Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1059/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Protokolant ref. stażysta - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z (...) marca 2013 r. wniesionej do WSA w Warszawie B.G. (zwaną dalej Skarżącą, Wnioskodawcą) jest postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr (...) z dnia (...) lutego 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa ARiMR Nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) czerwca 2012 r., o odmowie zawieszenia postępowania wznowionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. nr (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. o odmowie przyznania Pani B. G. płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009 r.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W dniu 12 kwietnia 2012 r. do D. Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wpłynął wniosek B. G. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną m.in. w zakresie przyznania płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego za 2009 r.

Postanowieniem z dnia (...) maja 2012 r., wydanym na skutek rozpoznania wniosku Skarżącej Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. nr (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. o odmowie przyznania B.G. płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009.

W dniu 1 czerwca 2012 r. do Biura Powiatowego ARiMR w O. wpłynął wniosek pełnomocnika Skarżącej o zawieszenie wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. Uzasadniając swój wniosek pełnomocnik Skarżącej powołał się na toczące postępowanie sądowoadministracyjne, którego rozstrzygnięcie stanowi kwestię wstępną w stosunku do zawieszenia postępowania wznowionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011r.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2012 r. Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia (...) marca 2011 r.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że art. 98 § 1 k.p.a. ustanawia instytucję fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego, co oznacza że pomimo istnienia przesłanek w nim wymienionych organ administracji publicznej nie ma obowiązku wydania postanowienia o zawieszenia postępowania.

W dniu (...) lipca 2012 r. B.G. złożyła do Prezesa ARiMR zażalenie na to postanowienie Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia (...) czerwca 2012 r.

Prezes ARiMR (...) sierpnia 2012 r. wydał postanowienie nr (...) , na mocy którego stwierdził, że zażalenie B.G. z dnia (...) lipca 2012 r. na postanowienie Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia (...) czerwca 2012 r. o odmowie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie przyznania Skarżącej płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009 zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia, przewidzianego w art. 141 § 2 k.p.a., w związku z powyższym zażalenie B.G. z dnia (...) lipca 2012 r. nie podlegało rozpatrzeniu. Przedmiotowe postanowienie Prezesa ARiMR zostało doręczone na adres pełnomocnika Strony postępowania w dniu 28 sierpnia 2012 r.

W dniu (...) października 2012 r. B.G. złożyła do Prezesa ARiMR, za pośrednictwem poczty, wniosek o stwierdzenie nieważności dwóch postanowień Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia (...) czerwca 2012 r., w tym postanowienia o odmowie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r., dotyczącej przyznania B.G. płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009.

Postanowieniem nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia (...) czerwca 2012 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadną z kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności organ wskazał, że mając na względzie fakt, iż we wniosku z dnia (...) października 2012 r. Skarżąca zarzuciła postanowieniu Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. wydanemu w dniu (...) czerwca 2012 r. rażące naruszenie prawa, wyjaśnić należy, iż rażące naruszenie prawa występuje, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny. Organ stwierdził, iż

rozstrzygnięcie o zasadności wniosku B.G. o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia (...) czerwca 2012 r. o odmowie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu nr (...) z dnia (...) marca 2011 r., wymaga ustalenia, czy zarzuty podniesione przez Stronę skarżącą są zasadne i czy w konsekwencji doprowadziły do tego, że postanowienie to obarczone jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. lub innymi wadami, skutkującymi koniecznością stwierdzenia jego nieważności. Organ wskazał, że zgodnie art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.

