Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 205/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 85 ust. 2, art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miejskiej [...]/272/2001 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Prokurator Okręgowy wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej nr [...] z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B. – między ulicami [...] i [...], obejmującą obszar działek oznaczony w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...].

Prokurator uchwale tej zarzucił:

1/ naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 11 w związku z art. 18 ust. 2 pkt 2a i art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. 15 z 1999r, poz. 139 ze zm./ przez to, że z naruszeniem procedury planistycznej Zarząd Miejski przedstawił Radzie Miejskiej do uchwalenia projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w rejonie ulic [...] i [...] w B. w obrębie [...] bez informacji o wynikach badań spójności rozwiązań projektu zmiany planu z polityką przestrzenną gminy B. określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B., albowiem w okresie od podjęcia przez Radę Miejską uchwały z dnia 26 kwietnia 2000r. Nr [...] o przystąpieniu do sporządzania zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aż do wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w dniu 10 września 2001r. nie zostało uchwalone studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B.;

2/ naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym przez to, że z naruszeniem procedury planistycznej nie doręczono zainteresowanym wyciągu z uchwały Rady Miejskiej z dnia 19 grudnia 2001r. Nr [...] wraz z uzasadnieniem faktycznym i prawnym o nieuwzględnieniu wniesionych zarzutów, wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Powołując się na powyższe oraz na przepis art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dacie podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany opisanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj w dniu 26 kwietnia 2000r.na obszarze objętym zmianą planu:

- obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą z dnia 13 grudnia 1994r., który w zakresie ustalenia funkcji terenu przewidywał budowę zespołu parkingowo-usługowego na 100-150 samochodów,

- funkcjonował tartak prowadzony przez firmę "A" - użytkownika wieczystego działek nr [...], [...] i [...].

Zmiana planu przewiduje :

- dla stref [...] na części terenu lokalizację funkcji usługowych wraz z niezbędnym zapleczem parkingowym, a na pozostałym terenie zachowanie funkcji przemysłowych, pod warunkiem przeprowadzenia modernizacji ograniczających ich uciążliwości do granic zajmowania działki,

- w strefie [...] funkcję komercyjną / przemysł, produkcja, składy/.

Cały teren elementarny rezerwowany jest dla obiektów o dużym zatrudnieniu. W zakresie komunikacji / [...]/ plan zakłada poszerzenie ul. [...], granice linii rozgraniczających w obrębie zmiany planu zostały przesunięte na teren istniejącego zakładu produkcyjnego.

Projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 10 września 2001r. do 8 listopada 2001r.

W tym okresie wpłynęły skierowane do Rady Miejskiej 3 pisma:

- pismo oznaczone jako zbiorowy protest podpisane przez 75 osób, w którym mieszkańcy ulic [...] i [...] podnosili, że projekt zmiany planu narusza wymagania środowiska poprzez emitowanie nadmiernych hałasów, wibracji i nadmierne zadymienie, przez co ponad miarę utrudni życie okolicznych mieszkańców, uniemożliwi korzystanie z domów mieszkalnych i przydomowych działek,

- zbiorowy zarzut podpisany przez 21 osób, w którym podniesiono, że projekt zmiany planu spowoduje degradację środowiska naturalnego, ponad trzykrotne zwiększenie uciążliwości powodujących zagrożenie dla zdrowia i życia, emisję odpadów i kurzu, utrudni dostęp do posesji,

- zbiorowy zarzut właścicieli działki nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie z terenem objętym zmianą planu-J. i N. U. oraz H. i D. U., zamieszkujących wspólnie z właścicielami w budynku położonym na terenie tej działki- w zarzucie tym wyrażono sprzeciw dla możliwości budowy obiektu o charakterze przemysłowym, wskazując że ustalenia szczegółowe projektu zmiany planu są zbyt ogólne, gdyż brak informacji o wpływie emisji wibracji, zapylenia, hałasu na tereny sąsiednie, w tym na działkę [...], wyrażono dezaprobatę dla zaprojektowanej strefy izolacyjnej ponieważ zdaniem skarżących brak jest jednoznacznych opinii i badań o skuteczności tego typu stref.

