Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 184/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 306a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Krenz- Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący zwrócił się do Urzędu Gminy we W. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o opłacaniu składki na Fundusz Emerytalny Rolników w okresie od

01 lipca 1977r. do 31 grudnia 1982r.

Postanowieniem z dnia [...]. Wójt Gminy W. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu wskazał, że nie posiada wystarczających dokumentów, aby stwierdzić fakt opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników.

W wyniku złożonego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W.postanowieniem z dnia [...]., uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż obowiązkiem organu pierwszej instancji było w pierwszej kolejności ustalenie jakiego rodzaju ewidencje i rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ustalenie ewentualnych ich dysponentów.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy W. postanowieniem

z dnia [...]., odmówił wydania zaświadczenia.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie podtrzymując żądanie wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu wskazał, że brak przedmiotowego zaświadczenia pozbawia go prawa do uzyskania świadczenia emerytalnego. Ponadto podniósł, że skoro nie ma dokumentów, które świadczyłyby o tym, że zalega

z opłaceniem składek, to należy domniemywać, iż składki te były opłacane.

Postanowieniem z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy, powołując treść przepisów mających zastosowanie

w sprawie wskazał, że stosownie do art. 306b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. po.z 749) – dalej jako: "O.p." organ nie ma uprawnienia do wydania zaświadczenia na podstawie dokumentów przedstawionych przez skarżącego czy przesłuchania. Określenie "dane znajdujące się w jego posiadaniu" użyte w tym przepisie nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających, sytuacji, gdy w posiadaniu organu podatkowego nie znajdują się dane potwierdzające fakty lub stan prawny, których zaświadczenie ma dotyczyć, wynikające w szczególności z prowadzonych przez ten organ rejestrów lub ewidencji, organ nie ma tylko obowiązku, ale i uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do istnienia tych faktów lub stanu prawnego i nie może wydać żądanego zaświadczenia.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokumentacja taka jak: karty gospodarstwa, kontokwitariusze, nakazy płatnicze, rejestry księgowe i wymiarowe, dowody wpłat zobowiązań pieniężnych za lata 1977 - 1988 została wybrakowana, zgodnie

z obowiązującymi przepisami. W aktach sprawy znajdują się dowody w postaci protokołów brakowania akt oraz zezwolenia jednorazowe wydawane przez Archiwum Państwowe w Toruniu, zezwalające na brakowanie poszczególnych rodzajów akt.

Reasumując w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wydania zaświadczenia, w sytuacji gdy wnoszący podanie żąda potwierdzenia okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, które nie wynikają z ewidencji i rejestrów lub innych danych będących w posiadaniu tego organu.

W złożonej do tut. Sądu skardze strona wniosła o uchylenie postanowienia

w całości.

Skarżący podał, że posiada postanowienie z dnia 30 lipca 2014r., które wskazuje iż karta gospodarstwa założona została w 25 sierpnia 1986r. Według zaświadczenia

nr 174/12 z dnia 29 października 2012r. wydanego przez Starostwo Powiatowe we W. zaświadcza, że w latach 1967-1973 działka o numerze [...] należała do matki skarżącego. Dodatkowo potwierdzenie posiadania działek stanowi akt notarialny o numerze Kw [...]sporządzony w 1973r.

Skarżący wskazał, że Urząd Gminy we W. informuje, iż nie posiada dokumentacji podatkowej na podstawie której mógłby określić opłacania składki ubezpieczenia społecznego na FUSR z tytuły pracy w gospodarstwie rolnym, natomiast posiada niewiarygodne oświadczenie złożone przez nieznaną osobę o odmowie oświadczenia FUSR w 29 października 1987r. znajdującą się w karcie gospodarstwa. Na podanym oświadczeniu nie widnieje podpis skarżącego, nie ma żadnej daty przyjęcia dokumentu, ani żadnej pieczęci urzędowej potwierdzającej wiarygodność dokumentu. Dodatkowo występuje sprzeczność w dokumentacji, jaką dysponuje Urząd Gminy we W., gdyż dnia 30 lipca 2014r. skarżący otrzymał postanowienie od Wójta Gminy W. gdzie widnieje informacja, że z karty gospodarstwa wynika iż podatnik był ubezpieczony w latach 1987-1988, a następnie widnieje informacja pisemna ówczesnego pracownika prowadzącego kartotekę, że 29 października skarżący rzekomo odmówił złożenia oświadczenia do FUSR. Dodatkowo skarżący podał, że posiada z dnia 24 października 2011r. oświadczenie na którym widnieje informacja o fakcie istnienia gospodarstwa rolnego prowadzonego w latach: 01 sierpnia 1973r. do chwili obecnej.

