Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2477/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 14 września 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi K. A. L. i W. L. na decyzję Wojewody z dnia 28 sierpnia 2002r., nr [[...]] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 14 lutego 2002r., nr [[...]] 2. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 lutego 2002r. Nr [[...]] Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i wydał A. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [[...]] zlokalizowanej na kościele przy ul. L. w G. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36, ust. 1 w związku z art.81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.), art. 25 ust. 3 pkt 2, ust. 7 i ust. 8 oraz art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2000 r. nr 109, poz. 1157) i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw.

W uzasadnieniu wskazano, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego G. Przedłożony projekt budowlany przedmiotowej stacji bazowej opracowany przez osoby uprawnione wraz z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został uzgodniony z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym decyzją [[...]] z dnia 29 października 2001 r. oraz Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa UM - opinia nr [[...]] z dnia 19 października 2001 r. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z art. 13 ust. pkt 1 ustawy z dnia 09.11.2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2000 r. nr 109, poz. 1157) poprzez podanie do wiadomości informacji pod nr [[...]] w publicznie dostępnym wykazie B1 wniosku, o wydanie pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Informacja ta została umieszczona na tablicy ogłoszeń i stronie internetowej Urzędu Miasta oraz na terenie inwestycji. Ponadto stronom postępowania doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. Osoby będące stronami postępowania K. N., J. N., K. L., W. L., L. L., B. D., P. P. - właściciele posesji znajdujących się w pobliżu planowanej inwestycji, podnieśli, iż nie wyrażają zgody na proponowaną lokalizację stacji bazowej telefonii komórkowej z obawy na jej usytuowanie w zbyt małej odległości od miejsc zamieszkania i szkodliwe oddziaływanie na zdrowie ludzi mieszkąjących i przebywających w jej pobliżu. Jak wynika z załączonej do wniosku dokumentacji, w tym raportu oddziaływania na środowisko, pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną 0,1 W/m2 określoną w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11.08.1998r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz.U. nr 107 z 1998 r. poz. 676), wystąpią na wysokościach od 18,9 m do 23,9 m n.p.z na kierunkach 90° i 300° w maksymalnym obszarze do 36,8m od anten sektorowych oraz na wysokościach od 21,6m do 22,2m n.p.z. na kierunkach 0° i 93° w maksymalnym obszarze do 17,2m od anten parabolicznych. Elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące przekraczające dopuszczalny poziom wystąpi zatem nad terenem działki, na której zlokalizowana jest stacja bazowa oraz nieznacznie przekroczy jej granicę od strony wschodniej a wysokościach wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludzi. W świetle powyższego raportu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko zarzuty uczestników postępowania dotyczące wpływu tej inwestycji na stan zdrowia ludzi, nie znajduje uzasadnienia. Organ administracji wskazał, że złożone w toku postepowania wnioski o demontaż już istniejącej na wieży kościoła stacji bazowej telefonii komórkowej A., nie podlegają rozpatrzeniu w niniejszej sprawie.

K. A. L., W. L. i P. L. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, domagając się jej zakazu realizacji przedmiotowej inwestycji. Wskazali oni, że na wieży kościoła zainstalowano anteny inwestora A., a zasięg ich promieniowania szkodliwego dla ludzi znalazł się na terenie ich nieruchomości. Odwołujący się wskazali, że nieruchomość ta od trzech lat jest siedzibą świadczenia usług pedagogicznych w tym dla kobiet w ciąży i dzieci. Badania powykonawcze oddziaływania na środowisko nie uwzględniły ich ani innych nieruchomości mieszkalnych, a punkty pomiaru w większości odgrodzone są od urządzeń nadawczych 4 i 3 kondygnacyjnymi budynkami o kubaturze kilku tysięcy metrów sześciennych, lub oddalone są o kilkadziesiąt i kilkaset, co wskazuje wyraźnie na celowe ich zafałszowanie. Nadto władający nieruchomością wraz z inwestorami dopuścili się zainstalowania urządzeń nadawczych w ilości ponad dwukrotnie większej aniżeli zgodna z uzyskanymi pozwoleniami Nie wykazane w raportach oddziaływania na środowisko promieniowanie szkodliwe dla życia i zdrowia ludzi objęło także cały dom [[...]] doprowadzając do trwałego okaleczenia jedną z jego mieszkanek i stanowczo pogarszając zdrowie pozostałych. Po ujawnieniu tych faktów bezskutecznie domagali się oni natychmiastowego wstrzymania dalszej działalności urządzeń, W Wydziale Architektoniczno-Budowlanym Miasta nie dysponowano i nie okazano żadnych dokumentów potwierdzających dokonanie rozbiórki bezprawnie postawionych anten, ani też dokumentacji dotyczącej ich oddziaływania na dom odwołujących się. Wykazane w projekcie promieniowanie groźne dla życia i zdrowia ludzi zachodzi na teren nieruchomości odwołujących się i rażąco narusza konstytucyjne prawo do dysponowania własną nieruchomością, która nie tylko jest ich miejscem stałego zamieszkiwania dla kobiet w ciąży i dzieci, ale od trzech lat jest także siedzibą świadczenia usług pedagogicznych. Fakt promieniowania bardzo znacząco obniża wartość rynkową nieruchomości narażając na bardzo dotkliwe straty materialne w czasie oferowania tej nieruchomości do sprzedaży.