Organ wskazał następnie, że pełnomocnik Strony skarżącej - B.G. we wniosku z dnia (...) czerwca 2012 r. o wznowienie postępowania w sprawie o przyznanie B.G. płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009, wnioskował o zawieszenie tego postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przed sądem administracyjnym. Organ podkreślił, że w w/w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. nr (...) z dnia (...) marca 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wydał w dniu 20 lipca 2011 r. prawomocny wyrok (sygn. akt III SA/Wr 216/11) oddalający skargę Pani B.G. na w/w decyzję, jednakże na podstawie skargi z dnia 16 maja 2012 r. Skarżąca zwróciła się do tego Sądu o wznowienie tego postępowania. Organ wskazał, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu, a zatem jak wynika z cyt. przepisu w sytuacji złożenia skargi do sądu na decyzję administracyjną, w zakresie której zostało wznowione postępowanie przez właściwy organ administracji publicznej, ustawodawca przyznał prymat postępowaniu administracyjnemu przed postępowaniem sądowo-administracyjnym. W tej sytuacji postępowanie sądowo- administracyjne podlega zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. odmówił, na mocy postanowienia z dnia (...) czerwca 2012 r., zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu nr (...) z dnia (...) marca 2012 r. Oceniając to postanowienie Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR w W. z dnia (...) czerwca 2012 r. w kontekście regulacji zawartej w art. 98 § 1 k.p.a. organ orzekł, że nie można stwierdzić rażącego naruszenia przepisu, uzasadniającego stwierdzenie nieważności tego postanowienia, szczególnie w kontekście przesłanek wskazywanych przez Skarżącą.

W dniu (...) grudnia 2012 r. Strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Prezesa ARiMR, uzasadniając swoje stanowisko powtórzyła argumenty zawarte we wniosku z dnia (...) października 2012 r.

Zaskarżonym postanowieniem Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr (...) z dnia (...) lutego 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Prezesa ARiMR Nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia (...) czerwca 2012 r., o odmowie zawieszenia postępowania wznowionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. nr (...) z dnia (...) grudnia 2010 r. o odmowie przyznania Pani B.G. płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową służącą do eliminacji z obrotu prawnego aktów administracyjnych dotkniętych jedną z kwalifikowanych wad prawnych wyliczonych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Wady decyzji wymienione w powyższym przepisie mają charakter materialnoprawny, ponieważ odnoszą się do elementów stosunku prawnego nawiązanego z mocy aktu administracyjnego, tzn. podmiotów tego stosunku, jego przedmiotu, jak i podstawy prawnej. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest zaś samodzielnym postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej powinien więc rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak czyni to w postępowaniu odwoławczym. W szczególności niedopuszczalne jest odwoływanie się do przesłanek nie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a,. w tym błędu, winy, nienależytej staranności lub dobrej wiary albo jakichkolwiek innych. Z uwagi jednak na fakt. że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wynikającej z art. 16 § 1 k.p.a. może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy k.p.a. Minister wskazał, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. toczyło się przed Dyrektorem (...) Oddziału Regionalnego ARiMR, którego właściwość uzasadniał art. 150 § 1 k.p.a. (wydal w sprawie decyzję w ostatniej instancji), Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR był zatem również organem właściwym do rozstrzygnięcia kwestii zawieszenia toczącego się przed nim postępowania. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. nie zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości, zatem nie jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Minister wskazał, że postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r., zostało wydane w oparciu o art. 98 § 1 k.p.a. oraz art. 101 § 3 k.p.a. zgodnie z którymi rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania następuje w formie postanowienia na które służy zażalenie, tym samym należy stwierdzić, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie wydane zostało bez podstawy prawnej.

