Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 533/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 zn.1 i 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 1666
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - tekst jednolity
article: par. 5, par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędziowie WSA Marta Laskowska-Pietrzak, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K. p. a. w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 roku, poz. 1412 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania Z. Z. P. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. L. z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] znak: ONS - [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "pylicy płuc" - wymienionej w poz. 3 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) - zwanego dalej "rozporządzeniem".

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wymienioną wyżej decyzją Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. L. nie stwierdził choroby zawodowej "pylicy płuc" - wymienionej w poz. 3 wykazu chorób zawodowych u skarżącego, który był zatrudniony w okresie od [...] października 1985 r. do [...] grudnia 2015 r. w Z. K. na stanowisku palacza centralnego ogrzewania, a od [...] grudnia 2015 r. na stanowisku konserwatora. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie uzasadniając je tym, że zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L., jak i Instytut Medycyny Pracy w [...] nie uwzględnił w całości chorób związanych z charakterem wykonywanej pracy. Ponadto pominięto fakt, że choroba nowotworowa oraz leczenie kardiologiczne spowodowane są bezpośrednim narażeniem na czynniki takie jak zapylenie.

Organ orzekający ustalił , że postępowanie zostało zainicjowane zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej z dnia [...] września 2015 r. nadesłanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L.. W toku postępowania w sprawie choroby zawodowej zgodnie z § 6 ust. 3 ww. rozporządzenia organ I instancji ustalił, że skarżący zatrudniony był w Z. K. w okresie od [...] października 1985 r. do [...] grudnia 2015 r. na stanowisku palacza centralnego ogrzewania, a od [...] grudnia 2015 r. na stanowisku konserwatora.

W sporządzonej w dniu [...] lutego 2016 r. karcie oceny narażenia zawodowego organ przedstawił historię zatrudnienia oraz opisał warunki pracy skarżącego. Zdaniem organu I instancji praca strony na stanowisku palacza centralnego ogrzewania wiązała się z transportem masy opałowej, zsypywaniem węgla do magazynu podręcznego, zasypywaniem węglem pieca, odżużlaniem rusztów, czyszczeniem kanałów spalinowych, transportem popiołu oraz innych pozostałości po opale. Wszystkie czynności były wykonywane ręcznie. Jak ustalił organ I instancji aktualnie czynny jest jeden piec, który nie posiada mechanicznego nawiewu, a zasyp pieca węglem odbywa się co dwie godziny. Zużycie opału w sezonie grzewczym w zależności od warunków atmosferycznych wynosi ok. 23 ton. Zakres czynności oraz specyfika urządzeń wymagały od skarżącego ciągłego nadzoru oraz obecności na stanowisku pracy. W ocenie organu I instancji strona była narażona na zapylenie przez okres 30 lat. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia [...] maja 2016 r. przesłał kartę oceny narażenia zawodowego do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. - jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia uprawnionej zgodnie z § 5 ust 2 rozporządzenia do orzekania w sprawach chorób zawodowych. W dniu [...] czerwca 2016 r. doręczono organowi I instancji orzeczenie lekarskie nr [...]/2016 o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej "pylicy płuc" - wymienionej w poz. 3 wykazu chorób zawodowych u Z. Z. P.. Lekarze orzecznicy - zatrudnieni w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. - na podstawie anamnezy, badania ogólnolekarskiego, konsultacji lekarza specjalisty pulmonologa, badań pracownianych (zdjęcia płuc, TK klatki piersiowej), analizy całości dostarczonej przez badanego dokumentacji leczniczej, a także nadesłanej z Z. K. informacji o zatrudnieniu oraz oceny narażenia zawodowego sporządzonej przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. L. - nie rozpoznali u skarżącego choroby zawodowej pod postacią "pylicy płuc" - wymienionej w poz.3 wykazu chorób zawodowych. W orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że na zdjęciach nie stwierdza się zmian charakterystycznych dla pylicy płuc, a obecność pyłu węglowego w węzłach chłonnych nie upoważnia do rozpoznania pylicy.

Po otrzymaniu ww. orzeczenia lekarskiego skarżący skorzystał z przysługującego mu zgodnie z przepisem § 7 ust. 1 rozporządzenia prawa do wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia, tym samym został skierowany do Instytutu Medycyny Pracy w [...], gdzie w wydanym przez ten Instytut orzeczeniu lekarskim z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] potwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

W oparciu o powyższe orzeczenia Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. L. w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. Z. P. choroby zawodowej "pylicy płuc" - wymienionej w poz.3 wykazu chorób zawodowych.

