Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 219/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur - Selwa po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, B. B. ( dalej: Skarżąca) zawarła wniosek o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenie znacznej i nieodwracalnej szkody, jak również dalej idących skutków dla rodziny Skarżącej. Za zasadnością wniosku przemawia poniesienie przez Skarżącą straty w kolejnych latach prowadzonej działalności 2013 i 2014 r. w wysokościach odpowiednio: 54.686,06 zł i 44.823,24 zł i wreszcie zawieszenie działalności gospodarczej z dniem 1 lipca 2014 r., do chwili obecnej. Skarżąca ma na utrzymaniu dziecko w wieku maturalnym, jest zatrudniona na ¼ etatu z tytułu czego otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1.750,00 zł brutto, 1.300 zł netto. Nałożona na nią kara pieniężna kilkakrotnie przewyższa uzyskane zarobki, co sprawia, że w sytuacji jej wyegzekwowania Skarżąca może zostać pozbawiona środków do życia. Na dowód powyższego przedkłada zeznania podatkowe za 2013 r. i 2014 r. oraz wyciąg z rachunku bankowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Zgodnie z § 3: "po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu".

Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek zabezpieczający przed negatywnymi skutkami decyzji, na wypadek jej uchylenia przez Sąd, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest

w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Innymi słowy to nie zasadność skargi decyduje o wstrzymaniu wykonania decyzji, a jedynie wykazanie przez stronę prawdopodobieństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Wskazać również należy, że to na stronie spoczywa ciężar wykazania istnienia jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek. Nie chodzi przy tym o posłużenie się użytymi przez ustawodawcę zwrotami tj. "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody" czy też "spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków", lecz o wskazanie okoliczności, które pozwolą na ocenę, że w istocie mamy do czynienia z jedną

z opisanych w tym przepisie sytuacji.

W ocenie Sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała, że zapłacenie przez nią kwoty 12.000 zł spowoduje skutki trudne lub niemożliwe do odwrócenia w przyszłości, czy też powstanie zagrożenie dla zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych jej i jej trzyosobowej rodziny.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się Skarżąca, ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. Zapłacona bowiem w wyniku wykonania decyzji kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny

w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt: I FSK 547/11 "w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania" (www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Wniosku nie uzasadniają zeznania podatkowe za 2013 i 2014 r. o wysokości osiągniętej straty, jak również twierdzenie Skarżącej o zawieszeniu prowadzenia działalności. Rozpoznanie wniosku odbywać się powinno w oparciu o aktualną sytuację finansową Skarżącej, a ponadto opłacenie kwoty nie może w sposób negatywny wpłynąć na prowadzoną przez Skarżącą działalność gospodarczą, czy utratę płynności finansowej, na która powołuje się Skarżąca, skoro jak sama przyznaje od 1 lipca 2014 r., do chwili obecnej działalność jest zawieszona.

W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała również by wykonanie decyzji wiązało się dla jej rodziny z niebezpieczeństwem powstania trudnych do odwrócenie skutków- pozbawienie środków do życia. Za powyższym nie może przemawiać przedstawiony wyciąg z rachunku bankowego. Skarżąca nie wskazała, że jest to jedyny posiadany przez nią rachunek bankowy, poza tym z wniosku wynika, że prowadzi wspólne gospodarstwo z mężem w związku z tym nie bez wpływu na ocenę jej sytuacji finansowej i ewentualne zagrożenie bytu, pozostaje sytuacja majątkowa jej męża, której Skarżąca nie przedstawiła.

Wobec braku informacji w tym zakresie dysponowanie przez Sąd wyłącznie informacją o wysokości dochodów Skarżącej nie może być wystarczającą podstawą do oceny jej sytuacji w kontekście przesłanek do ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pragnie podkreślić, że braki w tym zakresie nie stanowią braków formalnych, do których uzupełnienia Sąd zobowiązany byłby wzywać Skarżącą. Jak już wyżej wspomniano to na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania, że zachodzi jedna z opisanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. sytuacji.

Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.