Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 654/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 121 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 51, art. 65 ust. 1, 2, 3, 5 i 6 art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędzia WSA Sławomir Fularski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.1. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] kwietnia 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w M. [...] (dalej: "skarżąca" lub "Spółka"), Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IC") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik UC") z [...] kwietnia 2005 r. Przedmiotem tych decyzji było orzeczenie o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego. Organy wskazały także wysokości odsetek wyrównawczych i odsetek od zaległości celnych. Jako podstawę prawną decyzji Dyrektor IC wskazał między innymi art. 220 ust. 1 w związku z art. 78 ust. 2 – 3 i art. 121 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.; dalej: "WKC"), ust. 8 tytułu 5 załącznika IV do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii

i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.03.236.33; dalej: "Akt o warunkach przystąpienia"), art. 27 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), art. 51, art. 65 ust. 1 – 3 oraz ust. 5 – 6 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), a także § 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, poz. 1515; dalej: "rozporządzenie MF"). Organy celne przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem przepisów działu IV ustawy

z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.; dalej: "Op"), do stosowania których odsyła art. 73 ust. 1 Prawa celnego.

1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz powołał się na ustalenia faktyczne organu I instancji. Z ustaleń tych wynika, że na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego [...] czerwca 2004 r. (OGL nr [...]) skarżąca zgłosiła do odprawy celnej towar uprzednio zgłoszony w ramach procedury uszlachetniania czynnego. Towarem tym był tytoń [...] odżyłowany, suszony powietrzem, objęty zgłoszeniem celnym dokonanym [...] lipca 2003 r. (SAD nr [...]) w ramach procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Skarżąca powołała się przy tym na pozwolenie wydane dla niej [...] listopada 2003 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego w M. dotyczące korzystania z procedury uszlachetniania czynnego. Zgłoszenie zostało przyjęte bez rewizji celnej, po zbadaniu dokumentów pod względem formalnym, a towar zwolniono do procedury dopuszczenia do obrotu.

Następnie, działając na podstawie art. 78 ust. 2 WKC, Naczelnik UC przeprowadził kontrolę zgłoszenia celnego z [...] czerwca 2004 r. w celu upewnienia się o prawidłowości danych w nim zawartych. W wyniku tej kontroli organ I instancji stwierdził, że do określenia długu celnego odnośnie przedmiotowego towaru skarżąca zastosowała nieprawidłowe elementy kalkulacyjne obowiązujące [...] czerwca 2004 r. (w dniu zgłoszenia do wolego obrotu). Po wszczęciu postępowania, Naczelnik UC decyzją z [...] kwietnia 2005 r. orzekł o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego ([...] zł). Obliczył nadto wysokość odsetek wyrównawczych ([...] zł) oraz odsetek od zaległości celnych ([...] zł). Przyjął, że Spółka dokonała zgłoszenia celnego [...] lipca 2003 r. na podstawie pozwolenia z [...] grudnia 2002 r. dotyczącego korzystania z procedury uszlachetniania czynnego. Skarżąca bezpodstawnie powołała się na późniejsze pozwolenie z [...] listopada 2003 r., które nie znajdowało zastosowania w niniejszej sprawie. Termin powrotnego wywozu produktów kompensacyjnych (lub towarów w stanie niezmienionym) został przez organ celny ustalony na [...] maja 2004 r., zgodnie z pkt 9 pozwolenia (dzień następny po upływie 300 dni od dnia objęcia towaru w ramach procedury uszlachetniania). Skarżąca nie wywiozła towarów objętych zgłoszeniem celnym z [...] lipca 2003 r. Ponieważ termin ten upłynął po przystąpieniu Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, a uchybienie terminu zakończenia procedury celnej było nieznaczne ([...] dni), organ celny odstąpił od zastosowania art. 204 ust. 1 lit. a) WKC. Naczelnik UC przyjął zatem, że dług celny powstał w związku ze zgłoszeniem celnym z [...] czerwca 2004 r. dotyczącym procedury dopuszczenia do obrotu, a zakończenie procedury powinno zostać dokonane według zasad wynikających z ust. 8 tytułu 5 załącznika IV do Aktu o warunkach przystąpienia. Wysokość długu celnego została zaś przez organ celny ustalona zgodnie z art. 121 ust. 1 WKC, czyli z uwzględnieniem elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania czynnego. Konsekwencją zakończenia procedury [...] czerwca 2004 r. poprzez zgłoszenie do obrotu produktów kompensacyjnych (a nie ich wywozu, który miał nastąpić do [...] maja 2004 r.), było przesunięcie daty powstania długu celnego i konieczność pobrania odsetek wyrównawczych. Wynika to z art. 222 § 4 ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.; dalej: "Kodeks celny"), § 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia MF, ust. 8 tytułu 5 załącznika IV do Aktu o warunkach przystąpienia oraz art. 519 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2319 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.93.253.1; dalej: "RWKC").

