Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1027/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak Asesor sąd. Szymon Widłak Protokolant: sekr. sąd. Kamila Perkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [ ... ] nr [ ... ] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolno-środowiskowych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę [ ... ] złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ Sz. Widłak /-/ B. Sokołowska /-/ M. Ławniczak WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał R. R. płatność z tytułu realizacji działań rolnośrodowiskowych w pomniejszonej wysokości tj. w kwocie [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wniosek R. R. z dnia [...] obejmował, w ramach pakietu Rolnictwo ekologiczne, dofinansowanie realizacji wariantu S02a1 Uprawy rolnicze ( bez certyfikatu zgodności ) na powierzchni [...] oraz wariantu S02b1 Trwałe użytki zielone ( bez certyfikatu zgodności) na powierzchni [...].

Dalej wskazał, że kontrole przeprowadzone w dniach [...] w związku z ubieganiem się przez R. R. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 wykazały, że:

• na całej działce rolnej A o powierzchni [...] stwierdzony rodzaj użytkowania rolniczego nie kwalifikuje się do płatności obszarowych (kod DR 3); na działce nie jest prowadzona działalność rolnicza (kod DR 18),

• uprawa stwierdzona na działce rolnej B o pow. [...] należy do innej grupy płatności (kod DR 7); działka jest położona w kompleksie działek rolnych pokrytych jednolitą uprawą bez możliwości identyfikacji jej granic (kod DR 25),

• rodzaj użytkowania rolniczego stwierdzony na działce rolnej C o pow. [...] nie kwalifikuje się do płatności obszarowych (kod DR 3); na działce nie jest prowadzona działalność rolnicza (kod DR 18),

• rodzaj użytkowania rolniczego stwierdzony na działce rolnej D o pow. [...] nie kwalifikuje się do płatności obszarowych (kod DR 3); na działce nie jest prowadzona działalność rolnicza (kod DR 18),

• rodzaj użytkowania rolniczego stwierdzony na działce rolnej E o pow. [...] nie kwalifikuje się do płatności obszarowych (kod DR 3); na działce nie jest prowadzona działalność rolnicza (kod DR 18),

• rodzaj użytkowania rolniczego stwierdzony na działce rolnej F o pow. [...] nie kwalifikuje się do płatności obszarowych (kod DR 3); na działce nie jest prowadzona działalność rolnicza (kod DR 18).

Kontrole na miejscu w zakresie wniosku o płatności z tytułu działań rolnośrodowiskowych przeprowadzone w dniach [...] ujawniły natomiast, że:

• zdeklarowana powierzchnia działki rolnej A [...[ jest mniejsza od powierzchni stwierdzonej [...] kod DR 13-,

• na działce rolnej B o pow. [...] nie stwierdzono deklarowanej uprawy. Stwierdzona uprawa należy do tej samej lub wyższej grupy płatności; kod DR 6,

• zdeklarowana powierzchnia działki C [...] jest większa od powierzchni stwierdzonej [...], kod DR 13+,

• zdeklarowana powierzchnia działki rolnej D jest mniejsza [...] od powierzchni stwierdzonej [...]; kod DR 13

• ,zdeklarowana powierzchnia działki rolnej E [...] jest większa od powierzchni stwierdzonej [...], kod DR 13+,

• na całej działce rolnej F stwierdzony rodzaj rolniczego użytkowania nie kwalifikuje się do płatności obszarowych; kod DR 3.

Powołując się na wyniki przeprowadzonych kontroli organ stwierdził, że na działce rolnej B znajduje się uprawa rolna należąca do innej grupy płatności oraz stwierdził brak prowadzenia działalności rolniczej na działkach A, C, D, E , F przez większą część okresu trwania zobowiązania rozpoczętego 01 marca 2005 roku. Stąd powierzchnia użytkowana rolniczo dla każdej z działek rolnych wynosi [...].

Z uwagi jednak na rozpoczęcie R. R. działalności rolniczej na wspomnianych gruntach i podjęcie kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, w ocenie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Krotoszynie należało, odstąpić od wydania decyzji odmownej.

R. R., działając przez pełnomocnika T.S. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił, że wydana została ona oparta ( odnośnie działek C,D,E,F ) na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych i jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Odwołujący zaprzeczył twierdzeniom dowodowym organu I instancji w kwestii rolniczego wykorzystywania gruntu i podkreślił, że trawy na gruntach ornych znajdowały się na całej powierzchni zdeklarowanych działek.

Podał też, że wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych został sporządzony na podstawie danych z ewidencji gruntów. Wszelkie rozbieżności w zakresie powierzchni mieszczą się w granicach dopuszczalnych przez ustawodawcę i nie mogą być podstawą umniejszenia płatności o 100 procent.

Reasumując R.R. wniósł o uchylenie decyzji Kierownika Biura Powiatowego AR i MR w K. wydanie nowej przyznającej pełne płatności dla działek A, B, C, D, E z uwzględnieniem powierzchni stwierdzonych w trakcie kontroli, przytaczając jednocześnie fragmenty uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której organ mówił o rozpoczęciu działalności rolniczej na wspomnianych gruntach i podjęciu kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 5a ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji i Restrukturyzacji i Modernizacji ( tekst jednolity Dz.U. z 2005r. Nr 31, poz. 264 ), art. 5 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej z dnia 28 listopada 2003r. ( Dz.U. z 2003r., Nr 229, poz. 2273 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że na działkach rolnych objętych wnioskiem nie prowadzono działalności rolniczej. Deklarowane do programu rolnośrodowiskowego działki nie spełniały tzw. minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej. Wykonane cyfrowe fotografie kontrolowanych działek ujawniają, że na działkach nie przeprowadzono zabiegów pielęgnacyjnych.

Nadto organ II instancji wskazał, że zgłoszone do udzielenia płatności grunty rolne nie zostały zakwalifikowane przez inspektorów terenowych jako ugór; ponieważ zgodnie z §2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 07 kwietnia 2004r. uznaje się, że grunt orny był ugorowany jeżeli podlegał zabiegom uprawowym, przy czym nie był obsiewany przez okres dłuższy niż 6 miesięcy lub co najmniej jednokrotnemu koszeniu w terminie do 15 lipca.

Przywołując wyniki kontroli z dnia [...] organ odwoławczy podał, że w przypadku działki rolnej C zachodzą rozbieżności pomiędzy powierzchnią deklarowaną [...] a stwierdzoną [...]. Z kolei na działce B nie stwierdzono uprawy deklarowanego gatunku roślin. Na działkach C i F stwierdzono samosiewy brzozy, sosny oraz wieloletnie chwasty; na działkach trwają prace związane z przywracaniem im charakteru rolnego.

Zgodnie z art. 70 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 oraz art. 51 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 powołanego rozporządzenia, to jeżeli ustalona różnica między zdeklarowanym obszarem a wyznaczonym obszarem jest większa niż 20% nie może być przyznana żadna pomoc za dany rok.

W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Oddziału ARiMR wskazał, że w przypadku R. R. powierzchnia deklarowanych upraw wynosi 0,00 hektarów i dlatego należało odmówić przyznania płatności.

Podkreślił również, że program rolnośrodowiskowy jest instrumentem finansowym Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich skierowanym, do producentów rolnych, którzy chcą przyczyniać się do poprawy jakości środowiska i zachowania walorów przyrodniczych obszarów wiejskich. Beneficjenci programu są zobowiązani do stosowania praktyk rolniczych, które są czymś więcej niż tylko stosowaniem zwyczajnej dobrej praktyki w gospodarstwie rolnym. Warunkiem koniecznym dla przyznania płatności jest więc realizowanie programu rolnośrodowiskowego, czyli prowadzenie produkcji rolnej metodami, które chronią środowisko i utrzymują stan rolniczego środowiska wiejskiego w zgodzie z zasadami ochrony przyrody i poprawy środowiska, krajobrazu i jego cech, zasobów naturalnych, gleby oraz zróżnicowania genetycznego sposobów wykorzystywania gruntów rolnych.

