Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 140/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: Art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art.149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak sędzia WSA Maciej Busz (spr.) sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.W. na bezczynność Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. do rozpoznania w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej obejmującego: a) podanie wysokości dodatku funkcyjnego jaki otrzymuje prof. J.P. z Wydziału [...] [...] z tytułu pełnienia funkcji "p.o. Dziekana" Wydziału [...] [...] w K.; b) doręczenie nieanonimizowanej kopii (skanu) wydanego przez Prokuraturę Rejonową [...] postanowienia z dnia [...] listopada 2014r. o umorzeniu postępowania wyjaśniającego, które było prowadzone przeciwko Dziekanowi Wydziału [...][...] w K., dr hab. M.Ś. wraz z uzasadnieniem jakie wpłynęło do Rektora; c) doręczenie kopii (skanu) opinii prawnej sporządzanej dla Rektora [...] przez prof. R.Z., prodziekana Wydziału [...] [...] z czerwca 2014 w sprawie jakoby błędnie wykazanych przez dziekana M.Ś. nadgodzin; 2. oddala skargę w zakresie żądania doręczenia skanu (kopii) powołania prof. J.P. z Wydziału [...][...] na funkcję "p.o. Dziekana" Wydziału [...][...] w K.; 3. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu im. [...] w P dopuścił się bezczynności w zakresie określonym w pkt 1; 4. stwierdza, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 5. zasądza na rzecz M.W. od Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

IV SAB 140/15

Uzasadnienie

M.W. (dalej skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. (dalej Rektor) w dostępie do informacji publicznej i wniósł o zobowiązanie Rektora do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku z uzasadnieniem i udostępnienie żądanych dokumentów będących informacją publiczną, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 30 grudnia 2014 r. jako dziennikarz miesięcznika "Forum Akademickie" zwrócił się emailowo z prośbą do Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. o udostępnienie i przesłanie mu kopii dokumentacji urzędowej znajdującej się w posiadaniu uczelni:

1.nieanonimizowanego skanu (kopii) powołania prof. J.P. z Wydziału Filologii Polskiej [...] na funkcję "p.o. Dziekana" Wydziału Pedagogiczno - Artystycznego [...] w K. oraz podanie wysokości dodatku funkcyjnego, jaki otrzymuje p.o. Dziekana;

2.nieanonimizowanej kopii (skanu) "Umorzenia postępowania prokuratorskiego" z 26 listopada 2014 roku wraz z uzasadnieniem;

3. kopii (skanu) opinii prawnej sporządzanej dla Rektora [...] przez prof. R.Z. , prodziekana Wydziału Prawa i Administracji [...] z czerwca 2014 w sprawie jakoby błędnie wykazanych przez dziekana M.Ś. nadgodzin.

Skarżący powołał się na ustawę prasową oraz ustawę o dostępie do informacji publicznej wskazując, że powyższe dokumenty są informacją publiczną udostępnianą na wniosek.

W odpowiedzi skarżący otrzymał skan powołania prof. J.P. na funkcje "p.o. Dziekana". Ponadto otrzymał pismo Rektora z dnia 12.01.2015r. w którym powołując się na art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2013, poz. 782 ze zm., dalej u.d.i.p.) w zw. z art. 151 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. 2012, poz. 572 ze zm., dalej u.p.s.w.) stwierdzono, że informacja o wysokości dodatku funkcyjnego osób niewymienionych w art. 151 ust. 3 u.p.s.w. nie podlega pod ustawę o dostępie do informacji publicznej.

Ponadto w/w pismem Rektor poinformował skarżącego, na podstawie art.1 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 156 k.p.k., w szczególności z art. 156 § 5 k.p.k., wobec trwającego postępowania karnego, że wniosek o udostępnienie nieanonimizowanej kopii postanowienia o umorzeniu postępowania karnego nie podlega pod ustawę o dostępie do informacji publicznej. Jeśli zaś podlega, to w świetle art. 156§ 5 k.p.k. adresatem wniosku winien być podmiot prowadzący postępowanie, który może stwierdzić, czy udostępnienie dokumentu nie wpłynie na prawidłowy tok postępowania.

