Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 425/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 47
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 06 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia należności przywozowych w postaci podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...].02.2012 r. określił A. M. (dalej powoływany także jako "skarżący") wysokość należności celnych w odniesieniu do samochodów osobowych marki T. C., N. S. oraz M. , oraz pozostałych towarów z listy mienia przesiedlenia, objętych procedurą dopuszczenia do obrotu ze zwolnieniem z należności celnych i podatkowych, w związku z naruszeniem warunków określonych w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28.03.1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L Nr 105 z dnia 23.04.1983 r. z późn. zm.). W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdzono m.in., iż skarżący nie przeniósł swojego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty oraz nie ustalił miejsca stałego zamieszkania we Wspólnocie.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...].05.2012 r. nr [...]. Prawomocnym wyrokiem z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 202/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.

Postanowieniem z dnia [...].05.2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe dotyczące powstania zobowiązania podatkowego wobec towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu

na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].03.2009 r.,

w związku z powstaniem długu celnego wobec ww. towarów. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...].08.2012 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług w odniesieniu do towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym z dnia [...].03.2009 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie został spełniony podstawowy warunek udzielonego zwolnienia z należności celnych przywozowych, polegający na przeniesieniu przez skarżącego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty. Organ wskazał, iż skarżący opuścił terytorium państwa trzeciego, ale akt ten nie był ostatnią czynnością procesu przesiedlenia

na teren Wspólnoty, ze względu na fakt, iż nie zakończył on swoich osobistych spraw na terytorium USA, a co za tym idzie, złożył on pozorne oświadczenie

o ustaleniu miejsca zamieszkania na terytorium Wspólnoty.

Organ I instancji podniósł, że w toku postępowania wyjaśniającego skarżący nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających jego twierdzenia dotyczące wystawienia na sprzedaż domów w USA (ewentualnie dokumentów potwierdzających sprzedaż tych domów), dokumentów dotyczących zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej w USA oraz wszelkiej dokumentacji dotyczącej odszkodowania oraz wizyt lekarskich w związku z wypadkiem w 2009 r. (oprócz jednego dokumentu z 10 września 2010 r. z kancelarii prawnej dotyczącego reprezentacji skarżącego w związku z ubieganiem się przez niego o odszkodowanie z tytułu wypadku).

Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. podniósł, że skarżący nie wyjaśnił także czy korzystał ze sprowadzonych w ramach mienia przesiedlenia trzech samochodów osobowych, nie wyjaśnił okoliczności dokonywania odpraw celnych w Gdyni oraz nie wyjaśnił na czym polegało zamieszkiwanie na terenie nieruchomości położonej pod adresem ul. [...], W. w związku z brakiem tam podstawowych mediów - nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających, iż to w Polsce ustanowił centrum swoich interesów życiowych po dokonaniu odprawy celnej z [...] marca 2009 r. i że tu ustanowił miejsce zamieszkania.

Na podstawie całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, organ

I instancji stwierdził, iż skarżący zadeklarował wolę zamieszkania w Polsce, natomiast nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania z państwa trzeciego

na obszar celny Wspólnoty oraz ustalenie miejsca stałego zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego w Ł. centrum życiowe Pana A. M. mieści się na terytorium USA, gdzie przebywa

wraz z żoną. Organ I instancji podniósł, że zgodnie z Model Tax Convention

on Income and on Capital (tłum. K. Bany, Modelowa Konwencja w sprawie podatku od dochodu i majątku, Dom Wydawniczy ABC, Warszawa 2006 teza 15 do art. 4), jeżeli osoba mająca stałe miejsce zamieszkania w jednym państwie, utworzyła podobne miejsce w drugim państwie, zachowując równocześnie takie miejsce

w całości w pierwszym państwie, to fakt, iż zachowuje ona pierwsze stałe miejsce zamieszkania w środowisku, w którym ta osoba zawsze mieszkała, pracowała

i w którym znajduje się jej rodzina i mienie, może wskazywać, że osoba ta zachowała swój ośrodek interesów życiowych w pierwszym państwie. W ocenie organu

I instancji ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący zachował

w USA pierwsze stałe miejsce zamieszkania, co sam potwierdził przedstawiając

w Oddziale Celnym w Gdyni dokumenty świadczące o pobycie na terytorium USA

do października 2009 r. Zdaniem organu wyjazd do USA, po złożeniu wniosku, wskazuje na to, że skarżący zachował swój ośrodek interesów życiowych

w pierwszym państwie to jest w USA, gdzie pozostał majątek oraz rodzina. Tym samym dyspozycja art. 2 Rozporządzenia Rady nr 918/83 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych nie został przez skarżącego spełniona.

Mając powyższe na uwadze, organ przyjął, że skoro skarżącemu nie przysługuje zwolnienie od należności celnych przywozowych, to w konsekwencji ciąży na nim obowiązek zapłaty ciążących na sprowadzonych pojazdach należności podatkowych. Prawną konsekwencją wydania decyzji celnej stwierdzającej powstanie długu celnego oraz określającej wartość celną zaimportowanych towarów na skutek naruszenia warunku, uzależniającego zastosowanie zwolnienia

z należności celnych przywozowych jest wydanie decyzji podatkowej, określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym. W tym zakresie, organ powołał się na art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 2

pkt 1, art. 100 ust.1 pkt 1, art. 101 ust.1, art. 104 ust. 1 pkt 3, art. 105 pkt 2 i art. 112 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej powoływana jako u.p.a.) oraz art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r.,

Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej powoływana jako u.p.t.u.).

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...] września 2012 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ podkreślił, że z obowiązujących przepisów u.p.a. oraz u.p.t.u. wynika, że zwolnienie od akcyzy i podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów możliwe jest jedynie po zastosowaniu zwolnienia od cała. Nie ulega wątpliwości,

iż w sprawie nie został spełniony warunek udzielonego zwolnienia od należności celnych przywozowych polegający na przeniesieniu miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar Wspólnoty, a zatem organ I instancji zasadnie odmówił zwolnienia samochodów od podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług.

Organ jeszcze raz podkreślił, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że nie nastąpiło przeniesienie miejsca zamieszkania Skarżącego z państwa trzeciego

na obszar celny Wspólnoty oraz ustalenie miejsca stałego zamieszkania

we Wspólnocie. Ustalenie to, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. dokonane zostało na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku postępowania, m.in. informacji z Oddziału Celnego Basen V w Gdyni oraz Oddziału Celnego Baza Kontenerowa, informacji z Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa, Urzędu Gminy W., a także dowodów z przesłuchania świadków - mieszkańców W. Organ II instancji zauważył, że zgodnie

z przepisami prawa, zwolnienie mienia osobistego od ciążących na nim należności przywozowych i podatkowych wymaga od osoby przesiedlającej się spełnienia podstawowego warunku, jakim jest fakt przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty.

Podkreślono, iż zamieszkanie, o którym decydują przesłanki faktyczne (przebywanie oraz wola pobytu) nie jest równoznaczne z zameldowaniem, będącym kategorią prawa administracyjnego, o którym przesadza dokonanie określonych czynności. Zameldowanie danej osoby czyni prawdopodobnym przypuszczenie,

iż w miejscowości zameldowania osoba fizyczna ma także miejsce zamieszkania. Nie sposób jednak przyjmować, iż zameldowanie w określonej miejscowości może rozstrzygać o miejscu zamieszkania. Miejscem zamieszkania jest, bowiem miejscowość stanowiąca centrum życiowych i majątkowych interesów osoby fizycznej, w której osoba ta ma wolę stałego pobytu.

Wskazując na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organ odwoławczy podniósł, że skarżący zameldowany jest w W. od dnia [...] grudnia 1981 r., gdyby więc zameldowanie miało decydować o jego miejscu zamieszkania,

to miejscowość W. miałaby ten walor również po 1988r. (tj. po wyjeździe

do USA), co w świetle art. 25 kodeksu cywilnego, z oczywistych względów byłoby niezasadnym twierdzeniem. Podobnie organ ocenił fakt posiadania polskiego prawa jazdy zauważając równocześnie, że skarżący posiada także amerykańskie prawo jazdy, czy też dowodu osobistego wystawionego dnia 14 listopada 2006 r.