Końcowo skarżący podkreślił, że nie jest odpowiedzialny za brak dokumentacji

w archiwum Urzędu Gminy we W..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 15 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a.").

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia.

Spór zaistniały pomiędzy stronami dotyczy oceny prawidłowości odmowy wydania zaświadczenia o opłacaniu przez skarżącego składki na Fundusz Emerytalny Rolników w okresie od 01lipca 1977r. do 31 grudnia 1982r.

Instytucję wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VIII a ustawy Ordynacja podatkowa Zgodnie z przepisami art. 306a O.p., organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§1). Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania (§3). Wydawane jest ono w granicach żądania wnioskodawcy (§4). Zgodnie z art.306b § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające (§2 art. 306b). Postępowanie określone w art. 306b § 2 O.p. jest postępowaniem wyjaśniającym, ograniczonym do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu podatkowego mającego wydać zaświadczenie (vide: wyrok NSA z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 143/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przepisów ordynacji podatkowej nie można wyprowadzić wniosku, że organ ma obowiązek wydać zaświadczenie w każdym przypadku, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub ubiega się o nie osoba ze względu na swój interes prawny (zob. art. 306a § 2 O.p. ). Organ wydając zaświadczenie potwierdza bowiem jedynie te informacje, których jest dysponentem. Jest to więc akt wiedzy organu o określonych faktach lub stanie prawnym. Organ nie może więc w wydać zaświadczenia o opłacaniu składek,

w sytuacji gdy akta podatkowe dotyczące posiadanego gospodarstwa i okresach ubezpieczenia przez skarżącego zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami zniszczone.

Należy w związku z tym wskazać na szczególny charakter postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, które jest uproszczone i odformalizowane. Organ działa bowiem jedynie w granicach zgodnego z prawem żądania wnioskodawcy, mając ograniczony zakres czynności dowodowych, które jest władny podjąć. Postępowanie

w sprawie wydawania zaświadczeń, aczkolwiek odformalizowane, wiąże się jednak

z pewnym rygoryzmem proceduralnym spowodowanym skutkami, jakie wywołują zaświadczenia, które mają charakter dokumentów urzędowych (por. art. 194 O.p.

i art. 76 k.p.a.), stanowiąc dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (por.

J. Zubrzycki, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008, Wydawnictwo Unimex, Wrocław 2008, s. 1117).

Z powyższych uwag wynika zatem, że zaświadczenie musi zawierać prawdziwie

i pewne informacje. Nie może ono zatem potwierdzać stanu faktycznego, w zakresie którego zachodzą wątpliwości. Tylko bowiem niebudzący wątpliwości stan faktyczny może być potwierdzony zaświadczeniem – dokumentem urzędowym.

Już te ogólne uwagi potwierdzają prawidłowość wydanego przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia 18 listopada 2014 r., a następnie utrzymującego je

w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jedynym celem wydania przedmiotowego zaświadczenia jest potwierdzenie faktu opłacania składki na Fundusz Emerytalny Rolników we wskazanym okresie.

Analiza treści powołanych wyżej przepisów wskazuje na to, że zaświadczenie wydane przez organ podatkowy jest przejawem wiedzy tegoż organu co do faktów i stanu prawnego w danym dniu i jako takie nie rozstrzyga ani o uprawnieniach, ani też

o obowiązkach wnioskodawcy, któremu je wydano, nie tworzy określonej sytuacji prawno - faktycznej a sytuację tę, istniejącą w danym dniu, przedstawia

w zaświadczeniu.

W ocenie Sądu, skoro organ na podstawie zebranego materiału dowodowego

i w oparciu o posiadane rejestry i dane nie mógł potwierdzić faktu opłacania przez skarżącego składki to zasadnie wydał w dniu [...] r. przedmiotowe postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez stronę a organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji.

Jak wskazano powyżej, postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest uproszczone i odformalizowane, a organ działa jedynie w granicach zgodnego

z prawem żądania wnioskodawcy, mając ograniczony zakres czynności dowodowych, które jest władny podjąć, dlatego Sąd uznał, że zgłoszone przez skarżącego zarzuty

i wnioski w tym postępowaniu nie mogą być uwzględnione.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

H. Adamczewska – Wasilewicz U. Wiśniewska L. Kleczkowski