Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 96/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. Z. i A Spółki Jawnej w G. na przewlekłość postępowania Wojewody w przedmiocie wszczęcia postępowania dotyczącego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.Z. i A. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania wszczętego ich zażaleniem na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2018 r.

Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa skarga została wniesiona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Wnioskiem z dnia 16 marca 2018 r. M. Z. i A., wystąpili o ustalenie odszkodowania za przejęcie, na mocy decyzji Wojewody z dnia 28 marca 1980 r. nr [..], na własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w G. przy ul. Ś., oznaczonej jako parcela nr [..] o pow. 299 m², km 58, stanowiącej obecnie działkę nr [..], obręb: [..], KW nr [..].

Postanowieniem z dnia 4 maja 2018 r., nr [..], działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., Prezydent Miasta odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego uznając, że żądanie wszczęcia nie pochodziło od strony. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jak wynika z umowy darowizny udziałów w spadku z dnia 30 października 2008 r., Z.K. darował M.Z. przypadający mu udział w wysokości 4/5 w spadku po R. K., M. K., U. K. i J. K. w zakresie obejmującym roszczenie o zwrot własności nieruchomości zabudowanej położonej w G. ul. Ś. W ten sposób Z. K. rozporządził roszczeniem o zwrot nieruchomości, a nie roszczeniem o ustalenie i wypłatę odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.

Według organu roszczenie o ustalenie odszkodowania za wskazaną wyżej nieruchomość nie przysługuje również A.. Aktem notarialnym z dnia 29 czerwca 2009 r. M. Z. zlecił A. prowadzenie działań prawnych zmierzających do odzyskania na jego rzecz i pozostałych spadkobierców prawa własności jak największej części przedmiotowej nieruchomości. M.Z., w celu zwolnienia się z obowiązku zapłaty kwoty wskazanej w umowie, przeniósł na Spółkę 30% udziału wynoszącego 4/5 części spadku w zakresie obejmującym roszczenie o zwrot nieruchomości. Według organu, M. Z.nie mógł przenieść na Spółkę innych uprawnień niż te, które w drodze darowizny nabył, a więc tylko roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, a nie o ustalenie odszkodowania za nią.

W dniu 15 maja 2018 r. (data nadania w placówce pocztowej) zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. Z. i A., kwestionując jego prawidłowość. Zażalenie wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 21 maja 2018 r.

Pismem z dnia 21 maja 2018 r. Prezydent Miasta przekazał zażalenie wraz z aktami sprawy Wojewodzie, do którego dokumentacja ta wpłynęła w dniu 25 maja 2018 r.

Pismem z dnia 22 czerwca 2018 r., działając w trybie art. 36 § 1 i 2 k.p.a., Wojewoda zawiadomił strony, że ze względu na dużą ilość spraw i rozpatrywanie odwołań/zażaleń według kolejności ich wpływu, a także z uwagi na fakt, iż każde postępowanie wymaga szczegółowej analizy stanu prawnego i faktycznego, nie było możliwe rozpatrzenie zażalenia w ustawowym terminie, i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy, tj. do dnia 26 października 2018 r.

W dniu 3 lipca 2018 r. M.Z. i A. wnieśli ponaglenie do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenia przez Wojewodę postępowania zażaleniowego w niniejszej sprawie.

Rozpoznając ponaglenie Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2018 r., nr [..], uznał, że organ wojewódzki nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia sprawy. W ocenie Ministra okoliczności sprawy nie uzasadniają twierdzenia, że Wojewoda prowadził postępowanie zażaleniowe w sposób przewlekły. Minister zwrócił uwagę na datę 25 maja 2018 r., kiedy akta sprawy wpłynęły do organu wojewódzkiego oraz pismo tego organu z dnia 22 czerwca 2018 r. informujące, w trybie art. 36 k.p.a., o przyczynach braku możliwości załatwienia sprawy w terminie i wyznaczonym nowym terminie załatwienia sprawy do dnia 26 października 2018 r.

Postanowieniem z dnia 10 października 2018 r. Wojewoda zakończył postępowanie zażaleniowe utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2018 r.

W skardze na przewlekłość zarzucono naruszenie art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. przez nierozpatrzenie zażalenia mimo upływu 4 miesięcy wnosząc o rozpatrzenie skargi poza kolejnością, gdyż inaczej wyrok Sądu nie mógłby zapewnić realizacji celu skargi, zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpatrzenia "zaległego" zażalenia, ewentualnie, gdyby w międzyczasie organ wydał "zaległą" decyzję, umorzenie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania decyzji, rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że zażalenie powinno być rozpoznane w oparciu o dowody znajdujące się w aktach sprawy, a więc znane organowi z urzędu, co powinno nastąpić niezwłocznie. Według skarżących, skoro termin wniesienia zażalenia jest dwukrotnie krótszy niż termin wniesienia odwołania to także termin rozpatrzenia zażalenia winien być odpowiednio krótszy niż termin rozpatrzenia odwołania. Dopiero jednak po miesiącu od wpływu zażalenia wraz z aktami organ wojewódzki wyznaczył nowy termin rozpoznania sprawy do dnia 26 października 2018 r., tj. czyli termin 5 – krotnie dłuższy niż ustawowy termin miesięczny na rozpoznanie odwołania w sprawie głównej. Tak długie rozpatrywanie zażalenia oznacza rażącą przewlekłość postępowania. Z tego powodu skarżący kwestionowali przewlekłość wnosząc ponaglenie do organu wyższego stopnia, które nie zostało uwzględnione. Zdaniem skarżących, w praworządnym państwie nie można akceptować rażąco dowolnego przedłużania ustawowych terminów załatwiania spraw.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o umorzenie postępowania wyjaśniając, że rozpoznanie zażalenia w niniejszej sprawie wymagało wnikliwego przeanalizowania zapisów umowy darowizny z dnia 30 października 2008 r. oraz umowy z dnia 29 czerwca 2009 r. Ponadto, w związku ze stwierdzeniem zawartym w zażaleniu odnoszącym się do potwierdzenia przez Ministra Infrastruktury, a potem również WSA i NSA, legitymacji czynnej M. Z., organ musiał ustalić, czego dotyczyła ww. sprawa. W związku z tym odszukał w posiadanej dokumentacji archiwalnej decyzje Ministra Infrastruktury z dnia 18 marca 2014 r. oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2015 r., I SA/Wa 2811/14 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2017 r., I OSK 193/16. W tych okolicznościach sprawy wymóg rzetelnego i wnikliwego jej rozpoznania uzasadniał prawidłowość działań Wojewody, które doprowadziły do zakończenia sprawy jeszcze przed terminem wyznaczonym w piśmie z dnia 22 czerwca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).

W niniejszej sprawie skarżący zwalczają przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania zainicjowanego zażaleniem wniesionym przez skarżących na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 4 maja 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie odszkodowania za nieruchomość położoną w G. przy ul. Ś., której własności poprzedni właściciele zostali pozbawieni.

Badając wymogi formalne skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zostały one spełnione. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi, wyczerpali przysługujące im środki zaskarżenia, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. Pismem z dnia 3 lipca 2018 r. wystąpili do Ministra Inwestycji i Rozwoju z ponagleniem na niezałatwienie zażalenia w terminie. Wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania dopuszczalne jest po wyczerpaniu trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Według tego przepisu stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

W niniejszej sprawie Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając ponaglenie uznał, że organ wojewódzki nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania.

W orzecznictwie wskazuje się, że dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, pojęcie "bezczynności" należy rozumieć jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w p.p.s.a. Natomiast przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2016r., II OSK 1903/15, z dnia 2 czerwca 2016r., II OSK 1156/16, z dnia 5 lipca 2012r. II OSK 1031/12, dostępne na stronie https://orzecznia.nsa.gov.pl).

W myśl definicji ustawowych określonych w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. przez bezczynność rozumie się niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa ani w terminie wyznaczonym dodatkowo zgodnie z art. 36 k.p.a. Natomiast stan "przewlekłości" występuje, gdy postępowanie prowadzone jest dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy. Przewlekłość obejmuje zatem przypadki, w których formalnie nie dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy (np. w związku z zastosowaniem art. 36 § 1 k.p.a.), ale organ załatwia sprawę dłużej niż powinien w świetle zasady szybkości postępowania.

Sąd kontrolujący legalność działań administracji zobowiązany jest zatem, przy ocenie zarzutu przewlekłości postępowania rozważyć, czy możliwe było szybsze i efektywniejsze prowadzenie postępowania w danej sprawie.

Analizując całokształt okoliczności ujawnionych w niniejszej sprawie Sąd doszedł do wniosku, że Wojewoda nie prowadził postępowania wywołanego zażaleniem skarżących w sposób przewlekły.

