Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1082/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 217
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: SKO, Kolegium) utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta C. (zwanego dalej: Burmistrz) z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], którym organ ten odmówił J. M. (zwanemu dalej: skarżący) wydania zaświadczenia stwierdzającego zgodność zabudowy na działkach o nr ewid.[...] i [...], położonych w C. przy ul. [...], z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. obowiązującym w 1983 r.

Postanowienie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] lipca 2017 r. do Urzędu Miejskiego w C. wpłynął wniosek skarżącego o wydanie zaświadczenia o zgodności zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego posesji nr [...]. Następnie wnioskodawcę wezwano do uzupełnienia wniosku poprzez jego doprecyzowanie (podanie nr ewid. działek) oraz określenia celu, w jakim zaświadczenie ma być wydane. Organ wskazał, że jest uprawniony do wydania zaświadczenia o zgodności tylko w przypadkach określonych w art. 48, art. 49b i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowalne.

W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył kolejny wniosek w sprawie wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy na działkach o nr ewid.[...] i [...], położonych w C. przy ul. [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1985 r i 2006 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanego dalej: Kpa), Burmistrz postanowił odmówić wydania skarżącemu zaświadczenia stwierdzającego zgodność zabudowy na działkach o nr ewid.[...] i [...], położonych w C. przy ul. [...], z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. z 2006 r.

Ma skutek wniesienia zażalenia przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] października 2017 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 1253/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, zwracając uwagę na konieczność rozstrzygnięcia wniosku o zgodności zabudowy na działkach o nr ewid.[...] i [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1983 r.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. Burmistrz odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego zgodność zabudowy na działkach o nr ewid.[...] i [...] z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. obowiązującym w 1983 r.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przeprowadzona analiza dokumentów wykazała, iż budynki zlokalizowane są w sumie na trzech działkach o nr ewid.: [...], [...] i [...] i mają dane adresowe: M. K. [...] i M. K. [...].

Dla budynku zlokalizowanego na działkach [...] przy ul. [...] wydano zaświadczenie o zgodności zabudowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C..

Natomiast drugi budynek przy ul. [...] zlokalizowany jest na dwóch działkach o nr ewid.[...] i [...] i zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta C., zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w C. Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., części nieruchomości, na których zlokalizowany jest budynek stanowią: nieruchomość oznaczona nr ewid.[...], która stanowi teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, a w zakresie przekształceń obowiązują stosowne ustalenia § 17 (9.50 MN-U); oraz nieruchomość oznaczona nr ewid. [...], stanowiąca dojazd i przejście pieszo-jezdne (Kx-1).

Burmistrz wskazał, że dla budynku przy ul. [...] zlokalizowanego na działkach o nr ewid.[...] i [...] wydano dnia [...] września 2017 r. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, które utrzymane zostało w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na postanowienie SKO. Organ wskazał, że w rzeczonym wyroku, w sprawie o sygn. akt II SA/Po 1253/17, oddalając skargę Sąd zwrócił uwagę na konieczność rozstrzygnięcia wniosku skarżącego w zakresie zgodności zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z planem z 1983 r., albowiem kontrolowana odmowa wydania zaświadczenia dotyczyła jedynie zgodności zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2006 r., tymczasem wniosek miał szerszy zakres.

Kolejno organ wskazał, że realizując wskazania Sądu Burmistrz odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści z uwagi na art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., zwanej dalej: Prawo budowlane), zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta wydaje zaświadczenie o zgodności budowy z ustaleniami "obowiązującego" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania terenu działek budowlanych rzemieślniczych w C. przy ul. [...] z dnia [...] września 1983 r. jest planem nieobowiązującym.

Odwołując się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego organ podkreślił, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zakończyć się w trojaki sposób, w szczególności przez odmowę wydania zaświadczenia z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego.

Z uwagi na przepisy Prawa budowlanego organ postanowił odmówić wydania zaświadczenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie w ustawowym terminie złożył skarżący nie zgadzając się z rozstrzygnięciem. Odwołujący podniósł, że Burmistrz błędnie stosuje art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego nie udzielając odpowiedzi merytorycznej na część wyroku II SA/Po 1253/17 o pominięciu okresu od 1983 r. - 2006 r., a także wskazał na fałszowanie zapisów MPZP (ogólny miasta) z maja 2006 r.

