Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1547/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art.43 ust.13
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant specjalista Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 10 stycznia 2014 r. nr IPPP1/443-1206/13-2/ISZ w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwana też "Skarżącą" lub "Spółką") w dniu 22 listopada 2013 r. złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.

We wniosku Spółka przedstawiła stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe, z których wynikało, że jest członkiem międzynarodowej grupy ubezpieczeniowej A. (dalej: "Grupa A." lub "Grupa"), będącej jednym z największych na świecie ubezpieczycieli. Grupa A. świadczy usługi na rzecz około 80 milionów klientów (zarówno indywidualnych jak i korporacyjnych i instytucjonalnych), którym oferuje szeroką gamę produktów i usług odpowiadając na ich potrzeby związane m.in. z ubezpieczeniami. Grupa prowadzi działalność w zakresie świadczenia usług ochrony ubezpieczeniowej, oferując również zintegrowane z ubezpieczeniami plany oszczędnościowe, inwestycyjne i emerytalne, usługi bankowe, kompleksowe zarządzanie aktywami, programy ochronne i zdrowotne, a także ubezpieczenia majątkowe, w tym komunikacyjne. Na rynku polskim Grupa A. składa się z podmiotów, które prowadzą swoją działalność w zakresie ubezpieczeń, jest nim m.in. A.. Skarżąca prowadzi działalność ubezpieczeniową w zakresie oferowania ubezpieczeń majątkowych. Dla potrzeb prowadzonej działalności ubezpieczeniowej nabywa określone usługi od G., z siedzibą we Francji (dalej: "G.", "G." lub "Usługodawca"). Skarżąca wskazała, że zasadniczym przedmiotem działalności G. jest świadczenie różnorodnych, specjalistycznych usług na rzecz spółek z Grupy A.. Usługi te mają na celu umożliwienie całej Grupie prowadzenia działalności ubezpieczeniowej zgodnie z obowiązującymi regulacjami oraz jej rozwój, a także zwiększenie wyników tej działalności. Poprzez działalność G. Grupa A. dąży do konsolidacji specjalistycznych usług wspólnych dla spółek z Grupy, w szczególności usług wsparcia dla działalności ubezpieczeniowej.

Zasadniczym zadaniem G. jest udzielanie wsparcia spółkom z Grupy A., m.in. w obszarze produktów ubezpieczeniowych i ich dystrybucji, rachunkowości ubezpieczeniowej, audytu, komunikacji i public relations, kwestii prawnych i finansowych, badań i rozwoju, zarządzania zasobami ludzkimi, planowania finansowego, budżetowania, zarządzania ryzykiem oraz usług IT w prowadzonej działalności ubezpieczeniowej. Usługi świadczone przez G. mają na celu zapewnienie podmiotom z Grupy dostępu do wiedzy i doświadczenia pracowników G. (w tym pracowników G. zatrudnionych w P.), tworzących tzw. "Centralę", a także specjalistów Departamentu C., wyodrębnionego przez G. z myślą o obsłudze podmiotów z Grupy A. zlokalizowanych wyłącznie w obszarze Europy Środkowo - Wschodniej. Usługi świadczone przez G. (tj. odpowiednio przez departamenty Centrali i Departament C.) obejmują priorytetowe obszary działalności ubezpieczeniowej Spółki. Wśród nabywanych w związku z tym usług A. nabywa m.in. usługę wsparcia w zakresie zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi (dalej: "usługa wsparcia zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi" lub "Usługa"). Podstawą prawną świadczenia Usługi przez G. na rzecz A. jest zawarta w tym zakresie umowa. Podstawowym celem nabywanej Usługi jest wsparcie A. w procesie zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi w związku ze świadczonymi przez Spółkę usługami ubezpieczeniowymi. Nabywana kompleksowa usługa wsparcia zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi odnosi się do procesu zarządzania aktywami należącymi do portfela ubezpieczeniowego A.. Zarządzanie aktywami ma szczególne znaczenie w ubezpieczeniach majątkowych, w szczególności w ubezpieczeniach związanych z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, czyli wydzielonym funduszem aktywów, stanowiącym rezerwę tworzoną ze składek ubezpieczeniowych i inwestowanym w sposób określony w umowie ubezpieczenia. Bez nabycia Usługi nie byłoby możliwe właściwe i skuteczne wyświadczenie usługi ubezpieczeniowej przez A.. Skarżąca zwróciła uwagę, że wykonywane na jej rzecz czynności mają charakter kompleksowy. Kompleksowa usługa wsparcia w zarządzaniu aktywami ubezpieczeniowymi nabywana od G. obejmuje w szczególności następujące czynności: analizę właściwego i efektywnego gospodarowania aktywami A. (czynności wykonywane przez G. w tym zakresie polegają na bezpośrednim kontakcie z pracownikami A., odpowiedzialnymi za proces zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi), bieżące wsparcie w zakresie zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi, ustalanie limitów inwestycyjnych dla A. w zakresie oferowanych produktów ubezpieczeniowych, monitoring i omawianie wyników A. w związku z zarządzanym portfelem ubezpieczeniowym na tle pozostałych spółek z Grupy, wykonywanie czynności związanych z wdrażaniem tzw. regulacji S., odnoszących się do zarządzanego portfela ubezpieczeniowego. Wsparcie udzielane przez G. na rzecz A. w ramach kompleksowej usługi wsparcia zarządzania aktywami odbywa się m.in. w trakcie posiedzeń tzw. Komitetów Inwestycyjnych (ang. Investment Commitees), w których biorą udział m.in. dyrektorzy finansowi oraz członkowie zarządów spółek z Grupy A. (w tym A.). W związku z wykonywaną Usługą przez Usługodawcę organizowane są dodatkowo tzw. Komitety Asset Liability Management oraz Komitety Założeń, na których opracowywane są wytyczne dla managerów odpowiedzialnych za zarządzanie aktywami Skarżącej oraz prezentowane są założenia do wyliczeń związanych z limitami inwestycyjnymi, m.in. w A.. W ramach usługi wsparcia zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi G. wspiera spółki z Grupy A., a w tym A., w ustalaniu limitów inwestycyjnych. W trakcie posiedzeń Komitetów Inwestycyjnych są również omawiane wyniki działalności ubezpieczeniowej poszczególnych spółek Grupy, na tle sytuacji makroekonomicznej w regionie i rynku kapitałowego, co prowadzi do wspólnego podejmowania decyzji w sprawie działań zmierzających do osiągnięcia wysokiego wzrostu wartości zainwestowanego kapitału lub określenia oczekiwanej stopy zwrotu.

Mając na uwadze powyższe Skarżąca wskazała, że w ramach świadczonej Usługi celem G. jest przekazywanie wytycznych i doświadczeń oraz prowadzenie szkoleń w zakresie implementacji jednej z najważniejszych regulacji dla całego europejskiego rynku ubezpieczeń, tj. dyrektywy ramowej S., która opiera się na trzech "filarach". Filar I koncentruje się na wymogach ilościowych, tj. określeniu wartości aktywów, pasywów i kapitału. Filar II koncentruje się na działaniach nadzorczych - polega na dokonaniu jakościowego przeglądu procesów zarządzania ryzykiem wewnątrzzakładowym. Filar III dotyczy sprawozdawczości nadzorczej oraz upubliczniania przez zakłady ubezpieczeń informacji o finansowym lub innym charakterze. Wszystkie trzy filary mają na celu określenie minimalnych progów kapitałowych dla ubezpieczycieli. G. w ramach świadczonej usługi zarządzania aktywami szczególną uwagę koncentruje na Filarze I, dotyczącym określenia wymogów ilościowych i określenia wartości aktywów.

Dodatkowo, w ramach wsparcia w obszarze zarządzania aktywami, A. otrzymuje od G. na bieżąco raporty, publikacje i newslettery na temat aktualnej sytuacji rynkowej oraz oczekiwanych kierunków zmian w sektorze oferowanych produktów ubezpieczeniowych. W związku z powyższym proces zarządzania aktywami jest w działalności A. procesem kluczowym, bez którego nie jest możliwe skuteczne prowadzenie działalności ubezpieczeniowej. Ze względu na wiedzę, jaką posiada G. w zakresie zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi, w praktyce uzyskanie/nabycie takich zasobów od innego podmiotu na rynku nie byłoby możliwe. Dla A. współpraca z G. stanowi wartość dodaną, która wpływa na jakość oferowanych usług ubezpieczeniowych i samą możliwość ich efektywnego świadczenia. Z tytułu świadczenia opisanej powyżej Usługi Skarżąca wypłaca Usługodawcy określone wynagrodzenie, kalkulowane w oparciu o odpowiednie klucze alokacji kosztów. Konkludując - opisane powyżej czynności stanowią integralną część jednej kompleksowej usługi wsparcia w zakresie zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi, o którym mówi art. 3 ust. 4 pkt 6) ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 950 ze zm.), i służą nadrzędnemu celowi, jakim jest odpowiednie wyświadczenie usług ubezpieczeniowych przez A..

Skarżąca wskazała, że opisana powyżej Usługa świadczona przez G., polegająca na wsparciu zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi, umożliwia jej efektywne świadczenie usług ubezpieczeniowych w sposób zgodny z wymogami przewidzianymi regulacjami europejskimi. Dla A. przedstawiona współpraca z Usługodawcą jest niezbędna w celu oferowania i efektywnego świadczenia usług ubezpieczeniowych.

W związku z powyższym opisem Skarżąca zadała pytanie, czy przedstawiona powyżej kompleksowa usługa wsparcia zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi, nabywana przez A. od G., na gruncie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), dalej zwanej też "ustawą o VAT" lub "ustawą", w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2011 r., jest objęta zakresem zwolnienia od opodatkowania podatkiem VAT.

Zdaniem Strony czynności wykonywane w ramach Usługi powinny być traktowane dla potrzeb VAT jako jedna kompleksowa usługa, niezbędna do poprawnego wykonania przez Skarżącą czynności, w zakresie oferowania ubezpieczeń majątkowych. W szczególności, z perspektywy Skarżącej, tylko łączne wykonanie przez Usługodawcę wszystkich czynności wchodzących w skład Usługi przedstawia dla Skarżącej rzeczywistą wartość funkcjonalną. Zdaniem Skarżącej nabywana Usługa stanowi odrębną (samodzielną) całość oraz jest właściwa i niezbędna do świadczenia przez Skarżącą usług ubezpieczeniowych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT. W konsekwencji świadczona na rzecz Skarżącej Usługa spełnia przesłanki sformułowane w art. 43 ust. 13 ustawy o VAT i w związku z tym powinna korzystać ze zwolnienia od tego podatku.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia 10 stycznia 2014 r. stanowisko Skarżącej uznał za nieprawidłowe. Minister stwierdził, że usługi wymienione we wniosku, nabywane przez Skarżącą, świadczone na podstawie zawartych z Usługodawcą umów, nie stanowią usług właściwych do wykonania usługi podstawowej, tj. usługi ubezpieczeniowej, zwolnionej od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, bowiem nie obejmują one funkcji charakterystycznych dla usługi ubezpieczeniowej i nie są one niezbędne. Zatem nie będą korzystać ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, lecz podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług stawką podstawową, w wysokości 23%. Organ przyznał przy tym, że nabywana przez Spółkę usługa wsparcia zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi ma charakter kompleksowy i stanowi odrębną całość.

Skarżąca, po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie art. 43 ust. 13 w z w. z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy o VAT poprzez błędne uznanie, że Usługa nie jest właściwa oraz niezbędna do świadczenia usług ubezpieczeniowych, i w konsekwencji nie może korzystać ze zwolnienia od VAT, oraz art. 14c § 1 i § 2 w związku z art. 14e § 1 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie w wydanej interpretacji orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z uwagi na powyższe naruszenie prawa Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Ponadto Spółka ponowiła swoje stanowisko co do wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowany wcześniej pogląd. Powtórzył, że Usługa nie stanowi usługi właściwej do wykonania podstawowej usługi ubezpieczeniowej, zwolnionej od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 13 ustawy o VAT, bowiem nie obejmuje funkcji charakterystycznych dla usługi ubezpieczeniowej i nie jest niezbędna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 tej ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie z powodów w niej wskazanych.

Jak trafnie uznał Minister Finansów, nabywana przez Spółkę usługa wsparcia w zakresie zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi ma charakter kompleksowy i stanowi odrębną całość. Te cechy nabywanej usługi wymienia art. 43 ust. 13 ustawy, co w konsekwencji otwiera kwestię jej ewentualnej "właściwości" oraz "niezbędności" dla świadczenia zasadniczej usługi ubezpieczeniowej. Skoro bowiem Organ prawidłowo ocenił charakter opisanych we wniosku czynności, tj. przyznał, że nabywana usługa wsparcia aktywami spełnia hipotezę art. 43 ust. 13 ab initio ustawy (ma wspomniany kompleksowy charakter i stanowi odrębną jedność), to spór w niniejszej sprawie sprowadzić należało do kwestii spełnienia przez te czynności wymogu właściwości i niezbędności dla usługi ubezpieczeniowej.

