Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 35/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 3, art. 56
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi I. D. i J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. D. i J. D. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanych przez adw. W. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej w skrócie: "Wójt") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], Oddziału [...], Wójt decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm. – dalej w skrócie: "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a.") – ustalił dla inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego p.n.: "Rozbudowa gazociągu zasilającego średniego ciśnienia w związku z przyłączeniem budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ew.: 211, 212, w miejscowości [...]" na działkach nr ew.: 232/2, 231, 230, 229, 228, 227, 7409/3, 7409/1, 225/5, 224, 223, 222, 221, 220, 219, 218, 217, 146, 132/1, 212, 211, 210 położonych w miejscowości [...], gm. [...].

W uzasadnieniu decyzji Wójt stwierdził, że planowana inwestycja, w zakresie dotyczącym rozbudowy istniejącej sieci, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

Wójt podał, że zgodnie z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2002 r. z późn. zm., teren inwestycji jest położony w obszarach rozwoju osadnictwa. Teren jest położony poza granicami [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Obszar, na którym ustala się lokalizację inwestycji celu publicznego nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie występuje obowiązek jego sporządzenia.

Wójt stwierdził, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. istnieje możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w decyzji. Projekt decyzji, zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. art. 53 ust. 4 u.p.z.p. został uzgodniony z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie melioracji i urządzeń wodnych oraz Zarządem Dróg Powiatowych w [...] w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucili, że ww. decyzja nie obejmuje rozbudowy sieci gazowej - gazociągu średniego ciśnienia na działce nr 213, na której istnieje konieczność przyłączenia budynku mieszkalnego jednorodzinnego do sieci gazowej. Ponadto na działce nr 232/2 projekt nie zapewnia 1m pasa eksploatacyjnego strefy kontrolowanej (drzewa, obiekty budowlane), w związku z czym początek gazociągu powinien znajdować się na działce nr 233/2.

Po rozpoznaniu odwołania, SKO decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wniosek o ustalenie lokalizacji dotyczy inwestycji, której lokalizacja pozostaje w zgodzie z przepisami u.p.z.p. i z unormowaniami przewidzianymi w przepisach odrębnych oraz czyni zadość warunkom formalnym, organ właściwy w sprawie ma obowiązek wydać decyzję pozytywną.

SKO wskazało na naruszenie przez Wójta art. 10 k.p.a., uznając jednak, że strony miały zapewniony udział w postępowaniu, tak więc uchybienie to nie miało wpływu na przeprowadzone postępowanie przez pryzmat ochrony interesów stron postępowania.

SKO stwierdziło, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wszystkie strony miały zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami, dokonano ustalenia niezbędnych parametrów inwestycji w analizie oraz uzyskano wymagane prawem uzgodnienia.

Odnosząc się do argumentacji odwołania SKO wskazało, że Wójt jest związany co do zakresu i charakteru planowanej inwestycji wnioskiem inwestora i nie ma kompetencji do podejmowania czynności w tym zakresie postępowania bez jego żądania. Zakres planowanej inwestycji określony jest przez inwestora i jeżeli planowana przez niego inwestycja jest możliwa do zrealizowana w granicach przez niego planowanych, organ nie może odmówić wydania pozytywnej decyzji. Brak jest zatem podstawy prawnej do zobowiązania inwestora do zmiany zakresu inwestycji i rozbudowy sieci od działki 233/2 oraz na działce 213, tym bardziej, że kwesta możliwości przyłączenia nieruchomości do sieci a budowa sieci to dwie niezależne od siebie pod względem inwestycyjnym kwestie. Dla działki 213, na której inwestor nie przewiduje konieczności wykonania sieci w najbliższej perspektywie czasowej, wystarczające jest wykonanie przyłącza, a to zostanie skarżącym zapewnione po zrealizowaniu sieci. SKO podkreśliło również, że na tym etapie inwestycji kwestia zgodności z warunkami technicznymi nie jest weryfikowana.

