Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 179/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 72 par. 1, art. 220 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 2008/16 w zakresie odrzucenia skargi A. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2008/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. O. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja

2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 22 lipca 2016 r. A. O. został zobowiązany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 8 sierpnia 2016 r., jednak w zakreślonym terminie brak formalny skargi w zakresie opłaty nie został usunięty.

W tej sytuacji Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.).

A. O. złożył zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do rozpoznania. Podniósł, że wezwanie do uiszczenia wpisu odebrała jego 87-letnia babcia. W tym czasie skarżący miał nasilenie choroby psychicznej. Babcia przekazała skarżącemu dokumentację dotyczącą wezwania do uiszczenia wpisu dopiero w dniu 31 października 2016 r.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skarżący nie uiścił wpisu w terminie, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. Wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 8 sierpnia

2016 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 16 sierpnia 2016 r. Nie jest kwestionowane przez skarżącego, że w tym terminie wpis nie został przez niego uiszczony. Prawidłowo zatem Sąd I instancji odrzucił skargę, której braki fiskalne nie zostały uzupełnione w terminie, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego nieprzekazania mu wezwania przez babcię – J. O., która odebrała korespondencję, należy zaznaczyć, że w myśl art. 72 § 1 p.p.s.a. jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Dokonane w tych okolicznościach doręczenie, oparte jest na domniemaniu, że pismo przekazane dorosłemu domownikowi dotarło do rąk adresata. Adresat przesyłki może obalić to domniemanie, gdy wykaże, że doręczenie zastępcze było wadliwe (tzn. niezgodne z treścią art. 72 § 1 p.p.s.a.) albo że pismo w ogóle do niego nie dotarło (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydanie 4, Warszawa, 2010). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący tego domniemania skutecznie nie obalił. Przede wszystkim nie kwestionuje, że J. O. zamieszkiwała z nim w dniu, w którym doszło do doręczenia przesyłki. Nie przedstawił ponadto jakichkolwiek dowodów – takich jak choćby oświadczenie J. O. - na okoliczność, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu nie została mu przekazana przez dorosłego domownika.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.