Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1284/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2018r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący – I. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2018r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu i zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. W skardze zawarty został wniosek

o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że z uwagi na sytuację zdrowotną jego żony, która nie może podróżować, a także rozpoczęcie przez nią leczenia w Polsce zachodzą okoliczności do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący podniósł, że dzieci w pełni zintegrowały się w Polsce oraz, że na terytorium jego kraju pochodzenia zagraża im niebezpieczeństwo.

Organ wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływana dalej jako "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie takiej decyzji, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem jej legalności.

Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie we wniosku a zatem w jego uzasadnieniu, niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie prawdopodobieństwa zaistnienia okoliczności wywołujących takie zagrożenia nie może polegać na tym, że sąd administracyjny samodzielnie, z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, a także przywołany w skardze stan rzeczy dojdzie do wniosku, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji analizowanej sprawy jest zasadne i znajduje podstawy w regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a.

W ocenie Sądu sam fakt zobowiązania strony skarżącej do powrotu do kraju pochodzenia i zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw obszaru Schengen niewątpliwie łączy się z koniecznością opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu i wymusza zmianę planów na życie. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tym tonie już wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniach: z 31 marca 2017 r., sygn. akt II OZ 295/17; 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OZ 419/7; 11 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 442/17; 12 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 448/17; 18 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 463/17 i 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 616/17, a wyrażone w nich jednolite i ugruntowane stanowisko Sąd rozpoznający wniosek w niniejszej sprawie w pełni aprobuje. Podobne stanowisko prezentuje się w także w doktrynie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Tego rodzaju "automatyzm" stosowania ochrony tymczasowej, oznaczałby, że w przypadku każdej skargi na rozstrzygnięcie, które wiąże się z opuszczeniem kraju przez cudzoziemca, uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem możliwości takiej prawodawca nie przewidział stawiając wymóg, by to strona uprawdopodobniła przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. W sprawie tego rodzaju, co poddana kontroli Sądu, istnienia tych przesłanek nie można bowiem domniemywać (zob. postanowienie NSA z 11 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 442/17).

Przyjąć należałoby, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji jest możliwe, jeśli strona wykaże, że zmiana w jej życiu, jaka nastąpi wskutek powrotu do kraju pochodzenia i zakazu ponownego wjazdu na terytorium Polski oraz innych państw obszaru Schengen, będzie miała charakter znacznej szkody lub wywoła trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest oceniane z punktu widzenia zasadności wniosku. Dlatego argumentacja przedstawiona przez wnioskodawcę musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1492/17).

Tymczasem, analizując argumenty podniesione przez skarżącego, które rzekomo mają przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii stanu zdrowia żony skarżącego należy zauważyć, że dokumentacja medyczna załączona do akt sprawy sporządzona została w 2016r. Ponadto, zarówno z wyniku badania EEG z [...] kwietnia 2018r. jak i innej dokumentacji nie wynika, co dokładnie podlega leczeniu ewentualnie jakie konsultacje lekarskie żona skarżącego ma wykonać. W ocenie Sądu, żaden dokument nie wskazuje, wbrew twierdzeniu żony cudzoziemca, że wyjazd mógłby zagrażać jej zdrowiu lub życiu. Tak więc, Z. B. może zdaniem Sądu bez przeszkód kontynuować leczenie w kraju pochodzenia. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie może przemawiać także okoliczność zintegrowania dzieci ze środowiskiem w Polsce czy też udział syna skarżącego w treningach i zawodach kickboxingu, bowiem nie mieści się to w katalogu przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podobnie załączone do skargi oświadczenia sąsiadów rodziny skarżącego nie uzasadniają potrzeby wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że przesłanką uzasadniającą zastosowanie ochrony tymczasowej nie może być powoływanie się na zagrożenie niebezpieczeństwa w kraju pochodzenia. Przesłanki te badane są w odrębnych postępowaniach, tj. o nadanie statusu uchodźcy czy o udzielenie ochrony uzupełniającej poprzedzających postępowanie o zobowiązanie do powrotu.

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że istnieje realna możliwość wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.