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko SKO opisało stan faktyczny sprawy oraz omówiło podstawy prawne rozstrzygnięcia. W ocenie Kolegium organ I instancji słusznie wskazał, że zaświadczenie o zgodności z planem miejscowym wydaje się na podstawie aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. zgodnie z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Odwołujący zaś wnioskował o wydanie zaświadczenia stwierdzającego zgodność zabudowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta C. z 1983 r., który jest planem nieobowiązującym. W konsekwencji organ I instancji zobligowany był do odmowy wydania żądanego zaświadczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie wniósł skarżący podnosząc m.in. że Burmistrz nie zastosował się do wyroku o sygn. akt II SA/Po 1253/17 z uwagi na pominięcie okresu od 1983 r. - 2006 r. oraz zarzucając łamanie przez organy przepisów prawa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. zwanej dalej: Ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 Ppsa Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 Ppsa sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy art. 217-220 Działu VII ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej: Kpa), zatytułowanego "Wydawanie zaświadczeń". Stosownie do treści art. 217 § 1 Kpa organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.

Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 Kpa).

Zgodnie z art. 218 § 1 Kpa w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 Kpa).

Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 Kpa).

Z powyższego wynika, że zaświadczenie jest formą działania (wypowiedzi) organu administracji publicznej i stanowi urzędowe potwierdzenie pewnego stanu rzeczy - faktów albo stanu prawnego, którego istnienie jest niewątpliwe oraz niesporne, według oceny organu wydającego to zaświadczenie. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie (w warunkach określonych dyspozycją przepisu art. 217 § 2 Kpa), gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikającego z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ może także przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, które spełnia jednak jedynie pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, gdyż główną rolę pełnią posiadane przez organ dane.

Podkreślenia wymaga, iż obowiązek wydania zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Nie jest dopuszczalne, aby organ właściwy w sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej potwierdzał poszczególne ustalenia na podstawie przeprowadzonych dowodów w formie zaświadczenia. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy organu. Wydanie zaświadczenia nie może zatem służyć rozstrzyganiu sporu między stronami i organem oraz prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej.

Procedura wydawania zaświadczeń zawarta w art. 217-220 Kpa, określana mianem postępowania uproszczonego (odformalizowanego), stanowi odrębne postępowanie regulowane przepisami Kpa (art. 1 pkt 4 Kpa), zbliżone do postępowania administracyjnego. W orzecznictwie i doktrynie stwierdza się, iż do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy z zakresu ogólnego postępowania oraz zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym m.in.: zasada praworządności, zasada prawdy obiektywnej, zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (por. wyr. WSA w Krakowie z 26 sierpnia 2008 r., II SA/Kr 476/08 - dostępy na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz K. Zalasińska w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod red. prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski i prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska komentarz do art. 217 Kpa - opubl. w SIP "Legalis" 2018 r.)

Jak wskazano wyżej zaświadczenie wydawane jest na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Z art. 219 Kpa wynika, iż to osoba ubiegając się określa jakiej treści zaświadczenia oczekuje od organu. Zatem to teść żądanie determinuje sposób jego rozpoznania.

Ponieważ, jak wykazano powyżej, w postępowaniu dotyczącym wydawania zaświadczeń organ administracji powinien stosować się do reguł o ogólnych postępowania administracyjnego, przede wszystkim, winien prawidłowo ustalić treść żądania strony. Szczególne znaczenie mają tu ogólne zasady postępowania wyrażone w przepisach art. 7, art. 8 i art. 9 Kpa, zgodnie z którymi w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7) oraz zobowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby wzbudzić zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 8). Ponadto, organy administracji publicznej obowiązane są do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, oraz czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek (art. 9). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko w orzecznictwie, że w razie wątpliwości co do intencji strony, sprecyzowanie żądania należy do strony, nie do oceny organu administracji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90 oraz z 15 grudnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1451/17 - dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie spełniły powyższych wymogów i dokonały niewłaściwej kwalifikacji żądania zawartego we wniosku skarżącego. Z treści tego wniosku oraz z późniejszych pism składanych przez skarżącego wynika, iż oczekuje ona wydania zaświadczeń od zgodności wskazanej zabudowy z przepisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z 2006 i 1983 r.

Postępowanie z wniosku skarżącego było już poddane kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (sprawa o sygn. akt II SA/Po 1253/17), w który, Sąd stwierdził: "Na marginesie Sąd zauważa jednak, że żądanie skarżącego dotyczyło wydania zaświadczenia o zgodności zabudowy na działkach 3975 i 3576 zarówno z planem miejscowym z 1985 r., jak i z 2006 r. [...], a kontrolowana odmowa wydania zaświadczenia dotyczyła jedynie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 2006 r. Wobec tego wniosek skarżącego w pozostałym zakresie powinien zostać załatwiony przez organ, albowiem po złożeniu wniosku o wydanie zaświadczenia, strona powinna uzyskać albo zaświadczenie o żądanej treści, albo postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia bądź postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. W innym bowiem przypadku, po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego do wydania zaświadczenia, organ naraża się na zarzut bezczynności. Niewystarczające jest bowiem wyjaśnienie w treści kontrolowanego zaświadczenia dotyczącego planu miejscowego z 2006 r., że zaświadczenie o zgodności z planem miejscowym wydaje się na podstawie aktualnie obowiązującego planu miejscowego (k. 11 akt adm.)."

Zgodnie z wytycznymi Sądu, organ wydał wprawdzie rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności zabudowy opisanej przez skarżącego we wniosku z planem zagospodarowania z roku 1983 r., jednak odmawiając wydania zaświadczenia organ dopuścił się uchybień dyskwalifikujących wydane postanowienie organu I instancji, zaś organ odwoławczy uchybień tych nie dostrzegł i nie konwalidował.

Należy bowiem wskazać, że organ wezwał skarżącego do doprecyzowania pierwotnego wniosku, albowiem jego żądanie nie było klarowne. To uczynił prawidłowo. Jednocześnie jednak organ poinformował skarżącego, że jest uprawniony do wydania zaświadczenia o zgodności tylko w przypadkach określonych w art. 48, art. 49b i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowalne, czego Sąd nie może uznać za prawidłowe. Przesłanki wydawania zaświadczeń są jasno określone. Jak wskazano powyżej, zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, albo też 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Z tego względu ograniczenie przez organ możliwości wniesienia przez skarżącego wniosków o zaświadczenie do przypadków określonych w art. 48, art. 49b i art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowalne było nieuprawnione. Skarżący mógł bowiem ubiegać się o zaświadczenie chociażby z uwagi na swój interes prawny. Tymczasem organ wezwał wprawdzie skarżącego do doprecyzowania jego wniosku, jednak de facto nie ustalił, na jakiej podstawie i w jakim celu skarżący się domaga wydania zaświadczenia. Zasłonięcie się zaś w tym kontekście ograniczeniem wynikającym z art. 48 Prawa budowlanego jest niezasadne. Organ I instancji niesłusznie przyjął zatem, że skarżący domagał się tego zaświadczenia w związku z postępowaniem legalizacyjnym i bezpodstawnie odmówił wydania zaświadczenia powołując się na fakt, iż plan miejscowy z 1983 roku nie obowiązuje. Nie ma bowiem formalnych przeszkód, by organ wydał zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącego, tj. zgodności z planem nieobowiązującym, gdyby skarżący miałby w tym swój interes prawny. Tej okoliczności organ jednak nie zbadał. O ile zatem prawdą jest, że legalizację przeprowadza się w oparciu o zaświadczenie o zgodności z "aktualnym", a zatem obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również to, że zaświadczenie, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, należy zakwalifikować jako zaświadczenie, którego wydania wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 Kpa), o tyle powiązanie art. 48 PrB z wnioskiem skarżącego nastąpiło w sposób nieuprawniony i z naruszeniem przepisów prawa. Wydanie zaskarżonego postanowienia jest zatem co najmniej przedwczesne, albowiem organ nie zbadał zaistnienia przesłanek z art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego, a najprawdopodobniej niezasadnie odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Pomimo wezwania skarżącego do wskazania celu w jakim zaświadczenie ma być wydane, organ celu tego, a dokładniej podstawy prawnej żądania zawartego we wniosku skarżącego, nie ustalił.

Nie przesądzając zatem, czy organ winieni wydać zaświadczenie, czy też odmówić jego wydania Sąd stwierdza, że organ I instancji winien zbadać zaistnienie przesłanek do wydania zaświadczenia w kontekście art. 217 Kpa, a dopiero następnie wydać stosowne rozstrzygnięcie. W żadnej mierze organ nie może samodzielnie decydować o treści wniosku.

W tych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżane postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane w skutek co najmniej zaniechania odczytania żądania skarżącego zawartego w jego wniosku.

Rolą organu I instancji będzie rozpoznanie wniosku skarżącego zgodnie z jego intencją, w szczególności ustalenie jaka jest podstawa żądania wydania zaświadczenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił postanowienia organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

Sąd zasądził jednocześnie, na podstawie art. 200 Ppsa, od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100,- zł.