Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 24/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak /spr./ po rozpoznaniu w dniu 12 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Op 211/20 w sprawie ze skargi [...] i [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania naprawczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza solidarnie od [...] i [...] na rzecz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] kwotę 420 (czterysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Op 211/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] i [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania naprawczego, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia [...] maja 2020 r., nr [...]oraz w punkcie drugim orzekł o kosztach postępowania.

W uzasadnieniu wyroku, Wojewódzki Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Wodociągi i Kanalizacja "[...]" z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej dla wsi: [...],[...],[...],[...][...], gm. [...], w części dotyczącej m.in. działki nr [...], obręb [...].

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także jako: GINB) – po rozpatrzeniu odwołania [...] i [...] – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia (na wniosek skarżących) nieważności powyższej decyzji Starosty [...]. Wyrokiem z dnia 1 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1263/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] i [...] na powyżej opisaną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1643/16, oddalił skargę kasacyjną skarżących od powyższego wyroku.

Następnie pismem z dnia 21 kwietnia 2020 r. skarżący wnieśli o przeprowadzenie postępowania naprawczego z uwagi na wykonywanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę oraz z naruszeniem przepisów. Wskazali, że decyzja Starosty [...] nr [...] w części dotyczącej działki nr [...] - obręb [...], stanowiącej po podziale działki o numerach [...] i [...], jest obarczona wadą w zakresie niezgodności usytuowania sieci kanalizacji sanitarnej z ustaleniami wynikającymi z decyzji Burmistrza [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołali się przy tym na ustalenia poczynione w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1263/15. Ponadto skarżący podnieśli, że pozwolenie na budowę sieci zostało wydane bez zgody wszystkich współwłaścicieli, co oznacza, że inwestorzy nie mieli podstaw do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Postanowieniem z dnia 26 maja 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] (dalej także jako: PINB) na podstawie art. 61a § 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: k.p.a.), odmówił wszczęcia postępowania naprawczego w związku z wydaną przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w części dotyczącej działki nr [...] w [...]. Przytoczył treść art. 61a k.p.a. i stwierdził, że do odmowy wszczęcia postępowania powinno dojść wtedy, gdy organ administracji publicznej nie dopatrzy się w podaniu cech żądania, które powinien rozpoznać i załatwić przez wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący ponowili argumentację przedstawioną we wniosku z dnia 21 kwietnia 2020 r. i wyjaśnili, że podstawę ich żądania stanowił art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, dalej: Prawo budowlane).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej także jako: [...]WINB) postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając orzeczenie omówił przesłanki zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. Organ ocenił, że odmowa wszczęcia postępowania naprawczego na wniosek skarżących jest zasadna, ponieważ decyzją z dnia 4 grudnia 2014 r. Wojewoda [...] odmówił – na wniosek skarżących – stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...], a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją GINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. Kolejno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 1263/15 oddalił skargę [...] na powyższe rozstrzygnięcie, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1643/16, oddalił skargę kasacyjną.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył ustalenia i stanowisko zawarte w decyzji GINB, z których wynika, że ze względu na charakter inwestycji liniowej przesunięcie jej lokalizacji jest nieznaczne, a wynosi ok. 5 m. Ponadto naruszenie to nie godzi w prawo własności. Usytuowanie sieci kanalizacyjnej zostało uzgodnione z ówczesną właścicielką działki.

Ponadto GINB uznał, że analiza projektu zagospodarowania terenu nie wykazała, aby przyjęte rozwiązania uchybiały rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania decyzji. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia oraz sprawdzenia. Został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane.

