Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 233/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 217 § 2 pkt 2; art. 218 § 1; art. 219
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 19 listopada 2014 r. K. T. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. i z wnioskiem o wydanie zaświadczenia, że "[...] rodzina korzysta z MOPS z powodu niepełnosprawności i ubóstwa [...].

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 219 w zw. z art. 217 i art. 218 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej w skrócie "k.p.a.") odmówił wydania żądanego zaświadczenia.

Uzasadniając wydane postanowienie organ pierwszej instancji z odwołaniem się do art. 217 § 1 pkt 2 k.p.a. podniósł, że wnioskodawca zwracając się o wydanie zaświadczenia nie wskazał żadnego przepisu prawnego lub interesu prawnego niezbędnych do uzyskania wymaganego zaświadczenia. Zgodnie bowiem z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W zażaleniu na wyżej wskazane postanowienie K. T. wskazał, że we wcześniejszym okresie uzyskiwał żądane zaświadczenia. Ponadto w ocenie skarżącego żaden przepis prawa nie wymaga konieczności uzasadnienia wniosku o wydanie zaświadczenia.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r. sygn. akt [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W podstawie prawnej wydanego postanowienia organ odwoławczy przywołał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a. oraz art. 217 – 219 k.p.a.

Uzasadniając wydane postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że wnioskodawca wnosząc o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt korzystania przez rodzinę z pomocy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z powodu niepełnosprawności i ubóstwa w rodzinie nie wskazał przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia wyżej wskazanych faktów lub stanu prawnego ani też nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W związku z powyższym postanowienie wydane przez Prezydenta Miasta należało uznać za zgodne z prawem.

W skardze na wyżej wskazane postanowienie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. T. stwierdził, że ma prawo otrzymać zaświadczenie, które w istocie dotyczy faktycznej sytuacji jego gospodarstwa domowego.

Ponadto skarżący wskazał, że w poprzednim okresie uzyskiwał żądane zaświadczenia. Niezrozumiałym jest więc dla niego obecna odmowa wydania zaświadczenia z powołaniem się na to, że nie wykazał interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego wcześniejszego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 217 i art. 218 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 217 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

Natomiast stosownie do art. 218 § 1 i 2 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, zaś przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Z przepisu art. 217 § 2 k.p.a. wynika, że przesłanką wydania zaświadczenia jest posiadanie interesu prawnego wnioskodawcy w potwierdzeniu określonego faktu lub stanu prawnego. Osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia musi mieć w tym interes prawny, a jednocześnie winna wykazać istnienie tego interesu. Interes prawny w rozumieniu tego przepisu ma charakter materialnoprawny, to znaczy, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego lub procesowego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Nie wystarczy wykazanie jakiegokolwiek interesu, ale musi mieć on charakter prawny. Tym samym, interes prawny w wydaniu zaświadczenia o żądanej treści wymaga wskazania konkretnego przepisu prawnego dotyczącego wnioskodawcy, a nie innych osób, z którego wynikają dla niego określone prawa lub obowiązki. Innymi słowy o istnieniu interesu prawnego możemy mówić wówczas, gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu tego interesu decyduje nie przekonanie zainteresowanego lecz ocena ustawodawcy (por.: wyrok NSA z dnia 7 maja 2002 r. wydany w sprawie o sygn. III SA 2494/01 i postanowienie NSA z dnia 5 lutego 1998 r. wydane w sprawie I SA/Po 1242/97).

Analiza przepisu art. 218 § 1 k.p.a. wskazuje, iż w sytuacji gdy chodzi o potwierdzenie faktu organ administracji jest obowiązany wydać zaświadczenie gdy fakt ten wynika z ewidencji, rejestru lub innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Organ może natomiast odmówić wydania zaświadczenia, gdy fakt nie znajduje potwierdzenia w dokumentach, o których mowa w artykule 218 § 1 k.p.a.. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. ma jedynie charakter pomocniczy a główną rolę pełnią dane ze zbioru pozostającego w dyspozycji organu. Organ nie może wydać zaświadczenia potwierdzającego określony fakt, na podstawie dokumentów przedstawionych mu przez stronę w sytuacji, gdy fakt ten nie znajduje potwierdzenia w dokumentach będących w dyspozycji organu. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Należy również dodać, że obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia (por.: wyrok NSA z dnia 4 lipca 2012 r. wydany w sprawie II OSK 1494/12).

Z akt sprawy wynika, że skarżący wnosił o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż "rodzina korzysta z MOPS z powodu niepełnosprawności i ubóstwa w rodzinie". Wnioskujący nie powołał się na żaden przepis prawa stanowiący podstawę do wydania takiego zaświadczenia ani w ogóle nie podał powodu wystąpienia z takim wnioskiem. Nie ma tutaj znaczenia, że organ dotychczas wydawał zaświadczenie o żądanej przez wnioskodawcę treści albowiem sąd wypowiada się jedynie w zakresie kontrolowanej obecnie sprawy i dokonuje oceny prawnej wydanych w jej toku postanowień.

Reasumując stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści. Nie wskazał bowiem żadnego przepisu prawnego stanowiącego podstawę jego interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia. Z tych względów zaskarżone postanowienia uznać należy za zgodne z prawem, co skutkuje uznaniem skargi za niezasadną.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.