Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 54/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2023-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 32 ust. 4 art. 35 ust. 1 pkt 1-4
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 7 art. 77 par. 1 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) Protokolant referent – stażysta Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2023 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody z dnia 21 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Wojewoda, decyzją z dnia 17 marca 2022 roku [...]), po rozpoznaniu odwołania S. Sp. z o.o. z siedzibą w P., uchylił w całości decyzję Starosty S. z dnia 29 listopada 2021 roku (nr [...], znak: [...]) zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę stalowej wieży kratowej, telekomunikacyjnego obiektu budowlanego operatora T. S.A. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr ewid. [...], obręb S. oraz odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda wyjaśnił, że na terenie inwestycyjnym obowiązuje plan miejscowy, a zgodnie z jego częścią graficzną stacja bazowa znajdować się będzie na obszarze oznaczonym symbolem "18A TAG" - tereny aktywizacji gospodarczej. Szczegółowe zasady zagospodarowania dla ww. obszaru określił § 10 ust. 9 mpzp, natomiast warunki zagospodarowania wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego i zdrowia ludzi ustalone zostały w § 8 mpzp, gdzie w pkt 1 podkreślono, że "niekorzystne oddziaływanie na środowisko, wytwarzane przez jednostki gospodarcze, powinno zamykać się na terenie działki, na jakiej jest wytwarzane i do której ta jednostka posiada tytuł prawny".

Zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu zasięg występowania ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego wytwarzanego przez przedmiotową stację bazową wykracza poza działkę inwestycyjną, do której inwestor posiada tytuł prawny. Przekroczenia te występują w miejscach niedostępnych dla ludności na dz. o numerach ewid. [...], [...] i [...].

Skoro emitowane promieniowanie elektromagnetyczne przez jednostkę gospodarczą, która jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym świadczącym usługi transmisji sygnałów radiodyfuzyjnych drogą rozsiewczą naziemną, nie zamyka się na terenie działki, na której jest wytwarzane i do której inwestor posiada tytuł prawny, to uznać należy, że inwestycja jest niezgodna z § 8 pkt 1 mpzp. Organ zobowiązał inwestora w pkt 1 postanowienia z 31 stycznia 2022 roku do usunięcia tej nieprawidłowości. Inwestor nie wykonał powyższego obowiązku. Brak doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami § 8 pkt 1 mpzp wyklucza możliwość uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. S.A., wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2022 roku o sygn. akt 334/22, prawomocnie uchylił decyzję Wojewody z dnia 17 marca 2022 roku ([...]).

Sąd wyjaśnił, że przy rozpoznaniu sprawy Wojewoda pominął przepis art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 z późn. zm.).

W myśl przepisów wskazanej jednostki redakcyjnej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 75 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przepisy art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

W ocenie Sądu wezwanie inwestora do usunięcia "nieprawidłowości", a następnie odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, były nieuzasadnione.

Wojewoda, po ponownym rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia 21 listopada 2022 roku (nr [...]), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty S. z dnia 29 listopada 2021 roku (nr [...], znak: [...]) zatwierdzające projekt budowlany oraz udzielające pozwolenia na budowę stalowej wieży kratowej, telekomunikacyjnego obiektu budowlanego operatora T. S.A. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o numer ewid. [...], obręb S..

Wojewoda wyjaśnił, że katalog przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko został znowelizowany rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 roku zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071). Zmiana weszła w życie z dniem 4 czerwca 2022 roku. Organ zobowiązany jest do stosowania nowych regulacji. Skutkiem nowelizacji było uchylenia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się już instalacji radiokomunikacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz.

Wojewoda uznał jednak, że na potrzeby rozstrzyganej sprawy istotne jest ustalenia na jakich wysokościach będą występować dopuszczalne parametry promieniowania elektromagnetycznego.

W powyższym zakresie organ wyjaśnił, że rozkład pionowy i poziomy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego, przedstawiony w projekcie budowlanym (str. 181-183) uwzględnia przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019, poz. 2448), które zostało wydane na podstawie art. 122 ust. 1 Prawa ochrony środowiska.