Powyższe zarzuty zostały uznane za protesty i uchwałą z dnia 19 listopada 2001r.Zarząd Miejski postanowił ich nie uwzględnić, a następnie uchwałą z dnia 28 listopada 2001r,skierował projekt zmiany planu pod obrady Rady Miejskiej.

Rada Miejska uchwałą z dnia 19 grudnia 2001r. odrzuciła w całości wniesiony zbiorowy protest, natomiast pisma określone jako zarzuty zostały zakwalifikowane jako protesty, po czym zostały również odrzucone wraz z uzasadnieniem.

Zaskarżona Uchwała Nr [...] w sprawie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B. została podjęta w dniu 19 grudnia 2001 .

W zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody wskazano, że zostały podjęte dwa takie rozstrzygnięcia. W pierwszym z dnia 4 lutego 2002r. stwierdzono niezgodność z prawem ww. uchwały, uzasadniając to stanowisko podniesiono, że osoby zamieszkałe przy ul. [...] oraz na działkach bezpośrednio przylegających do terenu już użytkowanego i przeznaczonego w projekcie planu pod funkcje tartaku miały interes prawny do wniesienia zarzutów w rozumieniu art. 24 ustawy, więc niedopuszczalne było przekwalifikowanie zarzutów na protesty i nie poinformowanie o trybie i możliwości wniesienia skargi na taką uchwałę. Takie działanie zdaniem organu naruszało przepis art. 18 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 24 ust. 1 ustawy. Wskazano na konieczność wznowienia procedury planistycznej. Natomiast w dniu 25 lutego 2002r. organ nadzoru zajął odmienne stanowisko i stwierdził zgodność z prawem ww. uchwały. Powyższe nastąpiło po przedstawieniu przez firmę "A" aktualnych pomiarów poziomu dźwięku wraz z pismem deklarującym możliwość wykonania w razie potrzeby ekranów akustycznych zlokalizowanych na terenie projektowanych pasów zielni izolacyjnej. Wobec powyższych argumentów organ nadzoru uznał, że uchwała jest zgodna z prawem.

Uzasadniając zarzuty podniesione w skardze skarżący wskazał, że w ramach procedury planistycznej określonej w art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym Zarząd Miejski powinien zbadać spójność rozwiązań planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, o którym stanowi art. 6 ust. 1 ustawy, zaś zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy informację o wynikach tych badań Zarząd Miejski powinien przedstawić Radzie Miejskiej wraz z projektem planu.

