Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 171/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2, art. 37
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.),, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 maja 2020 r. sprawy ze skargi Powiatu S. na negatywne rozpatrzenie protestu przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiat S. (dalej powoływany również jako: "skarżący" lub "strona") w odpowiedzi na konkurs nr: [...] ogłoszony w ramach Osi Priorytetowej III Kompetencje i kwalifikacje. Działania 3.2 Kształtowanie i rozwój kompetencji kadr regionu Poddziałania 3.2.1 Rozwój kompetencji językowych i TIK oraz wsparcie wybranych form kształcenia ustawicznego zgodnie z potrzebami regionalnej gospodarki oraz Poddziałania 3.2.2 Pozaszkolne formy kształcenia dorosłych, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020 złożył w dniu [...] września 2019 r. w siedzibie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. (dalej powoływany również jako: "WUP"), pełniącego funkcję Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020 (dalej: "IP RPOWP"), uproszczony wniosek o dofinansowanie realizacji projektu zintegrowanego pt.: "Zintegrowany program rozwoju systemu kształcenia ustawicznego zorientowanego na jakość i potrzeby lokalnej gospodarki – II edycja". WUP nadał przedmiotowemu wnioskowi numer [...]

IP RPOWP pismem o sygnaturze [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. poinformowała stronę skarżącą, że w toku oceny formalno-merytorycznej jej wniosek o dofinansowanie realizacji projektu zintegrowanego pt. "Zintegrowany program rozwoju systemu kształcenia ustawicznego zorientowanego na jakość i potrzeby lokalnej gospodarki - II edycja" otrzymał średnią arytmetyczną 88 pkt., spełniając tym

samym wymóg zdobycia minimum 60 pkt. w ocenie ogólnej oraz minimum 60% pkt. w poszczególnych pozycjach wniosku o dofinansowanie. Jednocześnie ww. wniosek o dofinansowanie projektu zintegrowanego z uwagi na ograniczoną alokację finansową przeznaczoną na subregion b. nie został przyjęty do kolejnego etapu oceny. Do udziału w II etapie oceny wezwano innego wnioskodawcę, którego uproszczony wniosek o dofinansowanie otrzymał większą liczbę punktów i znajdował się na wyższej pozycji na liście. Przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu [...] stycznia 2020 r.

Skarżący w dniu [...] lutego 2020 r. złożył protest, w którym wniósł o jego uwzględnienie w zakresie zaniżonej punktacji w następujących kryteriach wyboru projektów część C Kryteria merytoryczne szczegółowe (różnicujące): Kryterium nr 2: Adekwatność potencjału wnioskodawcy z perspektywy zakresu projektu; Kryterium nr 3: Adekwatność sposobu zarządzania projektem; Kryterium nr 4: Działania operatora zapewniają odpowiedni sposób dotarcia; Kryterium nr 5: Elastyczność instrumentu z perspektywy grantobiorcy.

Skarżący zarzucił zaskarżonej ocenie zaniżenie punktacji w ww. kryteriach wyboru projektów, a w konsekwencji - niezakwalifikowanie go do II etapu oceny. Powiat S. wiąże zaniżoną punktację z naruszeniem zasady rzetelnej oceny.

W wyniku przeprowadzonej weryfikacji dokumentów WUP stwierdził, że sprawdzenie zgodności złożonego uproszczonego wniosku o dofinansowanie projektu zintegrowanego oraz Strategii projektu grantowego z obowiązującymi kryteriami wyboru projektu zostało przeprowadzone w sposób właściwy, ocena kryteriów merytorycznych szczegółowych (różnicujących) została przeprowadzona rzetelnie i rozpatrzył protest negatywnie (pismo znak [...] z dnia [...] lutego 2020 r.).