Decyzją z dnia 28 sierpnia 2002 r. Nr [[...]] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, iż postępowanie administracyjne prowadzone było zgodnie z postanowieniami art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia 5 września 2001 r. Nr [[...]] organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Z opracowanego przez mgr biegłego Wojewody inż. M. Ć.-D. Raportu oddziaływania stacji bazowej na środowisko wynika, że projektowana stacja bazowa posiadać będzie 2 anteny sektorowe K741322 pracujące na kierunkach 90 i 300 stopni, zawieszone na wieży kościoła na wysokości 21,4 m npz, dla których obszar o przekraczalnym poziomie gęstości mocy 0,1 W/m2 występuje w odległości 36,8m. od anten i przebiegać będzie na wysokości od 18,9m. do 23,9m npz., oraz 2 anteny paraboliczne typu VHLP 1-370 pracujące na kierunkach 0 i 93 stopni zawieszone na wieży kościoła na wysokości 21,9 m npz, dla których obszar o przekraczalnym poziomie gęstości mocy 0,1 W/m2 występuje w odległości 17,2m i przebiegać będzie na wysokości 21,9m npz. Zdaniem biegłego, ze względu na rożne wysokości zawieszenia anten i rożne kierunki nadawania anten projektowanej stacji bazowej [[...]] i istniejącej stacji Nr [[...]] A., nie wystąpi zjawisko superpozycji, a obszary o przekroczonym dopuszczalnym poziomie gęstości mocy występują w miejscach niedostępnych dla ludzi i w związku z powyższym: "narażenie ludności na pole elektromagnetyczne ocenić należy jako pomijalne". Zgodnie z Raportem planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie stanowić zagrożenia dla ludności i środowiska i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania. Występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni, niezależnie od parametrów te pola charakteryzujących, nie jest uciążliwością w rozumieniu przepisów ochrony środowiska. Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunkujące dopuszczalność lokalizowania inwestycji w zależności od zasięgu występowania uciążliwości, których źródłami są te inwestycje nie powinny być stosowane w odniesieniu do radiokomunikacyjnych inwestycji emitujących pola elektromagnetyczne o parametrach wyższych od dopuszczalnych, o ile pola te występują w miejscach niedostępnych dla ludzi. Jak wynika z wyżej wymienionych przepisów, obszar ograniczonego użytkowania tworzy się tylko w miejscach dostępnych dla ludzi, dla których są ustalone standardy jakości środowiska i tylko wówczas, gdy po mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie można ograniczyć ponadnormatywnego oddziaływania instalacji radiokomunikacyjnej. Organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 29 października 2001 r. Nr [[...]] uzgodnił projekt budowlany inwestycji, nakazując zgłosić go do odbioru Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, po wykonaniu pierwszorazowych okresowych pomiarów kontrolnych promieniowania elektromagnetycznego. Stacje bazowe telefonii komórkowej, zgodnie z art. 76 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie mogą być oddane do użytku, jeżeli nie spełnią wymagań ochrony środowiska, takich jak m. in. uzyskanie ustawowo wymaganych decyzji określających zakres i warunki korzystania ze środowiska. Zatem, przed wydaniem pozwolenia mi użytkowanie przedmiotowej stacji, inwestor winien uzyskać pozwolenie na emitowanie przez stację bazową pól elektromagnetycznych. Organ odwoławczy uznał za nieuzasadniony zarzut odwołujących się, że na wieży kościoła funkcjonują bezprawnie inne anteny A., odnośnie których nie dokonano pomiarów promieniowania i na których użytkowanie nie wydano pozwolenia. Organ II instancji ustalił, że A. otrzymał pozwolenie na użytkowanie anten wydane przez Wydział Architektoniczno-Budowlany Urzędu Miasta decyzją Nr [[...]] z dnia 19 czerwca 2000r., poprzedzone postanowieniem Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 kwietnia 2000r., w którym organ ten, właściwy w zakresie higieny radiacyjnej, wyraził zgodę na użytkowanie stacji i wskazał, że przeprowadzone badania i pomiary aparaturowe i nie wykazały przekroczenia dopuszczalnego poziomu promieniowania. Jednocześnie organ administracji wskazał, że odnośnie trzech dodatkowych anten A. prowadzone jest przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odrębne postępowanie.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosły K. L. i W. L. domagając się stwierdzenia jej nieważności lub zmiany. Skarżące podniosły fakt nielegalnego ich zdaniem wybudowania anten emitujących promieniowanie szkodliwe dla zdrowia i życia ludzi. Wskazały one, że inwestycję zlokalizowano na terenie podlegającym szczególnymi obostrzeniom ze względu na przepisy o parku krajobrazowym, co stanowi naruszenie prawa budowlanego zabraniającego lokowania inwestycji uciążliwych dla życia i zdrowia właśnie w takich miejscach. Skarżące stwierdziły, że w ramach realizacji poprzedniej inwestycji zainstalowano i uruchomiono trzykrotnie więcej nadajników niż zezwalały na to zaakceptowane dokumentacje i mimo raportów i pism inspekcji sanitarnej nie zaprzestano procederu ich użytkowania. Przez ponad dwa lata trwa użytkowanie trzykrotnie przekraczającej wszelkie pozwolenia ilości anten nadawczych, bez żadnych badań o wpływie na życie i zdrowie ludzi, oddziaływania na środowisko. Bez rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, obecnie wbrew zasadom społecznym i słusznym interesom obywateli wydano kolejne pozwolenie budowlane na następne urządzenia nadawcze na opisywanej nieruchomości. Skarżące stwierdziły, że urządzenia stacji bazowej znajdować się mają w niewielkiej odległości od pokoju mieszkalnego, przeznaczonego, zgodnie z prawem, na stały pobyt kobiet ciężarnych i noworodków. Zarzuciły one, że poprzez zezwalanie na emisje wchodzące na teren ich nieruchomości naruszane jest gwarantowane konstytucją prawo własności, dochodzi do bardzo istotnego obniżenia wartości rynkowej nieruchomości mieszkalnej skarżących w czasie oferowania jej do sprzedaży oraz wynajmu lokatorom, którzy nie chcą mieszkać w pobliżu anten nadawczych, co pozbawia skarżących jednego z podstawowych źródeł utrzymania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawęprawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem prawa.