Od rozstrzygnięcia organu I instancji skarżący złożył odwołanie.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że art. 2351 kodeksu pracy stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 Kodeksu pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Wywołuje ją praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych. Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Zgodnie z procedurą wymaganą w sprawach stwierdzenia chorób zawodowych, o której mowa w rozporządzeniu, właściwymi do rozpoznania kryteriów medycznych wymaganych dla choroby zawodowej zamieszczonej w wykazie są spełniający wymagania kwalifikacyjne lekarze zatrudnieni w jednej z jednostek orzeczniczych wymienionych w § 5 rozporządzenia. Lekarze ci zobowiązani są do stosowania właściwych metod diagnostycznych. Natomiast organy inspekcji sanitarnej upoważnione do stwierdzenia choroby zawodowej nie mogą rozstrzygać o jej istnieniu wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, gdyż zostały pozbawione uprawnienia do samodzielnego prowadzenia postępowania zmierzającego do zdiagnozowania stanu zdrowia pracownika. Ingerencja organu w treść orzeczenia lekarskiego ograniczona została tylko do możliwości żądania od lekarza, który wydał orzeczenie, dodatkowego uzasadnienia lub wydania uzupełniającej opinii lub dodatkowej konsultacji.

W niniejszej sprawie organy orzekające uznały, iż mimo udokumentowanego narażenia zawodowego na pył węglowo - kamienny, stwarzający ryzyko wystąpienia pylicy płuc, z uwagi na obowiązujące w zakresie chorób zawodowych kryteria diagnostyczno - orzecznicze, lekarze specjaliści Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. oraz Instytutu Medycyny Pracy w [...] nie znaleźli podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej - pylicy płuc. Organ odwoławczy podniósł, że orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek medycznych pierwszego i drugiego stopnia uznać należy za uzasadnione w stopniu pozwalającym na przyjęcie ich za podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazał, że Wojewódzki Inspektor Sanitarny w ramach złożonego odwołania pismem z dnia [...] lutego 2017 roku wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy w [...] prośbą o wskazanie czy twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu mają wpływ na wydane przez Instytut Medycyny Pracy w [...] orzeczenie lekarskie. W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] marca 2017 r. Instytut Medycyny Pracy w [...] dodatkowo wyjaśnił, że w trakcie postępowania, dotyczącego rozpoznania choroby zawodowej pylicy płuc wykonano wszystkie niezbędne w celach orzeczniczych badania diagnostyczne. Ocenie poddano dostępne radiogramy klatki piersiowej Z. P., na których wg klasyfikacji radiologicznej Międzynarodowego Biura Pracy stwierdzono stopień 0/lp ca nie dający podstaw w chwili obecnej do rozpoznania choroby zawodowej - pylicy płuc. Ponadto odnosząc się do zarzutów strony w odwołaniu lekarz orzecznik Instytutu Medycyny Pracy w [...] poinformował, że aby potwierdzić lub wykluczyć zawodową etiologię występującego u pacjenta schorzenia, tj. wznowy nowotworowej płuca lewego należy przeprowadzić postępowanie diagnostyczno - orzecznicze w kierunku podejrzenia nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi: rak płuca, znajdującego się w poz. 17.1 wykazu chorób zawodowych. Natomiast zdiagnozowane u pacjenta trzepotanie przedsionków nie jest jednostką chorobową ujętą w wykazie chorób zawodowych, a tym samym nie jest rozpatrywane w kategorii choroby zawodowej. W podsumowaniu niniejszego pisma wskazano, że po ponownym przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej z uwzględnieniem oceny narażenia zawodowego oraz wyników badań nie znaleziono podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] października 2016 r., dotyczącego postępowania diagnostyczno - orzeczniczego u skarżącego.

Podkreślenia wymaga fakt, że z punktu widzenia orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, podstawą rozpoznania klinicznego pylicy płuc jest stwierdzenie na zdjęciu radiologicznym (rtg) klatki piersiowej zmian w obrębie pól płucnych typu zacienień regularnych, okrągłych, mogących odpowiadać efektom oddziaływania pyłów zwłókniających środowiska kopalnianego na miąższ płucny. A zatem rozpoznanie pylicy płuc wymaga wykazania obecności na zdjęciu rtg określonego typu zmian, tj. zacienień okrągłych i regularnych, ocenianych przez porównanie ze standardowymi radiogramami Klasyfikacji radiologicznej pylic, która została opracowana przez ekspertów Międzynarodowego Biura Pracy w Genewie (International Labour Office - ILO) w 1980 r. (nowelizacje w 2000 r. i 2011 r.). Orzecznictwo w zakresie chorób zawodowych z kręgu pylic opiera się na metodzie porównawczej standardów rtg klatki piersiowej - wydanych przez Międzynarodowe Biuro Pracy (International Labour Office - ILO 1980 z rewizją w 2000 r. i 2011 r.), traktowanych jako zalecenia pomocne przy wydawaniu orzeczeń lekarskich - z radiogramami badanego. Wydana przez Międzynarodowe Biuro Pracy "Klasyfikacja" ma charakter zaleceń, a jej celem jest wyłącznie ułatwienie i ujednolicenie opisywania indywidualnych objawów pylicy. Międzynarodowa klasyfikacja radiologiczna pylic jest narzędziem używanym na całym świecie w celu poprawy nadzoru nad stanem zdrowia pracowników, prowadzenia badań epidemiologicznych i porównywania danych statystycznych. Radiogramy klatki piersiowej - wykonane u skarżącego zarówno w jednostce orzeczniczej pierwszego, jak i drugiego stopnia nie wykazały obecności w płucach zmian, które uzasadniałyby rozpoznanie pylicy płuc. Uzyskane w sprawie orzeczenia lekarskie należy uznać za uzasadnione w stopniu pozwalającym na ich przyjęcie za podstawę wydanego rozstrzygnięcia.

Zdaniem organu II instancji zarzut strony dotyczący pominięcia objawów wznowy nowotworowej jest niezasadny z uwagi na fakt, iż zgodnie z dokonanym w dniu [...] września 2015 roku zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej "pylicy płuc " - wymienionej w poz. 3 wykazu chorób zawodowych. Natomiast aby potwierdzić lub wykluczyć zawodową etiologię występującego u strony schorzenia, tj. wznowy nowotworowej płuca lewego należy przeprowadzić postępowanie administracyjne w kierunku podejrzenia nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi: "rak płuca", znajdującego się w poz. 17.1 wykazu chorób zawodowych.

W skardze na decyzję L. Państwowego Inspektora Sanitarnego w L. skarżący podkreślił, że nie zgadza się z decyzjami organów inspekcji sanitarnej, ponieważ uważa, że jego "praca przez 30 lat w warunkach bezpośredniego działania pyłów węglowych spowodowała zachorowanie na nowotwór płuca i obecnie na wznowę nowotworową". Wskazał, że lekarze onkolodzy wielokrotnie twierdzili, że nowotwór powstał w następstwie czynników występujących w środowisku pracy, ale żaden lekarz medycyny pracy nie zajął się tą chorobą, mimo że organ I instancji stwierdził, że faktycznie przez 30 lat skarżący był narażony na zapylenie węglowe.

W odpowiedzi na skargę L. Państwowy Inspektor Sanitarny w L. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia czy też stwierdzenia nieważności.

Stan faktyczny ustalony został przez organy obu instancji prawidłowo i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Prawidłowo także zastosowane zostały przez organy przepisy prawa materialnego, a mianowicie art. 235ą i art. 235˛ kodeksu pracy oraz rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

Stosownie do treści powołanych wyżej przepisów kodeksu pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym, albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.

Jak wynika z powyższego, pojęcie choroby zawodowej w rozumieniu kodeksu pracy odbiega od potocznego znaczenia tego określenia. Sam fakt zdiagnozowania u pracownika jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych nie jest bowiem wystarczający do wydania przez właściwego powiatowego inspektora sanitarnego pozytywnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej, gdyż niezbędnym jest jeszcze ustalenie związku przyczynowego pomiędzy chorobą a narażeniem zawodowym, a jeżeli choroba została zdiagnozowana po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jej objawy muszą wystąpić w okresie oznaczonym w załączniku do rozporządzenia. Niezbędną przesłanką orzeczenia w przedmiocie choroby zawodowej jest zatem zdiagnozowanie u pracownika jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie powyższa przesłanka nie została spełniona.

Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W aktach sprawy administracyjnej znajdują się oba wyżej wymienione dokumenty. Orzeczenie, o jakim mowa wyżej, należy traktować jak opinię w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a jego ocena dokonywana przez właściwy organ podlegać musi kryteriom określonym w art. 80 k.p.a. Jeżeli zatem orzeczenie lekarskie poddane takiej ocenie zawiera w sobie logiczne i przekonujące wyjaśnienie zajętego przez lekarzy orzeczników stanowiska, to organ nie może sprzecznie z tą opinią dokonać we własnym zakresie odmiennej oceny i wydać decyzji o istnieniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w L. wydał orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – pylicy płuc. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że podstawą rozpoznania pylicy płuc jest stwierdzenie w wykonanych zdjęciach klatki piersiowej typowych zmian radiologicznych w obrębie pól płucnych typu zacienień regularnych, okrągłych. Dalej wyjaśniono, że diagnostyka odbywa się poprzez porównanie wykonanych radiogramów badanego pacjenta ze standardami radiologicznymi rozpowszechnianymi przez Międzynarodowe Biuro Pracy ILO, zawierającymi wytyczne dotyczące rozpoznawania pylicy płuc i stosowania międzynarodowej klasyfikacji pylicy. Powyższe porównanie prowadzi do wniosku, że na zdjęciach radiologicznych pacjenta brak jest zmian upoważniających do rozpoznania pylicy płuc. W orzeczeniu tym znalazło się pouczenie o prawie złożenia wniosku o przeprowadzenie ponownego badania do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia.

Skarżący skorzystał z tego uprawnienia, wobec czego został skierowany do Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Również jednostka orzecznicza drugiego stopnia potwierdziła brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej – pylicy płuc.

Organ I instancji w sporządzonej karcie oceny narażenia zawodowego opisał warunki pracy skarżącego i potwierdził narażenie na pył kamienno - węglowy. Jednostki orzecznicze w wydanych orzeczeniach lekarskich nie kwestionowały występowania narażenia na pył węglowy na stanowisku pracy skarżącego, jednakże nie rozpoznały "pylicy płuc" schorzenia wymienionego w poz. 3 wykazu chorób zawodowych, z uwagi na to, iż radiogramy klatki piersiowej - wykonane u strony, zarówno w jednostce orzeczniczej pierwszego, jak i drugiego stopnia nie wykazały obecności w płucach zmian, które uzasadniałyby rozpoznanie pylicy płuc. Organy administracji mając na względzie art. 10 § 1 k.p.a. zapewniły stronom możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Skarżący zarówno na etapie prowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. L. postępowania w przedmiocie choroby zawodowej, jak i przed Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie wnosił żadnych uwag.

Podkreślić należy, że przed wydaniem decyzji organ odwoławczy zwrócił się pismem z dnia [...] lutego 2017 r. do Instytutu Medycyny Pracy w [...] z prośbą o wskazanie czy twierdzenia skarżącego zawarte w odwołaniu mają wpływ na orzeczenie lekarskie wydane przez tą jednostkę orzeczniczą.

W odpowiedzi na to pismo Instytut wyjaśnił, że skarżącemu wykonano wszystkie badania diagnostyczne niezbędne w celach orzeczniczych, natomiast potwierdzenie lub wykluczenie zawodowej etiologii występującego u pacjenta schorzenia tj. wznowy nowotworowej płuca lewego wymaga przeprowadzenia postepowania diagnostyczno – orzeczniczego w tym kierunku.

Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły reguł postępowania dowodowego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 k.p.a. Organy nie naruszyły także art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące, jasne i odnosi się do całości stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy administracyjnej.

Należy także – za organem odwoławczym – podkreślić, organy orzekające w niniejszej sprawie prowadziły postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej – "pylicy płuc". Jednakże brak jest przeszkód do zainicjowania w przyszłości kolejnego postępowania w sprawie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej w postaci podejrzenia nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi: "rak płuca", znajdującego się w poz. 17.1 wykazu chorób zawodowych .

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty dotyczyły kwestii zachorowania przez skarżącego na nowotwór płuca (obecnie wznowy nowotworowej) to nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.