Dodatkowo, na podstawie art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a - c) w zw. z art. 6 ust. 2 u.d.i.p. stwierdzono, że opinia prawna prof. R.Z. z czerwca 2013 nie stanowi informacji publicznej.

Z powyższym stanowiskiem Rektora skarżący się nie zgodził. Podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że ponieważ sformułowania zawarte w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie są zbyt jasne, przy ich wykładni należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Brzmienie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że realizacja "prawa dostępu do informacji" publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-3), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech /pozytywnych/ przesłanek. Po pierwsze, przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2, tj. zawierająca aktualną wiedzę o sprawach publicznych; po drugie, adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustawy, musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, tzn. określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3).

W ocenie skarżącego informacje, których domagał się w niniejszej sprawie spełniają powyższe kryteria.

Jego zdaniem państwowe szkoły wyższe, ściślej zaś ich organy, wykonują zadania publiczne. Wykonywanie tych zadań przybiera przy tym, szczególnie w obszarze, którego dotyczy niniejsza sprawa, formę decyzji administracyjnych. W tym zakresie skarżący powołał się na orzecznictwo sądowe oraz doktrynę prawa (na przykład wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1982 r. w sprawie II SA 532/82 z glosą Janusza Homplewicza OSPiKA 1983 z. poz. 20, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2000 r. w sprawie II SA/Wr 499/99 z glosą Ludwika Żukowskiego, uchwała NSA z dnia 13 października 2003 r. w sprawie OPS 5/03 - ONSA 2004 Nr 1 poz. 9, uchwała NSA z dnia 5 marca 2001 r. w sprawie OPS 15/00 - ONSA 2001 Nr 3 poz. 98).

Skoro stosowne organy uczelni wykonują zadania władzy publicznej i wydają w związku z tym akty administracyjne (decyzje), to nie ulega wątpliwości, że ich działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wynika to chociażby z takich przepisów tej ustawy, jak art. 1 ust. 1, gdzie stanowi się, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy oraz art.6 ust. 1 pkt 4 lit. "a", gdzie przykładowo wskazano jako informację publiczną treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Ponadto z art. 5 ust. 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną są też sprawy rozstrzygane m.in. w postępowaniu administracyjnym.

W wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 listopada 2014 (sygn. II SAB/ Sz 124/14) wskazano, że w świetle wskazówek interpretacyjnych art. 115 § 19 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) odnośnie zdefiniowania pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne", osobą pełniącą funkcje publiczne jest m.in. funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje jedynie czynności usługowe. Dodatkowo, cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (I. Kamińska, M. Rozbica - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2008, s. 59).

W świetle powyższych norm, informacja dotycząca wynagrodzeń miesięcznych pracowników publicznej szkoły wyższej jaką jest Uniwersytet, jest informacją publiczną, gdyż zatrudnieni w niej pracownicy naukowi pełnią funkcję publiczną.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (27.06.2013, sygn. I OSK 529/13) przesądził o tym, że informacja o wysokości premii Kanclerza Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej stanowi informację publiczną która nie ma charakteru informacji przetworzonej, zaś prawo do informacji publicznej w świetle art. 3 ust. 1 u.d.i.p. obejmuje prawo do uzyskania informacji, w tym informacji przetworzonej w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ujawnienie wysokości premii oraz pozostałych składników wynagrodzenia nie wskazuje zaś, aby czynność udostępniania informacji w takim zakresie była czynnością złożoną.

Wobec powyższego w ocenie skarżącego:

1. "opinia prawna" prof. R.Z. jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art.6 ust.2 u.d.i.p., jak również jest informacją mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 u.d.i.p., tj. zawierającą aktualną wiedzę o sprawach publicznych,

2. wysokość dodatku funkcyjnego jaki otrzymywał prof.zw. J.P. w ramach pełnienia funkcji Dziekana Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. jest informacją publiczną dostępną na wniosek.

