Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 200/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta~Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art.20 pkt 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech, Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.), Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant asystent Małgorzata Penda, po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. P. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Starostą K. a Starostą S. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku W. P. w sprawie zapłaty odszkodowania z tytułu poniesionej szkody na drodze powiatowej postanawia: 1) wskazać Starostę S. jako organ właściwy do rozpatrzenia wniosku W. P., 2) oddalić wniosek W. P. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. .


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 20 września 2011 r. W. P. wnosił o ustalenie organu właściwego do rozpoznania jego wniosku o zapłatę odszkodowania z tytułu poniesionej szkody na drodze powiatowej.

Wnioskodawca wyjaśnił, że do zdarzenia, w którym zostały uszkodzone dwa koła w należącym do niego pojeździe samochodowym marki H.. nr rej. [...], doszło w dniu [...] czerwca 2011 r. w pobliżu miejscowości G. Zdarzenie miało miejsce na drodze ze S. do B., leżącej na terenie powiatu k

W. P. wyjaśnił też, że po zgłoszeniu szkody otrzymał od Zarządu Dróg Powiatowych w K. pismo, w którym poinformowano go, iż Powiat K. nie jest zarządcą odcinka drogi, na którym miało miejsce opisane wyżej zdarzenie.

Ponadto wnioskodawca podnosił, iż otrzymał również - do wiadomości -korespondencję prowadzoną pomiędzy Starostwem Powiatu K. a Starostwem Powiatu S., z której wynikało, że także Powiat S. nie przyznaje się do zarządzania powyższym odcinkiem drogi.

Uczestniczący w postępowaniu Starosta Powiatowy w S. twierdził, że - na zasadzie uchwały Nr 13/89/11 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 2 listopada 2011 r. o zmianie uchwały w sprawie nadania numeracji drogom powiatowym na terenie Województwa Pomorskiego - droga powiatowa nr [...] B. – N. – S. ([...]) na odcinku, na którym miało miejsce opisane wyżej zdarzenie, znajduje się obecnie w zarządzie Powiatu K. Z tego względu – zdaniem tego uczestnika postępowania – właściwym w sprawie był Starosta Powiatowy w K.

Z kolei Starosta Powiatu K. wnosił o wskazanie – jako organu właściwego w sprawie – Starosty Powiatowego w S.

W uzasadnieniu swego stanowiska wyjaśnił, że w dniu powstania szkody właściwość zarządców dla poszczególnych dróg była uregulowana Uchwałą Nr 734/03 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie nadania numeracji drogom powiatowym na terenie Województwa Pomorskiego. W załączniku nr 13 do w/w uchwały określono w ujęciu tabelarycznym zestawienie dróg powiatowych przypisanych w zarząd Powiatowi K. wraz z określeniem nowo nadanego numeru drogi, nazwy (przebiegu) drogi i starego jej numeru. W zestawieniu tym nie została jednak wymieniona droga powiatowa nr [...], zaś - z treści innego załącznika do wyżej wymienionej uchwały – wynikało, iż droga ta została ujęta w tabelarycznym zestawieniu dróg przypisanych w zarząd Powiatowi S.

Starosta K. podkreślił w tym miejscu, iż wyżej opisany stan prawny istniał przez blisko siedem lat i w tym czasie Powiat S. nie podjął żadnych czynności, które zmierzałyby do jego zmiany. W związku z powyższym, choć przedmiotowa droga znajduje się w granicach Powiatu K., należało przyjąć, że to Powiat S. – jako zarządca drogi powiatowej nr [...] w dacie powstania szkody w pojeździe W. P. – jest właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

Akcentowano też, że Powiat K. nigdy nie wykonywał czynności związanych z zarządem przedmiotową drogą, zmierzających do utrzymania jej w dobrym stanie, gdyż - w świetle postanowień w/w uchwały - nie był do tego uprawniony. W konsekwencji zatem – jak twierdził ten uczestnik postępowania - Powiat K. nie może ponosić odpowiedzialności za szkody powstałe na drodze powiatowej nr [...], gdyż nie mógł im przeciwdziałać.

Odnosząc się do stanowiska Starosty Powiatowego w S., Starosta Powiatu K. twierdził, że uchwała Nr 13/89/11 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 2 listopada 2011 r. weszła w życie dopiero z dniem jej podjęcia tj. z dniem 2 listopada 2011 r., nie ma więc zastosowania do zaistniałego stanu faktycznego.

Ponadto sygnalizowano, że w przedmiotowej uchwale istnieją dwie jednostki redakcyjne określone "§ 2.", które zawierają rozbieżną treść.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne rozpoznają - na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwaną dalej – P.p.s.a.) spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Jednocześnie - zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory, o który mowa w cytowanym wyżej artykule.

W przedmiotowej sprawie spór, jaki zaistniał pomiędzy Starostą Powiatu K. a Starostą Powiatu S., w sprawie rozpoznania wniosku W. P. o zapłatę odszkodowania z tytułu poniesionej szkody na drodze powiatowej, był sporem o właściwość.

Podstawę prawną w/w wniosku stanowił przepis art. 20 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm. ), zgodnie z którym do zarządcy drogi należy m. in. utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2 ustawy.

W związku z powyższym, w rozpatrywanej sprawie istotne było, który z Zarządów obu powiatów zarządzał odcinkiem drogi powiatowej, na którym doszło do uszkodzenia pojazdu W. P., w momencie powstania szkody. Skoro bowiem przyczyną szkody, poniesionej przez wnioskodawcę, było nienależyte wykonywanie obowiązków przez zarządcę drogi, to z oczywistych względów odpowiedzialność za taki stan rzeczy musi ponosić podmiot, który tych obowiązków zaniedbał.

Z materiału dowodowego wynikało, że do zdarzenia wywołującego szkodę doszło na drodze powiatowej nr [...], która wprawdzie ( na newralgicznym odcinku) znajduje się na terenie Powiatu K., ale – na podstawie Uchwały Nr 734/03 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie nadania numeracji drogom powiatowym na terenie Województwa Pomorskiego – pozostawała, w dacie powstania szkody ([...] czerwca 2011 r. ) i w dacie złożenia wniosku ([...] czerwca 2011 r. ) w zarządzie Zarządu Powiatu S.. Dopiero bowiem w dniu 2 listopada 2011 r., w związku z treścią uchwały Nr 13/89/11 Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 2 listopada 2011 r. o zmianie uchwały w sprawie nadania numeracji drogom powiatowym na terenie Województwa Pomorskiego, droga powiatowa nr [...] B. – N.– S., na odcinku, na którym miała miejsce przedmiotowa szkoda, znalazła się w zarządzie Zarządu Powiatu K.

Z tych względów, skoro to Zarząd Powiatu S w dniu [...] czerwca 2011 r. – po myśli art. 20 pkt 4 ustawy o drogach publicznych - był obowiązany (ogólnie mówiąc) do konserwacji drogi, na której W. P. poniósł szkodę w postaci uszkodzenia kół w samochodzie marki H., to Starosta tego Powiatu jest organem właściwym do załatwienia wniosku o zapłatę odszkodowania z tytułu wspomnianej szkody.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 151 w zw. z art. 15 § 2 i art. 64 § 3 i art. 193 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

Z uwagi na fakt, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje generalna zasada, że – o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej – każdy ponosi koszty związane ze swym udziałem (art. 199 P.p.s.a.), brak było podstaw do przyznania na rzecz wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania sądowego.