Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 201/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 230 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1117/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016 r., III SA/Wa 1117/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. P. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r.

2. Z akt wynika, że w zaskarżonym postanowieniu sąd I instancji podniósł, iż korespondencja z wezwaniem do uiszczenia wpisu została stronie dostarczona

w dniu 24 listopada 2016 r. Do dnia 19 grudnia 2016 r. nie stwierdzono wpływu opłaty sądowej. Skarga – jako nieopłacona - została zatem odrzucona.

3. W zażaleniu sporządzonym własnoręcznie skarżący podniósł, że złożył wniosek o przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności w dniu 26 listopada 1999 r. Zaznaczył, że zgodnie z uchwałami SN III CZP 102/93 oraz CZP 179/93 zarząd dzielnicy nie może podwyższać opłat, jeżeli decyzja o ustaleniu rat wydana została przed dniem 5 grudnia 19990 r. Zaznaczył, że stracił zdrowie, drzwi do jego mieszkania zostały podpalone, zniszczono zamki, był opluwany przez bandytów i grożono mu śmiercią. W uzupełnieniu zażalenia skarżący wniósł

o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie

z dnia 29 grudnia 2016 r., III SA/Wa 1117/16.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

4. Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.), strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są m.in. skarga, zażalenie oraz skarga

o wznowienie postępowania.

Zatem przepis art. 230 § 1 P.p.s.a. ustanawia ogólną zasadę, że wniesiona skarga podlega opłacie. Na tej podstawie skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej przez siebie skargi.

Jednocześnie zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. - skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

Skarżący wniósł skargę, został wezwany o uiszczenie wpisu od niej, czego nie uczynił. Bez wątpienia zatem przepis wyżej wskazany ma zastosowanie w sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd I instancji wskazany wyżej przepis zastosował prawidłowo.

Argumenty podniesione w zażaleniu na postanowienie w zakresie odrzucenia nieopłaconej skargi nie mogą zostać rozpatrzone na tym etapie postępowania. Obecnie istotne jest, że skarżący zobowiązany był skargę opłacić albo złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Nie uczynił ani jednego, ani drugiego, skarga jako nieopłacona musiała zatem zostać odrzucona, co sąd I instancji prawidłowo uczynił.

5. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.