3. postanowienie o umorzeniu postępowania prokuratorskiego, które było prowadzone przeciwko Dziekanowi Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego [...] w K. , dr. hab. M.Ś. przez Prokuraturę Rejonową [...] z zawiadomienia Rektora Uniwersytetu [...] jest informacją publiczną dostępną na wniosek,

4. adresatem żądania udzielenia informacji na zasadach ustawy, jest Rektor - jednoosobowy organ państwowej szkoły wyższej, który jest częścią zakładu administracyjnego i jest podmiotem obowiązanym do jej udzielenia,

5. żądana informacja znajduje się w posiadaniu Rektora, tj. podmiotu do którego zwrócono się o jej udzielenie.

Rektor Uniwersytetu im. [...] w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu przyznał, że skarżący w dniu 30 grudnia 2014 r., powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wniósł w formie elektronicznej o:

1) udostępnienie nieanonimizowanego skanu (kopii) powołania prof. J.P. na funkcję "p.o. Dziekana" Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. ;

1) podanie wysokości dodatku funkcyjnego, jaki otrzymuje p.o. Dziekana;

2) udostępnienie nieanonimizowanej kopii "Umorzenia postępowania prokuratorskiego z dnia 26 listopada 2014 r. wraz z uzasadnieniem, jakie wpłynęło do Rektora;

3) udostępnienie kopii opinii prawnej prof. R.Z. z czerwca 2014 r. w sprawie jakoby wykazanych błędnie nadgodzin;

4) wskazanie podstawy prawnej, na jakiej Rektor ponownie pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. zawiesił w pełnieniu obowiązków dr hab. M.Ś. , prof. [...] i Dziekana Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. w sytuacji, gdy Prokuratura Rejonowa [...] w dniu 26 listopada 2014 r. umorzyła postępowanie sprawdzające prowadzone w sprawie zgłoszonego w połowie czerwca 2014 r. przez Rektora [...] zarzutu jakoby popełnienia przez M.Ś. przestępstwa z art. 286 § 1 k.k.

W dniu 12 stycznia 2015 r. Rektor przekazał skarżącemu, w formie elektronicznej, kopię pisma w sprawie powołania prof. dr hab. J.T.P. na stanowisko pełnomocnika Rektora dla Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. oraz informację w sprawie podstawy prawnej przedłużenia zawieszenia Dziekana Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. dr hab. prof. [...] M.Ś. w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego

W pozostałym zakresie Rektor uznał, że wniosek nie podlega pod ustawę o dostępie do informacji publicznej. Takie stanowisko Rektor podtrzymał w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Co do wniosku dotyczącego informacji o wysokości dodatku funkcyjnego Rektor stwierdził, że informacja ta nie podlega pod ustawę o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 151 ust. 3 u.p.s.w. "W uczelni publicznej wynagrodzenia rektorów, prorektorów, kanclerzy i kwestorów są jawne, nie podlegają ochronie danych osobowych". Oznacza to, że wynagrodzenie osób niewskazanych w art. 151 ust. 3 u.p.s.w. podlega ochronie, a ustawa o dostępie do informacji publicznej, na mocy art. 1 ust. 2 u.p.s.w., nie znajduje do nich zastosowania. Wniosek skarżącego dotyczył osoby niewymienionej w art. 151 ust. 3 u.p.s.w.

Co do wniosku dotyczącego udostępnienia nieanonimizowanej kopii postanowienia o umorzeniu postępowania karnego z dnia 26 listopada 2014 r. Rektor stwierdził, że informacja ta na dzień udzielenia skarżącemu odpowiedzi nie podlegała pod ustawę o dostępie do informacji publicznej. Na ten dzień wskazane postanowienie nie było prawomocne, wobec czego jego udostępnienie - zgodnie z art. 156 § 5 kpk w zw. z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. - podlegało szczególnej procedurze, za którą odpowiada prowadzący postępowanie przygotowawcze. Rektor nie był w żadnym zakresie uprawniony do udostępnienia tej informacji.

Co do wniosku dotyczącego kopii opinii prawnej prof. dr hab. R.Z. z czerwca 2014 r. Rektor stwierdził, że opinia ta nie stanowi informacji publicznej. Wyjaśniono, że wnioskowana opinia nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) oraz art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). Opinia ta została sporządzona przez zewnętrzną kancelarię prawną.

