Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1119/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.207 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 572
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z opłaty za studia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] nr [...], Rektor Uniwersytetu [...] w K. utrzymał w mocy negatywne rozstrzygnięcie Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji w sprawie odmowy zwolnienia K.P. z opłaty wysokości nie większej niż 25% w przypadku uzyskania przez studenta średniej nie niższej niż 4.8.

Ze stanu faktycznego sprawy wynikało, że wnioskiem z dnia [...] K.P., student piątego roku studiów niestacjonarnych na kierunku prawo, powołując się na art. 99 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.- dalej: "usw") oraz § 7 ust. 1 pkt. 2 uchwały nr 145 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia [...] w sprawie zasad pobierania opłat za świadczone usługi edukacyjne w zakresie studiów pierwszego i drugiego stopnia oraz jednolitych magisterskich (dalej także "uchwała nr 145 Senatu U[...]") wystąpił o zwolnienie z obowiązku wniesienia 25% opłaty za świadczone usługi edukacyjne na rok akademicki 2013/2014 wskazując, że za semestr VIII uzyskał średnią 4.8.

Prodziekan Wydziału Prawa i Administracji w odmowie podkreślił, że student nie uzyskał wymaganej średniej – 4.8, bowiem za VII i VIII semestr wynosiła ona 4.65. Wskazano przy tym, że dla studentów piątego roku średnią oblicza się z dwóch semestrów.

W odwołaniu od "decyzji prodziekana Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w K." K.P. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy.

Zarzucił naruszenie prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 14 § 1 kpa, art. 109 § 1 kpa, art. 107 § 1 i 4 zd. 1 a contrario kpa, art. 6 kpa, art. 7 kpa, art., 8 kpa i art.11 kpa oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię tj. niewłaściwą interpretację § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały 145 Senatu U[...].

W uzasadnieniu zauważył, że rozstrzygnięcie Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji jest decyzją administracyjną i mają do niego zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał przy tym na brzmienie art. 207 ust.1 usw podkreślając, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu nie zawiera określonych prawem elementów, nie zostało mu w sposób prawidłowy doręczone i nie zawiera pouczenia o trybie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.

Nadto zarzucił, iż przyjęcie przez organ "wyjątkowego" sposobu obliczania średniej z przebiegu studiów dla studentów piątego roku jest arbitralne, błędne i narusza zasady równości oraz niedyskryminacji. Odwołujący się zauważył, że "podstawową jednostką rozliczeniową" jest semestr co wynika zarówno z art. 8a i 166 usw jak i komunikatu na internetowej stronie wydziałowej, a także z § 4 ust. 1 uchwały nr 145 Senatu i § 1 ust. 2 pkt 11 oraz § 19 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu studiów w Uniwersytecie [...] w K. W opinii odwołującego się składanie wniosków o zwolnienie z części czesnego w danym semestrze na podstawie średniej z semestru poprzedzającego jest racjonalne i pozwala na ocenę osiągnięć studenta. Stwierdził, że § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały nr 145 Senatu U[...] nie daje podstaw do rozróżnienia sytuacji studentów w zależności od roku na jakim studiują.

Z adnotacji Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji wynikało, iż podtrzymuje on dotychczasowe stanowisko.

Po rozpatrzeniu odwołania K.P. Rektor Uniwersytetu [...] w K. utrzymał w mocy negatywne stanowisko Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu błędnej interpretacji § 7 ust.1 pkt 2 uchwały nr 145 Senatu U[...] stwierdził, iż decyzja kierownika jednostki w zakresie zwolnienia z opłaty jest decyzją uznaniową. Nadto kierownik jednostki może, ale nie musi przyznać studentowi zwolnienia z obowiązku wniesienia opłaty nawet pomimo spełnienia przez studenta wszystkich warunków wymaganych przez przepisy obowiązujące w uczelni. Stwierdził nadto, iż decyzja taka pozwala racjonalnie wyważyć interesy obu stron, zwłaszcza, że skutki zwolnień zalicza się w połowie w ciężar środków pozostających do dyspozycji wydziału.

Podkreślił, że szczegółowe zasady przyznawania zwolnienia z obowiązku zwolnienia z opłat określa uchwała Rady Wydziału Prawa Administracji z dnia [...]: "Studenci V roku mogą występować o obniżkę czesnego w identycznych proporcjach z tym, że na podstawie identycznych średnich ocen za cały IV rok", a zatem średnia ocen z przebiegu studiów obejmuje semestr siódmy i ósmy.

Odnosząc się do zarzutu odmawiania rozstrzygnięciu przymiotu decyzji administracyjnej organ zauważył, iż decyzja administracyjna sensu stricte to akt jednostronny, zewnętrzny, indywidualny i konkretny, a brak którejkolwiek ze wskazanych cech pozbawia rozstrzygnięcie tego przymiotu. Dokonując analizy prawnej zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że samo określenie w przepisach danego rozstrzygnięcia mianem "decyzji" nie nadaje mu takiego charakteru. Zdaniem Rektora rozstrzygnięcie organu I instancji było słuszne.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach K.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wobec naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji w całości wobec naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a które to naruszenia nie zostały usunięte przez organ odwoławczy. A także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił:

1. naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

w tym:

a. art. 1 pkt. 1 i 2 Kpa w związku z art.207 ust. 1 usw- poprzez błędna ich wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie przepisów Kpa,

b. art 138 § 1 w związku z art.104 §1 Kpa oraz art.207 ust. 1 usw, a ponadto § 6 pkt.9 Regulaminu studiów w Uniwersytecie [...] w K. z dnia [...] z późn. zm., oraz § 8 ust.1 uchwały nr 145 Senatu Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] w sprawie zasad pobierania opłat za świadczone usługi edukacyjne w zakresie studiów pierwszego i drugiego stopnia oraz jednolitych magisterskich z późn. zm. - poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji odmawianie przedmiotowemu rozstrzygnięciu przymiotu decyzji administracyjnej,

c. art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 1, § 3 i § 4 a contrario Kpa- poprzez niewłaściwe zastosowanie zasady uwzględniania i wyważania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności przy decyzjach uznaniowych, pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji i kultury prawnej, przekonywania, niepełne uzasadnianie decyzji;

d. art.6 Kpa - poprzez niewskazanie podstawy prawnej umocowania do wydawania decyzji administracyjnych oraz niepełne podanie podstawy prawnej merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy;

e. art. 7 w zw. z art.77 § 1 oraz art. 9 i art. 10 § 1 i § 3 Kpa- poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i w konsekwencji nierozpatrzenie go w całości, naruszenie zasady informowania, a ponadto zasady czynnego udziału stron w postępowaniu i wysłuchania stron;

f. art. 12 w zw. z art. 35 § 1 i 3 Kpa - poprzez przewlekłe prowadzenie sprawy;

g. art. 9 w zw. z art. 107 § 1 zd. 2 Kpa - poprzez brak pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w tym trybie, terminie i opłatach;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym;

a. § 7 ust. 1 pkt.2 uchwały nr 145 Senatu U[...] interpretowanego w kontekście art. 99 ust.3 usw oraz art. 70 ust. 2 zd.1 i ust. 4 w zw. z art. 32 Konstytucji RP oraz art. 14 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 2 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art, 13 ust.1 zd. 1 w zw. z ust. 2 pkt. c i e Międzynarodowego Paktu Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych - poprzez błędną jego wykładnię, w szczególności dokonywaną z naruszeniem zasady równego traktowania podmiotów prawa, dodatkowo w kontrze do zasady możliwie szerokiego i bez ograniczeń (w szczególności finansowych) dostępu do nauki oraz zasady równości systemów wsparcia finansowego studentów, a ponadto z naruszeniem elementarnych zasad wykładni prawa i praktyki uczelnianej;

b. art. 62 ust. 1 w zw. z art. 65 ust. 1 i art. 99 ust. 3 usw oraz § 7 ust. 1pkt.2 uchwały nr 145 Senatu U[...] - poprzez naruszenie przepisów kompetencyjnych organów uczelni, w zakresie pozbawienia Senatu Uczelni wynikającej z mocy prawa wyłącznej kompetencji normodawczej odnośnie regulowania zasad pobierania opłat oraz trybu i warunków zwalniania w całości lub części z tych opłat studentów lub doktorantów i nieuprawnionego przypisania prawa uszczegóławiania odnośnych kwestii Radom Wydziału, czego konsekwencją było uchwalenie uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji z dnia [...] i nieuprawnione interpretowanie na jej podstawie (jako akcie niższego rzędu, prawnie nie mającym racji bytu) właściwych przepisów odnośnej uchwały Senatu Uczelni, a ponadto podawanie jej jako podstawy rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu ponownie skarżący stwierdził, że obowiązek stosowania przepisów Kpa zarówno przez organ I jak i II instancji wynika wprost z art. 1 pkt. 1 i 2 Kpa w związku z art.207 ust 1 usw. W ocenie skarżącego niedopuszczalna jest wykładnia pojęcia "decyzja" w taki sposób, by w konsekwencji doprowadziła ona do ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich. Na podparcie swego stanowiska skarżący przywołał zarówno stanowisko doktryny jak i szereg orzeczeń sadów administracyjnych.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy słusznie wskazał, iż decyzja w rozpatrywanej sprawie ma charakter uznaniowy. Zauważył dalej, że uzasadnienie decyzji nosi znamiona dowolności, a organ nie rozważył w sposób przekonujący interesu uczelni i interesu studenta. Ponownie podkreślił, iż konsekwencją uznania, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zwolnienia od opłat za studia nie jest decyzją w rozumieniu Kpa skutkowało szeregiem naruszeń prawa procesowego.