Organ stwierdził również, że oceniając postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. pod kątem wystąpienia w nim kwalifikowanych wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. należy mieć na względzie, że instytucja zawieszenia postępowania administracyjnego, unormowana w art. 97 -103 k.p.a., przerywa tok postępowania administracyjnego, co oznacza, iż trwa ono nadal, jednak rozpatrzenie sprawy ulega wstrzymaniu. Sprawa spoczywa zatem bez biegu, w zasadzie nie są podejmowane żadne czynności procesowe i nie biegną żadne terminy. Czynności dokonane przed zawieszeniem postępowania, po jego podjęciu są ważne i nie trzeba ich powtarzać, zaś po ustaniu przyczyn zawieszone postępowanie zostaje podjęte na nowo. Postępowanie podlega zawieszeniu w razie wystąpienia przyczyny o charakterze przejściowym, nietrwałym. Ustawodawca wprowadza dwa rodzaje zawieszenia postępowania administracyjnego - obligatoryjne (art. 97 § 1 k.p.a.) oraz fakultatywne (art. 98 § 1 k.p.a). Podkreślenia wymaga, iż we wniosku o zawieszenie postępowania z dnia (...) czerwca 2012 r.. Skarżąca jako przesłankę obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie wskazała art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zagadnienie prejudycjalne). Mając na uwadze powyższe Minister wskazał, iż pismem z dnia (...) kwietnia 2012 r. B.G. wniosła m. in. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Dyrektora (...) Oddziału ARiMR decyzji" nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. a także o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę Skarżącej na powyższą decyzję nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. Biorąc to pod uwagę wskazano, że zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W związku z powyższym, mając na uwadze treść wniosku Strony skarżącej z dnia (...) kwietnia 2012 r. Minister stwierdził, iż zgodnie z art. 56 p.p.s.a. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem oddalającym skargę na decyzję ARiMR nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. podlegało zawieszeniu do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. Minister zatem stwierdził, że biorąc pod uwagę powyższe wskazać należy, iż rozstrzygnięcie postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego wnioskiem Skarżącej z dnia (...) kwietnia 2012 r. nie stanowiło zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w stosunku do postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej nr (...) z dnia (...) marca 2011 r., Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR słusznie zatem uznał, iż w sprawie nie zaszła określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego.

Minister zważył ponadto, iż postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. nie wywołuje skutków nie dających się pogodzić z wymogami praworządności. Zaskarżone postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. dotyczyło jedynie incydentalnej kwestii procesowej dotyczącej rozstrzygnięcia, czy tok postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. powinien ulec wstrzymaniu. Postanowienie to nie nakładało zatem na Skarżącą (wbrew jednoznacznej regulacji ustawowej) żadnych praw ani obowiązków, nie było także orzeczeniem kończącym sprawę. Z tego względu postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. – zdaniem Ministra - nie wywołuje żadnych skutków, które powodowałyby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wskazano ponadto, iż kwestia zawieszenia postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. nie była uprzednio rozstrzygnięta innym postanowieniem ostatecznym, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie zaszła przesłanka stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego określona w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Podkreślono również, że zarówno postępowanie zakończone decyzja ostateczną nr (...) z dnia (...) marca 2011 r. jak i postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończone ww. decyzją ostateczną w toku którego Dyrektor (...) Oddziału Regionalnego ARiMR wydał zaskarżone postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. dotyczyło praw i obowiązków B.G., biorąc pod uwagę ten fakt stwierdzić należy, iż postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. nie jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Minister wskazał również, że postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r., jako odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie, nie nakładało na Skarżącą żadnych praw i obowiązków, a w konsekwencji nie podlegało wykonaniu. Mając na uwadze powyższe ww. postanowienie nie jest dotknięte kwalifikowanymi wadami prawnymi określonymi w art. 156 § 1 pkt 5 oraz 6 k.p.a.

Podniesiono również, że postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. nie zawiera wad powodujących nieważność z mocy prawa, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. postanowienia w oparciu o art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, że postanowienie z dnia (...) czerwca 2012 r. nie jest dotknięte żadną z określonych w art. 156 § 1 k.p.a., w związku z czym w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 k.p.a. jako organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie Prezesa ARiMR z dnia (...) listopada 2012 r.

W dniu (...) marca 2013 r. do Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi wpłynęło pismo z dnia (...) marca 2013 r. (data stempla pocztowego), którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału przekazał zgodnie z właściwością skargę B.G. z dnia 4 marca 2013 r. (data stempla pocztowego), wraz z odpisem i kopertą w której została nadesłana.

W skardze B.G. wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lutego 2013 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa ARiMR Nr (...) z dnia (...) listopada 2012 r.;

2. wyeliminowanie wszystkich zapadłych w przedmiotowej w sprawie rozstrzygnięć w oparciu o art. 134 oraz 135 p.p.s.a.;

3. zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

4. zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym o wykładnię art. 40 ust. 2 TFUE dotyczącego równego traktowania producentów rolnych i praw rolników do otrzymania płatności na podstawie rozporządzenia (WE) nr 73/2009, (WE) nr 1698/2006, oraz (WE) nr 1122/2009.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 270 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Postępowanie w sprawach toczących się z wniosków Skarżącej jest długotrwałe i skomplikowane, jednakże podkreśleniu wymaga, że Sąd rozpoznając niniejszą sprawę odnosi się tylko i wyłącznie do postanowienia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) lutego 2013 r., którym to postanowieniem zostało utrzymane w mocy postanowienie Prezesa ARiMR o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego ARiMR o odmowie zawieszenia postępowania wznowionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną.

Sąd w toczącym się postępowaniu nie może tym samym rozpatrywać innych aspektów podnoszonych przez Skarżącą w całym postępowaniu, dotyczących przede wszystkim sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia (...) marca 2011 r., którą została utrzymana w mocy decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia (...) grudnia 2010 r. o odmowie przyznania B.G. płatności rolnośrodowiskowych na rok 2009 r.

Sprawdzając zaskarżone postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania wznowionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, która nota bene podlegała kontroli sądowoadministracyjnej (skarga na tę decyzję została oddalona cyt. wyrokiem WSA we W.) pod kątem jego zgodności z przepisami procedury administracyjnej, określonej w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071, z późn. zm., dalej jako k.p.a.), ze szczególnym uwzględnieniem art. 156 § 1 k.p.a., w którym to przepisie określono enumeratywnie przesłanki, które skutkują stwierdzeniem nieważności aktu administracyjnego – należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania wznowionego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nie naruszyło zasad określonych w tych przepisach.

Zarówno organ I, jak i II instancji, rozpatrzyły podstawy wynikające z cyt. przepisu art. 156 § 1 k.p.a., szczegółowo odnosząc się do każdej z siedmiu przesłanek, wyliczonych w tym przepisie i wskazując, że nie mają one zastosowania w sprawie.

Postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, które było objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności – zdaniem Sądu – nie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego (w tym w szczególności przepisów art. 97 i 98 k.p.a.) oraz prawa materialnego w stopniu, które stanowiłoby podstawę do stwierdzenia jego nieważności.

Należy przy tym podkreślić, że zgodnie zasadą trwałości decyzji administracyjnych (odnoszącą się również do postanowień, na które służy zażalenie), uchylenie ich lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Instytucja stwierdzenia nieważności, określona w art. 156 § 1 k.p.a., wskazuje enumeratywnie 7 przesłanek, które muszą nastąpić, aby można było stwierdzić nieważność aktu administracyjnego.

Zachodzą one wtedy, gdy decyzja:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza (patrz: wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1361/12, LEX nr 1314579). Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający (patrz: wyrok NSA z dnia 7 lipca 1983 r., sygn. akt II SA 581/83, Prob. Praw. 1984, nr 10, s. 28).

Należy przy tym podkreślić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od cyt. zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że objęta żądaniem stwierdzenia nieważności decyzja jest dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest nową sprawą, a nie kontynuacją postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, zakończonego decyzją ocenianą w trybie postępowania nieważnościowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu jedynie wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej tą decyzją (patrz: wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 lutego 2013r., sygn. akt II SA/Łd 1298/12, LEX nr 1287078).

Tym samym po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdza, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia przez organ przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. powinno prowadzić do uwzględnienia skargi. Należy bowiem podkreślić, że stosownie do treści powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. podstawą do uwzględnienia skargi może być naruszenie przepisów postępowania tylko wtedy, gdy uchybienie to wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.