Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 641/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek (sprawozdawca) Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Izabela Krajewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego "Klub E. Z. O." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa pawilonu handlowo-usługowego T. w O.". oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta O. określił na rzecz S. sp. z o.o. ([...]) środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie pawilonu handlowo – usługowego T. w O. w następujący sposób:

- B. Warunki wykorzystania terenu w trakcie realizacji, eksploatacji i likwidacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich,

1. na etapie realizacji:

a) prace budowlane i montażowe, mogące powodować nadmierną emisję hałasu należy prowadzić w godzinach dziennych, tj. od godz. 6:00 do godz. 22:00,

b) prace budowlane i montażowe mogą być wykonywane jedynie za pomocą sprawnych maszyn i urządzeń,

c) zaplecze budowy, w szczególności plac postojowy maszyn i urządzeń, winno posiadać wierzchnią warstwę wykonaną jako trudno przepuszczalną,

d) drzewa i krzewy kolidujące z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia należy usuwać poza okresem lęgowym ptaków, tj. od 15 lipca do 15 marca,

e) drzewa przeznaczone do pozostawienia znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie prowadzonych prac budowlanych zabezpieczyć poprzez owinięcie pni jutą lub innym miękkim materiałem, a następnie deskami oraz obwiązanie sznurem lub drutem zabezpieczającym przed odkryciem pni,

f) w rejonie brył korzeniowych drzew nie składować urobku z wykopów ani innych materiałów i środków mogących zmienić chemizm gleby,

2. na etapie eksploatacji:

a) okresowa kontrola nawierzchni terenów parkingowych i dróg, stanu urządzeń kanalizacyjnych i urządzeń do redukcji zanieczyszczeń w zakresie ich szczelności i sprawności,

b) okresowa kontrola stanu technicznego urządzeń klimatyzacyjno - wentylacyjnych oraz grzewczych w zakresie ich sprawności oraz poziomu emitowanego hałasu,

3. na etapie likwidacji:

a) prace rozbiórkowe, mogące spowodować nadmierną emisję hałasu, należy prowadzić w godzinach dziennych, tj. od godz. 6:00 do godz. 22:00,

b) prace rozbiórkowe mogą być wykonywane jedynie za pomocą sprawnych maszyn i urządzeń,

c) usunąć pozostałości substancji ropopochodnych z nawierzchni placów i dróg oraz układu kanalizacji odprowadzającej wody opadowe i roztopowe (firma specjalistyczna),

4. na wszystkich etapach:

Inwestor i użytkownik powinni przestrzegać wszystkich obowiązków i zasad postępowania z odpadami (określonych w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach) oraz uzyskać stosowne opinie i pozwolenia,

C. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym:

a) posadzki w pomieszczeniach handlowych, produkcyjnych i magazynowych oraz utwardzenie miejsc parkingowych i dróg wewnętrznych winne być zaprojektowane i wykonane jako szczelne,

b) ścieki socjalne, ścieki z utrzymania czystości i porządku w pomieszczeniach handlowych, produkcyjnych i magazynowych, a także ścieki technologiczne odprowadzić do miejskiej kanalizacji sanitarnej na warunkach uzgodnionych z właścicielem sieci,

c) układ odprowadzania ścieków technologicznych wyposażyć w układ redukcji zanieczyszczeń (separator tłuszczów),

d) wody opadowe i roztopowe należy odprowadzić do miejskiej kanalizacji deszczowej na warunkach uzgodnionych z zarządcą sieci,

e) sieć kanalizacyjną odprowadzenia wód opadowych i roztopowych z parkingów oraz dróg wewnętrznych wyposażyć w układ redukcji substancji ropopochodnych,

f) urządzenia wentylacyjno - klimatyzacyjne montowane na zewnątrz budynku winny być tak dobrane i zaprojektowane, aby ograniczyć do minimum emisję drgań i hałasu oraz dodatkowo wyposażone w elementy ograniczające hałas i drgania (tłumiki, obudowy akustyczne),

g) dla centrali wentylacyjnej VTS, przy montażu na zewnątrz, zastosować obudowę o zdolności tłumienia na poziomie co najmniej 5 dB lub zainstalować centralę innego typu, charakteryzującą się niższą mocą akustyczną (max. 77 dB),

h) dla dwóch centrali klimatyzacyjnych typu T. zastosować obudowy o zdolności tłumienia na poziomie co najmniej 10 dB lub zainstalować centrale innego typu o mocy akustycznej maksymalnie 79 dB centrali obudowanej,

i) tereny niewykorzystane pod obiekty budowlane należy zagospodarować jako tereny zielone (zieleń wysoka i niska), z nasadzeniem pasa izolacyjnego zieleni wysokiej i niskiej o szerokości minimum 5m od strony wschodniej, południowej i zachodniej (od zabudowy mieszkaniowej wzdłuż ul. S., K. i 3 M.) wg sporządzonego szczegółowego projektu,

j) powierzchniową warstwę gleby należy zdjąć i zagospodarować lub utylizować w zależności od zawartości zanieczyszczeń metalami ciężkimi (teren poprzemysłowy). W przypadku stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu zanieczyszczeń, grubość warstwy gleby ustalić na podstawie badań,

k) dojazd do pawilonu handlowo - usługowego zaprojektować od ul. 3. (wyklucza się dojazd od ul. K.),

I) rozwiązania projektowe planowanej inwestycji w tym projekt zagospodarowania terenu winny być uzgodnione pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. lub uprawnionego rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych,

D. W przypadku stwierdzenia w trakcie robót budowlanych lub ziemnych istnienia przedmiotu, co do którego istnieje podejrzenie, że jest zabytkiem, należy wstrzymać prace budowlane i niezwłocznie zawiadomić o tym fakcie Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków we W.,

E. Wykonanie i przedłożenie analizy porealizacyjnej w zakresie natężenia hałasu oraz emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych w oparciu o pomiary wykonane w porze dziennej i nocnej na obszarze pobliskiej zabudowy mieszkaniowej (ul. S., ul. K. i ul. 3.), w terminie 3 miesięcy od uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów i przedłożenie jej w Urzędzie Miejskim w O. i Starostwie Powiatowym w O. W przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu lub stężeń zanieczyszczeń winna ona zawierać propozycję zastosowania odpowiednich środków mogących ograniczyć oddziaływanie lub w przypadku możliwości ich ograniczenia do dopuszczalnego poziomu propozycję utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska, zmienionej w art. 144 pkt. 9 ustawy z dnia 3 października 2008 r. (do których należą również przepisy regulujące instytucję decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia), przed dniem wejścia w życie tej ustawy (15 listopada 2008 r.), a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie zaś z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (w wersji z przed dnia 15 listopada 2008 r.), przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, mogą być realizowane po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazano nadto, że z uwagi na zajmowaną powierzchnię przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport może być wymagany, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 52 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.)