Ponadto opinia ta nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Została ona bowiem wydana w celu podjęcia przez Rektora decyzji w sprawie dotyczącej Dziekana Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. . Opinia ta nie dotyczyła więc sfery faktów, a jedynie sfery zamierzeń. Sfera zamierzeń - w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie podlega pod ustawę o dostępie o informacji publicznej (por. w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 czerwca 2009 r., I OSK 89/09, LEX nr 590773, wraz ze wskazanym tam orzecznictwem).

W ocenie Rektora celem aktywności skarżącego nie jest dostęp do informacji publicznej, ale uzyskanie danych na potrzeby postępowań prowadzonych przeciwko dr hab. M.Ś. oraz własnych postępowań skarżącego. Dostęp do tych informacji następuje w odrębnym trybie.

Pismem z dnia 03.11.2015r. skarżący na wezwanie Sądu doprecyzował, że przedmiotem jego skargi są dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej, a mianowicie z dnia 30.12.2014r. oraz z dnia 03.03.2015r. Mając na uwadze zakres wniosków i ich treść oraz stanowisko strony zawarte w piśmie z dnia 03.11.2015r. (k. 41-42 akt sądowych) zarządzeniem z dnia 27.11.2015r. rozdzielono skargi na dwie sprawy: jedna objęta wnioskiem z dnia 30.12.2015r. w zakresie wskazanym wyżej i druga objęta wnioskiem o udzielenie informacji publicznej z dnia 03.03.2015r., która zostanie rozpatrzona w odrębnym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje :

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy wskazać, iż złożona w sprawie niniejszej skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje bowiem regulacja art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku skarg na bezczynność w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Dlatego też mimo, że skarżący w piśmie z dnia 02 grudnia 2015r. wniósł o przeprowadzenie rozprawy, to uwzględniając treść art. 122 p.p.s.a. powyższy wniosek nie wiązał Sądu, co oznacza, iż możliwym było skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne. Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym mając na uwadze, że przyspieszyło to rozpatrzenie sprawy.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Rektora Uniwersytetu im. [...] w P. w dostępie do informacji publicznej żądanej przez skarżącego we wniosku z dnia 30.12.2014r.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. w aktualnie obowiązującym brzmieniu stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

W myśl art. 149 §1 a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podstawę udostępnienia żądanej informacji publicznej stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienianych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną będzie więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się do faktów. Bliższa analiza art. 6 ustawy wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może być postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś sprawie np. cywilnej czy karnej ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. II SA 4059/02, Lex nr 78063).

Z uwagi na użycie niezbyt precyzyjnych sformułowań przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając powyższe w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2010r., sygn. IV SAB/Po 55/10, wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn. akt II SAB/Ke 7/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn. akt II SAB/Kr 109/08, wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., sygn. akt II SA 181/02 publikowane na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

Natomiast art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2013 r., I OSK 1004/13, LEX nr 1375651).

W świetle powyższego, a także mając na uwadze treść, art. 70 Konstytucji RP - z którego wynika, że organizacja powszechnego kształcenia jest zadaniem władzy publicznej, a publiczne szkoły wyższe są elementem powszechnego systemu kształcenia - oraz art. 15 ust. 1 u.p.s.w. stanowiącego, że władze publiczne zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań, stwierdzić należy że Uniwersytet, a ściślej jego organy, wykonują zadania publiczne i jako takie są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy.

W tym miejscu wskazać również należy, iż zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Ponadto w myśl art.6 ust. 4 lit. c) u.d.i.p. udostępnieniu podlega treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej.

Wobec powyższego uznać należy, iż Rektor jest organem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a dokumenty wytworzone przez organy mu podległe w związku z realizacją zadań publicznych uznać należy za dokumenty stanowiące informację publiczną (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 listopada 2010r., sygn. IV SAB/Po 55/10, publ. CBOSA; dotyczący tych samych stron postępowania, a więc skarżącego i Rektora).

