Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 118/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: par. 54 ust. 4 pkt 5 lit. a
journal: Dz.U. 1997 nr 156 poz 1024
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od VI do XI 1998 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek na miesiąc następny za miesiąc XII 1998 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2003 r. Nr [...], Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał Panu M. B., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "C" (dalej jako Skarżący), rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1998 r. Zdaniem organu pierwszej instancji, podatnik dokonywał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. W fakturach tych jako wystawca widniała firma "N" N. P. z W.

W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego, m.in. art. 120, 121, 122, 130 § 3, 187 § 1, 188, 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm. (w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "O.p."), art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku

od towarów i usług oraz o podatku akcyzowych, Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.

(w dalszej części uzasadnienia w skrócie: "u.p.t.u.") oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm., w dalszej części jako: "rozporządzenie z 15 grudnia 1997 r.").

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] stycznia 2006 r. Nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Zdaniem organu odwoławczego materiał sprawy został zebrany w sposób kompletny, wnikliwie rozpatrzony i obiektywnie przedstawiony. Dokonana ocena całości materiału dowodowego pozwoliła na ustalenie, że wystawione przez podmiot pod nazwą "N" faktury dokumentują czynności, które faktycznie nie miały miejsca. Tusze, tonery oraz programy komputerowe w rzeczywistości nie zostały nabyte przez stronę od powyższego podmiotu, co miały dokumentować przedłożone do kontroli dowody zakupu. Wskazane transakcje dotyczące zakwestionowanych faktur VAT jak i poprzedzające je transakcje, poczynając od pierwszego ogniwa w tym łańcuszku, tj. od nieistniejącej firmy "F" w W., słusznie organ pierwszej instancji uznał za fikcyjne. Ujawniony stan faktyczny wskazuje, że dochodziło jedynie do wystawiania faktur, ujmujących takie towary jak tusze, tonery i programy komputerowe.

Powyższe potwierdzają w ocenie organu: przesłane przez Prokuraturę Okręgową w B. protokoły przesłuchania podejrzanych: N. P. (właściciela i wystawcę faktur "N"), M. B. (pracownika i pełnomocnika firmy "C") oraz M. B. (dostawcę towarów do "C"); złożone w toku niniejszego postępowania zeznania do protokółu przesłuchiwanego dwukrotnie w charakterze świadka N. P.; pisma US W-wa B. i wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego; ustalenia kontroli skarbowej Nr [...] przeprowadzonej za 1998 r. u N. P., właściciela firmy "N", z której decyzja została postanowieniem włączona do akt niniejszego postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że z protokołu przesłuchania w charakterze podejrzanego N. P. z dnia [...] czerwca 2002 r. wynika, iż firma "F" Sp. z o.o., W. ul. [...], NIP: [...] stanowiąca pierwsze ogniwo w odnotowanym łańcuszku była firmą nieistniejącą. Z treści protokołu wynika, że Pan P. w celu udokumentowania źródła pochodzenia tuszy i tonerów rzekomo odsprzedawanych następnie kontrahentom z B. i S., kupił na giełdzie komputerowej w W. przy ul. [...] pieczątki kilku fikcyjnych firm, którymi ostemplował wystawione przez siebie, na rzecz swojej firmy faktury rzekomego zakupu tych towarów. Fikcyjność firmy "F" potwierdzają też późniejsze zeznania N. P, zawarte w protokole przesłuchania w charakterze świadka z dnia [...] sierpnia 2002 r. O tym, że firma "F" w rzeczywistości nie istniała świadczy również treść pisma Urzędu Skarbowego W.-B. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...]. Wynika z niego, że w ewidencji podatników nie figuruje podmiot, któremu został nadany NIP [...], a którym to numerem posługiwała się firma "F". Ponadto z pisma Sądu Rejonowego dla m.st. W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. wynika, że spółka pod nazwą "F" w rejestrze handlowym nie figuruje.

Organ podniósł, że N. P. przesłuchiwany [...] sierpnia 2002 r. oraz [...] października 2002 r. zeznał, iż na rzecz firmy "C" wystawiał tylko "puste faktury". Osobiście zaś towarów wyszczególnionych na tych fakturach nigdy nie sprzedawał. Zeznał również, iż osobą za pośrednictwem której przekazywał odbiorcom "puste faktury" był M. B. z S., który u niego składał zamówienia na faktury dokumentujące sprzedaż określonej ilości towarów handlowych wskazanym podmiotom. Powyższe potwierdzają również protokóły przesłuchania w charakterze podejrzanego N. P. sporządzone przez Prokuraturę w dniach: [...] czerwca, [...] maja, [...] czerwca i [...] lipca 2002 r., które zawierają zeznania zgodne z zeznaniami złożonymi przez niego w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji.

Dowodem potwierdzającym fakt, iż firma "N" nie była dostawcą towaru na rzecz Skarżącego jest także protokół przesłuchania M. B. - pełnomocnika firmy "C" z [...] czerwca 2002 r. sporządzony przez Prokuraturę jak i protokół przesłuchania w charakterze świadka z dnia [...] sierpnia 2002 r., sporządzony w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji. Zeznał w nich między innymi, iż towar z fakturami od N. P. tj. firmy "N" przywoził M. B. i to on proponował mu sprzedaż tego towaru dla wskazanych firm z B., a także S., W., K. i K.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej z akt sprawy wynika, że każdorazowo towar handlowy wraz z fakturami, w których jako wystawca ujęta była firma "N", przywoził M. B. Nie był on jednak pełnomocnikiem ani też pracownikiem tej firmy. W dokumentacji księgowej firmy "C" nie stwierdzono faktur, które byłyby wystawione przez M. B. bądź jego firmę.

Organ podniósł także, iż z zeznań kontrolowanego - złożonych do protokołu przesłuchania w charakterze Strony z dnia [...] maja 2002 r. i [...] lipca 2002 r. - oraz pełnomocnika kontrolowanej firmy wynika, że nigdy nie odbierali oni towaru bezpośrednio od N. P., ani też z siedziby firmy w W. To, iż Podatnik posiadał towar taki sam jak ujęty w kwestionowanych fakturach, nie wpływa na zmianę stanowiska zajętego w niniejszym postępowaniu. Z akt sprawy wynika, że nie jest to ten sam towar oraz, że wystawiający faktury nigdy nie posiadał towaru wyszczególnionego w zakwestionowanych fakturach.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zgłaszane wnioski o przeprowadzenie dowodów zostały rozstrzygnięte przez organ pierwszej instancji postanowieniami

z dnia [...] listopada 2003 r., w których to organ odmówił ich przeprowadzenia bądź włączenia do akt sprawy. Ponadto w ocenie organu odwoławczego, o fakcie rzeczywistego dostarczenia towarów i jego sprzedaży, nie mogą świadczyć zeznania innych osób. Ustalonego stanu rzeczy, tj. fikcyjności podmiotu - firmy "F", i w konsekwencji fikcyjności dalszych transakcji, nie mogą zmienić żadne zeznania osób trzecich, nie uczestniczących w tym obrocie. Odnośnie dołączonego stronę wraz odwołaniem oświadczenia M. B. organ zauważył, iż treści oświadczenia nie potwierdzają dowody zebrane w niniejszej sprawie.

Biorąc pod uwagę przedstawiony wyżej stan faktyczny, organ odwoławczy nie dał wiary twierdzeniom, że towar wynikający z zakwestionowanych faktur został sprzedany Skarżącemu przez firmę "N". Materiał ten jednoznacznie dowodzi, że sporne faktury nie dokumentowały tego, co z nich wynika. Zastosowanie przepisu § 54 ust. 4 pkt 5 lit a) rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1997 r. i art. 19 ust. 1 i 2 u.p.t.u. jest zatem w ocenie organu odwoławczego w pełni uzasadnione.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło przedawnienie. Bieg terminu przedawnienia został bowiem przerwany -stosownie do art. 70 § 4 O.p. - wskutek zastosowania środka egzekucyjnego,

o którym Podatnik został powiadomiony.

W skardze skierowanej do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzji tej zarzucił naruszenie art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191, art. 200 § 1 i 210 § 4 O.p. oraz naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 u.p.t.u. i § 54 ust. 4 pkt 5 lit a) rozporządzenia z 15 grudnia 1997 r. przez jego zastosowanie.

Skarżący podniósł, że oparcie ustalenia, iż N. P. wystawiał tylko faktury i przekazywał je M. B. wyłącznie na jego zeznaniach, z jednoczesnym brakiem oceny tychże zeznań i ewidentnym pominięciem innych istotnych dowodów w świetle ustalanych okoliczności, narusza w sposób rażący zasady wskazane w tych przepisach. Zeznania M. B. i M. B. dotyczą faktu przekazywania towaru przez M. B., który go przywoził łącznie z fakturami różnym odbiorcom, w tym i Skarżącemu, a nie tego, że dostarczał jedynie faktury od N. P. Tych zeznań organ nie poddał żadnej analizie ani ocenie łącznie z innymi dowodami, mimo iż taki obowiązek na organie spoczywa.

W ocenie Skarżącego, kwestia, kto dostarcza towar w imieniu sprzedającego kupującemu, nie ma znaczenia dla skutków podatkowych, ponieważ kupujący ma otrzymać towar i fakturę i tak było w istocie, stąd też organ na podstawie tych zeznań mógł jedynie przyjąć, że Skarżący otrzymywał towar łącznie z fakturą, a nie

że otrzymywał tylko fakturę. Samego faktu otrzymania towaru wskazanego

w fakturach organ nie zakwestionował, a skoro nie ustalił od kogo towar pochodzi,

to nie mógł na tej podstawie wyprowadzać wniosku, iż od N. P. Skarżący otrzymywał tylko faktury. Fakt posiadania towaru przez N. P. wynika z zeznań wielu świadków, przesłuchanych w postępowaniu karnym. Wyraźnie wskazują na to zeznania świadka J. K. (rozprawa z [...] października 2004). Okoliczność tę zamierzał także wykazać Skarżący, wnosząc o przesłuchanie świadków w toku postępowania, a organ odmówił tych przesłuchań, na dodatek wskazując, że okoliczność ta została wystarczająco udowodniona.

Ustalenie, iż N. P. posiadał towar ma wpływ na wynik sprawy i stąd też organ w świetle tego przepisu, nie mógł odmówić przeprowadzenia zgłoszonych przez Stronę dowodów oraz nie mógł odmówić uzupełnienia materiału dowodowego poprzez dołączenie wskazanych w odwołaniu dokumentów.

Skarżący podnosił, że N. P. posiadał legalnie zarejestrowaną firmę i handlował sprzętem komputerowym był, więc wiarygodnym kontrahentem, skupował i sprzedawał tusze i tonery na giełdzie komputerowej, składał deklaracje VAT-7 do urzędu skarbowego, w których wykazywał podatek VAT z faktur dokumentujących sprzedaż towaru, będącego przedmiotem sprawy. Jego zeznania, co do okoliczności sprzedaży, były uzależnione od okoliczności, w jakich je składał i w konsekwencji miały na celu uniknięcie także odpowiedzialności podatkowej.

Skoro więc towar był w posiadaniu N. P. i był on przekazywany łącznie z fakturami firmie Skarżącego, to miał on pełne prawo do odliczenia podatku z tych faktur. Autor skargi, powołując się na stanowisko Europejskiego Trybunału Europejskiego z siedzibą w Luksemburgu, wskazał, że podatnik nie może ponosić ujemnych konsekwencji z faktu, iż sprzedawca towaru jest nieuczciwy.

W piśmie procesowym z 25 sierpnia 2008 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, Skarżący podniósł, że pomimo zgromadzenia w postępowaniu podatkowym dowodu w postaci decyzji z [...] grudnia 2002 r. Nr [...], nie poddano jej ocenie, co narusza zasadę rozważenia wszystkich dowodów zebranych w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uwzględnienie skargi może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miałoby ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części powoływanej w skrócie: "u.p.p.s.a.". W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia którejś z wymienionych przesłanek uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Spór w niniejszej sprawie związany jest z zakwestionowaniem skarżącemu prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych w 1998 r. Skarżącemu przez N. P. prowadzącego firmę "N".

Zgodnie z regulacją zawartą w przepisie art. 19 ust.1 u.p.t.u., statuującą fundamentalną zasadę podatku od towarów i usług, podatnikowi tego podatku przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi natomiast suma kwot podatku określonych

w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług (art. 19 ust.2 u.p.t.u.).

Realizując upoważnienie ustawowe zawarte w u.p.t.u., Minister Finansów wydał w dniu 15 grudnia 1997 r. rozporządzenie w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Zgodnie

z § 54 ust.4 pkt 5 lit a) rozporządzenia z 15 grudnia 1997 r. znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie, w przypadku, gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W świetle tych unormowań nie może budzić wątpliwości, że faktura VAT, stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego, musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę, czy sprzedaż. Stanowisko takie potwierdza dotychczasowe orzecznictwo sądowo-administracyjne. W tym wyrok

z 4 lipca 2006 r., sygn. I FSK 960/05 (publ. LEX nr 293105), gdzie Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że "podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu faktycznej sprzedaży towarów lub usług.