Z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. Nr 106 z 2000 r. poz. 1126 ze zm.) wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego wprowadza wymóg dołączenia do pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, a zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego, decyzja o pozwoleniu na budowę, może być wydana wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowana terenu jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę musi być zatem poprzedzone stwierdzeniem zgodności planowanej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz oceną istnienia i spełnienia przez inwestora wymogu złożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli organ administracji stwierdzi, że postępowanie o udzielnie pozwolenia na budowę winno być poprzedzone decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a decyzja ta nie została wydana, winien odmówić udzielenia pozwolenia na budowę.

W niniejszej sprawie organy administracyjne obu instancji zaniechały oceny wymogu dołączenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a teza zgodność planowanej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie została oparta na jakichkolwiek ustaleniach w tym zakresie.

Organ I instancji stwierdził, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, nie dokonując żadnych co do treści obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie uzasadniając zajętego stanowiska. W decyzji organu odwoławczego wskazano, że zapisy planu zagospodarowania przestrzennego warunkujące dopuszczalność lokalizowania inwestycji w zależności od zasięgu występowania uciążliwości, których źródłami są inwestycje, nie powinny być stosowane w odniesieniu do radiokomunikacyjnych inwestycji emitujących pola elektromagnetyczne o parametrach wyższych od dopuszczalnych, o ile pola te występują w miejscach niedostępnych dla ludzi. Organ II instancji nie dokonał jednak ustaleń odnośnie treści obowiązującego dla tego terenu planu zagospodarowania przestrzennego, ani oceny czy z treści tego planu, a w szczególności wysokości dopuszczalnej zabudowy wynika, że w niniejszym przypadku, pola elektromagnetyczne o parametrach wyższych od dopuszczalnych, będą występowały jedynie w miejscach niedostępnych dla ludzi.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.Dz. U. Nr 15 poz. 139 ze zm.) obowiązującej w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji, zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 39 ust. 2 niniejszej ustawy nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu (pkt 1) oraz roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę (pkt 2).

Organy obu instancji nie dokonały oceny inwestycji w punktu widzenia treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego i nie wskazały przesłanek zwalniających inwestora od obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślić należy, iż fakt ograniczenia inwestycji do robót montażowych nie wyłącza obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w przypadku zamiany sposobu zagospodarowania terenu. Trwała ingerencja w przestrzeń stanowi zmianę sposobu zagospodarowania terenu.

Zamontowanie na budynku kościoła stacji bazowej telefonii komórkowej może także wywoływać skutki w sferze zagospodarowania sąsiednich nieruchomości. Ze sporządzonego w sprawie Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że wokół stacji bazowej w kierunku 90 stopni będzie istnieć strefa zagrożenia w odległości do 36,8 m od anten sektorowych, a ze znajdującego się w aktach administracyjnych szkicu wynika, że strefa ta przekroczy granice nieruchomości, na której zlokalizowana jest inwestycja. Promieniowanie elektromagnetyczne o poziomie wyższym od 0,1 W/m2 występować będzie na tym obszarze na wysokości od 18, 9 do 23,9 m npz. Sporządzona opinia dotyczy oceny zasięgu szkodliwego promieniowania w odniesieniu do budynków istniejących. W toku postępowania nie rozważano natomiast wpływu inwestycji na możliwość zabudowy sąsiednich działek lub rozbudowy znajdujących się nich i obiektów. W wyroku z dnia 10 października 2001 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 1364/99 (nie publ.) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oddziaływanie projektowanej inwestycji, polegającej na montażu na istniejącym budynku mieszkalnym stacji bazowej telefonii komórkowej, na nieruchomości sąsiednie sprowadza się do powstawania ograniczeń w inwestowaniu i powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu a w konsekwencji, stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponieważ sfera oddziaływania inwestycji przekracza granice działki, na której ma być ona realizowana, istnienie tego obiektu może wpływać na sposób zagospodarowania sąsiednich nieruchomości.

