Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1224/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnadministracyjnej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt III SA/Łd 895/13 przywracające E. S. termin do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 7 czerwca 2013 r. nr SO-III.621.145.2013 w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 895/13, przywrócił E. S. termin do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 7 czerwca 2013 r. nr SO-III.621.145.2013 w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że E.S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody Łódzkiego wydaną w przedmiocie wymeldowania. Skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. W treści skargi strona podniosła, że nie zdążyła wnieść skargi w terminie ponieważ była po zabiegu szczęki górnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o odrzucenie skargi.

Zarządzeniem z dnia 3 września 2013 r. skarżąca została wezwana do wyjaśnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, czy wniesiona przez nią skarga zawiera wniosek o przywrócenie terminu. W przypadku gdy strona wnosi o przywrócenie uchybionego terminu, Sąd zobowiązał skarżącą do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, skarżąca pismem procesowym z dnia 13 września 2013 r. wyjaśniła, że wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazała, iż nie była w stanie dotrzymać terminu, bowiem w dniu 3 lipca 2013 r. poddała się zabiegowi usunięcia torbieli z górnej szczęki. Po zabiegu, z uwagi na dotkliwy ból zażywała silne środki przeciwbólowe. Nie mogła się poruszać i przebywała w domu. W dniu 17 lipca 2013 r. zdjęto jej szwy. Skargę wniosła bezzwłocznie po ustaniu dolegliwości.

Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem, na postawie art. 86 § 1 P.p.s.a., przywrócił Ewie Stempień termin do wniesienia skargi. W ocenie Sądu I instancji, skarżąca uprawdopodobniła także brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wyjaśniła, iż przyczyną uchybienia była konieczność poddania się zabiegowi usunięcia torbieli z górnej szczęki, który odbył się w dniu 3 lipca 2013 r. Po przeprowadzonym zabiegu, skarżąca nie wychodziła z domu i zażywała silne leki przeciwbólowe. Nie mogła dochować ustawowego terminu do wniesienia skargi korzystając z pomocy domowników, bo jak wynika z akt sprawy dzieci, z którymi mieszka są małoletnie. Zdaniem Sądu zabieg chirurgiczno - szczękowy, któremu poddała się skarżąca, można uznać za nagłą chorobę, co stanowi, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto skarżąca wykazała, że w trakcie choroby nie mogła wyręczyć się inną osobą, w celu wniesienia przedmiotowej skargi w terminie.

Zażalenie na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi złożył T. S. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu uczestnik postępowania podał, iż skarżąca prowadzi kwiaciarnię i w dniach od 3 lipca do 17 lipca 2013 r. prowadziła sprzedaż w kwiaciarni, a zatem mogła wnieść skargę w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Natomiast brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 P.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że skarżąca wykazała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, w sytuacji gdy w dniu 3 lipca 2013 r. poddała się zabiegowi usunięcia torbieli z górnej szczęki. Podała również, iż po zabiegu, z uwagi na dotkliwy ból zażywała silne środki przeciwbólowe. Nie mogła się poruszać i przebywała w domu. Natomiast w dniu 17 lipca 2013 r. zdjęto jej szwy.

Argumenty zażalenia zmierzają do podważenia stwierdzenia, że skarżąca przebywała w domu, a więc mogła dokonać czynności w terminie. Jak bowiem wskazano w zażaleniu, skarżąca w dniach od 3 lipca do 17 lipca 2013 r. pracowała w kwiaciarni, którą prowadzi.

Jednak wobec barku dowodów przeciwnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma powodów by kwestionować prawdziwość oświadczenia skarżącej.

W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle niniejszej sprawy i okoliczności jej towarzyszących, jak również pamiętając o zasadzie, że należy tak interpretować przepisy obowiązującego prawa, aby nie zamykać stronie możliwości dochodzenia swych praw na drodze sądowej, o czym stanowi art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz. U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), która formułuje prawo do sądu "jako gwarancję poszanowania praw człowieka", postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 29 października 2013 r. uznać należało za zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

.