Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3240/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 135, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia del. WSA Czesława Nowak - Kolczyńska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 4 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 128/14 w sprawie ze skargi W. spółka z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 128/14 oddalił skargę W. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] Burmistrz W. odmówił W. sp. z o.o. z siedzibą w W. wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie ciągu pieszo-rowerowego wraz z przepustem rowu miejskiego oraz ze zjazdami na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w W.

Pismem z dnia 17 listopada 2013 r. Spółka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej zwane "SKO w L.") zażalenie, składając z ostrożności procesowej wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu strona podniosła, że w dniu 15 listopada 2013 r. otrzymała od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dwa niepodpisane pliki z informacją o treści postanowienia tego organu z dnia [...] listopada 2013 r., z której wynikało, że istnieje w obrocie prawnym postanowienie Burmistrza z dnia [...] czerwca 2013 r. i zostało ono doręczone - w formie podpisanego dokumentu papierowego- wszystkim stronom postępowania, poza Spółką.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. SKO w L., na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - zwanej dalej: "k.p.a."), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza z dnia [...] czerwca 2013 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie nie zostało jeszcze ostatecznie zakończone, a nadto że wniosek o wznowienie został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Przywołując treść art. 141 § 2 w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 129 § 2 k.p.a. i art. 144 k.p.a. organ podkreślił, że termin do wniesienia odwołania liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Termin ten wiąże również stronę, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i nie doręczono (ogłoszono) jej decyzji, natomiast o wydaniu tej decyzji dowiedziała się z innych źródeł. Bieg terminu do wniesienia zażalenia liczy się dla każdej ze stron oddzielnie, natomiast strona, której nie doręczono postanowienia, a która dowiedziała się o jego wydaniu, może złożyć zażalenie, jednak nie później niż w terminie do wniesienia zażalenia dla strony, której najpóźniej doręczono postanowienie. W przedmiotowej sprawie postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało wysłane do Spółki "w wersji cyfrowej z użyciem podpisu elektronicznego w dniu [...] czerwca 2013 r. o godz. 15.39 oraz do pozostałych stron postępowania w tym samym dniu pocztą tradycyjną". Zwrotne poświadczenia odbioru postanowienia przez strony, którym doręczono je w formie papierowej, znajdują się w aktach sprawy i wynika z nich, że najpóźniejszą datą doręczenia stronom jest 4 czerwca 2013 r. Tego dnia postanowienie odebrano w Powiatowym Zarządzie Dróg w W. Biorąc pod uwagę, że organ I instancji nie dysponuje urzędowym poświadczeniem odbioru postanowienia przez Spółkę wysłanego drogą elektroniczną, a postanowienie nie zostało zaskarżone przez którąkolwiek ze stron postępowania, którym doręczono decyzję, należało przyjąć, że ostatnim dniem terminu do wniesienia zażalenia dla Spółki był dzień 11 czerwca 2013 r. Jednocześnie organ podkreślił, że możliwość skorzystania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania służy jedynie stronie, której organ doręczył postanowienie. Skoro zatem nie nastąpiło skuteczne doręczenie postanowienia skarżącej, to wniosek o przywrócenie terminu uznać należy za bezzasadny. Stwierdzono nadto, że o wydaniu kwestionowanego postanowienia skarżąca dowiedziała się wcześniej aniżeli z postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. Z akt sprawy wynika bowiem, iż w piśmie z dnia 8 października 2013, doręczonym Spółce w dniu 14 października 2013 r., Burmistrz wskazał, iż w dniu [...] czerwca 2013 r. wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Skarżąca potwierdza tę datę również w "uzupełnieniu zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność Burmistrza" z dnia 14 października 2013 r. A zatem wiedzę o wydanym postanowieniu skarżąca powzięła najpóźniej 14 października 2013 r., w konsekwencji i tak uchybiła nieprzywracalnemu terminowi z art. 58 § 3 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie wniosła W. sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się jego uchylenia oraz orzeczenia co do istoty sprawy. Skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz podniosła, że w zaskarżonym postanowieniu SKO jednoznacznie wskazało, że konieczne jest omówienie zarzutów zażalenia stawianych przez skarżącą, a organ poprzestał tylko i wyłącznie na zacytowaniu kilku akapitów z tych pism i pozostawił je bez żadnego omówienia i odniesienia się do ich treści.

W odpowiedzi na skargę SKO w L. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i uznało zarzuty skargi za nieuzasadnione, wnosząc o jej oddalenie. Wskazało, że w dniu [...] grudnia 2013 r. wydało postanowienie stwierdzające, iż zażalenie Spółki na postanowienie Burmistrza z dnia [...] czerwca 2013 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 141 § 2 k.p.a.

