Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1615/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 4, art. 8 ust. 1 , art. 9 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
article: art. 16 par. 1 , art. 156 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 9, art. 73, art. 7 w zw. z art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K. S.A. z siedzibą w M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1615/11

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Urząd Patentowy RP, po rozpatrzeniu wniosku K. S.A. z siedzibą w M. o ponowne rozpoznanie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r. nr Sp [...] oraz decyzji Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] marca 1998 r. nr Odw. [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 1996 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek A. W. oraz J. W. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P.H.-U. "R." s.c. z siedzibą w K. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego SOWIETSKOJE IGRISTOJE o numerze [...] udzielonego na rzecz K. S.A. z siedzibą we W. , przeznaczonego do oznaczania win musujących - kl. 33. Zdaniem wnioskujących, sporny znak był powszechnie znany na terytorium Polski, a wino musujące oznaczane przedmiotowym znakiem było produkowane przez wiele zakładów działających na terenie byłego Związku Radzieckiego, przez co tym ostatnim, a nie uprawnionemu przysługuje prawo do spornego oznaczenia. Dodali, że zawłaszczenie powołanego oznaczenia przez jednego polskiego importera jest ewidentnym łamaniem zasad współżycia społecznego.

Uprawniona spółka wniosła o oddalenie wniosku.

Decyzją z dnia [...] grudnia 1996 r. Urząd Patentowy RP unieważnił prawo ochronne na znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE o numerze R-89953, uznając, że wnioskodawcy, jako importerzy wina musującego SOWIETSKOJE IGRISTOJE mieli interes prawny do wystąpienia z wnioskiem, a udzielenie spornego prawa odbyło się z naruszeniem art. 4, art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 17 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] marca 1998 r. Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP, po rozpatrzeniu odwołania uprawnionej spółki, utrzymała w mocy decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r., podkreślając, że wnioskodawcy posiadali interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego SOWIETSKOJE IGRISTOJE, gdyż prowadzili działalność w zakresie importu win musujących z Ukrainy, opatrywanych spornym znakiem, a działalność ta, poparta była stosownym zezwoleniem w zakresie importu alkoholi. Dodała, że postępowanie w sprawie wykazało brak legitymacji K. S.A. do ubiegania się w Polsce o ochronę przedmiotowego znaku, albowiem nie nabyła takiego prawa od uprawnionego podmiotu. Oznacza, to zdaniem Komisji, że uzyskanie prawa odbyło się z naruszeniem praw innych podmiotów oraz w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Podkreśliła, że unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE, który jest znakiem powszechnie znanym na terytorium RP nastąpiło na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o znakach towarowych, skutkiem czego w sprawie nie jest wymagane ustalenie uprawnionego do tego znaku.

W dniu 10 stycznia 2003 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek K. S.A. z siedzibą we W. o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz decyzji Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] marca 1998 r. Jako podstawę prawną swojego żądania spółka wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 37 u.z.t.

Zdaniem spółki Urząd Patentowy RP oraz działająca przy nim Komisja Odwoławcza, dopuściły się szeregu uchybień mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 k.p.a. - poprzez niepodjęcie wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 2) art. 8, 9, 10 k.p.a. - poprzez pozbawienie uprawnionego z rejestracji prawa zapoznania się z umową handlową dotyczącą importu wina SOWIETSKOJE IGRISTOJE zawartą pomiędzy P. H.-U. "R." s.c. A.W., J.W., a O. oraz zezwoleniem dla wskazanej spółki na import tego wina, 3) art. 28 k.p.a. - poprzez dopuszczenie do udziału w postępowaniu innych podmiotów, niż te, które były stronami w toczącym się postępowaniu, a także rozpatrzenie wniosku P. H.-U. "R" s.c. A.W., J.W. pomimo, iż podmiot ten nie wykazał posiadania swojego interesu prawnego, 4) art. 77 k.p.a. - poprzez niezebranie i niezbadanie materiałów dowodowych, pozwalających na stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 29 ustawy o znakach towarowych, 5) art. 81 k.p.a. - poprzez uznanie za udowodniony interes prawny wnioskodawcy oraz przesłanki do unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku towarowego w sytuacji, gdy uprawniona została pozbawiona możliwości zapoznania się z dowodami przedstawionymi przez wnioskodawcę.

Decyzją z dnia 25 marca 2004 r., na podstawie art. 157 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 256 ust 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. p.w.p. Urząd Patentowy RP odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz z dnia [...] marca 1998 r., podkreślając, że przepisy p.w.p. nie przyznają Urzędowi Patentowemu RP uprawnienia do ich weryfikacji. Dodał, że Komisja Odwoławcza działająca przy Urzędzie Patentowym RP nie była organem Urzędu, a jej decyzje mogły być wzruszone jedynie poprzez rewizję nadzwyczajną - tymczasem Ministerstwo Sprawiedliwości, pismem z dnia 12 kwietnia 1999 r., powiadomiło Urząd Patentowy RP o oddaleniu podania K. S. A. o wniesienie rewizji nadzwyczajnej od decyzji Komisji Odwoławczej z dnia [...] marca 1998 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. Urząd Patentowy RP po ponownym rozpoznaniu sprawy utrzymał w mocy decyzję dnia [...] marca 2004 r. - uznając, że nie jest właściwy do kwestionowania prawomocnych orzeczeń byłej Komisji Odwoławczej.

Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2060/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi K. S.A. uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2004 r. Sąd nakazał, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy ustalenie, czy w stanie prawnym sprzed wejścia w życie p.w.p. ówczesna Komisja Odwoławcza była organem właściwym do stwierdzenia nieważności wydanych przez siebie decyzji - a jeżeli tak - ustalenia, który organ w obecnym stanie prawnym przejął wskazaną kompetencję oraz który organ jest organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaznaczył, że w razie istnienia luki prawnej, ze stosownym wnioskiem o wprowadzenie procedury pozwalającej wyeliminować z obrotu prawnego wadliwą decyzję Komisji Odwoławczej może wystąpić minister sprawujący nadzór nad działalnością Urzędu Patentowego RP.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. umorzył postępowanie. Odwołując się do wąsko określonego zakresu kompetencji Komisji Odwoławczej organ stwierdził, że dopuszczalność stosowania przez Komisję instytucji stwierdzenia nieważności w stosunku do wydanych przez siebie decyzji jest wyłączona. Z uwagi na to, tym bardziej Urząd Patentowy RP, działający w trybie postępowania spornego, który był organem niższego stopnia w stosunku do Komisji Odwoławczej nie mógł przejąć od niej kompetencji do stwierdzenia nieważności wydanych przez nią decyzji.

Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Urząd Patentowy RP po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r., a następnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] marca 1998 r. nr Odw. [...] oraz decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] grudnia 1996 r. Organ stwierdził, że Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP nie była organem wyższego stopnia wobec Urzędu Patentowego RP w rozumieniu k.p.a., a jedynym sposobem wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Komisji, kończących postępowanie i rażąco naruszających prawo, było poddanie ich ocenie Sądu Najwyższego w drodze wniesienia rewizji nadzwyczajnej przez właściwy organ.

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 479/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K. S.A. uchylił decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 31 października 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organem właściwym w rozumieniu art. 157 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności spornych decyzji administracyjnych jest sam Urząd Patentowy RP.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz decyzji Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] marca 1998 r.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. S.A. zarzuciła naruszenie przez Urząd Patentowy RP szeregu przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 28 w związku z art. 105 § 1, art. 73 oraz art. 81 k.p.a. skutkiem czego, organ błędnie ustalił istnienie interesu prawnego po stronie "R." s.c. A.W., J.W., pominął fakt, że dostarczenie dowodów na prowadzenie działalności gospodarczej przez wskazane osoby nastąpiło dopiero w 2004 r., oraz pozbawił K. S.A. możliwości przeglądania akt sprawy.

Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę, Kolegium Orzekające podkreśliło, że wypełniło dyspozycję art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Dokonując omówienia instytucji nieważności decyzji, w tym w szczególności przesłanki wymienionej w pkt 2 art. 156 § 1 k.p.a. organ wywiódł, że nieprawidłowości, na które wskazuje wnioskodawca, nie mają charakteru "rażącego" naruszenia prawa w rozumieniu powołanego przepisu, co uzasadniałoby stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji administracyjnych. Kolegium Orzekające podzieliło w całości stanowisko Urzędu Patentowego RP wyrażone w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., iż podczas wydawania decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz z dnia [...] marca 1998 r. odpowiednio Urząd Patentowy RP oraz Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym RP prawidłowo zbadały i uznały istnienie interesu prawnego po stronie A.W. i J.W. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P.H.-U. "R." s.c. Wskazało, że przepisy ustawy o znakach towarowych, na gruncie których została wydana decyzja Komisji Odwoławczej oraz poprzedzająca ją decyzja Urzędu Patentowego RP wskazywały jasno, iż z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Istnienie interesu prawnego wnioskujący potwierdzili ważnym zezwoleniem na prowadzenie w kraju hurtowego obrotu winami i miodami pitnymi oraz innymi napojami o zawartości alkoholu do 18% [bez piwa] z dnia [...] października 1993 r. nr rej. [...], zaświadczeniem o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 21 października 1994 r. obejmującym handel detaliczny i hurtowy artykułami spożywczymi pochodzenia krajowego i zagranicznego, a także ich import i eksport oraz dokumentami celnymi tzw. SAD z 1996 r. i 1997 r. Zdaniem organu wskazane dokumenty świadczą o tym, iż uprawniony jak i wnioskodawca byli podmiotami o konkurencyjnym charakterze, zaś zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury niedopuszczenie możliwości ewentualnego zakwestionowania prawa ochronnego do znaku np. podobnego do znaku konkurenta, skutkowałoby ograniczeniem zasady swobody działalności gospodarczej. Ponadto organ podał, że w momencie wydawania decyzji przez Kolegium Orzekające w dniu [...] grudnia 1996 r. oraz przez Komisję Odwoławczą przy Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] marca 1998 r. w polskim systemie prawnym obowiązywała zasada swobody prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowiła podstawę materialno prawną istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawców. Podkreślił również, powołując się na stosowne orzecznictwo, że nie budzi wątpliwości teza, że źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet najbardziej ogólne normy prawne, kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym art. 20 i 22 Konstytucji RP.

Z uwagi na powyższe, organ wywiódł, że nie było konieczne przedstawienie przez A.W. i J.W. dowodów na to, że K. S. A. po rejestracji swojego znaku wzywała ich do zaprzestania importu win z terenu byłego ZSRR. Nie ma też znaczenia, w tym kontekście różnica w skali tego importu, co podkreślała uprawniona twierdząc, że firma A.W. i J.W. zaimportowała jedynie 4.800 butelek wina i był to import jednorazowy, podczas, gdy K. importowała ok. 700.000 tych butelek rocznie.

Następnie organ podkreślił, że w postępowaniu o unieważnienie prawa na znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE, K. miała możliwość podważenia materiału dowodowego stanowiącego o konkurencyjnym charakterze prowadzonej działalności wnioskodawców, czego jednak nie uczyniła. Wskazał, że nieprzetłumaczenie umowy handlowej oraz zezwolenia na import wina SOWIETSKOJE IGRISTOJE z Ukrainy, z języka rosyjskiego na język polski nie może przesądzać o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro okoliczności, których wskazane dokumenty dotyczą, zostały wykazane innymi dowodami, samodzielnie potwierdzającymi istnienie interesu prawnego A. W. i J. W.

Z uwagi na powyższe, zdaniem Urzędu Patentowego RP bezspornym jest, że A. W. i J. W. prowadzą działalność gospodarczą o konkurencyjnym charakterze względem K. S.A., co oznacza, że uznanie istnienia po stronie wskazanych osób interesu prawnego nie stanowi naruszenia prawa w decyzjach Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz Komisji Odwoławczej z dnia [...] marca 1998 r.

Organ dodał także, że podmiotami postępowania o unieważnienie znaku towarowego byli A.W. i J.W. prowadzący spółkę cywilną pod nazwą "P. U.-H. R.s.c.", a nie, jak wskazuje K., spółka cywilna.

Zdaniem Urzędu Patentowego RP zarówno Kolegium Orzekające jak i Komisja Odwoławcza, przed wydaniem swoich decyzji, prawidłowo rozpatrzyły również kwestie wszystkich, wskazanych przez strony sporu przesłanek rejestracyjnych znaku towarowego SOWIETSKOJE IGRISTOJE i odniosły się do podniesionych argumentów. Ocena zdolności rejestracyjnej poszczególnych znaków towarowych ma charakter uznaniowy, co już z samej definicji wyklucza możliwość rażącego naruszenie przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych. Organ podkreślił, że K. S.A w toku postępowania o unieważnienie nie kwestionowała faktu, iż uprawnionych do produkcji wina musującego o nazwie "SOWIETSKOJE IGRISTOJE" było kilka podmiotów, funkcjonujących na terenie byłego Związku Radzieckiego, uznała także sporny znak za znak powszechnie znany. Fakt posługiwania się oznaczeniem SOWIETSKOJE IGRISTOJE przez różnych producentów potwierdza również pismo Rosyjskiej Akademii Nauk Rolniczych z dnia 22 lutego 1996 r.

