Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 888/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Ustanowiono radcę prawnego
Powołane przepisy: article: art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku L. E. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych - postanawia - przyznać skarżącej L. E. prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę L. E. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania do likwidacji barier architektonicznych w budynku mieszkalnym.

W dniu 6 listopada 2014 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego celem umożliwienia sporządzenia skargi kasacyjnej od wymienionego na wstępie orzeczenia. W jego uzasadnieniu wnioskodawczyni podała, że ma 73 lata, jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Porusza się o kuli w związku z obustronnym wszczepieniem endoprotez biodrowych. Cierpi na szereg schorzeń (m. in. choroby układu krążenia, astma). Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury, o wysokości netto 816,16 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 153 zł, który przeznacza w całości na transport do szpitala na badania kontrolne oraz zaspokojenie innych potrzeb w zakresie stanu zdrowia. Jako swoje comiesięczne wydatki strona wskazała: 275,46 zł (utrzymanie domu i koszt korzystania z usługi telekomunikacyjnej) oraz 275,02 zł zł (lekarstwa). Pozostałą kwotę (266,18 zł) wnioskodawczyni przeznacza na wyżywienie. Nie stać jej na zakup odzieży, obuwia, środków czystości oraz opału, a co dopiero na pokrycie kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca mieszka w domu o powierzchni 42 m.kw., gdzie zajmuje jego dolną kondygnację, zaś w górnej części domu mieszka syn wraz z rodziną, prowadzący odrębne gospodarstwo domowe. Majątek wnioskodawczyni to: budynek drewniany - 20,5 m.kw. (pozbawiony mediów i stanowiący przedmiot współwłasności), 16 działek rolnych (pow. 19,15 arów), w tym 7 to współwłasność oraz budynek mieszkalno-gospodarczy (pow. 34,5 m.kw., współwłasność), który zajmuje jej córka, samotnie wychowująca syna.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 lipca 2014 r. L. E. zwolniona została od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Dlatego też obecny jej wniosek, który dotyczy ustanowienia radcy prawnego, należy poddać ocenie w aspekcie przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". taki wymiar prawa pomocy obejmuje właśnie zarówno zwolnienie od kosztów sądowych, jak i ustanowienie profesjonalnego zastępcy prawnego. Jako przesłankę jego przyznania ustawodawca wskazał w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sytuację niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, a ciężar dowodu w tym zakresie nałożył na wnioskodawcę. Wnioskujący o tego rodzaju pomoc winien więc w sposób pełny przedstawić okoliczności wskazujące na brak dysponowania środkami finansowymi niezbędnymi do sfinansowania swojego udziału w sprawie.

L. E. wywiązała się w sposób należyty z takiego obowiązku. Z zawartego w jej wniosku oświadczenia o majątku i dochodach jednoznacznie wynika bowiem, że poza zakresem jej możliwości płatniczych pozostaje poniesienie nie tylko kosztów sądowych w niniejszej sprawie, ale także kosztów wynagrodzenia radcy prawnego. Potrzeba jego ustanowienia na obecnym etapie postępowania wynika zaś ewidentnie z brzmienia art. 175 § 1 P.p.s.a, który w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej przewiduje tzw. przymus radcowsko-adwokacki. W niniejszej sprawie, jak już wyżej zaznaczono, zapadł zaś już wyrok oddalający skargę L. E. i wymieniona zamierza go zaskarżyć.

Wniosek strony wskazuje, że uzyskuje ona emeryturę w wysokości ok. 816 zł, z której po opłaceniu kosztów leczenia i utrzymania domu pozostaje jej jedynie kwota ok. 266 zł, przeznaczana na wyżywienie. Trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem składającej wniosek, iż ta ostatnia kwota ledwie wystarcza na zaspokojenie potrzeb żywieniowych. Jej wysokość jest zaś nieadekwatna do konieczności zakupu również odzieży, obuwia czy opału. Z otrzymywanego zaś także dodatku opiekuńczego w kwocie 153 zł wnioskodawczyni pokrywa natomiast koszty transportu do szpitala na konieczne badania kontrolne oraz inne wydatki związane z jej złym stanem zdrowia.

W oparciu o powyższe należało stwierdzić zasadność uczynienia w wypadku skarżącej wyjątku od obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady ponoszenia przez jego strony wszelkich związanych z nim kosztów (art. 199 P.p.s.a.).

Z tych względów przyznano L. E. prawo pomocy w postaci ustanowienia na jej rzecz radcy prawnego. O powyższym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.