Zarzut skarżących, iż w postępowaniu nie brali udziału właściciele nieruchomości stanowiącej działkę Nr [[...]] nie jest uzasadniony, bowiem ze znajdującego się w aktach administracyjnych Opisu zbiorczego wynika, że działka ta stanowi własność Gminy. Na marginesie wskazać należy, iż w sytuacji gdyby Opis ten nie zawierał aktualnych danych, organ administracji winien zapewnić udział w postępowaniu wszystkim właścicielom nieruchomości graniczących z terenem inwestycji. Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, wprowadzał zasadę ochrony interesu prawnego osób trzecich stanowiąc, iż obiekt budowlany należy projektować, budować i użytkować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego obejmuje m.in. ochronę przed uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie. Uczestnikami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są właściciele nieruchomości sąsiednich, których interesy mogą zostać naruszone przez budowę obiektu. Ustalenie kręgu uczestników postępowania następuje w oparciu o bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji i możliwość naruszenia interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich.

Organ odwoławczy nie rozważył w zaskarżonej decyzji podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego szczególnych warunków wznoszenia tego typu obiektów jak planowany, z uwagi na pozostawanie tego terenu w granicach parku krajobrazowego, bądź w jego bezpośrednim sąsiedztwie. Narusza to przepis art. 7 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a.

Sad uznał za niezasadne zarzuty dotyczące nieuwzględnienia istnienie na obiekcie dwóch anten nadawczych A. i łącznego wpływu promieniowania na środowisko tych urządzeń razem ze stacja bazową, której dotyczy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Raport oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej dokonuje oceny stopnia promieniowania planowanej stacji bazowej z uwzględnieniem stopnia i zakresu promieniowania dwóch anten nadawczych A. Zarzuty skargi dotyczące nieuwzględnienia oddziaływania dodatkowych samowolnie zamontowanych anten A., nie są uzasadnione. Oceniając możliwości wydania inwestorowi pozwolenia na budowę organ administracji winien bowiem uwzględniać oddziaływanie obiektów powstałych zgodnie z prawem. O ile na nieruchomości znajdują się obiekty wzniesione bez wymaganego pozwolenia na budowę winny one podlegać nakazowi rozbiórki, a decyzję w tym przedmiocie wydaje organ nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 35 pkt 6 Prawa budowlanego organ administracji wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Jeżeli zatem w sprawie istniał wymóg zawarcia w projekcie budowlanym projektu zagospodarowania działki lub terenu wynikający z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, uzależniony od obowiązku ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 34 ust. 3 a Prawa budowlanego) istnienie na nieruchomości obiektu, odnośnie którego orzeczono nakaz rozbiórki, uniemożliwiałoby wydanie pozwolenia na budowę. Ponieważ wydanie decyzji w sprawie samowoli budowlanej ma bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, ma ono walor zagadnienia wstępnego, co zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzasadnia zawieszenie postępowania w sprawie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. W związku z informacjami o toczącym przed inspektorem nadzoru budowlanego postępowaniu w sprawie samowolnego zamontowania trzech anten, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji winien był zatem ustalić czy postępowanie to jest w toku, czy też w sprawie tej nie zapadła już decyzja o nakazie rozbiórki.

W toku postępowania przed organami obu instancji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynik sprawy.

Nadto organ administracji naruszył przepisy prawa procesowego, art. 7 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a związku z art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnym uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji winien dokonać oceny zgodności planowanej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i, w związku ze zmianą stanu prawnego, dokonać oceny istnienia i spełnienia przez inwestora wymogu złożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w świetle przepisów aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 ze zm.) Nadto winien on ustalić czy na nieruchomości nie znajdują się obiekty, odnośnie których wydany został nakaz rozbiórki oraz dokonać oceny zarzutów stron odnośnie naruszenia przez planowaną inwestycję warunków związanych z istnieniem parku krajobrazowego.

Na podstawie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, iż uchylone decyzje nie mogą być wykonane. Wykonanie wadliwych decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku jest bowiem aksjologicznie nieuzasadnione.