Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 952/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 38
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200 i 203
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska (spr.) sędzia del. WSA Marian Wolanin Protokolant Katarzyna Myślińska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1603/08 w sprawie ze skargi B. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...]; 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz B. D. kwotę 197 (sto dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1603/08 oddalił skargę B. D. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. zwolnił B. D. z dniem 31 grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 1 stycznia 2008 r. mianował na stanowisko specjalisty Sekcji [...] Wydziału w K. Zarządu [...] Komendy Głównej Policji w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej.

Po rozpatrzeniu odwołania B. D., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji. Organ stwierdził, iż na skutek nowelizacji załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającym powyższe rozporządzenie (Dz.U. Nr 24, poz. 149), usunięte zostały stanowiska zawierające w nazwie dodatkowe określenie Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych. Rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 14 lutego 2008 r., a zatem z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawiera już stanowisk z określeniem Biura Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem stanowiska dyrektora tego Biura. Ponieważ do dnia 13 lutego 2008 r. dotychczasowe stanowiska istniały, zatem zastrzeżenia budzi fakt zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska już z dniem 31 grudnia 2007 r.

Komendant Główny Policji, ponownie rozpatrując sprawę, rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2008 r. z dniem 1 stycznia 2008 r. ustalił dla B. D. uposażenie zasadnicze w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej. Jednocześnie z dniem 13 lutego 2008 r. zwolnił go z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 14 lutego 2008 r. mianował na stanowisko specjalisty Sekcji [...] Wydziału w K. Zarządu [...] w 6 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,65 kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł, dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30% kwoty bazowej.

Od powyższej decyzji B. D. odwołał się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, co wiązało się ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16. Dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, poza stanowiskiem dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. Zgodnie z powyższą regulacją, stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych zaszeregowane w 9 grupie uposażenia zasadniczego zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe specjalisty w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego. W nawiązaniu do tego wyjaśniono, że funkcjonariusz nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na nowe stanowisko, określone w tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów, według załącznika nr 2 do wyżej powołanego rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. D. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r., zarzucając organom rażące naruszenie prawa, tj. art. 34 ust. 4 pkt 1, art. 38 ustawy o Policji oraz naruszenie art. 107 § 3 i 108 § 1 i 2 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi podał, że stanowisko, na które został mianowany rozkazem z [...] sierpnia 2008 r. jest niższe od poprzednio zajmowanego stanowiska specjalisty Sekcji Operacyjno-Rozpoznawczej Wydziału w K. Zarządu [...] BSW KGP, które było zaszeregowane do grupy 9, obecne zaś do grupy 6 zamiast 7. W konsekwencji spowodowało to obniżenie jego stopnia etatowego z podinspektora do nadkomisarza, co pozostaje w sprzeczności z art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, normującym warunki przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, które wobec skarżącego nie zachodzą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż zarzuty nie są uzasadnione, ponieważ działania organu były zgodne z art. 34 ustawy o Policji. Z uwagi na fakt likwidacji stanowisk w Biurze Spraw Wewnętrznych przyznano funkcjonariuszowi stanowisko zgodne z obowiązującą strukturą, z zachowaniem uposażenia dotychczasowego do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. Przeniesienie nie następowało na stanowisko niższe, lecz stanowisko analogiczne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił wskazując, że zaskarżona decyzja i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji zostały wydane w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i § 1, § 9 ust. 4, § 15 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniający powyższe rozporządzenie z dniem 1 stycznia 2008 r. Zarówno rozporządzenie z 2001 r., jak i zmieniające je rozporządzenie z 2008 r. mają swoją podstawę prawną w treści art. 101 ust. 2, art. 102 i art. 104 ust. 6 ustawy o Policji. Zatem, co jest istotne, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, ustawodawca przyznał Ministrowi Spraw Wewnętrznych prawo kształtowania zasad uposażenia policjantów i zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup, uwzględniając odpowiadające im policyjne stopnie etatowe.

Przepisy rozporządzenia zmieniającego dokonały zmiany przeszeregowań poszczególnych policjantów w zależności od ich stopni etatowych, w zakresie grup policjantów, stawek uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia. Najkrócej określając istotę zmiany, Wojewódzki Sąd stwierdził, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami posiadającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP.