1.3. Zdaniem Dyrektora IC za chybione należało uznać zarzuty odwołania, gdyż organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie naruszył przepisów postępowania (czyli art. 121 § 1 i art. 187 § 1 Op), ustalając stan faktyczny w sprawie. W szczególności, Naczelnik UC prawidłowo zastosował art. 121 ust. 1 WKC. Nie naruszył przy tym przepisów art. 8 ust. 2 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 25, art. 28 i art. 254 TWE, art. 58, art. 59 i art. 67 WKC, a także art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz § 3 i § 4 w związku z § 5 ust. 3 rozporządzenia MF. Uzasadniając decyzję Dyrektor IC odniósł się do poszczególnych zarzutów.

2.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się Spółka, która pismem z [...] maja 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Występując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, autor skargi postawił zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Op. Postawił także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego:

- art. 121 ust. 1 WKC oraz ust. 8 tytułu 5 załącznika IV do Aktu o warunkach przystąpienia poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu wysokości długu celnego na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów z chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania czynnego;

- art. 67 WKC poprzez jego niezastosowanie, tj. pominięcie elementów kalkulacyjnych z daty dopuszczenia do obrotu na obszarze celnym UE;

- § 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia MF poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

2.2. Uzasadniając skargę jej autor podkreślił, że w sytuacji, gdy organy odstąpiły od zastosowania art. 204 ust. 1 lit. a) WKC, to znaczy, że dług celny w sprawie powstał w związku ze zgłoszeniem celnym do procedury dopuszczenia do obrotu, a nie w związku z naruszeniem procedury uszlachetniania. Tym samym należało przyjąć elementy kalkulacyjne z dnia dopuszczenia do obrotu, czyli zgodnie z art. 67 WKC. Zauważył przy tym, że przepisy art. 201 ust. 1 lit. a) i art. 204 ust. 1 lit. a) WKC przewidują dwa różne przypadki powstania długu celnego. Pomimo uchybienia terminu przewidzianego w pozwoleniu, procedura uszlachetniania czynnego została zakończona poprzez nadanie produktom kompensacyjnym innego przeznaczenia celnego (dopuszczenie do swobodnego obrotu). Nie było w takiej sytuacji podstaw do stosowania art. 121 ust. 1 WKC, który to przepis znajduje zastosowanie wówczas, gdy dług celny powstał zgodnie z art. 204 ust. 1 lit. a) WKC. Tym samym, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy należało przyznać dacie przyjęcia zgłoszenia celnego dotyczącego dopuszczenia do swobodnego obrotu. Nie było również podstaw do obciążenia skarżącej odsetkami wyrównawczymi. Nie wystąpiło bowiem przesunięcie daty powstania długu celnego. Zdaniem autora skargi, w okresie akcesyjnym istniały wątpliwości dotyczące stosowania poszczególnych elementów kalkulacyjnych. Organ obowiązany był zatem przeprowadzić dowód z przesłuchania świadków na okoliczność braku zaniedbania bądź nieświadomego działania odnośnie przyjęcia relewantnych elementów kalkulacyjnych. Fakt, że świadkowie nie potrafili wskazać imiennie pracowników UC, z którymi się kontaktowali i od których dostali błędne informacje, nie pozwala na uznanie, że skarżąca nie dochowała należytej staranności.

2.3. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wystąpił o jej oddalenie. Podtrzymał jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać warto, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd nie jest związany granicami skargi. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności, co wynika z treści § 2 art. 134 u.p.p.s.a (zakaz reformationis in peius).

3.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

4.1. Spór prowadzony jest zarówno na tle ustaleń faktycznych, jak i na tle wykładni oraz stosowania przepisów prawa materialnego. Bezsporne jest, że Spółka nie wywiozła z kraju produktów kompensacyjnych w terminie (tj. do [...] maja 2004 r.) przewidzianym w pozwoleniu. Strony mają odmienne poglądy co do terminu, który powinien stanowić podstawę do obliczenia wysokości długu celnego. Zdaniem skarżącej, terminem właściwym dla stosowania elementów kalkulacyjnych powinien być dzień zgłoszenia towarów do swobodnego obrotu, gdyż organy celne odstąpiły od możliwości zastosowania art. 204 ust. 1 lit. a) WKC. Czyli właściwą datą jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 67 WKC. Organy celne uważają zaś, że zastosowanie w sprawie znajduje art. 121 ust. 1 WKC. Czyli wysokość długu celnego skarżącej należało określić na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania czynnego. Konsekwencją powyższego sporu jest kolejny jego element, dotyczący zasadności naliczenia odsetek wyrównawczych.