Przywołując okoliczności stanu faktycznego sprawy wskazano, że wnioskodawca, w dniu [...] r. złożył wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla inwestycji obejmującej budowę pawilonu handlowo – usługowego T.w O. wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz przebudowę części ul. 3. w celu ułatwienia dojazdu do przedmiotowego pawilonu handlowego. Do wniosku dołączono opis przedsięwzięcia, wyrys z mapy ewidencyjnej oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ze względu na potencjalną możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na tereny działek sąsiadujących z działkami, na których planowana jest inwestycja, za strony uznano wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych działek przyległych - 42 osoby prawne i fizyczne.

W toku sprawy Burmistrz Miasta O. postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. (postanowienie z dnia [...]r.) i Starostwa Powiatowego (postanowienie z dnia [...] r.) zobowiązał wnioskodawcę do sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, określając równocześnie jego zakres - spójny ze stanowiskami w/w organów opiniujących.

W dniu [...]r. wnioskodawca złożył "Raport oddziaływania na środowisko pawilonu handlowo-usługowego T. w O.", który następnie został udostępniony społeczeństwu celem zgłaszania uwag i wniosków. Z powyższego uprawnienia skorzystało Stowarzyszenie Zwykłe "K. E. Z. O.", które pismem z dnia [...] r. złożyło swoje uwagi i wnioski. Pismem zaś z dnia [..] r. Autorka powyższego raportu złożyła dodatkowe wyjaśnienia i skorygowała błędy.

W dniu 2 lipca 2007 r. została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która w wyniku wniesionego odwołania została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia.

Dnia [...] r. zostało wznowione postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla budowy pawilonu handlowego T. w O. Pismem z [...] r. wnioskodawca został zobowiązany do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko w zakresie:

a) określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko zwiększonego ruchu samochodowego w rejonie realizacji przedsięwzięcia wraz z rozważeniem możliwości ograniczenia skutków oddziaływania na środowisko;

b) opisu istniejących elementów przyrodniczych na terenie objętym oddziaływaniem przedsięwzięcia.

Złożony zaś w dniu [...] r. aneks do raportu oddziaływania na środowisko pawilonu handlowo-usługowego T.w O., uwzględniający powyższe uwagi, został udostępniony społeczeństwu, a Stowarzyszenie Zwykłe "K. E. Z.O." w O. wniosło pismem z dnia [...] r. swoje uwagi i wnioski.

Podniesiono nadto, że w toku sprawy, w dniu [...] r. przeprowadzono wizję lokalną na terenie przeznaczonym pod inwestycje, celem ustalenia stanu faktycznego nieruchomości i dodatkowo, w dniu [...] r., przeprowadzono rozprawę administracyjną, na której wszyscy zainteresowani mieli możliwość uzyskania wyjaśnień oraz zgłaszania uwag i wniosków.

W dniu [...] r., na wniosek Starostwa Powiatowego w O. pełnomocnik inwestora przedłożył inwentaryzację przyrodniczą dla terenu przedsięwzięcia, w której nie stwierdzono występowania na obszarze przeznaczonym pod inwestycję drzew o charakterze pomnikowym lub istnienia szczególnych obiektów przyrodniczych, kwalifikujących się do ochrony na mocy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

Z uwagi na podniesiony w postępowaniu odwoławczym przez Stowarzyszenie Zwykłe "K. E. Z.O." zarzut dotyczący prowadzenia inwestycji na terenie poprzemysłowym, w którym przekroczone są dopuszczalne stężenia metali ciężkich, w marcu 2008 r., na zlecenie inwestora, na obszarze przeznaczonym pod realizację przedsięwzięcia wykonano dodatkowe badania chemiczne gruntu w 8 punktach. Wyniki badań wykazały brak przekroczenia dopuszczalnych stężeń metali określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi (Dz.U. Nr 165, poz. 1359) dla gleb zaliczonych do grupy C (tereny przemysłowe i komunikacyjne).

W kwietniu 2008 r., w związku z postanowieniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] r., do dokumentacji postępowania administracyjnego została dołączona Koncepcja Programowo - Przestrzenna "Budowy dróg dojazdowych do autostrady A-[...] i drogi S-[...] obsługujących obszary gospodarcze w O., J.-L. i S. wraz z wykonaniem obwodnic miejscowości O., J.-L., Ś., G., Ch." ,w której przedstawiono docelowe rozwiązania układu komunikacyjnego głównych dróg na terenie Miasta O. Przesłanką przemawiającą za włączeniem do materiału dowodowego wyżej cytowanej koncepcji były powtarzające się obawy Stowarzyszenia Zwykłego "K. E. Z.O." dotyczące uciążliwości hałasowej planowanej inwestycji oraz wyjaśnienia organu I instancji, że aktualnie na uciążliwość akustyczną omawianego terenu wpływa znaczne natężenie ruchu komunikacyjnego odbywającego się ulicami: 3. i S. w O., znajdującymi się w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Zauważono także, że kwestia potencjalnej uciążliwości hałasowej pochodzącej z eksploatacji planowanego pawilonu handlowego zostanie rozstrzygnięta w analizie porealizacyjnej, do sporządzenia, której zobligowano inwestora (pkt E sentencji decyzji).

Dodatkowo, Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we W., w dniu [...] r. dokonał kontrolnych pomiarów poziomu dźwięku w rejonie budynku mieszkalnego przy ul. S. [...] (w pobliżu terenu przewidywanej inwestycji).

W dniu [...] r. Burmistrz Miasta O. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która następnie została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r.

W dniu [...] r. zostało wznowione postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zawiadomienie znak[...]). Postanowieniem z dnia [...] r. Starostwo Powiatowe w O. uzgodniło środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a postanowieniem znak [...] uczynił to Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O.

Organ I instancji wyjaśnił także, że jak wynika z raportu (Raport + Aneks), na etapie realizacji przedsięwzięcia, głównymi uciążliwościami mogą być: emisja zanieczyszczeń pyłowych i gazowych z silników spalinowych pojazdów, maszyn i urządzeń, możliwość skażenia gleby i wód substancjami ropopochodnymi, emisja hałasu i drgań. Uciążliwości te będą krótkotrwałe i zakończą się wraz z etapem budowy. Z analizy umieszczonych w "Raporcie ..." i "Aneksie ..." wyliczeń i ocen wynika zaś, że pawilon handlowy T. w O. nie będzie uciążliwy dla środowiska gruntowo-wodnego, powietrza atmosferycznego oraz ze względu na emisję hałasu, gospodarkę wodno-ściekową i odpadową, przy zastosowaniu rozwiązań, o których mowa w sentencji niniejszej decyzji. Celem ograniczenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na tym etapie, nałożono warunki B.1.a-B.1.c.

Podniesiono nadto, że na terenie przewidzianym pod inwestycję rosną drzewa i krzewy, w większości samosiejki (teren nieużytkowany przez około 15 lat), które mogą kolidować z realizacją przedsięwzięcia. Przed przystąpieniem do prac budowlanych należy uzyskać decyzję zezwalającą na ich usunięcie zgodnie z postanowieniami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Wskazane jest, aby wycinkę drzew i krzewów wykonać poza okresem lęgowym ptaków oraz odpowiednio zabezpieczyć w trakcie budowy drzewa przeznaczone do pozostawienia, a w ramach utraconej zieleni dokonać nowych nasadzeń.

