Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 131/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 6  ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Dyrektora Centrum Edukacyjno-Turystyczno-Sportowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Centrum Edukacyjno-Turystyczno-Sportowego w K. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku, II. stwierdza bezczynność Dyrektora Centrum Edukacyjno-Turystyczno-Sportowego w K. w rozpatrzeniu wniosku skarżącego, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Dyrektora Centrum Edukacyjno-Turystyczno-Sportowego w K. na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2020 r. P. K. zwrócił się za pośrednictwem poczty elektronicznej do Dyrektora Centrum Edukacyjno-Turystyczno-Sportowego w K. o udostępnienie w formie elektronicznej następującej informacji publicznej: czy w związku z nadejściem Świąt Bożego Narodzenia osoby niższego personelu (sprzątacze, konserwatorzy) zatrudnione w jednostce otrzymały na jakiejkolwiek podstawie dodatki do wynagrodzenia, a jeśli tak, to ile osób i w jakiej wysokości każda z nich.

W dniu 31 grudnia 2020 r. Dyrektor Centrum Edukacyjno-Turystyczno-Sportowego za pośrednictwem poczty elektronicznej poinformował wnioskodawcę, że w celu rozwiania wszelkich wątpliwości zaprasza wnioskodawcę do siedziby CETS, które mieści się w K. przy ul. [...]

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że w wiadomości e-mail z dnia 31 grudnia 2020 r. CETS nie udzielił prostej odpowiedzi na pytanie zadane przez skarżącego w pierwszej wiadomości, a jedynie zaprosił do siedziby jednostki "w celu rozważenia wszelkich wątpliwości". Z pewnością nie jest satysfakcjonująca odpowiedź na prosty wniosek o udostępnienie informacji publicznej, która powinna być znana Dyrektorowi jednostki bez konieczności zasięgania wiedzy innych osób.

W odpowiedzi na skargę z dnia 18 lutego 2021 r. organ wniósł o jej odrzucenie, ponieważ skarżący nie wniósł ponaglenia przed wniesieniem skargi, skarga została wniesiona tylko w jednym egzemplarzu i skarżący nie podał numeru PESEL. W przypadku nieuwzględnienia tego wniosku organ wniósł o oddalenie skargi, ponieważ Dyrektor CETS odpowiedział na wniosek skarżącego i zaprosił go, jednak skarżący nie odpowiedział na zaproszenie. Odpowiedź ta została wysłana z zachowaniem terminu, wynikającego z ustawy. Zdaniem organu, wątpliwe są tez prawa skarżącego do dostępu do danych pracowników, takich jak sprzątaczki i konserwatorzy. Z uwagi na ilość osób zatrudnionych na tych stanowiskach trudno byłoby zachować się zgodnie z ograniczeniem ze względu na prywatność osoby fizycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nieuzasadniony jest wniosek Dyrektora CETS o odrzucenie skargi z uwagi na niezłożenie przez skarżącego ponaglenia przed wniesieniem skargi do WSA. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W pozostałym zakresie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania w sprawach o udzielenie informacji publicznej, w tym art. 37 § 1 – § 8 k.p.a. W związku z powyższym w sprawach o udostępnienie informacji publicznej nie jest wymagane wniesienie ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

Należy też wyjaśnić, że skarżący w piśmie z dnia 12 marca 2021 r. uzupełnił braki formalne skargi, podając numer PESEL i miejsce zamieszkania.

Skarga dotyczy bezczynności Dyrektora Centrum Edukacyjno-Turystyczno-Sportowego w udzieleniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 23 grudnia 2020 r. Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo też nie podjął stosownej czynności.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej – Dz. U. z 2020 r., poz. 2176., dalej u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa jej udzielenia lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Nie jest w sprawie sporne, że Dyrektor CETS zobowiązany jest do udzielania informacji publicznej zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej (art. 4 ust. 1 ust. 4 u.d.i.p.), jak również, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Pojęcie informacji publicznej obejmuje również wydatkowanie publicznych środków finansowych na wynagrodzenia osób zatrudnionych w podmiotach, wymienionych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie jednak ze stanowiskiem organu, przedstawionym w odpowiedzi na skargę, prawo do informacji o wynagrodzeniach osób wskazanych we wniosku podlega jednak ograniczeniu ze względu na prywatność osób fizycznych (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).

Kwestią sporną jest natomiast, czy organ podjął działania zgodne z przepisami ustawy w odpowiedzi na wniosek skarżącego, zapraszając go do siedziby podmiotu "w celu rozwiania wszelkich wątpliwości".

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że to wnioskodawca decyduje o sposobie i formie udostępnienia informacji publicznej. Skoro wnioskodawca złożył pisemny wniosek drogą elektroniczną, podając swój adres mailowy, to organ zobowiązany był do udostępnienia żądanej informacji również drogą elektroniczną na podany przez wnioskodawcę adres mailowy. Nie zgodne z przepisami u.d.i.p. było zaproszenie wnioskodawcy do siedziby podmiotu zobowiązanego "w celu rozwiania wszelkich wątpliwości".

Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Należy zaznaczyć, że odmowa udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej następuje w drodze decyzji ( art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, organ zobowiązany jest do powiadomienia o tym fakcie wnioskodawcy (bez wydawania decyzji administracyjnej).

Nie udzielając skarżącemu konkretnej odpowiedzi na jego wniosek, organ naruszył art. 13 ust.1 w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Dlatego też Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2020 r. (punkt I sentencji wyroku). Sąd nie zobowiązuje natomiast do wydania określonego rozstrzygnięcia w sprawie.

Sąd administracyjny zobowiązany jest do dokonania oceny charakteru stwierdzonej bezczynności przez ustalenie, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie, co wprost wynika z treści art. 149 § 1a p.p.s.a. Biorąc zatem pod uwagę, że w wyniku wniosku z dnia 23 grudnia 2020 r. organ wystosował do skarżącego e-maila z dnia 31 grudnia 2020 r., a więc w 8 dniu po otrzymaniu wniosku skarżącego, stwierdzić należy, iż organ dopuścił się bezczynności, która jednak nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie wynikała z lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Poza tym e-mail z dnia 31 grudnia 2020 r. został wydany w ustawowym 14 – dniowym terminie (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.).

Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku.

O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w pkt III sentencji wyroku (wpis od skargi 100 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł).