Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 414/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 i art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2007 r. sprawy ze skargi D. i W. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 414/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] Starosta Powiatowy w M. na podstawie art. 19 ust. 1, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. tj. z 2003r. nr 207 poz. 2016 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 26 września 2005 r.,

- zatwierdził projekt budowlany i udzielił D.P. pozwolenia na budowę stacji gazu płynnego "[...]" (obiekt kat. XX) składającej się z dwóch zbiorników naziemnych o pojemności 4850 l każdy oraz ściany oddzielenia p. poż., dystrybutora gazowego, kontenera dla obsługi stacji, usytuowanej na działce nr [...] w M. przy ul. W. róg ul. T.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.W. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

- art. 35 ust. 1 - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, poprzez brak zgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego

- art. 3 ust. 11 - poprzez brak tytułu prawnego inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- art. 5 - poprzez naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich,

- art. 7 - poprzez naruszenie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie,

- rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

Pozwolenie na budowę narusza także przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych. W szczególności, z uwagi na rozmiary działki na której ma być realizowana inwestycja, nie jest możliwe zachowanie odległości projektowanej stacji gazu płynnego od budynków mieszkalnych znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie oraz od miejskiego ujęcia wody.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r., Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa

– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, iż decyzją z dnia

12 kwietnia 2006 r., uchylił decyzję Starosty M. z dnia [...] listopada 2005 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji gazu płynnego na działce nr ew. [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie i wobec stwierdzenia, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane przepisami Prawa budowlanego, nie mógł odmówić wydania decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący wnosząc odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. powtórzył zarzuty z odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 2005 r.

Były one już przedmiotem analizy organu przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., i nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w związku z czym brak jest podstaw do ich powtórnej analizy, a tym samym do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli D. i W.W.

Decyzji zarzucili naruszenie art. 3, art. 5 i art. 35 ustawy – Prawo budowlane,

a także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.,

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), rozporządzenia Ministra Gospodarki

z dnia 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063), a także rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnych z dnia 5 listopada 1991r., w sprawie zasad ustanawiania stref ochronnych źródeł, ujęć wody (Dz. U. Nr 116, poz. 504).

Skarżący podnieśli także zarzut sprzeczności decyzji o pozwoleniu na budowę

z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. uchwalonego uchwałą Rady Miasta nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r.

Z ustaleń planu wynika, że działka, na której ma być realizowana inwestycja położona jest w obszarze przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne i nieuciążliwe usługi, oznaczonym symbolem MNU. § 5 pkt. 17 planu zagospodarowania przestrzennego precyzuje jak należy rozumieć pojęcie "usługi" i stanowi, iż " ilekroć w dalszych przepisach niniejszej uchwały jest mowa o: usługach – należy przez to rozumieć obiekty budowlane, pomieszczenia w budynkach o innym przeznaczeniu podstawowym niż usługowe wraz z urządzeniami służącymi do działalności, której celem jest zaspokojenie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych: do tak rozumianych usług należy zaliczyć: handel detaliczny o powierzchni sprzedaży mniejszej niż 2000 m2, gastronomię, rzemiosło, łączność, kulturę i wypoczynek, oświatę, naukę, zdrowie i opiekę społeczną, sport, rekreację, administrację oraz poza wskazanymi w planie terenami z zabudową mieszkaniową – stacje obsługi pojazdów i stacje paliw w tym stacje auto gazu".

Oznacza to, zdaniem skarżących, iż zapisy planu nie dopuszczają realizacji stacji gazu na terenach budownictwa mieszkaniowego.

Podnosząc powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 kpa, organ odwoławczy w wyniku wniesionego odwołania zobowiązany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a nie ograniczenia się jedynie do weryfikacji decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy tak samo jak organ I instancji zgodnie z art. 140 kpa, związany jest przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo, jeśli w ocenie organu odwoławczego istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on na podstawie art. 136 kpa przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające.

Zgodnie z art. 107 kpa decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno

w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Organ ma zatem obowiązek dokładnie wskazać podstawę faktyczną rozstrzygnięcia oraz zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszego postępowania stwierdzić trzeba, iż Wojewoda [...] naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku odwołania wniesionego od decyzji

z dnia 20 lipca 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji gazu płynnego Wojewoda [...] nie odniósł się do stawianych

w odwołaniu zarzutów ograniczając się do stwierdzenia, iż były one podnoszone już

w odwołaniu Starosty M. z dnia 30 listopada 2005 r. w związku, z czym byłby już przedmiotem analizy organu przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r.

Uzasadniając w powyższy sposób podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda [...] całkowicie pominął fakt, iż zaskarżona decyzja ma charakter merytoryczny, rozstrzygający sprawę co do istoty, w której organ ma obowiązek ustosunkować się do wszystkich podnoszonych zarzutów, i nie może odsyłać skarżącego do swojej decyzji kasacyjnej, która ma zupełnie inny charakter i była podjęta po ustaleniu, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub zmianę części.

W niniejszym postępowaniu zarzuty podniesione przez skarżących dotyczą przede wszystkim braku zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, a także naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. W szczególności decyzji zarzucono naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, odnośnie niezapewnienia stacji co najmniej dwóch niezależnych wjazdów oddalonych od siebie o co najmniej 75 m (§ 16 rozporządzenia), a także nie spełnienia wymogu zachowania określonej w § 76 rozporządzenia, odległości zbiorników z gazem od budynków mieszkalnych.

Organ odwoławczy całkowicie pominął te zarzuty, a z uzasadnienia decyzji nie wynika nawet czy projekt budowlany był analizowany przez organ pod kątem zgodności z cytowanym rozporządzeniem.

Brak ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie oraz nie ustosunkowania się do podniesionych w odwołaniu zarzutów powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153 poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.