Wyjaśniono nadto, że teren planowanej budowy jest terenem po byłym tartaku, znajdującym się w strefie przemysłowej miasta i wierzchnia warstwa gleby, jak wykazują wyniki pomiarów, może być skażona. Ze względu na brak jednoznacznych wyników badań stopnia zanieczyszczenia gleby nakazano zebranie wierzchniej warstwy gleby i zagospodarowanie jej lub utylizację w zależności od zawartości zanieczyszczeń stwierdzonych na podstawie dodatkowych analiz chemicznych. W przypadku zaś stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnych stężeń określonych w ww. rozporządzeniu, grubość i powierzchnię warstwy gleby przeznaczonej do usunięcia nakazano ustalić na podstawie dodatkowych badań.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że na etapie eksploatacji główne uciążliwości związane są z ogrzewaniem budynku i produkcją ciepłej wody użytkowej - emisja zanieczyszczeń z kotłowni gazowej, zrzut ścieków bytowych, technologicznych oraz wód opadowych i roztopowych, emisja hałasu i drgań związanych z eksploatacją urządzeń klimatyzacyjno-wentylacyjnych oraz wytwarzanie odpadów a także uciążliwości związane z obsługą komunikacyjną obiektu. Z przedłożonego raportu wynika, że uciążliwości związane z emisją zanieczyszczeń i hałasu nie przekroczą granic nieruchomości, do której inwestor posiada tytuł prawny. Celem minimalizacji oddziaływania przedsięwzięcia w trakcie eksploatacji określono warunki Ca - C.h. i C.k., które należy uwzględnić w trakcie projektowania i budowy oraz B.2.a - B.2.b do zrealizowania w trakcie eksploatacji.

Wyjaśniono także, że etap likwidacji przedsięwzięcia będzie polegał na rozbiórce obiektów budowlanych, w trakcie której mogą powstać uciążliwości analogiczne jak przy pracach budowlanych na etapie realizacji. Celem ograniczenia uciążliwości na tym etapie, nałożono warunki B.3.a - B.3.c.

Wskazano także, że na wszystkich etapach przedsięwzięcia będą powstawać odpady, w tym odpady niebezpieczne, a zatem zobowiązano inwestora i użytkownika przedsięwzięcia do zapewnienia prawidłowej, zgodnej z zasadami ochrony środowiska oraz mając na uwadze ochronę zdrowia i życia ludzi, gospodarki odpadami, ze szczególnym uwzględnieniem postępowaniem z odpadami niebezpiecznymi oraz uzyskania właściwych pozwoleń i uzgodnień w tym zakresie.

Ze względu zaś na przewidywany wzrost natężenia ruchu pojazdów samochodowych w ciągu ul. S.i 3. oraz instalację na zewnątrz planowanego obiektu urządzeń będących źródłem hałasu, rozbieżnych wyników badań oraz wyników uzyskanych metodami obliczeniowymi na podstawie badań maksymalnego natężenia ruchu, a także położenie obiektu w strefie przemysłowej miasta i brak pomiarów stężeń zanieczyszczeń w powietrzu atmosferycznym w tym rejonie nałożono obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie poziomu hałasu na obszarze pobliskiej zabudowy mieszkaniowej - rejon ulic S., K. i 3. w zakresie emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych.

W dalszej części uzasadnienia przywołano uwagi i wnioski składane w postępowaniu administracyjnym przez Stowarzyszenie Zwykłe "K. E. Z.O." oraz zgłoszone na rozprawie administracyjnej dnia 4 lutego 2008 r.

W końcowej części wyjaśniono, że objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie w całości znajduje się poza obszarami Natura 2000 (odległość do najbliższego istniejącego obszaru Natura 2000 - Grądy O. i planowanego – G. w Dolinie O. - wynosi około 2 km) i innymi obszarami chronionymi prawem polskim. Biorąc pod uwagę odległość przedsięwzięcia od granicy najbliżej położonego w/w obszaru Natura 2000, rodzaj i skalę planowanych prac budowlanych, a także charakter planowanej inwestycji organ stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Wyjaśniono nadto, że przedsięwzięcie inwestycyjne nie jest zaliczane do zakładów o zwiększonym ryzyku lub do zakładów o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a analiza oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wykazała konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zważono też, że powyższe przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu w rejonie ulicy K. i 3. w O. uchwalonym przez Radę Miejską w O. w dniu [...] r.

Podniesiono także, że zgodnie zaś z art. 48 ust. 2 pkt 1 i 1a Prawa ochrony środowiska warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione ze Starostwem Powiatowym w O.- postanowienie z dnia [...] r. oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w O. - postanowienie z dnia [...]r., a wszystkie przedstawione warunki i zastrzeżenia, odnoszące się do przedmiotu inwestycji zostały uwzględnione w sentencji niniejszej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie Zwykłe "K. E. Z. O.", wskazując, iż narusza ona przepisy zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wskazano także, iż w postępowaniu związanym z wydaniem kwestionowanej decyzji naruszono zasady określone w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżącego Stowarzyszenia zarówno raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia, jak i sporządzony do niego aneks nie spełniają wymogów prawa. W opinii Stowarzyszenia, organ pierwszej instancji wybiórczo rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nie uwzględniając faktu, iż przekroczenie dopuszczalnych norm hałasu komunikacyjnego w pobliżu planowanej inwestycji zostało potwierdzone stosownymi pomiarami. Zdaniem odwołującego się, organ zbagatelizował istniejący problem skażenia gleby metalami ciężkimi oraz nie uwzględnił ewentualnego wpływu zamierzonej inwestycji na siedlisko przyrodnicze w miejscu, gdzie będzie ona realizowana.

Decyzją z dnia [...] r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wstępie uzasadnienia podkreślono, że w rozpatrywanej sprawie mają zastosowanie przepisy w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie bowiem z art. 153 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. (15 listopada 2008 r), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe.

Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), zwanej dalej: Prawo ochrony środowiska, realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 – wskazane zaś zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W rozporządzeniu tym za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko - a jednocześnie mogące wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - uznano zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą.

Mając zatem na względzie powyższe regulacje normatywne Kolegium wskazało, iż przedmiotem wniosku Spółki S. jest przedsięwzięcie, które może znacząco oddziaływać na środowisko.

Nadto wskazano, że w myśl art. 47 Prawa ochrony środowiska, w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między czynnikami, dostępność do złóż kopalin, a także możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, oraz wymagany zakres monitoringu.