Przedmiotem skargi jest bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Jednocześnie ustawa ta w bardzo wąskim zakresie odsyła do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiąc, że jedynie w kwestii wydania decyzji stosuje się przepisy k.p.a. Wobec powyższego w przypadku, gdy skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, nie musi być ona poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Skarga na bezczynność w przedmiotowej sprawie może być wniesiona bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08, publ CBOSA).

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Zgodnie też z ustawą w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot zobowiązany do jej udzielenia ma następujące możliwości:

- udzielić informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), co stanowi czynność materialno – techniczną,

- udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 u.d.i.p.),

- powiadomić stronę w terminie 14 dni o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),

- udzielić w formie pisma odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, bądź organ nie jest w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) lub obowiązuje inny tryb udzielenia informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.),

- odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w przypadkach określonych w art. 14 ust. 2 ustawy, w formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.),

- odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej ze względu na niewykazanie, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. podmioty ustawowo zobowiązane do udzielenia informacji publicznej udzielają takich informacji jeżeli są w ich posiadaniu. Oznacza to, że zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest każdy podmiot, który faktycznie posiada żądaną przez zainteresowanego informację, niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji i czy przepisy prawa zobowiązują go do posiadania takiej informacji. Udostępnieniu podlega również informacja, która nie wynika z kompetencji podmiotu zobowiązanego, a została uzyskana od innego podmiotu. Zatem nie ma znaczenia, czy przepisy prawa zobowiązują określony podmiot do posiadania informacji publicznej w określonej formie, czy też podmiot taki z własnej inicjatywy informację wytworzył. (tak NSA w wyroku z dnia 20.02.2013r., o sygn. I OSK 2235/12, publ CBOSA)

Zarówno w orzecznictwie, jak i literaturze wielokrotnie podnoszono, że bezczynność występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania, albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 79/13, LEX nr 1317140)

Przenosząc powyższe ustalenia na stan faktyczny sprawy zasadniczą kwestią jest ustalenie, czy część wnioskowanych przez skarżącego w mailu z dnia 30 grudnia 2014 r. informacji stanowi informację publiczną. W ocenie Sądu orzekającego w świetle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że Rektor jest organem zobligowanym co do zasady do udzielania informacji publicznych. Niespornym jest także, że Rektor jest w posiadaniu informacji, których skarżący domaga się w mailu z dnia 30.12.2014r. Spór dotyczy tego, czy informacje te - a mianowicie: 1) wysokość dodatku funkcyjnego jaki otrzymywał prof. J.P. w ramach pełnienia funkcji Dziekana Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. ; 2) postanowienie o umorzeniu postępowania prokuratorskiego, które było prowadzone przeciwko Dziekanowi Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego [...] w K. , dr hab. M.Ś. przez Prokuraturę Rejonową [...] z zawiadomienia Rektora [...] ; 3) opinia prawna prof. R.Z. - posiadają status informacji publicznej.

Odnosząc się do kwestii, czy wysokość dodatku funkcyjnego jaki otrzymywał prof. J.P. w ramach pełnienia funkcji Dziekana Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w K. stanowi informację publiczną rację ma Rektor wskazując, że w myśl art. 151 ust. 3 u.p.s.w. w uczelni publicznej wynagrodzenia rektorów, prorektorów, kanclerzy i kwestorów są jawne i nie podlegają ochronie danych osobowych. Przyjmuje się, że nie istnieje obowiązek publikowania danych o wynagrodzeniach osób pełniących w/w funkcje, lecz informacja o nich musi być udostępniona na żądanie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wbrew stanowisku organu nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie osób niewskazanych w art. 151 ust. 3 u.p.s.w. podlega ochronie, a ustawa o dostępie do informacji publicznej, na mocy art. 1 ust. 2 u.p.s.w., nie znajduje do nich zastosowania.