Postępowanie administracyjne jest postępowaniem, w którym pozycja obywatela i organu administracji publicznej nie są równe. Dlatego też Kodeks postępowania administracyjnego statuuje zasady rządzące tym postępowaniem mające za zadanie wyrównać relacje między organem, a stronami postępowania, w szczególności zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych wyrażoną w art. 8 k.p.a. Pogłębieniu zaufania obywateli do organów państwa służy zaś m.in. zasada szybkości i wnikliwości postępowania, którą statuuje art. 12 k.p.a. Zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zasada ogólna szybkości postępowania oraz wypływający z niej obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy nie może prowadzić jednak do naruszenia przepisów prawa. Zasada ta w żadnej mierze nie może być ogólnym upoważnieniem czy pretekstem dla pomijania form postępowania, naruszania uprawnień procesowych stron itp. w imię "szybkości". Z tej zasady nie mogą wynikać żadne wyjątki od norm k.p.a. poza tymi, na które ze względu na niedopuszczalność zwłoki wyraźnie zezwala sama ustawa (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis/el. 2017). Wskazuje na to expressis verbis ustawodawca, stawiając na pierwszym miejscu wnikliwość postępowania, a następnie jego szybkość. Wnikliwie, a więc z poszanowaniem wszystkich reguł prawa procesowego, a zwłaszcza z mającą w tej mierze szczególne znaczenie zasadą ogólną prawdy obiektywnej. Pominięcie tych reguł powoduje wadliwość postępowania, czego następstwem jest wadliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. W konsekwencji szybkość z pogwałceniem prawa może prowadzić do przewlekania załatwienia sprawy przez konieczność ponownego rozpoznania sprawy w toku instancji (w postępowaniu odwoławczym) bądź do weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej (w trybach nadzwyczajnych) lub na drodze sądowej.

Z tego też powodu oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak m.in. złożoność sprawy. W efekcie, w sprawach o skomplikowanym stanie faktycznym, w których zachodzi konieczność zweryfikowania okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, obowiązkiem organu jest sprawne, co nie oznacza, że zawsze szybkie, prowadzenie postępowania dowodowego, zmierzające do ustalenia stanu faktycznego i prawnego pozwalającego na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy.

Kwestie terminów załatwiania spraw regulują przepisy rozdziału 7 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego pod nazwą "Załatwianie spraw".

Zgodnie z ogólną wytyczną zawartą w art. 35 § 1 k.p.a. sprawy administracyjne powinny być załatwiane bez zbędnej zwłoki. Organ administracji publicznej powinien prowadzić więc postępowanie w sposób sprawny, bez nieuzasadnionego wstrzymywania i przewlekania czynności procesowych, tak by zakończenie postępowania nastąpiło w najkrótszym możliwym terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przepis ten należy rozumieć jako wskazówkę, by terminy załatwienia sprawy określone w art. 35 k.p.a. traktować jako terminy maksymalne.

Długość terminu załatwienia danej sprawy zależy od jej charakteru. Zgodnie z art. 35 § 2 k.p.a. niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (np. danych z ewidencji, rejestrów).

Stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. sprawy wymagające postępowania wyjaśniającego powinny być załatwiane przez organ pierwszej instancji nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania. Jeżeli natomiast sprawa ma charakter szczególnie skomplikowany, organ powinien załatwić taką sprawę nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia jej wszczęcia, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Opierając się na dyspozycji art. 144 k.p.a. przyjąć można, że jeśli kwestia terminu rozpoznania zażalenia nie została odrębnie uregulowana w k.p.a., a nie została, to odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań, w tym art. 35 § 3 in fine k.p.a. W tym zakresie, wbrew twierdzeniom skargi, termin rozpoznania zażalenia przez organ wyższego stopnia nie ulegał proporcjonalnemu skróceniu w stosunku do terminu przysługującego stronie do jego złożenia.

Chronologia czynności procesowych podejmowanych po wniesieniu przez skarżących zażalenia wskazuje, że po doręczeniu organowi odwoławczemu w dniu 25 maja 2018 r. zażalenia wraz z aktami sprawy, przed upływem jednego miesiąca od tego zdarzenia organ ten, w trybie art. 36 k.p.a., poinformował skarżących o powodach niezałatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a. wskazując oprócz dużej ilości spraw również konieczność podjęcia szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego tej sprawy. Wyznaczono również nowy termin załatwienia sprawy do dnia 26 października 2018 r. Z akt sprawy wynika, że postanowienie rozpoznające zażalenie skarżących wydane zostało w dniu 10 października 2018 r., czyli jeszcze przed upływem dodatkowo wyznaczonego terminu.