Organ II instancji podał, że wnioskodawca nie podjął realizacji programu rolnośrodowiskowego; nie prowadził działalności rolniczej przez większą część okresu trwania zobowiązania rozpoczętego z dniem [...]. Płatność rolnośrodowiskowa w ramach pakietu Rolnictwo Ekologiczne może natomiast zostać przyznana producentowi rolnemu, który prowadził działalność rolniczą tradycyjnymi metodami i zdecydował się na produkcję metodami ekologicznymi, czyli na stosowanie odpowiedniej agrotechniki oraz wyeliminowanie z produkcji syntetycznych środków ochrony roślin i nawozów.

R. R. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura ARiMR w K. i zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że wymagania w zakresie prowadzenia działalności rolniczej zgodnie z zasadami zwykłej dobrej praktyki rolniczej zostały spełnione.

Skarżący podniósł, że realizował działalność rolnośrodowiskową zgodnie z planem, który sporządził doradca z ośrodka doradztwa rolniczego. W swych działaniach był więc związany koniecznością dostosowania się do wspomnianego planu. Musiał pogodzić powszechnie stosowane zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej ze specyficznymi ograniczeniami wynikającymi z realizacji pakietu rolnictwa ekologicznego.

R. R. zarzucił, iż tylko jedna z kontroli dotyczyła realizacji planu rolnośrodowiskowego, a dopiero wyniki następnej kontroli, po uprzednim pouczeniu producenta o skutkach dalszego nieprzestrzegania zasad zwykłej dobrej praktyki rolniczej, otwierają możliwość dla zmniejszenia płatności.

W ocenie skarżącego organy nie dochowały wymogów formalnych przeprowadzenia kontroli na warunkach określonych w § 15 i § 16 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich.

Zarzucił również, iż w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zmniejszenie płatności rolnośrodowiskowych o 100%. Wskazał, że posiada wydane w dniu [...] zaświadczenie Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji Nr [...] dla gospodarstwa rolnego w okresie przestawiania na produkcję metodami ekologicznymi. Skarżący zwrócił uwag na trudności użytkowania gruntów rolnych w gospodarstwie prowadzonym metodami ekologicznymi. Powinno ono następować etapami, a ilość etapów jest uzależniona od wielkości i zasobności fauny i flory tam występującej.

R. R. podkreślił nadto, że w przypadku uprawy traw na gruntach ornych w rolnictwie ekologicznym wymóg dobrej praktyki rolnej został spełniony przy wykonaniu jednego koszenia a termin tego zbiegu agrotechnicznego nie został ustawowo określony.

Podniósł także, że ustalenia organu sprowadzające się do twierdzenia o braku prowadzenia działalności rolniczej nie są zgodne z rzeczywistością. W ocenie skarżącego dla wyprowadzenia takiego wniosku niewystarczające jest ustalenie, że obok traw na deklarowanych działkach występowały też inne gatunki roślin oraz, że stwierdzono sporadycznie odrosty usuniętych uprzednio samosiejek drzew i krzewów.

Skarżący wskazał, że w rolnictwie ekologicznym inne gatunki roślin, obok traw, należy traktować jako zioła wzbogacające biotop. Był więc zobowiązany do utrzymania "istniejącego zadarnienia w celu przeciwdziałania erozji wietrznej i wodnej", co w połączeniu z zakazem stosowania chemicznego zwalczania chwastów skutkuje ich obecnością na gruncie. Natomiast obecność na gruncie systemów korzeniowych wyciętych samosiejek drzew powodowane było dążeniem do zapobiegania erozji gleby; ubocznym skutkiem gospodarki prowadzonej metodami ekologicznymi jest pojawianie się odrostów drzew i krzewów, które są systematycznie usuwane.

R. R. podniósł również, że w dniu [...] grunty użytkowane przez niego były poddane kontroli przez Polskie Centrum Badań i Certyfikacji, która nie wykazała żadnych nieprawidłowości w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego w okresie przestawiania na produkcję metodami ekologicznymi.

Skarżący przyznał, że istnieją rozbieżności pomiędzy powierzchnią działek zdeklarowaną we wniosku, a stwierdzoną podczas kontroli. Jednak są one skutkiem podania wielkości powierzchni z wykazu ewidencji gruntów i nie przekraczają 20%. Dlatego nie mogą, jego zdaniem, stanowić podstawy do zmniejszenia płatności obszarowy o 100 procent.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji .

Ponadto organ odwoławczy przedstawił sposób obliczenia procentowej różnicy pomiędzy zdeklarowaną powierzchnią upraw, a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli w dniach [...].

Przy wykorzystaniu materiałów Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie, przytoczono też szeroką argumentację na uzasadnienie tezy, że grunt deklarowany do programu rolnośrodowiskowego nie był użytkowany rolniczo przez dłuższy okres czasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie są natomiast uprawnione do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji uznał, że skarga okazała się uzasadniona.

Na wstępie należy zaznaczyć, że Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jako organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności obowiązany był ponownie zapoznać i rozstrzygnąć sprawę w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania przez niego decyzji.

W myśl zaś fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego tj. zasady prawdy obiektywnej organ administracji publicznej ma obowiązek dokładnie wyjaśnić stan faktyczny po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego zebranego w sprawie. Organ II instancji zgodnie z powołaną wyżej zasadą prawdy obiektywnej ( art. 7 kpa ) i zasadą swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa ) dokonuje oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed I instancją. Przy czym istotne jest, że organ odwoławczy ma kompetencje tylko do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.

Trzeba podkreślić, że działania administracji publicznej podejmowane w formie decyzji administracyjnej obwarowane są prawnoprocesowym obowiązkiem uzasadnienia rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę. Uzasadnienie jest koniecznym elementem decyzji (art. 107 k.p.a.), a jego prawidłowa konstrukcja warunkuje legalność podjętego rozstrzygnięcia.

Strona ma prawo poznać motywy rozstrzygnięcia. Zawiłość argumentacji organu, czy wewnętrzna sprzeczność poczynionych ustaleń faktycznych uniemożliwia poznanie tych motywów i tym samym przesądza o istotnych wadach decyzji.

Konstrukcja, a przede wszystkim treść uzasadnienia, bezpośrednio wpływa na ocenę prawidłowości decyzji w zakresie realizacji przez organy administracji publicznej obowiązków procesowych wyrażonych w zasadach ogólnych postępowania administracyjnego w tym obowiązku wyjaśnienia przesłanek zasadności rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.), pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa oraz podnoszenie ich świadomości i kultury prawnej (art. 8 k.p.a.).

Stosownie do treści art. 107 §1 i §3 k.p.a. decyzja obejmuje uzasadnienie faktyczne oraz wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem akt administracyjny załatwiający sprawę musi być sporządzony w sposób ujawniający proces myślowy, który prowadzi do treści rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie faktyczne powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 §3 k.p.a.). Ma więc ujawnić ustalenia organu co do rzeczywistego stanu rzeczy istotne w świetle przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie faktyczne decyzji winno jednoznacznie wskazywać jakie są ustalenia organu prowadzącego postępowanie. Niedopuszczalne jest oparcie rozstrzygnięcia na przedstawieniu możliwych wersji stanu faktycznego; w szczególności, gdy przedstawione wersje mogą stanowić podstawę dla różnych rozstrzygnięć.

Zdaniem Sądu decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie realizuje modelu uzasadnienia nakazanego przez ustawodawcę.

