Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 222/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 56
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mirosław Bator (spr.) - po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skarg I. J. i B. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2020 nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego skargi oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia 15 września 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 56 § 1, 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także na podstawie art. 123 K.p.a. odmówił zawieszenia postepowania egzekucyjnego w sprawie wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. nr [...], którą nakazano dokonać rozbiórki budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] (instalacje wewnętrzne) w miejscowości W., wybudowanego niezgodnie w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] z dnia 25 sierpnia 2009 r. Ponadto nakazano rozbiórkę wykonać na własny koszt oraz prace rozbiórkowe należało zakończyć do dnia 30 czerwca 2014 r. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (kategoria obiektu I) wraz z instalacjami na działce nr [...] (przed podziałem [...]) w miejscowości W. zostało wszczęte w związku z wniesieniem sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego, wydanym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w dniu 12 września 2011 r. W toku postępowania ustalono, że inwestor legitymuje się odrębnymi decyzjami o pozwoleniu na budowę trzech samodzielnych budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, pomimo faktycznego ustalenia przez organ, że na skutek robót wykonanych niezgodnie z pozwoleniami budynki te nie spełniają kryterium dla kwalifikacji ich, jako jednorodzinnych, tut. organ zobligowany został oceniać stan faktyczny, jako odstąpienie od pierwotnego pozwolenia na budowę poszczególnych budynków jednorodzinnych. Z uwagi na istnienie trzech decyzji o pozwoleniu na budowę PINB prowadzi trzy odrębne postępowania administracyjne. Przedmiotowe postępowanie dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości W., wybudowanego niezgodnie w stosunku do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] z dnia 25 sierpnia 2009 r. Egzekwowany obowiązek wynika z decyzji PINB w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. Obowiązek powyższy stał się wymagalny z dniem 28 czerwca 2013 r. i podlega egzekucji w trybie administracyjnym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniu 28 sierpnia 2014 r. stwierdzono, że obowiązek nałożony powyższą decyzją nie został wykonany. Aktualnymi właścicielami działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr [...]) w miejscowości W. jest I. J., oraz J. J.. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. w związku z nabyciem nieruchomości nr [...] w miejscowości W. przez I. J. oraz J. J. prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do nowych właścicieli. Pismem z dnia 10 października 2014 r. organ poinformował nowych właścicieli nieruchomości o obowiązkach wynikających z prawomocnej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu. W załączeniu do ww. pisma PINB w W. przesłał kopię decyzji PINB w W. z dnia 6 czerwca 2013 r., ponadto pouczono zobowiązanych, że niewykonanie ostatecznej decyzji skutkuje podjęciem postępowania egzekucyjnego na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W związku z brakiem wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. upomnieniem z dnia 19 listopada 2014 r. PINB w W. wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku rozbiórki wynikającego z ww. decyzji. Jednocześnie w upomnieniu tym zostało zawarte pouczenie informujące zobowiązanych, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. I. J. odebrała upomnienie w dniu 24 listopada 2014 r. natomiast J. J. w dniu 22 listopada 2014 r. W dniu 22 czerwca 2015 r. oraz 16 lutego 2016 r. dokonano kontroli wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w W. z dnia 6 czerwca 2013 r. w wyniku, której ustalono, że przedmiotowy budynek mieszkalny nie został rozebrany. Wobec powyższego PINB w W. wszczął postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. PINB w W. uznał za nieuzasadnione zarzuty na tytuł wykonawczy z dnia 7 marca 2016 r. W dniu 26 sierpnia 2020 r. dokonano kontroli wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w W. z dnia 6 czerwca 2013 r., w wyniku, której ustalono, że obowiązki nałożone ww. decyzją nie zostały wykonane. W dniu 24 sierpnia 2020 r. do PINB wpłynęło pismo I. J. z dnia 22 sierpnia 2020 r., którym strona zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Jako uzasadnienie wniosku strona podniosła kwestie planowanej zmiany zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Toczące się postępowanie jest postępowaniem egzekucyjnym i zastosowane w nim mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego, uregulowana w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Organ egzekucyjny jest zobowiązany do zawieszenia postępowania egzekucyjnego w przypadku wystąpienia którejkolwiek z podstaw wskazanych w art. 56 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z art. 56. § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części: 1/ w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2/ w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ścisłe związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 3/ w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4/ na żądanie wierzyciela; 5/ w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przyznają organowi tytuł do zawieszenia postępowania egzekucyjnego między innymi w razie wstrzymania wykonania obowiązku, o czym stanowi art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Na dzień wydania niniejszego postanowienia nie zostało wydane orzeczenie o wstrzymaniu wykonania obowiązku. Zgodnie z art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne zawiesza się w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek podlegający egzekucji nie jest ściśle związany z osobą zmarłego, tzn. może być wykonany przez inną osobę niż zobowiązany. W analizowanym przypadku nie zachodzi ww. okoliczność. Stosownie do postanowień art. 56 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje, gdy zobowiązany utracił zdolność do czynności prawnych i brak jest jego przedstawiciela ustawowego (art. 13 i 16 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny). Jeżeli za ubezwłasnowolnionego zobowiązanego działa przedstawiciel ustawowy, zawieszenie postępowania jest bezprzedmiotowe. Do PINB w W. nie wpłynęła żadna informacja, aby którykolwiek z zobowiązanych utracił zdolność do czynności prawnych. Katalog okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania egzekucyjnego określony został w art. 56 § 1 u.p.e.a. Jedną z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego są przypadki zawieszenia przewidziane w przepisach szczególnych. Tytułem przykładu można wskazać przepisy ustawy o Trybunale Konstytucyjnym czy ustawy - Prawo bankowe. Natomiast wśród innych przypadków przewidzianych w ustawach nie znajdziemy odniesienia do przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane czy też przepisów ustaw prawa miejscowego w tym zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że wydany został nakaz rozbiórki budynku oraz wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania obowiązku rozbiórki. Zobowiązana podniosła kwestie, że z uwagi na prawdopodobne zmiany zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego możliwe będzie wydanie innej decyzji w sprawie zakończonej prawomocną decyzją. Mając na uwadze wskazane wyżej przepisy należy stwierdzić, że okoliczność prawdopodobnych zmiana w zapisach prawa miejscowego nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Zażalenie na to postanowienie wniosła I. J. domagając się jego uchylenia.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 17 grudnia 2020 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że art. 56 § 1 upea zawiera enumeratywne wyliczenie przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, czyli tylko zaistnienie okoliczności wymienionej w tym przepisie skutkuje zawieszeniem postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że przywołanie we wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego innej okoliczności niż te wymienione wyżej nie powoduje po stronie organu egzekucyjnego obowiązku wydania postanowienia o zawieszeniu tego postępowania. W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego zwróciła się I. J., która w piśmie z dnia 22 sierpnia 2020 r. wskazała: "proszę o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu wejścia w życie nowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dzielnicy Z. w W.". Dalej I. J. wyjaśniła, że z uzyskanych przez nią informacji wynika, że wejście w życie nowego planu miejscowego dla Zaskawia planowane jest na początek 2021 r., a dla w/w planu wiążące są założenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W., w którym działka zabudowana budynkiem nr [...] jest terenem przewidzianym pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Organ pragnie wskazać na okoliczności, z powodu których wydana została decyzja PINB w W. nr [...] z dnia 6 czerwca 2013 r. o nakazie rozbiórki budynku mieszkalnego na działce nr [...] (przed podziałem [...]) w W.. Z uzasadnienia w/w decyzji wynika, że zwiększenie ilości lokali mieszkalnych w budynku stanowi o zmianie zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z jednorodzinnego na wielorodzinny i tak zrealizowany budynek jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi m.in. z uwagi na przepisy w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ stwierdził, że wśród okoliczności wymienionych w art. 56 § 1 upea, a stanowiących podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie ma okoliczności podniesionych przez I. J. we wniosku z dnia 22 sierpnia 2020 r. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, tj. zaplanowane wejście w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działkę, na której posadowiony jest budynek objęty rozbiórką. W szczególności wyjaśnić należy, że przewidywana możliwość wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego działkę nr [...] w W., na której posadowiony jest budynek przy ul. [...], nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji PINB w W. nr [...] z dnia 6 czerwca 2013 r. nakazującej rozbiórkę tego budynku. Podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi też przesłanka z art. 56 § 1 pkt 5 upea tj. inny przypadek przewidziany w ustawie. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują zawieszenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych w sprawie obiektów posadowionych na obszarze objętym projektem nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W art. 34 w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewidziano skutki wejścia w życie i utraty mocy planów. Przepis ten stanowi, że wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. Utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych na podstawie tego planu, z zastrzeżeniem art. 65 ust. 1 pkt 2 i ust. 2. W art. 65 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy mowa jest o tym, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Jednak przepisu tego nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zauważyć więc należy, że nawet utrata mocy obowiązującej planu miejscowego nie powoduje automatycznego wygaśnięcia decyzji administracyjnych wydanych w oparciu o ten plan (wyjątkiem jest decyzja o warunkach zabudowy i decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego). Nawet gdyby się okazało, że budynek podlegający rozbiórce na podstawie decyzji PINB w W. nr [...] z dnia 6 czerwca 2013 r., będzie zgodny z zapisami nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie jest to równoznaczne z wyeliminowaniem z obrotu prawnego w/w decyzji. A dopóki decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym i nie zostało wstrzymane jej wykonanie, organ egzekucyjny zobowiązany jest prowadzić postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania obowiązku wynikającego z tej decyzji. Podsumowując stwierdzić należy, że w treści swojego pisma z dnia 22 sierpnia 2020 r. I. J. nie wskazała na żadną z przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wymienionych w art. 56 § 1 upea. Odnosząc się do powołanej przez zobowiązaną w zażaleniu z dnia 30 września 2020 r. przesłanki z art. 56 § 1 pkt 4 upea wskazać należy, że jedynie wierzyciel jest podmiotem uprawnionym do wystąpienia do organu egzekucyjnego z inicjatywą zawieszenia postępowania. Uprawnienie takie nie przysługuje natomiast zobowiązanemu. Organ pragnie podkreślić, że wniosek wierzyciela o zwieszenie postępowania egzekucyjnego jest dla organu egzekucyjnego wiążący. Odrębnie rozpatrywany winien być jednak przypadek, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym dla obowiązku wynikającego z decyzji PINB W. nr [...] z dnia 6 czerwca 2013 r. W takiej sytuacji nie sposób mówić o związaniu organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, gdyż oznaczałoby to skierowanie wniosku do samego siebie. Tak też stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 marca 2009 r. (sygn. akt: II FSK 111/09, LEX nr 532598). W zażaleniu I. J. wskazano, że stroną postępowania egzekucyjnego nie jest już J. J., gdyż jak wynika z zapisach w rejestrze gruntów i budynków sprzedał on swój udział B. S.. Podkreślić należy, że ta informacja, tzn. informacja o zmianie współwłaściciela działki nr [...] w W., przekazana została do PINB w W. przez zobowiązaną, I. J., już po wydaniu i po doręczeniu jej zaskarżonego postanowienia nr [...] z dnia 15 września 2020 r. W związku z tą informacją do akt postępowania egzekucyjnego włączony został wydruk Informacji z rejestru gruntów z dnia 5 października 2020 r., z którego wynika, że współwłaścicielami działki nr [...] w W. są I. J. i B. S.. W związku z tą informacją PINB w W. ocenił, że doszło do zmiany zobowiązanego w prowadzonym przez niego postępowaniu egzekucyjnym, tzn. zamiast J. J. zobowiązanym jest aktualnie B. S.. W piśmie z dnia 8 października 2020 r. PINB w W. poinformował B. S. o wydanym postanowieniu nr [...] z dnia 15 września 2020 r., a do pisma dołączył egzemplarz tego postanowienia.

Na to postanowienie I. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Podniesiono, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawi, że nakaz rozbiórki nie będzie miał podstawy prawnej. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Na to postanowienie skargę wniosła również B. S. zarzucając naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Podniesiono, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprawi, że nakaz rozbiórki nie będzie miał podstawy prawnej. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia 17 grudnia 2020 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 15 września 2020 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 56 § 1 z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej jako u.p.e.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie budzi wątpliwości, że spełnione zostały przesłanki prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, którego elementy składowe określa przepis art. 27 u.p.e.a. W niniejszej sprawie niewątpliwie bezskutecznie upłynął termin wykonania obowiązku określonego w decyzji PINB z dnia 6 czerwca 2013 r., a wierzyciel przesłał zobowiązanym pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Wskazana podstawa prawna zaskarżonych rozstrzygnięć, tj. art. 56 u.p.e.a., stanowi w § 1, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części:

1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej;

2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a jest prowadzona egzekucja z rzeczy lub prawa majątkowego, które nie wygasło wskutek śmierci zobowiązanego;

3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego;

4) na żądanie wierzyciela;

5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach.

Przy czym, w myśl § 2 tego przepisu, zawieszenie postępowania egzekucyjnego, dotyczącego obowiązku o charakterze niepieniężnym, z przyczyny określonej w § 1 pkt 2 i 3 może nastąpić tylko w przypadkach, gdy nie zagraża to interesowi społecznemu. W sprawie zawieszenia postępowania organ wydaje postanowienie (§ 3), zaś na postanowienie o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia służy zażalenie (§ 4).

Z powyższego wynika, że ustawodawca jasno określił przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego, przy czym należy zwrócić uwagę, że przesłanki te organ egzekucyjny jest zobowiązany rozpatrzyć z urzędu, bowiem omawiana regulacja nie przewiduje zawieszenia postępowania egzekucyjnego na wniosek dłużnika (zobowiązanego; por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1812/1). W związku z tym zobowiązany, domagając się zawieszenia postępowania egzekucyjnego, musi wykazać zaistnienie jednej z przesłanek wskazanych w art. 56 § 1 pkt 1-3 i 5 u.p.e.a. i tylko jeżeli zajdzie którakolwiek z nich - organ egzekucyjny ma obowiązek zawieszenia prowadzonego przez siebie postępowania. Z drugiej strony stwierdzenie, że żadna z określonych ustawowo przesłanek nie zachodzi oznacza, że postępowanie egzekucyjne nie może zostać zawieszone. Stwierdzić zatem należy, że katalog przesłanek do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionych we wskazanym wyżej przepisie ma charakter zamknięty. Użycie przez ustawodawcę w art. 56 § 1 u.p.e.a. sformułowania "postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu" oznacza, że w razie spełnienia przesłanek wymienionych enumeratywnie w pkt 1- 5 nie pozostawiono organowi egzekucyjnemu swobody wyboru co do zawieszenia postępowania, a wystąpienie okoliczności przewidzianych w tym przepisie obliguje organ do zawieszenia postępowania. Oceniając jednak oprotestowane skargą postanowienie i postanowienie je poprzedzające o odmowie zawieszenia postępowania Sąd w składzie orzekającym stwierdził, że stan faktyczny sprawy odzwierciedlony w aktach administracyjnych nie daje podstaw do przyjęcia, aby ziściła się którakolwiek z przesłanek ustawowych warunkujących możliwość zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z wymienionych przesłanek. Ustalenie to, poczynione w trakcie postępowania przed organami jest prawidłowe i nie budzi zastrzeżeń Sądu.

Instytucja zawieszenia postępowania polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek powstania przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Następuje przerwanie na czas określony biegu postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego, gdyż w przeciwnym razie w przypadku powstania przeszkód przed rozpoczęciem postępowania, nie należało w ogóle wszczynać postępowania egzekucyjnego. W rozpatrywanej sprawie według skarżących niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone ze względu na planowana zmianę zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym wypadku z całą mocą podkreślić należy, że cytowany przepis nie przewiduje takiej przesłanki zawieszenia postępowania. Co więcej twierdzenia strony skarżącej o planowanej zmianie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są jedynie domniemaniami nie mającymi żadnych konsekwencji prawnych. Analizując akta sprawy oraz zapadłe rozstrzygnięcia wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wstrzymania (w jakimkolwiek trybie) wykonania egzekwowanego obowiązku rozbiórki. Z powyższego wynika zatem, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny, ponieważ jego wykonanie nie zostało wstrzymane i nie odroczono terminu wykonania obowiązku. Zatem, jak słusznie zauważyły organy nie wystąpiła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Wszelkie twierdzenia i zarzutu strony w postępowaniu objętym postanowieniami organów obu instancji o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego należy rozpoznawać przez pryzmat art. 56 § 1 u.p.e.a. zawierającego zamknięty katalog przesłanek stanowiących podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wszelkie twierdzenia skarżącej, na co powoływały się organy nadzoru budowlanego obu instancji, nie wyczerpują żadnego z przypadków wskazanych w wyżej wskazanym normatywie. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem, gdyż okoliczności wskazywane przez stronę skarżącą nie stanowiły żadnej podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Co więcej podkreślić należy, że wynikający z decyzji obowiązek rozbiórki, nie jest obowiązkiem o charakterze osobistym, związanym wyłącznie z adresatem decyzji. Obowiązki tego rodzaju jak nakaz rozbiórki pozostają w mocy i przechodzą na następcę prawnego, wobec którego prowadzone jest postepowanie egzekucyjne. Decyzja nakazująca rozbiórkę dotyczy w tej sprawie konkretnego budynku a nie osoby, i zobowiązanym do jej wykonania jest jego aktualny właściciel, zatem w razie zmian właścicielskich decyzja ta pozostaje w obrocie, a organ, bez wydawania ponownego rozstrzygnięcia w tej sprawie, ma prawo egzekwować wynikający z niej obowiązek od obecnych właścicieli, czyli I. J. i B. S. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II OSK 956/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 453/07). Słusznie zatem skarżące zostały uznane przez organy za osoby zobowiązane do wykonania obowiązku rozbiórki (por. wyrok WSA w Gdańsku z 12 października 2016 r., sygn. II SA/Gd 318/16).

Konkludując należy stwierdzić, że organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie rzetelnie i wnikliwie, z poszanowaniem zasad ogólnych stanowionych przez K.p.a. oraz przepisów u.p.e.a. W uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć organy zawarły stosowne przepisy prawa wraz z ich wyczerpujących wyjaśnieniem. Wobec powyższego skargi w niniejszej sprawie okazały się bezzasadna.

W konsekwencji, wobec braku postaw do uwzględnienia skargi Sąd je oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.