Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 1820/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 90 ust. 1 i w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 4 i 5
journal: Dz.U. 2015 poz 469
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3132/18 w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 września 2018 r. nr 92/2018/KUZ w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie likwidacji rowu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 3132/18 Wojewódki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. P.(skarżący) na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 28 września 2018 r. nr 92/2018/KUZ w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie likwidacji rowu.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie:

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i niezasadne oddalenie wniesionej do Sądu I Instancji skargi na decyzję organu administracji publicznej czego skutkiem jest akceptacja błędnych ustaleń faktycznych wskazujących na to, że całkowita likwidacja rowu znajdującego się na działce nr [...] położonej w miejscowości B., nastąpiła w okresie pomiędzy 1980 a 1997 rokiem, tj. w okresie, gdy na takie działanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230) nie było koniecznym uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego - wobec braku podstaw do poczynienia takich stanowczych ustaleń;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i niezasadne oddalenie wniesionej do Sądu I instancji skargi na decyzję organu administracji publicznej, poprzez brak prawidłowego odniesienia się do zawartego w tejże skardze zarzutu sformułowanego w pkt I zarzutów skargi i w rezultacie dopuszczenia do uznania za nieudowodnione twierdzeń skarżącego, iż likwidacja urządzenia wodnego nastąpiła w okresie obowiązywania przepisów wymagających uzyskania takiego pozwolenia, tj. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tj. Dz.U z 2015 r., poz. 469);

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i niezasadne oddalenie wniesionej do Sądu I instancji skargi na decyzję organu administracji publicznej, przejawiające się w niedostosowaniu się do tej normy przez Sąd orzekający jak i akceptacji tegoż dla niewyczerpującego zebrania i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej, wbrew ciążącemu nań obowiązkowi w tym zakresie i niezastosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2017 r. - sygn. akt II SA/Kr 237/17 i w rezultacie akceptacji dla zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza poprzez przeprowadzenie oględzin na działce nr [...] w miejscowości B. oraz na działce stanowiącej własność skarżącego B. P.;

- przepisów prawa materialnego:

1. art. 90 ust. 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 90 wskazanego aktu prawnego polegającą na zaakceptowaniu niezasadnego stwierdzenia, iż wystarczającym jest uznanie za urządzenie melioracji wodnych szczegółowych nie wymagającego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na jego likwidację, rowu znajdującego się na działce nr [...] w miejscowości B. i wykazać iż służył on tylko regulacji stosunków wodnych - odwadnianiu - a nie jest koniecznym wykazanie że musi służyć on również polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby, podczas gdy wskazany przepis prawa materialnego należy rozumieć ściśle, tj. w ten sposób by poza spełnianiem tego podstawowego zadania urządzenie to służyło również polepszaniu tejże zdolności.

W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zwrócił uwagę, że z treści jego oświadczenia z 19 stycznia 2015 r. wprost wynika, że do przełomu stuleci spływ wody opadowej znajdującej się na nieruchomości, odbywał się poprzez rów umiejscowiony na działce P. K. i następowało to bez przeszkód. Idąc dalej z treści tegoż oświadczenia wynika, iż dopiero od roku 1998 a jeszcze intensywniej od 2006, gdy sąsiad zaczął intensywniej nawozić swą działkę ziemią, odpływ wody stał się problematyczny. Tym samym stopniowo rów jaki istniał na działce P. K. zaczął być likwidowany, do tego stopnia, że w konsekwencji likwidacji tegoż woda opadowa na działce B.P. nie miała gdzie znaleźć ujścia. Zwrócił również uwagę, iż z materiału dowodowego w tym protokół oględzin z dnia 29 stycznia 2016 r., wynika również, że na działce P. K. dokonano odkrywek i ujawniono pozostałości kręgu betonowego o średnicy 40 cm, zalegające przy ogrodzeniu z działką skarżącego. Z kolejnego protokołu oględzin z dnia 12 października 2016 r., wynika z kolei, iż za przepustem na granicy działek nr [...] i nr [...] ujawniono wylot (przepust) z odcinka otwartego rowu o przekroju ok. 40 x 40 umiejscowiony w betonowym murku ogrodzeniowym pomiędzy słupami elektrycznymi.

Ponadto zwrócił uwagę, że błędy w ocenie kontrolowanej decyzji administracyjnej skutkowały również niedostrzeżeniem, iż do materiału dowodowego zaliczono również fotografie jakie skarżący przedłożył do akt postępowania i zawnioskował o przeprowadzenie z nich dowodu na okoliczność wykazania, iż w okresie od 15 do 19 grudnia 2015 r. P. K., względnie osoby przezeń upoważnione dokonał/dokonali zmian w stanie faktycznym nieruchomości poprzez przeprowadzenie prac ziemnych w granicach działek [...] i [...] tj. dokładnie w przebiegu zlikwidowanego urządzenia wodnego, tj. rowu na działce [...]. Podobnie Sąd I instancji nie odniósł się do podnoszonej przez skarżącego kwestii, iż sporny rów był rowem krytym, który nie mógł być widoczny na zdjęciach.

