Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 355/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 80,  art. 81a, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 4 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącego Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Poznaniu kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile decyzją z dnia 04 grudnia 2017 r. nr [...] uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr [...] w całości i stwierdziło brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Pilskiego nr [...] z dnia 04 grudnia 2015 r.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor ochrony Środowiska (dalej również jako: WWIOŚ lub Skarżący) pismem sporządzonym dnia 12 kwietnia 2017 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Pilskiego z dnia 04 grudnia 2015 r. udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów na działce nr [...], obręb [...] w Pile. Do wniosku załączono pismo Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 09 marca 2017 r.

Uzasadniając swój wniosek WWIOŚ powołał się na wyniki przeprowadzonej w dniach 28 września 2016 r. do 12 października 2016 r. kontroli i wskazał, że w okolicznościach badanej sprawy doszło do rozbudowy kompostowni o dodatkową powierzchnię, na której przetwarzane są odpady wynoszące w sumie 85.000 Mg/rok. Podniesiono, ze w takiej sytuacji Spółka powinna posiadać pozwolenie zintegrowane dla całej kompostowni z uwzględnieniem jej faktycznych możliwości przetwórczych również po rozbudowie. Wskazano, że decyzja Starosty Pilskiego z dnia 04 grudnia 2015 r. zezwalała na prowadzenie działalności w zakresie przetwarzania odpadów w ilości 10.000 Mg/rok odpadowa masa roślinna – 02 01 03 i 25.000 Mg/rok (ustabilizowane komunalne osady ściekowe – 19 08 05, a już wówczas Spółka posiadała udzielone przez Marszałka Województwa zezwolenie z 01 lipca 2015 r. na przetwarzanie odpadów w instalacji w ilości 60.000 Mg/rok 165Mg na dobę. WWIOŚ wskazał, ze w tej sytuacji doszło do rażącego naruszenia prawa i decyzja z dnia 04 grudnia 2015 r. dotknięta jest nieważnością.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile decyzją z dnia 28 sierpnia 2017 r. stwierdziło nieważność decyzji Starosty Pilskiego z dnia 04 grudnia 2015 r. udzielającej zezwolenia na przetwarzanie odpadów.

Na skutek wniosku [...] sp. z o.o. o ponowne rozpoznanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Pile decyzją z dnia 04 grudnia 2017 r. nr [...] uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Pile z dnia 28 sierpnia 2017 r. nr [...] w całości i stwierdziło brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Pilskiego nr [...]z dnia 04 grudnia 2015 r.

Na tę decyzję skargę do sądu administracyjnego wniósł Wielkopolski Wojewódzki Inspektor ochrony Środowiska załączając do skargi szereg dokumentów, w tym m.in.: Protokół kontroli przeprowadzonej w [...] Sp.zo.o, , Protokół odbioru robót budowlanych, Informację z dnia 22 listopada 2016 r. o ustaleniach kontroli; decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 20 września 2017 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że każdorazowe poszerzenie wydajności instalacji, na którą zostało wydano pozwolenie zintegrowane wiąże się obowiązkiem uzyskania zmiany takiego pozwolenia w trybie art. 214 Prawa ochrony środowiska.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego wpłynęło pismo uczestnika postępowania [...] sp. z o.o. zatytułowane "odpowiedź na skargę" w którym wniesiono o oddalenie skargi. W obszernym piśmie procesowym podkreślono, że plac kompostowy nr 4a stanowi odrębną instalację. Zaakcentowano i szeroko omówiono brak powiązań pomiędzy placem nr 4a a instalacją RIPOK.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 – dalej również jako: ppsa) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b),inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że narusza ona prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017, poz. 1257 – dalej jako: kpa).

Istota sporu w okolicznościach badanej sprawy sprowadza się do kwestii statusu placu kompostowego nr 4a jako (nie)samodzielnej instalacji. Skarżący swoje stanowisko o zasadności stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r. uzasadnia okolicznością rozbudowy istniejącej instalacji działającej na podstawie decyzji z dnia 01 lipca 2015 r, udzielającej [...] sp. z o.o. pozwolenia zintegrowanego. W ocenie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska – jak wskazano w skardze - ta okoliczność powoduje, że [...] sp. z o.o. rozbudowując istniejącą instalację o plac kompostowy nr 4a zobowiązana była, na podstawie art. 214 Prawa ochrony środowiska uzyskać pozwolenie zintegrowane.

[...] sp. z o.o. wskazuje tymczasem, że zrealizowana kompostownia nr 4a jest odrębną instalacją i w tej sytuacji decyzji Starosty Pilskiego z dnia 04 grudnia 2015 r. nie sposób zarzucić rażącego naruszenia prawa, skutkującego stwierdzeniem nieważności tej decyzji.