W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji dokonał oceny i analizy w sposób wystarczający do określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wskazano przy tym, że przed wydaniem decyzji organ dokonał wymaganych uzgodnień z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w O. oraz ze Starostą O., a obydwa wymienione organy nie sprzeciwiły się realizacji inwestycji, określając niezbędne do tego warunki. Starosta O. w postanowieniu z dnia [...] r. uznał, że konieczne jest: dokonanie nasadzeń roślinności izolacyjnej, zastosowanie środków technicznych ograniczających poziom hałasu z instalacji wentylacyjnej, usunięcie powierzchniowej warstwy gleby i w zależności od wyników badań na zwartość metali ciężkich odpowiedniego jej zagospodarowania, przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu w terminie do 3 miesięcy od daty rozpoczęcia eksploatacji instalacji i przedstawienia wyników Staroście O. Z kolei Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O., w postanowieniu z dnia [...]r., uzgadniając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanej inwestycji, uznał za konieczne: zapewnienie w czasie budowy i realizacji inwestycji utrzymania "poziomów substancji w powietrzu poniżej dopuszczalnych dla nich wartości", nieprzekraczanie dopuszczalnego poziomu hałasu, przestrzeganie "obowiązków i zasad postępowania z odpadami", lokalizację dojazdu do obiektu inną niż od ulicy K., prowadzenie stałego monitoringu emisji substancji zanieczyszczających powietrze oraz natężenia hałasu, ze szczególnym uwzględnieniem hałasu komunikacyjnego. Opisane wyżej uwarunkowania, określone przez organy uzgadniające, zostały uwzględnione przez organ prowadzący postępowanie główne, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Wyjaśniono także, że w osnowie zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji określił dodatkowo szereg innych, koniecznych do spełnienia przy realizacji zamierzonej inwestycji warunków, natomiast w uzasadnieniu rozstrzygnięcia objaśnił szczegółowo podstawy swojego stanowiska w sprawie i odniósł się do zgłoszonych w czasie postępowania uwag i wniosków, czym wypełnił dyspozycję art. 56 ust. 8 Prawa ochrony środowiska.

Nadto wskazano, iż jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanej sprawie przez organ pierwszej instancji, bezpośredni wpływ planowanej inwestycji nie spowoduje pogorszenia standardów jakości ochrony środowiska poza terenem należącym do inwestora. Przeprowadzone postępowanie wykazało bowiem, że żaden z czynników szkodliwych emitowanych do środowiska przez planowaną instalację (w tym także hałas), nie przekroczy dopuszczalnych norm poza terem planowanym pod przyszłą inwestycję. Wyjaśniono przy tym, że takie ustalenia organu nie są kwestionowane przez stronę odwołującą się, która wysuwa zarzuty dotyczące oddziaływania pośredniego, a przede wszystkim generowania przez planowaną inwestycję dodatkowego ruchu komunikacyjnego i związanej z tym zwiększonej emisji hałasu, a także ponadnormatywnej zawartości metali ciężkich w glebie i wydanej przez Burmistrza Miasta O. zgody na usunięcie drzew rosnących na terenie przeznaczonym pod inwestycję.

Podniesiono także, iż organ pierwszej instancji ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wysuwanych w toku postępowania przez Stowarzyszenie uwag i wniosków, a Kolegium uznało wyjaśnienia organu w tych kwestiach za wystarczające.

Odnosząc się do argumentów strony odwołującej się zauważono przede wszystkim, że problem ewentualnej ponadnormatywnej zawartości metali ciężkich w glebie na terenie planowanej inwestycji został uwzględniony w zaskarżonej decyzji, poprzez nałożenie obowiązku zdjęcia wierzchniej warstwy gleby, wykonania stosownych badań i - w zależności od otrzymanych wyników - odpowiedniego zagospodarowania gleby.

Zarzut nieuzasadnionego wydania przez Burmistrza Miasta O. zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z terenu przeznaczonego pod inwestycję nie może być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, bowiem decyzja taka wydawana jest po przeprowadzeniu odrębnego postępowania, na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.). Warto jednak w tym miejscu zaznaczyć, że teren, o którym mowa, jest terenem przemysłowym (przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na usługi z dopuszczeniem obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000m2), który porośnięty został samosiewami drzew i krzewów po zaprzestaniu działalności przemysłowej przez funkcjonujący tam poprzednio tartak. Wobec powyższego nie zgodzono się z argumentem, że obszar ten stanowi wyjątkowo cenne siedlisko przyrodnicze, zasługujące na szczególną ochronę. Wskazano przy tym jednakże, że oczywistym jest, że ochronie podlegają wszystkie drzewa i krzewy, poza wyjątkami wymienionymi w ustawie o ochronie przyrody, jednak nie jest to ochrona bezwzględna, bowiem dopuszcza wydanie przez stosowne organy administracji, w uzasadnionych przypadkach, zezwolenia na ich usuwanie.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że zdecydowanie najwięcej wątpliwości i zastrzeżeń strona odwołująca się wysuwa w kwestii generowania przez planowane przedsięwzięcie dodatkowego ruchu komunikacyjnego, który powodować będzie zwiększenie natężenia hałasu. Przypomniano więc, że organ orzekający w I instancji i Stowarzyszenie "K. E. Z. O." przedstawiły w tym względzie sprzeczne opinie, powołując się na przeprowadzane do tej pory pomiary natężenia hałasu w rejonie ulic sąsiadujących z projektowaną inwestycją. Jak bowiem wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko "zidentyfikowane źródła hałasu pracujące w porze dziennej - parking, place manewrowe, drogi dojazdowe do nich, zwiększony ruch samochodowy na ul. 3. M., S. i K., zewnętrzne urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne - nie będą przekraczały dopuszczalnych poziomów hałasu na otaczających inwestycje terenach chronionych". Z kolei Stowarzyszenie przedstawiło wyniki pomiarów własnych oraz powołało się na wyniki pomiarów poziomu hałasu, wykonanych w sierpniu 2006 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska i pomiarów wykonanych dla źródeł hałasu zlokalizowanych na terenie Huty "O." i Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego "O.". Zdaniem Stowarzyszenia, uzyskane wyniki świadczą, że już obecnie w rejonie objętym badaniem poziom natężenia hałasu przekracza dopuszczalne normy.

Zdaniem składu orzekającego Kolegium, organ I instancji miał podstawy do uznania prognoz zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji, za miarodajne i w konsekwencji stwierdzenia, że projektowana instalacja nie będzie powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, o czym stanowi art. 141 ust. 2 Prawa ochrony przyrody. Kolegium zauważa, że przyjęte przez autorkę raportu dane służące do obliczenia przewidywanego poziomu natężenia hałasu pozyskane zostały zgodnie z obowiązującą metodyką (rozporządzenie Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji), podczas gdy Stowarzyszenie nie określiło metody wykonania pomiarów, przedstawionych organowi jako dowód przekroczenia w badanym rejonie dopuszczalnych poziomów hałasu. Także wyniki badań natężenia hałasu, jakie wykonane zostały przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, nie stanowią dowodu, że w badanym obszarze natężenie hałasu przekracza dopuszczalne normy. Pomiary te bądź zostały wykonane stosunkowo dawno (2006 r.) i nie wiadomo na ile są obecnie aktualne, bądź odnoszą się do konkretnych źródeł hałasu i nie wiadomo czy i w jaki sposób zmierzony poziom hałasu kumuluje się z emisją z innych źródeł. Wysunięto więc tezę, że opinia Stowarzyszenia w przedmiocie przekraczania dopuszczalnych norm hałasu w rejonie lokalizacji projektowanej inwestycji oparta jest w dużej mierze na przypuszczeniach.

