Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3501/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber, asesor WSA Sylwester Golec,, asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Protokolant K.A., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi H.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia (...) października 2005 r. nr (...) w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2005 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Burmistrz miasta Z. ustalił D. i H. G. zobowiązanie podatkowe w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2005r. w kwocie 167,80 zł., w tym podatek rolny w kwocie 63,80 zł. oraz podatek od nieruchomości w kwocie 104,00 zł.

Jak wynika z uzasadnienia rzeczonej decyzji, do ustalenia podarku rolnego przyjęto dane zawarte w informacji w sprawie podatku rolnego na 2005r., złożonej przez H. G. w dniu 21 czerwca 2005r. Dane te były zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w Z.. Wynikało z nich, iż działki o numerach [...] i [...] o pow.1,2887 ha są sklasyfikowane jako użytek rolny i zgodnie z art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. W przedmiocie podatku od nieruchomości, organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż podatnicy w złożonej w dniu 21 czerwca 2005r. informacji wykazali grunty o pow. 612 m kw. jako nieużytek. Dane te były niezgodne z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, a w takim przypadku decydujące znaczenie przy opodatkowaniu mają zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stosownie do zapisu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z danych tych wynikało, iż działka o pow. 612 m. kw. jest sklasyfikowana symbolem Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane, do których zalicza się grunty niezabudowane, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę. W związku z tym podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stawka podatku wynikała z Uchwały Rady Miejskiej w Z. Nr XXIV/171/2004 z dnia 30 listopada 2004r. i wynosiła dla gruntów pozostałych 0,17 zł od 1 m kw. powierzchni.

W odwołaniu od powyższej decyzji H. G. zakwestionował zasadność wymiaru podatku od nieruchomości z gruntu o pow. 612 m. kw. Wyjaśnił, iż sporną działkę nabył od Urzędu Miejskiego w Z. 16 lat temu. Działka ta miała być działką budowlaną, jednak Urząd Miasta w Z. lokalizację osiedla uznał za nietrafną i rozwój miasta skierował w innym kierunku. Obecnie teren ten jest nieużytkiem, porośniętym krzewami i drzewami. Podniósł także, iż tak - jako nieużytek, traktował te działkę Burmistrz w latach poprzednich.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] października 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R.. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podzielając stanowisko Burmistrza Z. wskazał dodatkowo na treść przepisu art. 21 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, w myśl którego zobowiązanie podatkowe zarówno w podatku rolnym jak i w podatku od nieruchomości ustala się na podstawie danych zawartych w informacjach składanych przez podatników. Dopiero w sytuacji, gdy dane te nie są zgodne ze stanem faktycznym, wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Organ powołał również art. 21 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiący, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wskazał nadto przepis art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( Dz. U. z 1993r., Nr 94, poz. 431 ze zm.), jak również przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), które wskazują, iż podstawowym kryterium rozstrzygającym o sposobie opodatkowania gruntów są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.

