Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 220/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 20 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.S. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za rok 2010, 2011, 2012 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

W.S., reprezentowany przez radcę prawnego P.G., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego za rok 2010, 2011, 2012.

W skardze pełnomocnik zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go tym, że wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz pozbawienia skarżącego i jego rodziny źródeł dochodu. Skarżący prowadzi działalność rolniczą, a otrzymywany z niej dochód stanowi wyłączne źródło utrzymania jego i jego rodziny. Dochody otrzymywane z rolnictwa są stosunkowo niewielkie, toteż uiszczenie kwoty w wysokości 3.509 zł wynikającej z decyzji będzie dla skarżącego znacznym obciążeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek, należy zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek przedstawicieli doktryny podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które by uprawdopodabniały istnienie określonych powyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Na powyższą ocenę nie mogła mieć wpływu wysokość ustalonej skarżącemu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego (3.509 zł), w sytuacji gdy nie wykazał on, że okoliczność ta może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniała też wskazana we wniosku okoliczność osiągania niewielkich dochodów z gospodarstwa rolnego, w sytuacji gdy nie podano ich wysokości ani żadnych innych danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącego i jego rodziny. Zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek w istocie nie zawierał uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, a w konsekwencji Sąd nie miał prawnej możliwości ustalenia, czy sytuacja skarżącego uzasadniała udzielenie mu tej ochrony.

Ocena wniosku prowadziła zatem do konstatacji, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.