W motywach wyroku oddalającego skargę Sąd pierwszej instancji podniósł, że stronom postępowania administracyjnego od postanowienia o odmowie wznowienia postępowania służy niewątpliwie prawo wniesienia zażalenia (art. 149 § 3 i 4 k.p.a.). Jednak aby zażalenie było prawnie skuteczne, należy zachować termin 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie termin ten liczy się od dnia ogłoszenia stronie (art. 141 § 2 k.p.a.). Ponieważ w niniejszej sprawie postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. nie zostało skarżącej doręczone (skutecznie), tym samym w stosunku do Spółki bieg terminu do wniesienia zażalenia nie rozpoczął się, jak w stosunku do innych stron tego postępowania, którym postanowienie zostało prawidłowo doręczone. Strona, której nie doręczono lub nie ogłoszono postanowienia, a dowiedziała się o wydaniu takiego postanowienia, może złożyć zażalenie, jednak musi być ono złożone nie później niż upłynie termin do wniesienia zażalenia dla strony, której najpóźniej doręczono lub ogłoszono postanowienie, gdyż nie ma ona własnego, indywidualnego terminu do wniesienia zażalenia. Skoro zatem postanowienie Burmistrza z dnia [...] czerwca 2013 r. stało się ostateczne, na skutek niewniesienia zażalenia przez żadną ze stron, którym zostało prawidłowo doręczone i nie miał na to żadnego wpływu fakt niedoręczenia tego postanowienia skarżącej, przywrócenie terminu zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. do złożenia zażalenia byłoby niedopuszczalne. Możliwość bowiem skorzystania z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia służy jedynie stronie, której organ doręczył postanowienie. W konsekwencji Sąd uznał, że prawidłowo Kolegium odmówiło jego przywrócenia.

Jednocześnie Sąd zauważył, że niedoręczenie stronie postępowania postanowienia jest poważnym naruszeniem przepisów postępowania, gdyż pozbawia ją to w zasadzie możliwości wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia – zażalenia. Stronie, której nie doręczono postanowienia w związku z czym, nie mogła wnieść zażalenia w przewidzianym terminie, służy prawo żądania wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a..

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła W. sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwą ocenę akt sprawy,

- art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wskazał, że organ nie może nie doręczyć postanowienia adresowanego do strony postępowania, będącej inicjatorką tego postępowania, wymienionej w treści postanowienia i wskazanej w postanowieniu jako otrzymująca to postanowienie, poprzestając na niejako doręczeniu zastępczym innej stronie postępowania;

- art. 135 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie środków przewidzianych ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa, tj. zaniechania doręczenia postanowienia wydanego przez organ I Instancji, albowiem ta czynność jest niezbędna do końcowego załatwienia niniejszej sprawy;

- art. 149 § 1 P.p.s.a. poprzez niezobowiązanie organu do dokonania czynności doręczenia postanowienia skarżącej - stronie postępowania, będącej stroną na podstawie art. 61 § 1 k.p.a., tj. postępowania wszczętego na żądanie strony - a zatem będącej główną stroną postępowania, do której bezpośrednio to postanowienie jest adresowane zarówno w petitum postanowienia, jak i w uzasadnieniu postanowienia, i która to strona jest wymieniona w postanowieniu jako główna strona otrzymująca to postanowienie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że z przepisów k.p.a. jednoznacznie wynika, iż ustawodawca nie dopuszcza możliwości niedoręczenia oryginału postanowienia stronie, która zażądała wszczęcia postępowania administracyjnego i aktywnie uczestniczyła w toczącym się postępowaniu. Możliwość wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostatecznym postanowieniem, została przewidziana tylko dla strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Niestety, Sąd błędnie ocenił materiał dowodowy i nie stwierdził, że skarżąca nie otrzymała oryginału postanowienia, zarówno w formie elektronicznej, jak i w formie papierowej, tzn. organ nie sprostał obowiązkom wynikającym z treści art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie są trafne.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, ponadto jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: (1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; (2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania. Skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Zwrot normatywny: "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. W przytoczonym przepisie nałożono bowiem na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że to naruszenie mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Nakłada to na skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 232/07, LEX nr 480247; por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 3, Warszawa 2008, s. 426).