Wskazując na przewlekłe prowadzenie sprawy skarżący uznał, iż kwestia ta nie wymaga dogłębnej analizy lecz wystarczającym jest porównanie np. momentu doręczenia organowi uczelni odwołania i momentu sporządzenia decyzji. Ponownie również zarzucił brak prawidłowego doręczenia decyzji oraz pouczenia o możliwości jej zaskarżenia.

W ocenie skarżącego "moc prawna" uchwały Rady Wydziału Prawa i Administracji z dnia [...] jest wątpliwa, a uchwała ta nie może być podstawą rozstrzygnięć merytorycznych w indywidualnych sprawach studentów i nie może stanowić bazy dla kierunku wykładni uchwały Senatu. Ponownie skarżący zauważył, pojęcie "przebieg studiów" jako termin nieostry nie może być interpretowany w oderwaniu od pojęcia "semestr". Nadto nieuzasadnione w opinii skarżącego jest odmienne traktowanie studentów V roku przy stosowaniu zwolnień od opłat za studia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na odwołanie z dnia [...] w szczególności organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia prawa procesowego polegającego na niestosowaniu przepisów postępowania administracyjnego stosownie do dyspozycji art. 207 usw bowiem tryb postępowania stosowany przez organ w rozpatrywanej sprawie, zdaniem organu nie narusza tegoż przepisu.

Organ wskazał, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie akty zakładowe zewnętrzne, czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków studenta, a przesądzają o nawiązaniu, odmowie nawiązania, przekształceniu bądź rozwiązaniu stosunku zakładowego, a więc zmieniającego jego status prawny, ponieważ są one podejmowane w drodze decyzji administracyjnej przywołując na poparcie swoich twierdzeń stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt. I OSK 1583/12. Dalej zauważył, iż decyzje podjęte w sprawie wniosku skarżącego nie są decyzjami administracyjnymi a tym samym nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Podkreślono również, że skarżący nie wzywał do usunięcia naruszenia prawa .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem.

Ponadto w myśl art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, między innymi, w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; (.....) 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; (....) 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Ponadto rozstrzygają one spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi (...) oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej ( art. 4 p.p.s.a.).

Ogólną zasadę określającą właściwość sądów administracyjnych statuuje art. 2 cyt. ustawy, stanowiąc, że do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne.

W ocenie Sądu, sprawa będąca przedmiotem skargi K.P. jest sprawą sądowoadministracyjną.

Należy zauważyć, iż zarówno skarżący jak i organ wskazywali na art. 207 ust. 1 usw, który stanowi, iż do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. W art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164 poz. 1365 z późn. zm.) wprowadził zasadę, że do wszelkich decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów stosuje się odpowiednio przepisy Kpa. Problematyka odpowiedniego stosowania przepisów procedury administracyjnej poddana była rozważaniom przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 8 listopada 2000 r. (sygn. SK 18/99, OTK Nr 7, poz. 258), zważywszy na autonomię szkół wyższych, stwierdził, że "decyzja organów uczelni" to nie w pełni to samo, co decyzja organów administracji. Zauważył, że ustawodawca świadomie przyjął model zbliżony do administracyjnoprawnego, zarówno jeśli chodzi o charakter tych "decyzji", jak i realizację prawa studenta do sądu. Model taki pozostaje w pełni w zgodzie z całością regulacji przyjętej w art. 70 Konstytucji. Natomiast nakaz odpowiedniego stosowania procedury administracyjnej należy rozumieć w ten sposób, iż wszystkie gwarancje, jakie przysługują adresatowi decyzji administracyjnej na podstawie k.p.a., winny mieć także zastosowanie do adresata "decyzji" organu uczelni, chyba że szczególne cechy sprawy wprost to uniemożliwiają.

W ocenie Sądu słuszne jest stanowisko skarżącego, iż zarówno zaskarżone pismo z dnia [...] nr [...], Rektora Uniwersytetu [...] w K. oraz poprzedzające je negatywne rozstrzygnięcie Prodziekana Wydziału Prawa i Administracji będące odpowiedzią na wniosek K.P. z dnia [...] o zwolnienie z obowiązku wniesienia 25% opłaty wysokości za świadczone usługi edukacyjne mają charakter decyzji administracyjnej, określonej w art. 107 Kpa, gdyż zawierają minimalne elementy konstrukcyjne tego aktu administracyjnego. W orzecznictwie, jak i w doktrynie konsekwentnie przyjmuje się, że zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga, aby pismo to zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w art. 107 § 1 Kpa. Za decyzję uznać należy również pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie i podpis osoby reprezentującej organ (por. np. wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2663/13 , LEX nr 1340249).