W ocenie Sądu orzekającego wysokość dodatku funkcyjnego w publicznej szkole wyższej stanowi informację publiczną. Informacja ta bowiem dotyczy instytucji i osób publicznych, a dodatek funkcyjny jest finansowany ze środków publicznych. Nie ma więc żadnych przesłanek przemawiających za nieujawnianiem tego typu informacji. W drodze analogii należy wskazać, że przyjmuje się, iż dane w przedmiocie wysokości wynagrodzeń prokuratorów, w tym zwłaszcza zajmujących stanowiska kierownicze i funkcyjne stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 30.05.2014r. o sygn. IV SAB/Wr 44/14, publ CBOSA). Informacją publiczną jest bowiem każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W zakresie tym niewątpliwe mieszczą się dane o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób pełniących funkcje (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27 marca 2013 r., II SAB/Gd 9/13, publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Podkreślić należy, iż skarżący domagał się skonkretyzowanej informacji dotyczącej wysokości dodatku funkcyjnego otrzymywanego przez p.o. dziekana, a nie na temat normatywnych zasad ustalania jego wymiaru (dostępnych dla każdego po zapoznaniu się z treścią odpowiednich aktów prawnych).

Odrębną kwestią jest natomiast czy przy uwzględnieniu treści art. 151 ust. 3 u.p.s.w. wysokość dodatku funkcyjnego podlega ochronie. O tym jednak przy uwzględnieniu faktu, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność, a nie ewentualna decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej, Sąd przy uwzględnieniu zakresu skargi nie może orzec w niniejszej sprawie

Zdaniem Sądu orzekającego informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest także niezanonimizowana kopia (skan) postanowienia o umorzeniu postępowania "prokuratorskiego" z dnia 26.11.2014r. wraz z uzasadnieniem.

Jest poza sporem, że Prokuratura mieści się w pojęciu władzy publicznej w rozumieniu art.4 ust.1 u.d.i.p., a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. (tak choćby WSA we Wrocławiu w przytoczonym już wyroku z dnia 30.05.2014r. o sygn. IV SAB/Wr 44/14, publ CBOSA) Jak już wcześniej wspomniano zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zobowiązany do udzielenia informacji publicznej jest każdy podmiot, który faktycznie posiada żądaną przez zainteresowanego informację, niezależnie od tego, czy wiąże się ona z jego zakresem kompetencji i czy przepisy prawa zobowiązują go do posiadania takiej informacji. (tak NSA w wyroku z dnia 20.02.2013r., o sygn. I OSK 2235/12, publ CBOSA) Wobec powyższego skoro Rektor znalazł się w posiadaniu informacji publicznej wytworzonej przez inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, to także ma obowiązek traktować ją jako informację publiczną z wszelkimi tego konsekwencjami. Postanowienie prokuratora jest informacją publiczną podlegająca udostępnieniu.

Natomiast odrębną kwestią, którą organ powinien ocenić z uwagi na ochronę danych osobowych jest udostępnienie niezanonimizowanego skanu. Dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, o czym świadczy treść art. 61 ust. 3 konstytucji RP. Zgodnie z nim ograniczenie prawa do uzyskiwania informacji wskazanych w ust. 1 i 2 może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku prawnego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu państwa. Przepis art. 5 ust. 2 ustawy konkretyzuje powyższą zasadę, wskazując wprost na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Osobny katalog wartości chronionych zawierają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., nr 101, poz. 926 ze zm.). Art. 6 tej ustawy wskazuje, że w rozumieniu ustawy za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne. Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań. Jednocześnie ustawa ta w rozdziale 8 wprowadza prawno-karną odpowiedzialność związaną z różnymi formami naruszenia tajemnicy danych osobowych.

