Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 51/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: asesor WSA Magdalena Dobek-Rak sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na bezczynność Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej w G. w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Wojskową Komisję Morsko-Lekarską w G. do rozpoznania pkt 2 – 4 wniosku K. S. z dnia 2 listopada 2017 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej w G. na rzecz skarżącego K. S. kwotę 100 zł (słownie złotych: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Pismem z 2 listopada 2017 r. K. S. w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej o przekazanie informacji w zakresie:

1. ile w 2015 r. Komisja wydała orzeczeń nadających kategorie wojskowe i jakie to były poszczególne kategorie przydatności do służby wojskowej,

2. ile w 2015 r. Komisja nadała kategorii wojskowych A (lub zdolny), w których wcześniej badany wypełnił druk w formie ustrukturyzowanej zawierający pytanie: czy miał problemy z zachowaniem, problemy psychologiczne lub choroby układu nerwowego; i zaznaczył że - TAK (tj. miał takie problemy lub choroby),

3. czy od każdego badanego z pkt 2 Komisja zażądała przekazania w trybie § 66 pkt 3, § 67 pkt 2, § 73 pkt 1 - 3 zał. nr 2 rozporządzenia MON z dnia z dnia 25 czerwca 2004 r. i z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich dokumentacji z leczenia (od ilu osób ewentualnie Komisja nie zażądała takiej dokumentacji), czy każdy od kogo zażądano dokumentacji, dokumentację taką przyniósł (jeśli nie, to ilu nie przyniosło), czy Komisja z przyniesioną dokumentacją zapoznała się (czy z każdą przyniesioną dokumentacją się zapoznała, jeśli nie to od ilu osób Komisja nie zapoznała się dokumentacją leczenia),

4. osoba z pkt 2: z problemami z zachowaniem, problemami psychologicznymi lub chorobami układu nerwowego; to jakiego typu były to zaburzenia lub choroby (rozpoznane wcześniej w PZP lub przez Komisję), które jednak pozwoliły na przyznanie kategorii A (lub zdolny) badanemu.

Pismem z 1 grudnia 2017 r. RWKML udzieliła stosownych informacji w zakresie punktu 1 wniosku, wskazując jednocześnie, iż w odniesieniu do kwestii podnoszonych w punktach 2, 3 i 4 wniosku RWKML w żaden sposób nie wyodrębnia danych i nie sporządza statystyk dotyczących informacji, o które wnioskowano.

Pismem z 18 grudnia 2017 r. K. S. zwrócił się do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej z wnioskiem o uzupełnienie udzielonej informacji poprzez udzielenie pełnej informacji.

Pismem z 22 stycznia 2018 r. K.S. złożył skargę na RWKML "w zakresie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania". Zarzucił w nim brak załatwienia złożonego przez siebie wniosku w formie przewidzianej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem przez udostępnienie bądź decyzje o odmowie udostępnienia ze stosownym pouczeniem o prawie do odwołania.

W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarskiej wniosła o oddalenie skargi wskazując, że K. S., występując o udostępnienie informacji "przetworzonej" powinien wskazać szczególnie istotny interes publiczny, uzasadniający udostępnienie informacji przetworzonej. Uznanie przez właściwy w sprawie organ, że brak jest spełnienia ustawowej przesłanki udzielenia informacji publicznej przetworzonej, to jest istnienia po stronie wnioskodawcy "szczególnie uzasadnionego interesu publicznego", mogłoby skutkować decyzją o odmowie udzielenia takiej informacji. K. S. nie podjął nawet próby uprawdopodobnienia, że żądanie przez niego informacji o charakterze przetworzonym jest spowodowane istotnym interesem publicznym.

Stwierdził organ, że argumenty o pozostawaniu w bezczynności Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko - Lekarskiej uznać należy za bezzasadne, bowiem informacje będące w posiadaniu RWKML zostały skarżącemu udzielone, a K. S. nie złożył należycie uzasadnionego wniosku o udzielenie informacji przetworzonej, po rozpatrzeniu którego mogłaby zostać wydana stosowna decyzja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta - z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej jako "p.p.s.a.", obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a p.p.s.a.

Kontroli sądu w przypadku skarg na bezczynność poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje zarówno w przypadku braku reakcji podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, wymaganej ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), zwanej dalej "u.d.i.p.", jak i wówczas, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu na zasadach określonych przepisami u.d.i.p.

Oceniając, czy Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego K. S. z dnia 2 listopada 2017 r., Sąd w pierwszej kolejności zważył, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlegać winien ocenie z punktu widzenia przesłanek podmiotowych i przedmiotowych. Udostępnienie informacji objętej wnioskiem może bowiem nastąpić jedynie wówczas, gdy podmiot, do którego zostało skierowane żądanie, należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej określonych w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz, gdy stwierdzone zostanie, że żądana informacja stanowi informację o charakterze publicznym w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.di.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska została powołana mocą § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości.

Zgodnie z art. 29 ustawy z 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1459)

1. Wojskowe komisje lekarskie są właściwe do orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej:

1) osób o nieuregulowanym stosunku do służby wojskowej w okresie, kiedy nie urzęduje powiatowa komisja lekarska;

2) żołnierzy pełniących czynną służbę wojskową;

3) żołnierzy rezerwy;

4) osób przeniesionych do rezerwy niebędących żołnierzami rezerwy;

5) innych niż wymienione w pkt 1-4 osób, podlegających ze względu na wiek obowiązkowi służby wojskowej, które zgłosiły się ochotniczo do jej odbywania.

1a. Niezależnie od orzekania, o którym mowa w ust. 1, wojskowe komisje lekarskie orzekają również o:

1) zdolności do pełnienia służby poza granicami państwa;

2) zdolności do pełnienia służby w rodzajach wojsk i służb oraz na stanowiskach służbowych i funkcjach wojskowych wymagających szczególnych predyspozycji zdrowotnych;

3) potrzebie udzielenia żołnierzowi urlopu zdrowotnego;

4) ustaleniu związku chorób oraz śmierci ze służbą wojskową;

5) prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby lub prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.

W ocenie Sądu w świetle przywołanych regulacji Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska spełnia kryteria podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p.

Kryterium przedmiotowe informacji publicznej wymaga wskazania, że pojęcie informacji publiczna zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a doprecyzowane w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:

1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:

a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,

b) projektowaniu aktów normatywnych,

c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań;

2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) statusie prawnym lub formie prawnej,

b) organizacji,

c) przedmiocie działalności i kompetencjach,

d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,

e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,

f) majątku, którym dysponują;

3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:

a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,

b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,

c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,

d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,

e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,

f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,

g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych,

4) danych publicznych, w tym:

a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:

- treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

- dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,

- treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,

b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,

c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,

d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych;

5) majątku publicznym, w tym o:

a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,

b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,

c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych 2 ,

d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,

e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,

f) długu publicznym,

g) pomocy publicznej,

h) ciężarach publicznych.

W świetle art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.

Ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Zgodnie z ww. przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne, a także wytworzoną przez inne podmioty wykonujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (vide wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751; Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, LEX nr 236231; Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04, LEX nr 146742).

Uwzględniając powyższe aspekty, można powiedzieć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Informacja publiczna odnosi się do faktów. Jest nią więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których organ używa do zrealizowania przewidzianych prawem zadań publicznych. Istotne jest zatem, aby dokumenty będące w dyspozycji podmiotu zobowiązanego do udostepnienia informacji publicznej służyły realizowaniu zadań publicznych i zawierały niewątpliwy walor publiczny, co do ich treści. Bliższa analiza art. 6 u.d.i.p. wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Zaznaczyć przy tym należy, że informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02 oraz z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 89/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań przedmiot wniosku skarżącego co jest bezsporne między stronami stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.

Bezsporne między stronami jest również i to, że pkt 2 – 4 wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2017 r. dotyczyły informacji publicznej przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

U.d.i.p. nie definiuje wprost pojęcia informacji publicznej przetworzonej, o której mowa przywołanym wyżej przepisie. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych informację publiczną przetworzoną stanowi informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostych, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste informacją przetworzoną.

Tym samym informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje - to jest nie posiada gotowej informacji podlegającej żądaniu - w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem określonych środków osobowych i finansowych.

Przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości, będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagających samodzielnego ich zredagowania, związanego z koniecznością przeprowadzenia czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją, powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych, już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. IV SAB/Wr 47/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 89/13; dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

O ile dostęp do informacji publicznej prostej ma właściwie nieograniczony charakter, to udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania po stronie wnioskodawcy, że uzyskanie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Odmowa udzielenia przetworzonej informacji publicznej co istotne w niniejszej sprawie następuje, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, w formie decyzji.

Sąd podziela stanowisko stron postępowania, że wniosek skarżącego z dnia 2 listopada 2017 r w pkt 2-4 dotyczy informacji publicznej przetworzonej z uwagi na to, że jej udostępnienie wymagało podjęcia dodatkowych czynności, połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem określonych środków po stronie organu.

Rozstrzygając w dalszej kolejności kwestię pozostawania adresata wniosku w bezczynności co do udzielenia żądanej informacji wskazać należy, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej obowiązek jej udostępnienia jedynie w sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, a nadto dana informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu. W konsekwencji w razie skierowania wniosku o udzielenie informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, który taki wniosek otrzymał, może zachować się w jeden z poniższych sposobów:

1. udzielić, w formie czynności materialno-technicznej, informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.),

2. poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że organ nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.; vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1401/13 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten, w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.),

3. odmówić udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) lub umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), czego winien dokonać w formie decyzji administracyjnej,

4. odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Bezczynność organu (podmiotu zobowiązanego) w sytuacji określonej przepisami u.d.i.p. polega więc na tym, że organ (inny podmiot) zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto gdy nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji bądź żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W przedmiotowej sprawie Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska rozpoznając wniosek K. S. z dnia 2 listopada 2017 r. udzieliła informacji publicznej w zakresie pkt 1. Natomiast przyjmując, że w pozostałej części dotyczy on przetworzonej informacji publicznej nie wezwała skarżącego do wykazania okoliczności szczególnie istotnych dla interesu publicznego oraz nie wydała decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym w zakresie pkt 2-4 wniosku, o którym wyżej mowa na dzień rozpoznania skargi organ pozostaje w bezczynności, co w tej części uzasadnia rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 sentencji wyroku.

W pkt 2 sentencji wyroku Sąd uznał, iż że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Stan bezczynności albo przewlekłego prowadzenia postępowania wyczerpują znamiona rażącego naruszenia prawa tylko wtedy, gdy posiadają pewne dodatkowe (szczególne) cechy względem stanu określanego jako typowe naruszenie prawa. Nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie (nawet jeśli jest to przekroczenie dość znaczne, np. kilkumiesięczne) przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie terminu musi być bowiem nie tylko znaczne, lecz nieznajdujące żadnego usprawiedliwienia w okolicznościach prawnych lub faktycznych sprawy. W ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Należy mieć bowiem na uwadze, iż mimo (co wynika z treści pisma skarżącego z dnia 18 grudnia 2017 r.), że skarżący miał świadomość iż jego wniosek z 2 listopada 2017 r. dotyczy w części przetworzonej informacji publicznej, nie wskazał w tym zakresie okoliczności szczególnie istotnych dla interesu publicznego uprawniających do uzyskania tych informacji. Nadto zauważyć należy, że treść pisma Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej z dnia 5 stycznia 2018 r. wskazuje, iż zaniechanie organu wynikało raczej z braku wiedzy co do sposobu załatwienia sprawy niż z lekceważącego stosunku do nałożonych u.d.i.p. obowiązków, czy też do skarżącego.

Jak wyżej wskazano w zakresie pkt 1 wniosku skarżącego z dnia 2 listopada 2017 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Morsko-Lekarska udzieliła informacji publicznej pismem z dnia 1 grudnia 2017 r. W tej części skarga podlega oddaleniu ( pkt 4 sentencji wyroku), albowiem organ nie pozostaje w bezczynności na dzień rozpoznania sprawy.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania zasądzając od Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej na rzecz skarżącego kwotę 100 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.