Przepis art. 107 § 1 Kpa stanowi zaś, że decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (§ 2).

Kontrolowana decyzja jest niewątpliwie rozstrzygnięciem o indywidualnych prawach studenta. Obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest zatem ocenić postępowanie poprzedzające jej wydanie pod względem zgodności z przepisami procedury administracyjnej.

Kontrola zaskarżonego aktu, dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja wydana została w sposób zgodny z prawem, a zarzuty skargi są nieuzasadnione.

Należy przy tym zauważyć, że wydający zaskarżoną decyzję Rektor U[...] powołał się na § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały nr 145 Senatu Uniwersytetu [...] w K. z dnia [...] w sprawie pobierania opłat za świadczone usługi edukacyjne w zakresie studiów pierwszego i drugiego stopnia oraz studiów jednolitych magisterskich w brzmieniu: "Kierownik jednostki może na pisemny wniosek studenta, zwolnic go z obowiązku wniesienia opłaty w wysokości nie większej niż 25% w przypadku uzyskania przez studenta średniej z przebiegu studiów nie niższej niż 4,8". oraz na szczegółowe zasady przyznawania zwolnień określone uchwałą Rady Wydziału Prawa i Administracji z dnia [...].

Mając na względzie, że konstytucyjną granicę autonomii uczelni określa ustawa (art. 70 ust. 5), to uchwalany przez organ uczelni statut studiów nie może być sprzeczny z ustawą. Powyższe wynika również z art. 4 ust. 1 usw, który stanowi, iż uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za stosowne rozważyć, czy zapis powołanego w podstawie prawnej przepisu statutu uczelni pozostaje w zgodzie z treścią art. 99 ust 3 usw będącego podstawą prawną uchwały.

Konstrukcja art. 99. ust. 3 usw wskazuje, iż to senat uczelni publicznej określa zasady pobierania opłat, wiążące rektora przy zawieraniu umów ze studentem, o których mowa w art. 160 ust. 3, oraz tryb i warunki zwalniania - w całości lub części - z tych opłat studentów lub doktorantów, w szczególności osiągających wybitne wyniki w nauce, a także tych, którzy znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej.

Analizując pod tym kątem treść § 7 ust. 1 pkt 2 Uchwały Senatu U[...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że przepis ten sformułowany został w sposób dopuszczający fakultatywność rozstrzygnięcia o zwolnieniu studenta z opłat. Kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może bowiem, ale nie musi przyznać studentowi zwolnienia z obowiązku wniesienia opłaty nawet pomimo spełnienia przez studenta wszystkich warunków wymaganych przez przepisy obowiązujące w uczelni, a w orzecznictwie sądów administracyjnych nadaje się takiej decyzji charakter uznawania administracyjnego.

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Rektor Uniwersytetu [...] rozważył możliwość zwolnienia studenta od opłaty za studia dochodząc do wniosku, że kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej działając w ramach uznania administracyjnego zasadnie odmówił zwolnienia studenta z opłat za studia w wysokości 25 %. Z akt administracyjnych wynika, że K.P. nie uzyskał wymaganej średniej – 4.8, bowiem za VII i VIII semestr wynosiła ona 4.65. Skarżący nie zaprzeczał temu istotnemu dla sprawy faktowi, wskazując, że jako "okres rozliczeniowy" uznaje się semestr i wnioskując, że ten fakt powinien nakazywać takie samo traktowanie studentów wszystkich lat. Należy przy tym zauważyć, że skoro dla wszystkich studentów piątego roku średnią oblicza się z dwóch semestrów to właśnie zastosowanie odmiennych kryteriów w rozpatrywanej sprawie godziłoby w zasadę równości. Przede wszystkim jednak skarżący skupił się na przedstawianiu uchybień proceduralnych, które zdaniem Sądu zaistniały w niniejszej sprawie, jednakże uchybienia te nie miały wpływu na treść merytorycznego rozstrzygnięcia.

Z przytoczonych względów zaskarżona decyzja oceniona pod kątem subsumcji stanu faktycznego pod przywołane w niej przepisy prawa materialnego nie budzi zastrzeżeń, co jej legalności.

Przypomnieć tu także można, że odpowiednie stosowanie procedury administracyjnej w sprawach indywidualnych studentów ma na celu zagwarantować stronom minimum procedury niezbędnej dla załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Zaskarżona, a także poprzedzająca ją decyzja wymóg ten spełniają.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.