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Sądowi pierwszej instancji zarzucono naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba, że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Podstawą zatem orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 P.p.s.a.), a także może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 P.p.s.a.). Obowiązkiem sądu, który przeprowadza kontrolę legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, jest ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Naruszeniem normy prawnej wynikającej z art. 133 § 1 P.p.s.a. będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, które doprowadza do przedstawienia przez Sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że kasator stawiając zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwą ocenę akt sprawy w ogóle nie uzasadnił na czym polegało naruszenie tego przepisu przez Sąd i nie wykazał czy miało ono istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe powoduje, że podniesiony zarzut nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Za chybiony należało również uznać zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niewskazanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ nie może nie doręczyć postanowienia stronie postępowania, która była jego inicjatorem, poprzestając na doręczeniu go innej osobie. Stosownie do treści tego przepisu, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. A. Kabat, Komentarz do art. 134 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2013). Brak związania zarzutami i wnioskami skargi powinien być rozumiany w ten sposób, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Naruszenie przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. może nastąpić w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji rozpozna sprawę, wykraczając poza jej granice albo nie zauważy niewskazanego w skardze naruszenia prawa przez organy administracji orzekające w sprawie. W niniejszej sprawie nie sposób przypisać Sądowi pierwszej instancji powyższych uchybień. Przeprowadził on bowiem kontrolę kwestionowanego przez skarżącą postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] grudnia 2013 r. w granicach przedmiotu zaskarżenia, którym była odmowa przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] czerwca 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie ciągu pieszo-rowerowego wraz z przepustem rowu miejskiego oraz ze zjazdami na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w W.. Swoją oceną prawną Sąd nie wkroczył w inną sprawę, w stosunku do tej, która była przedmiotem rozstrzygania przez organ. Rozpoznając zaś skargę na powyższe postanowienie Sąd - mając na uwadze treść art. 134 § 1 P.p.s.a. - zobowiązany był jedynie do zbadania prawnych przesłanek jego wydania. Wbrew oczekiwaniom skarżącej, nie był natomiast uprawniony do zobowiązania organu do doręczenia skarżącej postanowienia Burmistrza W. z dnia [...] czerwca 2013 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 P.p.s.a. poprzez zaniechanie doręczenia postanowienia wydanego przez organ I instancji stwierdzić należy, że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl wskazanego przepisu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że przepis art. 135 P.p.s.a. ma zastosowanie w razie uwzględnienia skargi, tj. w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2015 r., str. 574; wyroki NSA z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2784/13, wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1199/12; wyrok NSA z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 91/10, wyrok NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 1424/07, [w:] CBOSA). Ponadto przepis ten nie dotyczy uprawnień procesowych stron, lecz odnosząc się do fazy orzekania przez sąd administracyjny kształtuje kompetencje tego sądu w przypadku uwzględnienia skargi. W konsekwencji przepis ten w niniejszej sprawie nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej. Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, to zarzut naruszenia powołanego przepisu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezrozumiałym pozostaje nadto oparcie podstawy kasacyjnej o art. 149 § 1 P.p.s.a., który nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem "Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Należy zauważyć, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie była ani skarga na bezczynność, ani na przewlekłe prowadzenie postępowania, w związku z czym zarzut naruszenia art. 149 § 1 P.p.s.a. pozbawiony jest doniosłości prawnej.

Nieuprawnione jest także twierdzenie skarżącej, iż Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił materiał dowodowy i nie skonstatował, że Spółka nie otrzymała postanowienia zarówno w formie elektronicznej, jak i w papierowej, co oznacza, iż organ nie sprostał obowiązkom wynikającym z treści art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z 126 k.p.a. Wbrew ocenie kasatora z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wynika, że kwestię braku prawidłowego doręczenia skarżącej postanowienia Burmistrza W. z dnia [...] czerwca 2013 r. Sąd uznał za niesporną. Przyjmując, iż niedoręczenie postanowienia stronie postępowania jest poważnym naruszeniem przepisów postępowania, Sąd wyraźnie wskazał, że strona postępowania, która została w tym postępowaniu pominięta, może wnieść zażalenie w terminie, który biegnie dla stron postępowania, którym postanowienie to doręczno, po tym zaś terminie nie służy jej prawo wniesienia zażalenia, lecz podanie o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Biorąc natomiast pod uwagę, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia może złożyć jedynie strona, której doręczono postanowienie, przywrócenie terminu do złożenia zażalenia Sąd uznał za niedopuszczalne w związku z czym skargę oddalił. Z uwagi na powyższe argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca na brak stanowiska Sądu w zakresie braku prawidłowości doręczenia stronie postanowienia nie mogła zostać uwzględniona.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.