Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 2080/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 par. 1, art. 119 par. 1, art. 125, art. 121 par. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz, Protokolant Agnieszka Lewandowska, , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 lipca 2002 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektów budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/ Gd 2080/ 02

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2002r.Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 20 §1 pkt 4, art. 119 i art. 121 §5 oraz art. 64a §1 pkt l i § 2 pkt l ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r. nr 36 poz.161 ze zm.)oraz zgodnie z Obwieszczeniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie ustalenia ceny 1m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego na III kwartał 2001r. /M.P. z 2001r. Nr47,poz.787/ nałożył na Z. L. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 14.580 zł. słownie (czternaście tysięcy pięćset osiemdziesiąt złotych) z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania określonego obowiązku jakim jest nakaz wykonania rozbiórki domku letniskowego o powierzchni zabudowy wynoszącej 27m2 oraz zbiornika na ścieki, wybudowanych samowolnie na działce nr [...] w S. -decyzja nr [...] z dnia 11.04.2002r.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. L. wnosząc o uchylenie w/w postanowienia, gdyż decyzję nakazującą rozbiórkę obiektów zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącego, nałożenie tak wysokiej grzywny przed rozpatrzeniem skargi przez Sąd jest niezasadne i krzywdzące.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2002r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie nie znajdując podstaw prawnych do jego zmiany lub uchylenia.

W uzasadnieniu wskazano, że nałożona grzywna jest egzekucją obowiązku, wynikającego z decyzji ostatecznej (art.119 § l ww. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym). Zgodnie z art.121 § 5 ww. ustawy, wysokość grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do obliczenia premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana. (Wyliczenie wysokości grzywny: 2.700 zł cena l m2 pow. użytkowej budynku mieszkalnego za ffl kw.2001r. Monitor Polski Nr 47 poz.787 z dnia 19.12.2001r. x 1/5 x 27 m2 = 14.580.00 złotych)

Odnosząc się do treści zażalenia, organ poinformował, że zgodnie z art.40 ustawy z dnia 11 maja1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (DZ. U. Nr 74 z 1995r.) wniesienia skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania decyzji.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł Z. L., podnosząc takie same argumenty jak w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z przepisami prawa.

Organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Z akt sprawy wynika, iż ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2002 r. nałożono na Z. L. obowiązek rozebrania domku letniskowego o powierzchni zabudowy wynoszącej 27m2 oraz zbiornika na ścieki wybudowanych na działce nr [...] w S.

W związku z uchylaniem się przez zobowiązanego od wykonania określonego obowiązku jakim jest nakaz wykonania rozbiórki w/w obiektów organ prawidłowo nałożył na Z. L. grzywnę w celu przymuszenia. W celu zmuszenia zobowiązanego do wykonania nałożonego nakazu rozbiórki określonego obiektu budowlanego organ administracji może stosować określone ustawą środki egzekucyjne (art. 7 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst Dz.U. z 2005 Nr 229 poz. 1954 ze zm.). Środki te mogą być przez organ stosowane jedynie w przypadku uchylania się przez zobowiązanego od wykonania ciążącego na nim nakazu.

Tego rodzaju środkiem jest nakładana przez organ egzekucyjny grzywna w celu przymuszenia (art. 119 § 1 w/w ustawy). Stosownie do treści art. 125 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przypadku wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, na wniosek zobowiązanego nałożone a nie uiszczone lub nie ściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu.

Postanowieniem z dnia 8 października 2002r. wydanej w sprawie II SA/Gd 1543/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku wstrzymał wykonanie zaskarżonej do tego Sądu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 kwietnia 2002r.. Z w/w decyzji wynika obowiązek rozbiórki wskazanych wyżej obiektów.

W dniu 11 sierpnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Z. L. co spowodowało, że wstrzymanie orzeczonego w decyzji z dnia 11 kwietnia 2002r. nakazu rozbiórki upadło.

Zgodnie zaś z art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wysokość grzywny stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa do obliczenia premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana.

Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia w sposób szczegółowy wyjaśnił na jakich zasadach ustalona jest wysokość nałożonej grzywny a w skardze skarżący podnosząc zarzut krzywdzącego charakteru grzywny nie zakwestionował jej wysokości oraz sposobu naliczenia.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.