Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1358/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz Protokolant: asystent Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 795/11 w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 795/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi L. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję; w pkt II uchylił decyzję SKO w Rzeszowie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...]; w pkt IV zasądził od SKO w Rzeszowie na rzecz L. Z. kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz Strzyżowa decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. znak: [...], na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo o ochronie środowiska (tekst jedn. Dz.U z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). W związku z § 3 ust. 1 pkt 72 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pn.: "Budowa oczyszczalni ścieków komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą dla aglomeracji [...]".

Pismami z dnia 31 lipca 2009 r. i 30 września 2009 r. zainteresowani mieszkańcy wsi D. i W. wnieśli o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. Burmistrz Strzyżowa, działając na postawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 oraz art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2008 r. a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz art. 104 k.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że biorąc pod uwagę odległości nieruchomości należących do osób wnoszących podanie o wznowienie postępowania od planowanego miejsca realizacji przedsięwzięcia uznać należało, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na nieruchomości tych osób. Nie są one bowiem właścicielami, ani użytkownikami wieczystymi działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie są również właścicielami działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Osoby te nie posiadają interesu prawnego do występowania jako strona w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie oczyszczalni ścieków dla aglomeracji W.

Odwołanie od powyższej decyzji z dnia 15 listopada 2010 r. złożyli M. Z., M. I., M. C., L. Z., K. L., E. L., E. L., W. B., J. B., F. D., W. D., A. D., J. D., H. D., B. D. oraz L. C., G. D.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania ww. osób stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2010 r. Na skutek skargi złożonej na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwaną dalej p.p.s.a. uwzględniło skargę w całości i uchyliło zaskarżone postanowienie z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Wobec powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpoznaniu odwołania M. Z., M. I., M. C., L. Z., K. L., E. L. W. B. i J. B. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r. Kolegium wskazało, że decyzja Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2010 r. została zaskarżona także przez inne strony postępowania, tj. F. D., W. D., A. D., J. D., H. D., B. D. oraz L. C. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w stosunku do F. D., W. D., A. D., J. D., H. D. i B. D. utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1), w stosunku zaś do L. C. – umorzono postępowanie odwoławcze (pkt 2). SKO w Rzeszowie wskazało zatem, że na dzień orzekania, tj. 10 czerwca 2011 r. wydana przez organ I instancji decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. została zweryfikowana w trybie odwoławczym w dniu 7 marca 2011 r. i ma charakter ostateczny. To powoduje, że nie jest możliwa ponowna merytoryczna weryfikacja rozstrzygnięcia organu I instancji, bowiem prowadziłaby ona do sytuacji, w której w tej samej sprawie wydane zostałyby dwie decyzje ostateczne. Wydanie kolejnej ostatecznej decyzji powodowałoby, że byłaby ona dotknięta wadą nieważności. Podkreślono również, że w sytuacji wniesienia odwołania przez więcej niż jedną stronę postępowania organ odwoławczy winien rozpoznać sprawę merytorycznie i wydać jedną decyzję ostateczną w stosunku do wszystkich stron. Jednakże w przedmiotowej sprawie jest to niemożliwe, w związku z czym konieczne jest umorzenie jako bezprzedmiotowego postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższą decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. wnieśli J. B., W. B., M. C., M. I., M. Z., L. Z., K. L., E. L. Postanowieniem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 795/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. B., W. B., M. C., M. I., M. Z., K. L. i E. L.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozpoznając skargę L. Z. wyrokiem z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 795/11, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję SKO w Rzeszowie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że z ustaleń dokonanych wynika, iż po wznowieniu postępowania administracyjnego (postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. [...]) Burmistrz Strzyżowa decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] listopada 2008 r. ([...]) ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia p.n. "Budowa oczyszczalni ścieków komunalnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą dla aglomeracji [...]". Wniesione od tej decyzji odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie rozpoznało w dniu [...] marca 2011 r. w ten sposób, że decyzją Nr [...] w stosunku do W. D., J. D., F. D., A. D., B. D. i J. D. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1), w stosunku do L. C. umorzyło postępowanie odwoławcze (pkt 2). Natomiast postanowieniem nr [...], na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie przez M. Z., L. Z., L. Z., M. I., M. C., J. i W. B., K. L., E. L. terminu do wniesienia odwołania. Na skutek zaskarżenia tego postanowienia przez wymienione wyżej osoby, SKO w Rzeszowie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. ([...]), na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględniło skargę w całości i uchyliło własne postanowienie z dnia [...] marca 2011 r. ([...]). Następnie zaś, po rozpoznaniu odwołania tychże osób, wydało decyzję w myśl art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ ten bowiem uznał, że "w przedstawionym układzie sytuacyjnym niniejszej sprawy" nie jest możliwe wydanie jednej decyzji ostatecznej w stosunku do wszystkich stron, zatem konieczne jest umorzenie – jako bezprzedmiotowego – postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem wspomnianych wyżej osób.

W ocenie Sądu, zakończenie postępowania odwoławczego w stosunku do tych osób (A. Z., L. Z., M. I., M. C., J. i W. B., K. L., E. L.) decyzją przewidzianą w art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie jest trafne. Postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu postępowania odwoławczego, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wypełniają zasadniczo dwie sytuacje, tj. cofnięcie odwołania i stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Nie jest kwestionowane, że żadna z osób wnoszących odwołanie od decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2010 r., będących jednocześnie adresatami decyzji z dnia [...] czerwca 2011 r., nie cofnęła odwołania. Tym samym powołana wyżej przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego nie zaistniała. Nie wystąpiła też sytuacja, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że wnoszący odwołanie L. Z.(jak i M. Z., M. I., M. C., J. i W. B., K. L, E. L.) nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera w tym zakresie żadnych ustaleń, w szczególności nie wynika z jego treści i również z akt sprawy, iżby przymiotu strony wspomnieni wyżej byli pozbawieni. Nadto pouczenie zawarte w tym uzasadnieniu informowało o możliwości skorzystania z trybu wznowieniowego, a więc skierowane zostało do stron postępowania.

Sąd podkreślił, że jak wynika z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wyeksponowaną w nim bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego organ orzekający w drugiej instancji wiązał z tym, że "w odniesieniu do decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2010 r. zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie organu odwoławczego", czyli decyzja z dnia [...] marca 2011 r. Skorzystanie zatem z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie było prawidłowe, a w rezultacie zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu.

W ocenie Sądu, niezgodnie z prawem również została wydana decyzja z dnia [...] marca 2011 r. ([...]) i jej uchylenie, przy skorzystaniu z możliwości normatywnej przewidzianej w art. 135 p.p.s.a., jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy. Przede wszystkim zauważyć należy wadliwość podstawy prawnej tej decyzji. Wskazując bowiem za podstawę działania przepisy art. 138 § 1 i 2 k.p.a. orzekający w drugiej instancji organ postanowił orzec o utrzymaniu w mocy kwestionowanej w odwołaniu decyzji w stosunku do kilku z odwołujących się (pkt 1) i o umorzeniu postępowania odwoławczego (pkt 2), dochodząc do wniosku, że odwołanie L. C. zostało wniesione przez osobę nieposiadającą statusu strony.

Zdaniem Sądu prawidłowo skonstruowana podstawa prawna tej decyzji powinna wskazywać przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (pkt 1 decyzji) i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (pkt 2 decyzji). Natomiast przepis art. 138 § 2 k.p.a., który przewiduje wydanie decyzji kasacyjnej powodującej przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie był podstawą rozstrzygnięć powyższej decyzji (ani pkt 1, ani też pkt 2).

Niezależnie od powyższego Sąd podkreślił, że organ ten nie rozpoznał odwołania wniesionego przez G. D. i E. L.. Prawidłowość wniesienia odwołania przez wymienione osoby, jak i jego dopuszczalność nie została jednocześnie przez ten organ zakwestionowana, stąd też nierozpoznanie odwołań tychże osób sklasyfikowane być musi jako naruszenie normy prawnej art. 127 § 1 k.p.a. i to takie, które koniecznym czyni wzruszenie decyzji z dnia 7 marca 2011 r.

Dodatkowo Sąd podzielił prezentowany konsekwentnie w orzecznictwie pogląd, iż w razie wniesienia odwołania przez więcej niż jedną stronę, organ odwoławczy może wydać jedną tylko decyzję ostateczną, rozpoznającą sprawę merytorycznie. Jednakże nie został on w sposób prawidłowy uwzględniony przez organ orzekający w drugiej instancji – mimo odwoływania się do tegoż stanowiska – w szczególności w sytuacji, gdy organ ten błędnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez kilku z odwołujących się (co następnie sam skorygował); przedwczesnym było w takiej sytuacji wydanie decyzji z dnia [...] marca 2011 r.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 22 lutego 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez:

– błędne uznanie przez Sąd, iż w uwarunkowaniach niniejszej sprawy nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego w zakresie zainicjowanym odwołaniami wniesionymi przez J. B., W. B., M. C., M. I., M. Z., L. Z., K. L. i E. L., skoro w dacie wydania zaskarżonej skargą decyzji w obrocie prawnym funkcjonowała już ostateczna decyzja organu odwoławczego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...], od której wniesiono ww. odwołania – które to stanowisko Sądu prowadzi do niemożliwego do zaakceptowania wniosku, iż organ odwoławczy obowiązany był rozpatrzyć merytorycznie przedmiotowe odwołania wydając decyzję, która byłaby nieważna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.;

– przyjęcie nieuprawnionej, zawężającej wykładni przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zakładającej, iż bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego warunkującą jego zastosowanie wyczerpują wyłącznie dwie sytuacje, tj. cofnięcie odwołania przez stronę i stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., co nie znajduje uzasadnienia w treści przedmiotowego przepisu;

które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, skoro bezpośrednio skutkowały wadliwą oceną zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo, prowadząc do niezasadnego uwzględnienia skargi przez Sąd;

2) art. 135 p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji SKO w Rzeszowie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], pomimo iż z przyczyn ww. brak było podstaw do uwzględnienia przez Sąd skargi na decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], a zatem także do skorzystania przez Sąd z uprawnienia przewidzianego w art. 135 p.p.s.a.;

3) art. 141 § 4 oraz art. 153 p.p.s.a. przez zaniechanie ujęcia w uzasadnieniu wyroku wystarczających wskazań co do dalszego postępowania w sprawie, jak również oceny prawnej w zakresie klarowanego stanowiska Sądu jakiego rodzaju rozstrzygnięcie (jeśli nie oparte na art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany był podjąć w układzie procesowym zaistniałym po wydaniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r. [...] uwzględniającego na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. skargę na postanowienie z dnia [...] marca 2011 r. [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez ww. osoby.

Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, chociaż formalnie spełnia wymogi określone w art. 176 p.p.s.a.

Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, pomimo że oparte zostały na prawidłowo wskazanych przepisach postępowania, merytorycznie nie znajdują uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy.

Autor skargi kasacyjnej bowiem w rozważaniach swoich wychodzi z błędnego złożenia, że zaskarżona decyzja oraz decyzja SKO w Rzeszowie z dnia [...] marca 2011 r. zostały wydane prawidłowo, nie chcąc przyjąć do wiadomości, że organ który reprezentuje popełnił szereg błędów w postępowaniu.

Po pierwsze, błędnie przyjęto, że odwołania od decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2010 r. niektórych mieszkańców zostały wniesione w uchybieniem terminu, co spowodowało wydanie postanowienia z dnia [...] marca 2011 r. Tego samego dnia została wydana przez SKO w Rzeszowie decyzja, która została uchylona w pkt II zaskarżonego wyroku. Wydając tę decyzję rozpatrzono tylko niektóre odwołania, bez tych które uznano za wniesione w uchybieniem terminu, jak później się okazało odwołania te były wniesione w terminie.

SKO w Rzeszowie dostrzegając swój błąd i nie widząc innego rozwiązania, wydaje kolejną decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. umarzającą postępowanie odwoławcze w stosunku do osób, które wcześniej błędnie uznano, że wniosły odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. z uchybieniem terminu. Wydanie tej decyzji było kolejnym błędem, gdyż z faktu, że w dniu [...] marca 2011 r. została wydana decyzja obejmująca tylko część odwołań, nie można wnioskować, że postępowanie odwoławcze w stosunku do pozostałych osób stało się bezprzedmiotowe. Organ odwoławczy (SKO w Rzeszowie) własnych błędów popełnionych w postępowaniu, nie może naprawiać kosztem stron, nie rozpatrując merytorycznie ich odwołań, umarzając postępowanie, gdyż narusza to podstawowe zasady postępowania administracyjnego obowiązujące w demokratycznym państwie prawnym. Są bowiem inne sposoby wyjścia z takiej sytuacji, nienaruszające praw stron postępowania.

Zamiast wydawać decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., umarzającą postępowanie odwoławcze, należało podjąć z urzędu działania zmierzające do usunięcia z obrotu prawnego decyzji SKO we Rzeszowie z dnia 7 marca 2011 r. w drodze wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Zagadnieniem wstępnym rozstrzygniętym przez właściwy organ odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji, o którym mowa w tym przepisie, było błędne przyjęcie, że niektóre odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu, co zostało następnie skorygowane postanowieniem SKO w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2011 r.

Innym sposobem usunięcia z obrotu prawnego decyzji SKO w Rzeszowie z dnia [...] marca 2011 r. było wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). gdyż w istocie takim naruszeniem było wydanie decyzji w oparciu o rozpatrzenie niektórych tylko odwołań.

Usunięcie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji SKO z dnia [...] marca 2011 r. (w drodze postępowania nadzwyczajnego) pozwoliłoby temu organowi rozpatrzyć wszystkie wniesione odwołania od decyzji Burmistrza Strzyżowa z dnia [...] listopada 2010 r. i wydać jedną decyzję.

W związku z powyższym, należy w pełni podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji wyrażony w zaskarżonym wyroku, że w razie wniesienia odwołania przez więcej niż jedną stronę, organ odwoławczy może wydać jedną tylko decyzję ostateczną, rozpoznając sprawę merytorycznie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 135 p.p.s.a. było prawidłowe i jedyne możliwe.

WSA w Rzeszowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawidłowo wskazał, że po uchyleniu decyzji SKO w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2011 r. i [...] marca 2011 r., organ odwoławczy powinien rozpatrzyć wszystkie wniesione odwołania (17), co spełnia wymagania wynikające z art. 141 § 4 (zdanie drugie) p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku respektując powyższy przepis, nie musiał przedstawiać "oceny prawnej w zakresie klarownego stanowiska Sądu jakiego rodzaju rozstrzygnięcie (jeśli nie oparte na art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.) organ odwoławczy obowiązany był podjąć w układzie procesowym zaistniałym po wydaniu postanowienia z dnia [...] czerwca 2011 r.", jak to sformułowano w pkt 3 skargi kasacyjnej, gdyż takie pouczenie wykraczałoby poza "wskazania co do dalszego postępowania", jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.