Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2175/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97  par. 1, art. 101 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sędzia WSA – Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

II SA/Wa 2175/15

UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymał w mocy własne Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania w sprawie odwołania [...] D. W. od decyzji Dyrektora [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. ustalającej wymienionemu prawo do świadczenia pieniężnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.

W sprawie ustalono stan faktyczny. Dyrektor [...] w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., po rozpoznaniu wniosku [...] D. W. ustalił wyżej wymienionemu prawo do świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku, z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] października 2012 r., wynikającego z przepisu art. 95 pkt. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.). W decyzji tej m.in. naliczono do podstawy wymiaru należnego świadczenia pieniężnego dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20% kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

W odwołaniu od powyższej decyzji zainteresowany zakwestionował wysokość naliczonego powyżej dodatku i stwierdził, że decyzją Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. dodatek ten przyznano w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

Minister Obrony Narodowej rozpoznając powyższe odwołanie ustalił, że Dowódca Garnizonu [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. o przyznaniu D. W. dodatku za długoletnią służbę wojskową

w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

W związku z powyższym, Minister Obrony Narodowej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zawiesił postępowanie w przedmiocie odwołania wyżej wymienionego od decyzji Dyrektora [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. do czasu zakończenia postępowania w sprawie wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową.

W dniu [...] grudnia 2013 r. zainteresowany skierował do Ministra Obrony Narodowej wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania, a następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., wskutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zainteresowanego, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] lutego 2014 r.

W dniu [...] września 2015 r. D. W. złożył kolejny wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania w przedmiocie rozpoznania odwołania zainteresowanego od decyzji Dyrektora [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego.

W dniu [...] listopada 2015 r. zainteresowany złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania.

W postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymującym w mocy postanowienie organu I instancji, Minister Obrony Narodowej stwierdził, że brak jest podstaw do podjęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., bowiem nie ustały przesłanki uzasadniające jego zawieszenie. Wyjaśnił, że do chwili obecnej nie zakończyło się postępowanie w sprawie przyznania odwołującemu dodatku za długoletnią służbę wojskową. Organ ustalił bowiem, że Dowódca Garnizonu [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdził nieważność z dnia [...] czerwca 2012 r. o przyznaniu odwołującemu dodatku za długoletnią służbę wojskową, a Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu odwołania zainteresowanego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Minister stwierdził, iż powodem umorzenia tego postępowania było niezasadne zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji, jednak Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON powinien rozważyć wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] czerwca 2012 r., w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 5 kpa.

W związku z tym Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] września 2013 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz ustalił zainteresowanemu nową wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, a Dowódca Garnizonu [...] po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. uchylił w całości decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia [...] września 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Komendant Ośrodka Reprezentacyjnego MON rozpoznając ponownie sprawę decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. i ustalił zainteresowanemu nową wysokość dodatku za długoletnią służbę, a Dowódca Garnizonu [...] po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego decyzją z dnia [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi D. W. na powyższą decyzję wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 947/14): uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2013 r.; uchylił postanowienie Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia [...] lipca 2013 r. dotyczące wznowienia w zakresie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia [...] czerwca 2012 r. oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

W dniu 23 lutego 2015 r. Dowódca Garnizonu [...] wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga ta nie została jeszcze rozpoznana.

Zatem, w ocenie Ministra, organ I instancji prawidłowo ustalił, iż brak jest podstaw do podjęcia postępowania w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji Dyrektora [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., bowiem nie ustały przesłanki uzasadniające jego zawieszenie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi D. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowień w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:

1) brak przesłanek upoważniających Ministra Obrony Narodowej do odmowy podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora [...] w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. ( art. 100 § 1 § 3k.p.a.)

2) brak dogłębnego wyjaśnienia zasadności przesłanek jakimi organ kierował się przy wydawaniu postanowienia, (art. 107 § 3 k.p.a.);

3) rażące naruszenie zasady wynikającej z art. 7 i art. 77 kpa nakazującej organowi w sposób wyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i w zw. art. 12 kpa takim postępowaniem MON uchybił legalizmowi art. 7 i art. 8 kpa oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 Konstytucji RP w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Oznacza to, iż sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi przepisami prawa.

Rozpatrywana pod tym kątem skarga D. W. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 97 § 1 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:

1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105);

2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony;

3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych;

4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Stosownie zaś do art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie.