Zamiast wskazywać dowody ich ocenę i fakty, które na ich podstawie organ odwoławczy uznał za udowodnione, organ przytacza głównie opis ustaleń inspektorów przeprowadzających kontrole, cytuje treść pism strony, decyzję pierwszoinstancyjną oraz przepisy prawne mogące znaleźć zastosowanie w sprawie.

W uzasadnieniu pojawiają się stwierdzenia, że skarżący nie prowadził działalności rolniczej. Następnie, że nie prowadził tej działalności, ale przez większą część czasu trwania zobowiązania rolnośrodowiskowego. Ponadto, że uchybienia wnioskodawcy polegały na braku realizowania programu rolnośrodowiskowego, że w ocenie organu, R. R. nie stosował zasad dobrej praktyki rolniczej. Wskazano także, że skarżący nie spełniał minimalnych wymagań utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze; brak zabiegów agrotechnicznych w postaci koszenia. Organ doszedł także do przekonania, że przyznanie płatności w zmniejszonej wysokości jest następstwem braku deklarowanego rodzaju upraw na całej powierzchni działek rolnych objętych programem rolnośrodowiskowym.

W konsekwencji nie wiadomo, jaką treść mają ostateczne, ustalenia faktyczne organu II instancji: czy skarżący w ogóle nie prowadził działalności rolniczej

( ewentualnie do kiedy), czy nie prowadził działalności rolniczej o charakterze zdeklarowanym we wniosku, czy też prowadził uprawę traw na gruntach ornych, lecz nie czynił tego zgodnie z wymaganiami dobrej praktyki rolniczej. Lektura uzasadnienia nie daje odpowiedzi na pytanie, które twierdzenia organu, spośród mogących spełniać rolę ustaleń faktycznych, legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia, a to przesądza o istotnej wadliwości zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji stanowi niezbędny element, który jest istotny z punktu widzenia zakresu zastosowania wielu norm prawnych, a przez to posiada ogromne znaczenie dla oceny praworządności działania administracji.

Z uwagi na wspomniane wady kontrola prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego okazała się niemożliwa.

Sąd administracyjny nie może bowiem wyręczać organów własną oceną materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych, a następnie w oparciu o tak sformułowaną ocenę orzekać w sprawie.

Na marginesie należy dodać, że odpowiedź na skargę nie może zastąpić uzasadnienia decyzji.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji winien mieć na względzie powyższe uwagi oraz to, że przedstawiona przez niego argumentacja, jeśli ma spełniać wymogi legalności. musi być pełna, logiczna i odnosić się też wnikliwie do wszystkich zarzutów i okoliczności podniesionych przez skarżącego.

Z treści uzasadnienia decyzji muszą wynikać jednoznaczne ustalenia faktyczne organu, a także ocena materiału dowodowego ( w tym protokołów kontroli). Musi ono zawierać wskazanie dowodów, które stanowiły ( i dlaczego ) podstawę rozstrzygnięcia.

Dopiero bowiem wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności sprawy da jej rzeczywisty obraz i pozwoli prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego.

Sąd dopatrzył się w działaniu organu administracji publicznej także naruszenia art.10 § 1 kpa. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR powinien wziąć pod uwagę, że zgodnie z poglądem utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie prawo strony do zajęcia stanowiska wobec całości zebranych w sprawie dowodów i żądań koreluje z kategorycznym obowiązkiem po stronie organu, polegającym na konieczności pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia oraz na wstrzymaniu się od wydania decyzji do czasu ( określonego wyznaczonym stronie terminem ) złożenia tego oświadczenia.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 litera c ) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

Na podstawie art. 200 i art. 152 cytowanej ustawy orzeczono natomiast o kosztach sądowych i wykonalności zaskarżonej decyzji.

/-/ Sz. Widłak /-/ B. Sokołowska /-/ M. Ławniczak