W ocenie organu odwoławczego nie można uznać za spełnienie warunku zaprzestania zamieszkiwania w państwie trzecim i ustalenia miejsca zamieszkania na obszarze celnym Wspólnoty w sytuacji, gdy osoba zainteresowana opuściła terytorium państwa trzeciego, ale akt ten nie był ostatnią czynnością procesu przesiedlania się na teren Wspólnoty, ponieważ po jego zaistnieniu osoba taka nie zakończyła swoich osobistych spraw na terenie państwa trzeciego i dla ich zakończenia powróciła tam. Taka sytuacja wskazuje na pozorność ustalenia miejsca zamieszkania na terenie Wspólnoty, choćby nawet osoba zainteresowana uzyskała zameldowanie na stałe na tym terenie.

Powyższe świadczy o tym, iż w chwili dokonywania zgłoszenia celnego

wraz z wnioskiem o zastosowanie zwolnienia z należności przywozowych w dniu

[...] marca 2009 r. skarżący nie posiadał zamiaru stałego przebywania

w Polsce. Końcowo organ II instancji podkreślił, że w przypadku, gdy osoba zainteresowana ubiega się o zwolnienie towarów z należności przywozowych,

to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności, z których wywodzi korzystne la siebie skutki prawne, a w szczególności powinna dostarczyć dowody, że warunki te zostały spełnione.

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę:

– art. 221 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny tj. powiadomienie dłużnika o wysokości długu celnego po upływie

3 lat od daty jego powstania, a na wypadek nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia pełnomocnik zarzucił zaskarżonej decyzji obrazę:

– art. 120 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana jako" o.p."), poprzez wydanie przedmiotowej decyzji w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny, w szczególności uznanie, iż A. M. nie przeniósł swojego stałego miejsca zamieszkania z USA do Polski,

– art. 120 w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 o.p., poprzez niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na wybiórczych elementach zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, m.in.

na podstawie ustalenia czasokresu przebywania skarżącego w Polsce, przy jednoczesnym braku ustaleń odnośnie działań skarżącego mających na celu zakończenie jego życiowych spraw na terenie USA,

– art. 191 o.p. poprzez niezgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego odmówienie wiarygodności zeznaniom świadków T. Ś., R. T., J. B., a przyznanie wiarygodności zeznaniom świadków C. O., B. J. oraz L. J.,

– art. 2 Rozporządzenia Rady nr 918/83 z dnia 28.03.1983 r. ustanawiającego wspólnotowego systemu zwolnień celnych, poprzez błędną wykładnię pojęcia "przenoszenia" swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego

na obszar celny Wspólnoty.

W uzasadnieniu skargi, jej pełnomocnik wskazał, że z wykładni art. 221 pkt 3 WKC wynika, iż termin powiadomienia dotyczy decyzji prawomocnej albowiem przewiduje on zawieszenie biegu terminu 3-letniego od momentu złożenia odwołania od decyzji organu celnego I instancji. Wykładnia gramatyczna powołanego rozporządzenia nakazuje wiec przyjąć, iż 3-letni termin do powiadomienia dłużnika

o wysokości długu celnego dotyczy decyzji prawomocnej oraz, iż bieg tego terminu nie przerywa doręczenie decyzji I instancji, a jedynie termin wniesienia odwołania.

W związku z powyższym, pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Ł.

oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. podkreślił,

że w zaskarżonej decyzji przytoczono treść i interpretację przepisów prawnych, mających zastosowanie w rozstrzyganej sprawie, a w uzasadnieniu wskazano również przesłanki wpływające na zaprezentowaną ocenę dowodów. W tym zakresie Dyrektor Izby Celnej podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane

w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja dotycząca ustalenia należności przywozowych - podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego wobec towarów objętych procedurą dopuszczenia

do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].03.2009 r., w związku z powstaniem długu celnego wobec ww. towarów. Przedmiotem zaskarżonej decyzji nie są należności celne wynikające z powyższego zgłoszenia celnego, które to należności zostały określone w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...].05.2012 r. nr [...]. Decyzja ta była poddana kontroli Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 202/12, oddalił skargę A. M. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd stwierdził, że spór dotyczył ustalonego stanu faktycznego w zakresie, w jakim dotyczy spełniania przesłanki przeniesienia "miejsca zamieszkania" z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83, która warunkuje zwolnienie od należności przywozowych mienia przesiedlenia w postaci m.in. trzech samochodów osobowych marki: T. C., rok produkcji 2006, N. S., rok produkcji 2006 oraz M., rok produkcji 2008.

