Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1062/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Go 1062/10 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2010 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "R" Sp. Z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na wskazaną na wstępie decyzję Dyrektora Izby Celnej skarżąca spółka wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być rozpatrywany w dwóch aspektach – z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe. Tak pojmowana instytucja wstrzymania wykonania decyzji wynika z faktu, iż powinna być zawsze zapewniona prawidłowa równowaga pomiędzy interesem państwa z jednej strony, z drugiej zaś strony interesem skarżącego w dochodzeniu swoich roszczeń przed sądem. Oznacza to, że w każdym uzasadnionym przypadku, jeżeli wykonanie decyzji, przed rozpoznaniem przez Sąd zasadniczego przedmiotu sporu miałoby stanowić tamę do sądowego rozpoznania sprawy, zapewnienie realizacji prawa spółki do obrony jej interesów przed sądem staje się społecznie uzasadnione. Skarżąca podkreśli, że każdego roku odprowadza do budżetu kilka milionów złotych z tytułu różnych zobowiązań podatkowych. Podkreśliła również, że Sądy Administracyjne wielokrotnie stawały na stanowisku, iż zasadne jest promowanie rozwoju przedsiębiorstw przynoszących korzyści finansowe. W związku z powyższym uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ jej wykonanie doprowadzi do nieodwracalnych skutków dla skarżącej, tak finansowych jak i społecznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej zwana P.p.s.a.) Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego.

Trudne do odwrócenia skutki powstają zaś zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy.

W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności musi być umocowane w wykazanych przez stronę we wniosku o wstrzymanie okolicznościach uzasadniających to wstrzymanie. Nie jest zatem wystarczającym jedynie zawnioskowanie żądania. Uzasadnienie wniosku musi odnosić się do konkretnych zdarzeń uzasadniających podjęcie przez Sąd żądanej przez stronę ochrony tymczasowej. Brak takiego uzasadnienia, uniemożliwia merytoryczna ocenę wniosku ( postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, niepubl.).

Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie.

W niniejszym postępowaniu skarżąca ograniczył się do zawnioskowania swojego żądania nie podając praktycznie, żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, co powoduje, że wniosek nie może być w toku jego rozpoznawania w żaden sposób zweryfikowany. Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani konkretnych faktów uprawdopodobniających niebezpieczeństwa związane z wykonaniem decyzji i nie pozwala to na ocenę, czy istotnie zachodzi niebezpieczeństwo szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja skarżącej sprowadziła się do wskazania ogólnikowych aspektów społecznych skutków wykonania decyzji, bez odniesienia do sytuacji ekonomicznej spółki. W pewnej mierze podniesiona argumentacja zaprzecza sensowi złożonego wniosku, ponieważ skarżąca podkreśliła, że w każdym roku ponowi wielomilionowe obciążenia podatkowe, a to wskazuje, że jej sytuacja ekonomiczna jest dobra.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.