Z zestawienia tych dwóch wartości, tj. zasady jawności informacji publicznych oraz obowiązku ochrony prywatności, tajemnic przedsiębiorcy i danych osobowych osób fizycznych, można wyprowadzić wniosek, że możliwe jest udostępnianie informacji publicznej w sposób nie naruszający wskazanych dóbr chronionych. Służy temu m. in. zastosowana przez organ w rozpatrywanej sprawie tzw. anonimizacja danych wrażliwych. W takim wypadku nie zachodzi jednak potrzeba wydawania oddzielnej decyzji na podstawie art. 16 u.d.i.p., gdyż przepis ten może mieć zastosowanie tylko w wypadku odmowy udostępnienia informacji, a nie w przypadku jej udzielenia z zachowaniem zasady ochrony dóbr chronionych. W wyroku z dnia 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 976/11 (zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOIS) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie wskazał na obowiązek anonimizowania danych osobowych w dokumentach zawierających informację publiczną, przyjmując, że udostępnienie zbioru żądanych przez wnioskodawcę orzeczeń administracyjnych (...) wiąże się z koniecznością poniesienia znacznego nakładu pracy polegającej na wyselekcjonowaniu dokumentów według wskazanych we wniosku kryteriów oraz ich zanonimizowania. Niewątpliwie samo zanonimizowanie nie stanowi przetworzenia informacji zawartej w tych dokumentach.

W takich okolicznościach organ winien ocenić konieczność dokonania przez organ anonimizacji i jej sposób oraz zakres, z uwzględnieniem tego, czy nie niweczy ona pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach publicznych. Wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisu art. 16 u.d.i.p. byłoby konieczne tylko w przypadku, gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych wskazanych osób lub danych wrażliwych innych podmiotów. Nie można natomiast podzielić poglądu, że w każdym wypadku, kiedy zachodzi możliwość ujawnienia "przy okazji" udostępniania informacji publicznej danych podlegających ochronie na podstawie przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, należy całkowicie odmówić udzielenia informacji na podstawie przepisu art. 16 .d.i.p., zwłaszcza, gdy strona nie jest sama zainteresowana ujawnieniem takich danych, żądając udzielenia informacji o konkretnych sprawach publicznych.

Sąd stanął na stanowisku, że zasadniczo również opinia prawna prof. R.Z. posiada status informacji publicznej. Treść opinii prawnej nie ma co do zasady bezwzględnego waloru informacji publicznej. W judykaturze stanowiska w tym względzie nie są jednolite. W piśmiennictwie zwraca się uwagę na to, że o tym czy tego rodzaju opinia prawna podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje cel, w jakim została opracowana. A zatem nie zawsze każda opinia prawna, bez względu na cel jej opracowania, posiada walor informacji publicznej. Takiego waloru nie można przypisać opinii prawnej sporządzonej na potrzeby organu, jeżeli ma służyć w postępowaniu w konkretnej sprawie, dotyczącej interesu prawnego podmiotu, który ten organ reprezentuje. W drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej niedopuszczalne jest pozyskiwanie informacji co do prawnych argumentów uzasadniających stanowisko przeciwnika procesowego (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz" wyd. 2, LexisNexis, Warszawa 2012, str. 119). Podobnie w wyroku z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie o sygn. I OSK 89/09 (publ. w CBOIS) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie przyjął, że "nie każda opinia prawna sporządzona przez organ administracji publicznej posiada walor informacji publicznej. O zakwalifikowaniu opinii prawnej do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje cel w jakim została opracowana. Opinia prawna sporządzona na użytek organu administracji publicznej w przedmiocie zasadności wszczęcia w przyszłości postępowania w konkretnej sprawie cywilnej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.". (patrz także wyrok NSA z dnia 11.01.2013r., sygn.I OSK 2267/12, publ. CBOSA). Przyjmuje się, że prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji, nie zaś o niezmaterializowanych w jakiejkolwiek postaci zamierzeniach podejmowania określonych działań (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2002 r. II SAB 70/02, "Wokanda" 2002/11/31).

O zakwalifikowaniu opinii prawnej do dokumentów podlegających udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje cel w jakim została opracowana. Opinia prawna sporządzona na użytek organu administracji publicznej w przedmiocie zasadności wszczęcia w przyszłości postępowania w konkretnej sprawie cywilnej, nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Opinia prawna sporządzona przez organ administracji publicznej posiada walor informacji publicznej jeżeli dotyczy ona sfery faktów, a nie sfery zamierzeń. (tak NSA w wyroku z dnia 16.06.2009r., sygn. I OSK 89/09, publ. CBOSA)

Informacja publiczna odnosi się do faktów. Bliższa analiza art. 6 u.d.i.p. wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może być postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś sprawie, np. cywilnej czy karnej, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania (wyrok WSA w Warszawie z dnia 06.06.2014r., sygn. II SAB/Wa 632/12, publ. CBOSA).

