Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1065/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Izabela Głowacka-Kimas Sędziowie : Sędzia Jolanta Królikowska-Przewłoka WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2006 r. sprawy ze skarg Z. S.A. z siedzibą w P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] 1) z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], 2) z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], 3) z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], 4) z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasów drogowych oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], a także z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej także: SKO w [...] lub Kolegium) – działając m.in. na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 11 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołań spółki Z. S.A. z siedzibą w P. od decyzji Prezydenta Miasta P. (odpowiednio): z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], a także z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwoleń na zajęcie pasów drogowych na terenie miasta P. – utrzymało w mocy ww. decyzje organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, iż pismami z dnia [...] lutego 2006 r. skarżąca spółka Z. S.A. z siedzibą w P. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. z wnioskami o wydanie zezwoleń na zajęcie pasów drogowych w celu umieszczenia reklam na słupach energetycznych na terenie ulic miasta P.

W toku postępowania administracyjnego, przed wydaniem decyzji, strona skarżąca została poinformowana pismami z dnia [...] lutego 2006 r. przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy.

Skarżąca spółka, korzystając z przysługującego jej prawa strony, zapoznała się przed wydaniem decyzji z projektami zezwoleń Prezydenta Miasta P. na zajęcie pasów drogowych, zgodnie z wcześniej złożonymi wnioskami (vide: Protokoły z dnia [...] lutego 2006 r. – w aktach administracyjnych).

W wyniku rozpatrzenia ww. wniosków strony skarżącej Prezydent Miasta P. – działając m.in. na podstawie art. 38 ust. 1 i art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 11 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U.

z 2004 r. Nr 140, poz. 1481), a także na podstawie stosownych przepisów uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] marca 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego na terenie miasta P. - wydał następujące rozstrzygnięcia:

1) decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., na podstawie której udzielił skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasów drogowych określonych we wniosku z dnia [...] lutego 2005 r. w celu umieszczenia 69 sztuk reklam na słupach energetycznych w okresie od [...] marca 2006 r. do [...] marca 2006 r., tj. przez [...] dni i ustalił opłatę za umieszczenie reklam w wysokości 11.968,32 zł

2) decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., na podstawie której udzielił skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasów drogowych ulic: B. (droga krajowa), D. (droga wojewódzka), K. (droga krajowa), P. (droga gminna), C. (droga powiatowa), W. (droga krajowa), P. (droga krajowa), Al. J. (droga krajowa), w celu umieszczenia reklam na słupach energetycznych w okresie od [...] marca 2006 r. do [...] marca 2006 r., tj. przez [...] dni i ustalił opłatę za umieszczenie reklam w wysokości 2.008,80 zł;

3) decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., na podstawie której udzielił skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasów drogowych ulic określonych we wniosku z dnia [...] lutego 2005 r. w celu umieszczenia 20 sztuk reklam na słupach energetycznych w okresie od [...] marca 2006 r. do [...] marca 2006 r., tj. przez [...] dni i ustalił opłatę za umieszczenie reklam w wysokości 4.575,60 zł;

4) decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r., na podstawie której udzielił skarżącej spółce zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. B. (droga krajowa) w celu umieszczenia 1 sztuki reklamy dwustronnej na słupie energetycznym w okresie od [...] marca 2006 r. do [...] marca 2006 r., tj. przez [...] dni po jednej stronie i ustalił opłatę za umieszczenie reklam w wysokości 297,60 zł.

W uzasadnieniu w/w decyzji organ I instancji - powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, a także na stosowne przepisy prawa miejscowego obowiązujące na terenie miasta P. wydane przez Radę Miasta P. – wskazał w sposób szczegółowy podstawę obliczenia należności za zajęcie pasów drogowych w celu umieszczenie wnioskowanych przez stronę skarżącą reklam.