Zarzucono, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z tą częścią procedury planistycznej, ponieważ od dnia 26 kwietnia 2000r. tj. od dnia podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmiany planu, aż do jego wyłożenia w dniu 10 września 2001r. na obszarze gminy B. nie obowiązywało studium uwarunkowań. Zostało ono uchwalone dopiero uchwałą z dnia 12 marca 2002r. nr [...]. natomiast zgodnie z obowiązującą procedurą planistyczną organ wykonawczy gminy, przed wyłożeniem projektu zmiany planu miejscowego do publicznego wglądu, miał obowiązek zbadania spójności projektu planu ze studium i dopiero wówczas powinien wystąpić o opinię i uzgodnienia projektu do właściwych organów, aby następnie przyjąć i rozpatrzyć wniesione zarzuty i protesty. Z akt sprawy wynika, że Zarząd Gminy nie zbadał spójności projektu planu ze Studium, co narusza powoływany art.18 ust. 2 pkt 2a ustawy, gdyż w tym czasie obowiązywała jedynie uchwała z dnia 24 września 1997r. w przedmiocie przystąpienia do sporządzania studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy B. Wskazano, że brak jest podstaw do tego, aby przyjmować, że obowiązek określony w powołanym przepisie stał się wymagalny dopiero po upływie terminu do uchwalenia studium, o którym mowa w art. 67 ust. 3 ustawy. W celu uzasadnienia powyższego stanowiska skarżący powołał się na wyroki NSA z dnia 4.10.2006r II OSK 469/06 i z dnia 9.06.2006r II OSK 229/06.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi Prokurator w pierwszej kolejności wskazał i przytoczył definicję dwóch rodzajów środków służących do kwestionowania ustaleń zawartych w projekcie planu miejscowego przewidzianych w ustawie z 7 lipca 1994r. w postaci protestu /art. 23 ust.1 ustawy/ oraz zarzutu / art. 24 ust. 1 ustawy / oraz sposoby ich rozpatrywania. Podkreślono, że uchwała o uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu nie musiała spełniać szczególnych warunków formalnych, gdyż przepisy nie wprowadzały warunku jej doręczenia wnoszącemu protest, na uchwałę o jego uwzględnieniu lub odrzuceniu przysługiwała skarga sądu administracyjnego wnoszona na podstawie przepisu art. 101ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. Nr 16, poz. 95/. Natomiast odnośnie zarzutu, który mógł być wniesiony jedynie przez osobę, której interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone przez ustalenia projektu planu, przepisy przewidywały, że uchwała o jego nieuwzględnieniu powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz powinna zostać doręczona wnoszącemu zarzut. Podkreślono, że w takiej sytuacji o przynależności pisma do kategorii protestu lub zarzutu nie mogła decydować jego nazwa ani dowolne zakwalifikowanie przez organ gminy- o zakwalifikowaniu pisma jako zarzutu decydowało stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia projektu planu i zobowiązywało Radę Gminy do doręczenia uchwały o jego uwzględnieniu lub odrzuceniu. Wskazano, że wprawdzie sąsiedztwo z terenem objętym zmianą planu nie może stanowić wprost o interesie prawnym lub jego naruszeniu, to jednak korzystanie z konkretnej nieruchomości zgodnie z miejscowym planem mogło ograniczać prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości przez innych właścicieli z ich nieruchomości. Będzie to mieć miejsce wówczas, gdy ustalenia planu miejscowego będą przewidywać możliwość wykonania na określonej nieruchomości inwestycji, która ze swej istoty będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, i to nie tylko na te leżące w bezpośrednim sąsiedztwie. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego mniejszej sprawy wskazano, że jeśli argumenty skarżących uzasadniające ich interes prawny wskazywały na uciążliwości spowodowane między innymi nadmiernym hałasem, to niezależnie od ich słuszności należało je zakwalifikować do zarzutów, a nie protestów. Wskazano, że zmiana planu w analizowanej sprawie umożliwia budowę obiektów, w których będzie prowadzona działalność produkcyjna, przemysłowa i składowa, a zatem ustalenia planu miejscowego mogą naruszać prawo własności także tych właścicieli nieruchomości, które nie są położone na terenach objętych bezpośrednio ustaleniami planu. Podkreślono, że korzystanie z nieruchomości zgodnie z planem miejscowym ograniczać może prawo do niezakłóconego korzystania przez innych właścicieli ze swoich nieruchomości, w tym w szczególności położonych przy ul. [...] i [...]. Ustalenia planu przewidują bowiem możliwość wykonania na obszarze objętym zmianą planu inwestycji, która ze swej istoty oddziaływać będzie na nieruchomości sąsiednie, ponieważ zarówno część opisowa, jak i graficzna zawiera wydzielenie wewnętrzne dla zieleni izolacyjnej od strony działki sąsiedniej Nr [...].W tej sytuacji, jak podniesiono w skardze, uzasadnionym było twierdzenie autorów zarzutów, że mają interes prawny wynikający z przysługującego im prawa własności. Interes prawny został naruszony chociażby w związku z projektowanym rozwiązaniem komunikacyjnym, które zlikwidowało wcześniej planowany odcinek obwodnicy od strony działki [...], a pozostawiło na tej działce ograniczenia od nieistniejącej drogi. W tym stanie rzeczy uchwała rady Miejskiej z dnia 19 grudnia 2001r. Nr [...] w istocie zawierała rozstrzygnięcie o zarzutach, mimo użycia w niej sformułowania o odrzuceniu protestów.