Sąd orzekający nie jest w posiadaniu przedmiotowej opinii dlatego też wobec nieznajomości jej treści nie jest w stanie w pełni dokonać prawidłowej oceny tej opinii w zakresie posiadania waloru informacji publicznej. Przypomnieć trzeba, iż z akt sprawy wynika, że wspomniana opinia sporządzona dla Rektora przez prof. R.Z. - prodziekana Wydz. Prawa i Administracji [...] - z czerwca 2014r. dotyczy kwestii jakoby błędnie wykazanych przez dziekana M.Ś. nadgodzin. Wskazać więc należy, że co do zasady stwierdzenie wadliwości wykazu nadgodzin należy do sfery faktów, co daje podstawy do przyjęcia, że skoro opinia ta dotyczy faktów, a nie zamierzeń, to posiada status informacji publicznej.

Reasumując, wysokość przedmiotowego dodatku funkcyjnego, postanowienie o umorzeniu postępowania prokuratorskiego, a także najprawdopodobniej opinia prawna prof. R.Z. - posiadają status informacji publicznej, co nie wyklucza odmowy ich udzielenia w oparciu o inne przesłanki zasygnalizowane wyżej.

Pamiętać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu była bezczynność Rektora w udostępnieniu informacji publicznej. Bezczynność ta w ocenie Sądu miała miejsce, gdyż Rektor poinformował jedynie pismem (mailem) wnioskodawcę, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej. W niniejszej sprawie organ nie wydał więc ani decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanych informacji, ani też ich nie udzielił, co jest równoznaczne z pozostawaniem w stanie bezczynności.

Działanie Rektora należałoby uznać za poprawne w sytuacji, gdyby w rzeczywistości żądane informacje były pozbawione waloru informacji publicznej. Ponieważ jednak w ocenie Sądu posiadają one taki walor Rektor w ponownym postępowaniu powinien dokonać analizy przedmiotowych informacji pod kątem możliwości ich udostępnienia i albo wydać decyzję odmawiającą udzielenia informacji publicznej z uwagi na ograniczenie prawa do informacji publicznej wynikające z art. 5 u.d.i.p., albo udostępnić te informacje publiczną w drodze czynności materialno-technicznej. Organ nie udostępniając tych informacji lub nie wydając decyzji odmawiającej udzielania informacji publicznej popadł w zwłokę (zob. wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SAB/Po 55/10) W świetle przepisów u.d.i.p., a konkretnie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek zainteresowanego ("każdego") następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 7 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

W tym stanie rzeczy Sąd nie przesądzając o zasadności wniosku skarżącego uznał, iż organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 wyroku na podstawie art.149 § 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania w terminie 14 dni od doręczenia prawomocnego wyroku wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu oraz że termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony należało przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jednocześnie, pomimo stwierdzonego rażącego naruszenia prawa, w ocenie Sądu brak jest przesłanek wymierzenia grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Jest to bowiem dodatkowy środek stosowany w sytuacjach rażącego naruszenia prawa zmierzający, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do wydania decyzji. Jednak zdaniem Sądu brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 §6 p.p.s.a. Regulacja ta ma bowiem charakter fakultatywny, a strona się nie domagała się orzeczenia tego środka.

W związku z powyższym, mając na uwadze poczynione ustalenia i działając w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 i §1a p.p.s.a Sąd stwierdził, że Rektor dopuścił się bezczynności oraz że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 3 i 4 wyroku.

W pkt 2 oddalono skargę w zakresie żądania doręczenia skanu (kopii) powołania prof. J.P. z Wydziału Filologii Polskiej [...] na funkcję "p.o. Dziekana" Wydziału Pedagogiczno - Artystycznego [...] w K. , gdyż zostało ono już zrealizowane, a z treści skargi nie wynikało jednoznacznie, że nie obejmuje ona tego żądania.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.