Pismami z dnia [...] marca 2006 r. skarżąca spółka wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2006 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji organu I instancji w części dotyczącej określenia kategorii dróg, strona skarżąca zarzuciła decyzjom Prezydenta Miasta P. brak podstawy prawnej dla przyjętych rozstrzygnięć. W uzasadnieniu odwołań strona – powołując się na dyspozycję przepisu art. 107 § 1 k.p.a. – zarzuciła organowi I instancji, iż w zaskarżonych decyzjach brak jest podstawy prawnej uzasadniającej zakwalifikowanie poszczególnych dróg do jednej z kategorii przewidzianej w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej spółki sama ustawa nie może być aktem przesądzającym o kwalifikacji prawnej danej drogi, a co za tym idzie nie może ona stanowić wyłącznej podstawy prawnej dla wydanych przez organ rozstrzygnięć. Strona podniosła, iż kategoryzację drogi ustala się w oparciu o stosowne akty prawa miejscowego, wydane w granicach kompetencji właściwych organów i opublikowane we właściwym dzienniku urzędowym. Według skarżącej spółki przywołanie przez organ administracji także tych aktów związane jest z potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i oparcia rozstrzygnięcia na powszechnie obowiązujących przepisach prawa materialnego. Zdaniem skarżącej brak w decyzji dokładnego określenia podstawy prawnej uniemożliwiają stronie podjęcie rzeczonej polemiki. Z tego względu – jak wskazała skarżąca- uzasadnione jest żądanie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta P. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, celem wydania zgodnej z art. 107 § 1 k.p.a. decyzji.

W wyniku rozpatrzenia odwołań skarżącej spółki Z. S.A. decyzjami z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], a także z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] – działając m.in. na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 11 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – utrzymało w mocy ww. decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2006 r. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż organ I instancji wskazał w swych rozstrzygnięciach kategorię dróg podając sposób obliczenia opłat za zajęcie pasów drogowych. Zdaniem SKO w P. w przepisach prawa istniała podstawa prawna do wydania zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy powołując się na przepis art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych [...]- szczegółowo wskazał podstawę i sposób obliczania opłat za zajęcie pasa drogowego. Jednocześnie powołując się na przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, SKO w [...] uznało, iż zaskarżone zezwolenia wydane przez Prezydenta Miasta P. spełniają wymogi w zakresie warunków dotyczących treści zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki dotyczących braku podstawy prawnej dla zaliczenia pasów drogowych do poszczególnych kategorii dróg, SKO w [...] podniosło, iż wprawdzie organ I instancji nie wskazał przepisów prawa stanowiących podstawę zaliczenia pasów drogowych do poszczególnych kategorii dróg, niemniej – zdaniem Kolegium – nie jest to istotne naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ wskazane kategorie dróg znajdują podstawę w obowiązujących przepisach prawa.

W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] szczegółowo wskazało na podstawę prawną zaliczenia poszczególnych ulic P., na których mają być posadowione reklamy, do kategorii dróg publicznych. W zakresie dróg krajowych organ odwoławczy powołał się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 r. Nr 160, poz. 1071) oraz na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodnio-pomorskim (Dz. U. z 2004 r. Nr 60, poz. 566), wskazując jednocześnie, których ulic w P. (bądź fragmentów tych ulic) ww. akty normatywne dotyczą. W zakresie dróg wojewódzkich – ulic (odcinków tych dróg) Kolegium odwołało się dodatkowo do uchwały Nr 128/04 Sejmiku Województwa Mazowieckiego z dnia 7 października 2004 r. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg wojewódzkich i ustalenia przebiegu ulic w miastach na obszarze województwa mazowieckiego, z wyłączeniem ulic na terenie m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego Nr 274, poz. 7486 z dnia 8 listopada 2004 r.). Z kolei wskazując podstawę prawną w zakresie dróg powiatowych SKO w [...] powołało się na ustawę z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), w tym na przepis art. 103 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie nie objęte rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich stały się drogami powiatowymi. Ponadto Kolegium wskazało na inne przepisy, w tym na załącznik nr 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg wojewódzkich w województwach: stołecznym warszawskim, jeleniogórskim, płockim, radomskim i szczecińskim (Dz. U. z 1986 r. Nr 42, poz. 205 ze zm.), a także na uchwałę Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie opinii dotyczącej przebiegu dróg powiatowych na terenie miasta P., podnosząc, iż załącznik do tej uchwały zawiera "wykaz dróg publicznych w mieście P., zaliczonych do dróg powiatowych". Ustosunkowując się do kwestii podstawy prawnej dla zaliczenia ulic miasta P. do kategorii dróg gminnych organ odwoławczy wskazał na przepisy uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie zaliczenia i przebiegu dróg publicznych do kategorii dróg gminnych. SKO w [...] podniosło ponadto, odnosząc się do kwestii kategorii drogi ul. P., iż była ona przedmiotem korespondencji strony skarżącej z Ministrem Infrastruktury. Organ odwoławczy - powołując się na przepisy regulujące w przeszłości status ul. P. - podniósł, iż przedmiotowa ulica stała się z mocy ustawy, tj. art. 103 ust. 2 z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną drogą gminną. Organ stwierdził ponadto, iż w dniu [...] września 2005 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...], mocą której wyraziła pozytywną opinię w sprawie projektu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zaliczenia do kategorii dróg krajowych, w ciągu drogi krajowej nr [...] w mieście P. ul. P. na odcinku od ul. J. do ul. W. SKO w [...] wskazało jednocześnie, iż w dniu [...] września