[...]WINB wskazał również, że zgodnie z oceną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku o sygn. akt VII SA/Wa 1263/15, treść uzgodnienia zawarta w protokole z dnia 7 marca 2007 r. pozwala na przyjęcie, że inwestor nie był związany konkretną lokalizacją inwestycji na działce nr [...]. Sąd dostrzegł, że przebieg inwestycji wskazany w projekcie zagospodarowania terenu odbiega od przewidzianego w decyzji Burmistrza [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, ponieważ przekracza o pięć metrów linie rozgraniczające teren przewidziany dla przedmiotowej inwestycji liniowej, jednak podzielił stanowisko organów, że wskazanego przekroczenia linii rozgraniczających teren inwestycji nie można było ocenić jako rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego właśnie ze względu na liniowy charakter inwestycji. Podkreślono w zakresie przesłanek niezbędnych do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, że nie wystąpiła przesłanka dotycząca skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa. Zdaniem [...]WINB, stanowisko w tej sprawie jest wiążące nie tylko dla uczestników postępowań sądowo-administracyjnych, ale także dla innych organów. PINB uznał, że skoro kwestie podnoszone we wniosku z dnia 21 kwietnia 2020 r., a następnie w zażaleniu zostały prawomocnie przesądzone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1643/16, to nie ma uprawnień do podważania powagi rzeczy osądzonej w tym zakresie. Przyjął, że skarżący żądając wszczęcia postępowania naprawczego z uwagi na wadliwy przebieg inwestycji oraz brak prawa inwestora do dysponowania terenem, na którym inwestycja została zrealizowana, podważają prawomocne orzeczenia i kwestionują poczynione w nich ustalenia.

Wywodząc skargę na powyższe postanowienie skarżący zarzucili naruszenie art. 28 k.p.a., art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ pierwszej instancji wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także nieprzeprowadzenie w sposób właściwy, rzetelny i wyczerpujący postępowania dowodowego. Zdaniem skarżących, usunięcie wad inwestycji zrealizowanej na podstawie nieprawidłowo wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę jest możliwe w trybie art. 51 i kolejnych Prawa budowlanego. Skarżący wskazali, że brak zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację inwestycji budowlanej stanowi podstawę wznowienia opartą o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W piśmie z dnia 20 października 2020 r. skarżący podtrzymali stanowisko przedstawione w skardze i uzupełnili swoją argumentację w zakresie zarzutów dotyczących naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Ponownie podnieśli, że przeprowadzenie postępowania naprawczego umożliwiłoby doprowadzenie usytuowania sieci kanalizacyjnej do stanu zgodnego z prawem. Nie zgodzili się też z organem, że kwestia legalności sieci oraz prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane była przedmiotem oceny sądów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu ocenił, że zaskarżone postanowienia zapadły z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Sąd ocenił, że organ pierwszej instancji ograniczył uzasadnienie postanowienia do przytoczenia treści art. 61a k.p.a. Natomiast organ drugiej instancji uznał, że zaistniała przesłanka przedmiotowa uzasadniająca odmowę wszczęcia postępowania naprawczego, wynikająca z powagi rzeczy osądzonej. [...]WINB powołał się na decyzję GINB z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą - po rozpatrzeniu odwołania skarżących - utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia 4 grudnia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia, na wniosek [...]i [...], nieważności decyzji Starosty [...] nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce z o.o. Wodociągi i Kanalizacja "[...]" w [...] pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej. Organ odwoławczy odwołał się też do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których dokonano kontroli legalności opisanej wyżej decyzji GINB. Na tej podstawie przyjął, że sprawa objęta wnioskiem z dnia 21 kwietnia 2020 r. została już rozstrzygnięta wskazaną decyzją GINB.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. jako podstawa stwierdzenia nieważności postępowania ma zastosowanie, gdy występuje tożsamość spraw, o której można mówić w przypadku wystąpienia tych samych podmiotów w sprawie dotyczącej tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.

Sąd stwierdził, że decyzja GINB została wydana w zainicjowanym przez skarżących postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr [...]. Postępowanie to jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, którego istota polega na zbadaniu, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiocie decyzji wydanej w tym postępowaniu WSA w Warszawie w wyroku z dnia 1 marca 2016 r., dokonując kontroli legalności decyzji GINB z dnia [...] kwietnia 2015 r., przedstawił ocenę prawną w granicach sprawy określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co sprowadzało się do zbadania prawidłowości prezentowanego przez organy stanowiska, że zakwestionowana przez skarżących decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że przekroczenia o 5 m linii rozgraniczających teren inwestycji nie można było uznać za rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, właśnie ze względu na jej liniowy charakter. Przy czym przyjął, że spełnione zostały dwie z trzech przesłanek niezbędnych do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa - to jest oczywistość naruszenia, jak i to, że przepis jest jasny w swej treści, jednak nie została spełniona trzecia przesłanka dotycząca skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa. Powyższą ocenę podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną skarżących.