W ocenie Kolegium skutki działalności projektowanej instalacji określane są w drodze prognozy, opartej na szacunkach. W sytuacji, kiedy wyniki badań będących podstawą uzyskania danych wyjściowych, służących do sporządzenia prognoz zależne są od wielu czynników, takich jak termin ich wykonania (pora dnia, dzień tygodnia, pora roku - np. okres urlopowy), organizacja ruchu (ograniczenia w ruchu, objazdy związane z budową lub remontem dróg), struktura pojazdów przejeżdżających określoną ulicą itp., można spodziewać się bardzo zróżnicowanych, niekiedy krańcowo odmiennych rezultatów. Zdaniem Kolegium - słusznie zatem organ pierwszej instancji uznał, że należy liczyć się z wystąpieniem sytuacji, w której standardy emisyjne mogą zostać przekroczone, w związku z czym nałożył na inwestora obowiązek analizy porealizacyjnej w zakresie natężenia hałasu oraz emisji zanieczyszczeń pyłowych. Wskazano także, że inwestor zobowiązany został do prowadzenia monitoringu w tym zakresie i w zależności od uzyskanych wyników do podjęcia działań mających na celu ograniczenie lub wyeliminowanie niepożądanych skutków.

Odnosząc się do żądania inwestora, aby w toku postępowania odwoławczego przeprowadzić rozprawę administracyjną, Kolegium wyjaśniło, że nie widziało uzasadnienia dla spełnienia tego żądania. Strony biorące bowiem udział w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym miały możliwość wyczerpującego przedstawienia swoich stanowisk i przedstawienia materiału dowodowego. Zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy jest, zdaniem składu orzekającego Kolegium, wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i nie wydaje się, aby proponowana rozprawa wniosła do sprawy jakiekolwiek nowe elementy, mogące mieć wpływ na podejmowaną decyzję.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyło stowarzyszenie zwykłe "K. E. Z. O.", wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów zawartych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ustawie - Prawo o ochronie środowiska oraz ustawie o ochronie przyrody. Wskazano nadto, że w toku postępowania związanego z wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Burmistrza Miasta O. naruszono zasady określone w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego.

Motywując zasadność złożonej skargi podkreślono, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podobnie jak decyzja Burmistrza, sankcjonująca powstanie dodatkowego źródła hałasu w rejonie ulicy S. w O., gdzie już obecnie natężenie hałasu jest większe od wartości dopuszczonych, jest sprzeczna z:

- przepisem art. 74 Konstytucji stanowiącego, że władze publiczne prowadza politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych;

- przepisami art. 82 i 112 Prawa ochrony środowiska.

W ocenie strony skarżącej zawarte w decyzji SKO uzasadnienie dotyczące usuwania drzew i krzewów zawiera nieprawdziwą sugestie, że wszystkie drzewa i krzewy są samosiejkami, które wyrosły w okresie 15 lat po zaprzestaniu działalności tartaku, a także uznaje za właściwy zawarty w decyzji burmistrza warunek, że "drzewa i krzewy kolidujące z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia należy usuwać poza okresem lęgowym ptaków, tj. od 15 lipca do 15 marca. W ocenie strony skarżącej prezentowane powyżej stanowisko jest bulwersujące w świetle wydanej decyzji Burmistrza Miasta O. z [...] r. na podstawie której usunięto już 23 drzewa i ok. 4 tys. m2 krzewów oraz decyzji z dnia [...]r., na podstawie której usunięto aż 57 drzew uzasadniając to także tym, że kolidują one z planowaną budową. Zdaniem strony skarżącej powyższe stanowi naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 7, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody.

Nadto wskazano, że decyzje obu organów oparte są m.in. na sprzecznym z prawdą obiektywną założeniu, że z badań wykonanych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we W. w dniu [...] r. w rejonie budynku mieszkalnego przy ul S. [..] w O. wynika, że wartości poziomu hałasu komunikacyjnego były niższe od dopuszczalnych. Zdaniem skarżącej strony powyższe wartości dotyczyły jedynie hałasu emitowanego przez pobliski Zakład Naprawczy Taboru Kolejowego "O." Sp. z o. o., a nie hałasu komunikacyjnego, co wyraźnie wynika z pisma Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska we W. z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego stowarzyszenia jeżeli oba organy miały w tym względzie wątpliwości to zgodnie z przepisami art. 7, 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego należało zwrócić się do WIOŚ.

Wyjaśniono także, że dokonane w toku postępowania administracyjnego pomiary natężenia hałasu na podstawie pomiarów natężenia ruchu w godzinach jego największego nasilenia polegały na jednokrotnym (w dniu [...]r.) ustaleniu przez autorkę aneksu do raportu oddziaływania na środowisko liczby pojazdów przejeżdżających obok punktów P1 (ul.[..]) i P2 (ul. S.) przy arbitralnym założeniu, że w godzinach 15.00 - 16.00 występuje szczyt komunikacyjny (ulicą S. przejechało wówczas 75 samochodów osobowych i 18 ciężarowych, a do obliczeń natężenia hałasu komunikacyjnego po realizacji planowanej inwestycji przyjęto zwiększenie natężenia ruchu samochodów osobowych z 75 do 142, czyli razem 160 osobowych i ciężarowych).

Z niezrozumiałych dla strony skarżącej powodów organ I instancji nie uznał za wiarygodne wyniki pomiarów dokonanych przez stowarzyszenie, wykonanych 8 i 28 lipca 2008r. w punktach przy ul. S. [...] i ul. S. [...], z których jednoznacznie wynika, że liczba pojazdów samochodowych przejeżdżających ulicą S. była 2-3 razy większa i wynosiła od 214 do 312 na godzinę. W ocenie skarżącego powyższe oznacza, że złamano podstawową zasadę postępowania administracyjnego jaką jest równość stron.

W odpowiedzi na skargą Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się zaś do argumentów zawartych w skardze wyjaśniło, że konstrukcja argumentacji zawartej w skardze - mającej przemawiać za wadliwością wydanych decyzji - wskazuje, że Stowarzyszenie pomija zupełnie fakt, iż przedmiotem prowadzonego przez organy administracyjne postępowania było określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 52 lit. a rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań. Przedmiotem prowadzonego postępowania była więc ocena oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia sklasyfikowanego przez prawodawcę jako "zespoły zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej niż 2 ha, centra handlowe i usługowe o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha lub o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą". Przedsięwzięciem tym nie była zaś budowa (rozbudowa, przebudowa) drogi publicznej (autostrady, drogi ekspresowej, pozostałych dróg publicznych).