Z opisu stanu faktycznego sprawy wynikało, że spółka z Grupy A., świadcząca nabywaną przez Skarżącą usługę zarządzania aktywami, jest wyspecjalizowanym podmiotem zajmującym się wsparciem wszystkich zakładów ubezpieczeń z Grupy. Nabywana Usługa odnosi się do każdej czynności wykonywanej przez Spółkę, zaś samodzielność Usługi (przerwanie jej związku z działalnością ubezpieczeniową) przekreśla ekonomiczny i gospodarczy jej sens. Najdobitniej Skarżąca wyraziła tę myśl wskazując, że Usługa "...odnosi się wyłącznie do zarządzania aktywami portfela ubezpieczeniowego (...) i nie ma związku z działalnością inną niż działalność ubezpieczeniowa." (str. 13 wniosku o interpretację).

Sąd podziela więc stanowisko Skarżącej, iż trudno wyobrazić sobie przykład usługi bardziej typowej (verba legis – "właściwej") dla usługi ubezpieczeniowej, stanowiącej specyficzny element usługi ubezpieczeniowej. Słownikowa definicja wyrazu "właściwy" to "charakterystyczny", "specyficzny dla pewnego gatunku", "mający typowe cechy tego gatunku". Usługa opisana we wniosku tej definicji odpowiada, gdyż – jak wynika z wniosku o wydanie interpretacji – jest ona świadczona przez specjalistyczny podmiot i wykazuje specyficzną, charakterystyczną dla działalności ubezpieczeniowej treść, czyli zakres praw i obowiązków stron. Inaczej mówiąc – nabywana usługa jest przeznaczona dla zakładu ubezpieczeń, takie jest typowe jej przeznaczenie, czego nie mogłaby zmienić nawet taka ewentualna okoliczność, że mogłaby się ona okazać przydatna dla jakiejś innej działalności gospodarczej. Dla potrzeb właściwego zinterpretowania art. 43 ust. 13 ustawy konieczne jest bowiem zidentyfikowanie właściwego, typowego i charakterystycznego przeznaczenia usługi względem podstawowej usługi zwolnionej, a nie przeznaczenia wyjątkowego i nadzwyczajnego.

Na str. 16 zaskarżonej interpretacji Minister odmówił nabywanym Usługom cechy "właściwości" dla usługi ubezpieczeniowej ze względu na fakt, że "...nie mieszczą się w zakresie usług ubezpieczeniowych...". Otóż zauważyć należy, że w ten sposób Organ popełnia zasadniczy, logiczny błąd wykładni art. 43 ust. 13 ustawy. Ten przepis nie utożsamia bowiem usług zwolnionych z opodatkowania na swojej podstawie z usługami, do których referuje, tj. z usługami zwolnionymi z art. 43 ust. 1 pkt 37. Gdyby takie utożsamienie miało miejsce, to art. 43 ust. 13 ustawy byłby po prostu zbędny, gdyż zakres jego przedmiotowego normowania byłby identyczny z zakresem normowania art. 43 ust. 1 pkt 37. Tymczasem to sam Ustawodawca przesądził, że zwolnieniu podlegać będą nie tylko usługi ubezpieczeniowe, reasekuracyjne, brokerskie i inne wymienione w ostatnio przywołanym przepisie, ale też jakieś inne usługi, które z tymi usługami podstawowymi wykazują właściwy, typowy związek gospodarczy i ekonomiczny. Jest poza sporem, że nabywane przez Skarżącą Usługi nie są usługami ubezpieczeniowymi, ale dla zakwestionowania stanowiska Spółki Organ powinien wykazać, że taki właściwy związek gospodarczy i ekonomiczny nie występuje. W ocenie Sądu Organ nie wykazał braku takiego związku ani w zacytowanym fragmencie uzasadnienia interpretacji, ani w żadnym innym jej miejscu.