Oceniając zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Wojewoda wyjaśnił, że przyjęte parametry pracy anten sektorowych nie spowodują ograniczeń w zabudowie działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, jak również nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi. Nie można przyjąć, iż wystąpi niekorzystne oddziaływanie na środowisko, a co za tym idzie przedmiotowa inwestycja jest zgodna z § 8 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Plan miejscowy nie wskazuje lokalizacji dla inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zgodnie z przepisami art. 46 ust. 2 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dopuszcza się lokalizowanie takich inwestycji, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Zapis § 10 ust. 9 planu miejscowego dotyczy obiektów kubaturowych, którym nie jest stacja bazowa (niekubaturowy obiekt budowlany).

Organ uznał, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych plan miejscowy dopuszcza planowaną lokalizację spornej inwestycji, bo przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

S. Sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego.

Spółka zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty S. , rozpatrzenia sprawy na rozprawie, a także zasądzenia kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W ocenie skarżącej Spółki decyzja narusza:

1) art. 122a ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska poprzez zaniechanie zobowiązania inwestora do wykonania koniecznych pomiarów poziomów elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji, z uwzględnieniem sytuacji, gdy dochodzi do nakładania się lub nachodzenia wiązek promieniowania elektromagnetycznego emitowanego z już istniejących anten telefonii komórkowej na terenie S. i najbliższych okolic,

2) art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b) Prawa budowlanego w związku z art. 122a art. 122a ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że inwestycja jest zgodna z wymaganiami ochrony środowiska pomimo niesprawdzenia zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska z powodu braku wykonania przez inwestora koniecznych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z uwzględnieniem promieniowania emitowanego z istniejących anten telefonii komórkowej na terenie S. i najbliższych okolic,

3) art. 80 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. b) Prawa budowlanego poprzez brak ustalenia czy planowana inwestycja spełnia wymagania ochrony środowiska,

4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., zgodnie z którymi organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadnić decyzję.

Wojewoda podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji i zażądał oddalenia skargi.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w skardze.

Natomiast pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi i podkreślił, że w sprawie zostały przedłożone wszelkie wymagane prawem dokumenty dotyczące klasyfikacji przedsięwzięcia. Inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząca lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Usytuowanie inwestycji w odpowiedniej odległości od innych anten wymusza cel pokrycia siecią takiej przestrzeni, która warunkuje prawidłowe działanie operatora komunikacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137).

Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm. dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 §1 pkt 3 P.p.s.a.).

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Po przeprowadzeniu kontroli sądowoadministracyjnej we wskazanym powyżej zakresie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

T. S.A. pismem z dnia 4 sierpnia 2021 roku wystąpiła do Starosty S. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej stalowej wieży kratowej, telekomunikacyjnego obiektu budowlanego operatora T. S.A. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce o nr ewid. [...], obręb

Zgodnie z 26 oraz art. 27 ustawy z dnia 13 lutego 2020 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 471), która weszła w życie z dniem 19 września 2020 roku, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy inwestor do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę albo wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego, albo zgłoszenia budowy może dołączyć projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych w przypadku, o którym mowa w art. 26 przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Materialnoprawną podstawę załatwienia kontrolowanej sprawy stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. 2020, poz. 1333).

Zakres obowiązków organu w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na budowę określają przepisy art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy - Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 powołanej ustawy. Przyjmuje się, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany (Z. Niewiadomski (red.), Prawo budowlane. Komentarz. Wyd. 11, Warszawa 2022, art. 35).

Analiza uzasadnienia kwestionowanych decyzji nie pozostawia wątpliwości, że zaskarżone decyzje realizują obowiązki wynikające z treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000 ze zm.) w związku z przepisami art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 pkt 1-4 ustawy - Prawo budowlane.

Organy oceniły, że projekt jest kompletny, bo posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został sporządzony przez osoby wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, które posiadają wymagane uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi.

Do wniosku o wydanie pozwolenie na budowę inwestor załączył oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, które w żadnym zakresie nie było i nie jest kwestionowane.

Organ bez wątpienia sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza uzasadnienia kwestionowanej decyzji prowadzi do jednoznacznych wniosku, że Wojewoda dokonał tej oceny z poszanowaniem wytycznych określonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 sierpnia 2022 roku o sygn. akt 334/22.