Reasumując powyższe rozważania, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, ponieważ decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2015 r. nie zapadła w postępowaniu na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego. Wniosek stron dotyczył zbadania okoliczności faktycznych i dokonania ich oceny na podstawie przepisów prawa materialnego, które nie były podstawą oceny w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący domagali się wszczęcia postępowania przez inny organ i w innym zakresie niż był objęty wcześniejszym postępowaniem, a mianowicie chodziło o zbadanie okoliczności faktycznych w kontekście realizacji robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń określonych w decyzji lokalizacyjnej spornej inwestycji oraz z naruszeniem obowiązujących przepisów.

W ocenie Sądu obowiązkiem organów obu instancji było dokładne ustalenie treści żądania skarżących i rozważenie, czy w świetle sformułowanych w nim zarzutów uzasadnione jest wszczęcie właściwego postępowania na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 84 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, do podstawowych zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, która – po myśli art. 84a ust. 1pkt 1 Prawa budowlanego – obejmuje m.in. kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zdaniem Sądu, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że organ odwoławczy nie dokonał prawidłowej oceny wniosku skarżących, co doprowadziło do przedwczesnej i nieuzasadnionej okolicznościami faktycznymi i prawnymi sprawy odmowy wszczęcia postępowania, z powołaniem się na wadliwą argumentację mającą świadczyć o wystąpieniu przesłanki przedmiotowej z art. 61a § 1 k.p.a.

Końcowo Sąd wskazał, że uzasadnienie organu pierwszej instancji nie zawiera wystarczającego uzasadnienia i chociażby z tego powodu podlega uchyleniu. Wskazał, że przy ponownym badaniu wniosku organy nie są pozbawione są możliwości rozważenia kwestii wystąpienia ewentualnych przeszkód we wszczęciu postępowania w kontekście żądania skarżących i stosownych przepisów Prawa budowlanego, w szczególności wskazanego przez wnioskodawców przepisu art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] od powyższego wyroku wywiódł skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego, to jest: art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż w okolicznościach, gdy w odniesieniu do tej samej inwestycji było już prowadzone dotychczas postępowanie, którego przedmiotem było badanie ważności decyzji o pozwoleniu budowlanym oraz legalności robót budowlanych możliwe jest prowadzenie nowego, odrębnego postępowania naprawczego, o którego wszczęcie złożono wniosek; gdy tymczasem, należało przyjąć, iż rozstrzygnięcia, które zapadły w postępowaniu zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięto kwestie nie tylko prawidłowości pozwolenia budowlanego, będącego podstawą inwestycji, ale również legalności wykonanych na jego podstawie robót, a co za tym idzie w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do odmowy wszczęcia postępowania naprawczego z uwagi na inne przyczyn niż brak przymiotu strony postępowania;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż prowadzone dotychczas postępowanie, którego przedmiotem było badanie ważności decyzji o pozwoleniu budowlanym, a w konsekwencji również legalności robót budowlanych wykonanych na podstawie tego pozwolenia, pozostaje w oderwaniu od potencjalnego postępowania naprawczego, o którego wszczęcie złożono wniosek, a tym samym w niniejszej sprawie nie było podstaw do odmowy wszczęcia postępowania naprawczego; gdy tymczasem wnioskowanie oparte o argumentację podnoszoną w postępowaniu zakończonym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi istotną przesłankę do wykluczenia możliwości badania prawidłowości prowadzonych robót i decyzji będącej ich postawą w kolejnym, odrębnym postępowaniu.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął wcześniej prowadzone postępowanie w ten sposób, iż uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę była prawidłowa, a wszelkie prowadzone na jej podstawie prace nosiły cechy legalności. Zdaniem skarżącego kasacyjnie zachodziła tożsamość lub co najmniej daleko idące powiązanie spraw i niezasadnym byłoby prowadzenie niniejszego postępowania w kierunku całkowicie sprzecznym z postępowaniem zakończonym.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie jest zasadne wszczęcie postępowania naprawczego, gdy z okoliczności faktycznych i prawnych wynika, że kwestia, której miałoby dotyczyć postępowanie została już kompleksowo wyjaśniona