Sąd, ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 221 ust. 3 WKC stwierdził, że z jego treści, przewidującego możliwość zawieszenia biegu terminu przedawnienia na powiadomienie w wypadku skorzystania z możliwości odwołania, wywieźć na pewno można, że owo pierwotne powiadomienie na podstawie decyzji, która jest przedmiotem odwołania może stracić swoją "skuteczność". Z jego brzmienia jednak nie można wywodzić, tak jak to czyni pełnomocnik skarżącego,

że 3-letni termin do powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego dotyczy jedynie decyzji prawomocnej. Za takim rozumieniem wspomnianej normy przemawiać, może także orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości

w sprawie o sygn. C - 30/00 William Hinton, w którym uznano, że w przypadku, gdy organ celny dokonał ponownego powiadomienia o kwocie należności, oczywistym jest, iż procedura poboru została wszczęta przez pierwsze powiadomienie, a więc również takie, które nie jest prawomocne. W literaturze przedmiotu wskazuje się,

że najprawdopodobniej intencją tego przepisu było ograniczenie czasu działań podejmowanych przez organ I instancji. Dlatego przewidziano w nim, że termin przedawnienia na powiadomienie o kwocie należności celnych, biegnie do momentu złożenia odwołania (patrz. W. Morawski w: Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz, praca zbiorowa pod redakcją W. Morawskiego, wyd. Wolters Kluwer Polska

sp. z o.o., s. 973 teza 7 i 8). Jednocześnie zauważyć należy, że pojęcie odwołania należy interpretować zgodnie z treścią art. 243 WKC, do którego wspomniany przepis odsyła. Będzie nim, więc nie tylko klasyczne odwołanie w rozumieniu działu IV o.p., lecz także skarga do sądu. W art. 243 ust. 2 WKC wskazano, bowiem

że odwołać można się do organów celnych wyznaczonych przez Państwo Członkowskie (pierwsza instancja) oraz do niezależnych instytucji, którą może być m.in. organ wymiaru sprawiedliwości (druga instancja).

Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. skutecznie powiadomił skarżącego o kwocie należności w dniu 21 lutego 2012 r. tj. z dniem doręczenia decyzji tego organu z 20 lutego 2012 r. Nr [...], wydanej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, a więc przed upływem terminu,

o którym mowa art. 221 ust.3 WKC. Wspomniany termin z uwagi na złożenie przez skarżącego zgłoszenia celnego SAD Nr [...] w dniu [...] marca 2009 r. upływał, więc w dniu [...] marca 2012 r. Tym samym za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 221 ust.3 WKC.

Sąd uznał również, że organy nie uchybiły zasadom prowadzenia postępowania i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny

w niniejszej sprawie. Materiał dowodowy jest kompletny i daje podstawę do podjęcia ustaleń w zakresie nie spełnienia przesłanki przeniesienia "miejsca zamieszkania"

z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia Rady nr 918/83.

Z regulacji rozporządzenia Rady nr 918/83 wynika wyraźnie, że warunkiem zwolnienia od należności celnych przywozowych mienia osobistego osoby przesiedlającej się jest okoliczność faktycznego przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Analiza wymienionych regulacji daje podstawę do przyjęcia, że prawodawca łączy to pojęcie ze stałym zaprzestaniem zamieszkiwania w państwie trzecim i jego przeniesieniem na stałe na obszar celny Wspólnoty. Zdaniem Sądu w świetle art. 6 rozporządzenia Rady nr 918/83, nie ma także wątpliwości, że przenoszenie miejsca zamieszkania może być procesem rozłożonym w czasie, bowiem okres wprowadzania mienia przesiedlenia do swobodnego obrotu wynosi 12 miesięcy i ograniczone

jest tym właśnie terminem. Ważny jest przy tym efekt (realizacja) w postaci faktycznego przeniesieni miejsca zamieszkania, a nie sam zamiar (podobnie NSA

w wyroku z 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I GSK 6/11, dostępny na stronie internetowej: cbois.nsa.gov.pl).