Aby zmiany wprowadzone rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. mogły być zastosowane w praktyce, koniecznym było wydanie przez przełożonego danego policjanta stosownego rozkazu personalnego. Zatem Komendant Główny Policji, wydając rozkaz personalny w niniejszej sprawie, był wprost zobligowany do jego wydania i zastosowania nowych przepisów. Jest on konsekwencją zmiany prawa, a nie konsekwencją zmiany przez przełożonego warunków służby danego policjanta.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, to rozróżnienie jest szczególnie istotne dla oceny zastosowania we wspomnianych rozkazach personalnych art. 32 ust. 1 ustawy o Policji i świadomego pominięcia przez organ art. 38 tej ustawy. Komendant Główny Policji musiał zastosować art. 32 ust. 1 ustawy, gdyż musiał zwolnić policjanta z dotychczasowego stanowiska, aby móc mianować go na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozporządzeniu. Komendant Główny Policji nie był zatem kreatorem zmiany warunków służby, zmiana ta dokonała się poza nim – poprzez zmianę przepisów prawa. Organ ten był w niniejszej sprawie jedynie wykonawcą znowelizowanych przepisów rozporządzenia. Taka sytuacja – zmiana prawa, jest całkowicie odmienna od jakichkolwiek przesłanek zawartych w treści art. 38, który reguluje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko, dlatego też przepis ten nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Nadto, przepis ten można stosować jedynie, gdy policjanta, ze ściśle określonych w tym przepisie powodów, przenosi się na niższe stanowisko, przy czym rozumienie niższego stanowiska odnosi się do danej tabeli zaszeregowania, stanowiącej punkt odniesienia dla potrzeby porównania stanowiska sprzed i po przeniesieniu.

W niniejszej sprawie skarżący dokonuje porównania parametrów kwotowych (uposażenie, dodatki) i możliwości awansu swojego stanowiska służbowego, zajmowanego przed wydaniem przedmiotowego rozkazu personalnego z parametrami po jego wydaniu. Porównanie takie jest sztucznym zabiegiem, zaciemniającym istotę sprawy. Otóż w istocie porównanie to dotyczy parametrów jego stanowiska służbowego przed i po nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., a zatem punkt odniesienia stanowią przepisy prawa określające inne zaszeregowania policjantów. Porównania takie są oczywiście dopuszczalne, w ocenie względniejszego prawa dla funkcjonariusza, ale całkowicie chybione dla potrzeb niniejszego postępowania. Art. 38 "niższe" stanowisko rozumie w odniesieniu do ram jednej, aktualnej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch innych struktur. Za takim ograniczonym rozumieniem przepisu art. 38 przemawia to, iż reguluje on jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, a zatem przenoszenia w ramach jednej konkretnej regulacji określającej zaszeregowanie i uposażenie, co znajduje swoje uzasadnienie także w orzecznictwie NSA.

W przedmiotowej sprawie nie mamy wprawdzie do czynienia ze zmianą przepisów ustawy, czy wprost – wprowadzeniem nowej, innej ustawy pragmatycznej, jednakże rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawa także dotyczy zmiany prawa – nowelizacji przepisów wykonawczych, wydanych w oparciu o delegację ustawową.

Odnosząc powyższe ustalenia prawne do zarzutów skargi, Sąd I instancji stwierdził, iż zarzut naruszenia przez organ art. 38, art. 34 ust. 1 ustawy o Policji jest niezasadny. Pierwszy z tych przepisów nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Drugi natomiast, łączy się wprost z zastosowanym przez organ art. 32 ust. 1, zaś Komendant Główny Policji, mianując funkcjonariusza na określone stanowisko rozkazem personalnym, w żaden sposób nie naruszył zasad zgodności mianowania z wykształceniem, kwalifikacjami zawodowymi, czy stażem służby policjanta.

Również chybiony jest podniesiony w uzasadnieniu skargi zarzut, że zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy niekorzystny dla funkcjonariusza rozkaz personalny, obniżający jego uposażenie, narusza art. 101 ust. 2 ustawy pragmatycznej. Przepis ten, ustalając delegacje dla Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydania przedmiotowego rozporządzenia, wskazuje iż rozporządzenie ma między innymi określać "warunki podwyższania tego uposażania", jednakże zapis ten dotyczy zasad podwyższania uposażenia w ramach konkretnego rozporządzenia – jednej regulacji, i nie może odnosić się do porównywania zapisów, dotyczących uposażenia, zawartych w różnych rozporządzeniach. Podnieść tu nadto należy, iż właśnie poprzednie zapisy przedmiotowego rozporządzenia (sprzed nowelizacji z dnia 8 lutego 2008 r.) w sposób nierówny traktowały policjantów pełniących służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych KGP, w porównaniu z innymi policjantami posiadającymi taki sam stopień służbowy, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP. Obecnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zlikwidował te różnice.