W rozpoznawanej sprawie Minister Obrony Narodowej rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie świadczenia pieniężnego, należnego przez okres jednego roku, z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] października 2012 r., wynikającego z przepisu art. 95 pkt. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), naliczył do podstawy wymiaru należnego świadczenia pieniężnego m.in. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20% kwoty należnego uposażenia zasadniczego. W ramach prowadzonego postępowania okazało się jednak, że powyższy dodatek został przyznany skarżącemu decyzją Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. w wysokości 25% kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

Decyzja ta (z [...] czerwca 2012 r.) została wzruszona w trybie wznowienia postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Postępowanie to do dnia dzisiejszego nie zakończyło się, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę D. W. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2014 r. (utrzymującą w mocy decyzję uchylającą w trybie wznowienia postępowania, decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.) uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] marca 2014 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz uchylił postanowienie Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia [...] lipca 2013 r. dotyczące wznowienia w zakresie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Ośrodka Reprezentacyjnego MON z dnia [...] czerwca 2012 r.

Od powyższego wyroku Dowódca Garnizonu [...] wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a skarga ta nie została jeszcze rozpoznana.

Minister Obrony Narodowej uznał więc, od rozstrzygnięcia kwestii wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową zależy rozpatrzenie niniejszej sprawy, zatem w sprawie zaistniała podstawa z art. 97 § 1 pkt 4 kpa do zawieszenia postepowania.

Zagadnieniem wstępnym o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym jest kwestia prawna, która nie była jeszcze prawomocnie przesądzona na właściwej drodze, wyłaniającą się w toku postępowania administracyjnego, gdy jej uprzednie rozstrzygnięcie, a więc poprzedzające rozpatrzenie sprawy, leży w kompetencji innego organu lub sądu. Konieczne jest przy tym istnienie bezpośredniej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Przy czym nie chodzi tu o konieczność wyjaśnienia nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe wydanie orzeczenia w sprawie głównej. Stąd, przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa wymaga istnienia między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym związku bezpośredniego, rozumianego jako bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. (zob. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. I OSK 2108/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl.). Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania. Postępowanie może zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1570/11).

Zgodnie z art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Niewątpliwie jednym z dodatków stałych, o których mowa w art. 95 pkt 1 cytowanej ustawy, jest dodatek za długoletnią służbę wojskową, o którym mowa art. 80 ust 1 pkt 3 cytowanej ustawy. Zatem bez ustalenia wysokości przysługującego skarżącemu powyższego świadczenia brak jest możliwości ustalenia wysokości należności pieniężnej z art. 95 pkt 1 cytowanej ustawy, tj. świadczenia należnego przez okres jednego roku, z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.

Ustalenie wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową jeszcze ostatecznie nie nastąpiło. Na obecnym etapie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 947/14 uchylił decyzje dotyczące uchylenia, w trybie wznowienia postępowania, decyzji z 2012 r. o przyznaniu skarżącemu dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 25 %. Nie można jednak wykonać powyższej decyzji i uwzględnić skarżącemu powyższego dodatku w tej wysokości do świadczenia z art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej, ponieważ wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest jeszcze prawomocny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ niezgadzający się z rozstrzygnięciem Sądu.

Zgodnie z art. 97 § 2 kpa gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Zarówno orzecznictwo, jak i komentatorzy zgodni są, że ustanie przyczyny zawieszenia postepowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa następuje z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2010 sygn. akt I SA/Wa 516/10, publ. LEX nr 673612, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do art. 97 Kodeksu postępowania administracyjnego" [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071)", pub. LEX nr 494915).

Skoro w rozpoznawanej sprawie, jak stwierdzono powyżej, postępowanie w sprawie ustalenia skarżącemu wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową nie zostało zakończone, a wyrok Sądu rozstrzygający powyższą kwestie nie jest jeszcze prawomocny, słusznie organ ocenił, ze brak jest możliwości podjęcia zawieszonego postępowania.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących niewystarczającego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 kpa) oraz naruszenia art. 7 i 77 kpa, należy wskazać, ze są one bezzasadne. W ocenie Sądu bowiem organ prawidłowo przeprowadził postępowanie – dokładnie wyjaśnił okoliczności sprawy i wydał rozstrzygniecie, które należycie uzasadnił.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.