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Powiat S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając mu naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik oceny, tj.:

1) naruszenie art. 6 ust. 2 i art. 37 ust. 2 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze. zm., dalej powoływana jako: "ustawa wdrożeniowa") - poprzez niedochowanie przez IP zasad dokonania oceny wniosku o dofinansowanie wynikających z obowiązujących przepisów prawa oraz przyjętej na ich podstawie procedury wyłania projektów w ramach RPOWP, w sposób naruszający prawo mający istotny wpływ na wynik oceny;

2) naruszenie art. 57 ustawy wdrożeniowej poprzez brak zachowania rzetelności, przejrzystości i prawidłowości przy rozpoznaniu protestu, polegający na powieleniu argumentów Komisji Oceny Projektu i nie dostrzeżeniu ewidentnych uchybień formalnych i merytorycznych poczynionych w ramach oceny wniosku.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazanie sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w B. - Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020 oraz zasądzenie od Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz Powiatu S. kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego argumentacja oceniającego jest dowolna, a nie swobodna, niemieszcząca się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym niespójna, niekompletna, niewyczerpująca, nieodpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, nie pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, a protest nie został rozpatrzony w sposób odpowiadający stanowi faktycznemu i prawnemu.

Skarżący podniósł, że w karcie oceny nr 1 oceniający uznał, że A. w S. posiada doświadczenie w realizacji projektów unijnych, natomiast zarzucił, że nie posiada doświadczenia w realizacji projektów zintegrowanych oraz nie wskazano rezultatów osiągniętych podczas realizacji ww. projektów, co nie stanowiło kryterium regulaminowego, przez co przyznano tylko 8 na 10 pkt. W Karcie oceny nr 2 oceniający uznał, że informacja dotycząca potencjału partnera . w S. jest niepełna, przez co również obniżył punktację o 2 pkt.

Zdaniem skarżącego dokonane oceny są za sobą sprzeczne i niezgodnie z ustalonymi kryteriami. Wskazał, że IP zgodziła się, że w uzasadnieniu oceny posłużono się kryteriami, które nie były ujęte w regulaminie, ale nie dokonała podwyższenia punktacji – takie stanowisko jest nielogiczne, ponieważ skoro odpadły przyczyny, uzasadniające obniżenie przyznanej punktacji, to zasadnym jest przyznanie maksymalnej punktacji. IP nie odniosła się również do argumentacji oceniających, których oceny stoją ze sobą w sprzeczności. Ponadto w Karcie oceny nr 2, oceniający zarzucając niewykazanie potencjału partnerów, odniósł się w sposób lakoniczny wyłącznie do rzekomego braku doświadczenia A., natomiast w żaden sposób nie wskazał dlaczego nie uznał doświadczenia pozostałych partnerów. Skarżący podkreślił, że A., której w subregionie b. zarzuca się brak doświadczenia otrzymała najwyższą punktację w innym subregionie.

W ocenie strony w strategii projektu nie sposób szczegółowo przedstawić system przepływu informacji z uwagi na ograniczoną liczbę znaków. Określone zostały struktury zarządzania projektem wraz z podaniem kompetencji poszczególnych osób oraz zadań, które wynikają z pełnienia określonej funkcji, a co za tym idzie określona została podległość poszczególnych pracowników, a tym samym system przepływu informacji, z tak potocznie zwanego "szczebla na szczebel". W ocenie skarżącego wykazano w ten sposób planowany system przepływu informacji.

Ponadto skarżący wskazał, że IP naruszyła również art. 57 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie nieprzejrzystej i niewyczerpującej oceny spełnienia przez skarżącego kryteriów oceny projektu, która to ocena została przedstawiona w sposób lakoniczny, szablonowy i w postaci nazbyt zgeneralizowanych tez składających się na całość uzasadnienia oceny i przyznania wartości punktowych w odniesieniu do spełnienia przez projekt poszczególnych kryteriów oceny - zarówno w ramach pierwotnej oceny projektu, jak i w ramach rozpoznania protestu.

IP RPOWP wywiodła odpowiedź na skargę podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego.

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontroli sądów administracyjnych podlegają akty wymienione w art. 3 § 2. Według art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Zgodnie z art. 61 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a.

W przepisie art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej ustawodawca nawiązał do kryterium legalności, nakazując sądom uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny,

z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. Jeśli ocenę przeprowadzono zgodnie z prawem, skarga podlega oddaleniu, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Wprowadzając

w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się

o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a.

Po myśli art. 37 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (ust. 1). Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów (ust. 2).

Zasada przejrzystości reguł oceny projektów zawarta w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania – jak to już wyżej wskazano – obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia określa regulamin konkursu. Oznacza to, że kryteria wyboru projektów to inaczej warunki czy też wymogi stawiane uczestnikom konkursu, od spełnienia których zależy ocena i ewentualny wybór projektu do dofinansowania. Zatem zasada rzetelności wynikająca z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wymaga także zastosowania jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów. Uczestnik konkursu nie może domyślać się bądź domniemywać ciążących na nim obowiązków (zob. np. wyrok NSA z dnia 1 września 2017 r. II GSK 2454/17, wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Wskazać należy ponadto, że przy dokonywaniu oceny działania organu dokonującego oceny projektu Sąd nie dokonuje ponownej oceny projektu, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi lecz uprawniony jest do kontroli dokonanej i sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny. Sąd jedynie kontroluje ocenę dokonywaną przez organ w kontekście przestrzegania reguł równości, przejrzystości, bezstronności czy rzetelności (wyrok WSA w Opolu z dnia 8 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 54/2018). Zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadnienia (wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 lutego 2018r., sygn. akt III SA/Łd 1072/17).

Przedmiotowa sprawa dotyczy prawidłowości dokonanej przez IP RPOWP, niekorzystnej dla skarżącego Powiatu S., oceny złożonego przez niego uproszczonego wniosku o dofinansowanie realizacji projektu zintegrowanego pt.: "Zintegrowany program rozwoju systemu kształcenia ustawicznego zorientowanego na jakość i potrzeby lokalnej gospodarki – II edycja", w ramach Osi Priorytetowej III Kompetencje i kwalifikacje. Działania 3.2 Kształtowanie i rozwój kompetencji kadr regionu Poddziałania 3.2.1 Rozwój kompetencji językowych i TIK oraz wsparcie wybranych form kształcenia ustawicznego zgodnie z potrzebami regionalnej gospodarki oraz Poddziałania 3.2.2 Pozaszkolne formy kształcenia dorosłych, Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020. Istota sporu sprowadza się zaś do ustalenia, czy dokonana przez IP RPOWP ocena projektu, została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i czy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Tylko bowiem zaistnienie tej przesłanki umożliwia uwzględnienie skargi, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a. ustawy wdrożeniowej.

Zasady postępowania obowiązujące podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów, określone zostały w ustawie wdrożeniowej, normującej zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności, finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. W związku z tym, że wedle art. 6 ust. 2 ustawy wdrożeniowej podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności: przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji, podstawę przeprowadzanej przez sąd kontroli zgodności z prawem dokonanej oceny projektu stanowią odpowiednie przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz akty i dokumenty, należące do tzw. systemu realizacji programu. Pomimo, że te ostatnie nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego, w orzecznictwie zaprezentowano stanowisko, że bez nich nie jest możliwe dokonanie oceny i wyboru projektów, a zatem stanowią one bezpośrednią podstawę praw i obowiązków wnioskodawców oraz beneficjentów. W tym względzie uznano, że dokumenty składające się na system realizacji programu operacyjnego są źródłami prawa administracyjnego w szerokim znaczeniu, bowiem zawierają określone regulacje (normy) obowiązujące zarówno instytucje (na które ustawodawca nałożył określone obowiązki oraz uprawnienia), jak i podmioty decydujące się na wystąpienie ze stosownym wnioskiem (por. wyroki NSA: z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1178/10; z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1252/10).

