Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 316/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy: article: art. 11 pkt 6 lit. g
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi W. W. na uchwałę nr [...] Rady Miasta z dnia [...] października 2016 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy O. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2. zasądza od Miasta i Gminy O. na rzecz W. W. 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2016 r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy O..

Skargę na powyższa uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł W. W. wskazując, że zgodnie z art. 11 pkt 6 lit. g ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.), wójt, burmistrz albo prezydent miasta, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, występuje o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do właściwych organów administracji geologicznej.

Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 09 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 ze zm.), organami administracji geologicznej są minister właściwy do spraw środowiska, marszałkowie województw i starostowie. Przepis art. 161 tej ustawy określa zakres działania dla poszczególnych organów. Jak wynika z art. 95 ust. 1 ww. ustawy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy należy ujawnić udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla.

Wojewoda wskazał, iż zgodnie z informacją podaną w bazie Midas prowadzoną przez Państwowy Instytut Geologiczny - Państwowy Instytut Badawczy, na części terenów gminy O. występują udokumentowane złoża gazu ziemnego "K. " (nr złoża: [...]) i "Ż. " (nr złoża: [...]) co zostało ujawnione w pkt. 2.2.3 tekstu studium (bez podania nr złoża) oraz na rysunku, na którym przedstawiono granice występowania złoża gazu ziemnego bez podania ich nazwy i numeru.

W trakcie prowadzonej procedury planistycznej Burmistrz Miasta i Gminy O. nie wystąpił z wnioskiem o opinię na podstawie art. 11 pkt 6 lit. g ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do właściwych organów administracji geologicznej tj. Marszałka W. W. i ministra właściwego do spraw środowiska, który zgodnie z art. 161 ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze jest organem administracji geologicznej w zakresie złóż gazu ziemnego, czym naruszył ww. przepisy.

Wojewoda wyjaśnił ponadto, iż pismem z dnia [...] listopada 2016 r. Burmistrz wystąpił do ww. organów ze stosownym wnioskiem o zaopiniowanie niniejszego studium.

Marszałek W. W. pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. (znak: [...]) zaopiniował pozytywnie ww. studium. Minister Środowiska pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. wyraził negatywną opinię w tej sprawie stwierdzając, że w studium nie zostały ujawnione złoża kruszywa naturalnego "[...]" (nr złoża: [...]) i "[...]" (nr złoża: [...]) oraz złoże surowców ilastych do produkcji kruszywa lekkiego "[...]" (nr złoża: [...]). Ponadto zwrócił uwagę, że przez "ujawnienie złóż" należy rozumieć podanie konkretnej nazwy i numeru oraz oznaczenie konturów ich granic w części graficznej.

Poza ww. złożami, które nie zostały ujawnione w studium należy jeszcze wskazać, że zgodnie z informacją podaną w bazie Midas prowadzonej przez Państwowy Instytut Geologiczny – Państwowy Instytut Badawczy na terenie gminy O. występują jeszcze złoża kruszywa naturalnego "S. (nr złoża: [...]) i "T. – [...] I" (nr złoża: [...]).

Ponadto Wojewoda wskazał, iż zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118 poz. 1233 - dalej "rozporządzenie"), ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania lądu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych.

W ocenie Wojewody doszło do naruszenia ww. przepisu w zakresie braku ustalenia w treści studium wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów istniejącej zabudowy, na których mogą uchwalenie plany miejscowe ustalające zasady realizacji inwestycji w ramach istniejącej zabudowy. Przyjęcie niepełnych i niejednoznacznych zapisów studium w tym zakresie nie pozwoli stwierdzić, czy uchwalony w dalszej kolejności miejscowy zagospodarowania przestrzennego dla tych terenów wypełni normę określoną w art. 20 ust. 1 ustawy, dotyczącą nienaruszalności ustaleń studium przez plan.

Wojewoda nadmienił, że w treści studium zostały określone tylko wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów oznaczonych jako "planowane do zainwestowania".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż ujawniono w części tekstowej i części graficznej udokumentowane złoża gazu ziemnego "K." i "[...]". Nie podano numerów ww. złóż ponieważ taki obowiązek nie wynikał bezpośrednio z treści art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 09 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze ( Dz. U. z 2016 r. poz.1131 ze zm.). Ponadto ze względu na lokalizację złóż gazu w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowości K. i [...], brak podania ich nazw na rysunku Studium nie powoduje żadnych trudności w ich właściwej identyfikacji.