Stosownie do treści art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Kwestią nie budzącą żadnych wątpliwości jest fakt, że rażące naruszenie prawa ma miejsce między innymi wówczas, gdy zachodzi oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy a treścią przepisu (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 629, a także wyrok NSA z dnia 11.04.2018 r. sygn. II GSK 1791/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tak rozumiejąc powołany przepis, Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało, że "dopiero rzetelnie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające w zakresie kwestii ewentualnych powiązań technologicznych obu instalacji czy faktycznego poszerzenia już prowadzonej działalności objętej pozwoleniem zintegrowanym umożliwiłoby (...) weryfikację zasadności podjętej decyzji" (z dnia 04 grudnia 2015 r.). Nie ulega zatem wątpliwości, że kluczową - w ocenie Kolegium - kwestią dla wydania zaskarżonego orzeczenia było jednoznaczne ustalenie czy decyzja z dnia 04 grudnia 2015 r. dotyczyła rozbudowy istniejącej, czy też budowy odrębnej instalacji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęto jednocześnie, że działalności, której dotyczyła decyzja z dnia 04 grudnia 2015 r. nie można zaliczyć do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Wskazano, że przedmiotowa instalacja posiada zdolność przetwarzania jedynie 68,5 ton odpadów na dobę, przez co nie kwalifikuje się sama w sobie jako instalacja wymagająca pozwolenia zintegrowanego. Kolegium zauważyło, że obowiązek uzyskania zezwolenia zintegrowanego zachodziłby wówczas, gdyby został spełniony warunek odzysku lub kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności ponad 75 ton na dobę. Tymczasem – jak zauważyło Kolegium – roczna suma odpadów nie przekracza 25.00 Mg.

Przedstawiona przez Kolegium argumentacja wskazuje, że Kolegium przyjęło, że decyzja z dnia 04 grudnia 2015 r. – wydana została – co do samodzielnej, odrębnej instalacji, a nie rozbudowy istniejącej instalacji działającej na podstawie pozwolenia zintegrowanego. W tym kontekście należy wskazać, że – pomimo, że właśnie status kompostowni nr 4a – stanowi istotę sporu, Kolegium w żaden sposób nie podjęło nawet próby wyjaśnienia na czym – konkretnie - oparło swoje ustalenia. Tymczasem, należy zauważyć, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r. Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w inicjującym postępowanie nieważnościowe piśmie z dnia 12 kwietnia 2017 r. odwołał się do ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 28 września 2016 r. do 12 października 2016 r. w kompostowni należącej do [...]. Należy w tym miejscu zauważyć, że pomimo treści wniosku o stwierdzenie nieważności, do akt sprawy administracyjnej nie załączono Protokołu przeprowadzonej kontroli. Z akt sprawy administracyjnej nie wynika też, aby Kolegium zwracało się do WWIOŚ o przekazanie dokumentów, które - w ocenie Skarżącego - mają dowodzić statusu kompostowni nr 4a – której dotyczy decyzja z 04 grudnia 2015 r. - jako elementu istniejącej już instalacji funkcjonującej w oparciu o pozwolenie zintegrowane. W toku postępowania zwrócono się jedynie do Starosty Pilskiego, pismem sporządzonym 13 kwietnia 2017 r. o przekazanie akt sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r.(k.43), a także do Marszałka Województwa Wielkopolskiego o udostepnienie kopii decyzji z dnia 01 lipca 2015 r. (k.51). Nie ulega zatem wątpliwości, że Kolegium nie dysponowało dokumentacją z której Skarżący wywodzi swoje ustalenia, co do kwalifikowanej wadliwości decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r.

Z tego powodu, konieczne stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że polskiej procedurze administracyjnej obowiązuje zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie art. 80 kpa organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Należy zwrócić uwagę, że konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów pozwala jedynie na twierdzenie, że organ przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie ustalenia faktyczne. Ocena dowodów przez organ staje się jednak dowolną, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Co do zasady, zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny – zgodnie z art. 107 § 3 kpa. znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Norma ta jest uzupełnieniem postanowień zawartych w art. 11 kpa zgodnie z którym organy powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. W okolicznościach badanej sprawy Kolegium, w istocie nie wyjaśniło na czym konkretnie opiera swoje ustalenia co do statusu kompostowni nr 4a jako samodzielnej instalacji. Kolegium nie odniosło się w szczególności do ustaleń Skarżącego i jak wskazują przekazane Sądowi akta sprawy – Kolegium nie dysponowało częścią dokumentacji, która załączona została przez stronę skarżąca do skargi (w szczególności Protokołem kontroli przeprowadzonej w [...] Sp. z o.o, Protokołem odbioru robót budowlanych, Informacją z dnia 22 listopada 2016 r.). Tymczasem, to wyniki kontroli przeprowadzonej w 2016 r. stanowiły - w ocenie WWIOŚ - impuls uzasadniający wystąpienie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r.