W związku z powyższym, w ramach prowadzonego postępowania sądowego, z jednej strony należało rozważyć, czy w sprawie niniejszej dochowane zostały zasady dokonania prawidłowej oceny wniosku o dofinansowanie, złożonego przez skarżącego, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętej na ich podstawie procedury wyłaniania projektów w ramach RPOWP.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że ustawa wdrożeniowa przewiduje środek odwoławczy w postaci protestu, który przysługuje od informacji o negatywnej ocenie projektu. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 1 ustaw wdrożeniowej, w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Definicję negatywnej oceny projektu zawiera art. 53 ust. 2 ustawy, który stanowi, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny; 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Z dalszych przepisów ustawy wynika, że wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisemnej informacji o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów (art. 54 ust. 1). Protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera m.in. wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (art. 54 ust. 2 pkt 4).

Postępowanie konkursowe nie jest "zwykłym" postępowaniem administracyjnym (przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w bardzo ograniczonym zakresie wskazanym w art. 50 ustawy wdrożeniowej), ale ma charakter szczególny, jego reguły są zasadniczo wyznaczone przez instytucję organizującą konkurs, która jest też autorem przepisów normujących zasady postępowania konkursowego. Udział beneficjentów w takim konkursie jest dobrowolny, a przystąpienie do konkursu oznacza zgodę na reguły postępowania określone w ogłoszeniu o naborze, regulaminie konkursu i powiązanych dokumentach.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej negatywną oceną jest także ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że jak wynika z Regulaminu konkursu nr [...] celem konkursu jest wybór do dofinansowana projektów spełniających kryteria, które wśród projektów z wymaganą liczbą punktów uzyskają największą liczbę punktów. W rezultacie w ramach konkursu udzielone zostanie dofinansowanie trzem projektom zintegrowanym po jednym w każdym z subregionów (b. – wyodrębniona alokacja w części dofinansowania wynosi 29.292.612 zł, ł. - wyodrębniona alokacja w części dofinansowania wynosi 23.161.600 zł i s. - wyodrębniona alokacja w części dofinansowania wynosi 15.668.141 zł). Zgodnie z przywołanym Regulaminem - wybór projektów zintegrowanych odbywa się dwuetapowo: pierwszy etap preselekcji, polegający na ocenie formalno-merytorycznej uproszczonego wniosku o dofinansowanie, etap drugi, polegający na dwustopniowej procedurze oceny pełnych wniosków o dofinansowanie realizacji projektów wchodzących w skład projektu zintegrowanego: etap oceny formalno-merytorycznej oraz etap negocjacji.

Wyżej wymienione unormowania Regulaminu zdaniem Sądu w sposób klarowny określają sekwencję postępowania w ramach RPOWP. Z przywołanych zapisów wynika, że w ramach konkursu udzielone zostanie dofinansowanie zaledwie trzem projektom zintegrowanym, po jednym w każdym subregionie, które otrzymały największą liczbę punktów. Dlatego też do udziału w II etapie oceny w subregionie b., o wsparcie w którym wnioskował również skarżący, wezwano wnioskodawcę, którego uproszczony wniosek o dofinansowanie otrzymał większą liczbę punktów i znajduje się na wyższej pozycji na liście niż skarżący. Okolicznością, która nie pozwoliła na dopuszczenie projektu skarżącego do kolejnego etapu postępowania konkursowego, było wyłonienie projektu z wyższą punktacją oraz brak alokacji dla pozostałych projektów.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie w działaniu WUP nie można dopatrzeć się działania na niekorzyść skarżącego, w szczególności naruszenia zasady przejrzystości, rzetelności oraz bezstronności, a w konsekwencji - zaniżenia punktacji w następujących kryteriach wyboru projektów część C Kryteria merytoryczne szczegółowe (różnicujące): Kryterium nr 2: Adekwatność potencjału wnioskodawcy z perspektywy zakresu projektu; Kryterium nr 3: Adekwatność sposobu zarządzania projektem; Kryterium nr 4: Działania operatora zapewniają odpowiedni sposób dotarcia; Kryterium nr 5: Elastyczność instrumentu z perspektywy grantobiorcy.

Rozważając zasadność wniesionej skargi, na względzie mieć należy przede wszystkim, wyrażoną w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zasadę przejrzystości reguł oceny projektów. Przepis ten stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada ta realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i kompletnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Pozostaje przy tym w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, nakazującą ustanowienie jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodność postępowania z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronne i wyczerpujące uzasadnienie wyboru projektu i dokonanej jego oceny. Nakaz zachowania bezstronności z kolei ustanawia zakaz preferencyjnego traktowania określonych grup lub rodzajów wnioskodawców albo projektów. Co należy jeszcze raz podkreślić - zachowany w tym względzie być powinien równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów, a reguły i kryteria wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określające w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu (por. min. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 676/17). Zasady określone w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej.

Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu). Kontrola zaś powinna zmierzać do analizy, czy argumentacja oceniającego oraz IP RPOWP, w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu, nie jest dowolna i mieści się w granicach logicznego rozumowania, a przy tym czy jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami. Rozstrzygnięcie protestu powinno oprócz ww. cech zawierać odniesienie do zarzutów podniesionych w proteście.

Badając zasadność wniesionej skargi Sąd stwierdził, że ocena formalna przedmiotowego projektu, została dokonana w sposób prawidłowy. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w toku oceny formalno-merytorycznej uproszczony wniosek o dofinansowanie realizacji projektu złożonego przez stronę skarżącą otrzymał średnią arytmetyczną 88 pkt., spełniając tym samym wymóg zdobycia minimum 60 pkt. w ocenie ogólnej oraz minimum 60% pkt. w poszczególnych pozycjach wniosku o dofinansowanie. Jednakże wniosek ten, z uwagi na ograniczoną alokację finansową przeznaczoną na subregion b., nie został przyjęty do kolejnego etapu oceny. Do udziału w II etapie oceny wezwano innego wnioskodawcę, którego uproszczony wniosek o dofinansowanie otrzymał większą liczbę punktów i znajdował się na wyższej pozycji na liście, co wykluczyło możliwość dopuszczenia projektu strony skarżącej do drugiego etapu oceny. Ocena ta – w odniesieniu do wniosku skarżącego - została zdaniem Sądu, dokonana w sposób nie naruszający przepisów prawa.

IP RWPOW negatywnie rozpatrując protest strony skarżącej szczegółowo odniosła się do każdego z podniesionych w nim zarzutów. Wyjaśniła z jakich względów skarżący nie uzyskał maksymalnej liczby punktów w poszczególnych kryteriach wyboru projektów, przytaczając przy tym argumentację oceniających oraz wskazując, że to w interesie wnioskodawcy ubiegającego się o dofinansowanie leży takie przedstawienie Strategii projektu grantowego, aby wniosek był czytelny i aby zawierał wszystkie niezbędne treści ważne z punktu widzenia oceny danego kryterium. To rolą wnioskodawcy jest takie formułowanie zapisów uproszczonego wniosku oraz Strategii projektu grantowego, które nie wzbudzałyby żadnych wątpliwości oceniającego oraz które byłyby na tyle wyczerpujące i jednoznaczne, aby nie pozostawić żadnego pola do obniżenia punktacji danego kryterium. Brak informacji, ich nieadekwatność lub cząstkowość powoduje bowiem, że oceniający może przyznać obniżoną liczbę punktów w zakresie oceny danego kryterium – jeżeli uzna, że udzielona informacje są niepełne lub jakichkolwiek zapisów brakuje, wówczas formułuje uwagi i definiuje braki w treści uproszczonego wniosku o dofinansowanie projektu zintegrowanego oraz Strategii projektu grantowego (co miało miejsce w zakresie oceny Kryterium nr 2: Adekwatność potencjału wnioskodawcy z perspektywy zakresu projektu).

Podkreślić także należy skrupulatność dokonanych ocen. W tym względzie nie sposób pominąć trafnej uwagi jednego z oceniających, iż pomimo przedstawienia rozbudowanej struktury zespołu projektowego, nie jest ona do końca jasna w kontekście podległości. Zdaniem oceniającego, z uwagi na to, że projekt będzie realizowany w partnerstwie, co uzasadnia powołanie zespołów projektowych u każdego z partnerów, nie do końca zrozumiały jest jednak zakres zadań specjalistów ds. monitoringu i rozliczeń, którzy w liczbie 4 osób będą funkcjonować w ramach zespołów projektowych – ich zakres uprawień wydaje się zdaniem tego oceniającego zbyt szeroki, co może doprowadzić do niejasności w trakcie realizacji projektu. Oceniający wskazał również, że w treści wniosku/strategii nie odnajduje się również szczegółowych zapisów dotyczących roli poszczególnych partnerów w strukturze zarządzania – wiadomo jedynie, że w systemie zarządzania pojawi się Komitet Sterując, w skład którego wejdą przedstawiciele wszystkich partnerów. Na etapie oceny wniosku oceniający nie posiadali informacji, na podstawie których mogliby ocenić szybkość procesu decyzyjnego w ramach projektu oraz sposoby wykorzystania odpowiednich mechanizmów komunikacji, gdyż wnioskodawca zadeklarował opracowanie stosownej dokumentacji dotyczącej zarządzania projektem dopiero na etapie jego realizacji. Co prawda, jak wskazuje skarżący, Strategia projektu grantowego ma ograniczoną liczbę znaków, jednak jak słusznie zauważyła IP – dopuszczalna liczba znaków jest wystarczająca dla przedstawienia niezbędnych, syntetycznych informacji, wymaganych dla wyczerpania tego kryterium.

Słusznie także oceniający zauważyli, oceniając kryterium nr 4: Działania operatora zapewniają odpowiedni sposób dotarcia, że wnioskodawca nie przedstawił strategii marketingowej, mającej na celu efektywne pozyskanie klientów - w treści zabrakło opisu zasad postępowania i jasno określonych działań służących pozyskaniu uczestników ze szczególnym uwzględnieniem wskaźników projektu zaplanowanych do osiągnięcia. Skarżący nie odniósł się również bezpośrednio do grupy osób, które dotychczas nie uczestniczyły w kształceniu ustawicznym, w przypadku których sama informacja i promocja może okazać się niewystarczająca, aby zachęcić ich do udziału w projekcie. Należy bowiem w tym miejscu wskazać, że celem interwencji dla Działania 3.2, zgodnym z RPOWP na lata 2014-2020, jest podniesienie kompetencji i kwalifikacji dla osób dorosłych poprzez wzrost uczestnictwa w kształceniu ustawicznym. Cel ten wynika z analizy rynku oraz otoczenia społeczno-gospodarczego w województwie p., która wskazała na konieczność budowania mobilnych zawodowo zasobów pracy, poprzez stałe dostosowywanie kompetencji i kwalifikacji osób dorosłych, co w konsekwencji powinno doprowadzić do takiego zwiększenia w kształceniu ustawicznym w szczególności osób, które takiego kształcenia nie podejmują. Stąd też, jak słusznie zauważyła IP rozpatrując protest strony skarżącej, premiowanie udziału osób, które dotychczas nie uczestniczyły w kształceniu ustawicznym wydaje się wskazane i w pełni uzasadnione, a co zostało pominięte w projekcie wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z brzmieniem Wzoru strategii projektu grantowego – wnioskodawca powinien był opisać efektywność dotarcia do grup defaworyzowanych, w tym z uwzględnieniem wymiaru terytorialnego oraz przedstawić koncepcję działań zakładających dotarcie do osób, które do tej pory nie uczestniczyły w kształceniu ustawicznym. Z powyższego jasno wynika, że na podstawie omawianego kryterium w projekcie oceniany jest sposób dotarcia do tej właśnie grupy osób, która niechętnie podejmuje tego typu aktywność, a czego zabrakło w uproszczonym wniosku o dofinansowanie realizacji projektu i w Strategii projektu grantowego zaprezentowanych przez stronę skarżącą.

