Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 36/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 189, art. 60
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant - sekr. sąd. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z tytułu naliczenia odsetek oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwaną: "Skarżącym", "Stroną", lub "Spółką") jest decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju (zwanym: "Ministrem", "organem odwoławczym" lub "organem II instancji") z [...] października 2018 r. nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dawniej: Władza Wdrażająca Programy Europejskie, zwanym obecnie "CPPC" lub "organem I instancji") z [...] maja 2018 r. nr [...], w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków w wysokości 110 742,00 zł z tytułu naliczenia odsetek, o których mowa w art. 189 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, w związku z niezłożeniem wniosku o płatność na kwotę i w terminie określonym w Harmonogramie rzeczowo-finansowym umowy o dofinansowanie nr [...], której przedmiotem było dofinansowanie projektu pn. "Budowa sieci FTTH na terenie miasta [...] w województwie [...]". Zaskarżona decyzja wydana została na gruncie następującego stanu sprawy:

W dniu 18 grudnia 2012 r. Władza Wdrażająca Programy Europejskie, obecnie

CPPC, zawarła z Beneficjentem umowę o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "Budowa sieci FTTH na terenie miasta [...] w województwie [...]" w ramach działania 8.4. "Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie ostatniej mili" osi priorytetowej 8. "Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki" Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007 - 2013.

Na podstawie umowy o dofinansowanie, CPPC w dniu 10 grudnia 2013 r. przekazało

Beneficjentowi transzę zaliczki w kwocie 1 936 159,57 zł, w tym kwotę 1 645 735,63 zł z rachunku w Banku Gospodarstwa Krajowego pochodzącą z budżetu środków

europejskich, tj. kwotę 290 423,94 zł z rachunku Narodowego Banku Polskiego,

stanowiącą dofinansowanie z publicznych środków krajowych. Beneficjent w dniu 20

grudnia 2013 r. zwrócił część niewykorzystanej zaliczki w kwocie 290 423,94 zł, która

ponownie została mu wypłacona przez CPPC w dniu 30 kwietnia 2014 r.

Zgodnie z Harmonogramem rzeczowo-finansowym projektu z 24 czerwca 2014 r.

Beneficjent do końca września 2014 r. zobowiązany był rozliczyć z transzy zaliczki, o

której mowa powyżej kwotę w wysokości 1 382 000,01 zł. Natomiast Strona w celu

rozliczenia ww. transzy zaliczki w dniu 29 października 2014 r. złożyła do CPPC

wniosek o płatność nr [...], na kwotę wydatków kwalifikowanych w wysokości 193 948,92 zł, w tym kwotę 135 764,24 zł rozliczającą zaliczkę. Jednocześnie z ww. wnioskiem o płatność Beneficjent złożył aktualizację Harmonogramu rzeczowo-finansowego projektu (aktualizacja z 27 października 2014 r.) przesuwającą rozliczenie pozostałej części zaliczki w kwocie 1 382 000,01 zł na kolejne

miesiące. Przedmiotowy Harmonogram rzeczowo-finansowy został zaakceptowany

przez CPPC.

W związku z powyższym CPPC naliczyło odsetki jak od zaległości podatkowych

w łącznej wysokości 110 742,00 zł. Po bezskutecznym upływie terminu do ich

zapłacenia, CPPC pismem z 27 listopada 2017 r. zawiadomiło Beneficjenta o wszczęciu

z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu niezapłaconej w terminie

kwoty odsetek od środków dofinansowania udzielonego na realizację projektu.

Decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...], organ I instancji orzekł wobec

Spółki obowiązek zwrotu kwoty 110 742,00 zł z tytułu naliczenia odsetek, o których

mowa w art. 189 ust. 3 ustawy o finansach publicznych, od kwoty i za okres wskazany

w zaskarżonej decyzji, w związku z niezłożeniem wniosku o płatność na kwotę i w

terminie określonym w Harmonogramie rzeczowo-finansowym.

Pismem z 8 czerwca 2018 r. (data wpływu do organu) Skarżący wniósł odwołanie od

ww. decyzji organu I instancji, w którym domaga się jej uchylenia i umorzenia

postępowania w całości.

Po rozpoznaniu odwołania, Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października

2018 r. o numerze wskazanym wyżej, utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2018 r.

Organ odwoławczy wskazał, że umowa o dofinansowanie nakładała na Spółkę

określone obowiązki, w tym m.in. realizacji Projektu zgodnie z Harmonogramem

rzeczowo-finansowym Projektu, stanowiącym załącznik nr 3 do umowy, z

zastrzeżeniem § 8 ust. 4 i do zakończenia projektu we wskazanym w § 5 ust. 3 okresie

kwalifikowalności. Umowa o dofinansowanie wskazywała również przypadki, w jakich

Skarżący będzie zobowiązany do zwrotu całości lub części otrzymanych płatności. Taką

okolicznością było stwierdzenie niezłożenia do Instytucji Wdrażającej wniosku o

płatność potwierdzającego rozliczenie zaliczki przez Beneficjenta na kwotę lub w

terminach określonych w Harmonogramie rzeczowo-finansowym Projektu, od środków

pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, co spowodowało

naliczenie odsetek od udzielonej kwoty dofinansowania liczonych jak dla zaległości

podatkowych w łącznej wysokości 110 742,00 zł.

Minister wskazał, że zobowiązanie z tytułu odsetek naliczonych na podstawie art.

189 ust. 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z

2017 r. poz. 2077, ze zm.), dalej: "u.f.p.", powstaje automatycznie na skutek wystąpienia

przesłanek określonych w treści tego przepisu. W związku z tym decyzja o zapłacie

odsetek ma charakter decyzji deklaratoryjnej, tj. jedynie potwierdzającej konieczność

zapłaty odsetek w określonej wysokości na skutek wystąpienia zdarzenia, z którym

przepisy u.f.p. wiążą obowiązek naliczenia odsetek. Obowiązkiem organu jest zatem

naliczyć odsetki, o których mowa w art. 189 ust. 3 u.f.p., jeżeli stwierdzi zaistnienie

okoliczności, o których mowa w tym przepisie. Dla powstania zobowiązania z art. 189

ust. 3 u.f.p. nie są zatem istotne przyczyny, z powodu których doszło do nierozliczenia

zaliczki w sposób określony w umowie o dofinansowanie.

W dalszej części uzasadnienia Minister odniósł się do zarzutów odwołania i

wskazał, że Strona wskazała na naruszenie art. 8 K.p.a. w związku z pominięciem faktu

przekazania zaliczki przez organ I instancji z wielomiesięcznym opóźnieniem oraz faktu

podpisania aneksu do umowy, na mocy którego zaktualizowano Harmonogram

rzeczowo-finansowy, przerzucając odpowiedzialność na Spółkę za przesunięcie

realizacji projektu, a tym samym przesunięcie rozliczenia zaliczki na kolejne miesiące.

Organ odwoławczy uznał ten zarzut za nieuzasadniony, gdyż jak podkreślił termin na

złożenie wniosku o płatność jest terminem prawa materialnego i nie może zostać

przywrócony. Nawet aktualizacja Harmonogramu rzeczowo-finansowego dokonana po

wyznaczonym terminie na rozliczenie zaliczki nie mogłaby mieć wpływu na wynik

sprawy. Tym samym kolejne składane przez Stronę aktualizacje Harmonogramu

rzeczowo-finansowego nie stanowią dowodów wskazujących na to, że Strona złożyła

wniosek o płatność rozliczający zaliczkę w terminie i na kwotę zgodnie z umową o

dofinansowanie.

Minister dodał, że nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy fakt podpisania

aneksu w maju 2015 r., bowiem aneks jedynie uaktualnił Harmonogram rzeczowofinansowy w zakresie dat przekazywanych zaliczek i ich rozliczenia zgodnie ze stanem faktycznym, ale nie stanowił podstawy prawnej do umorzenia powstałego z mocy prawa zobowiązania odsetkowego.

Pismem z 10 grudnia 2018 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Ministra wnosząc o uchylenie

decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Organowi II instancji Strona zarzuciła naruszenie art. 8 ust. 1 K.p.a., tj. obowiązku

prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy

publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego

traktowania oraz art. 7a K.p.a. w zakresie obowiązku rozstrzygania wątpliwości na

korzyść strony postępowania.