Ramy materialnoprawne rozpoznawanej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 220 ust. 1 WKC, jeżeli kwota należności wynikających z długu celnego nie została zaksięgowana zgodnie z art. 218 i 219 lub została zaksięgowana kwota niższa od prawnie należnej, to zaksięgowania kwoty należności do pokrycia lub pozostającej do pokrycia należy dokonać w terminie dwóch dni, licząc od dnia, w którym organy celne dowiedziały się o tej sytuacji i miały możliwość obliczyć kwotę prawnie należną, jak również określić dłużnika (zaksięgowanie retrospektywne). Termin ten może zostać przedłużony zgodnie z art. 219.

W art. 67 WKC prawodawca ustanowił zasadę ogólną, że jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.

Z treści art. 121 ust. 1 WKC wynika, że z zastrzeżeniem art. 122 w razie powstania długu celnego wysokość tego długu określa się na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą uszlachetniania czynnego.

Zgodnie z art. 122 WKC, w drodze odstępstwa od art. 121 produkty kompensacyjne:

a) podlegają właściwym dla nich należnościom celnym przywozowym, gdy:

– zostaną dopuszczone do swobodnego obrotu i znajdą się w wykazie przyjętym zgodnie z procedurą Komitetu w ilościach proporcjonalnych do wywiezionej części produktów kompensacyjnych nieumieszczonych w tym wykazie. Posiadacz pozwolenia może wnioskować o naliczenie należności za te produkty zgodnie z warunkami określonymi w art. 121;

– podlegają opłatom ustanowionym w ramach wspólnej polityki rolnej i przewidują to przepisy przyjęte zgodnie z procedurą Komitetu;

b) podlegają należnościom przywozowym obliczanym zgodnie z regułami mającymi zastosowanie do właściwej procedury celnej lub dotyczącymi wolnego obszaru celnego bądź składu wolnocłowego, jeżeli zostały objęte procedurą zawieszającą lub zostały umieszczone w wolnym obszarze celnym bądź składzie wolnocłowym;

Jednakże:

– osoba zainteresowana może wnioskować o naliczenie należności zgodnie z art. 121,

– w przypadku gdy produkty kompensacyjne otrzymały jedno z powyżej określonych przeznaczeń celnych, inne niż przetwarzanie pod kontrolą celną, to kwota należności celnych przywozowych nie może być niższa od kwoty naliczonej zgodnie z art. 121;

c) mogą podlegać regułom naliczania należności przewidzianym w ramach procedury przetwarzania pod kontrolą celną, o ile przywożone towary mogły zostać objęte tą procedurą;

d) korzystają z preferencji taryfowych ze względu na ich przeznaczenie, o ile istnieją przepisy, które przewidują takie preferencje dla identycznych przywożonych towarów;

e) są zwolnione z należności celnych przywozowych, o ile zgodnie z art. 184 istnieją takie zwolnienia dla identycznych przywożonych towarów.

Zgodnie z art. 201 ust. 1 WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku:

a) dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, lub

b) objęcia takiego towaru procedurą odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.

Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (ust. 2). Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne (ust. 3).

Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru jedną z procedur określoną w ust. 1 zostało sporządzone na podstawie danych, co spowodowało, że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły tych danych, wymaganych do sporządzenia zgłoszenia, i które wiedziały lub powinny były wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, mogą również zostać uznane za dłużników zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi.

Zgodnie z art. 204 ust. 1 WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku:

a) niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty, lub

b) niedopełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą lub do zastosowania obniżonych bądź zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie towaru,

w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej.

Dług celny powstaje w chwili zaprzestania spełniania obowiązku, którego niewykonanie powoduje powstanie długu celnego, bądź w chwili objęcia towaru odpowiednią procedurą jeżeli zostało później stwierdzone, że nie dopełniono jednego z warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą bądź dla zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych ze względu na jego przeznaczenie (ust. 2). Dłużnikiem jest osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub, w zależności od przypadku, wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar został objęty, bądź osoba zobowiązana do przestrzegania warunków wymaganych dla objęcia towaru tą procedurą (ust. 3).