Sąd wskazał także, że z ustaleń organów wynika, że skarżący w oświadczeniu złożonym na następnej liście mienia przesiedlenia z 20 października 2009 r.,

stanowiącego załącznik do zgłoszenia celnego nr: [...] oraz [...], że jego pobyt za granicą trwał od 1988 r. do 13 października 2009 r., gdy tymczasem na liście mienia przesiedlenia z 17 stycznia 2009 stanowiącej załącznik do zgłoszenia celnego [...] z [...] marca 2009 r. skarżący oświadczył, że przebywał w USA od 27 listopada 1989 r. do 16 stycznia 2009 r. Za prawdziwością oświadczenia skarżącego z 20 października 2009 r. wskazującego na jego przebywanie w USA do października 2009 r. przemawiają m.in.: dołączony do zgłoszenia złożonego w Oddziale Celnym "Baza Kontenerowa" w G. rachunek za prąd wystawiony na nazwisko skarżącego za okres od 23 października 2008 r. do 22 października 2009 r., a także zeznania przesłuchanego w charakterze świadka brata skarżącego złożone w dniu 7 września 2010 r. (k-125 akt admin.), który wskazał, że w 2009 r. skarżący w Polsce był 2 tygodnie, po czym wrócił do USA żeby sprzedać swoje domy. Świadek przyznał także, że na dzień składania przez niego zeznań skarżący nadal przebywa w USA, gdzie mieszka wraz z żoną oraz wyjaśnił, że w domu w W., wskazywanym jako miejsce zamieszkania skarżącego nikt nie mieszka. Dodatkowo świadek wyjaśnił, że sprowadzone przez skarżącego samochody garażowane są u niego w Z., a nie w miejscu wskazywanym przez skarżącego jako miejsce zamieszkania. Powyższe potwierdziły także zeznania świadków, którzy zamieszkują w miejscowości W. w najbliższym sąsiedztwie adresu wskazanego przez skarżącego, jako jego miejsce zamieszkania (k. 489-493 akt admin.).

Podjęte przez organ I instancji działania nie potwierdziły twierdzeń skarżącego o przeniesieniu do Polski stałego miejsca zamieszkania do miejscowości W.,

a skarżący ze swej strony nie udokumentował podjętych działań, które wskazywałyby na to, iż jego centrum życiowe (osobiste) i ekonomiczne koncentruje się na terenie Wspólnoty. Składane przez skarżącego wyjaśnienia organy uznały za niespójne

i niepełne oraz za nieznajdujące oparcia w zebranym materiale dowodowym. Ocenie tej, jak wskazano wyżej, nie można postawić zarzutu dowolności. Ponadto jak słusznie zauważył organ, skarżący zameldowany jest w miejscowości W.

od 1981 r., gdyby więc zameldowanie miało decydować o miejscu zamieszkania

to ten sam adres musiałby być uznany za jego miejsce zamieszkania również po jego wyjeździe do USA w 1988 r. Podobnie okoliczność posiadania przez skarżącego dowodu osobistego wystawionego w dniu 14 listopad 2006 r., czy też fakt posiadania polskiego prawa jazdy nie mogą stanowić dowodu decydującego

w sprawie. W świetle powyższego trudno, więc mówić o przeniesieniu centrum życiowego, a także centrum interesów skarżącego do kraju, zgodnie z wymaganiami wynikającymi z art. 2 rozporządzenia Rady 918/83.