Ustosunkowując się do zarzutu, że K. nie miała możliwości zapoznania się z treścią kontraktu "R." s.c. A.W., J.W. z fabryką w O. – organ, wskazując na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wywiódł, że wady decyzji skutkujące stwierdzeniem jej nieważności mają charakter materialno-prawny, nie są to wady ze swojej istoty o charakterze proceduralnym, gdyż usuwanie tych ostatnich następuje na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania. Ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie bywać może tylko elementem prowadzącym do tej oceny. Z tego powodu, w ocenie organu, nawet rzekomy brak okazania powołanego dowodu na rozprawie nie powinien być podstawą stwierdzenia rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wyjaśnił jednak, że zgodnie z protokołem rozprawy z dnia 13 grudnia 1996 r. wnioskodawcy okazali dokumenty w postaci umów zawartych pomiędzy nimi oraz podmiotami zagranicznymi, a w protokole brak adnotacji, by obecny na rozprawie profesjonalny pełnomocnik K. S.A. nie uzyskał wglądu w powyższe dokumenty. Twierdzenie Korporacji, że profesjonalny pełnomocnik nie otrzymał wglądu w umowy jest, zdaniem organu, jedynie stanowiskiem strony, które nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy. Okoliczność ta, tym samym nie może stanowić podstawy do uznania rażącego naruszenia prawa.

W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do pozostałych wad skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i stwierdził, że ani decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r., ani decyzja Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] marca 1998 r. nie jest dotknięta żadną z tych wad.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, K. spółka S.A., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] czerwca 2009 r., ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego z dnia [...] grudnia 1996 r. nr Sp.[...] oraz decyzji Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] marca 1998 r. nr Odw. [...] i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut nieuwzględnienia przez Urząd Patentowy RP podstaw prawnych i faktycznych do ponownego rozpatrzenia sprawy wskazanych we wniosku z dnia 15 października 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w tym przede wszystkim naruszenie:

- art. 29 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. przez uznanie "R." s.c. A.W., J.W. z siedzibą w K. za stronę postępowania w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym podmiotami praw i obowiązków w stosunkach, w których występuje spółka cywilna, są wspólnicy tej spółki, co w konsekwencji winno skutkować wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego jako nie pochodzącego od stron postępowania,

- art. 73 k.p.a. przez uniemożliwienie stronie K. S.A. przeglądania akt sprawy w szczególności poprzez pozbawienie uprawnionego prawa zapoznania się z dokumentem, który według informacji przewodniczącej składu orzekającego było umową handlową, dotyczącą importu wina SOWIETSKOJE IGRISTOJE, zawartą pomiędzy P. H.-U. "R." s.c. A.W., J.W. a O. oraz zezwoleniem dla wskazanej spółki na import tego wina,

- art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. - przez naruszenie zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie przez nieprzeprowadzenie szeregu czynności dowodowych wnioskowanych w sprawie w sytuacji, gdy było to konieczne dla prawidłowego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, a to: 1) brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie, czy istotnie słowna część znaku SVETSKOJE IGRISTOJE posiada większą siłę oddziaływania od części graficznej i czy faktycznie ta część znaku nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, 2) czy istnieją możliwości stwierdzenia jaka firma wypracowała renomę znaku, kto jest podmiotem uprawnionym do znaku, czy istotnie producentem wina, opatrywanego znakiem SOWIETSKOJE IGRISTOJE były różne przedsiębiorstwa, znajdujące się obecnie w różnych krajach byłego Związku Radzieckiego, 3) czy znak w postaci etykiety z elementem słownym SOWIETSKOJE IGRISTOJE był istotnie powszechnie znany od lat 90-tych, oraz 4) niezebranie i niezbadanie materiałów dowodowych, pozwalających na stwierdzenie zaistnienia przesłanek określonych w art. 29 ustawy o znakach towarowych;

- art. 81 k.p.a. - poprzez uznanie za udowodniony interes prawny "R." s.c. A.W., J.W. oraz przesłanki do unieważnienie prawa z rejestracji znaku spornego w sytuacji, gdy uprawniona została pozbawiona możliwości zapoznania się z dowodami przedstawionymi przez "R." s.c. A.W., J.W.;

- art. 90 § 1 pkt 1 k.p.a. przez zaniechanie wezwania wspólników "R." s.c. A.W., J.W. do złożenia przed pierwszą rozprawą do akt postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów wykazujących obiektywny interes prawny, znajdujący podstawę w przepisach prawa materialnego, które to uzasadniałyby ich udział jako stron postępowania,

- art. 105 § 1 k.p.a. przez wydanie decyzji z dnia 13 grudnia 1996 r. oraz decyzji z dnia 9 marca 1998 r. na podstawie wniosku "R." s.c. A.W., J.W. w sytuacji, gdy postępowanie było bezprzedmiotowe z uwagi na brak wniosku o jego wszczęcie pochodzącego od wspólników spółki cywilnej "R." s.c. – A. W. oraz J. W.;

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez uznanie, że przy ocenie istnienia interesu prawnego po stronie "R." s.c. A.W., J.W. - a tym samym uznaniu go za stronę postępowania — żaden z organów nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, uznając że interes ten został wykazany innymi dowodami, gdy w rzeczywistości brak jest wykazania podstaw do uznawania istnienia takiego interesu po ich stronie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła m. n., że z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Urząd Patentowy RP nie uwzględnił w istocie żadnego z zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podkreśliła, że podtrzymuje swoje twierdzenia, zarzuty i dowody zawarte w pismach procesowych kierowanych tak do Sądu Administracyjnego jak i Urzędu Patentowego RP.

W ocenie skarżącej przede wszystkim należy zwrócić uwagę na podstawowy dla niniejszej sprawy zarzut braku zdolności administracyjnoprawnej po stronie spółki cywilnej "R." do złożenia wniosku w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE - zdolność taką mieliby wyłącznie A.W. i J.W.. Okoliczność ta została pominięta przez Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Spółka podkreśliła, że w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. organ błędnie podał, że w dniu 14 czerwca 1996 r. "wpłynął do niego wniosek A.W. i J.W. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą P. H.-U. "R." s.c. Tymczasem wniosek sygnowany był przez P.U.-H. "R." s.c. A.W., J.W.. Również pełnomocnictwo z dnia 22 września 1997 r. udzielone rzecznikowi patentowemu zawiera wyraźne oznaczenie strony – P. U.-H. "R." s.c. A.W., J.W.. Także i Urząd Patentowy RP w decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. w ten sam sposób oznaczył stronę.

Następnie spółka wywiodła, że brak wykazania przez "R." s.c. A.W., J.W. interesu prawnego znajdującego podstawę w przepisach prawa materialnego powinno skutkować wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego jako nie pochodzącego od stron postępowania. Wskazała również na brak jakiegokolwiek dowodu na to, że "R." s.c. A.W., J.W. przed wszczęciem postępowania nie występowała wobec skarżącej z żądaniem zaprzestania posługiwania się znakiem towarowym SOWIETSKOJE IGRISTOJE, ani też P.S.A. nie wzywał "R." s.c. do zaprzestania sprowadzania wina. Podniosła, że nieuwzględnienie przez Urząd Patentowy RP znajdującej się w aktach sprawy "Analizy zasadności przesłanki interesu prawnego jako podstawy ubiegania się o unieważnienie praw wyłącznych na przedmioty własności przemysłowej" sporządzonej przez dr hab. Andrzeja Jakubeckiego i prof. dr hab. Ryszarda Skubisza skutkuje naruszeniem art. 28 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a.

W dalszej kolejności skarżąca podkreśliła, że w dacie rozpoczęcia postępowania przed Urzędem Patentowym RP tj. 13 grudnia 1996 r. organ nie miał wiedzy na temat faktycznie prowadzonej działalności gospodarczej przez "R." s.c., a w szczególności o imporcie win. Zezwolenie na handel alkoholem zostało dołączone do akt sprawy dopiero w 2004 r. Dodała, że przywołane przez Urząd Patentowy RP w uzasadnieniu decyzji dokumenty celne SAD mające świadczyć o konkurencyjnym charakterze prowadzonej działalności obu podmiotów dotyczą roku 1996 i 1997 i zostały dołączone do akt sprawy wraz z pismem z dnia 22 września 1997 r., a zatem 9 miesięcy po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r.

Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia przez organ art. 73 k.p.a. — przez uniemożliwienie przeglądania akt sprawy, a w szczególności poprzez pozbawienie strony prawa zapoznania się z dokumentem, który według informacji przewodniczącej składu orzekającego było umową handlową, dotyczącą importu wina SOWIETSKOJE IGRISTOJE, zawartą pomiędzy P. H.-U. "R." s.c. A.W., J.W. a O. oraz zezwoleniem dla wskazanej spółki na import tego wina. Podkreśliła, że zgodnie z utrwaloną w sądownictwie zasadą, fakt okazywania stronom dokumentów jest każdorazowo odnotowywany w protokole, a nie - jak chce tego organ - brak stosownej adnotacji oznacza, że strona miała "wgląd" do dokumentów. Dodała, że dokumenty, którymi posłużyła się spółka cywilna "R." - o ile przyjąć że w istocie były - były sporządzone w języku rosyjskim i nie zostały przetłumaczone na język polski. Podkreśliła, że - jej zdaniem - doszło do niczym nieuzasadnionego utajnienia dowodów, bez możliwości oceny ich wartości merytorycznej przez stronę sporu.

Według skarżącej organ dopuścił się także naruszenia art. 90 § 1 pkt 1 k.p.a. przez zaniechanie wezwania wspólników "R." s.c. A.W., J.W. do złożenia przed pierwszą rozprawą do akt postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE, wyjaśnień, dokumentów i innych dowodów wykazujących obiektywny interes prawny, znajdujący podstawę w przepisach prawa materialnego, które to uzasadniałyby ich udział jako stron postępowania, w sytuacji gdyby wniosek został złożony przez wspólników "R." s.c. a nie jak to miało miejsce w niniejszej sprawie przez "R." s.c. A.W., J.W..

W konkluzji skarżąca spółka podkreśliła, że wszystkie wskazane wyżej okoliczności bezsprzecznie wskazują również, że przez wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz decyzji z dnia [...] marca 1998 r. na podstawie wniosku "R." s.c. A.W., J.W. - doszło do naruszenia art. 105 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Na wstępie, mając na uwadze, iż zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz decyzji Komisji Odwoławczej z dnia [...] marca 1998 r., został sformułowany przez profesjonalnego pełnomocnika, koniecznym jest wyjaśnienie skarżącej, iż kompetencje sądu administracyjnego sprowadzają się do oceny zgodności z prawem procesowym i materialnym rozstrzygnięć wydanych przez organy administracji w prowadzonym przez nie postępowaniu. W sprawie niniejszej są to więc decyzje Urzędu Patentowego - zaskarżona z dnia [...] lutego 2011 r. oraz decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r. Tym samym wniosek ten jest całkowicie bezpodstawny i nie znajdujący żadnego uzasadnienia.

Przede wszystkim należy stwierdzić, iż decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz decyzja Komisji Odwoławczej z dnia [...] marca 1998 r. są decyzjami ostatecznymi. Stosownie do art. 16 § 1 k.p.a. statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych - wzruszenie takich decyzji może nastąpić tylko w trybach szczególnych przewidzianych w k.p.a. i w przypadkach przewidzianych w przepisach. Zasada trwałości decyzji administracyjnych zawarta w art. 16 § 1 k.p.a. jest związana z ochroną porządku prawnego oraz z konstytucyjną zasadą ochrony praw słusznie nabytych i stanowi element konstrukcji demokratycznego państwa prawnego. Przesłanki zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności takich decyzji nie mogą być poddane wykładni rozszerzającej a wręcz przeciwnie - muszą być interpretowane dosłownie a nawet ścieśniająco. Tak więc zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wymaga ścisłego przestrzegania granic rozpoznania sprawy dla konkretnego, przewidzianego przez k.p.a. trybu eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej decyzji.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zapadły w postępowaniu nieważnościowym, które rządzi się własnymi prawami. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji.

Należy podkreślić, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie może rozpatrzyć sprawy, co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym. Działanie organu w tym trybie zasadniczo różni się od postępowania zwykłego, albowiem obowiązkiem organu jest wyłącznie ocena kwestii ściśle prawnych - ustalenie czy kwestionowana decyzja dotknięta jest którąś z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., (w tej sprawie rażące naruszenie prawa), przy czym taka ocena dokonywana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej decyzji a organ dokonujący nadzoru nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Rażące naruszenie prawa jest zjawiskiem o wyjątkowym charakterze gdyż prowadzi ono w konkretnej sprawie do odstąpienia od ogólnej zasady stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych a jego cechą jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.

Jednocześnie należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowym, po okresie pewnych rozbieżności wynikających przede wszystkim ze sporów doktrynalnych, przyjmowany jest obecnie pogląd, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość aktu administracyjnego skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318).

Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz doktrynie przyjęto, iż rażące naruszenie prawa, będące przyczyną nieważności decyzji występuje wówczas, "gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek" (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237; także: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1992 r., s. 228 i nast. oraz Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz Zb. Janowicz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1995 r., s. 380 i nast.).

O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37). Jako rażące naruszenia prawa kwalifikowane są nie tylko naruszenia przepisów prawa materialnego lecz także przepisów kompetencyjnych, jak również przepisów procesowych. Podkreślenia wymaga jednak, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do tych przepisów można by zatem mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (teza 2 wyroku NSA z dnia 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245).

Podkreślenia wymaga, iż przesłanki stwierdzenia nieważności nie są oparte na uznaniu.

Tak, więc orzekając w sprawie nieważności organ obowiązany jest z jednej strony mieć na względzie zasadę stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych, z drugiej zaś wagę zarzutów odnoszących się do legalności wydanej decyzji.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, ustalenia Urzędu Patentowego RP, co do nieistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa są słuszne.

Wbrew stanowisku skarżącej, w orzecznictwie sądowym nie budzi raczej wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej) - (szerzej patrz dr Andrzej Kisielewicz "Interes prawny w sprawach własności przemysłowej" - materiał przygotowany na konferencje pn. Wzory w praktyce Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego i Urzędu Patentowego RP. Wzory w orzecznictwie Unii Europejskiej i Polski, Warszawa 8-9 listopada 2006 r., wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r. sygn. VI SA/Wa 1944/06 LEX 299739, z dnia 20 marca 2007 r. sygn. VI SA/Wa 1998/06 LEX 322691, z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. VI SA/Wa 635/07 LEX nr 355519, z dnia 29 sierpnia 2006 r. sygn. VI SA/Wa 867/06 LEX 246145).

Przepisy ustawy o znakach towarowych wskazywały, iż z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego może wystąpić każdy, kto ma w tym interes prawny. Z akt sprawy wynika, iż istnienie interesu prawnego było poddane analizie zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym.

Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe stanowisko organu, uznające, iż wnioskujący posiadają w sprawie interes prawny a zatem są stroną postępowania, albowiem, jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, strony sporu były podmiotami o konkurencyjnym charakterze. A zatem istniał realny i bezpośredni związek pomiędzy sytuacją prawną wnioskujących a rozstrzygnięciem mogącym zapaść w tej sprawie. Tym samym przy ocenie istnienia interesu prawnego po stronie wnioskodawcy w obydwu postępowaniach żaden z ww. organów orzekających nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa.

Bezsprzecznym jest, iż w postępowaniu o unieważnienie prawa na znak towarowy SOWIETSKOJE IGRISTOJE skarżąca miała możliwość podważenia materiału dowodowego stanowiącego o konkurencyjnym charakterze prowadzonej działalności wnioskodawców, czego jednak nie uczyniła. W sprawach spornych inicjatywa dowodowa należy do stron i organ nie jest zobligowany do zwracania stronom uwagi na potrzebę zgłaszania dalszych dowodów, zwłaszcza, gdy jego wiedza w tym zakresie z racji charakteru sprawy jest ograniczona, a strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (tu rzecznika patentowego). Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym obowiązany jest z urzędu podejmować wszelkie kroki do dokładnego wyjaśnienia sprawy tylko wtedy, gdy znane są mu dowody i okoliczności istotne dla sprawy. Nie jest natomiast zobligowany ich poszukiwać. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie należy wziąć pod uwagę, iż w szczególnym postępowaniu administracyjnym, jakim jest postępowanie sporne przed Urzędem Patentowym RP, ingerencja organu administracji, czy też pomoc jednej ze stron, winna być ograniczona do niezbędnego minimum. Jakkolwiek art. 9 k.p.a. obliguje organy administracji do "wyczerpującego informowania stron", jest pewna granica realizacji tego obowiązku (tak również: NSA w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 28 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA 1697/97). W niniejszej sprawie skarżąca korzystała w postępowaniu przed organem z pomocy prawnej fachowego pełnomocnika, tj. rzecznika patentowego, a więc organ nie był zobowiązany ex officio do wskazywania stronie jakie dokumenty winna przedłożyć na poparcie swojej argumentacji.

Sąd nie podzielił także przekonania skarżącej, iż " R. " s.c. A.W., J.W. nie mogła być stroną w postępowaniu administracyjnym, ponieważ nie miała zdolności administracyjno-prawnej.

Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w judykaturze "spółka prawa cywilnego, o której mowa w art. 860 Kodeksu cywilnego, a której ustawodawca nie przyznał osobowości prawnej pozostaje według obowiązującego porządku prawnego spółką osobową, organizacją wspólników związanych wspólnością celu gospodarczego (...) podmiotowość prawna przysługuje w niej tylko wspólnikom" (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1998 r. sygn. akt III CZP 2/98). Tym samym należy uznać, że podmiotami postępowania o unieważnienie znaku towarowego byli A.W. i J.W. prowadzący spółkę cywilną pod nazwą "P. U.-H. R. s.c.".

W momencie wydawania decyzji w 1996 r. zarówno przez Urząd Patentowy RP jak i w 1998 r. przez Komisję Odwoławczą, funkcjonujące w obrocie prawnym spółki cywilne nie posiadały osobowości prawnej (w stosunkach prawnych posiadali ją wspólnicy), a jednocześnie posiadały podmiotowość gospodarczą (szerzej zob. J. Mojak w: A. Jakubecki, A. Kidyba, J. Mojak, R. Skubisz, Prawo spółek. Zarys, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999 r., s. 71).

Wbrew stanowisku, skarżącej, iż brak było wniosku o wszczęcie postępowania od wspólników spółki cywilnej A.W. i J.W. " R. " s.c. należy stwierdzić, iż jak wynika z akt administracyjnych wniosek (karty 3-5 akt Sp. [...]) o unieważnienie prawa ochronnego został podpisany przez osoby fizyczne wskazujące, iż prowadzą spółkę cywilną.

W ocenie Sądu zarówno Kolegium Orzekające jak i Komisja Odwoławcza, prawidłowo rozpatrzyły również kwestie wskazanych przez strony sporu przesłanek rejestracyjnych znaku towarowego SOWIETSKOJE IGRISTOJE R-89953 i odniosły się do argumentów stron, nie naruszając prawa w sposób rażący w dokonanej ocenie zdolności odróżniającej poszczególnych elementów spornego oznaczenia.

Sąd nie podzielił również zarzutu kwalifikowanego naruszenia art. 73 k.p.a. i art. 7 w związku z art. 77 k.p.a.

Jak wynika z akt administracyjnych (protokół rozprawy z dnia [...] grudnia 1996 r.) wnioskodawcy okazali dokumenty w postaci umów zawartych pomiędzy nimi oraz podmiotami zagranicznymi. Protokół nie zawiera informacji, iż obecny na rozprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącej nie uzyskał wglądu w dokumenty.

Zatem twierdzenie skarżącej nie może stanowić podstawy do uznania rażącego naruszenia prawa przez organy orzekające w decyzji z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz z dnia [...] marca 1998 r.

Należy podzielić stanowisko Urzędu, wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż zasady obowiązujące w sądach mogą, ale nie muszą być stosowane podczas postępowania. A zatem wskazana przez skarżącą zasada, "iż w sądownictwie fakt okazywania stronom dokumentów jest każdorazowo odnotowywana w protokole" nie musi być zasadą bezwzględnie obowiązująca podczas rozpraw przed Kolegium w Urzędzie Patentowym RP.

Reasumując powyższe, decyzje Urzędu Patentowego RP odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 1996 r. oraz decyzji Komisji Odwoławczej z dnia [...] marca 1998 r., były prawidłowe, albowiem brak jest podstaw do uznania, że orzeczenia te dotknięte są wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.