Całkowicie nietrafny jest także zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 107 § 3 i art. 108 § 1 i 2 K.p.a. Samo sformułowanie części stanowczej przedmiotowego rozkazu przez Komendanta Głównego Policji oraz czasu wejścia w życie rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającego rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, na które przedmiotowy rozkaz powoływał się, dopuszczało, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pominięcie nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Zważyć tu należy, że przedmiotowy rozkaz personalny, wobec zmiany przepisów prawa, ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny.

Zawarty w uzasadnieniu skargi zarzut obniżenia stopnia funkcjonariusza rozmija się ze stanem faktycznym sprawy, co jednoznacznie wynika z załączonych do skargi wcześniejszych (sprzed 2008 r.) rozkazów personalnych, określających między innymi uposażenie i stanowisko służbowe skarżącego i co wynika z porównania tych rozkazów z zaskarżonym rozkazem Komendanta Głównego Policji – sam stopień skarżącego w ogóle nie uległ zmianie.

Od powyższego wyroku wniesiono skargę kasacyjną i zaskarżając go w całości zarzucono:

– naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277),

– naruszenie przepisów art. 7, 8 i 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynika sprawy.

Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] i utrzymanego ww. decyzją w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania – w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż stanowisko Sądu, że nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z policjantami posiadającymi te same stopnie służbowe, lecz pełniącymi służbę na innych stanowiskach, w innych komórkach organizacyjnych KGP stoi w sprzeczności z treścią art. 38 ustawy o Policji, który wyraźnie określa przypadki kiedy przełożony może przenieść policjanta na niższe stanowisko służbowe. W niniejszej sprawie nie miało miejsca przeniesienie na równorzędne stanowisko, wbrew twierdzeniu Sądu, bowiem z utrwalonego orzecznictwa NSA wynika, iż przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe oznacza przeniesienie na stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego. Zaś z akt sprawy wynika, że co najmniej jeden z warunków nie zachodzi, gdyż skarżącego przeniesiono na stanowisko o niższym stopniu etatowym, bowiem o ile wcześniej zajmował stanowisko podinspektora tak po decyzjach zostało obniżone do nadkomisarza. Ponieważ podstawą takich rozstrzygnięć była zmiana przepisów aktu wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) z dnia 8 lutego 2008 r. (Dz.U. Nr 24, poz. 149) zapisano w niej, iż policjantowi w dniu wejścia jej w życie pełniącemu służbę na stanowisku zawierającym określenie Biura Spraw Wewnętrznych przyznaje się stawkę uposażenia określoną do analogicznego stanowiska w KGP. Dodatkowo przepisy aktów wykonawczych nie mogą stać w sprzeczności z treścią ustawy. Zatem nie można było przenieść skarżącego na niższy stopień etatowy tylko trzeba było znaleźć stanowisko równorzędne. Wobec tego Wojewódzki Sąd jak i organy dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów postępowania, gdyż zasady prawdy obiektywnej, praworządnego działania organów i pogłębiania zaufania obywatela do organów nie zostały zrealizowane. Zaś uzasadnienie wyroku zawiera jedynie szczegółowe odniesienie się do natychmiastowej wykonalności rozkazu natomiast pominięto kwestie uzasadnienia. Również wyrok Sądu jest dla skarżącego niezrozumiały, bowiem w analogicznych sprawach zapadały odmienne wyroki, zaś przedmiotowy wyrok jest na tyle kontrowersyjny, iż doprowadził do zgłoszenia zdania odrębnego, które skarżący w pełni popiera.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 38 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm., zwanej dalej ustawą). Wyrażony przez Sąd I instancji pogląd, iż wobec wprowadzonych nowych rozwiązań prawnych dotyczących uposażenia policjantów wyłączone jest stosowanie przepisu art. 38 ustawy, bowiem ma on tylko zastosowanie w przypadku porównywania stanowisk w ramach jednej struktury – nie jest zasadny. Należy zgodzić się z rozważaniami Sądu I instancji odnoszącymi się do uprawnień Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do szczegółowego uregulowania m.in. zasad otrzymywania oraz wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniającego grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowania stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im stopnie etatowe. Jednakże ustawowe upoważnienie do regulowania w drodze aktu wykonawczego powyższych kwestii nie oznacza jednak, iż w drodze aktu wykonawczego można wyłączyć stosowanie przepisów ustawowych. Oczywistym jest, że Minister może, w ramach ustawowej delegacji, na nowo ustalić zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych. Jednakże realizacja takiej nowej regulacji odbywać się musi z zachowaniem reguł ustawowych. Żaden przepis podustawowy nie może bowiem wyłączyć stosowania przepisów ustawy.

Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r. zmienił rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Rozporządzenie to wydane m.in. na podstawie delegacji zawiera w art. 101 ust. 2 ustawy zmieniło również niektóre stanowiska służbowe policjantów. W załączniku Nr 2 do tego rozporządzenia, w jego brzmieniu na dzień 31 grudnia 2007 r. pod pozycją 77 umieszczone jest stanowisko Specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych i przypisany do tego stanowiska stopień etatowy, grupa zaszeregowania i jednostka organizacyjna policji. Natomiast w powołanym rozporządzeniu zmieniającym z dnia 8 lutego 2008 r. w załączniku Nr 2 brak jest już takiego stanowiska służbowego, a z § 5 wynika jedynie, że policjantowi pełniącemu w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia służbę na stanowisku zawierającym w nazwie określenie "Biura Spraw Wewnętrznych" (z wyjątkiem stanowiska Dyrektora Biura Spraw Wewnętrznych) przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego określoną dla analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji. Oznacza to, iż z dniem wejścia w życie rozporządzenia w strukturze organizacyjnej Komendy Głównej Policji brak jest stanowiska "specjalisty biura spraw wewnętrznych".

Odnosząc to do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, iż w związku z wejściem w życie powyższych zmian skarżący został zwolniony ze stanowiska "specjalisty biura spraw wewnętrznych" i mianowany na stanowisko "specjalisty". Zarówno organ jak i Sąd I instancji uznały, iż jest to nowe stanowisko. Nie można się z tym zgodzić, bowiem stanowisko "specjalisty" istniało w strukturze organizacyjnej Komendy Głównej Policji (poz. 84 załącznika Nr 2 do ww. rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w jego brzmieniu na dzień 31 grudnia 2007 r.) i nie zostało utworzone dopiero powołanym rozporządzeniem zmieniającym z dnia 8 lutego 2008 r. Ale nawet gdyby było nowe, nie oznacza to braku możliwości porównywania obu stanowisk w kwestii równorzędności. Dokonane zmiany nie są normami ustawowymi regulującymi na nowo kwestie określonych stanowisk służbowych, co wiązałoby się również z przyjęciem określonych rozwiązań ustawowych co do przenoszenia na nowe stanowiska. Likwidacja określonego stanowiska służbowego nastąpiła w drodze aktu podustawowego i konsekwencją tego faktu jest konieczność stosowania norm przewidzianych w ustawie o Policji a dotyczących zmiany stanowiska służbowego policjanta. Oczywistym jest, iż policjanta nie można pozostawić na nieistniejącym stanowisku służbowym, ale nowe dla niego stanowisko musi być co najmniej równorzędne z dotychczas zajmowanym. Natomiast jeżeli nie jest ono równorzędne, to należy zachować reguły przewidziane w art. 38 ustawy. Tak jak to bowiem stwierdzono już wyżej, żaden przepis ustawy o Policji nie przewiduje wyłączenia stosowania jej norm w przypadku wprowadzenia nowych uregulowań dot. uposażenia zasadniczego policjantów i związanych z tym grup zaszeregowania stanowisk służbowych.

Zarówno organ, jak i Sąd I instancji uznały, iż w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie było przesłanek do zastosowania art. 38 ustawy o Policji. Pogląd ten jest niezasadny, co przedstawiono wyżej. W związku z tym organ winien rozważyć, czy stanowisko, na które mianowano skarżącego jest równorzędne ze stanowiskiem dotychczas przez niego zajmowanym. Dopiero po tych ustaleniach możliwe będzie podjęcie stosownych czynności. Brak tych ustaleń nie pozwalało Sądowi na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.

Ponieważ usprawiedliwiony jest zarzut skargi kasacyjnej dot. niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, a naruszenia proceduralne są konsekwencją tego uchybienia Naczelny Sąd Administracyjny skorzystał z uprawnień przewidzianych w art. 188 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak to wskazano wyżej rozpoznając ponownie sprawę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobligowany będzie do rozważenia czy zachodzi równorzędność stanowisk służbowych o dopiero wtedy ocenić prawidłowość zaskarżonego rozkazu personalnego.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ oraz art. 200 i 203 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.