Odnośnie do cechy niezbędności nabywanych Usług dla usług ubezpieczeniowych Sąd wskazuje, że w tej kwestii zachowują aktualność powyżej sformułowane uwagi co do założonej przez samego Ustawodawcę odmienności tych dwóch rodzajów usług. Jak jednak wynika z analizy interpretacji w części odnoszącej się do wykładni wyrazu "niezbędny", Organ odmówił nabywanej przez Spółkę Usłudze cechy niezbędności do świadczenia usługi podstawowej z tego względu, że ma ona tylko pomocniczy charakter, zaś brak usługi wsparcia "...nie przekreślałby możliwości wyświadczenia usług ubezpieczeniowych przez Wnioskodawcę." (str. 17 interpretacji). W ocenie Sądu taka wykładnia omawianego wymogu niezbędności prowadzi jednak do wniosku, że w tym fragmencie art. 43 ust. 13 ustawy jest normatywnie pusty. Minister zauważył, skądinąd słusznie, że nabycie Usługi prowadzić może do zwiększenia wartości zainwestowanego kapitału, ale nie jest niezbędne dla świadczenia samej usługi ubezpieczenia, choć w ten sposób Organ ingeruje w swobodę decyzji gospodarczych Spółki jako odrębnego podmiotu gospodarczego, którego dobrym prawem jest określanie standardów jakościowych prowadzonej działalności. Organ ogranicza zatem wymóg niezbędności do absolutnej konieczności prawnej, a nie ekonomicznej. Przy takim rozumieniu użytego w art. 43 ust. 13 przymiotnika "niezbędny" obejmowałby on swoim zakresem tylko nieliczne przypadki niezbędności prawnej, czyli wynikające z bezwzględnie obowiązujących przepisów. Zawsze bowiem, pomijając przypadki, kiedy dokonania określonych czynności przez niezależny podmiot zewnętrzny wymaga przepis prawa (np. badanie sprawozdań finansowych przez biegłego rewidenta), podmiot gospodarczy może tak zorganizować swoje przedsiębiorstwo, że wszystkie elementy świadczonej przez niego usługi, całą wiedzę analityczną, biznesową i wszystkie dane potrzebne dla podjęcia optymalnej decyzji gospodarczej, generować będzie w ramach tego właśnie, swojego przedsiębiorstwa. Na tle niniejszej sprawy z pewnością prawnie możliwe byłoby zatrudnienie pracowników spółki z Grupy A., od której Skarżąca nabywa usługi wsparcia, i pozyskanie w ten sposób wiedzy opisanej we wniosku, a wykorzystywanej do optymalizacji ekonomicznej działalności Spółki. Należy więc odrzucić tę wąską, ścisłą interpretację omawianego terminu "niezbędny", a przyjąć tę, która respektuje prawo przedsiębiorcy do swobodnego określania zasad prowadzonej działalności. Jeśli zatem Spółka przyjęła taki model działalności, który polega na wyznaczeniu pewnych jakościowych i ekonomicznych standardów czynności ubezpieczeniowych i finansowych, i dla realizowania tych standardów nabywa od podmiotu zewnętrznego określone usługi, to w tym sensie ich nabywanie jest "niezbędne" w rozumieniu art. 43 ust. 13 ustawy. "Niezbędny" nie oznacza więc konieczny dla świadczenia usługi ubezpieczeniowej w ogóle, lecz konieczny dla jej świadczenia na określonym przez przedsiębiorcę poziomie i dla respektowania zasad jakościowych, biznesowych i ekonomicznych przyjętych przez niego. Organ podatkowy, w tym Minister Finansów w ramach postępowania o wydanie interpretacji, nie może negować tych zasad i arbitralnie uznawać, że podmiot wnioskujący o wydanie interpretacji może z powodzeniem wykonywać swoją działalność bez ponoszenia zbędnych – według tego Organu – wydatków, albo tak zorganizować swoje przedsiębiorstwo, aby przy użyciu własnej, wykwalifikowanej kadry pracowników zdobywać specjalistyczną wiedzę i na jej podstawie podejmować właściwe decyzje biznesowe. W takiej sytuacji logicznym wydaje się wniosek, że alternatywę dla sugerowanego Spółce modelu biznesowego Minister Finansów upatruje w jej upadłości.

Sąd podziela zatem uwagę, że - jak wynika z wniosku o interpretację - nabywana Usługa jest niezbędna dla świadczenia usługi ubezpieczeniowej. Sąd podziela ponadto ocenę, że w pełni przydatny, jako dotyczący analogicznego problemu prawnego, jest dla niniejszej sprawy wyrok NSA o sygn. I FSK 563/13. Dla przydatności tego wyroku NSA dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia, że dotyczy on usługi wsparcia zarządzania ryzykiem kredytowym banku, a nie usługi wsparcia w zakresie zarządzania aktywami ubezpieczeniowymi zakładu ubezpieczeń.

W dalszym postępowaniu Minister uwzględni ten pogląd Sądu Wojewódzkiego, co oznaczać będzie konieczność uznania stanowiska Skarżącej za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 146 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną interpretację. W kwestii wstrzymania jej wykonania Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś w kwestii kosztów postępowania – na podstawie art. 200 tej ustawy procesowej.