Nadto wskazano, że w prowadzonym przez organy administracyjne obu instancji postępowaniu analizowano wprawdzie również prognozowane oddziaływanie na środowisko, jakie wywołało zwiększenie - w wyniku realizacji przedsięwzięcia - ruchu pojazdów na pobliskich drogach publicznych. Analiza ta musiała jednak uwzględniać fakt, że chodziło w tym wypadku jedynie o oddziaływanie pośrednie przedsięwzięcia na środowisko. Stanowisko stowarzyszenia, sprzeciwiające się pozytywnemu rozstrzygnięciu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, opiera się na założeniu, że to pośrednie oddziaływanie jest w rozpatrywanej sprawie oddziaływaniem najważniejszym i decydującym. Ze stanowiskiem tym, zdaniem Kolegium, zgodzić się nie można.

Wyjaśniono również, że zasada zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu na środowisko, wyrażona w art. 6 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, której konsekwencją jest instytucja decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaga eliminowania skutków wiążących się z danym przedsięwzięciem. Zasady tej nie można - zdaniem Kolegium - interpretować "ad absurdum" i uzależniać możliwości wydania środowiskowej zgody na realizację przedsięwzięcia od wystarczająco niewielkiego ruchu pojazdów na przyległej drodze publicznej, na tyle niewielkiego, że połączony z przewidywanym zwiększeniem ruchu po realizacji inwestycji nie będzie on powodował nadmiernego hałasu, czy innych emisji.

Kolegium zwróciło także uwagę, że określenie sposobów i warunków ograniczenia niekorzystnych oddziaływań ruchu komunikacyjnego odbywającego się na drogach publicznych, które powinny zostać wykonane (np. ekrany dźwiękochłonne), określenie prognozowanego natężenia ruchu dla poszczególnych odcinków drogi, czy wreszcie zaprojektowanie urządzeń zabezpieczających przed ponadnormatywnym hałasem komunikacyjnym dla przyjętej prognozy ruchu, to czynności, do których zobowiązany byłby podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie (przebudowie, rozbudowie) drogi publicznej, nie zaś podmioty, których przedsięwzięcie położone jest przy takiej drodze.

Wskazano także, że inne są zasady ochrony przed hałasem powstającym w wyniku działalności zakładu (pawilonu i terenu z nim związanego) - poza terenem zakładu, oraz hałasu generowanego przez nieokreślony krąg użytkowników drogi publicznej. W tym pierwszym przypadku, powstrzymanie podmiotu prowadzącego zakład przed negatywnym oddziaływaniem na środowisko (poprzez emitowanie ponadnormatywnego hałasu) następuje w drodze decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o której mowa w art. 115 a ust. 1 Prawa ochrony środowiska, której niewykonywanie skutkuje nakładaniem kar finansowych. W drugim przypadku - z uwagi na nieokreślony krąg podmiotów, których wspólne działanie (użytkowanie drogi publicznej) powoduje powstanie ponadnormatywnego hałasu - decyzja administracyjna wydana zostać nie może i to nie tylko dlatego, że adresatem decyzji musi być zindywidualizowany podmiot, ale i z uwagi na jednoznaczną treść art. 115 a ust. 2. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją m.in. dróg, decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu nie wydaje się. Wyjaśniono nadto, że

żaden z powszechnie obowiązujących przepisów prawa nie pozwala na dostosowywanie poziomu hałasu na drodze publicznej, a w postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań organ administracyjny ma obowiązek stwierdzić zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym (art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). W przypadku stwierdzenia takiej zgodności, organ administracyjny nie ma żadnych uprawnień do kwestionowania zasadności lokalizacji przedsięwzięcia na danej nieruchomości.

W dalszej części wskazano, że w istocie całe działanie stowarzyszenia w postępowaniu administracyjnym w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację pawilonu handlowo-usługowego zmierzało do niedopuszczenia - będącego przewidywanym skutkiem realizacji inwestycji -zwiększenia poziomu hałasu na ul. W. S., na której ma on już być ponadnormatywny. Uwzględnienie przez organy administracyjne takiego stanowiska i odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - do którego to rozstrzygnięcia niewątpliwie stowarzyszenie dążyło - oznaczałoby, że podmiot planujący realizację przedsięwzięcia ponosiłby odpowiedzialność za stan akustyczny środowiska otaczającego teren, na którym ma powstać pawilon, zaś stowarzyszenie zrealizowałoby stworzony przez siebie - nie zaś przez właściwe organy - program ochrony środowiska przed hałasem. Takie działanie - zdaniem Kolegium - byłoby nie tylko pozbawione podstaw prawnych, ale i stanowiłoby rażące naruszenie prawa.

Zważono nadto, że podmiot planujący realizację przedsięwzięcia może jedynie odpowiadać za stan środowiska (również akustyczny) związany z planowaną przez niego działalnością. Dlatego też w decyzji organu pierwszej instancji zobowiązano podmiot podejmujący realizację przedsięwzięcia (Spółkę z o.o. S.) do okresowej kontroli urządzeń klimatyzacyjno - wentylacyjnych oraz grzewczych w zakresie ich sprawności oraz poziomu emitowanego hałasu (pkt B.2 decyzji), wskazano zasady montażu urządzeń wentylacyjno-klimatyzacyjnych na zewnątrz budynku (pkt C lit. f, g, h decyzji), nakazano zaprojektować dojazd od ul. 3. (pkt C lit. k), a także zobowiązano do wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie natężenia hałasu oraz emisji zanieczyszczeń pyłowych.

Zwrócono także uwagę, że problem klimatu akustycznego miasta O. i plan przeciwdziałania przekroczeniom dopuszczalnego poziomu hałasu został omówiony w Programie ochrony środowiska Powiatu O. z czerwca 2004 r., w którym wskazano różne sposoby ograniczenia uciążliwości komunikacji samochodowej, m.in. przerzucenie ruchu tranzytowego poza zabudowę miejską, odtwarzanie połączeń komunikacji zbiorowej, modernizację dróg istniejących, nasadzanie pasów zieleni zwartej, budowę ekranów akustycznych, ograniczenie ruchu ciężkiego. Nie ma wśród nich -proponowanego przez Stowarzyszenie - niedopuszczania do realizacji przy drogach publicznych nowych inwestycji.

Kolegium zauważyło także, że obszar, który nie jest narażony na oddziaływanie hałasu komunikacyjnego, to tzw. obszar cichy poza aglomeracją, natomiast obszar, na którym nie występują przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu, wyrażonych wskaźnikiem hałasu LDWN - a więc długookresowym średnim poziomem dźwięku A, wyrażonym w decybelach (dB), wyznaczonym w ciągu wszystkich dób w roku, z uwzględnieniem pory dnia, pory wieczoru, oraz pory nocnej - to obszar cichy w aglomeracji (art. 3 pkt 10 a). Obszary te ustanawia rada powiatu, w drodze uchwały (art. 118b). Takie uchwały na opisanym wyżej terenie jednak nie obowiązują.

Kolegium zwróciło także uwagę na fakt, że siedziba Stowarzyszenia Zwykłego "K. E. Z. O." mieści się przy ul. R. w O. Droga ta kończy się z jednej strony skrzyżowaniem z ul. W. S., z drugiej zaś skrzyżowaniem z ul. N., która z kolei również (tyle, że wcześniej) krzyżuje się z ul. W. S.. To zaś ul. W.S. dotyczy realizowany przez Stowarzyszenie "program ochrony przed hałasem". Ulica W. S. krzyżuje się z kolei z ul. 3., z którą ma zostać skomunikowany planowany przez Spółkę z o.o. S. pawilon handlowo - usługowy. Nie chcąc przesądzać, dlaczego Stowarzyszenie skupiło się wyłącznie na kwestii emisji wywoływanej przez ruch samochodowy na bliższej jego siedzibie ul. W. S., pomijając zupełnie ul. 3., Kolegium wskazało, że "udział organizacji społecznej w sprawie innych osób nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji lub jej członków, lecz musi odpowiadać wymaganiom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem organów administracyjnych" (postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2004 r., OZ 340/04, OSP 4/2005, poz. 51, za B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, str. 226).

W kwestii naruszenia przepisów ustawy o ochronie przyrody Kolegium stwierdziło, że nie stanowiły one podstawy materialnoprawnej decyzji z dnia [...] r. Kwestia usunięcia drzew i krzewów z terenu, na którym planowane jest opisane na wstępie przedsięwzięcie, została ostatecznie przesądzona w odrębnym postępowaniu. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium odnosiło się do niej wyłącznie dlatego, że Stowarzyszenie uznawało teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie, za cenne siedlisko przyrodnicze, zasługujące na szczególną ochronę.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 74 Konstytucji RP organ odwoławczy zauważył, że "zbyt dowolne korzystanie z ogólnych zasad konstytucyjnych, z pominięciem analizy przepisów ustawowych mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, może prowadzić do zarzutu naruszenia kompetencji ustawodawcy" (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2001 r., IV SA 1108/99, OSP 12/2004, poz. 153). Zasady te nie mogą bowiem być traktowane jako "argument uniwersalny", służący uzasadnieniu stanowisk opartych na poczuciu sprawiedliwości i zasadzie słuszności, bez niezbędnej analizy mających zastosowanie w danej sprawie przepisów prawnych. Pełna realizacja postanowień Konstytucji możliwa jest bowiem dopiero na podstawie ustawy (por. P. Winczorek: Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., Warszawa 2000 r, s. 20).

Zawarte w skardze stwierdzenie, że nieuwzględnienie badań natężenia ruchu wykonanych przez członków Stowarzyszenia oznacza naruszenie zasady równości stron, jest dla Kolegium co najmniej niezrozumiałe, bowiem organy administracyjne obu instancji dużą część prowadzonego postępowania poświęciły na wyjaśnienie, czy zarzuty Stowarzyszenia mogą mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, w uzasadnieniach decyzji wyjaśniono, dlaczego przyjęto inne, niż przedstawiane przez Stowarzyszenie dane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 w związku § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zgodnie z art. 151 powyższej ustawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w tym czasie przepisów prawnych uznał, iż w niniejszej sprawie uchybienia, o których mowa powyżej nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie – w celu pełnego przedstawienia motywów podjętego rozstrzygnięcia - koniecznym jest wyjaśnienie, że w rozpoznawanej materii mamy do czynienia ze zmianą stanu prawnego, albowiem od 15 listopada 2008 r. procedura oceny oddziaływania na środowisko została wyodrębniona do autonomicznego aktu prawnego i znalazła się w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Mając jednak na względzie, kontrolny charakter postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd dokonując kontroli zgodności zaskarżonego aktu z prawem wziął pod uwagę stan prawny obowiązujący w dniu jego wydawania, a zatem regulację ustawową zawartą w ustawie Prawo ochrony środowiska.

W rozpoznawanej sprawie, objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie polegające na budowie pawilonu handlowo – usługowego T. w O. na mocy przepisu z § 3 ust. 1 pkt 52b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.), dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter fakultatywny.

W art. 47 powyższej ustawy wskazano zagadnienia, które organ winien wziąć pod uwagę i ocenić w ramach przeprowadzanej procedury oceny oddziaływania na środowisko ( por. K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, LEX, 2008.). Po myśli zatem tegoż przepisu w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami, dostępność do złóż kopalin, a także możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie właściwy w sprawie organ dokonał analizy i oceny powyżej opisanych czynników w sposób pozwalający na podjęcie decyzji w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację opisanego przedsięwzięcia. Dla potrzeb bowiem tegoż rozstrzygnięcia został opracowany raport, który jest zgodny z wymogami zawartymi w art. 52 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Zasadnym jest w tym miejscu również i wskazanie, że w podjętym przez organ I instancji rozstrzygnięciu wzięto pod uwagę warunki i zastrzeżenia nałożone przez Starostę O. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. zawarte odpowiednio w postanowieniu z dnia [...] r. i postanowieniu z dnia [...] r.

Mając więc powyższe na względzie Sąd nie miał wątpliwości, iż organ właściwy w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody nie uchybił procedurze zawartej w art. 48 ustawy - Prawo Ochrony Środowiska, a podjęta decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego i zawiera wyczerpujące uzasadnienie.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie podzielił argumentu strony skarżącej, iż tak decyzja organu I instancji jak i decyzja organu odwoławczego "sankcjonująca powstanie odrębnego źródła hałasu w rejonie ulicy S. w O., gdzie już obecnie natężenie hałasu jest większe od wartości dopuszczonych" jest sprzeczna z przepisami art. 82 i art .112 Prawa ochrony środowiska oraz art. 74 Konstytucji.

Zważyć przede wszystkim należy, iż przepis z art. 82 powyższej ustawy stanowi, że ochrona zasobów środowiska jest realizowana w szczególności poprzez:

1) określenie standardów jakości środowiska oraz kontrolę ich osiągania, a także podejmowanie działań służących ich nieprzekraczaniu lub przywracaniu;

2) ograniczanie emisji, na zasadach określonych w tytule III.

W opisanej powyżej regulacji normatywnej przedstawiono więc metody osiągania właściwego stanu środowiska. Przepis ten ma charakter generalny, a analiza przepisów stanowiących np. podstawę ochrony przed hałasem wykazuje, że postanowienia zawarte w tejże regulacji zostały powtórzone, ale już w stosunku do konkretnego czynnika mogącego negatywnie oddziaływać na środowisko (por. K. Gruszecki..., op. cit.)

Natomiast w art. 112 Prawa ochrony środowiska ustawodawca wskazał, że ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez:

1) utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie;

2) zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany.

Przenosząc powyższe regulacje normatywne na grunt zaistniałego w sprawie stanu faktycznego zważyć należy, że ze sporządzonego w niniejszej sprawie raportu wynika, że do głównych źródeł hałasu funkcjonujących na terenie projektowanego pawilonu handlowego należy zaliczyć ruch pojazdów mechanicznych. Dotyczy to zarówno samochodów osobowych klientów jak i samochodów ciężarowych dostarczających towar. Oprócz tego za emisję hałasu będą odpowiedzialne zewnętrzne urządzenia wentylacyjne i klimatyzacyjne zlokalizowane na dachu pawilonu handlowego. Nadto w aneksie do raportu wskazano, że zidentyfikowane źródła hałasu pracujące w porze dziennej – parking, place manewrowe, drogi dojazdowe, do nich, zwiększony ruch samochodowy na ul. 3., S. i K., zewnętrzne urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne – nie będą przekraczały dopuszczalnych poziomów hałasu na otaczających inwestycje terenach chronionych.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, podzielił stanowisko Kolegium, iż zawarte w raporcie prognozy hałasu są miarodajne, a dane służące do obliczenia przewidywanego poziomu jego natężenia pozyskane zostały zgodnie z obowiązującą metodyką. Odnosząc się zaś do pomiarów przeprowadzonych przez stowarzyszenie, z których wynika, iż liczba pojazdów samochodowych przejeżdżających ulicą S. wynosiła od 214 - 312 na godzinę, zasadnym jest wskazanie, że dane te nie mogą stanowić dowodu przekroczenia w badanym rejonie dopuszczalnych poziomów hałasu w niniejszej sprawie. Zważyć bowiem należy, iż przedmiotem prowadzonego postępowania nie była budowa czy też rozbudowa drogi publicznej, ale inwestycja polegająca na budowie pawilonu handlowo – usługowego, a dokładniej ocena zgodności planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska. Wobec tego przeprowadzona przez stronę skarżącą analiza ruchu pojazdów na pobliskich drogach ma znaczenie drugorzędne, albowiem w tym przypadku mamy do czynienia jedynie z oddziaływaniem pośrednim przedsięwzięcia na środowisko. Wobec tego, także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, nie może uwzględnić argumentu stowarzyszenia dotyczącego przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w okolicach ulicy S.

Zasadnym jest nadto wskazanie, że organ I instancji określając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację niniejszego przedsięwzięcia szczegółowo określił warunki wykorzystania terenu w trakcie realizacji, eksploatacji i likwidacji inwestycji, biorąc pod uwagę także ograniczenie uciążliwości dla terenów sąsiednich, w tym ich ochronę przed hałasem. Wskazał więc, że na etapie realizacji prace budowlane i montażowe, mogące powodować nadmierną emisję hałasu należy prowadzić w godzinach dziennych tj. od godz. 6.00 do godz. 22.00, na etapie eksploatacji nakazał okresową kontrolę stanu technicznego urządzeń klimatyzacyjno - wentylacyjnych oraz grzewczych w zakresie ich sprawności oraz poziomu emitowanego hałasu. Zobowiązał nadto inwestora do wykonania i przedłożenia analizy porealizacyjnej w zakresie natężenia hałasu w terminie 3 miesięcy od uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów i przedłożenie jej w Urzędzie Miejskim i Starostwie Powiatowym w O.. W przypadku zaś przekroczenia stężeń hałasu wskazano, że analiza ta winna zawierać propozycję zastosowania odpowiednich środków mogących ograniczyć oddziaływanie lub w przypadku możliwości ich ograniczenia do dopuszczalnego poziomu propozycję utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Zważyć więc należy, iż powyższe jednoznacznie przesadza, że organ nakazał inwestorowi przedsięwziąć kroki, które zapewnią ograniczenie ewentualnych uciążliwości związanych z planowaną inwestycją.

W związku z powyższym za chybiony także i należy uznać zarzut naruszenia art. 74 Konstytucji polegający w niniejszej sprawie na nieuwzględnieniu faktu przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu komunikacyjnego w pobliżu planowanej inwestycji. Powyższa regulacja konstytucyjna stanowi m.in., że władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom, a ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych. Przepis ten- jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 sierpnia 2009 r. (sygn. akt II OSK 1239/08), podzielonym przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę - określa funkcję państwa, czyli zasadnicze kierunki i cele jego działania, a także statuuje obowiązki władzy publicznej w zakresie szeroko rozumianej polityki ekologicznej. W rozpoznawanej sprawie – wbrew wywodom strony skarżącej – organy władzy publicznej określając środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie pawilonu handlowo – usługowego wzięły pod uwagę konieczność ograniczenia uciążliwości planowanej inwestycji wobec terenów sąsiednich tak na etapie jej realizacji, eksploatacji jak likwidacji, co jednoznacznie wynika z osnowy decyzji Burmistrza Miasta O. Nie można wobec tego uznać, iż naruszono w toku postępowania administracyjnego wskazaną normę konstytucyjną.

W kwestii naruszenia przywołanych w skardze przepisów ustawy o ochronie przyrody Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko Kolegium, że wymienione postanowienia nie stanowiły podstawy materialnoprawnej kwestionowanej decyzji. Zarzut nieuzasadnionego wydania przez Burmistrza Miasta O. opisanych w skardze zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów z terenu przeznaczonego na inwestycję nie może być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, bowiem decyzja taka jest wydawana po przeprowadzeniu odrębnego postępowania. W tym miejscu zasadnym jest także wyjaśnienie, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody jest tą, która kończy procedurę oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zakres oceny planowanej inwestycji w takiej decyzji jest ściśle określony i sprowadza się w zasadzie do oceny zgodności z wymogami ochrony środowiska. Celem bowiem organu jest ocena przez organ wskazanego we wniosku przedsięwzięcia w aspekcie jego oddziaływania na środowisko. Nie jest więc dopuszczalne w tymże postępowaniu kwestionowanie wydanych uprzednio decyzji, którymi wyrażono zgodę na usunięcie drzew i krzewów.

Chybione są także w ocenie Sądu zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych, a dokładniej: art. 7 i 8 KPA. Celem tychże regulacji prawnych jest nałożenie na organ administracji publicznej obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zobligowanie organu prowadzącego postępowanie administracyjne nie tylko do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale również do podjęcia czynności mających na celu zebranie tegoż materiału. W doktrynie podkreśla się, iż uzyskanie pełnego materiału dowodowego, to zebranie dowodów odnoszących się do wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy okoliczności. Nadto nałożony na organy obowiązek przeprowadzenia całego postępowania dowodowego co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 402-405).

Sąd nie miał wątpliwości, iż decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody została podjęta po rzetelnie uprzednio przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym mającym na celu ustalenie okoliczności stanu faktycznego sprawy uprawniającym w konsekwencji do podjęcia trafnego rozstrzygnięcia. Tak więc zebrany w sprawie materiał dowody pozwalał na należyte ustalenie okoliczności faktycznych i prawnych, co znalazło swoje odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu. Zważyć również należy, iż organ uczynił zadość dyspozycji zawartej w art. 9 KPA. W toku bowiem postępowania administracyjnego w sposób należyty i wyczerpujący informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, czuwając przy tym, aby nie poniosły one szkody z powodu nieznajomości prawa. Skarżące stowarzyszenie wielokrotnie skorzystało z przysługujących im praw, składając stosowne wnioski i uwagi.

Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd - na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę.