Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 141/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 77,  art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant referent Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi P. F. i M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 61 ust. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) oraz art. 138 § 1 pkt

1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania P. F. i M. F. od decyzji Burmistrza "[...]" Nr "[...]" z dnia "[...]" (znak: "[...]"), w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, na działce nr "[...]", położonej w obrębie

"[...]", gmina "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości.

Zakwestionowana decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym.

Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Burmistrz "[...]", po ponownym rozpatrzeniu wniosku P. F. i M. F. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej, na działce nr "[...]", położonej w obrębie

"[...]", gmina "[...]". Z przeprowadzonego przez organ I instancji

postępowania w sprawie wynikało, że działka nr "[...]", w obrębie "[...]", gmina "[...]" położona jest w obszarze niezabudowanym, wykorzystywanym rolniczo, a w obszarze analizowanym nie występują obiekty budowlane, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z uwagi na to, że w rozpatrywanym przypadku nie został spełniony jeden z warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ I instancji odmówił uwzględnienia wniosku strony i wydania decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. i M. F. wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Podnieśli, że organ I instancji za podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy wskazał brak warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., który wymaga, aby co

najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W ocenie odwołujących się, na terenie planowanej inwestycji znajdują się

działki, na których występuje legalna zabudowa zagrodowa, w skład której wchodzą m.in. budynki gospodarcze, na podstawie których można określić parametry dla ich obiektu. Powyższe zostało ustalone w czasie wizji lokalnej.

Nadmienili, że obydwie działki, na których zlokalizowana jest legalna zabudowa znajdują się w granicach objętych analizą. Są to działki nr "[...]" i "[...]", które są również dostępne z drogi gminnej o nr geodezyjnym "[...]". Ponadto podnieśli, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 61 ust. 1 pkt 1 nie mówi o powierzchni działek, a jedynie o dostępie z tej samej drogi publicznej. Wymieniony przepis nie mówi również o odległości budynków zlokalizowanych na działce sąsiedniej, tylko o odległości do zabudowanej działki sąsiedniej. Także więc argument, że projektowany budynek znajduje się w dużej odległości od zabudowy istniejącej, nie ma w tym przypadku zastosowania. Nawiązując do uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazali, że na dz. nr "[...]" znajduje się 7 budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy odpowiednio: ok. 28m2, ok. 72m2, ok. 75m2, ok. 96m2, ok. 15m2, ok. 28 m2, ok. 45 m2. Projektowany budynek jest o powierzchni 30,39m2, czyli w ocenie odwołujących się, mieści się w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy. Zatem warunek ten jest również spełniony. Dodali, że są współwłaścicielami dz. nr "[...]" poprzez którą zapewniony jest dostęp do drogi publicznej (dz. nr "[...]"). Tak więc uważają, że wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. są spełnione.

W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Kolegium, przytaczając treść art. 59 i art. 61 u.p.z.p. podniosło, że odmowa ustalenia warunków zabudowy działki nr "[...]", położonej w obrębie "[...]", gmina "[...]", dla budowy nowego domku gospodarczego po uprzedniej rozbiórce istniejącego obiektu, jaką to okoliczność

potwierdzili P. F. i M. F. w piśmie z dnia 29.08.2014 r., oparta została przez organ I instancji na tym, że w rozpatrywanym przypadku nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi

publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Kolegium argumentowało, że sporządzona przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami i wpisaną na listę Północnej Okręgowej Izby Urbanistów w niniejszej sprawie Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która obejmuje załącznik Nr 2 (tekstowy) i Nr 3 (graficzny) w postaci mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000, a które stanowią integralną część decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" odpowiada wymaganiom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W pkt 2 części tekstowej Analizy wyjaśniono, w jaki sposób ustalone zostały granice obszaru analizowanego na zasadzie trzykrotnej szerokości frontu działki nr "[...]", który wynosi 32m, a które to granice przedstawione zostały na załączniku graficznym do Analizy. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że teren planowanej inwestycji - działka nr "[...]", o powierzchni "[...]" ha, położona jest poza skupioną zabudową wsi "[...]", w rejonie pomiędzy Jeziorem "[...]", a drogą gminną KG (ozn. dz. nr "[...]"), w kompleksie kilkudziesięciu działek rolnych niezabudowanych (ozn. od nr "[...]" do nr "[...]"), o zbliżonej powierzchni ok. 0,1 ha, które wydzielone zostały z działki pierwotnej oznaczonej nr "[...]", a które tworzą wyodrębniony urbanistycznie kontur działek rolnych niezabudowanych.

Do obsługi komunikacyjnej ww. działek rolnych, wydzielone zostały drogi wewnętrzne ozn. nr: "[...]". Akta sprawy potwierdzają ponadto, że na ww. działkach, nie występuje legalna zabudowa. W tej sytuacji nie można potwierdzić, aby w sąsiedztwie działki nr "[...]", w obrębie "[...]" była co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników

kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy

architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu i która tym samym stanowiłaby podstawę do przyjęcia spełnienia przesłanki, o której stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium podniosło, że brak jest podstaw do przyjęcia, aby istniejąca na działkach nr "[...]" i "[...]" (numer w ewidencji "[...]") zabudowa zagrodowa stanowiła tzw. dobre sąsiedztwo w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dla wnioskowanej inwestycji, na działce nr "[...]", w obrębie "[...]". Ujęta w obszarze analizowanym działka nr "[...]", o pow. 1,6 ha zabudowana jest bowiem budynkiem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym w zabudowie zagrodowej, natomiast działka nr "[...]" o pow. 5,8388 ha zabudowana jest budynkiem mieszkalnym oraz 7 budynkami gospodarczymi w zabudowie zagrodowej, a zatem istniejące obiekty funkcjonalnie związane są z prowadzonymi gospodarstwami rolnymi. W sprawie, istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa zagrodowa, nie stanowi zatem podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla planowanego do budowy na działce nr "[...]" w obrębie "[...]" budynku gospodarczego o powierzchni 30,39m2, bowiem na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewną całość produkcyjną (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4.09.2013 r., sygn. IV SA/Po 396/13, LEX nr 1371825). Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, że pomimo tego, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w ust. 1 pkt 1 art. 61, w żadnym miejscu nie mówi o powierzchni działek, jak i to, że przepis ten nie mówi również o odległości budynków zlokalizowanych na działce sąsiedniej, tylko odległości do zabudowanej działki sąsiedniej, jakie to argumenty podniesione zostały w odwołaniu, to jednak potwierdzić należy, że ww. okoliczności brane są pod uwagę w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., która poprzedza podjęcie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i stanowi obligatoryjny etap postępowania w procesie podejmowania decyzji. W rozpatrywanym przypadku wymagania, o których wyżej mowa zostały zachowane.

Skoro w wyniku przeprowadzonej analizy zostało potwierdzone, że nie został

zachowany warunek, o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., zachodziła zatem podstawa do wydania decyzji odmownej.

W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium z dnia "[...]" P. i M. F. wnieśli o jej uchylenie. Podnieśli m.in., że w okolicy ich działki znajdują się również działki, na których występuje legalna zabudowa zagrodowa, w skład której wchodzą budynki gospodarcze, na podstawie których można określić parametry dla ich obiektu. Nadmienili, że obydwie działki, nr "[...]" i nr "[...]", na których znajduje się zabudowa zagrodowa, znajdują się w granicach terenu objętego analizą. Stwierdzili, że odmawiając ustalenia warunków zabudowy, organy wzięły pod uwagę powierzchnię działek sąsiednich i na tej podstawie stwierdziły, że nie występuje tzw. "dobre sąsiedztwo". Tymczasem przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mówią o powierzchni działek, a jedynie o dostępie z tej samej drogi publicznej. Ponadto art. 61 u.p.z.p. nie mówi o odległości budynków zlokalizowanych na działce sąsiedniej, tylko o odległości do zabudowanej działki sąsiedniej. Konkludując wskazali, ze warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został w sprawie spełniony.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., 1647) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej jako; p.p.s.a.) w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zatem zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p, co do zasady, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako: rozporządzenie). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust.1 u.p.z.p., to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy w pierwszym rzędzie spełnienia przesłanki ustawowej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w postaci kontynuacji funkcji zabudowy. Zdaniem organu planowana inwestycja nie posiada "dobrego sąsiedztwa", albowiem nie stanowi kontynuacji istniejącego na tym terenie rodzaju zabudowy.

Rozstrzygając ten spór w pierwszej kolejności podać należy, że działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, w szerokim rozumieniu tego pojęcia z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość, która jednakże nie może być pojmowana zbyt rozlegle i którą dla każdego przypadku określa się oddzielnie (por. Z Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, s. 493-495). Pojęcie działki sąsiedniej można rozumieć jako graniczącej bezpośrednio (znaczenie wąskie) lub znajdującej się w pewnym obszarze (znaczenie szerokie). W judykaturze utrwalony jest pogląd, że pojęcie "działki sąsiedniej", powinno być interpretowane funkcjonalnie i należy go odnosić do wszystkich nieruchomości znajdujących się na obszarze analizowanym, a nie tylko do nieruchomości bezpośrednio graniczących z działką inwestora (tak wyrok NSA z 14 maja 2008 r., II OSK 617/07, z 18 kwietnia 2007 r., II OSK 657/06, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjmuje się zatem, że działka sąsiednia to nieruchomość położona w okolicy tworzącej pewną całość urbanistyczną, którą dla każdego przypadku należy określić oddzielnie. W każdym przypadku należy się kierować ratio legis art. 61 u.p.z.p., którym jest utrzymanie ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Ma on na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, gdzie nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabaryty i forma architektoniczna obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie tej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy. Organ ten musi najpierw dokonać szczegółowej analizy zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich i dopiero na tej podstawie wydać decyzję administracyjną.

Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 u.p.z.p. jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno – urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia. Sporządzenie analizy architektoniczno – urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. W myśl § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, że ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Trzeba jednak mieć na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego. Zadaniem organu jest ustalenie, czy nowa zabudowa będzie mogła obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją istniejącej zabudowy, a także czy charakter nowej zabudowy w przyszłości nie ograniczy zastanego sposobu użytkowania sąsiedniego terenu.

Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały niewłaściwej oceny stanu faktycznego. Z analizy zagospodarowania terenu stanowiącej Załącznik Nr 2 do decyzji organu I instancji z dnia "[...]" wynika, że w skład obszaru analizowanego wchodzi m.in. działka o nr "[...]". Zabudowa zagrodowa na powyższej działce położona jest ok. 250 m od działki objętej wnioskiem. Na działce nr "[...]" zlokalizowany jest budynek mieszkalny i budynek gospodarczy zrealizowany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]" wydanej na budowę budynku mieszkalnego i gospodarczego. W dniu "[..]" właściciel działki nr "[..]" uzyskał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego.

W ocenie Sądu organy nie wyjaśniły, co jest wynikiem błędnej oceny materiału dowodowego bez jego wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia, czy istniejąca na działce nr "[...]" zabudowa zagrodowa (a w szczególności okoliczność, że na tej działce posadowiony jest budynek gospodarczy) uniemożliwia wprowadzenie na teren typowo rolniczy nowej zabudowy w postaci budynku gospodarczego. Jak już podano powyżej nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, iż będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowo wprowadzona funkcja nie ograniczy obecnej. W ocenie Sądu z taką sytuacją możemy mieć do czynienia w przypadku działki nr "[...]" i działki skarżących. Jednak okoliczność powyższa, tj. czy mamy do czynienia z zabudową zagrodową, jak przyjęły orzekające w sprawie organy, czy też z budynkiem mieszkalnym i gospodarczym, jak wynika z przywołanych decyzji wskazanych w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania będącej załącznikiem nr 2 do decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]", winna być jednak przedmiotem definitywnego ustalenia. W przypadku potwierdzenia, że zabudowa działki nr "[...]" nie ma charakteru zabudowy zagrodowej, w ocenie Sądu, w sprawie w sposób oczywisty mielibyśmy do czynienia z kontynuacją funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Nie bez znaczenia, w aspekcie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, pozostaje okoliczność wydania skarżonej decyzji przez Kolegium niemalże siedemnaście miesięcy od daty wpływu akt sprawy wraz z odwołaniem. Wpływ ów może przejawiać się w tym, że zmianie mógł ulec stan prawny nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, w szczególności mogła nastąpić, względnie rozpocząć się, legalizacja zabudowy na działkach nr "[...]" znajdujących się w granicach obszaru analizowanego dla działki nr "[...]". Okoliczność ta miałaby niezmiernie istotne znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia rzeczonej sprawy. Jednak organy nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń i nie dokonały wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W ocenie Sądu wydana w ten sposób decyzja Kolegium naruszyła obowiązki wynikającego z art. 7 i art. 77 k.p.a., tj. obowiązki wyczerpującego zgromadzenia i rozważenia materiału dowodowego.

Odnosząc się do poglądu orzekających w sprawie organów, ze zabudowa zagrodowa nie może stanowić kontynuacji funkcji dla budynku gospodarczego Sąd zauważa, że przez zabudowę zagrodową - w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 – dalej jako warunki techniczne) - należy rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Z kolei budynek gospodarczy, to budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8 rozporządzenia). Z przywołanej definicji w sposób oczywisty wynika, że budynek gospodarczy nie jest nierozerwalnie związany tylko i wyłącznie z zabudową zagrodową i że tylko w jej ramach może funkcjonować. Może być funkcjonalnie związany także z funkcją mieszkaniową i co ważniejsze w realiach niniejszej sprawy, może pełnić funkcję samoistnego obiektu budowlanego służącego do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych. Zatem nie sposób zaaprobować stanowiska orzekających w sprawie organów, że budynek gospodarczy może funkcjonować tylko w ramach zabudowy zagrodowej, skoro cechuje się on wielofunkcjonalnością.

Rozpoznając sprawę ponownie organy pozostaną związane wyłożoną powyżej oceną prawną, zaś wskazania co do dalszego postępowania również wynikają z motywów wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.