2005 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...] o pozbawieniu kategorii drogi gminnej m.in. ul. P. (od ul. J. do ul. W.). Organ odwoławczy podniósł, iż do dnia dzisiejszego nie zostało wydane rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa o zaliczeniu Al. M. do kategorii dróg krajowych. Ponadto organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnych, iż skarżąca spółka nie wniosła uwag do projektów zaskarżonych decyzji Prezydenta Miasta P.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. skarżąca spółka Z. S.A. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję SKO w [...] z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] (sprawa została zarejestrowana pierwotnie pod sygn. akt VI SA/Wa 1068/06), zaś pismami z dnia [...] maja 2006 r. pozostałe decyzje SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., tj. [...]

Wnosząc o zmianę zaskarżonych decyzji organu odwoławczego w części stwierdzającej, że organ I instancji nie ma obowiązku przywołania podstawy prawnej, na której opiera przyporządkowanie danej ulicy do odpowiedniej kategorii drogi, skarżąca spółka zarzuciła SKO w [...] naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu w/w skarg strona skarżąca podniosła, iż organ I instancji wbrew przepisowi art. 107 § 1 k.p.a. nie przywołał w swoich decyzjach podstawy prawnej uzasadniającej zakwalifikowanie poszczególnych dróg do kategorii przewidzianych w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zdaniem skarżącej spółki brak powołania podstawy prawnej przez Prezydenta Miasta P. skutkowało już wcześniej błędami w przypisaniu kategorii drogi m.in. w przypadku ulic: B. (odcinek od K. do K.), będącej drogą gminną i S. (odcinek od W. do K.) będącej drogą krajową. Skarżąca, powołując się na decyzję zapadłą w innej sprawie - wskazała, iż organ błędnie zakwalifikował wówczas obie w/w ulice, tj. ul. B. jako krajową, a ul. S. jako powiatową. Zdaniem strony skarżącej Miejski Zarząd Dróg w P. pomyłkowo zakwalifikował również ul. P. do kategorii drogi krajowej, zamiast zaliczyć ją – zgodnie ze stanem faktycznym – do kategorii drogi gminnej. W związku z powyższym skarżąca podniosła, iż niedopuszczalne jest przyjęcie uznaniowości zarządcy drogi w zakresie wskazywania podstawy prawnej dotyczącej kwalifikacji danej drogi, gdyż stanowi to naruszenie przepisów prawa. Skarżąca wskazała ponadto, iż obecnie toczy się w innej sprawie postępowanie dotyczące błędnej kategoryzacji dróg wojewódzkich.

W odpowiedziach na wniesione przez Z. S.A. skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o ich oddalenie. SKO w [...] podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach - podniosło, iż zarówno faktyczne, jak i prawne ich uzasadnienie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego po merytorycznym rozpoznaniu sprawy Kolegium w sposób wyczerpujący uzasadniło m.in. zaliczenie określonych pasów drogowych (ulic miasta P.) do poszczególnych kategorii dróg. W ocenie SKO zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, iż organ I instancji prawidłowo wskazał kategorie poszczególnych dróg (ulic). Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy podniósł, iż brak przytoczenia podstawy prawnej w decyzji organu I instancji bądź nieprzytoczenie wszystkich przepisów prawa, które powinny być wskazane, nie powoduje samo przez się takiej wady, która skutkuje uchyleniem decyzji. Organ II instancji podniósł, iż skarżący miał zapewnioną możliwość korzystania z prawa do czynnego udziału zarówno w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak i w postępowaniu odwoławczym, niemniej z prawa tego nie skorzystał, nie składając jakichkolwiek zastrzeżeń, czy też uwag co do zaliczenia poszczególnych pasów drogowych (ulic) do określonej kategorii dróg, oraz nie wnosząc o wskazanie przez organ podstawy zaliczenia poszczególnych pasów drogowych do określonych kategorii dróg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skargi Z. S.A. z siedzibą w P. nie zasługują na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], a także z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] oraz poprzedzające je decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2006 r. – nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 38 ust. 1 i art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 11 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym przede wszystkim art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

SKO w [...] utrzymując w mocy wcześniejsze decyzje organu I instancji prawidłowo – zdaniem Sądu – uznało, iż nie wskazując przepisów prawa stanowiących podstawę zaliczenia pasów drogowych do poszczególnych kategorii dróg, Prezydent Miasta P. nie dopuścił się istotnego naruszenia prawa, mogącego mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, skoro wskazane przez organ odwoławczy kategorie dróg znajdują podstawę w obowiązujących przepisach prawa.