Rozwijając powyższe zarzuty Skarżący podkreślił, że CPPC podpisując w maju 2015 r.

aneks wyraziło zgodę na zmianę terminów rozliczenia przekazanych zaliczek i tym

samym zamknęło sobie drogę do późniejszego występowania o zapłatę odsetek. Tym

samym Spółka działała w zaufaniu do organu uznając, że skoro obie strony podpisały

się pod aneksem, to zmieniły harmonogram w ten sposób, że uaktualniły daty

przepływów finansowych i rozliczeń. Niezrozumiałym jest zatem, jak ocenił Skarżący

występowanie przez organ z żądaniami finansowymi prawie rok później, tak jakby

aneks z maja 2015 r. nigdy nie został przez strony podpisany.

Autor skargi podkreślił, że nie było żadnego dokumentu wskazującego na obowiązek

Spółki złożenia rozliczenia zaliczki we wrześniu 2014 r. Strony podpisując aneks

uzgodniły inne terminy rozliczania przekazanych Spółce środków, tak więc w listopadzie

2015 r. nie było podstaw do twierdzenia, że Strona nie złożyła wniosku w terminie, tym

samym nie istniały przesłanki do zastosowania art. 189 ust. 3 u.f.p. Spółka wskazała,

że rozliczała środki z terminami zgodnymi z harmonogramem uaktualnionym po

podpisaniu aneksu.

Nadto Skarżący wyjaśnił, że brak dochowania terminów po stronie CPPC spowodował

określone spowolnienie działania dla Spółki. Przesunięcie o 6 miesięcy przekazania

środków na realizację projektu, który w sumie miał trwać ok. 2,5 roku to bardzo dużo bo

stanowi aż ok. ¼ czasu przeznaczonego na realizację. Opóźnienie w przekazaniu

środków przez CPPC spowodowało, że wszystkie prace w projekcie rozpoczęły i

zakończyły się z opóźnieniem.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości

swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności

administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem

wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w

sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do

właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie

naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy postępowania – sąd uchyla

zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem

administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści

przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc

jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że w sprawie niespornym jest, iż Strona otrzymała od

CPPC zaliczkę w dniu 10 grudnia 2013 r., którą w części dotyczącej kwoty 1 382 000,01

zł, powinna była rozliczyć zgodnie z Harmonogramem rzeczowo-finansowym, do końca

września 2014 r. W wymaganym terminie Skarżąca nie złożyła wniosku o płatność

rozliczającego powyższą kwotę zaliczki.

Podkreślić trzeba, że fakt nierozliczenia zaliczki nie jest przez Skarżącą kwestionowany.

Skarżąca nie zgadza się natomiast z decyzją organu II instancji i zobowiązaniem jej do

zapłaty odsetek wynikających z nieterminowego rozliczenia ww. zaliczki z uwagi fakt, iż

termin rozliczenia zaliczki został zmieniony (uaktualniony) poprzez podpisanie w dniu

19 maja 2015 r. aneksu do umowy o dofinansowanie. Minister nie zgadza się ze

stanowiskiem Skarżącej, wskazując iż w zakresie rozliczenia zaliczki Skarżąca

zobowiązana była zastosować się do treści wiążącej ją umowy o dofinansowanie.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie rację przyznać należało organowi

odwoławczemu.

Wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 189 ust. 3 u.f.p., w przypadku niezłożenia

wniosku o płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w przepisach wydanych na

podstawie ust. 4, od środków pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach

zaliczki, nalicza się odsetki jak dla zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania

środków do dnia złożenia wniosku o płatność. Natomiast rozporządzenie Ministra

Rozwoju Regionalnego z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie warunków i trybu udzielania

i rozliczania zaliczek oraz zakresu i terminów składania wniosków o płatność w ramach

programów finansowanych z udziałem środków europejskich (Dz. U. z 2016 r., poz.

1161), dalej: "rozporządzenie", w § 5 ust. 1 stanowi, że rozliczenie zaliczki polega na

wykazaniu przez beneficjenta wydatków kwalifikowalnych we wnioskach o płatność

złożonych do właściwej instytucji, w terminach i na warunkach określonych w umowie o

dofinansowanie oraz zgodnie z systemem realizacji danego programu operacyjnego,

lub na zwrocie zaliczki.

