Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 300/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 73
journal: Dz.U. 1970 nr 16 poz 134
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
article: zasada równości wobec prawa
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Agnieszka Bieniewska., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części przyznającej dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20% należnego uposażenia zasadniczego: 1. uchyla zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2008 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

A. K. w okresie od dnia 15 października 1984 r. do dnia 21 kwietnia 1987 r. odbywał naukę w charakterze małoletniego elewa orkiestry wojskowej w [...]. W dniu 22 kwietnia 1987 r. zainteresowany został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w [...]. Rozkazem Dowódcy [...] z dnia [...] listopada 1988 r., z tym dniem A. K. został powołany do zawodowej służby wojskowej, a z dniem [...] lipca 2004 r., rozkazem personalnym Nr [...] Dowódcy Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej z dnia [...] czerwca 2004 r., został wyznaczony na stanowisko służbowe tamburmajora - szefa Orkiestry Garnizonowej w D.

Dowódca Sił Powietrznych decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. przyznał A. K. od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 30 czerwca 2005 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Dowódca Sił Powietrznych zmienił swoją wyżej wspomnianą decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. w ten sposób, że przyznał st. chor. szt. rez. A. K. od dnia 1 października 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego oraz od dnia [...] stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2011 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego. Przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę wojskową organ uwzględnił okres ukończenia przez żołnierza 17 roku życia, tj. od dnia [...] stycznia 1986 r.

Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Sił Powietrznych Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., w części przyznającej zainteresowanemu z dniem [...] stycznia 2006 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % należnego uposażenia zasadniczego i w wyniku wszczętego postępowania decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2008 r., na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 Kpa w związku z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, póz. 1750 z późn. zm.) oraz § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.) stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Sił Powietrznych Nr [...] z dnia [...] października 2005 r., w części przyznającej zainteresowanemu z dniem [...] stycznia 2006 r. dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % należnego uposażenia zasadniczego.

Od powyższej decyzji A. K. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] października 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przy ustalaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę należało uwzględnić okres czynnej służby wojskowej od dnia 22 kwietnia 1987 r., a nie jak to uczynił Dowódca Sił Powietrznych od dnia ukończenia 17 roku życia. Uwzględniając okres czynnej służby od dnia 22 kwietnia 1987 r. należy stwierdzić, że A. K. na dzień [...] stycznia 2006 r. posiadał prawo do dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 15 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego, a nie do dodatku w wysokości 20 % należnego uposażenia zasadniczego.

W ocenie organu taki błąd przy określeniu początku okresu czynnej służby wojskowej nosi cechę rażącego naruszenia prawa, gdyż pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Z tego też względu organ uznał, że decyzja Dowódcy Sił Powietrznych Nr [...] z dnia [...] października 2005 r. w części dotyczącej przyznania A. K. z dniem [...] stycznia 2006 r. dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 20 % kwoty należnego uposażenia zasadniczego została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa, wobec czego została spełniona przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, skutkująca nieważnością tej decyzji.

A. K. decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2009 r. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, względnie o uchylenie tych decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy pragmatycznej w związku z § 24 pkt 3 wspomnianego wyżej rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, polegającą na przyjęciu, iż przepisy te mogą stanowić podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej dodatek, pomimo, iż przepisy te wskazują jedynie na to, iż taki dodatek przysługuje. Zarzucał nadto naruszenie norm procesowych – art. 103 § 1 i 3 Kpa, polegające na braku wskazania przez organ materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia. Wskazywał nadto na nieodwracalność skutków decyzji z dnia [...] października 2005 r. oraz wskazywał na aspekt przedawnienia (art. 75 ust. 1 ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r.). W uzasadnieniu skargi A. K. podkreślił brak podstaw do stwierdzenia nieważności.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wnosił o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania.

Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga jest zasadna.

Rozstrzygając niniejszą sprawę organ nie wykazał dlaczego uznał, iż decyzja nr [...] z dnia [...] października 2005 r. Dowódcy Sił Powietrznych rażąco narusza prawo. W szczególności organ nie wykazał jaki konkretny przepis prawa został naruszony. Zarówno przepis art. 80 ustawy pragmatycznej z dnia 11 września 2003 r., jak i przepisy § 24 i § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprost nie regulują problemu czy małoletni, przyjęci na naukę do szkół wojskowych, wraz z ukończeniem 17 roku życia zostali powołani do czynnej służby wojskowej. Organ nie wykazał także w żaden sposób dlaczego okresu po ukończeniu przez skarżącego 17 roku życia nie można zaliczyć do czynnej służby wojskowej pełnionej przez kandydatów na żołnierzy zawodowych.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie status małoletniego, który został przyjęty na naukę do szkoły wojskowej i w trakcie tej nauki kończy 17 lat regulował art. 73 ustawy pragmatycznej z 1970 r. (patrz Dz. U. z 1970 r. Nr 16, poz. 134). Zatem, aby móc badać zasadność decyzji z dnia [...] października 2005 r. wydanej przez Dowódcę Sił Powietrznych organ powinien odnieść się do stanu prawnego, który obowiązywał w dacie ukończenia przez skarżącego 17 roku życia, a więc w dniu [...] stycznia 1986 r. i pod kątem wówczas obowiązujących przepisów ocenić status skarżącego z tego okresu. Takiej analizy organ nie przeprowadził.

Nadto, rozstrzygając niniejszą sprawę w zakresie problematyki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2005 r. Dowódcy Sił Powietrznych, organ powinien mieć na względzie wskazania zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2000 r. sygn. akt SK 9/2000 (OTK ZU 2000/8, poz. 297), iż rozumienie zasady równości ma jednoznaczną treść, co oznacza w szczególności nakaz jednakowego traktowania podmiotów prawa w obrębie określonej klasy (kategorii). Wszelkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną, powinny być traktowane równo, a wiec według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Wskazania zawarte w powyższym wyroku Trybunału Konstytucyjnego mają szczególne znaczenie gdy zważy się, iż ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) nie różnicuje sytuacji żołnierzy zawodowych w zależności od tego, jaką szkołę ukończyli. Na powyższe zwracał już wielokrotnie uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniach wyroków (II SA/Wa 1228/06 z dnia 6 lutego 2007 r. – LEX nr 318177; II SA/Wa 1219/06 z dnia 21 listopada 2006 r. – LEX nr 328629; II SA/Wa 1234/06 z dnia 21 listopada 2006 r. – LEX nr 328633; II SA/Wa 1179/06).

Ponownie, rozstrzygając niniejszą sprawę, organ powinien także rozważyć, iż porusza zagadnienia związane z wykładnią prawa, a różnice w wykładni prawa nie mogą stanowić podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 132 i art. 145 § 1 ppkt a przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji