Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1330/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1-4
journal: Dz.U. 2016 poz 617
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jedn.
article: art. 2 ust. 2, art. 7 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń,, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Asystent Sędziego Zuzanna Baca-Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi D.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 czerwca 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania D.L. od decyzji (nakazu płatniczego) Burmistrza Gminy z dnia 18 stycznia 2019 r. w sprawie ustalenia D.L. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. w kwocie 62 zł, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że D.L. jest właścicielem działki nr [...] o powierzchni 0,7178 ha. Działka ta obejmuje 0,2281 ha gruntu oznaczonego jako IVb klasy, 0,3439 ha gruntu ornego V klasy oraz 0,0886 ha łąk i pastwisk V klasy, oprócz tego obszar 572 m2 stanowi nieużytek rolny. W oparciu o te dane organ I instancji ustalił wskazane wyżej łączne zobowiązanie podatkowe.

Odnosząc się do podatku od nieruchomości wyjaśniono, że dotyczy on 527m2 gruntów wskazanej działki stanowiącej nieużytek. Nieużytki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości o czym stanowi art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm., dalej: u.p.o.l.). Grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają zwolnieniu od podatku. Oznacza to, że podatnik jest zwolniony od tego podatku bo nie prowadzi na części działki stanowiącej nieużytek działalności gospodarczej. Wysokość podatku od nieruchomości ustalona została zatem w kwocie 0 zł. Wysokość podatku rolnego została ustalona prawidłowo na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017r., poz. 1892 ze zm., dalej: u.p.r.) w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, do zobowiązuje przepis art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (Dz.U. z 2019 r., poz. 393).

W skardze na powyższą decyzję D.L. wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Skarżący podkreślił, że w jego ocenie na podstawie przepisów art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 10 u.p.o.l. grunty rolne, których od lat nie użytkuje nie powinny być opodatkowane. Skarżący wskazał na sprzeczności w decyzji dotyczące opodatkowania nieużytków, organ wskazał bowiem, że są one opodatkowane a następnie, że są zwolnione z podatku.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 2 października 2019 r. podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. Dodatkowo podniosła, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do gruntownego wyjaśnienia okoliczności faktycznych. D.L. od początku składanych informacjach opisywał aktualny stan gruntów oraz nieprowadzenie na nich jakiejkolwiek działalności. Opisywany stan faktyczny nie został jednak w jakimkolwiek stopniu uwzględniony przez orzekające w sprawie organy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przepis art. 6c u.p.r. stanowi, że osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio (ust. 1). Łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę (ust. 2).

Stosownie do art. 6c ust. 1 u.p.r. do ustalenia przez organ podatkowy w jednej decyzji łącznego zobowiązania pieniężnego może dojść wówczas, gdy na osobie fizycznej ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy. Tym samym łączne zobowiązanie pieniężne może zostać wymierzone, gdy na tym samym podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z tytułu podatku rolnego oraz jednocześnie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego albo podatku rolnego oraz jednocześnie podatku od nieruchomości i podatku leśnego.

W niniejszej sprawie skarżący jest właścicielem nieruchomości, której opodatkowanie jest uregulowane w różnych ustawach - u.p.r. oraz u.p.o.l. Skarżący jest właścicielem gruntów rolnych – działki nr [...]. Działka ta składa się z gruntów zakwalifikowanych jako grunty orne klasy IVb i klasy V, łąki lub pastwiska klasy V oraz nieużytki.

W myśl art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 3 ust. 1. u.p.r. podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące m.in. właścicielami gruntów, posiadaczami samoistnymi gruntów, użytkownikami wieczystymi gruntów, posiadaczami gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, po spełnieniu określonych w ustawie warunków. W świetle natomiast art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. zwalnia się od podatku rolnego m.in. użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

Skarżący podlega podatkowi rolnemu, bowiem jest zobowiązany do zapłaty podatku od gruntów rolnych klasy IVb, i od tych właśnie gruntów został skarżącemu wymierzony podatek.

Wskazywana przez skarżącego okoliczność, że nie użytkuje on gruntów ornych klasy IVb z uwagi na brak sprzętu rolniczego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z przepisami prawa, dla wymiaru podatku nie jest bowiem w tym przypadku istotny fakt i sposób korzystania z nieruchomości, a jedynie jej klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków oraz okoliczność, że skarżący jest właścicielem nieruchomości.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, organ podatkowy jest związany przy wymiarze podatku zapisami w ewidencji gruntów i budynków i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd w świetle którego, stosownie do przywołanych regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Oznacza to, że co do zasady, o sposobie kwalifikacji gruntu dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, rolnym i leśnym decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dopóki w ewidencji wpisany jest określony sposób klasyfikacji gruntu, dopóty organ jest zobligowany do jego przyjmowania podczas ustalania rodzaju i wysokości podatku od tego gruntu. Odstępstwa od bezwzględnego związania zapisami ewidencji gruntów i budynków mogą dotyczyć wyłącznie informacji o względnej mocy wiążącej, tj. takich, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 o.p.), dotyczących przykładowo własności nieruchomości (prawa użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym. Drugą grupę stanowią dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, którymi organ podatkowy jest bezwzględnie związany.

Organ podatkowy – przy wymiarze podatku rolnego, leśnego oraz podatku od nieruchomości związany jest zatem zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie.

W przedmiotowej sprawie, organy podatkowe dokonując wymiaru podatku zasadnie zatem odwołały się do danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

Biorąc pod uwagę treść art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. i przewidziane w nim zwolnienie nie doszło do powstania zobowiązania podatkowego w podatku rolnym od gruntów rolnych klasy V. Organ w wydanej decyzji prawidłowo nie wymierzył skarżącemu podatku w tym zakresie.

W skład działki nr [...] wchodzą także nieużytki. Kwestię opodatkowania tego rodzaju nieruchomości reguluje u.p.o.l. Ustawa ta w art. 1a ust. 3 pkt 3 stanowi, że przez nieużytki rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. W art. 7 pkt 10 u.p.o.l. ustawodawca zwolnił od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ nie wymierzył skarżącemu podatku od tej części nieruchomości, bowiem skarżący nie prowadzi na nieużytku działalności gospodarczej.

Skoro brak jest możliwości konkretyzacji zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, to należy przyjąć, że w efekcie nie zaistniały przesłanki do określenia skarżącemu zobowiązania łącznego, lecz do wymiaru tylko jednego podatku - rolnego. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, okoliczność ta nie ma jednak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nakaz płatniczy jest normalną decyzją wymiarową w rozumieniu art. 21 § 1 pkt 2 o.p., w której można wymierzyć więcej niż jeden podatek. Błędne określenie zobowiązania jako łącznego nie miało w niniejszej sprawie żadnego wpływu na zakres obowiązków strony i sposób ich wykonania. Uchylenie decyzji do ponownego rozpoznania skutkowałoby orzeczeniem o obowiązku podatkowym skarżącego w tej samej wysokości, z tym zastrzeżeniem, że wydana decyzja nie zawierałaby dodatkowego jej określenia jako nakaz płatniczy.

Zaistniałe naruszenie prawa nie wywarło zatem wpływu na określenie wynikającego z prawa materialnego obowiązku podatkowego, a w szczególności jego wysokość i sposób płatności.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.