W ustawowym terminie skarżący wnieśli skargę na powyższą decyzję SKO, zaskarżając ją w całości i zarzucając:

I. Naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie:

a) art. 7 i art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przez SKO dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia przedmiotowej sprawy z pominięciem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, skutkujące uznaniem, że:

- organ jest związany wnioskiem inwestora co do zakresu i przebiegu inwestycji, podczas gdy decyzja lokalizacji inwestycji celu publicznego podlega weryfikacji w zakresie prawnym i faktycznym przez organy administracyjne, czemu służy możliwość wniesienia odwołania od takowej decyzji i podlega kontroli w toku instancyjnym,

- organ jest związany wnioskiem inwestora co do zakresu i przebiegu inwestycji, nie może zmienić decyzji w zakresie przebiegu inwestycji, podczas gdy taka możliwość istnieje na gruncie prawnym, jeżeli przebieg inwestycji jest niezgodny z obowiązującymi normami prawnymi, zaś powstanie sieci gazowej zgodnie z projektem może doprowadzić do zagrożenia życia i zdrowia właścicieli nieruchomości nr 232/2 oraz innych nieruchomości z uwagi na bardzo bliską odległość planowej sieci gazowej od innych przedmiotów infrastruktury, tj. m. in. budynków mieszkalnych,

- decyzja w całości odpowiada prawu, podczas gdy skarżący w toku postępowania podnieśli szereg zarzutów wskazujących na niezgodność projektu z normami prawnymi, w szczególności bliską odległość planowanej instalacji gazowej od drzew i budynków mieszkalnych znajdujących się na działce nr 232/2, co dyskwalifikuje decyzję w tym zakresie i obliguje organ do jej uchylenia,

- obecnie inwestycja znajduje się na wstępnym etapie i na tym etapie kwestia zgodności z warunkami technicznymi nie jest weryfikowana, podczas gdy decyzja lokalizacyjna jest niemalże ostatnim etapem inwestycji przed faktycznym podjęciem prac na gruncie i budową sieci gazowej, co tym samym determinuje konieczność podnoszenia przez skarżących zarzutów i wniosków w tym zakresie (po uprawomocnieniu się decyzji w tym przedmiocie nie będzie to możliwe),

- nie jest możliwe uchylenie decyzji i zmiana przebiegu inwestycji co do działki nr 213, ponieważ istnieją możliwości wykonania i budowy sieci gazowej z działki nr 212 i realizacja inwestycji w tym zakresie jest możliwa, zgodna z przepisami prawa, natomiast pominięcie budowy do działki 213 prowadzić będzie do pokrzywdzenia skarżących, zwłaszcza że inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego, przez co winna służyć wszystkim właścicielom nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania projektu inwestycji,

- zaskarżona decyzja Wójta odpowiada prawu, podczas gdy mapy, które stanowią załącznik graficzny i integralną całość z rzeczoną decyzją różnią się w granicach planowanej budowy sieci gazowej poprzez poszczególne działki, tj. na mapie załączonej do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] czerwca 2020 r. oraz na mapie załączonej do pisma z dnia 22 maja 2020 r. granice sieci gazowej są inne,

b) art. 8 k.p.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że co do projektu lokalizacji inwestycji celu publicznego w postępowaniu przed Wójtem, SKO nie mogło merytorycznie badać przedstawionych przez skarżących w odwołaniu zarzutów, twierdzeń i zastrzeżeń, podczas gdy postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, organ każdej instancji bada merytorycznie sprawę administracyjną w jej całokształcie, zaś strona na każdym etapie postępowania uprawniona jest do zgłaszania twierdzeń i wniosków, które powinny być rozpatrywane przez organy, zaś ustosunkowanie się do tych twierdzeń i wniosków winno znaleźć się z uzasadnieniu decyzji, przeciwne zaś postępowanie stanowi zlekceważenie zasady dwuinstancyjności postępowania i zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej,

c) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, polegające na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu oraz zaniechaniu przez organ poinformowania skarżących o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co skutkowało ostatecznie brakiem możliwości podjęcia rzetelnej i prawidłowej obrony i ochrony swoich interesów przez skarżących, gdzie przy zapoznaniu się z całością materiału dowodowego (dokumentami, mapami), mogliby wskazać dodatkowe przesłanki, rzutujące na konieczność zmiany decyzji,

d) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności nienależyte wyjaśnienie dla czego przedmiotowa inwestycja została uznana w całości za inwestycję celu publicznego oraz nienależyte wyjaśnienie dlaczego przedmiotowa decyzja nie jest niezgodna z przepisami odrębnymi, dlaczego nie zostały uwzględnione zastrzeżenia skarżących co do lokalizacji inwestycji oraz rozmieszczenia instalacji gazowej, a także jaka podstawa prawna nie pozwala na kontrolę przez SKO zaskarżonej decyzji Wójta,

e) art. 138 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, a zatem decyzja Wójta powinna była zostać uchylona celem poczynienia przez ten organ istotnych dla sprawy ustaleń dotyczących charakteru zamierzenia inwestycyjnego wobec niespójności jego wskazań w tym przedmiocie wynikających ze składanych w toku sprawy pism, a także braku uwzględnienia pism i zastrzeżeń składanych przez skarżących w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że w toku postępowania administracyjnego składali szereg zastrzeżeń i zarzutów, wskazujących na nieprawidłowości przy ustalaniu lokalizacji inwestycji w zakresie budowy sieci gazowej. Zdaniem skarżących tylko w postępowaniu w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego można kwestionować przebieg sieci gazowej, a także jej wpływ na nieruchomości, na której jest planowana. Nie jest zasadnym stanowisko SKO, że organ jest związany co do zakresu planowanej inwestycji i nie ma kompetencji do podejmowania czynności w tym zakresie, bez żądania inwestora. Jeżeli bowiem inwestycja jest niezgodna z przepisami, czy też przebieg sieci gazowej stwarza zagrożenie, podlega ona weryfikacji przez odpowiedni organ. Dlatego też organy obu instancji powinny dokonać ustaleń i analizy zastrzeżeń wskazanych przez skarżących.

Dalej skarżący wskazali, że przedstawiony projekt, który został zatwierdzony decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie spełnia wymagań wyartykułowanych w § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie. Planowana sieć gazowa oraz wszelkie przyłącza planowane są do budowy w odległości mniejszej niż 1m od innych obiektów. Na działce skarżących nr 232/2 w obrębie strefy kontrolowanej znajdują się drzewa i obiekty budowlane. Tymczasem umieszczenie rur przeprowadzających instalację gazową w pobliżu drzew (z rozrośniętymi korzeniami) i budynków może prowadzić do zagrożenia dla zdrowia i życia, możliwości rozszczelnienia, czy też wybuchu.

Skarżący zarzucili również, że przed wydaniem decyzji nie przeprowadzono z nimi stosownych rokowań czy negocjacji co do ewentualnej zmiany projektu. Zmiana przebiegu inwestycji wynika z konieczności eliminacji kolizji z istniejącymi zabudowaniami i nie stanowi istotnej zmiany w przebiegu całej sieci.

Skarżący podnieśli ponadto, że nie mają możliwości dokonania przyłącza od strony przebiegu inwestycji l-J, gdyż od planowanej linii gazociągu usytuowana jest bramowa instalacja elektryczna, co powodować może ewentualne uszkodzenia linii gazociągu lub instalacji elektrycznej. Ponadto skarżący wskazali, że podpisali w dniu 6 października 2020 r. z inwestorem umowę o przyłączenie do sieci gazowej. Tym samym brak doprowadzenia sieci gazowej do ich działki będzie prowadzić do daleko idącego ich pokrzywdzenia, w szczególności zważając, że inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. Zdaniem skarżących zasadna jest budowa sieci gazowej do działki nr 213 już na tym etapie inwestycji, bez konieczności generowania dodatkowych kosztów, tym bardziej, że istnieje możliwość budowy sieci od działki nr 212.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd podaje, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 pkt 3 zzs ⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. 2020 r. poz. 374 ).

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności, którą wyznaczają wyżej przytoczone przepisy, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego p.n.: "Rozbudowa gazociągu zasilającego średniego ciśnienia w związku

z przyłączeniem budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr ew.: 211, 212, w miejscowości [...]" na działkach nr ew.: 232/2, 231, 230, 229, 228, 227, 7409/3, 7409/1, 225/5, 224, 223, 222, 221, 220, 219, 218, 217, 146, 132/1, 212, 211, 210 położonych w miejscowości [...], gm. [...].

Kwestia kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia jako inwestycji celu publicznego, w świetle art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 oraz z 2021 r. poz. 11 i 234) nie budzi wątpliwości.

Nie ma również sporu co do tego, że teren, na którym ma zostać zrealizowana inwestycja nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co przełożyło się na obowiązek wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego – art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 i ust. 2a u.p.z.p.

Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków – art. 52 ust 3 u.p.z.p.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa – wyrok NSA z dnia 14 listopada 2019 r., sygn. II OSK 3398/18.

Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji do oceny celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną – wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. IV SA/Wa 1790/11.

W tym kontekście podnoszone w skardze zarzuty dotyczące konieczności zmodyfikowania lokalizacji rozbudowywanego gazociągu, tak aby uwzględniała ona działkę nr 213 są nietrafne. To inwestor decyduje o lokalizacji planowanego gazociągu, a organ może mieć wpływ na tę przestrzeń decyzyjną tylko o tyle, o ile oceni, że narusza ona przepisy prawa. Nie mają racji skarżący twierdząc, że pominięcie działki nr 213 jest niezgodne z prawem. W istocie skarżący powołują się wyłącznie na swój interes faktyczny, który niewątpliwie występuje, niemniej nie przekłada się to na ocenę, że ustalona lokalizacja rozbudowywanego gazociągu narusza przepisy prawa w związku z pominięciem działki nr 213. Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, iż nawet w sytuacji, gdy rozbudowywana sieć jest doprowadzana do jednego zabudowania, nie zmienia to jej lokalnego charakteru i nie pozbawia przymiotu celu publicznego – wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., sygn.

II OSK 1654/15. Należy wszak odnotować, iż z przedmiotowej sieci będą mogli korzystać również właściciele innych nieruchomości, poprzez wykonanie stosownego przyłącza; co zresztą potwierdzają sami skarżący wskazując na zawarcie umowy

o przyłącz do sieci gazowej – s. 8 skargi. Podnoszone przez skarżących argumenty

o charakterze ekonomicznym, czy funkcjonalnym, eksponujące trudności

z wykonaniem przyłącza, mają charakter pozanormatywny, a zatem w kontekście

art. 56 u.p.z.p. pozostają bez znaczenia.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut odnoszący się do zagrożenia wywołanego przez planowany gazociąg na działce nr 232/2 w związku naruszeniem minimalnych odległości od budynków, nasadzeń i innych obiektów. Sąd zwraca uwagę, że

z żadnego przepisu u.p.z.p. nie da się wywieść, że na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej inwestor musi przedstawiać wniosek "zgodny z warunkami technicznymi" jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie które określone są w rozporządzeniu z dnia 26 kwietnia 2013 r. i że musi zawierać tak szczegółowe dane techniczne, na które wskazuje skarga. Przywołane rozporządzenie - co wprost wynika z jego § 1 - znajduje bowiem zastosowanie przy projektowaniu, budowie, przebudowie sieci gazowej a więc dopiero na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzaniu projektu budowlanego. Dopiero wówczas, właściwy organ architektoniczno-budowlany (a nie organ lokalizacyjny) ocenia zgodność planowanej inwestycji także z przepisami ww. aktu. Organy trafnie przyjęły, że na etapie lokalizacyjnym nie rozstrzyga się o konkretnym zlokalizowaniu rozbudowywanego gazociągu, wskazuje się wyłącznie jego trasę orientacyjną, w określonych graficznie granicach – pkt 2 lit. a tiret trzecie decyzji z [...] czerwca 2020 roku. Kwestia wymaganych odległości od sieci gazowej będzie analizowana na etapie pozwolenia na budowie, przy czym obowiązek uwzględnienia obowiązujących w tym zakresie unormowań został wyraźnie wyartykułowany

w kwestionowanej decyzji - pkt 2 lit. a tiret szóste decyzji z [...] czerwca 2020 roku.

