Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2748/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie NSA Alina Paluch spr. AWSA Dorota Dąbek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2004 r sprawy ze skargi T. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 6 września 2002 r., Nr: [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2748/02

UZASADNIENIE

Powiatowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia 6 września 2002 r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. B. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] nie stwierdzającej choroby zawodowej z narządu ruchu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 z późn. zm.) i § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W postępowaniu administracyjnym ustalono co następuje: T. B. pracował w latach 1972-2000 w T. K Sp. z o.o. Z. T w [...] na stanowiskach kucharza, kuchmistrza a w ostatnim okresie od 1998 do 2000 na stanowisku gońca (roznosiciela telegramów). Jego praca polegała na przygotowywaniu i wydawaniu posiłków, ewidencjonowaniu i roznoszeniu telegramów. Wykonywane czynności nie wiązały się z narażeniem na czynniki szkodliwe lub uciążliwe, w tym z nadmiernym przeciążeniem narządu ruchu.

W kierunku choroby zawodowej T. B. był badany w Kolejowym Ośrodku Medycyny Pracy w [...] oraz w Centrum Naukowym Medycyny Pracy w [...] , tj. jednostkach służby zdrowia właściwych do rozpoznania chorób zawodowych w myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).

Kolejowy Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w dniu [...].12.2001 r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, iż rozpoznane u pacjenta schorzenia: obustronne zmiany zwyrodnieniowe stawów kolanowych, żylaki lewego podudzia, zespół pozakrzepowy, nie występują w wykazie chorób zawodowych, a ponadto brak potwierdzenia wykonywania ciężkiej pracy fizycznej uniemożliwia wykazanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wykonywanymi czynnościami zawodowymi a istniejącymi u B. schorzeniami. Druga z orzekających w sprawie jednostek służby zdrowia tj. Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w [...] wydała również orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w zakresie narządu ruchu (orzeczenie lekarskie z dnia [...] .04.2002 r.). Ta placówka służby zdrowia swoje orzeczenie uzasadnia również tym, iż żadne ze stwierdzonych u B. schorzeń nie występuje w wykazie chorób zawodowych a ponadto konsultacje lekarzy specjalistów (ortopedy i neurologa) nie wykazały związku przyczynowego zgłaszanych przez badanego dolegliwości z wykonywaną pracą zawodową.

Stwierdza dalej organ odwoławczy iż zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych warunkiem niezbędnym do stwierdzenia choroby zawodowej jest rozpoznanie choroby przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i ustalenie jej związku przyczynowego z wykonywaną pracą. W niniejszej sprawie brak jest rozpoznania choroby zawodowej. Schorzenia, które rozpoznano u T. B. nie figurują w wykazie chorób zawodowych. W związku z powyższym brak jest podstaw do zmiany decyzji organu I instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję T. B. podnosi, iż w dochodzeniu epidemiologicznym nie uwzględniono sposobu wykonywania przez niego pracy oraz na czynniki szkodliwe, a te spowodowały występujące u niego schorzenia.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] , wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Nadto podkreślił iż w dochodzeniu epidemiologicznym pracodawca nie potwierdził narażenia T. B. na czynniki szkodliwe w środowisku pracy i żadna z uprawnionych jednostek służby zdrowia nie rozpoznała u skarżącego schorzenia wymienionego w poz. 12 wykazu chorób zawodowych. Do schorzeń tam wymienionych zalicza się: zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga T. B. jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Zgodnie z postanowieniami § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm. w Dz. U. Nr 61 z 1989 r., poz. 364) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.

Tak więc za uznanie choroby za zawodową konieczne jest ustalenie, że choroba jest wymieniona w powołanym wyżej wykazie chorób zawodowych, zespół objawów choroby odpowiada skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego występującego w środowisku pracy oraz istnieje związek przyczynowy pomiędzy stwierdzoną chorobą, a warunkami pracy zawodowej.

§ 7 wyżej powołanego rozporządzenia określa organy właściwe do rozpoznawania jednostki chorobowej, także i w odniesieniu do pracowników kolejowych, zaś § 9 organy właściwe w postępowaniu odwoławczym.

Są to jednostki specjalistyczne w odniesieniu do pracowników kolejowych, poradnie i oddziały medycyny pracy kolejowej służby zdrowia, a jako organ odwoławczy Centralny Ośrodek Badawczy Kolejowej Służby Zdrowia w [...], którym jest Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w [...] .

W rozpatrywanej sprawie skarżący T. B. był badany w kierunku choroby zawodowej narządu ruchu określonej w poz. 12 wykazu chorób zawodowych w Kolejowym Ośrodku Medycyny Pracy w [...] (orzeczenie lekarskie z dnia [...] grudnia 2001 r.) oraz w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej w [...] (orzeczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2002 r.) a więc w jednostkach kolejowej służby zdrowia właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych i żadna z tych jednostek nie rozpoznała u skarżącego choroby zawodowej wymienionej pod tą pozycją. Do schorzeń tam wymienionych zalicza się: zapalenie pochewek ścięgnistych i kaletek maziowych, uszkodzenie łękotki, mięśni i przyczepów ścięgnistych, martwica kości nadgarstka, zapalenie nadkłykci kości ramieniowej, zmęczeniowe złamanie kości, a takich schorzeń nie rozpoznano u skarżącego, niezależnie od tego iż przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne nie potwierdziło także narażenia skarżącego na czynniki szkodliwe w środowisku pracy, w tym nadmierne przeciążenie.

Przy braku rozpoznania choroby zawodowej, organy inspekcji sanitarnej działające w ramach kompetencji określonych w § 10 omawianego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, nie mają podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Skoro w niniejszej sprawie brak jest rozpoznania choroby zawodowej, brak było i podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Z przyczyn powyżej naprowadzonych orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 wcześniej już powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.