Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 463/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 600/18 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia należności z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podlegającej zwrotowi do budżetu miasta postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 8 października 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 600/18, na podstawie art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.) odmówił M. F. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji pobranej w 2013 r. i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że skarżąca 31 sierpnia 2018 r. wraz ze skargą złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia wskazując, że uzyskała wiedzę o wydaniu zaskarżonej decyzji dopiero w 24 sierpnia 2018 r., w następstwie osobistego kontaktu z SKO w Łodzi. Podkreśliła, że nie otrzymała zawiadomień o doręczeniu przesyłki, tj. zarówno pierwotnego, jak i powtórnego awiza, co oznacza, że zaskarżona decyzja nie została jej faktycznie doręczona.

Zdaniem strony uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącej, co czyni wniosek o przywrócenie terminu całkowicie uzasadnionym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Doręczenia decyzji organu I instancji dokonano skutecznie w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.).

Zaskarżoną decyzję doręczono stronie skarżącej na podany przez nią adres w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) 26 czerwca 2018 r. Przesyłkę zawierającą powyższą decyzję awizowano po raz pierwszy 12 czerwca 2018 r. i złożono ją na okres 7 dni w placówce pocztowej – Agencji Pocztowej ul. Sitowie 8. Zawiadomienie o próbie doręczenia umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej. 20 czerwca 2018 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie 27 czerwca 2018 r. zwrócono przesyłkę nadawcy z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie".

Skoro zatem strona skarżąca nie odebrała przesyłki we wskazanym terminie, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. z dniem 26 czerwca 2018 r.

Sąd nie znalazł argumentów, które pozwoliłyby skutecznie podważyć instytucję tzw. doręczenia zastępczego. Z danych umieszczonych na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy, jednoznacznie wynika, że przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została wysłana na adres strony i była dwukrotnie awizowana przez operatora pocztowego, tj. 12 czerwca 2018 r. i 20 czerwca 2018 r., o czym doręczyciel poinformował stronę poprzez dwukrotne pozostawienie zawiadomień w skrzynce oddawczej adresata. Przedstawione natomiast we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności, że skarżąca nie otrzymała ani pierwszego, ani powtórnego awiza o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, nie zostały skutecznie uprawdopodobnione.

Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz załączenia materiału dowodowego w postaci wezwania SKO do przeprowadzenia postępowania reklamacyjnego w zakresie doręczenia przesyłki zawierającej decyzję oraz wydruków ze strony internetowej dotyczącej adresów placówek pocztowych UP Łódź 17 i 87.

Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

• art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, którym w ocenie sądu byłoby tylko i wyłącznie zainicjowanie przez nią pocztowej procedury reklamacyjnej, podczas gdy skarżąca w świetle art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawa pocztowe (Dz. U. poz. 1529 ze zm.) nie miała możliwości wszczęcia postępowania reklamacyjnego, gdyż nie była nadawcą przesyłki, a nadto przesyłka nie została jej doręczona, co podniesiono w piśmie z 29 sierpnia 2018 r. wskazując, że nie jest ona uprawniona do wszczęcia procedury reklamacyjnej i że takie uprawnienie przysługuje tylko i wyłącznie nadawcy przesyłki.

• art. 44 § 3 k.p.a. w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, że w sprawie spełnione zostały warunki dla stwierdzenia skutku doręczenia pisma w trybie tzw. "fikcji doręczenia", podczas gdy liczne okoliczności faktyczne przedstawione w piśmie z 29 sierpnia 2018 r. wskazujące na szereg nieprawidłowości, a nadto analiza koperty i zwrotki wskazują, że skarżąca nie została prawidłowo poinformowana o pozostawieniu przesyłki, gdyż na kopercie w miejscu "awizowano" i "awizo powtórne" brak jest podpisu listonosza oraz w miejscu odbicia pieczęci z datą brak jest podpisu pracownika poczty przyjmującego od listonosza awizowaną przesyłkę. Nadto z treści zwrotki wynika, że skarżąca miała być poinformowana tylko jeden raz o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, z tym, że nie wiadomo w jakiej dacie, natomiast brak jest adnotacji, by została o tym fakcie poinformowana powtórnie do czego obliguje art. 44 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 86 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Mając na uwadze treść art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. wskazać należy, że we wniosku o przywrócenie terminu strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

W warunkach rozpoznawanej sprawy uwzględnić należało wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne związane z próbami doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej decyzję. Zasadnie Sąd I instancji przyjął, że nie zostały skutecznie podważone ustalenia dwukrotnego awizowania przesyłki skierowanej na prawidłowy adres skarżącej. Wydruk z serwisu internetowego śledzenia przesyłek poleconych na który powołuje się skarżąca potwierdza, że awizo pozostawiono w dniach 12 i 20 czerwca 2018 r., przesyłkę zaś zwrócono do nadawcy 27 czerwca 2018 r. Powyższe zostało odnotowane na kopercie.

Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że Sąd dokonał prawidłowej oceny przesłanek procesowych dochodząc do właściwej konkluzji, iż w analizowanym przypadku brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Zarzuty zażalenia stanowią jedynie polemikę z uzasadnieniem Sądu I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.