W każdym, zatem przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która

nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku (podobny pogląd NSA zawarł również w wyroku z 14 czerwca 2006 r., sygn. I FSK 996/05, opubl. w ONSAiWSA 2007/5/122).

W przedmiotowej sprawie organy w sposób niebudzący wątpliwości Sądu wykazały, że faktury dokumentujące sprzedaż akcesoriów komputerowych, wystawione Skarżącemu przez firmę "N" w 1998 r., stwierdzają czynności, które nie zostały faktycznie dokonane. Dlatego też odmawiając skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego z tych faktur, organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów art. 19 ust. 1 i 2 u.p.t.u. oraz § 54 ust.4 pkt 5 lit a) rozporządzenia z 15 grudnia 1997 r.

W kontekście wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego Skarżący podniósł również naruszenia podstawowych zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i § 2, art. 188, art. 191, art. 200 § 1 i 210 § 4 O.p.

Odnosząc się do powyższych zarzutów naruszenia przepisów proceduralnych Sąd zauważa, że obowiązek podjęcia przez organ wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jest naczelną zasadą postępowania podatkowego. Zasadzie tej towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 O.p. i 187 O.p.). Poszukiwanie i ujawnianie dowodów oparte jest z kolei na zasadzie legalności i jawności. Dowodem w sprawie podatkowej jest wszystko,

co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów oraz całego zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 192 O.p., art. 200 O.p.). Trzeci, równie istotny filar dowodzenia w postępowaniu podatkowym, stanowi zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podatkowy dokonuje na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej z sobą łączności. Na prawidłowość dokonanej oceny materiału dowodowego wskazuje to, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski mają logiczne uzasadnienie. Dodać przy tym należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy,

a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Warszawa, 2003, s. 208).

Zdaniem Sądu organy podatkowe nie uchybiły powyższym zasadom postępowania podatkowego i nie naruszyły wymienionych w skardze przepisów O.p. Podstawą uznania obniżenie podatku należnego za bezpodstawne był stwierdzony przez organy fakt, iż takie towary jak tusze i tonery (widniejące na zakwestionowanych fakturach), nie zostały nabyte przez skarżącego od firmy "N". Organy na poparcie ustalonego stanu faktycznego przywołały zeznania świadka N. P. z [...] czerwca 2002 r. (właściciela firmy "N"), z których wynika, że w celu udokumentowania źródła pochodzenia w/w towaru rzekomo odsprzedanego następnie m.in. skarżącemu, kupił na giełdzie komputerowej w W. pieczątki fikcyjne kilku firm, w tym spółki "F". Ponadto z treści pisma Krajowego Rejestru Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla m. st. W. z [...] kwietnia 2002 r., wynika, że Spółka "F" nie została wpisana do rejestru handlowego przedsiębiorców tamtejszego rejestru. Organ powołał się także na zeznania N. P. z [...] sierpnia 2002 r. oraz z [...] października 2002 r., z których wynika, iż na rzecz firmy "C" wystawiał tylko "puste faktury".

Co prawda zeznania N. P., na które powołuje się organ, nie są spójne z innymi jego zeznaniami, złożonymi w ramach toczącego się śledztwa, jednakże organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego za wiarygodne uznał właśnie zeznania złożone m.in. [...] czerwca 2002 r. Organ wskazał, że ustalenia stanu faktycznego znajdują również oparcie w materiałach dowodowych zgromadzonych przez Prokuraturę Okręgową w B. oraz w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Kontroli Skarbowej w W. z [...] grudnia 2002 r., Nr [...], wydanej wobec Pana N. P.

Zdaniem Sądu, rozumowanie organu jest spójne i przekonywujące,

a wyciągnięte z oceny zebranego materiału dowodowego wnioski są logiczne

i pozostają w zgodzie z doświadczeniem życiowym, a także oparte

są na całokształcie zebranego materiału dowodowego. Dokonana przez organy, ocena dowodów nie narusza, więc postanowień art. 191 O.p. Fakt, że strona skarżąca nie zgadza się z oceną dowodów poczynioną przez organy i inaczej interpretuje zgromadzony materiał dowodowy, nie może przesądzać o dowolności działał organów w tej materii. Stanowisko organu znajduje odzwierciedlenie