Organ wskazał również, iż w części graficznej Studium ujawniono wszystkie zlokalizowane na obszarze gminy O. złoża kruszyw naturalnych (17 złóż) i surowców ilastych (4 złoża) zgodnie z system informacji geologicznej "MIDAS". Nie ujawniono złoża "S." (nr [...]) ponieważ jest ono zlokalizowane poza granicami gminy O. - na terenie gminy Ś. i w związku z tym nie mogło być ujęte w Studium dla Gminy O.. Natomiast w części tekstowej wyszczególniono 16 złóż kruszyw naturalnych i 3 złoża surowców ilastych zlokalizowane w granicach gminy O., które wyszczególnione były w opracowaniu ekofizjograficznym, wykonanym dla potrzeb Studium, podającym ich nazwy obiegowe. Złoże "[...]" (nr [...]) zostało ujęte pod nazwą "[...]", złoże [...] I" (nr [...]) zostało ujęte pod nazwą "[...]". Nie podano numerów ww. złóż ponieważ taki obowiązek nie wynikał bezpośrednio z treści art. 95 ust. 1 ustawy z dnia [...] czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze. Nie wyszczególniono natomiast złoża kruszyw naturalnych "[...]" (nr [...]) i złoża surowców ilastych "[...]" (nr [...]) oraz jak podano wyżej złoża "S.". Brak wymienienia w tekście Studium 2 złóż zlokalizowanych na obszarze gminy O. poza terenami planowanej zabudowy, nie ma żadnego wpływu na pozostałe ustalenia Studium.

Dalej organ wskazał, iż na stronach 98 i 99 tekstu studium podano wskaźniki zagospodarowania dla terenów zabudowy mieszkaniowej MN, mieszkaniowo-usługowej MU, zagrodowej RM, usługowej U, aktywizacji gospodarczej AG, zabudowy mieszkaniowo-letniskowej MNL oraz zabudowy letniskowej ML. Nie podano żadnej informacji, że wskaźniki te dotyczą jedynie zabudowy planowanej. Nie ma więc podstaw do wniosku, że wskaźniki nie dotyczą zabudowy istniejącej. Wskaźniki zagospodarowania terenu podane w Studium dotyczą zarówno zabudowy istniejącej jak i planowanej. Dla przykładu - wskaźniki podano m.in. dla zabudowy zagrodowej i wielorodzinnej, która na rysunku Studium oznaczona jest jako zabudowa istniejąca. Nie wystąpi więc problem z oceną zgodności ze Studium ustaleń przyszłych planów miejscowych dotyczących zabudowy istniejącej.

Na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę na uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wniósł Wojewoda. Skarga Wojewody wniesiona została w trybie art. art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz.446 ze zm.). Przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawo organu nadzoru do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje wówczas, gdy organ ten przed upływem 30 dni od daty doręczenia mu uchwały organu gminy nie skorzystał ze środka nadzoru określonego w art. 91 ustawy, tj. nie stwierdził nieważności tej uchwały we własnym zakresie. Po upływie tego terminu organ nadzoru, chcąc spowodować wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej, w jego ocenie, uchwały musi ją zaskarżyć do sądu administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwała organu gminy jest nieważna, gdy jest sprzeczna z prawem. Ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia dwie kategorie wad uchwał organów gminy: istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. W art. 91 ust. 4 stanowi, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Nie wylicza rodzaju wad uchwał, które należą do istotnego naruszenia prawa. W art. 91 ust. 5 wskazuje jednak, że należy odpowiednio stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu zakresu pojęcia "istotnego naruszenia prawa" należałoby oprzeć się na rozwiązaniach przyjętych w kodeksie postępowania administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że "istotne naruszenie prawa", powodujące nieważność uchwały organu gminy, czy też rozstrzygnięcia nadzorczego nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 18 września 1990 r., sygn. SA/Wr 849/90, OSNA 1990 r., nr 4, poz. 2 wyrok NSA z dnia 26 marca 1991 r., sygn. SA/Wr 81/91, Wspólnota 1991/26/14, wyrok NSA z dnia 16 listopada 2000 r. sygn. II SA/Wr 157/99, nie publ.). Z poglądem tym należy się zgodzić, uwzględniając jednak, że w oparciu konstrukcję wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych można wskazać rodzaje naruszeń przepisów prawa, które trzeba zaliczyć do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważność uchwały organu gminy, czy rozstrzygnięcia nadzorczego. Do nich należy zaliczyć: naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania tych aktów, podstawy prawnej ich podejmowania, przepisów prawa ustrojowego, przepisów regulujących procedurę podejmowania tych aktów. Odwołać się tu należy do stanowiska prezentowanego przez Barbarę Adamiak w artykule "Wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach z zakresu samorządu terytorialnego" (publ. w Samorządzie Terytorialnym 1997/4/23). Podobne stanowisko zajmuje Z. Kmieciak w publikacji "Ustawowe założenia systemu nadzoru nad działalnością komunalną", zamieszczonej w Samorządzie Terytorialnym 1994/6/13, wyrażając pogląd, że "orzeczenie o nieważności uchwały /organu gminy/ zapada w razie ustalenia, że jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną, polegającą na tego rodzaju sprzeczności uchwały z prawem, która jest "czymś więcej" niż tylko nieistotnym naruszeniem prawa" (tak również w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia sygn. akt II SA/Wr 937/11, opubl. http: orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Wojewoda nie korzystając uprzednio z rozstrzygnięcia nadzorczego ustanowionego w art. 91 ust. 1 przywołanej ustawy, zakwestionował w trybie art. 94 ust 2 tej ustawy w drodze skargi do sądu administracyjnego zgodność z prawem uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego.