4.2. Zdaniem Sądu, organy ustaliły stan faktyczny sprawy w sposób pozwalający na zastosowanie art. 220 ust. 1 w związku z art. 121 ust. 1 WKC. Nie były przy tym obowiązane do przeprowadzenia dowodów ze źródeł osobowych, skoro Spółka nie była w stanie wskazać pracowników organu, którzy jakoby wprowadzali w błąd pracowników skarżącej. Kontynuowanie długotrwałego postępowania w tym zakresie należało uznać za zbędne, gdyż nie mogło ono przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skoro bezsporne jest, że Spółka nie wywiozła z kraju przedmiotowych produktów kompensacyjnych w przewidzianym terminie (do [...] maja 2004 r.), uprzednio objętych procedurą uszlachetniania czynnego, to zgłoszenie tych towarów do obrotu [...] czerwca 2004 r. miało drugorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Bezsporne bowiem jest także to, że po stronie skarżącej powstał dług celny dotyczący naruszenia warunków przewidzianych dla procedury uszlachetniania czynnego w związku ze zgłoszeniem celnym z [...] lipca 2003 r. W tej sytuacji nie znajdowała zastosowania regulacja ogólna przewidziana w art. 67 WKC. Istotne znaczenie ma bowiem zgłoszenie celne dotyczące procedury uszlachetniania czynnego. To zaś oznacza, że zastosowanie w sprawie znajdował art. 121 ust. 1 WKC wprowadzający zasadę dotyczącą stosowania elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów. Od tej zasady przewidziane są wyjątki, wskazane w art. 122 WKC, ale możliwość zastosowania tych wyjątków uzależniona jest od inicjatywy dłużnika, a w realiach niniejszej sprawy wysokość długu celnego nie mogła być niższa od tej, jaka wynikała z zastosowania art. 121 ust. 1 WKC. Produkty kompensacyjne zostały bowiem dopuszczone do obrotu.

Skoro wysokość długu celnego należało określić na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla przywożonych towarów w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego o objęcie ich procedurą uszlachetniania czynnego (zgodnie z art. 121 ust. 1 WKC), to w konsekwencji po stronie skarżącej spoczywa(ł) także obowiązek uiszczenia odsetek wyrównawczych i odsetek za zwłokę. Organy podały w swoich decyzjach informacje o wysokości tychże odsetek i sposobie ich naliczenia. Długotrwałe postępowanie odwoławcze (prawie 6 lat), aczkolwiek naganne w świetle zasady szybkości postępowania wyrażonej w przepisach art. 125 Op, nie miało jednak istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy.

5. Tym samym, za chybione lub (i) pozbawione istotnego wpływu na wynik sprawy należało uznać zarzuty skargi. Stan faktyczny sprawy został bowiem ustalony w sposób prawidłowy, pozwalający na zastosowanie art. 121 ust. 1 WKC oraz ust. 8 tytułu 5 załącznika IV do Aktu w warunkach przystąpienia. Zastosowania w sprawie nie znajdowała zaś regulacja przewidziana w art. 67 WKC. Konsekwencją powyższego było podanie informacji przez organy celne o sposobie naliczania odsetek wyrównawczych, na podstawie przepisów art. 222 § 4 Kodeksu celnego, § 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia MF w związku z art. 519 RWKC. Na podstawie odrębnych przepisów organy wskazały także sposób naliczania odsetek za zwłokę oraz ich wysokość na dzień wydania decyzji przez Naczelnika UC.

Dyrektor IC wskazał przepisy materialnoprawne stanowiące podstawę decyzji. Wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji związana z odmową zastosowania przez organy art. 67 WKC nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy. Cytowanie przepisów art. 121 ust. 1 i art. 67 WKC, a także powoływanie się na przepisy art. 51 i art. 220 WKC w odpowiedzi na zarzuty odwołania, bez wskazania okoliczności uzasadniających ich zastosowanie, należy uznać za naruszenie art. 210 § 4 Op. Jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodzić należy się bowiem z Dyrektorem IC co do tego, że zastosowanie w rozpoznawanej sprawie znajduje art. 121 ust. 1, a nie art. 67 WKC. Lakoniczne uzasadnienie przez organy kwestii związanej z pominięciem art. 204 ust. 1 lit. a) WKC także nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Podobnie jak i brak stosownego uzasadnienia odnośnie zastosowania art. 201 ust. 1 WKC. Z uwagi na uchybienia skarżącej, nastąpiło bowiem przesunięcie daty powstania długu celnego. Okoliczność ta miała przy tym drugorzędny wpływ wynik sprawy. Zgłoszenie do obrotu miało bowiem charakter formalny, jako konsekwencja naruszenia przez skarżącą procedury uszlachetniania czynnego w systemie zawieszeń. Skarżąca nie wskazała nadto okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do odstąpienia od naliczania odsetek wyrównawczych.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.