Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1113/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Bankowe prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134,  art. 174,  art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b i c oraz art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 5 poz 42
law: Ustawa z dnia 15 grudnia  2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie sędzia NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Bożena Walentynowicz ( spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 164/06 w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie ze skargi W. G. na decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Krajowy Sąd Dyscyplinarny Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w W. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy decyzję Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...], uznającą W. G. za winnego czynu z zakresu odpowiedzialności zawodowej (z powodu ukarania przez sąd karny) ujętego w art. 95 pkt 2 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

W. G., uznając się za osobę dwukrotnie ukaraną, złożył skargę na tę decyzję, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2006 r. uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że uwzględnienie skargi nastąpiło z przyczyn innych niż w niej podane. Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja w części zawierającej sentencję rozstrzygnięcia i pouczenie, została podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego natomiast uzasadnienie tej decyzji podpisane zostało jedynie przez przewodniczącą składu orzekającego, a okoliczność ta wymagała dokonania oceny formalnej zaskarżonej decyzji, przed rozpatrzeniem zarzutów skargi. Sąd stwierdził, że zgodnie z brzmieniem art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.) do postępowania w sprawach indywidualnych uregulowanych w ustawie, z wyjątkiem spraw dyscyplinarnych, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś przepisy od art. 95 do 101 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane dają okręgowym sądom dyscyplinarnym i sądom krajowym korporacji szczególną kompetencję do wydania decyzji administracyjnej w sprawach odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. W myśl powyższego oraz zgodnie z art. 104, 107 K.p.a. i art. 11 ust. 2 ustawy korporacyjnej Sąd uznał, że w sprawach odpowiedzialności zawodowej w budownictwie rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych powinny być podpisane przez wszystkich członków składu orzekającego organu zarówno pod sentencją, jak i pod uzasadnieniem. W ocenie Sądu brak podpisu pod decyzją wszystkich osób piastujących łącznie funkcję organu administracji publicznej (organ kolegialny), narusza przepis art. 107 K.p.a. w stopniu, który może mieć istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji bez wnikania w jej treść merytoryczną.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, opartą na przesłance z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniósł W. G., reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9 i 10 K.p.a. poprzez brak dokładnego zbadania i wyjaśnienia zarzutów formalnych i merytorycznych skargi.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzja Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa podtrzymana przez zaskarżoną decyzję zawierała uchybienia formalne i merytoryczne, a Sąd pierwszej instancji uchylił tylko zaskarżoną decyzję, ograniczenie Sądu do badania sprawy tylko w kwestii formalnej i tylko decyzji zaskarżonej jest, w ocenie skarżącego, działaniem niezgodnym z art. 145 § 1 pkt lit. b/ P.p.s.a. Skarżący podniósł również, że Okręgowy Sąd Dyscyplinarny [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa rażąco naruszył § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1635), co uniemożliwiło skarżącemu wzięcie czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym, ponieważ Okręgowy Sąd nie powiadomił skarżącego o przekazaniu akt do Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, a ten zaś naruszył § 37 i 41 powyższego rozporządzenia, ponieważ nie powiadomił skarżącego o terminie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Zarzut skargi kasacyjnej został oparty na treści art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "P.p.s.a." - podnosząc naruszenie przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w związku z art. 7, 8, 9 i 10 K.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Autorka skargi kasacyjnej uzasadniając zgłoszony zarzut przede wszystkim kwestionowała brak zbadania przez Sąd podniesionych w skardze zarzutów formalnych i merytorycznych odnoszących się do decyzji wydanej przez Sąd Dyscyplinarny [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, którą to podtrzymał Krajowy Dyscyplinarny Sąd Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.

W ocenie autorki skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo uchylił tylko decyzję Krajowego Sądu Dyscyplinarnego bez dokonania oceny decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego naruszając w ten sposób art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ P.p.s.a. Dokonując oceny wskazanego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny uznał jego bezzasadność.

Należy przede wszystkim mieć na uwadze fakt, iż zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie jest związany zarzutami skargi, jej wnioskami, ani powołaną podstawą a orzeka jedynie w granicach danej sprawy. Oznacza to, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które zarzucono w skardze.

Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonej decyzji Krajowego Sądu Dyscyplinarnego Polskiej Izby Inżynierów uznał, iż decyzja ta dotknięta jest istotną wadą formalnoprawną naruszającą przepisy art. 11 ust. 2 ustawy korporacyjnej, tj. ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 24 stycznia 2001 r.). Przepis ten stanowi, iż rozstrzygnięcia organów w sprawach indywidualnych podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego organu. Jak wynika z akt sprawy decyzja wydana w sprawie niniejszej przez Krajowy Sąd Dyscyplinarny po rozpoznaniu odwołania od decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego wydanej w stosunku do skarżącego W. G. została podpisana przez wszystkich członków składu orzekającego, ale tylko pod sentencją orzeczenia. Uzasadnienie decyzji zostało podpisane zaś wyłącznie przez przewodniczącą składu orzekającego. Brak podpisu pełnego składu pod uzasadnieniem decyzji Krajowego Sądu Dyscyplinarnego stanowi naruszenia art. 107 K.p.a. w ocenie Sądu pierwszej instancji. Jest to istotne uchybienie formalne, które może mieć wpływ na wynik sprawy bowiem budzi wątpliwości czy takie motywy leżały u podstaw rozstrzygnięcia całego składu. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej, kontrolowanej decyzji.

Należy podzielić powyższe stanowisko ocenne Sądu, zważywszy na treść art. 107 § 1 i 4 K.p.a., który wymaga by decyzja odwoławcza zawierała zawsze uzasadnienie, a w myśl § 1 decyzja musi być zawsze podpisana przez organ wydający ją.

Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Krajowego Sądu Dyscyplinarnego z powyższych przyczyn zwalniało Sąd kontrolujący ten akt z obowiązku badania merytorycznego treści tej decyzji, jak i innych zarzutów. Skutkiem uchylenia decyzji odwoławczej Sądu Krajowego zachodzi konieczność ponownego rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Sądu Okręgowego przez inny nowo powołany skład Krajowego Sądu Dyscyplinarnego, który będzie zobligowany do oceny wszystkich zarzutów zgłoszonych w odwołaniu, a także do zbadania czy decyzja Sądu Okręgowego wydana została w postępowaniu pierwszoinstancyjnym z zachowaniem wymogów procesowych określonych przepisami prawnymi - w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z dnia 23 listopada 2002 r.).

W powyższej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał też żadnej podstawy by dokonywać kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego, jak sugeruje niniejsza skarga kasacyjna.

W podsumowaniu powyższych rozważań stwierdzić należy, iż brak usprawiedliwionych podstaw zarzutów skargi kasacyjnej uzasadnia jej oddalenie.

Z mocy art. 184 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.