Przy ocenie uchwał w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). Stosownie bowiem do treści tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

Przed przystąpieniem do oceny czy zachowana została procedura planistyczna wskazać należy, iż niniejsza uchwała nie była jeszcze przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, co uzasadnia jej kontrolę w całokształcie.

Zasady i tryb sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego określa wyczerpująco art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 11 pkt 6 lit. g ustawy wójt, burmistrz albo prezydent miasta występuje o opinie dotyczące rozwiązań przyjętych w projekcie studium do właściwego organu administracji geologicznej.

Zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 09 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 ze zm.), organami administracji geologicznej są minister właściwy do spraw środowiska, marszałkowie województw i starostowie. Przepis art. 161 tej ustawy określa zakres działania dla poszczególnych organów.

Zgodnie z art. 161 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze organem administracji geologicznej pierwszej instancji jest marszałek województwa, z wyjątkiem spraw określonych w ust. 2-4.

Natomiast w myśl art. 161 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, do ministra właściwego do spraw środowiska, jako organu administracji geologicznej pierwszej instancji, należą sprawy związane z zatwierdzaniem projektów robót geologicznych oraz dokumentacjami geologicznymi, dotyczące m.in. złóż kopalin.

W niniejszej sprawie co nie jest kwestionowane przez organ na terenie objętym postanowieniami zaskarżonej uchwały, zgodnie z system informacji geologicznej "MIDAS", występują złoża kruszyw naturalnych (17 złóż) i surowców ilastych (4 złoża).

Tym samym Burmistrz obowiązany był do wystąpienia do właściwego organu administracji geologicznej o stosowną opinię. Pomimo ciążącego na Burmistrzu obowiązku nie wystąpił on o opinię dotyczącą rozwiązań przyjętych w projekcie studium do ministra właściwego do spraw środowiska ani marszałka województwa, czym naruszył art. 11 pkt 6 lit. g ustawy.

Wobec powyższego należy ustalić czy w niniejszej sprawie brak uzyskania opinii stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej uzasadniającej stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Dla dokonania powyższej oceny w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż opinia co do zasady nie są wiążące dla organu gminy. Powyższe oznacza, iż organ nie ma obowiązku uwzględniania opinii. To nie oznacza jednak, iż organ nie ma obowiązku wystąpić o takie opinie. Zdaniem składu orzekającego z istotnym naruszeniem procedury planistycznej będziemy mieli do czynienia w sytuacji gdy organ nie zwrócił się o stosowne opinie, a opinia organu współpracującego miałaby wpływ na treść postanowień studium.

W ocenie składu orzekającego z taka sytuacja mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Przy czym zauważyć należy, iż uzyskanie opinii po podjęciu uchwały w strawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może być traktowane jako wywiązanie się z obowiązku o którym mowa w art. 11 pkt 6 lit. g ustawy. Późniejsze uzyskanie opinii może mieć ewentualne znaczenie przy ocenie czy naruszenie procedury planistycznej było istotne czy też nie.

Dokonując powyższej oceny w niniejszej sprawie odwołać należy się do negatywnej opinii Minister Środowiska. Organ ten w swojej opinii stwierdził, że w studium nie zostały ujawnione złoża kruszywa naturalnego "[...]" (nr złoża: [...]) i "[...]" (nr złoża: [...]) oraz złoże surowców ilastych do produkcji kruszywa lekkiego "[...]" (nr złoża: [...]). Minister zwrócił również uwagę, że przez "ujawnienie złóż" należy rozumieć podanie konkretnej nazwy i numeru oraz oznaczenie konturów ich granic w części graficznej.