Tak obszerne przytoczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 202/12 było konieczne

z uwagi na fakt, iż kwestia prawidłowości określenia wysokości długu celnego

w odniesieniu do zgłoszenia celnego z dnia 3 marca 2009 r. nr [...] stanowiła zagadnienie wstępne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dlatego też, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę,

w pełni podziela i uznaje za własną ocenę prawną dokonaną w wyroku z dnia

5 września 2012 r., sygn. akt I SA/Bk 202/12, szczególnie że ocena ta dotyczyła materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonych decyzji.

Tym samym, za nieskuteczne należało uznać te zarzuty skargi, które dotyczyły błędnego przyjęcia przez organy celne, że nie nastąpiło przeniesienie miejsce zamieszkania Skarżącego z USA na teren Polski a w konsekwencji niezasadnego przyjęcia przez organy powstania długu celnego. Kwestia ta została rozstrzygnięta w ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...].05.2012 r. oraz oceniona przez Sąd w powoływanym wyroku w sprawie sygn. akt II SA/Bk 202/12, dlatego też podnoszenie tych samych zarzutów, w obecnym postępowaniu nie mogło przynieść oczekiwanych przez stronę skarżącą skutków.

Z tych samych względów za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 221 § 3 WKC, albowiem kwestia powiadomienia dłużnika o wysokości długu celnego ta nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Za niezasadne należało uznać także zarzuty skargi dotyczące nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania podatkowego. Wbrew zarzutom skargi, organy w prawidłowy sposób ustaliły stan faktyczny w sprawie, zaś ocena zebranego materiału dowodowego jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zgromadzone w sprawie dowody jednoznacznie wskazują, że Skarżący nie spełnił podstawowego warunku, koniecznego do zwolnienia od cła mienia przesiedlenia, w postaci przeniesienia swojego stałego miejsca zamieszkania z USA do Polski.

Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. 188 o.p., podniesiony

z uwagi na odmowę przesłuchania współmałżonki Skarżącego. Na mocy wspomnianego przepisu organ zobowiązany jest uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, pod warunkiem, że okoliczności te nie zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Tym samym w przypadku, gdy organ ustali, że żądanie strony dotyczy okoliczności, które zostały wyczerpująco ustalone innymi dowodami uprawniony jest do odmowy uwzględnienia żądania strony.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji słusznie doszedł do przekonania, że żądanie przesłuchanie współmałżonki skarżącego, złożone w trakcie przesłuchiwania skarżącego w charakterze strony w dniu

29 kwietnia 2011 r., na okoliczności okresu jego pobytu w USA oraz ilości wylotów została już wystarczająco stwierdzona innymi dowodami w sprawie (wydruk z bazy Centralnego Archiwum Odpraw i Legitymowania Straży Granicznej, kserokopie paszportu skarżącego). Organ uznał za udowodniona okoliczność, która miała zostać potwierdzona przez małżonkę skarżącego.

Zwolnienie z akcyzy samochodów osobowych stanowiących mienie przesiedlenia osoby fizycznej reguluje art. 112 u.p.a, natomiast zwolnienie z podatku VAT importu rzeczy wchodzących w skład mienia przesiedlenia reguluje art. 47 u.p.t.u. Z obu aktów prawnych wynika, że zwolnienie od akcyzy i z podatku

od towarów i usług z tytułu importu towarów, po spełnieniu szczegółowo opisanych warunków związanych między innymi z przeniesieniem miejsca stałego zamieszkania, jest możliwe jedynie po zastosowaniu zwolnienia od cła. Skoro

w niniejszej sprawie, takiego zwolnienia nie było, organy celne prawidłowo określiły skarżącemu wymagane należności w podatku akcyzowym i podatku od towarów

i usług z tytułu importu trzech samochodów osobowych. Jednocześnie z treści art. 104 ust. 1 pkt 3 u.p.a. oraz art. 29 ust. 13 u.p.t.u. wynika, że jednym z elementów składających się na podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym i podatkiem

od towarów i usług jest wysokość należności celnych związanych z importem. Organy przy określaniu podstawy opodatkowania a następnie kwoty podatków uwzględniły należne cło. Podkreślić należy, iż skarżący nie kwestionował sposobu dokonanych wyliczeń należności podatkowych, także Sąd działając z urzędu, nie dostrzegł w tym zakresie błędów po stronie organów celnych.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.,

poz. 270).