Mając na uwadze przepisy prawa materialnego i procesowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż w rozpoznawanym przypadku zobowiązanie podatkowe zarówno w podatku rolnym jak i w podatku od nieruchomości ustalone zostało prawidłowo. Organ uznał. iż podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są twierdzenia podatnika o niekorzystnym położeniu nieruchomości. Nadto dane zamieszczone w ewidencji gruntów mogą być zmienione wyłącznie przez organ prowadzący ewidencję, organ podatkowy nie może zmieniać tych danych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący H. G. wskazał, iż gdy po raz pierwszy decyzją z dnia (...).02.2005r. Burmistrz Z. wymierzył podatek od nieruchomości, mimo, że od lat status jego działek się nie zmienił, poprosił o wyjaśnienie powodów takiego stanowiska. Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2005r. uchyliło decyzję Burmistrza i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając tę decyzję Kolegium wskazało, że organ podatkowy nie zebrał materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia podatku, nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, iż podstawą naliczenia podatku od nieruchomości gruntów są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium powołało dalej art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego dane zawarte w informacji są podstawą wyliczenia podatku. Organ podatkowy może kwestionować te dane dopiero po stwierdzeniu niezgodności z zapisami w ewidencji gruntów.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] lipca 2005r. Burmistrz Z. podtrzymał swoje poprzednie stanowisko, przy czym, jak podkreślił skarżący, organ nie odniósł się do treści artykułu 21 § 5 Ordynacji podatkowej, uznając za jedyną podstawę do celów podatkowych art. 21 ust.1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W wyniku złożonego odwołania, Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia (...) października 2005r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem wyrażonym we wskazanej wyżej decyzji z dnia (...) października 2005r. Podniósł, iż zgodnie z art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej podatek ustala się na podstawie danych zawartych w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego. Wobec powyższego skarżący postawił pytanie, czy art. 21 § 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne mówiący, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, jest takim właśnie przepisem szczególnym przy ustalaniu podatku od nieruchomości? Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska, zgodnie z którym organ podatkowy nie może zmieniać danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, skarżący wskazał, iż Burmistrz jest nie tylko organem podatkowym, ale także organem samorządowym, a w tej sprawie również głównym właścicielem większości działek, o które chodzi i ma większe możliwości uzgodnienia ze Starostwem ich statusu niż skarżący. Nadto wskazał, iż zarówno Burmistrz jak i Kolegium w swoich decyzjach powołali symbol Bp, którym oznaczona została działka o pow. 612 m. kw. W ocenie Skarżącego obszar porośnięty buszem, bez najbardziej podstawowej infrastruktury nie może być uznany za teren zurbanizowany. Wskazał, iż w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w załączniku nr 6 oprócz oznaczeń literowych typu B, R, Ps, Bp, w punkcie 2 ppkt. 2) grunty zadrzewione i zakrzewione wymienia się pod literą a) śródpolne skupiska drzew i krzewów nie zaliczone do lasów. Zdaniem skarżącego punkt ten zawiera definicję właściwą dla określenia jego działki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Artykuł 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne, w zakresie określonym w ustawie, sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej. Na gruncie ustawowym zasada powyższa została wyrażona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przepis § 2 przywołanego artykułu precyzuje, że kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądami administracyjnymi, o których mówi Konstytucja, są – stosownie do art. 2 wyżej powołanej ustawy – Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Te ostatnie, w myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozpoznają sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych w pierwszej instancji. W ramach swej właściwości wojewódzkie sądy administracyjne orzekają – na podstawie wyżej wymienionych przepisów oraz art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a. – w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 a i c u.p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub w wypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punku widzenia wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) – podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu, iż podatek od nieruchomości, rolny i leśny ustalany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994r., SA/KA 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r. SA/Wr 1703/94 , por. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r. III SA 1685/93).

Wbrew sugestiom Skarżącego stanowiska tego nie zmienia regulacja zawarta w art. 21 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, która stanowi, iż w wypadku, gdy przepisy prawa na nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 tej ustawy ustala się na podstawie danych zawartych w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób powstania zobowiązania albo okaże się, iż dane te są niezgodne ze stanem faktycznym.

Ewidencja gruntów i budynków jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych ( por. wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004r. III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005r.III SA /Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005r. III Sa /Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji.

Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, jak również art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym, w których to przepisach wymienia się ewidencję jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów. Nawiązując do regulacji zawartej w art. 21 § 5 ustawy z dnia ordynacja podatkowa, stwierdzić należy, iż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również ustawy o podatku rolnym są niewątpliwie przepisami szczególnymi w stosunku do ustawy Ordynacja podatkowa. W świetle powyższego bez znaczenia jest fakt, iż przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie są przepisami szczególnymi w stosunku do ustawy Ordynacja podatkowa.

Za prawidłowe należy uznać zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94 – OSS 1994/4-5/164). Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym oznaczenia działki symbolem Bp- zurbanizowane tereny niezabudowane, w sytuacji, gdy oznaczenie to wynika z ewidencji gruntów ( zestawienie danych dla jednostki rejestrowej w aktach sprawy) nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Jak już podkreślono, Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę zaskarżonych aktów i czynności pod względem ich zgodności z prawem. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlega oddaleniu. Z tych względów Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.