i rozstrzygnięta; nie oznacza to jedynie kwestii bezprzedmiotowości postępowania, którego wszczęcia się domagano, ale byłoby to rozpatrywanie po raz kolejny tej samej sprawy.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie, co do istoty sprawy i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 poz. 2325, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie należy wskazać, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.). Taki też jest zakres związania prawomocnym orzeczeniem sądu. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) obejmuje nie tylko sentencję wyroku, lecz również zawarte w uzasadnieniu motywy wydania orzeczenia.

W niniejszej sprawie należało podzielić ocenę Sądu, że nie zachodzi tożsamość spraw, a zatem nie wynika stąd powaga rzeczy osądzonej. Jednakże poczynione na gruncie przedmiotowej decyzji Starosty [...] ustalenia są wiążące w danej sprawie, a organy i sądy nie mogą orzekać w sposób sprzeczny

z nimi. W konsekwencji niedopuszczalne było abstrahowanie od uprzednio zapadłych w tej sprawie wyroków.

W niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny mogły być tylko te okoliczność, które jednocześnie nie były przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Jak trafnie wskazał Sąd I instancji wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia już po wstępnej analizie wniosku. Przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., muszą być oczywiste, dostrzegalne prima facie, obiektywne. Dotyczy zatem takich podstaw, których ustalenie i podanie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego ze strony organu. W istocie przeprowadzenie takiego postępowania uniemożliwia wydanie orzeczenia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II OSK 269/21).

Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy podzielić argumentację skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którą w tej sprawie okoliczności podnoszone przez [...]i [...]we wniosku o wszczęcie postępowania były przedmiotem uprzedniej kontroli sądowoadministracyjnej.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiedział się w zakresie przesunięcia spornej inwestycji. Wskazano, że przekroczenie linii rozgraniczających teren nie może być oceniane, jako rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego ze względu na liniowy charakter inwestycji. Oznacza to, że zgodność projektu z decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2007 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była już przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przesądzono również wówczas w kwestii dysponowania terenem na cele budowlane przez inwestora.

Należy podkreślić, że przedstawiono wówczas, wiążący w niniejszej sprawie pogląd, że zgodnie z uzgodnieniami zawartymi w protokole z dnia 7 marca 2007 r. inwestor nie był związany konkretną lokalizacją inwestycji na działce nr [...].

Ustawodawca przewidział, że zgodnie z art. 51 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego – na który powoływali się skarżący przed Sądem I instancji – przeprowadzenie postępowania naprawczego jest możliwe, gdy roboty budowlane są wykonywane w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych

w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działku lub terenu, projekcie architektoniczno-budowanym lub w przepisach.

Należy zauważyć, że postępowanie naprawcze nie służy korygowaniu niezgodności jednej decyzji z drugą, a jedynie stanu prawnego ze stanem faktycznym.

W niniejszej sprawie roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z pozwoleniem na budowę, co było przedmiotem oceny uprzednio toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że projektowane usytuowanie sieci kanalizacyjnej w obrębie działki nr [...] uzgodnione było z ówczesną właścicielką [...], która potwierdziła to w protokole uzgodnień rozwiązań projektowych z dnia 7 marca 2007 r.

Sami skarżący mają świadomość tego, że nie jest możliwe wyeliminowanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007 r. z obrotu prawnego, gdyż w tym zakresie toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne, ostatecznie rozstrzygnięte przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednakże składając w tej sprawie wniosek o przeprowadzenie postępowania naprawczego w istocie strona skarżąca zmierza do podważenia wyników kontroli decyzji administracyjnej.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.