Powołując się na powyższe skarżący podniósł, że skoro uchwała z dnia 19 grudnia 2001r. dotyczyła odrzucenia zarzutów zbiorowych, w tym złożonych przez małżonków J. i N. U. oraz małżonków D. i H. U., to niedopuszczalne było uchwalenie zmian planu przed doręczeniem uchwały o odrzuceniu zarzutów wraz z pouczeniem o możliwości jej zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz przed ewentualnym rozpoznaniem przez Sąd skargi wniesionej na tę uchwałę. Ten tryb postępowania nie został przez organ zachowany, z uwagi na uznanie pism jako protestów.

W tym stanie rzeczy skarżący powołał przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. w myśl, którego każde naruszenie przepisów art. 18 tej ustawy powoduje nieważność uchwały Rady Gminy w całości lub w części.

W odpowiedzi na skargę rada Miejska wniosła o jej oddalenie w całości.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie, brak informacji o wynikach badań spójności rozwiązań zmiany planu z polityką przestrzenną gminy B. określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, w związku z brakiem studium w momencie uchwalania zmiany planu, nie uniemożliwił prawidłowej oceny polityki przestrzennej B. i rozstrzygnięcia o wniesionych protestach. Przytoczone orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczą sfery rozstrzygania zasadności zarzutów, a nie protestów w kontekście spójności z polityką przestrzenną gminy.

Wskazano również, iż chybiony jest zarzut naruszenia procedury planistycznej poprzez niedoręczenie zainteresowanym wyciągu uchwały Rady Miejskiej z dnia 19 grudnia 2001r. Nr [...] wraz z uzasadnieniem o nieuwzględnieniu zarzutów oraz z pouczeniem o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Rada Miejska podniosła, że w powyższej uchwale rozstrzygnęła o charakterze wniesionych pism, uznając, że zainteresowane osoby złożyły protesty, a nie zarzuty do projektu planu. Taki tryb postępowania nie uniemożliwił stronom wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nadto wskazano, że Rada szczegółowo uzasadniła swoje stanowisko o zakwalifikowaniu pism jako protestów w swoich uchwałach stanowiących odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i w przedmiocie odrzucenia wniesionych protestów do projektu zmiany planu miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem / legalności/, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej / art. 1 § 2/.

Zgodnie z art. 27ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. z 1999r., Nr 41, poz. 412 ze zm./- zwanej dalej ustawą- naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części.

Sąd kontrolując przebieg postępowania planistycznego poprzedzającego podjęcie zaskarżonej uchwały z dnia 19 grudnia 2001r. w przedmiocie zmiany planu miejscowego uznał, że doszło do naruszenia trybu postępowania przewidzianego w ustawie. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W dniu 19 grudnia 2001r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. obejmującą obszar działek oznaczony wg ewidencji gruntów numerami [...], [...], [...], [...], [...] [...] w obrębie [...], między ulicami [...] i [...]. Zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia 26 kwietnia 2000r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., przedmiotem planu była zmiana z funkcji dotychczasowej na produkcyjno usługową oraz strefę ochronną i niezbędną infrastrukturę. Wcześniejsze postanowienia planu przewidywały dla tego obszaru przeznaczenie jako teren projektowanego zespołu parkingowo- usługowego. Pojemność parkingu 100-150 50 stanowisk.

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy w celu określenia polityki przestrzennej gminy, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i uchwala studium. Przepisy art. 6 zawierają przepisy regulujące tryb sporządzania oraz wymogi ustawowe dotyczące zawartości samego studium. Studium nie jest wprawdzie aktem prawa miejscowego, lecz jest aktem planistycznym, określającym politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalenie planu miejscowego.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie podlega określonej sformalizowanej procedurze. Jednym z elementów tej procedury są czynności dotyczące badania spójności studium z projektem planu.

Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994r. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu uchwały przez radę gminy o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 6. Następnie po spełnieniu wymogów procedury określonych w powoływanym art. 18 ust. 2 ustawy zgodnie z art. 18 ust.2 pkt 11 ustawy przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt planu, informując radę o wynikach badań, o których mowa w pkt 2a. Należy podzielić stanowisko Prokuratora wnoszącego skargę, że organ wykonawczy gminy, przed wyłożeniem projektu zmiany planu miejscowego do publicznego wglądu, miał obowiązek zbadania spójności projektu planu ze studium i dopiero wówczas powinien wystąpić o opinię i uzgodnienia projektu planu do właściwych organów, aby następnie przyjąć i rozpatrzyć wniesione zarzuty i protesty.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w dacie przystąpienia do sporządzania projektu planu miejscowego oraz jego wyłożenia, studium, o którym mowa w art. 6 ustawy nie zostało uchwalone przez Radę Miejską -jak wynika z niekwestionowanych twierdzeń skarżącego istniała jedynie uchwała o przystąpieniu do jego sporządzania z 1997r.

Zatem z uwagi na brak studium zagospodarowania, o którym mowa w art. 6 ustawy, projekt zmiany planu przedstawiony został radzie miejskiej bez wyników badań spójności rozwiązań projektu planu z zapisami studium. W konsekwencji stwierdzić należy, że został naruszony tryb postępowania określony w powołanych przepisach art. 18 ust. 2 pkt 2a i pkt 11 ustawy, co zasadnie zarzucono w skardze.

W powoływanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 4 października 2006r. II OSK 469/06 / lex 289271/ uznał za prawidłowy pogląd Sądu I instancji, że niezależnie od powodu, dla którego Zarząd Miasta nie zbadał spójności przedmiotowego projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego / w rozpatrywanej sprawie brak studium/, doszło do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 2a, uniemożliwiające jednocześnie prawidłowe uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu, poprzez wykazanie, że przygotowany projekt planu był spójny z polityką przestrzenną miasta. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 czerwca 2006r. II OSK Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wprowadzenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 2a do ustawy z dnia 1994r. miało na celu zdyscyplinowanie rad gmin do uchwalenia studium, bez którego nie można uchwalać miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w zgodzie z ustawowo określoną procedurą planistyczną. Wprawdzie powyższe orzeczenia zapadły w związku ze stwierdzeniem nieważności uchwał w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie można podzielić argumentu skarżącego, że opisany wymóg badania spójności dotyczy sfery rozstrzygania zasadności zarzutów, a nie protestów w kontekście spójności z polityką przestrzenną. Powyższe jest wynikiem tego, że zarzuty skargi, w tym dotyczące naruszenia procedury planistycznej, mogą podlegać ocenie przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że interes prawny skarżącego został naruszony. Na gruncie ustawy z 7 lipca 1994r. naruszenie tego interesu uprawniało do wniesienia zarzutów. Stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego zaskarżoną uchwałą powoduje, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania skargi, w tym zarzutów dotyczących procedury planistycznej. W rozpatrywanej sprawie powyższe regulacje nie mają zastosowania, albowiem skarga wniesiona została przez Prokuratora Okręgowego. Prokurator może zaskarżyć uchwałę samorządu terytorialnego z powodu jej niezgodności z prawem, i nie musi wykazywać tego, że konkretny interes prawny lub uprawnienie podmiotu zostały naruszone uchwałą. Podkreślić należy, że uprawnienie prokuratora do kwestionowania zgodności z prawem uchwały, w tym dotyczącej zmiany planu miejscowego, nie odpowiada przesłankom zaskarżenia uchwały organów gminy, w tym określonym w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, polegającym na wykazaniu, że interes prawny lub uprawnienie zostały uchwałą naruszone.

W konsekwencji powyższego Sąd uznał mając na uwadze treść przepisu art. 27 ust. 1 ustawy, że uchwała rady gminy o planie miejscowym lub jego zmianie, w sytuacji braku studium, jest nieważna.

W tym stanie rzeczy prowadzenie przez organ procedury planistycznej i rozpatrywanie przez organ wskazanych i opisanych w skardze do Sądu zarzutów / protestów wniesionych do projektu planu i ich kwalifikacja przez organ nie jest możliwe do przeprowadzenia, stało się zbędne i bezprzedmiotowe. Dodatkowo wskazać jedynie należy, że w powoływanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie zbadanie spójności projektu planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego narusza art. 18 ust. 2 pkt 2a ustawy, uniemożliwiając jednocześnie prawidłowe uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu skarżącego w myśl wymagań art. 24 ust. 3 ustawy, tj. wykazanie, że przygotowywany projekt planu był spójny z polityką przestrzenną miasta, w odniesieniu do nieruchomości objętych procedurą zmiany planu. Powyższe winno dotyczyć też rozpatrywania skarg wniesionych na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w przypadku nieuwzględnienia protestów. Wskazać też należy, że w związku z uwzględnieniem skargi na uchwałę z dnia 19 grudnia 2001r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania i nieważnością zaskarżonej uchwały nie są znane jej przyszłe postanowienia, jak również tryb postępowania –procedura planistyczna w oparciu, o którą organy będą prowadziły postępowanie w sprawie uchwalenia zmiany planu, jak również, czy podstawą zmiany planu będzie uchwała z 26 kwietnia 2000r.

Odnośnie zarzutów skargi dotyczących naruszenia interesu prawnego wskazać należy, że po sporządzeniu projektu planu, który będzie spójny ze studium już obowiązującym dla miasta B., bądź zgodny z jego postanowieniami stosownie do wymogów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, organ winien rozpoznać ewentualne wniesione środki prawne kwestionujące ustalenia projektu planu lub planu miejscowego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Rada Miasta winna uwzględnić też przepis art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./ stanowiący, że do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów województw, w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia wżycie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, tj. przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. W rozpoznawanej sprawie uchwała w sprawie przystąpienia do zmiany planu miejscowego została podjęta w dniu 26 kwietnia 2000r., również wyłożenie planu wraz z wymaganymi zawiadomieniami zostało wykonane przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. Mając na uwadze brzmienie powyższego przepisu należałoby uznać, że wykonanie powyższych obowiązków uzasadnia stosowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r, w dalszej procedurze zmierzającej do uchwalenia zmiany planu. Jednakże możliwość kontynuowania procedury planistycznej w takiej sytuacji uzależniona jest od spełnienia przez dotychczasowe czynności wymogów ustawy z 7 lipca 1994r., jak i wymogów ustawy z 27 marca 2003r. W ocenie Sądu, skoro nie został spełniony wymóg zbadania spójności projektu zmiany planu ze studium z uwagi na jego nieuchwalenie / brak w dacie podjęcia uchwały o zmianie planu / do daty wyłożenia planu, prowadzenie postępowania w oparciu o uchwałę Rady Gminy z dnia 26 kwietnia 2000r. i w konsekwencji przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. może ponownie doprowadzić do naruszenia procedury planistycznej przy podejmowaniu uchwały dotyczącej zmiany planu. Jednakże ewentualne skutki uzależnione są od daty uchwalenia Studium i jego zgodności z projektem zmiany planu. Odnośnie bowiem ustawy z dnia 27 marca 2003r. to mając na uwadze jej postanowienia, wskazać należy, że możliwość kontynuowania procedury planistycznej w oparciu o przepisy dotychczasowe uzależniona byłaby od spełnienia przez dotychczasowe czynności wymogów nowej ustawy, w tym co do zgodności ustaleń planu z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Reasumując zaskarżona uchwała naruszyła tryb postępowania określony w art. 18 ustawy, co stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy skutkuje nieważnością uchwały z dnia 19 grudnia 2001r. Nr [...]. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę i na podstawie art. 147§ 1 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.