Według Sądu brak jest podstaw prawnych do uznania, iż SKO w [...], a wcześniej Prezydent Miasta P. błędnie zakwalifikowali jakąkolwiek ulicę wymienioną w wydanych zezwoleniach do danej kategorii drogi publicznej.

W niniejszej sprawie SKO w [...] w sposób szczegółowy wskazało podstawę prawną dla zakwalifikowania poszczególnych dróg (ulic), na których posadowione mają być reklamy na słupach energetycznych w P., zaś organ I instancji w sposób precyzyjny wskazał sposób obliczenia stawek opłat za wydane zezwolenia na zajęcie pasów drogowych.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej należy na wstępie wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. umieszczania w pasie drogowym reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczania w pasie drogowym reklam ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 cyt. ustawy).

Z kolei, jak stanowi przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, zezwolenie na zajęcie pasa drogowego powinno określać w szczególności:

1) imię i nazwisko oraz adres lub nazwę i siedzibę podmiotu występującego o zajęcie pasa drogowego;

2) cel zajęcia pasa drogowego;

3) powierzchnię zajmowanego pasa drogowego lub powierzchnię reklamy;

4) okres zajęcia pasa drogowego;

5) wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego oraz sposób jej uiszczenia.

Zdaniem Sądu decyzje Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie udzielenia zezwoleń na zajęcie pasów drogowych pod reklamy wnioskowane przez skarżącą spółkę spełniają powyższe wymogi przewidziane dla tego typu decyzji administracyjnych.

Wprawdzie, jak zasadnie zarzuciła skarżąca spółka należy zauważyć, iż brak było w ich treści wskazania podstawy prawnej zaliczenia pasów drogowych do poszczególnych kategorii dróg, niemniej nie mogło to stanowić istotnego naruszenia prawa.

Z uwagi na fakt, iż skarżąca spółka zarzuciła w odwołaniu brak spornych podstaw prawnych organ odwoławczy – rozpatrując sprawę merytorycznie - zobowiązany był wskazać, z jakich przepisów prawa wynika dana kategoria drogi publicznej (ulicy) na terenie miasta P., na których miały być umieszczone reklamy na słupach energetycznych.

Zdaniem Sądu w wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez skarżącą spółkę od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2006 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo wskazało w uzasadnieniu swych decyzji drugoinstancyjnych na sporne podstawy prawne.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy w konsekwencji uznać, iż jeśli chodzi o drogi krajowe, to SKO w [...] prawidłowo wskazało, iż – w świetle przepisu art. 5 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych - podstawą zakwalifikowania poszczególnych ulic miasta P. do tej kategorii dróg były przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 r. Nr 160, poz. 1071) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 17 marca 2004 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, mazowieckim, pomorskim, śląskim, zachodnio-pomorskim (Dz. U. z 2004 r. Nr 60, poz. 566). Z unormowań tych jednoznacznie wynika, iż dotyczą one ulic (fragmentów tych ulic) wskazanych w decyzji Prezydenta Miasta P., tj.: ul. K. (droga nr [...]), ul. M. (droga nr [...]), ul. K. (droga nr [...]), ul. W. (droga nr [...]), ul. J. (droga nr [...]), ul. B.(droga nr [...]) oraz ul. S. Co do tej ostatniej ulicy, należy zauważyć, iż skarżąca spółka w skardze również wskazała, że ul. S. (na odcinku od W. do K.) jest drogą krajową. Potwierdzenie tego stanu rzeczy odnajdujemy również w informacji zawartej w piśmie Departamentu Dróg Publicznych Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], w którym zawarta jest informacja, iż ul. S. dopiero w projekcie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie pozbawienia dróg kategorii dróg krajowych przewidziana jest do zmiany kategorii z dotychczasowej kategorii drogi krajowej na drogę gminną.

Jeśli chodzi o drogi wojewódzkie, to SKO w [...] prawidłowo wskazało, iż – w świetle przepisu art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych - podstawą zakwalifikowania poszczególnych ulic miasta P. do tej kategorii dróg były dodatkowo przepisy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2004 r. w sprawie zaliczenia do kategorii dróg wojewódzkich i ustalenia przebiegu ulic w miastach na obszarze województwa mazowieckiego, z wyłączeniem ulic na terenie W. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował do tej kategorii ulice: ul. K. (pomiędzy ul. K. i ul. O.), ul. D. (pomiędzy ul. M. i ul. O.), ul. M. (pomiędzy [...] i ul. D.), ul. O. i ul. K.

Z kolei wskazując podstawę prawną w zakresie dróg powiatowych SKO w [...] zasadnie powołało się na ustawę z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, w tym na przepis art. 103 ust. 3 tej ustawy, zgodnie z którym dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie nie objęte rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich stały się drogami powiatowymi. Ponadto Kolegium zasadnie wskazało na inne przepisy, w tym na załącznik nr 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg wojewódzkich w województwach: stołecznym warszawskim, jeleniogórskim, płockim, radomskim i szczecińskim (Dz. U. z 1986 r. Nr 42, poz. 205 ze zm.), a także na uchwałę Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie opinii dotyczącej przebiegu dróg powiatowych na terenie miasta P., podnosząc, iż załącznik do tej uchwały zawiera "wykaz dróg publicznych w mieście P., zaliczonych do dróg powiatowych". Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo zakwalifikował do tej kategorii ulice (fragmenty ulic): ul. T., ul. G., ul. G., ul. Ł., ul. O. , ul. C., ul. M. i ul. M..

Natomiast, jeśli chodzi o wskazane przez SKO w [...] podstawy prawne dla kategorii dróg gminnych na terenie miasta P., to należy – zdaniem Sądu - uznać, iż również w tym zakresie organ odwoławczy prawidłowo powołał się na unormowania zawarte w przepisach uchwały Nr [...]Rady Miasta P. z dnia [...] listopada 1999 r. w sprawie zaliczenia i przebiegu dróg publicznych do kategorii dróg gminnych.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki dotyczących kwestii nieprawidłowego zakwalifikowania ul. P. do odpowiedniej kategorii drogi publicznej, stwierdzić należy, iż SKO w [...] odwołując się do przepisów prawa regulujących w przeszłości status ul. P., zasadnie wskazało, iż przedmiotowa ulica stała się z mocy ustawy, tj. art. 103 ust. 2 z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną - drogą gminną. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż z uwagi na fakt, że zarówno ul. G., jak i ul. K. miały – stosownie do uchwały Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z dnia [...] kwietnia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich w woj. [...] – status dróg lokalnych, wyodrębniona z nich ul. P. stała się z mocy cyt. ustawy z 1998 r. droga gminną. Na marginesie należy zauważyć, iż w dniu [...] września 2005 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...], mocą której wyraziła pozytywną opinię w sprawie projektu rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie zaliczenia do kategorii dróg krajowych, w ciągu drogi krajowej nr [...] w mieście P. ul. P. na odcinku od ul. J. do ul. W. Jednocześnie w dniu [...] września 2005 r. Rada Miasta P. podjęła uchwałę nr [...] o pozbawieniu kategorii drogi gminnej m.in. ul. P. (od ul. J. do ul. W.). Niemniej z uwagi na fakt, iż do dnia dzisiejszego nie zostało wydane stosowne rozporządzenie Ministra Infrastruktury o zaliczeniu ul. P. do kategorii dróg krajowych, brak jest możliwości zakwalifikowania tej ulicy jako drogi krajowej, nie zaś drogi gminnej. Ponadto warto zauważyć, iż sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniesionych do Sądu skarg – podniosła, iż ul. P. winna być zakwalifikowana do kategorii drogi gminnej.

Według Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy o drogach publicznych oraz przepisów wykonawczych, nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach SKO w [...], uzasadnione jest w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Według Sądu zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż brak przytoczenia podstawy prawnej w decyzjach organu I instancji w zakresie kwalifikacji ulic miasta P. do poszczególnych kategorii dróg publicznych, nie stanowiło samo przez się takiej wady, która skutkować winna uchyleniem zaskarżonych decyzji SKO w [...] oraz poprzedzających je rozstrzygnięć Prezydenta Miasta P.

W konsekwencji należy uznać, iż wydając sporne decyzje w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasów drogowych organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał wyliczeń dotyczących wysokości opłat należnych za zajęcie pasów drogowych pod reklamy umiejscowione na słupach energetycznych.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji orzeczenia, działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.