Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 470/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1 pkt 1 , 2 , 3, art. 49 par. 1 i 2, art. 184, art. 197 par. 2, art. 198
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 1 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 923/07, o pozostawieniu pisma wniesionego w dniu 28 lutego 2008 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 923/07, oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

M. P. w piśmie z dnia 21 września 2007 r. wniosła o sporządzenie uzasadnienia powyższego wyroku oraz o przyznanie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 5 października 2007 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił dla M. P. adwokata z urzędu.

W dniu 14 listopada 2007 r., pełnomocnik skarżącej, adwokat M. G., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opinię prawną, w której wskazał na brak podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2007 r., oddalającego skargę M. P.. Wyrok powyższy uprawomocnił się.

W dniu 28 lutego 2008 r. skarżąca wniosła pismo, opatrzone datą 11 grudnia 2007 r. zatytułowane "Wznowienie postępowania". W piśmie tym skarżąca powołała się na przepis oznaczony jednostką redakcyjną "art. 145 § 1 pkt" bez wskazania tytułu aktu prawnego, z którego on pochodzi. Treść tego przepisu skarżąca przedstawiła w następujący sposób: "1/ dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są fałszywe, 2/ decyzja jest wydana w wyniku przestępstwa, Burmistrza I Organ".

W dalszej części pisma skarżąca wskazała: "zaskarżam w uzasadnieniach Sądu Administracyjnego jak i Samorządowego Kolegium – słusznie orzekających na moja korzyść uchylenie decyzji I Organu /Burmistrza/ dzielnicy T. m. [...] W. (...)".

W związku z tym, iż pismo o tak sformułowanej treści nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pismem z dnia 10 marca 2008 r. wezwał M. P. do jego sprecyzowania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez wskazanie, czy pismo to stanowi skargę o wznowienie postępowania. Sąd pouczył jednocześnie skarżącą o treści przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określających podstawy skargi o wznowienie postępowania oraz regulujących tryb jej wnoszenia (art. 271, 273 § 1 pkt 1 i 2, 273 § 2, 273 § 3, art. 277 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.").

Powyższe wezwanie zostało doręczone M. P. w dniu 13 marca 2008 r. Mimo upływu wyznaczonego terminu M. P. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu i nie sprecyzowała pisma z dnia 28 lutego 2008 r.

Zarządzeniem z dnia 26 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił pismo wniesione przez skarżącą w dniu 28 lutego 2008 r. bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie barków formalnych pisma w zakreślonym terminie (art. 49 § 2 P.p.s.a.)

Od powyższego zarządzenia zażalenie złożyła M. P. podnosząc kwestie merytoryczne niezwiązane z przedmiotem zarządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Pismo procesowe strony winno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można nadać pismu prawidłowego biegu (art. 46 § 1 P.p.s.a.). Każde pismo strony powinno zawierać m. in. nazwę stron (pkt 1), oznaczenie rodzaju pisma (pkt 2), osnowę wniosku lub oświadczenia (pkt 3).

Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Jeśli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 P.p.s.a.). Podkreślić należy, iż powołane przepisy nie upoważniają Sądu do samodzielnego uzupełniania braków, lecz wprost zobowiązują do wezwania strony o przedstawienie stosownych informacji.

Wyjaśnić należy, iż oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. skarga, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków procesowych, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Nadto wymaga podkreślenia, że każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 90).

W niniejszej sprawie, oznaczenie pisma wniesionego przez M. P. jak i jego treść, nie uzasadniały wniosku, iż pismo to w istocie stanowi skargę o wznowienie postępowania w rozumieniu przepisów ustawy P.p.s.a. Wobec tak poczynionych ustaleń Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Sąd I instancji słusznie zarządzeniem z dnia 10 marca 2008 r. wezwał do sprecyzowania pisma poprzez wskazanie elementów określonych w art. 46 § 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy P.p.s.a. (...) w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w ustawowym terminie pismo nie mogło otrzymać prawidłowego biegu w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając na uwadze powyższe uznać należało, iż zaskarżone zarządzenie jest zgodne z prawem, a zażalenie podlega oddaleniu.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 ustawy P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.