Organ załatwił sprawę z poszanowaniem stanowiska Sądu, że z samej istoty łączności telefonii komórkowej wynika konieczność wykraczania oddziaływania planowanej inwestycji poza teren działki, na której jest wytwarzane i do której jednostka posiada tytuł prawny. Wymóg zamknięcia oddziaływania elektromagnetycznego planowanej inwestycji do działki o numerze ewid. [...], obręb S., nie mógł przesądzać o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wojewoda, w toku ponownego rozpoznania kontrolowanej sprawy, słusznie odnotował zmianę stanu prawnego i zgodnie z prawem uznał, że planowana inwestycja na skutek nowelizacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), tj. od dnia 4 czerwca 2022 roku, nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Z tego powodu zdezaktualizowały się zarzuty odwołania dotyczące naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego powyżej rozporządzenia, a wskazujące na konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organy zgodnie z prawem uznały, że konkretne/indywidualne parametry planowanej inwestycji, w tym jej usytuowanie, wyznaczają obszar oddziaływania zamierzenia budowlanego, czyli obszar ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich, a przez to krąg stron danego postępowania.

Przepisami właściwymi do ustalenia granic obszaru oddziaływania obiektu, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, są niewątpliwie wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864 z późn. zm.), a także wskazane w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) oraz rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 roku w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. 2020, poz. 258).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szeroko została omówiona kwestia zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska.

Organ odwoławczy wskazał, że na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym z kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległości do 200m od stacji bazowej przechodzić będą na azymutach 210° przez niezabudowane nieruchomości gruntowe. Uwzględniając maksymalną możliwość pochylenia wiązki, tzw. tilt., tj. 13°, a także ukształtowanie terenu, w odległości 200m od środka elektrycznego, oś główna zniżać się będzie do wysokości 6m n.p.t., tj. do 4m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych skierowanych na azymut 115° przechodzić będą m.in. nad nieruchomością należącą do S. Sp. z o.o., na której zlokalizowany jest budynek oznaczony na mapach zasadniczych lit. "b" i "s", a przy najbardziej niekorzystnej konfiguracji oś główna zniżać się będzie przy budynku oznaczonym na mapach symbolem "s" do wysokości 35,6m n.p.t., a po uwzględnieniu istniejącej zabudowy, 25,6m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. W odległości 200m od środka elektrycznego, przy uwzględnieniu ukształtowania terenu i tiltu 13° oś główna zniżać się będzie do wysokości 5,8m n.p.t; tj. do 3,8m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych skierowanych na azymut 30°, przy uwzględnieniu maksymalnej możliwości pochylenia wiązki, w końcowej fazie przechodzić będzie nad budynkiem na dz. o nr. ewid. [...] oznaczonym na mapach zasadniczych symbolem "s". Nad tym budynkiem oś główna zniżać się będzie do wysokości 9m n.p.t., tj. do 2m powyżej miejsc dostępnych dla ludności. W odległości 200m od środka elektrycznego, przy uwzględnieniu ukształtowania terenu i tiltu 13° oś główna zniżać się będzie do wysokości 4,8m n.p.t., tj. do 2,8m powyżej miejsc dostępnych dla ludności (str. 163, 164 projektu budowlanego).

Metodologia i obliczenia wartości promieniowania elektromagnetycznego wskazane zostały w projekcie (str. 172-177). Rozkład pionowy ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego przy uwzględnieniu wysokości zawieszenia anten oraz sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej stwierdzono, że skumulowane wartości promieniowania elektromagnetycznego o gęstości mocy 4 W/m2 występują, przy uwzględnieniu maksymalnych możliwości pochylenia anten oraz ukształtowania terenu w odległości 23,3m od stacji bazowej, na wysokościach do 45,7m n.p.t. Na działce należącej do skarżącej Spółki, anteny sektorowe skierowane na azymut 115°, ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne przechodzić będzie 41,7m nad dachem budynku, tj. 39,7m nad miejscem dostępnym dla ludności.

Brak jest uzasadnionych podstaw do formułowania stanowiska, że ocena zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska nie jest wyczerpująca.

Dostrzegać należy, że przedmiotem kontrolowanej sprawy administracyjnej jest zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielenie pozwolenia na budowę stalowej wieży kratowej telekomunikacyjnego obiektu budowlanego operatora T. S.A. nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce o numerze ewid. [...], obręb S..

Przedmiotem sprawy administracyjnej rozpoznanej i rozstrzygniętej przez organy administracji architektoniczno-budwolanej było zamierzone/planowane do realizacji przedsięwzięcie budowlane. Inwestor nie miał obowiązku przedstawiania w projekcie budowlanym zakresu oddziaływania nieobjętych wnioskiem o wydanie pozwolenia stacji bazowych, czyli anten telefonii komórkowej już istniejących na terenie S. i najbliższych okolic.

Planowane/przewidywane oddziaływanie elektromagnetyczne już istniejących obiektów telekomunikacyjnych weryfikowane było w toku postępowania administracyjnego otwierającego możliwość przystąpienia do ich wybudowania i wykracza poza ramy/przedmiot kontrolowanego postępowania administracyjnego.

Niezrozumiałe są zarzuty skargi wyrażające się twierdzeniem o naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 1 b) Prawa budowlanego w zawiązku z art. 122a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2021, poz. 1973 ze zm.).

W ocenie Sądu na etapie projektowania, tj. planowania budowy, nie jest możliwe "wykonanie przez inwestora pomiaru poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku" dla spornej inwestycji, a tym samym brak jest możliwości wykonania "pomiaru" poziomów pól elektromagnetycznych dla planowanej inwestycji i wiązek promieniowania elektromagnetycznego emitowanego z już istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie S. i najbliższych okolic.

Zakładać należy, że rzeczywiste oddziaływanie pól elektromagnetycznych na działkę skarżącej Spółki z już istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie S. i najbliższych okolic było, a także nadal może być, weryfikowane.

O istotnej wadliwości kwestionowanych decyzji nie stanowi brak zapisu o zobowiązaniu inwestora do wykonania koniecznych pomiarów poziomów elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji.

Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 lit. h) ustawy - Prawo budowlane przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii XXVIII-XX, o których mowa w załączniku do ustawy.

Przypomnieć należy, że wolno stające maszty antenowe zaliczane są do kategorii XXIX "wolno stojące kominy i maszty oraz części budowlane elektrowni wiatrowych", o której mowa w załączniku do ustawy - Prawo budowlane.

Natomiast zgodnie z art. 122a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2021, poz. 1973 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym od 25 października 2019 roku, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia.

Zasady pomiaru promieniowania elektromagnetycznego w środowisku ze swej istotny dotyczą weryfikacji dochowania dopuszczalnych poziomów promieniowania elektromagnetycznego w środowisku, tj. na określonym obszarze/terenie/przestrzeni.

Obowiązkowy pomiar w zakresie dopuszczalnych poziomów promieniowania elektromagnetycznego w środowisku dokonany przed rozpoczęciem użytkowania spornej instalacji zweryfikuje oddziaływanie pól elektromagnetycznych także w zakresie obaw skarżącej Spółki wyrażających się ewentualną rzeczywistą kumulacją wiązek promieniowania stacji bazowej telefonii komórkowej oddawanej do użytkowania oraz już istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie S. i najbliższych okolic.

Inwestor ponosi ryzyko braku dochowania wymogów prawnych spornej inwestycji wynikające z ewentualnego faktycznego przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności na działce skarżącej Spółki, które zostaną ujawnione w pomiarach dokonanych przed rozpoczęciem użytkowania instalacji.

Niezależnie od opisanych powyżej obowiązków prawnych inwestora, skarżąca Spółka zachowuje możność wystąpienia do Inspekcji Ochrony Środowiska o dokonanie pomiarów, czy instalacje emitujące pole elektromagnetyczne, w tym stacje bazowe telefonii komórkowej na terenie S. i najbliższych okolic, powodują naruszeń standardów środowiska na terenie jej nieruchomości w zakresie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.