Podkreślić trzeba, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Kolegium, Sąd dostrzega stwierdzenie organu, co do tego że z uwagi na wątpliwości interpretacyjne ustawy o odpadach oraz ustawy Prawo ochrony środowiska nie można stwierdzić, że rozstrzygnięcie w sprawie zakończonej decyzją Starosty Pilskiego z 04 grudnia 2015 r. jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym i nie budzącym wątpliwości przepisem. Należy jednak zauważyć, że rozważania Kolegium zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczą wyłącznie samodzielnej instalacji. Tymczasem, WWIOŚ stoi na stanowisku, że przedmiotem decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r. objęto rozbudowę istniejącej instalacji działającej w oparciu o zezwolenie zintegrowane. Kolegium nie wyjaśniło, na czym opiera swoje stanowisko co do wadliwości wniosków WWIOŚ. Tymczasem, było to konieczne w sytuacji gdy w dacie orzekania przez Starostę Pilskiego obowiązywał jednoznacznie brzmiący przepis art. 214 Prawa ochrony środowiska – na co w istocie od początku postępowania wskazuje WWIOŚ, a w skardze konkretyzuje – który stanowił, że przed dokonaniem zmiany w instalacji objętej pozwoleniem zintegrowanym polegającej na zmianie sposobu funkcjonowania instalacji lub jej rozbudowie, która może mieć wpływ na środowisko, prowadzący instalację jest obowiązany poinformować o planowanych zmianach organ właściwy do wydania pozwolenia albo złożyć wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego. Należy w tym miejscu szczególnie zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się przekazana Kolegium przez [...] sp. z o.o. wraz z pismem z dnia 17 listopada 2017 r. decyzja z dnia 03 listopada 2017 r. w uzasadnieniu której wskazano, że decyzją Marszałka Województw Wielkopolskiego z dnia 20 września 2017 r. doszło do wydania decyzji zmieniającej decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia 01 lipca 2015 r., w której pkt. 2 wskazano, że instalacja do przetwarzania odpadów składa się z pięciu placów kompostowych - w tym – spornego - placu kompostowego nr 4a. Na tę okoliczność powołał się też na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej. Do faktu tego Kolegium się jednak nie odniosło i jak wskazuje analiza akt sprawy, decyzja z 20 września 2017 r. nie znajduje się w nich. Została ona natomiast przekazana natomiast załączono przez Skarżącego jako załącznik do skargi.

