Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 842/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 21ust.1-3
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: par. 2 ust.1, par. 4 ust. 2 pkt 3 i ust. 3
journal: Dz.U. 2009 nr 33 poz 262
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 26 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości na rok 2012 oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Ol 842/13

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor "[...]" oddziału regionalnego ARiMR po rozpatrzeniu odwołania K. K. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]" o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2012.

Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, strona we wniosku o przyznanie płatności na rok 2012 ubiegała się o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej z tytułu realizacji:

- wariantu 2.1 uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) na działce rolnej F o powierzchni 4,00 ha,

- wariantu 2.3 trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności) na działkach rolnych A, B, E o łącznej powierzchni 5,73 ha,

- wariantu 3.1.1 ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na działce rolnej E o powierzchni 5,00 ha.

W dniu "[...]" przeprowadzono kontrolę na miejscu w wyniku której ustalono, że powierzchnie działek wynoszą:

- działka rolna A - 0,32 ha, wobec deklarowanej 0,25 ha

- działka rolna B - 0,48 ha, wobec deklarowanej 0,48 ha

- działka rolna E - 5,00 ha, wobec deklarowanej 5,00 ha

- działka rolna F - 4,00 ha, wobec deklarowanej 4,00 ha

- działka rolna G - 0,44 ha, wobec deklarowanej 0,44 ha

W raporcie z kontroli na miejscu inspektorzy terenowi odnotowali odnośnie działki rolnej E, iż powierzchnia działki niekoszonej w roku 2012 wyniosła 1,03 ha, co stanowiło 20,6 % .

Z uwagi na stwierdzoną, w zakresie wariantu 3.1.1 Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, nieprawidłowość - kod błędu L17 (pozostawienie nieskoszonej powierzchni działki rolnej większej niż 10 % tej działki jednak mniej niż 50 %), Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w decyzji z dnia "[...]" zmniejszył płatność rolnośrodowiskową w ramach tego wariantu o 30 %, t.j. o kwotę 750,00 zł. i przyznał stronie płatność rolno środowiskową w łącznej kwocie 6399,80 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazał § 2 ust. 1, § 4 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262, ze zm.).

Następnie organ wyjaśnił, iż zgodnie z załącznikiem nr 3 do ww. rozporządzenia, dla pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone, w przypadku użytkowania kośnego producent ma obowiązek pozostawienia 5 - 10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej powierzchni.

Natomiast stosownie do § 27 ust. 1 wymienionego rozporządzenia, jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach określonych wariantów poszczególnych pakietów, płatność rolnośrodowiskowa przysługuje w danym roku w zmniejszonej wysokości, w części dotyczącej działek rolnych na których stwierdzono uchybienie. Zgodnie zaś z § 27 ust. 2 ww. rozporządzenia, wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowej w przypadku, o którym mowa w ust. 1, jest określona w załączniku nr 7 do rozporządzenia, zgodnie z którym pozostawienie większej niż 10 %, lecz mniejszej niż 50 % nieskoszonej powierzchni działki rolnej skutkuje zmniejszeniem płatności o 30 % w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu.

W związku powyższym organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko organu I instancji w zakresie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2012. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że powierzchnia niewykoszona została pomierzona fizycznie przez inspektora terenowego sprzętem GPS.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami zawartymi w odwołaniu, iż przeprowadzenie kontroli w środku zimy nie odzwierciedla pełnego obrazu działań agrarnych, w tym koszeń prowadzonych na działce rolnej E. Powołując się na art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dziennik Urzędowy L 316 , 02/12/2009 P. 0065 - 0112), wskazał, że kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Natomiast art. 34 ust. 1 wymienionego rozporządzenia wskazuje, że powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne.

W świetle powyższych przepisów organ wyjaśnił, że czynności kontrolne są wykonywane przez cały rok i nie ma dowolności w doborze terminów i wnioskodawców. Tak też kontrola w gospodarstwie wnioskodawczyni, które zostało wytypowane metodą analizy ryzyka do kontroli na miejscu, przypadła w okresie zimowym. Inspektorzy terenowi jednoznacznie określili granice części niekoszonej w obrębie działki rolnej E. Załączone fotografie wykonane w dniu kontroli również w wersji elektronicznej nie budzą wątpliwości, że część niekoszona wyróżnia się od pozostałej powierzchni trwałych użytków zielonych koszonych w roku 2012.

Dodał również, że inspektorzy terenowi dokonali pomiaru wyznaczonej części niekoszonej działki rolnej w oparciu o załącznik graficzny złożony do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w roku 2012. Na załączniku graficznym wnioskodawca zaznacza zgodnie z załącznikiem nr 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego część działki niekoszonej 5-10 % w danym roku, przy czym w każdym roku dotyczy innej części działki.

W opinii organu II instancji w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń, w myśl art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE Nr L 316 , 02/12/2009 P. 0065 - 0112).

Organ uznał również, że przy wypełnianiu przedmiotowego wniosku strona dopuściła się winy polegającej, co najmniej na niedbalstwie. Producentka rolna nie powinna składać wniosku o płatność bez uprzedniego zweryfikowania pod kątem zgodności ze stanem faktycznym działek, które uprawiała w roku 2012 .

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Strona skarżąca wniosła;

- o uchylenie zaskarżonej decyzji w części zmniejszającej płatność rolnośrodowiskową wariant 3.1.1. Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach do działki E oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji,

- zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji w części zmniejszającej płatność rolnośrodowiskową w wariancie 3.1.1 jest prawidłowa.

Zwróciła uwagę na nierzetelność przeprowadzonej kontroli na miejscu z uwagi na panujące w dniu przeprowadzonej kontroli warunki pogodowe. W czasie kontroli zalegał bowiem na polach śnieg.

Zarzuciła również, ze organ odwoławczy rozpatrując odwołanie Skarżącej nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie do czego jest zobowiązany m.in. na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz rozwoju obszarów wiejskich.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracyjny ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że kontrola na miejscu była przeprowadzona przez inspektora, który dokonał pomiaru nieskoszonej części działki E za pomocą sprzętu GPS oraz przytoczenia przepisu art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji ( WE ) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., z którego to, w ocenie organu wynika, że kontrola na miejscu może być przeprowadzona w każdym czasie bez względu na panujące warunki pogodowe, a także przepisów na podstawie których zostało wyliczone zmniejszenie płatności. Organ stwierdził również, że inspektor dokonał pomiaru nieskoszonej części działki E w oparciu o załącznik graficzny, na którym to rolnik, zgodnie z § 20 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 luty 2009r., zobowiązany jest zaznaczyć powierzchnię działki, która ma pozostać nieskoszona w danym roku.

Skarżąca wskazała przede wszystkim na brak jakiejkolwiek podstawy do uznania wyniku kontroli za prawidłowy. Z przytoczonego przez organ administracyjny art. 26 rozporządzenia Komisji ( WE ) z dnia 30 listopada 2009r., w ocenie Skarżącej, nie można było wywnioskować, że kontrola może być przeprowadzona bez względu na warunki pogodowe. Ze wskazanego przepisu wynikało, że kontrola miała być przeprowadzona w taki sposób, aby była skuteczna. Jednakże panujące w lutym 2013 warunki, w miejscu położenia działki E, były na tyle niekorzystne, że nie pozwalały w sposób skuteczny dokonać jej pomiarów. Ze zdjęć zrobionych przez inspektora, znajdujących się w materiale dowodowym, jednoznacznie wynikało, że na działce zalegał śnieg, który uniemożliwiał jednoznaczne stwierdzenie nieskoszonej powierzchni działki.

Ponadto warunkiem uzyskania płatność w wariancie 3.1.1 było pozostawienie przez Skarżącą nie więcej niż 10 % nieskoszonej powierzchni działki. Kontrolujący powinien zatem stwierdzić występowanie nieskoszonej działki. Zdjęcia włączone do materiału dowodowego nie potwierdziły w żaden sposób faktycznej nieskoszonej powierzchni działki E.

Zdaniem Skarżącej, skoro organ twierdzi, że pomiaru faktycznie nieskoszonej części działki dokonał w oparciu o zaznaczoną przez skarżącą na materiale graficznym powierzchnię działki, która miała być nieskoszona, to powinien wykazać w jaki sposób dokonał ustalenia powierzchni wskazanej w materiale graficznym i porównał ją z faktycznie istniejącą na miejscu kontroli nieskoszoną powierzchnią.

Ponadto Skarżąca zarzuciła, iż organ powinien był zgromadzić materiał dowodowy w taki sposób, aby na jego podstawie bez żadnych wątpliwości można było ustalić, czy faktycznie nie dopełniła warunków wynikających z realizowanego przez nią programu.

Podniosła również, że organ administracyjny w żaden sposób nie udowodnił, że użyty przez inspektora w czasie kontroli na miejscu sprzęt GPS spełniał wszystkie parametry do uznania go za nadający się do wykonywania prawidłowych pomiarów. Samo zaś twierdzenie organu administracyjnego, że obowiązkiem skarżącej było dokonać pomiaru nieskoszonej części działki dla zastosowania wobec niej sankcji nie jest wystarczającym w sytuacji, gdy zebrany przez organ materiał był nierzetelny.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje badanie, czy zaskarżony akt nie narusza prawa materialnego oraz czy w fazie poprzedzającej jego wydanie nie zostały naruszone normy prawa procesowego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: (p.p.s.a.) stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, rodzi konieczność uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego aktu.

Mając na uwadze wyżej wskazane reguły orzekania Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w sposób powodujący konieczność jej uchylenia.

Zawarte w skardze argumenty koncentrują się przede wszystkim na wykazaniu naruszenia przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( zwanej dalej w skrócie Agencją) przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 267, zwany dalej k.p.a.) oraz ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. ( t.j. Dz.U z 2013 r., poz. 173 ).

Należy zauważyć, że ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich..., określając w art.1 zakres regulacji, wskazuje stosowne rozporządzenie Rady (WE) i powołuje się na przepisy Unii Europejskiej wydane w trybie tego rozporządzenia oraz stanowi, że przepisy ustawy normują kompetencje organów, zasady i tryb wspierania rozwoju obszarów wiejskich z wymienionego Funduszu wyłącznie w zakresie nieokreślonym w prawie wspólnotowym, bądź wskazanym w tym prawie do uregulowania przez prawo krajowe. Również w art. 2 ustawa powołuje przepisy prawa europejskiego, które mają bezpośrednie zastosowanie do postępowania odnośnie różnego rodzaju pomocy, w szczególności zaś kontroli i nadzoru nad prawidłowością jej przyznawania.

Z regulacji zawartych w ustawie wynika oczywiście, że pomoc przyznawana jest na wniosek, między innymi osoby fizycznej, gdy spełnia ona warunki przyznawania pomocy określone w przepisach prawa unijnego i przepisach określonych w aktach wykonawczych. W rozpoznawanej sprawie - w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262, ze zm.).

Należy również podkreślić, że art. 21 ust. 1 tej ustawy stanowiąc, że do postępowania w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie zastrzega pierwszeństwo zasad i warunków określonych przepisami prawa unijnego. Ponadto w ust. 2 art. 21 wprowadzono odstępstwa od zasad ogólnych k.p.a. Zgodnie bowiem z jego treścią: "w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się".

Stosownie natomiast do art. 21 ust. 3, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

W świetle powyższego wynika, że to wnioskujący o przyznanie płatności powinien wskazać okoliczności, z których wiąże korzystne dla siebie skutki prawne, jak również przedstawić dowody na poparcie powyższych okoliczności. Strona została zatem zobowiązana do wzmożenia aktywności, bowiem postępowanie w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak w k.p.a., podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Dyrektor "[...]" Oddziału Regionalnego ARiMR wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Wyjaśnił bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów wydał decyzję w sprawie przyznania Skarżącej płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2012.

Organ odwoławczy przyjął bowiem, iż zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy był na tyle wiarygodny i wyczerpujący, aby uznać że na działce rolnej E powierzchnia niekoszona w roku 2012 wyniosła 1,03 ha, co stanowiło 20, 6 % tej działki. W szczególności organ odwoławczy uwzględnił raport z kontroli na miejscu, w którym wskazano m.in. że powierzchnia niewykoszona została pomierzona fizycznie przez inspektora terenowego sprzętem GPS. Inspektorzy jednoznacznie określili granice części niekoszonej w obrębie działki. Również z załączonych fotografii wykonanych w dniu kontroli wynikało, że część niekoszona wyróżnia się od pozostałej powierzchni trwałych użytków zielonych koszonych w roku 2012.

W świetle poczynionych ustaleń faktycznych zastosowanie miały przepisy wymienionego wyżej rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach.... Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 powyższego aktu prawnego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej" numerem identyfikacyjnym";

2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie Płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha;

3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. l, z późno zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym ", obejmujące wymogi wykraczające ponadpodstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych;

4) spełnia warunki przyznania Płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu.

Z § 4 ust. 2 pkt 3 i ust. 3 powołanego rozporządzenia wynika, że rolnik realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe przestrzega innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu, przy czym wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

Stosownie natomiast do załącznika nr 3 do ww. rozporządzenia, wymogiem dodatkowym dla pakietu 3 Ekstensywne trwałe użytki zielone, w przypadku użytkowania kośnego producent ma obowiązek pozostawienia 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej powierzchni działki. Zgodnie z § 27 ust. 2 ww. rozporządzenia, wysokość zmniejszeń płatności rolnośrodowiskowej, ... jest określona w załączniku 7 do rozporządzenia, zgodnie z którym pozostawienia większej niż 10%, lecz mniejszej niż 50% nieskoszonej powierzchni działki rolnej skutkuje zmniejszeniem płatności o 30% w części dotyczącej danego pakietu albo wariantu.

W niniejszej sprawie kwestią sporną jest termin przeprowadzenia kontroli na miejscu. Zdaniem Skarżącej, panujące w lutym 2013 r. warunki, w miejscu położenia działki E, były na tyle niekorzystne, że nie pozwalały w sposób skuteczny dokonać jej pomiarów. Ze zdjęć zrobionych przez inspektora wynikało, że na działce zalegał śnieg, który uniemożliwiał jednoznaczne stwierdzenie nieskoszonej powierzchni działki.

W związku z powyższym należy wskazać, że przeprowadzona w dniu "[...]" kontrola odnośnie działki E wykazała, że powierzchnia działki niekoszonej w roku 2012 wyniosła 1,03 ha, co stanowiło 20, 6 %. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, przeprowadzona kontrola pozwoliła na skuteczne sprawdzenie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc. W szczególności leżący na działkach śnieg nie stanowił przeszkody do dokonania prawidłowej kontroli, co znalazło odzwierciedlenie w dokumentacji fotograficznej, powoływanej przez organy orzekające.

Trzeba również wskazać, że zarówno przepisy unijne, jak i krajowe nie wprowadzają sztywnych ograniczeń w zakresie terminów prowadzenia kontroli. W szczególności, z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dziennik Urzędowy L 316 , 02/12/2009 P. 0065 - 0112), wynika jedynie, by kontrole na miejscu przeprowadzano w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności.

W ocenie Sądu, w sprawie nie ma podstaw do zastosowania wyjątków od wyłączeń i obniżeń. W niniejszej sprawie przedmiotowy wniosek nie był bowiem złożony poprawnie pod względem faktycznym, a wnioskodawczyni nie wykazała w toku postępowania, iż nie jest winna nieprawidłowości. Zdaniem Sądu w sprawie można mówić o niedbalstwie wnioskodawczyni. Producentka rolna, składając wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu płatności rolnośrodowiskwej powinna wskazać w nim stan faktyczny użytkowanych rolniczo przez siebie gruntów - zarówno odnośnie powierzchni upraw, ich rodzaju, jak również powierzchni trwałych użytków zielonych w części niekoszonej.

Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.