Sąd nie zweryfikował pozytywnie żadnego zarzutu skargi, a w każdym razie nie w stopniu, który mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności chodzi o naruszenie art. 10 K.p.a. Skarżący mieli zapewnioną możliwość podejmowania wszystkich czynności procesowych w sprawie. Skorzystali

z możliwości wniesienia odwołania i przedstawienia swojego stanowiska. Decyzja organu I instancji została skarżącym doręczona prawidłowo. Skarżący nie wskazali na konkretną czynność procesową, której nie mogli podjąć i nie podali jakie konkretnie miało to przełożenie na treść rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie decyzji SKO jest wprawdzie lakoniczne, niemniej nie można przyjąć, iż nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów. Naruszenie

art. 107 § 3 K.p.a. jakie można by w tym kontekście rozważać, przy uwzględnieniu treści rozstrzygnięcia oraz zgromadzonego w sprawie materiału, nie miało wpływu na wynik sprawy.

Sąd nie dopatrzył się również innych zarzucanych naruszeń prawa.

Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], Oddziału [...], który - jak również trafnie ocenił organ - spełnia wymagania przepisu art. 52 ust. 2 u.p.z.p.,

z uwzględnieniem specyfiki inwestycji. Do wniosku dołączono określenie granic terenu na mapie w skali 1:1000 oraz charakterystykę inwestycji oraz dołączono warunki techniczne inwestycji i wykreślono na mapie linię przebiegu inwestycji.

Jak wynika z uzasadnienia wydanej decyzji lokalizacyjnej, dokonano analizy zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., tj. warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W ramach realizacji tych wymagań dokonano uzgodnień z właściwym organami: z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie melioracji i urządzeń wodnych oraz Zarządem Dróg Powiatowych w [...] w odniesieniu do obszaru przyległego do pasa drogowego drogi powiatowej [...] (k. 63 i 64). Przesłany wymienionym organom projekt decyzji zawierał mapę z zaznaczonym przebiegiem inwestycji oraz wykonaną analizę wraz z mapą odzwierciedlającą analizowany obszar.

Procedując organy dokonały wymaganych obwieszczeń, adekwatnie do rygorów ustanowionych treścią art. 53 ust. 1 u.p.z.p., a projekt decyzji został sporządzony przez osobę o stosownych uprawnieniach – art. 50 ust. 4 u.p.z.p. (k. 55-60). Linie rozgraniczające teren inwestycji są konkretne i czytelne, przedstawiono je na mapie zasadniczej w skali 1:1000, zachowując tym samym wymóg przewidziany treścią art. 54 pkt 3 u.p.z.p.

Odnosząc się do podnoszonej w skardze kwestii podjęcia ze skarżącymi rokowań co do przebiegu planowanego gazociągu, Sąd raz jeszcze podkreśla, iż

w tym zakresie decyzyjny pozostaje wyłącznie inwestor. Ewentualne modyfikacje trasy gazociągu na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą wynikać wyłącznie z konieczności usunięcia kolizji z przepisami prawa. Jeżeli trasa gazociągu nie pozostaje w opozycji z porządkiem prawnym, a tak zasadnie przyjęto w niniejszej sprawie, decyzja inwestora w tym zakresie pozostaje wiążąca. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że decyzja lokalizacyjna nie rodzi po stronie inwestora żadnych uprawnień do nieruchomości, na których będzie zlokalizowany gazociąg. Obowiązkiem inwestora na etapie udzielenia pozwolenia na budowę będzie wykazać, iż posiada on tytuł prawny do terenu inwestycji, umożliwiający mu przeprowadzenie robót budowlanych. Dopiero więc na etapie poprzedzającym udzielenie pozwolenia na budowę inwestor podejmuje próby konsensualnego porozumienia z właścicielami nieruchomości, przez które ma przebiegać gazociąg. Jeżeli do takiego porozumienia nie dojdzie, może on skorzystać z trybów ekspropriacyjnych, przewidzianych w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Z wyłożonych przyczyn Sąd skargę oddalił – art. 151 P.p.s.a.