W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości fakt, że zaskarżoną decyzją Kolegium stwierdziwszy, że warunkiem dokonania oceny decyzji z 04 grudnia 2015 r. jest wyjaśnienie kwestii powiązań technologicznych, jednocześnie odstąpiło w istocie od tej oceny, zupełnie pomijając kwestię ewentualnej rozbudowy istniejącej instalacji. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że jednoznaczne i znajdujące oparcie w materiale dowodowym ustalenie, że wniosek załatwiony decyzją z dnia 04 grudnia 2015 r. dotyczył prowadzenia – odrębnej - działalności o parametrach wskazanych decyzją z dnia 04 grudnia 2015 r. wyłącza stwierdzenie nieważności tej decyzji. Kwestią sporną w sprawie jest jednak ów samodzielny charakter objętej wskazaną decyzją działalności. Kolegium wydając zaskarżoną decyzje wskazało, że "dopiero rzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie kwestii ewentualnych powiązań technologicznych obu instalacji (tj. objętej zezwolenie zintegrowanym z 01 lipca 2015 r. oraz objętego decyzją z 04 grudnia 2015 r. ), czy faktycznego poszerzenia już istniejącej działalności objętej pozwoleniem zintegrowanym umożliwiłoby weryfikację zasadności podjętej decyzji" (s. 8 uzasadniania). Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało jak ocenia status kompostowni 4a, to w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniło jednak na czym organ ten opiera swoje ustalenia. W sytuacji gdy WWIOŚ inicjując postępowanie nieważnościowe powołuje się na odmienne ustalenia, kwestionując samodzielny charakter kompostowni 4a i wskazując na źródła swoich ustaleń, rzeczą kolegium było skompletować materiał dowodowy i konkretnie się do niego odnieść. Tego w badanej sprawie nie uczyniono. Przesądzając o samodzielnym statusie kompostowni nr 4a również nie odwołano się do konkretnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem stanowisko Kolegium zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozostaje wewnętrznie sprzeczne. Z jednej strony organ ten formułuje tezę, że warunkiem koniecznym dokonania oceny decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r. jest wiedza na temat ewentualnych uwarunkowań technicznych instalacji. Z drugiej strony nie odwołując się do konkretnych ustaleń przesądza o prawidłowości decyzji z 04 grudnia 2015 r. Z jednej strony Kolegium wskazuje, że bez oceny technologicznej nie jest możliwe przeprowadzenie oceny decyzji z 04 grudnia 2015 r., a z drugiej strony jednak dokonuje tej oceny. Z jednej strony Kolegium wskazuje, że kwestia ewentualnych powiązań technologicznych obu instalacji, jak również faktycznego poszerzenia już prowadzonej działalności – wymagałaby przeprowadzenia postępowania dowodowego. Z drugiej strony nie przeprowadziwszy tego postępowania dowodowego Kolegium wydając zaskarżoną decyzję przesądza, że wniosek z dnia 06 listopada 2015 r. stanowi odrębną instalację. Kolegium uchylając decyzję wydaną po pierwotnym rozpoznaniu sprawy zobowiązane było wyjaśnić na czym opiera swoje stanowisko. Tymczasem, ani nie wyjaśniono w oparciu o jakie ustalenia zanegowano ustalenia decyzji 28 sierpnia 2017 r. , ani też nie odniesiono się w żaden sposób do stanowiska WWIOŚ co do faktycznego przedmiotu decyzji z dnia 04 grudnia 2015 r. Kolegium nie stanęło również na stanowisku, że nawet w przypadku ustalenia, że w sprawie – jak podnosi Skarżący – w istocie nastąpiło poszerzenie decyzją z dnia 04 grudnia 2015 r. już prowadzonej działalności objętej pozwoleniem zintegrowanym, nie zaistniałyby podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Wręcz przeciwnie, Kolegium wskazało, że kwestia technologicznych powiązań pomiędzy przedmiotem działalności objętej pozwoleniem zintegrowanym z 01 lipca 2015 r., i objętym decyzją z dnia 04 grudnia 2015 r. ma kluczowe znaczenie dla sprawy.

W tej sytuacji zaskarżona decyzja wymyka się kontroli. Nie jest, bowiem jasne do końca czym kierowało się Kolegium wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. W żaden sposób nie odniesiono się do zarzutów podmiotu inicjującego postępowanie w sprawie, że w istocie doszło do poszerzenia wydajności istniejącej instalacji i rozbudowy tej instalacji. Jeżeli stanowisko WWIOŚ jest w ocenie Kolegium wadliwe, to należało wyjaśnić z jakich przyczyn stanowisko Skarżącego obarczone jest wadą i na czym organ opiera swoje ustalenia w tej sprawie.

Kwestią którą, należy szczególnie zaakcentować jest fakt, że postępowanie dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej 04 grudnia 2015 r. Instytucja ta dotyczy decyzji dotkniętych poważnymi wadami o charakterze materialnoprawnym, istniejącymi w dacie wydania decyzji i tkwiącymi w niej samej. Kolegium wydając rozstrzygnięcie w sprawie musi zatem odnieść się do stanu faktycznego i prawnego – ówcześnie - istniejącego. Nie może tego jednak czynić w całkowitym oderwaniu od treści i argumentacji wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Należało zatem zapoznać się z dokumentacją z kontroli na ustalenia której powołuje się WWIOŚ, a jeżeli materiał z czynności kontrolnych przeprowadzonych w 2016 r., na które powołuje się Skarżący – w ocenie Kolegium – byłby nieadekwatny dla dokonania oceny decyzji z 04 grudnia 2015 r. pod kątem zaistnienia przesłanek nieważnościowych, to rzeczą Kolegium jest wyraźnie to wskazać i uzasadnić. Nie jest natomiast do zaakceptowania sytuacja, w której Kolegium, odstępuje od zapoznania się z dokumentem, który w ocenie wnioskodawcy stanowił impuls do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i całkowicie pomijając stanowisko wnioskodawcy oraz wskazane przez niego okoliczności wydaje rozstrzygnięcie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Kolegium będzie więc zebranie pełnego materiału dowodowego i na jego podstawie wydanie decyzji odpowiadającej wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu decyzji organ zobowiązany będzie odnieść się do argumentacji wnioskodawcy inicjującego postępowanie nieważnościowe i wyjaśnienie w oparciu o zebrany materiał dowodowy, które fakty i dlaczego organ uznał za udowodnione, a którym dowodom odmówił wiary.

W związku z powyższym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa orzeczono jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt. 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 ppsa.