Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 459/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Matczak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie skargi na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 maja 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnioną skargę A. i A. S. na nie załatwienie we właściwym terminie przez Prezydenta Miasta sprawy dotyczącej nabycia przez nich prawa własności w udziale do 107/3064 części nieruchomości położonej w E. przy ul. D., M. i W.

Na postanowienie to skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli A. S. i A. S., kwestionując zasadność rozstrzygnięcia Kolegium.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z uwagi na fakt, iż pismem z dnia l marca 2004r. Prezydent Miasta poinformował skarżących, stosownie do art. 36 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, iż na skutek uchylenia jego decyzji z dnia 8 grudnia 2002r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia zostanie ona rozpatrzona zgodnie z procedurą określoną w rozporządzeniu Ministra Skarbu Państwa z dnia 25 listopada 2003r. w sprawie szczegółowego trybu wydawania decyzji o nabyciu przez użytkowników wieczystych lub współużytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub stanowiących nieruchomości rolne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Jednakże kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). W przypadku postanowień wydawanych w postępowaniu administracyjnym skargę można wnieść tylko na takie postanowienia, na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w oparciu o art. 37 § l Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zaś w przypadku uznania zażalenia za uzasadnione wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszeniu terminów spraw w przyszłości - art. 37 § 2 tej ustawy. Wprawdzie przepis ten nie określa w jakiej formie organ rozstrzyga tę kwestię, jednakże zgodnie z art. 123 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje postanowienia, dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygających o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Należy zatem przyjąć, iż rozstrzygnięcia podejmowane na podstawie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego winny mieć formę postanowienia. Taką też formę winno przybrać orzeczenie, w przypadku uznania, iż zażalenie nie jest uzasadnione. Z mocy zaś art. 141 § l Kodeksu postępowania administracyjnego na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Art. 37 tej ustawy takiego zapisu nie zawiera, a zatem na postanowienie wydane w tym trybie nie służy zażalenie. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. W związku z tym skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. Okoliczności tej nie może zmienić nawet błędne pouczenie skarżących - zawarte w postanowieniu będącym przedmiotem skargi - odnośnie przysługującej na nie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie.

Skarżącym należy wyjaśnić, iż z powyższych względów Sąd nie mógł badać zarzutów merytorycznych podniesionych w skardze. Zarzuty dotyczące zwłoki w załatwianiu sprawy mogą być bowiem rozpoznawane przez Sąd jedynie w przypadku wystąpienia strony ze skargą na bezczynność organu.

Wobec powyższego na podstawie art. 58 § l pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić.