Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 70/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014r. sprawy ze skargi J.M. na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] J. M. - zwany dalej skarżącym zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w B. – zwanym dalej Komendantem o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie na piśmie podstawy prawnej sporządzenia przez Komendanta karty rejestracyjnej w przedmiocie informacji dotyczącej bezpieczeństwa imprez masowych wraz z informacją o osobach, co do których zapadł prawomocny wyrok lub prawomocne orzeczenie o ukaraniu za przestępstwo albo wykroczenie popełnione w związku z masową imprezą sportową, a następnie kierowanej do spółki Z. Skarżący zażądał również podania podstawy prawnej sporządzenia karty rejestracyjnej przez Komendanta oraz podania podstawy prawnej uprawniającej Komendanta do przekazania karty rejestracyjnej do spółki Z.

W odpowiedzi na pismo skarżącego, Komendant pismem z dnia [...] poinformował, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż przy żądaniu informacji o obowiązującym prawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Na podstawie jej art.1 ust. 2 dostęp do aktów prawnych (z wyjątkiem aktów nieogłoszonych i ich projektów) regulowany jest bowiem odrębną ustawą z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, co potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002r. II SA 3301/02.

W piśmie z dnia [...] skarżący oświadczył, że nie podziela argumentacji we wcześniej zawartych pismach Komendanta i ponowił swe żądania.

W odpowiedzi na powyższe Komendant w piśmie z dnia [...] ponownie uznał, że żądania skarżącego nie mieszczą się w pojęciu podanym w art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ wniosek nie może być żądaniem o obowiązujący stan prawny.

Pismem z dnia [...] skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. skargę na bezczynność Komendanta zarzucając mu naruszenie art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że żądanie podania podstawy prawnej, która stała się podstawą wydania tzw. karty rejestracyjnej nie jest informacją publiczną, gdyż w jego przekonaniu stanowi informację publiczną, ponieważ odnosi się do sfery działalności organu, który wydał dokument urzędowy jakim jest karta rejestracyjna. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od momentu doręczenia organowi wyroku oraz stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie za to organowi grzywny.

W ocenie skarżącego jego żądanie sprowadza się do ustalenia sfery podstawy prawnej działania urzędu. Powołał się przy tym na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 185/13. Zdaniem skarżącego, wniesienie skargi do sądu nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia z uwagi na specyfikę regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej (postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. akt II SAB/Po 44/2009).

W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

W przedmiotowej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...], w którym to wnioskodawca domagał się podania na piśmie podstawy prawnej sporządzenia przez Komendanta karty rejestracyjnej w przedmiocie informacji dotyczącej bezpieczeństwa imprez masowych wraz z informacją o osobach, co do których zapadł prawomocny wyrok lub prawomocne orzeczenie o ukaraniu za przestępstwo albo wykroczenie popełnione w związku z masową imprezą sportową, a następnie kierowanej do spółki Z. W opinii Komendanta przedstawione żądanie we wniosku w nie jest żądaniem informacji publicznej w trybie u.d.i.p.

Wobec tego, iż sprawa dotyczy bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej wyjaśnić należy, że dostęp do informacji publicznej i zasady oraz tryb jej udostępniania reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w przepisach u.d.i.p. Przepis art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowi zaś, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, natomiast w przepisie art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wskazuje się, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, z tym że z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wynika, że w przypadku informacji publicznej przetworzonej konieczne jest istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem informacji. Wyrażone w powyższych przepisach prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić w sposób zgodny z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. (w zakresie terminu udostępnienia) oraz w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. (w zakresie sposobu udostępnienia). W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a wiec gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania. Z powyższego wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej rozpatruje się bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna), bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.).

W świetle poczynionych uwag stwierdzić należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Przy czym nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (jak też gdy nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu). W takiej sytuacji organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, a z przypisów ustawy o dostępnie informacji publicznej jednoznacznie wynika, że udostępnieniu w trybie u.d.i.p. podlega tylko informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d..i.p.). Tak więc tylko w sytuacji ustalenia, że dana informacja stanowi informację publiczną, jak też że wniosek o jej udostępnienie skierowany jest do podmiotu zobowiązanym do jej udzielenia, można rozpatrywać ewentualną bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Jak podkreślono to wyżej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Krąg informacji, które ustawa, w ramach katalogu otwartego w szczególności uznaje za informację publiczną, określony został w przepisie art. 6 tej ustawy. Na podstawie wskazanego przepisu, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. W tym znaczeniu nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną. Udostępnieniu podlega bowiem sama informacja, stanowiąca obiektywnie istniejący fakt, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została podjęta bądź też nie przez dany organ, czy też znajduje się w danym, a nie innym miejscu. Tego typu informacje nie stanowią informacji publicznej dotyczącej spraw publicznych. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępnie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów. Z tych przyczyn nie można było uznać zawartego we wniosku skarżącego żądania za informację publiczną, ponieważ jak to słusznie uznał Komendant skarżący domagał się udostępnienia informacji o obowiązującym prawie. W sytuacji zaś, gdy sprawa nie dotyczy informacji publicznej, to – jak zaznaczono to wcześniej - nie ma podstaw do rozpatrywania bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej, gdyż tego typu sprawa nie może być załatwiona w jednej z ww. prawnych form działania organu administracji publicznej, określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji więc w takim wypadku skarga na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej jest niezasadna. Poczynione zatem przez Sąd ustalenie co do charakteru informacji żądanej przez skarżącego w ww wnioskach, spowodowało konieczność oddalenia wniesionej w sprawie skargi, albowiem objęta nim informacja nie stanowi informacji publicznej. O powyższym Sąd orzekł na postawie art. 151 p.p.s.a.