Jasno zostało sformułowane także kryterium oceny nr 5: Elastyczność instrumentu z perspektywy grantobiorcy – za każdy dzień roboczy poniżej 10 dni roboczych 1 pkt, nie więcej niż 10 pkt łącznie – skarżący deklarując, iż czas pomiędzy złożeniem prawidłowo wypełnionego wniosku o przyznanie bonu do momentu wydania decyzji o przyznanie bonu nie będzie dłuższy niż 2 dni robocze otrzymał wysoką notę 8 punktów.

W ocenie zarówno oceniających, jak i IP RPOWP treść wniosku była prawidłowa, jednak znalazły się w niej braki, które nie pozwoliły na przyznanie skarżącemu maksymalnej liczby punktów przy ocenie ww. kryteriów. Dodatkowo, jak słusznie zauważyła IP RPOWP, Członkowie KOP dokonując oceny danego kryterium mogą bazować tylko i wyłącznie na zapisach przedstawionych przez projektodawcę treści uproszczonego wniosku o dofinansowanie projektu zintegrowanego oraz Strategii projektu grantowego, dlatego też bez znaczenia pozostaje tu poodnoszony przez skarżącego argument o braku jednolitego systemu oceniania, gdyż A. otrzymała maksymalną liczbę punktów w innym subregionie.

Wniosek skarżącego został zatem oceniony bez naruszenia przepisów prawa. Argumentacja zawarta w kartach oceny nie jest – jak sugeruje skarżący dowolna, bowiem skrupulatnie odnosi się do przedłożonej dokumentacji projektowej. Ponadto jest ona wyczerpująca i przekonująca. Podobnie także rozważania uzasadniające odmowę uwzględnienia protestu spełniają standardy proceduralne. Dokonana tu ocena jest spójna, wyczerpująca i logiczna, a przy tym uzasadniona zgodnie z ustalonymi w ramach konkursu kryteriami oceny oraz obiektywnymi regułami wiedzy. Protest został zatem rozpatrzony w sposób odpowiadający stanowi faktycznemu i prawnemu.

Zauważyć przy tym należy, że dokonana przez oceniających ocena wniosku skarżącego w kontekście spełnienia warunków technicznych, podtrzymana przez IP RPOWP, także została dokonana bez naruszenia prawa. Na uwagę zasługuje w tym względzie fakt, że obaj oceniający doszli do niemalże identycznych wniosków. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie sygnalizowanych przez stronę skarżącą sprzeczności w zakresie dokonanych ocen. Przedstawione przez nich uzasadnienia w sposób jednoznaczny i logiczny wskazują na dostrzeżone uchybienia oraz precyzują podstawy dokonanej oceny. Samo zaś odmienne i subiektywne przekonanie strony skarżącej, nie może stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia skargi. W tym miejscu podkreślić należy, że kryteria merytoryczne szczegółowe (różnicujące) są obowiązkowe dla wszystkich projektodawców na podstawie jednolitych zasad, zgodnie z zapisami Regulaminu konkursu, do którego każdy z uczestników miał dostęp.

Mając powyższe na uwadze, w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że organ naruszył art. 6 ust. 2 i 37 ust. 2 oraz art. 57 ustawy wdrożeniowej. Podkreślić należy, że to na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu, spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku i dokumentacji aplikacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1500/11). Skarżący przystępując do konkursu winien znać jego zasady, które zostały opublikowane i były dostępne dla wszystkich potencjalnych wnioskodawców w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Brak udzielenia pełnych i wyczerpujących dane kryterium informacji, musiało odnieść skutek, w postaci stosownego obniżenia punktacji, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, a z uwagi na ograniczoną alokację finansową przeznaczoną na subregion b., wniosek skarżącego nie mógł zostać przyjęty do kolejnego etapu oceny, gdyż do udziału w II etapie oceny wezwano innego wnioskodawcę, którego uproszczony wniosek o dofinansowanie otrzymał większą liczbę punktów i znajdował się na wyższej pozycji na liście.

W związku z tym, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd z urzędu nie stwierdził innych naruszeń prawa, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzeczono o oddaleniu skargi.