Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 713/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 par. 1pkt 5,art.120-122 i art. 181
journal: Dz.U. 2002 nr 8 poz 60
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 stycznia 2002 r. w sprawie opłat drogowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Małecki Sędziowie Sędzia NSA Janusz Ruszyński Asesor sądowy WSA Karol Pawlicki(spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi ZS na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług z miesiące listopad i grudzień 1999 r. oddala skargę /-/ K. Pawlicki /-/ J. Małecki /-/ J. Ruszyński


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] Z S, prowadzący działalność gospodarczą w ramach A, zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzja ostateczną z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za [...]. W sprawie o sygnaturze akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę podatnika na w/w decyzję, a w dniu [...]. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od w/w orzeczenia Sądu I instancji (sygn. akt [...]). W trakcie, gdy toczyły się postępowania przed sądami administracyjnymi, toczyło się postępowanie karne w sprawie o uszczuplenie podatku dochodowego za rok [...] w kwocie [...], tj. o przestępstwa skarbowe z art. 56 § 2 kodeksu karnego skarbowego. W dniu [...] w sprawie o sygn. [...] Sąd Rejonowy wydał wyrok, w którym oskarżonego ZS uniewinniono od zarzucanego mu czynu. W wyniku postępowania dowodowego przeprowadzonego w ramach procesu karnego ujawniono nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody nieznane organom skarbowym.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wznowił na żądanie strony postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług [...] zakończone decyzją ostateczną w/w organu z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] organ odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej. Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i na co należy zwrócić szczególnie uwagę, przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Otóż zarówno nowe fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia muszą istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej.

Organ wskazał, iż powołane przez podatnika dokumenty (wyrok Sądu Rejonowego oraz opinia biegłego z zakresu księgowości, wydana dla Sądu Rejonowego) nie istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji wymiarowej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Tak więc przesłanka wskazana przez podatnika we wniosku dotyczącym wznowienia postępowania nie została spełniona.

W odwołaniu z dnia [...] Z S wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.

W uzasadnieniu podatnik wyjaśnił, że argumentacja zawarta w zaskarżonej decyzji nie jest zgodna z intencją wnioskodawcy. Strona wie, że zarówno wyrok jak i opinia biegłego nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej. Opinia biegłego oparta była na dowodach istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji podatkowej – były to faktury oraz zestawienia analityczne sald i obrotów ewidencji księgowej, potwierdzających istnienie wzajemnych rozrachunków miedzy firmami. Dowody te istniały w chwili wydania decyzji, lecz zostały dopiero przez biegłego ujawnione. Wskazał na to sam inspektor przeprowadzający kontrolę, który zeznał, że zbędnym było badanie innej dokumentacji, mimo, że została ona przedstawiona.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedłożone przez stronę – datowane po dniu wydania ostatecznej decyzji wymiarowej dowody w postaci wyroku Sądu Rejonowego oraz opinii biegłego oraz stwierdzenia z nich wypływające nie uzasadniają uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w zakresie podatku od towarów i usług.

Wymienione powyżej dowody i okoliczności nie odpowiadają kryterium zawartym w art. 240 § 1 pkt 5 – Ordynacji podatkowej.

Ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nie przedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym.

Organ zauważył, że w analizowanej sprawie nie mamy do czynienia z nową okolicznością, czy też z nowym dowodem, mamy natomiast do czynienia z odmienną ocena zaistniałych zdarzeń u podatnika – skutków zawartej umowy o współpracy handlowej nr [...], pomiędzy PB A a producentem – B w A, dokonaną przez Sąd Rejonowy w wydanym wyroku oraz przez biegłego, w wydanej opinii. Inna ocena faktów (inaczej prawnie zakwalifikowana) dokonana, zarówno w orzeczeniu Sądu Rejonowego jak i w opinii biegłego aniżeli dokonana przez orzekający organ podatkowy w postępowaniu podatkowym, nie może być postrzegana jako nowa okoliczność nieznana organowi podatkowemu, a istniejąca już w momencie wydania decyzji ostatecznej.

Odmienność ocen tego samego stanu faktycznego nie stanowi podstawy do wzruszenia ostatecznej decyzji wymiarowej w trybie wznowienia

W skardze z dnia [...] Z S zarzucił decyzji organu odwoławczego naruszenie art. 240 Ordynacji podatkowej przez jego nieprawidłową interpretację oraz art. 120, 121, 122 i 181 Ordynacji przez naruszenie zasad postępowania w tych przepisach zawartych.

W uzasadnieniu skarżący podkreśli, że w sprawie o wznowienie postępowania wskazał opinię biegłego i wyrok w sprawie karnej jako nowe dowody, które pozwoliły na ustalenie istnienia w chwili wydania decyzji dowodów i okoliczności faktycznych, które nie były znane organowi, gdyż w ogóle nie były przedmiotem badania w trakcie kontroli.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na postawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarga okazała się bezzasadna.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są zasady rozpoznawania sprawy w tym trybie. Ponadto organ prowadzący postępowanie wznowione nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, który powołał skarżący zarówno w swoim wniosku z dnia [...], w odwołaniu i w skardze, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Tak wiec o zaistnieniu omawianej podstawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki:

← wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody,

← są one istotne dla sprawy, tzn mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie,

← nie były znane organowi, który wydał decyzję,

← istniały w dniu wydania decyzji.

Odnosząc powyższe rozważanie do niniejszej sprawy należy zwrócić uwagę na ewidentną sprzeczność wniosków i sformułowań zawartych w skardze. Skarżący zarzuca decyzji naruszenie omówionego wyżej przepisu Ordynacji, a jednocześnie w skardze podkreśla, że w sprawie o wznowienie postępowania jako nowe dowody wskazał opinie biegłego i wyrok w sprawie karnej. Tym samym skarżący wprost przyznaje, że powołuje się na dowody, które nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...]. Taką też argumentację zawarł organ w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].

Już ta okoliczność powoduje, że niespełniona została jedna z przesłanek, które muszą wystąpić łącznie, aby organ podatkowy miał podstawę do uchylenia decyzji ostatecznej w trybie przewidzianym w art. 240 Ordynacji.

Wywody skargi zmierzają w istocie do ponownej oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją ostateczną z dnia [...]. Jak to jednak wynika z uzasadnienia zakażonej decyzji, a także orzecznictwa sądowoadministracyjnego, postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną wymienioną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważeń materialnoprawnych (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005r., sygn. II FSK 47/05, System Informacji Prawnej "Lex" nr 187631).

Bezzasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 120 – 122 i 181 Ordynacji. Jak na to wskazano wyżej organ orzekał na podstawie powołanego i omówionego przepisu prawa, a w trakcie postępowania podjęto niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu sprawy. Organ ocenił również dowody wskazane przez skarżącego w świetle powoływanego już wielokrotnie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ K. Pawlicki /-/ J. Małecki /-/ J. Ruszyński

AR