Analiza dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie, w tym treści wniosku o odszkodowanie oraz wniesionego zażalenia potwierdza, że charakter sprawy dotyczącej odszkodowania za nieruchomość, której przejęcie na własność Skarbu Państwa decyzją z dnia 28 marca 1980 r. potwierdził Wojewoda, uzasadniał potrzebę przeprowadzenia jej wnikliwej analizy pod kątem dopuszczalności wszczęcia postępowania zarówno w aspekcie przedmiotowym, jak i podmiotowym. Zwrócić przy tym należy uwagę, że szczególnie skomplikowany charakter sprawy zachodzi zarówno wówczas, gdy mamy do czynienia z zawiłym stanem faktycznym sprawy, wymagającym przeprowadzenia licznych czynności dowodowych, jak i ze złożonym, niełatwym do ustalenia stanem prawnym, wymagającym wnikliwej wykładni przepisów prawa oraz analizy orzecznictwa. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, która dotyczy zaszłości historycznych wymagających ich wiernego odtworzenia w celu poczynienia prawidłowych ustaleń co do przedmiotu, jak i podmiotu postępowania.

W pierwszej kolejności organ zobowiązany był do ustalenia przedmiotu postępowania i zdarzeń, które miały miejsce w odniesieniu do nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie odszkodowania, w tym podstawy prawnej pozbawienia własności dotychczasowych właścicieli. Następnie weryfikacji organ odwoławczy zobowiązany był poddać status podmiotowy skarżących, którzy opierając się na dwóch umowach notarialnych – umowie darowizny udziałów w spadku z dnia 30 października 2018 r. oraz umowie z dnia 29 czerwca 2018 r. o przeniesieniu 35% z udziału spadkowego w wysokości 4/5 części, wywodzili swoje uprawnienia materialne do dochodzenia odszkodowania za nieruchomość położoną w G.przy ul. Ś.nr [...]. W tym zakresie organ odwoławczy w pierwszej kolejności winien był ustalić podmioty pozbawione własności nieruchomości, a następnie krąg podmiotów aktualnie legitymowanych do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych za wywłaszczoną nieruchomość. Dodatkowo treść samego zażalenia, w którym powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2018 r., I OSK 193/16 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2015 r., I SA/Wa 2811/14, w których – według skarżących – potwierdzono legitymację czynną M. Z. w sprawie związanej z przedmiotową nieruchomością, determinowała potrzebę wnikliwej analizy stanowiska zajętego przez wskazane Sądy.

Powyższe okoliczności wskazane przez Wojewodę również w odpowiedzi na skargę, w ocenie Sądu, potwierdzają, że organowi temu nie można przypisać przewlekłości w prowadzeniu postępowania zażaleniowego. Postępowanie to nie było prowadzone dłużej niż było to konieczne do załatwienia sprawy. Wojewodzie nie można bowiem skutecznie przedstawić zarzutu nienależytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, ale uwzględniającym jednak potrzebę wnikliwej i szczegółowej analizy istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Przyjęty przez Wojewodę sposób i termin załatwienia zażalenia skarżących wynikał z konieczności prawidłowego merytorycznie załatwienia sprawy na tym jej etapie, którego kształt determinowała dyspozycja art. 61a § 1 k.p.a. stanowiąc, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Podkreślić należy, że oprócz zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) organ jest związany zasadą prawdy obiektywnej, która wyraża się w obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.). Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postępowanie samych stron oraz właściwych organów. Wprawdzie zasada sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw określonych w art. 35 k.p.a., to jednak obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli, a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa.

W niniejszej sprawie nierozpoznanie zażalenia w terminie miesięcznym od dnia przekazania akt organowi odwoławczemu znajdowało uzasadnienie w szczególnie skomplikowanym stanie zarówno faktycznym, jak i prawnym sprawy, który wymagał wnikliwej analizy okoliczności faktycznych, przepisów prawa i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, które mogło mieć znaczenie dla jej wyniku końcowego.

Sąd uwzględnił również okoliczność, że organ zawiadomił strony zgodnie z art. 36 k.p.a. o niemożliwości załatwienia sprawy w terminie wyznaczonym w art. 35 k.p.a. i o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. Podkreślić należy, że jako przyczynę niezałatwienia sprawy w terminie Wojewoda wskazywał przede wszystkim złożony charakter sprawy i konieczność analizy rozstrzygnięć sądów administracyjnych dotyczących przedmiotowej nieruchomości, na które powołano się w zażaleniu, a nie tylko wpływ dużej ilości odwołań i zażaleń. Przy tym Sąd uwzględnił również okoliczność, że rozpoznanie zażalenia nastąpiło jeszcze przed upływem dodatkowo wyznaczonego terminu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.