Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 530/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2013 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. B. W. ustalił J. skarżącemu. (skarżącemu) wymiar podatku od nieruchomości na 2013 rok, w kwocie [...] zł. Organ uwzględnił w podstawie opodatkowania: budynki mieszkalne o powierzchni użytkowej [...] m2 ([...] m2 x stawka [...] zł/m2 - [...]zł), grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 ([...] m2 x stawka [...] zł/m2 – [...] zł) i budynki pozostałe o powierzchni użytkowej [...] m2 ([...]m2 x stawka [...] zł/m2 - [...] zł). Wskazane wyżej stawki podatkowe organ pierwszej instancji zastosował na mocy § 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a i e uchwały Nr XXIII/303/2012 Rady Miejskiej w Kruszwicy z dnia 8 listopada 2012 r.

w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 15 listopada 2012 r., poz. 2716).

Nie zgadzając się z wydaną decyzją skarżący wniósł odwołanie, w którym zarzucił podwyższenie kwoty zobowiązań w porównaniu do 2012 roku o 40% co jest, zdaniem podatnika, zbyt rażące i niezgodne z prawem. Strona zgadza się na podwyższenie zobowiązań podatkowych o 5% w stosunku do lat 2010/2012.

W kolejnym piśmie z dnia [...] r. skarżący powtórzył zarzuty odwołania.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że materialnoprawną podstawę do ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości stanowią przepisy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej "u.o.p.l.") i wydanych na ich podstawie uchwał rady gminy w sprawie stawek podatku od nieruchomości na rok.

SKO przywołało art. 5 ww. ustawy zgodnie z którym rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie, w myśl ustępu 1:

1) od gruntów: ( ... )

c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,45 zł od 1 m2 powierzchni; 2) od budynków lub ich części:

a) mieszkalnych - 0,73 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, ( ... )

e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 7,66 zł od l m2 powierzchni użytkowej ( ... ).

Organ przytoczył dalszą część przepisu art. 5 (ust. 2-4 ), zgodnie z którymi: przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 1, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu; przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków; przy określaniu wysokości stawek, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. b-e oraz w ust. 1 pkt 3, rada gminy może różnicować wysokość stawek dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności rodzaj prowadzonej działalności.

SKO wyjaśniło, że górne granice stawek kwotowych na 2013 rok zostały ogłoszone

w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 2 sierpnia 2012 r. (M.P. z 2012 r. poz. 587). Natomiast na podstawie upoważnienia zawartego w art. 5 cytowanej wyżej ustawy Rada Miejska w Kruszwicy uchwałą Nr XXIII/303/2012 z dnia 8 listopada 2012 r.

w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Kuj.-Pom.

Z dnia 15 listopada 2012 r., poz. 2716) ustaliła obowiązujące przy wymiarze podatków lokalnych na 2013 rok stawki podatkowe, między innymi:

- od budynków mieszkalnych - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit.

a uchwały);

- od gruntów pozostałych - 0,20 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. c );

- od budynków pozostałych- 4,50 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit. c).

W ocenie organu odwoławczego porównanie treści ww. uchwały Rady Miejskiej

w Kruszwicy z maksymalnymi stawkami podatkowymi wskazany w art. 5 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych prowadzi do wniosku, że Rada Miejska w Kruszwicy ustaliła stawki na 2013 rok w ustawowych granicach i są one wiążące dla Burmistrza wymiarze. przy wymiarze podatków na ten rok i nie może dowolnie stosować innych stawek podatkowych w indywidualnych sprawach, czego domaga się podatnik.

W skardze strona kwoty zakwestionowała podwyższenie kwoty zobowiązań za 2012 roku w porównaniu do lat poprzednich o 40% co jest jej zdaniem, zbyt rażące

i niezgodne z prawem. Skarżący podniósł, że członkowie Rady Miejskiej oraz Burmistrz, jako mieszkańcy miasta nie zdają sobie sprawy z problemów jakie niesie

z sobą mieszkanie na wsi. Skarżący wskazał przy tym na swój podeszły wiek, zły stan zdrowia i sytuację finansową. Podniósł ponadto, że innym podatnikom nie podwyższono wymiaru podatku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...]. skarżący podtrzymał zarzuty

i argumentację zawartą w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego

z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Zarzuty i żądania zawarte

w skardze sprowadzają się do podważenia prawidłowości ustalenia przez Radę Miejską K. wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013r.

Na wstępie należy podkreślić , że jednostki samorządu terytorialnego, w tym przede wszystkim gminy, mają zagwarantowane konstytucyjnie prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie określonym w ustawie (art. 168 Konstytucji RP), którego rozwinięciem jest art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych, z którego wynika, że rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie stawek maksymalnych, które ogłasza co roku Minister Finansów w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Zasadą jest zatem, że rada gminy podejmuje każdego roku uchwałę w sprawie stawek podatku od nieruchomości, przy czym stawki uchwalone przez radę gminy nie mogą przekroczyć stawek maksymalnych. Do końca 2002 r. zdarzało się, że powstawał problem, gdy rada gminy nie podjęła uchwały określającej wysokość stawek podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Począwszy od 2003 r. obowiązuje przepis art. 20a ust. 1 ustawy. Stosownie do jego treści w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy.

Górne granice stawek kwotowych na 2013 rok ogłoszone zostały

w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 02 sierpnia 2012 r. (M.P. z 2012 r. poz. 587). Natomiast uchwałą Nr XXIII/303/2012 z dnia 08 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Kuj.-Pom. Z dnia 15 listopada 2012 r., poz. 2716) Rada Miejska w Kruszwicy ustaliła obowiązujące przy wymiarze podatków lokalnych na 2013 rok stawki podatkowe, między innymi: od budynków mieszkalnych - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit. a uchwały); od gruntów pozostałych - 0,20 zł od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. c uchwały); od budynków pozostałych - 4,50 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (§ 1 pkt 2 lit. c uchwały). Organ odwoławczy zasadnie wskazał, że porównanie treści powyższej uchwały Rady Miejskiej w Kruszwicy z maksymalnymi stawkami podatkowymi wskazanymi w art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych prowadzi do wniosku, że Rada Miejska

w Kruszwicy ustaliła stawki na 2013 rok w ustawowych granicach i są one wiążące dla Burmistrza K. przy wymiarze podatków na ten rok. Sąd zauważa, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wymiarze. prawidłowo podkreśliło, że Burmistrz wymiarze. związany jest przy wymiarze podatków wyżej wymienioną uchwałą Rady Miejskiej w Kruszwicy i nie może dowolnie stosować innych stawek podatkowych w indywidualnych sprawach, czego domaga się skarżący. Także sąd administracyjny

w ramach uprawnień przyznanych mu przez ustawodawcę nie może zmienić decyzji wymiarowej w zakresie wysokości stawek podatku od nieruchomości. Sąd kontroluje czy zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i procesowego. W niniejszej sprawie decyzje poddane kontroli Sądu są zgodne z prawem.

Na marginesie już tylko Sąd chciałby wskazać, że w sytuacji gdy podatnik nie jest w stanie uiścić należnego podatku z uwagi na trudną sytuację życiową i materialną ma prawo wystąpić do organu podatkowego z wnioskiem o ulgę w postaci rozłożenia na raty lub umorzenia zaległości podatkowej (art. 67a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu nie orzeczono albowiem pełnomocnik na rozprawie oświadczył, że nie składa takiego wniosku.

M. Łent E. Kruppik-Świetlicka U. Wiśniewska