w uzasadnieniu decyzji. Wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których poszczególnym dowodom odmówiono wiarygodności. Zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. nie mógł się zatem ostać. Ponadto ustalenia organów znajdują również potwierdzenie w wyroku Sądu Rejonowego w B. III Wydział Karny z [...] lutego 2004 r., sygn. akt [...] (sąd dopuścił i przeprowadził dowód z odpisu ww. wyroku skazującego N. P., znajdującego się w aktach sprawy I SA/Bk 380/06). W wyroku tym, sąd karny uznał wystawcę spornych faktur N. P. za winnego tego, że w okresie od stycznia 1998 r. do kwietnia 2002 r. poświadczał nieprawdę w fakturach sprzedaży VAT oraz podrabiał i posługiwał się podrobionymi fakturami wystawionymi na dane fikcyjnych podmiotów gospodarczych. Powyższego wyroku sądu karnego nie mógł też pominąć Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Zgodnie, bowiem

z treścią art. 11 u.p.p.s.a., ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego

w postępowaniu karnym oznacza, że sąd administracyjny nie może podważać ustaleń, których dokonał sąd karny, co do popełnienia przestępstwa. Ustalenia sądu karnego w wyroku z [...] lutego 2004 r. dotyczą stanu faktycznego ustalonego

w sprawie przez organy.

Mając na uwadze całokształt sprawy należy uznać, że organy właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy. Ustalenia oparto na prawidłowo zebranych

i ocenionych dowodach. Tym samym organy uzyskały podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego. Podkreślenia wymaga przy tym,

że w sprawie nie kwestionowano, że Skarżący nie znalazł się w fizycznym posiadaniu towarów w postaci akcesoriów komputerowych, lecz zakwestionowano,

w ocenie Sądu prawidłowo, że towaru tego Strona nie nabyła od firmy "N".

Nie uwzględniając wniosków dowodowych, organ nie naruszył art. 188 O.p., gdyż trafnie uznano, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający

do oceny przedmiotowej sprawy. Kwestie będące przedmiotem wniosku (przede wszystkim fakt rzekomego posiadania przedmiotowego towaru przez

N. P.), zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami, które wskazano i omówiono wyżej.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że organ postanowieniem z [...] stycznia 2004 r. wyznaczył Stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Skarżący w/w postanowienie otrzymał i z uprawnienia tego skorzystał, składając jednocześnie wnioski dowodowe (pismo Strony z [...] stycznia 2004 r.). Po tej dacie nie były przeprowadzane żadne czynności dowodowe. Organ nie miał zatem obowiązku ponawiania wyznaczenia terminu do wypowiedzenie się w sprawie materiału dowodowego.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzutu braku oceny decyzji

z [...] grudnia 2002 r. Nr [...], włączonej do akt niniejszego postępowania podatkowego. Organ wyraźnie stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, znajdują potwierdzenie w rozstrzygnięciu wydanym [...] grudnia 2002 r. przez Głównego Inspektora Kontroli Skarbowej wobec N. P..

Odnośnie powołania się w skardze na stanowisko ETS, skład orzekający

w niniejszej sprawie pragnie podkreślić, że w realiach niniejszej sprawy ani organy, ani też Sąd nie miał obowiązku odwoływania się do orzecznictwa europejskiego oraz przeprowadzania wykładni przepisów u.p.t.u. w kontekście uregulowań zawartych

w Szóstej Dyrektywie VAT i bezpośredniego stosowania przepisów wspólnotowych, albowiem stan faktyczny sprawy (dotyczący podatku od towarów i usług

za poszczególne miesiące 1998 r.) odnosi się do czasookresu sprzed akcesji RP

w struktury europejskie. W wielu orzeczeniach ETS wyraził pogląd, iż nie ma jurysdykcji w zakresie pytań wstępnych kierowanych przez sądy państwa trzeciego,

a więc również od sądów nowego państwa członkowskiego, rozstrzygających spory dotyczące sytuacji sprzed przystąpienia (por. np. wyrok ETS z dnia 15 czerwca

1999 r. sprawie C-321/97, Andersson -1999, ECR I-3551). W sytuacji, gdy okoliczności faktyczne postępowania przed sądem krajowym miały miejsce przed przystąpieniem danego państwa do Unii Europejskiej, Trybunał jest właściwy

do dokonywania wykładni dyrektywy jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jej stosowania w nowym Państwie Członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej (vide: wyrok ETS z 10 stycznia 2006 r. C-302/04 Ynos kft vs. János Varga; postanowienie ETS z 6 marca 2007 r. w sprawie C-168/08 Ceramika Paradyż).

W tym stanie rzeczy uznając rozstrzygnięcia organów za zgodne z przepisami prawa procesowego i materialnego, orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak

w sentencji.