Zgodnie z § 6 ust. 4 umowy o dofinansowanie, do której odwołuje się § 5 ust. 1

rozporządzenia, w przypadku niezłożenia do Instytucji Wdrażającej wniosku o płatność

potwierdzającego rozliczenie zaliczki przez Beneficjenta na kwotę lub w terminach

określonych w Harmonogramie rzeczowo-finansowym Projektu, od środków

pozostałych do rozliczenia, przekazanych w ramach zaliczki, nalicza się odsetki jak dla

zaległości podatkowych, liczone od dnia przekazania środków do dnia złożenia wniosku

o płatność).

Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z art. 60 pkt 6 u.f.p., odsetki od nierozliczonej w

terminie zaliczki stanowią środki publiczne stanowiące niepodatkowe należności

budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Natomiast zgodnie z art. 67 u.f.p. do

spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą

ustawą stosuje się przepisy K.p.a. i odpowiednio przepisy działu III ordynacji

podatkowej, dotyczące zobowiązań podatkowych. Wskazać również należy, że zgodnie

z art. 21 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem

zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego

zobowiązania.

Art. 189 ust. 3 u.f.p. określa kiedy powstaje obowiązek zapłaty odsetek od

środków przekazanych w formie zaliczki. Zobowiązanie to powstaje zatem z momentem

zaistnienia okoliczności tam przewidzianych, a więc w przypadku niezłożenia wniosku o

płatność na kwotę lub w terminie, o których mowa w rozporządzeniu. Tym samym

obowiązek zapłaty odsetek powstaje z mocy prawa.

Zgodnie z art. 189 ust. 3a u.f.p., w przypadku stwierdzenia okoliczności, o

których mowa w ust. 3, instytucja, która podpisała umowę z beneficjentem, wzywa go

do zapłaty odsetek lub wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w

terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Z art. 189 ust. 3b u.f.p. wynika zaś, że po

bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 3a, organ pełniący funkcję

instytucji zarządzającej, instytucji pośredniczącej albo instytucji wdrażającej w

rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy o zasadach

realizacji programów wydaje decyzję o zapłacie odsetek określającą kwotę środków, od

których nalicza się odsetki oraz termin, od którego nalicza się odsetki, a także sposób

ich zapłaty.

W treści skargi Strona podnosi, że z chwilą zmiany harmonogramu (aneks z 19

maja 2015 r.) zmianie uległy terminy rozliczania poszczególnych transz zaliczek i nie

było podstaw do żądania zapłaty odsetek od rzekomo nierozliczonych w terminie

środków. Skarżąca akcentuje fakt, iż opóźnienie w przekazaniu środków przez CPPC

spowodowało, że wszystkie prace w projekcie rozpoczęły i zakończyły się z

opóźnieniem. Dlatego też Spółka zmuszona była dokonywać zmian harmonogramu.

Ponadto, organ I instancji bardzo powoli rozpatrywał wnioski o płatność składane przez

Spółkę co również miało wpływ na jej działania bo do czasy zatwierdzenia danych

wydatków Spółka była w pewnym zawieszeniu i niepewności odnoście oceny

kwalifikowalności wydatków przedstawionych do rozliczenia.

Sąd wskazuje, że wbrew stanowisku Skarżącego aneks z 19 maja 2015 r. wydłużający

termin rozliczenia zaliczki nie może skutkować zniweczeniem skutku w postaci już

powstałego zobowiązania do zapłaty odsetek od kwoty nierozliczonej w terminie

zaliczki. W sytuacji, gdy Strony nie podpisały w ww. zakresie aneksu przed upływem

terminu do rozliczenia zaliczki, niedopuszczalna jest obecnie modyfikacja z mocą

wsteczną skutków zdarzeń, z którymi ustawa o finansach publicznych wiąże powstanie

zobowiązania do zwrotu środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności

budżetowe, w postaci odsetek. W rozpatrywanej sprawie wniosek o zmianę

haromonogramu został złożony po terminie przewidzianym na rozliczenie zaliczki.

Modyfikacja byłaby możliwa, w sytuacji gdy skutek w postaci powstania zobowiązania

do zapłaty odsetek by nie nastąpił, a więc przed upływem terminu do rozliczenia

zaliczki. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2016 r.,

sygn. akt II GSK 1298/15).

