Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1106/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3, § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi J.H. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...]


UZASADNIENIE

W dniu 27 sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J.H. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier za automatach poza kasynem gry.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentując zasadność wniosku skarżąca wskazała na wysokie ryzyko utraty przez nią płynności finansowej i wyrządzenia znacznej nieodwracalnej szkody wskutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, co może prowadzić do dalej idących negatywnych skutków dla rodziny skarżącej przy dochodzie wynoszącym w 2013 r. - 14. 189, 66 zł, oraz w 2014 r. – 15. 269, 46 zł. Brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i prowadzenie ewentualnego postępowania egzekucyjnego spowoduje, iż skarżąca na skutek egzekucji nałożonej na nią kary finansowej, może zostać pozbawiona środków do życia, co z kolei może skutkować spiralą zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Groźba wszczęcia postępowań egzekucyjnych może doprowadzić do faktycznego pozbawienia skarżącej środków do życia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.

Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie czyni zadość obowiązkowi uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powtórzenie treści przepisu bez wykazania, że w konkretnej sprawie istnieje po stronie skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy też wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wobec argumentacji podniesionej jako uzasadnienie wniosku sprowadzającej się do wskazania na potencjalne zagrożenie dla sytuacji ekonomicznej skarżącej, dla oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o kondycji finansowej skarżącej. Takich danych skarżąca jednak nie przedłożyła. Nie można tym samym zweryfikować, czy rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, czy wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem jej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem przestawiona argumentacja nie pozwala przyjąć, że skarżąca nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Jednocześnie Sąd stwierdził, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej skarżącego, co tym samym uniemożliwiło ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu. Sama informacja o wysokości osiągniętego w 2013 r. i w 2014 r. dochodu nie obrazuje wystarczająco sytuacji majątkowej skarżącej oraz jej możliwości płatniczych.

W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżąca, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.