Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 26/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 134, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie WSA: Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2004r. sprawy ze skargi S.B. na decyzję [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] grudnia 2003r. nr [...] w przedmiocie przydziału osobnej kwatery stałej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] na rzecz skarżącego kwotę 200,00 zł. (dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

[...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. , art. 16 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (jedn. tekst Dz.U. Nr 42 z 2002 r., poz. 368 z późń zm.), § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz.U. Nr 40, poz. 471, z późń zm.) oraz § 16 ust. 1 pkt 5 Statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nadanego zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 maja 2003 r. (Dz.Urz. MON Nr 8, poz. 87) po rozpatrzeniu odwołania chor. S.B. od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 r. wydanej przez [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że S.B. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie [...] w dniu [...] października 1997 r.

W wyniku realizacji listy kolejności osób oczekujących na przydział kwatery w [...] zaistniała możliwość przydzielenia chor. S.B. dwupokojowej kwatery stałej położonej w [...], przy ul. A [...]

W związku z powyższym [...] WAM w [...]wydał decyzję z dnia [...] października 2003 r. w sprawie przydziału ww. kwatery.

Od w/w decyzji chor. S.B. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że wydanie decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej powinno być poprzedzone zawiadomieniem strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Odwołanie nie jest uzasadnione, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Podstawą prawną decyzji [...] w [...] nr [...] z dnia [...] października 2003 r. jest art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (jedn. tekst Dz.U. Nr 42 z 2002 r., poz. 368 z późń zm.), oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz.U. Nr 40, poz. 471, z późń zm.).

Zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. Rozporządzenia MON, w celu otrzymania kwatery żołnierz zawodowy składa do dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego dla miejsca pełnienia czynnej służby wojskowej, wniosek o przydział kwatery zaopiniowany przez dowódcę jednostki wojskowej, w której pełni czynną służbę wojskową.

Wymagany wniosek odwołujący się złożył we właściwym wówczas [...] WAM w T. w dniu [...] października 1997 r. (na skutek likwidacji [...] WAM w [...] został przejęty przez [...] WAM w [...]).

Powyższe było podstawą umieszczenia chor. S.B. na liście osób oczekujących na przydział kwatery w garnizonie [...].

Podkreślić należy, ze [...] WAM w [...] zobligowany jest przepisami prawa do przestrzegania obowiązującej listy kolejności przydziału kwater oraz racjonalnego gospodarowania zasobem mieszkaniowym.

Z chwilą pozyskania kwatery odpowiadającej uprawnieniom do czterech norm mieszkaniowych, [...] WAM w [...] wydał decyzję przydziału osobnej kwatery stałej żołnierzowi zajmującemu pierwszą pozycję na liście kolejności, który zrezygnował z jej przyjęcia. W związku z tym przedmiotowa kwatera została przydzielona chor. S.B znajdującemu się na drugiej pozycji listy kolejności.

Dodać należy, że zgodnie z art. 24 ust. 1 prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego poprzez przydział kwatery albo wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery.

W związku z powyższym od dnia [...] października 1997 r. – złożenia wniosku o przydział kwatery stałej w garnizonie [...] – chor. S.B. mógł brać czynny udział w postępowaniu administracyjnym i informować organ o wszelkich zmianach mających na nie wpływ.

Mając powyższe względy na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a zatem należało postanowić jak na wstępie

Od powyższej decyzji, S.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie, jako niezgodnej z prawem.

Skarżący zarzucił, że organ wydający przedmiotową decyzję nie powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, czym naruszył art. 61 § 4 K.p.a., a tym samym nie dokonał w myśl art. 10 § 1 K.p.a. obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w przebiegu postępowania oraz naruszył zasady określone w art. 7 i 8 K.p.a.

Skarżący zaznaczył, że już w odwołaniu wskazał powyższe naruszenia procedury i to, że jako strona postępowania zamierzał skorzystać z przysługujących mu praw.

Zdaniem skarżącego możliwość czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym przydziału osobnej kwatery stałej jest bardzo istotnym elementem, pozwalającym na dokładne sprawdzenie czy przydzielona kwatera spełnia wszystkie kryteria wyszczególnione w normach regulujących zasady i warunki, jakim powinien odpowiadać przydzielony lokal mieszkalny.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego.

Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwaną p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 p.s.a. podstawą wyrokowania są akta sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organ przedstawił Sądowi niekompletne akta.

W szczególności nie wynika z akt data doręczenia stronie decyzji [...] WAM z dnia [...]r.

Nie wynika też z akt okoliczność, czy odwołanie złożone zostało bezpośrednio w organie, czy nadeszło przesyłką pocztową.

Ma to istotne znaczenie jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z art. 134 K.p.a. jest w pierwszej kolejności ustalenie czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Uchybienie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze – decyzja pierwszoinstancyjna staje się ostateczna, a po drugie – organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze ostatecznego postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Brak wymienionych danych sprawia, że niemożliwym jest jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd zachowania przez stronę omawianego terminu a jednocześnie wykluczenie sytuacji, w której organ odwoławczy rozstrzygałby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji. Zauważyć bowiem trzeba, że nieważną byłaby decyzja organu II instancji wydana w sprawie, w której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 p.s.a.