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że Skarżąca była zobowiązana do rozliczenia

kwoty w wysokości 1 382 000,01 zł do końca września 2014 r. (harmonogram

rzeczowo-finansowym projektu z 24 czerwca 2014 r.). Natomiast Skarżąca w dniu 29

października 2014 r. złożyła wniosek o płatność nr [...],

na kwotę wydatków kwalifikowanych w wysokości 193 948,92 zł, w tym kwotę 135

764,24 zł rozliczającą zaliczkę. Jednocześnie z ww. wnioskiem o płatność Skarżąca

złożyła aktualizację Harmonogramu rzeczowo-finansowego projektu (aktualizacja z 27

października 2014 r.) przesuwającą rozliczenie pozostałej części zaliczki w kwocie 1

382 000,01 zł na kolejne miesiące.

Natomiast kolejna aktualizacja harmonogramu rzeczowo-finansowego, na którą

powołuje się Skarżąca wraz z dokumentami niezbędnymi do podpisania aneksu do

umowy o dofinansowanie nr [...] została złożona przez

Skarżącą dopiero pismem z dnia 16 grudnia 2014 r., tj. po upływie prawie trzech

miesięcy po terminie przewidzianym do rozliczenia zaliczki. Bezspornie zatem aneks do

umowy (i tym samym aktualizacja harmonogramu rzeczowo-finansowego) nie istniał w

momencie w którym Beneficjent powinien rozliczyć otrzymaną zaliczkę.

Należy zauważyć, iż mające zastosowanie w sprawie przepisy zarówno ustawy o

finansach publicznych, jak również działu III ordynacji podatkowej nie przewidują

możliwości zmiany czy modyfikacji już powstałego obowiązku zwrotu odsetek z tytułu

nieterminowego rozliczenia zaliczki.

Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, iż art. 59 § 1 Ordynacji

podatkowej wskazuje zdarzenia powodujące wygaśniecie zobowiązań podatkowych.

Wśród tych zdarzeń nie wymienia się modyfikacji stosunku cywilnoprawnego, którego

niewykonanie doprowadziło do zaistnienia zobowiązania publicznego. Do dnia

wystąpienia jednego z tych zdarzeń zobowiązanie publiczne (w niniejszej sprawie są to

odsetki) istnieje, a organy mają obowiązek potwierdzenia owego istnienia w decyzji

deklaratoryjnej.

Podkreślić w tym miejscu należy, że umowa zawarta między stronami o

dofinansowanie projektu łączy w sobie elementy o charakterze cywilnoprawnym, jak

również elementy publicznoprawne. Zobowiązanie do zapłaty odsetek jest natomiast

świadczeniem publicznoprawnym opierającym się na prawie publicznym i nie może być

modyfikowane na gruncie prawa cywilnego. Z tego też względu obowiązek zwrotu

odsetek jako nieopodatkowanej należności budżetowej o charakterze

publicznoprawnym (art. 60 pkt 6 u.f.p.) nakładany jest w drodze wydania decyzji

administracyjnej przez podmiot sprawujący funkcję Instytucji Pośredniczącej (na

podstawie cytowanego wyżej art. 189 ust. 3b u.f.p.).

Skarżąca wskazywała na konieczność zastosowania zasady przyjaznej

interpretacji przepisów. Zasada przyjaznej interpretacji przepisów (in dubio pro

libertate), wprowadzona do polskiego systemu prawa ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o

zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw

(Dz.U. z 2017 r., poz. 935), z dniem 1 czerwca 2017 r., w postaci przepisu art. 7a § 1

K.p.a., który stanowi, że jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest

nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a

w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są

rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron

albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Zasada ta ma na celu urzeczywistnienie tych samych wartości co zasada konstytucyjna

poprawnej legislacji. Niewątpliwie wprowadzona w art. 7a K.p.a. zasada "przyjaznej

interpretacji prawa" ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami

niejasnych przepisów. W ocenie jednak Sądu, ustalenie znaczenia zastosowanych

przepisów nie nastręczało takich trudności, których nie można usunąć na podstawie

ogólnych reguł wykładni, bez narażenia strony na nadmierne dolegliwości.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja została wydana zgodnie z

obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na

podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.