W ocenie skarżącego kasacyjnie Sad I instancji wadliwie zaakceptował istotne braki w postępowaniu administracyjnym w tym przekonanie, że organ administracji nie miał obowiązku uzupełnienia materiału postępowania w sposób postulowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 237/17. Dalej wskazał, że nadal aktualne pozostaje twierdzenie skarżącego, iż konieczne jest przeprowadzenie oględzin na działce nr [...], jak również na działce skarżącego. Dowód ten z pewnością pozwolił by na prawidłowe i odpowiadające rzeczywistości ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie na jego prawidłową oceną prawną. Co więcej potwierdziłby by w pełni wymowę i znaczenie dowodów przedłożonych przez skarżącego.

Skarżący kasacyjnie wskazał także, że Sąd zaakceptował sytuację, w której żaden z organów administracji nie wykazał w toku postępowania, iż zadaniem rowu było także polepszenie zdolności produkcyjnej gleby.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o przeprowadzenie rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że sprawa ta była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd ten wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 237/17 uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 21 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że "zebrany w sprawie materiał dowodowy jest bardzo obszerny, wymaga jedynie uporządkowania, oceny pod kątem zupełności, odpowiedniego uzupełnienia i wyciagnięcia wniosku co do mającego zastosowanie prawa, co następnie powinno umożliwić organowi II instancji akt subsumcji/stosowania prawa. (...)stan faktyczny sprawy posiada obszerną dokumentację i pomimo pewnych błędów proceduralnych w zakresie postępowania dowodowego, kontrolowana sprawa jednak dojrzała do tego, aby wątpliwości w przedmiocie stanu faktycznego wyjaśnił organ II instancji przy wykorzystaniu art. 136 k.p.a." Przytoczenie powyższych fragmentów uzasadnienia jest istotne, albowiem w skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. (mylenie zakwalifikowany jako zarzut naruszenia przepisów postępowania, albowiem przepis ten jest przepisem prawa materialnego). Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. nie dotyczyły uzupełnienia materiału dowodowego "w kierunku postulowanym przez B. P.", w tym nie dotyczyły obowiązku przeprowadzenia oględzin na działce nr [...]. Zwrócenia uwagi wymaga, że w sprawie były przeprowadzane oględziny w dniach 9 grudnia 2015 r. i 26 stycznia 2016 r. Podkreślenia ponownie wymaga, że w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r, Sąd wyraźnie stwierdził, iż materiał dowodowy jest bardzo obszerny i wymaga uporządkowania i oceny. Stąd też zarzut naruszenia powyższego przepisu nie może odnieść pożądanego przez skarżącego kasacyjnie skutku, albowiem organy administracji dokonały wnikliwej analiza materiału dowodowego, co jednocześnie przesądza o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszeni art. 77 § 1 i 80 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia powyższych przepisów postępowania, stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko autora skargi kasacyjnej, że to argumentacja B. P. zawarta w jego oświadczeniu skierowanym do Starosty Brzeskiego powinna mieć istotne znaczenie dla określenia czasu likwidacji przedmiotowego rowu. Obowiązkiem organu administracji jest wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.), a na podstawie całokształtu materiału dowodowego dokonanie oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Twierdzenia więc, że to oświadczenie skarżącego kasacyjnie powinno mieć większą moc dowodową nie znajduje uzasadnienia w powołanych wyżej przepisach. Zasadnie Sąd I instancji zaakceptował jako prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ administracji. Odnosząc się do twierdzenia, że rów na działce nr ew. [...] nie mógł być widoczny na zdjęciach lotniczych, zauważyć należy, że H. N. oświadczyła, że na działce tej znajdował się rowek, a na nim przepusty. Także skarżący kasacyjnie potwierdził, że znajdujące się tam rury stanowiły przejazd przez działkę. Ponadto dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, to jest daty likwidacji rowu istotne znaczenia miało, kiedy została wybudowana stajenka na działce nr [...]. Z oświadczeń J. B., J. Z. i F. Z. wynika, że rów ten został zasypany, a na nim zbudowana stajenka. Na zdjęciach lotniczych z roku 1997 przedmiotowa stajenka jest już widoczna. Potwierdzeniem, że likwidacja rowu nastąpiła do końca lat dziewięćdziesiątych XX wieku są także informacje pochodzące od Ł. Z. Dokonując więc oceny materiału dowodowego zasadnie organy oparły się na jego całokształcie, a nie jedynie na oświadczeniu skarżącego kasacyjnie i przyjęły, że likwidacja rowu nastąpiła pomiędzy 1980 a 1997 r. Organy w sposób szczegółowy i wyczerpujący wyjaśniły swoje stanowisko dotyczące oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a za tym Sąd I instancji był uprawniony do stwierdzenia, że ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji są prawidłowe.

Z tych też przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 77 § 1 i 80 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie.

Nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09). Tymczasem w niniejszej sprawie podstawą orzekania przez Sąd I instancji był materiał dowodowy zgromadzony i przedstawiony w ramach przedmiotowego postępowania. Tym samym nie można zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, że orzekł w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy. Okoliczność, że ocena materiału dowodowego przedstawiona przez Sąd I instancji nie odpowiada oczekiwaniom strony skarżącej kasacyjnie, nie daje podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia powołanego wyżej przepisu.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2022 r. sygn. akt III OSK 500/21, LEX nr 3287550).

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, choć sporządzone jest w lakonicznej formie to zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zatem wszystkie ustawowo wymagane elementy i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poddaje się kontroli instancyjnej, tj. pozwala w wystarczającym stopniu na ustalenie sposobu rozumowania przez Sąd I instancji i jego ocenę. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia skargi kasacyjnie wynika natomiast, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. podjęto próbę podważenia prawidłowości ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organ administracji, a zaakceptowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, co jak stwierdzono wyżej jest niedopuszczalne.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 90 ust. 1 i 2 w zw. z art. 18 ust. 2 pkt 4 i 5 Prawa wodnego z 1974 r. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że kwestionuje ona kwalifikacje przedmiotowego rowu jako urządzenia melioracji wodnej szczegółowej, albo organy nie wykazały, że służy on także polepszaniu zdolności produkcyjnej gleby. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 90 ust. 1 Prawa wodnego z 1974 r. urządzeniami melioracji wodnych są urządzenia służące do regulacji stosunków wodnych i polepszenia zdolności produkcyjnej gleby. Przy czym, w myśl art. 90 ust. 2 Prawa wodnego z 1974 r. przepisów o urządzeniach melioracji wodnych nie stosuje się do urządzeń wodnych służących do odwodnienia gruntów w innych celach niż określone w ust. 1. Urządzenia melioracji wodny dzielą się na podstawie i szczegółowe (art. 91 ust. 1 Prawa wodnego z 1974 r.). Wśród urządzeń podstawowych nie są wymienione rowy (art. 91 ust. 2 Prawa wodnego z 1974 r.). Rowy zgodnie z art. 91 ust. 4 pkt 1 Prawa wodnego z 1974 r. należą do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Jeżeli więc przyjęto by, że rów ten służył tylko odwadnianiu, to art. 90 ust. 1 nie maiłaby zastosowania. Organy natomiast przyjęły, że rów ten służył do regulacji stosunków wodnych oraz polepszania zdolności produkcyjnej gleby i uznały, że jest on urządzeniem melioracji wodnej szczegółowej, jednakże w oparciu o § 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1985 r. w sprawie rodzajów szczególnego korzystania z wód oraz wykonywania i eksploatacji urządzeń wodnych niewymagających pozwolenia wodnoprawnego (Dz.U. z 1985 r. Nr 13, poz. 55) wykonanie, w tym likwidacja tego rodzaju urządzenia melioracji wodnych szczegółowych zostało zwolnione z uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (art. 18 ust. 2 pkt 5 Prawa wodnego z 1974 r). Dodać należy, że z oświadczenia J. B. z dnia 21 marca 2014 r. wynika, że rów ten służył do odprowadzania wody z pól i posesji, trudno więc uznać, że jego zadaniem nie było polepszanie zdolności produkcyjnej gleby. Zgodnie z powołanym w zarzucie skargi kasacyjnej, jako jego podstawie art. 18 ust. 2 pkt 4 Prawa wodnego z 1974 r., przepisy tej ustawy dotyczące urządzeń wodnych - stosuje się odpowiednio do obiektów budowlanych oraz budowli i urządzeń innych niż określone w ust. 1 pkt 3, które mogą być przyczyną szkodliwych zmian naturalnych przepływów wód lub stanu wód stojących i wód podziemnych albo w inny sposób wywierać szkodliwy wpływ na gospodarkę wodną. W kontekście treści powyższego przepisu trudno przedmiotowy rów uznać za taki obiekt budowlany, czy też budowlę i urządzenie mogącą być przyczyną szkodliwych zmian naturalnych przepływów wód lub stanu wód stojących i wód podziemnych albo w inny sposób wywierać szkodliwy wpływ na gospodarkę wodną. Przepis ten dotyczy bowiem obiektów budowlanych, budowli i urządzeń charakteryzujących się cechą negatywną jak jest szkodliwy wpływ na wymienione w tym przepisie dobra. Zadaniem i cechą immanentną tego rowu był wpływ pozytywny polegający choćby już na samym odwadnianiu terenu.

Mając na względzie powyższe skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, została oddalona w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

Wniosek uczestnika P. K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym został oddalony w oparciu o art. 204 pkt 1 i 2 p.p.s.a. a contrario, albowiem przepis ten przewiduje zwrot kosztów, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej jedynie w stosunku do organu i do skarżącego. Brak jest podstawy prawnej do zwrotu kosztów dla uczestnika postępowania.

Niniejsza sprawa skierowana została do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawa COVID-19". Jak wynika natomiast z wyżej poczynionych rozważań biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Biorąc zatem pod uwagę, że strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie należało przyjąć, iż standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Powyższe zaś przesądziło o przyjęciu, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym jest dopuszczalne.