jest podstaw do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych.

W zażaleniu strona podtrzymała argumenty zawarte we wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, stawiając zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Uzasadniając odwołanie pełnomocnik strony podniósł, że nie podziela poglądu organu, że niniejsza sprawa winna być rozstrzygana w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Ponadto zdaniem autora zażalenia przepis art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U nr 155, poz. 1287 ze zm. - zwanej dalej "ustawą restrukturyzacyjną") nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w chwili orzekania przedmiotowa należność nie została objęta restrukturyzacją, a więc bieg terminu przedawnienia nie uległ zawieszeniu.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszej instancji.

W motywach stwierdził, że zgodnie z art. 70 § 3 O.p., w brzmieniu obowiązującym na dzień przerwania biegu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań, bieg ten zostaje przerwany wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. W rozpatrywanej sprawie przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło w związku z doręczeniem przez organ egzekucyjny zobowiązanemu tytułu wykonawczego z dnia [...] i zawiadomieniem o zajęciu wierzytelności w dniu [...]. Organ drugiej instancji wskazał, że w dniach [...], [...], [...] organ egzekucyjny dokonał także zajęcia wierzytelności z tytułu przysługujących podatnikowi zwrotów nadpłat podatku dochodowego za lata [...]. Bieg terminu przedawnienia był więc, zdaniem organu, wielokrotnie przerywany. Zgodnie z wykładnią literalną przepisu art. 70 § 4 O.p., skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia wywołuje każdy zastosowany środek egzekucyjny, o którym podatnik został powiadomiony.

Z dniem 1 września 2005r. weszła w życie ustawa nowelizująca z dnia 30 czerwca 2005 r., która wprowadziła zmiany, m.in. w treści art. 70 § 4 O.p. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 70 § 4. O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Stosownie zaś do art. 21 powołanej wcześniej ustawy nowelizującej, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, stosuje się przepis art. 70 § 4 O.p., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Zdaniem organu ustawą nowelizującą nie wprowadzono wyraźnych przepisów przejściowych, które w sposób jednoznaczny odnosiłyby się do kwestii przerwania biegu przedawnienia zobowiązań dochodzonych w postępowaniach egzekucyjnych wszczętych poprzez dokonanie czynności egzekucyjnych. Art. 21 ustawy nowelizującej nie odnosi się bowiem do skutku prawnego zastosowania czynności egzekucyjnej. Tym samym, jak wskazał organ odwoławczy, przerwany w dniu [...], na skutek zastosowania pierwszego środka egzekucyjnego, termin przedawnienia biegnie na nowo od dnia zastosowania ostatniego ze środków egzekucyjnych, w postaci zajęcia zwrotu nadpłaty podatku za rok [...], tj. od [...]. Zastosowanie zatem każdego kolejnego środka egzekucyjnego po dniu wejścia w życie zmian do O.p., skutkuje zdaniem organu odwoławczego, określeniem terminu przedawnienia zobowiązania od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Analizując akta postępowania egzekucyjnego, treść wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz treść zażalenia, organ drugiej instancji nie stwierdził okoliczności, stanowiących przesłankę do umorzenia określoną w art. 59 § 1 u.p.e.a.

PG w skardze na powyższe postanowienie organu odwoławczego, wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowień obu instancji lub o ich uchylenie, zarzucił naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 6 ust. 4 ustawy restrukturyzacyjnej, art. 120, art. 121, art. 122, art. 127 i art. 210 O.p. oraz art. 30 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Kwestionując w skardze stanowisko organów egzekucyjnych w kwestii przedawnienia skarżący wskazał, że w stosunku do przedmiotowych zaległości winna mieć zastosowanie ustawa o zobowiązaniach podatkowych, która w art. 30 regulowała termin przedawnienia w sposób korzystniejszy dla podatnika. Strona skarżąca podniosła, że instytucja przedawnienia zobowiązania jest instytucją prawa materialnego i jest niezmienna (chyba, że ustawa stanowi inaczej), a przepisy przechodnie do O.p. nic nie stanowią na temat stosowania nowych instytucji przedawnienia uregulowanych O.p. do zobowiązań powstałych przed dniem wejścia w życie O.p. Podkreślono, że teza organu odwoławczego o decydującym znaczeniu, dla sposobu liczenia okresów przedawnienia, kolejnych czynności egzekucyjnych nie ma uzasadnienia w przepisach prawa, w orzecznictwie, ani doktrynie. Zdaniem strony skarżącej zamiast stosować dalsze środki egzekucyjne w postaci zajęcia zwrotów nadpłat podatków, organ winien dokonać ich zaliczenia na poczet zaległości.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego oświadczył, że PG został zawiadomiony w dniu [...] przez organ egzekucyjny tylko o zastosowaniu jednego środka egzekucyjnego. Odnosząc się do tego pełnomocnik organu wskazał, że w aktach sprawy znajduje się również potwierdzenie odbioru przez skarżącego zawiadomienia o zajęciu z datą [...], natomiast pozostałych pokwitowań odbioru zawiadomień o zajęciach w aktach brak.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), a także art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd bada, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności czy przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, dającego podstawę do jego wznowienia, względnie mającego istotny wpływ na wynik tego postępowania (art. 145 powyższej ustawy).

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu w kwestii przedawnienia, należy stwierdzić, że organy obu instancji, dopuściły się naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnienia wymaga jednak, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, dla prawidłowego obliczenia terminu przedawnienia w analizowanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 30 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, uchylonej z dniem 1 stycznia 1998 r.

Dokonując analizy zagadnienia przedawnienia, jako przesłanki umorzenia postępowania, na tle niespornych okoliczności faktycznych sprawy, Sąd orzekający, nie podzielił dokonanej przez organy podatkowe interpretacji odnośnie do zakresu obowiązywania art. 21 ustawy nowelizującej. W świetle tego unormowania regułą jest stosowanie do oceny skutków prawnych środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 znowelizowanej O.p. Niemożliwe tym samym jest stosowanie do tej oceny przepisów wcześniejszych.

Zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentacja organu w kwestii braku przepisów przejściowych oraz skutków prawnych zastosowania środka egzekucyjnego przed dniem 1 września 2005 r. nie znajduje, w ocenie Sądu, oparcia na tle utrwalonego już orzecznictwa, jak też doktryny prawniczej, w których przyjmuje się zasadę bezpośredniego działania nowego prawa (por. uchwałę składu pięciu sędziów NSA z dnia 20 października 1997 r., sygn. akt FPK 11/97, ONSA 1993/1/10; wyrok składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 sierpnia 2003 r., sygn. akt FSA 1/03, ONSA 2004/1/1). Zasada ta polega na tym, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do wszelkich stosunków prawnych, zdarzeń, czy stanów rzeczy danego rodzaju. Dotyczy to również zdarzeń, które dopiero powstaną, jak i tych które powstały przed wejściem w życie nowych przepisów, ale trwają w czasie dokonywania zmian prawa. Rozwiązanie takie odpowiada zazwyczaj przeświadczeniu prawodawcy, że nowe normy są bardziej dostosowane do aktualnych warunków niż prawo poprzednio obowiązujące. Zaletą tego rozwiązania jest zaś to, że od wejścia w życie nowej regulacji prawnej wszyscy traktowani są jednakowo, według takich samych norm (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 518/06, POP 2007/5/68).

Wskazać należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie może być mowy o naruszeniu zasady retroaktywności, skoro środek egzekucyjny zastosowano w dniu [...], zaś w chwili wejścia w życie nowej, korzystniejszej dla podatnika regulacji prawnej, przedawnienie zobowiązań P G nie nastąpiło. Zasada lex retro non agit zakazuje bowiem regulacji przez prawo zdarzeń prawnych i ich skutków zrealizowanych w czasie, gdy konkretny przepis jeszcze nie obowiązywał. Zasada ta nie dotyczy jednak sytuacji, w której zdarzenie prawne trwa w momencie wejścia w życie przepisów nowych, odmiennie regulujących jego reżim prawny.

Po wejściu w życie art. 21 ustawy nowelizującej, do oceny tego, od kiedy zaczął biec termin przedawnienia, po jego przerwaniu wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, należało w całej rozciągłości stosować ten przepis. Jeśli więc bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych skarżącego został przerwany wskutek zajęcia egzekucyjnego w dniu [...], a dokładniej od dnia zawiadomienia o nim dłużnika, czyli [...], od tej daty należało liczyć pięcioletni okres przedawnienia tych zobowiązań, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p. Stanowisko to znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że przepis art. 21 noweli z dnia 30 czerwca 2005 r. wprowadził zasadę bezpośredniego działania nowego prawa (tempus regit actum) w kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych, powstałych przed wejściem w życie tejże ustawy nowelizującej. Jeżeli zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się do dnia wejścia w życie nowelizacji (1 września 2005 r.), to w świetle obowiązującego po tej dacie art. 70 § 4 O.p. należy również ustalać, od kiedy termin przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczął biec na nowo (także w przypadku jego przerwania przed dniem 1 września 2005 r.) - (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt II FSK 668/06, Lex nr 338485).

Sąd dokonał w pierwszej kolejności wykładni językowej przepisu art. 70 § 4 O.p., który stanowi, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Ścisła wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia może wywołać każdy zastosowany środek egzekucyjny, o którym podatnik został powiadomiony, czyli w niniejszej sprawie w dniu [...] i [...] (daty na załączonych do akt potwierdzeniach odbioru). Taka interpretacja przepisu jest jednak, zdaniem Sądu, całkowicie sprzeczna z samą ideą instytucji przedawnienia, która ma służyć stabilizacji i pewności obrotu.

Założenie wskazujące na swoisty prymat wykładni językowej przepisów regulujących przedawnienie, nie może prowadzić do całkowitej negacji możliwości wykładni systemowej czy celowościowej co do przepisów prawa podatkowego. Brak jest bowiem racjonalnych przesłanek, które wykluczałyby stosowanie systemowych czy też celowościowych dyrektyw wykładni prawa podatkowego zwłaszcza w sytuacjach, gdy terminologia języka potocznego okazuje się niewystarczająca ze względu na swą wieloznaczność czy też nieprecyzyjność. Innymi słowy, jedynym kryterium w zakresie wyboru metody wykładni powinna być poprawność efektów tej wykładni, a nie dogmatyczne założenie swoistej "wyższości" jednego rodzaju wykładni nad innymi.

W doktrynie prawa ugruntowane jest stanowisko, że dokonując wykładni przepisów prawa nie należy się ograniczać do jednego tylko jej rodzaju. Stanowisko takie zajął, między innymi, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 stycznia 1993 r., sygn. akt III ARN 84/92 oraz w uchwale z dnia 7 marca 1995 r., sygn. akt III AZP 2/95 (OSNCP 1993, nr 10, poz. 183), w których stwierdził: "(...) Wykładnia gramatyczno-słownikowa jest tylko jednym z przyjmowanych powszechnie w rozumowaniu prawniczym sposobów wykładni, a wnioski z niej płynące mogą być również często mylące i prowadzić do merytorycznie błędnych, niezgodnych z rzeczywistymi intencjami ustawodawcy, a w końcu również do niesprawiedliwych i krzywdzących stronę procesu rezultatów. Dlatego też musi być ona uzupełniona wnioskami płynącymi z zastosowania innych rodzajów wykładni: historycznej, systemowej, funkcjonalnej, logicznej, a wreszcie jeżeli nie przede wszystkim - celowościowej, która w odniesieniu do indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych uznawana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy". Podobne stanowisko prezentuje doktryna: "(...) Wykładnia prawa podatkowego, jak w ogóle wykładnia prawa, jest (...) procesem kompleksowym, wymagającym równoczesnego stosowania co najmniej wszystkich trzech (językowej, systemowej, funkcjonalnej) przedstawionych tu rodzajów wykładni. Rezultaty wykładni językowej są więc nie tyle poddawane weryfikacji, co dalszemu uściśleniu i rozwinięciu poprzez stosowanie wykładni systemowej i funkcjonalnej. Poszczególnych rodzajów wykładni, zwłaszcza w procesie stosowania prawa podatkowego, nie można zatem traktować jak luźno ze sobą powiązanych etapów procesu interpretacji prawa, lecz jako części składowe tego procesu tworzące razem pewną całość" (R. Mastalski: Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 106).

Rezultaty wykładni gramatycznej prowadzą w analizowanej sprawie do nielogicznego wniosku, że po zastosowaniu każdego środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany i biegnie na nowo o kolejne 5 lat. W skrajnej zatem sytuacji, której nie można wykluczyć, wystarczającym jest zastosowanie przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego chociażby jednego środka egzekucyjnego w okresach nie przekraczających 5 lat, aby nie dopuścić do przedawnienia zobowiązania podatkowego i w ten sposób wydłużać postępowanie egzekucyjne niemalże w nieskończoność. Wobec powyższego należy sięgnąć do wykładni systemowej i celowościowej. Nie sposób bowiem nie dostrzec, że w relacji organ - podatnik, ten ostatni jest stroną słabszą i muszą istnieć instytucje prawa, które dadzą podatnikowi pewność, że jego zobowiązania podatkowe ulegną przedawnieniu w określonym czasie, a on sam uzyska stabilizację finansową i prawną. Organ egzekucyjny musi mieć zatem ściśle zakreślony termin, który winien wykorzystać efektywnie, aby w przypadku nieudolności lub opieszałości w działaniu mieć świadomość, że dojdzie do przedawnienia zobowiązania podatkowego i konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Należy uznać, że wolą ustawodawcy nie było pogorszenie sytuacji podatnika po uchyleniu ustawy o zobowiązaniach podatkowych, która w art. 30 ust. 3 zd. 2 regulowała, że przedłużenie terminu przedawnienia nie mogło być większe niż dalsze 5 lat. Wobec braku takiego rozwiązania w O.p., wskazując jednoznacznie na ratio legis unormowania zawartego w treści art. 70 § 4 O.p., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, zasadny jest wniosek, że tylko pierwszy zastosowany środek egzekucyjny, o którym podatnik został zawiadomiony, przerywa bieg terminu przedawnienia.

Nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie skarżący został zawiadomiony o pierwszym środku egzekucyjnym w dniu [...], a zatem zgodnie z art. 70 § 4 zd. 2 O.p., od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny termin przedawnienia biednie na nowo.

W stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, będące przedmiotem postępowania egzekucyjnego zobowiązania podatkowe skarżącego, uległy więc przedawnieniu z mocy prawa z dniem [...]. Upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i jego wygaśnięcie na podstawie art. 59 § 1 pkt 9 O.p. powinny być zatem uwzględnione z urzędu przez organ, jako podstawa umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Rzeczą organów w dalszym postępowaniu będzie zatem uwzględnienie powyższej okoliczności i wydanie stosownego postanowienia kończącego postępowanie egzekucyjne.

Wobec uwzględnienia zarzutu przedawnienia, czyli stwierdzenia naruszenia art. 70 § 4 O.p, art. 59 § 1 pkt 9 O.p. i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., Sąd odstąpił od oceny pozostałych zarzutów, albowiem pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienia nie odpowiadają prawu i działając na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., orzekł o ich uchyleniu. Opisane powyżej uchybienia nie należą jednak do kategorii rażących naruszeń prawa, stąd też Sąd nie uwzględnił żądania strony skarżącej w przedmiocie stwierdzenia nieważności zaskarżonych rozstrzygnięć.

Odnośnie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł, na podstawie art. 200 P.p.s.a. i § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

W oparciu o treść przepisu art. 152 wskazanej powyżej ustawy P.p.s.a. orzeczono o wstrzymaniu wykonania postanowień organów obu instancji.

/-/M. Bejgerowska /-/E.Brychcy /-/St. Małek