Pamiętać przy tym należy, iż zgodnie z art. 95 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.

Ponadto zgodnie z zgodnie z § 7 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r., w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), rysunek projektu studium powinien zawierać określenie granic i oznaczenia obiektów i obszarów chronionych na podstawie przepisów odrębnych, w tym: terenów górniczych, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, a także symbole literowe i numery wyróżniające je spośród innych obszarów.

Z powyższej regulacji jednoznacznie wynika, iż ujawnienie udokumentowanych złóż kopalin jest obowiązkiem organu uchwałodawczego. Organ nie ma prawa decydować w tym zakresie.

Jak przyznał sam organ w treści Studium nie ujawniono 2 złóż tj. "[...]" (nr [...]) oraz "[...]" (nr [...]). Tym samym doszło do naruszenia art. 95 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze.

Z powyższego wynika również, iż opinia negatywna wskazująca na konieczność ujawnienia w studium złoża kruszywa naturalnego "[...]" (nr złoża: [...]) oraz złoża surowców ilastych do produkcji kruszywa lekkiego "[...]" (nr złoża: [...]) miała wpływ na treść studium, co prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie mieliśmy do czynienia z istotnym naruszeniem procedury planistycznej, o którym mowa w art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ponadto w ocenie Sadu w przedmiotowym studium nie ujawniono także złoża "[...]" (nr [...]) oraz złoża "[...]" (nr [...]).

Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko skarżącego, powtórzone w ślad za Ministrem Środowiska, iż przez "ujawnienie złóż" należy rozumieć podanie konkretnej nazwy i numeru oraz oznaczenie konturów ich granic w części graficznej.

Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, iż złoże "[...]" (nr [...]) zostało ujęte pod nazwą "[...]", a złoże [...] I" (nr [...]) zostało ujęte pod nazwą "[...]".

W ocenie Sądu powyższe uznać należy za niewystarczające. Po pierwsze w studium organ nie posługuje się prawidłową nazwą złoża, a po drugie numer złoża ma służyć do indywidualnej identyfikacji złoża celem wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości z jakim złożem mamy do czynienia.

Dokonując powyższej oceny należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze obszar górniczy podlega wpisowi do rejestru obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla, o którym mowa w art. 152a ust. 1.

Zgodnie z art. 152a. ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze tworzy się rejestr obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla. Rejestr obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla prowadzi państwowa służba geologiczna. (ust. 2).

Wpis do rejestru ma charakter informacyjny, a funkcją takiego rejestru jest informowanie o aktualnym stanie rzeczy.

Ponadto należy mieć na uwadze zakres informacji jakie wpisuje się do księgi rejestrowej. Powyższe określa § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 października 2014 r. w sprawie rejestru obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla (Dz. U. poz. 1469). Jak wynika z powyższego przepisu zakres informacji zawartych w rejestrze jest bardzo obszerny.

Nie ulega wątpliwości, iż nazwa złoża, a przede wszystkim nr złoża służy celom identyfikacyjnym. Na podstawie tych danych podmiot zainteresowany będzie mógł, poprzez wgląd w rejestr, uzyskać szereg istotnych informacji.

Ponadto należy mieć na uwadze, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, iż podanie samej nazwy nie jest wystarczające dla identyfikacji danego złoża.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż ze względu na lokalizację złóż gazu w bezpośrednim sąsiedztwie miejscowości K. i [...], brak podania ich nazw na rysunku Studium nie powoduje żadnych trudności w ich właściwej identyfikacji.

Z powyższym nie do końca można się zgodzić.

Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż dla oznaczenia wszystkich złóż organ posłużył się jednym oznaczeniem graficznym. Jak wynika z akt sprawy w pobliżu miejscowości K. znajduje się złoże gazu zimnego (ID [...], kruszywa naturalnego (ID [...]) czy tez surowców ilastych. Z powyższych względów podanie numeru rejestru, biorąc pod uwagę, iż w rejestrze wpisuje się m.in. nazwę złoża i rodzaj kopaliny, powierzchnię czy też położenie administracyjne (§ 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2014 r. w sprawie rejestru obszarów górniczych i zamkniętych podziemnych składowisk dwutlenku węgla) należy uznać za istotny element wypełnienia wynikającego z art. 95 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze obowiązku ujawnienia złoża kopalin.

Ponadto w tym miejscu odnieść należy się do twierdzenia organu, iż brak wymienienia w tekście Studium 2 złóż zlokalizowanych na obszarze gminy O. (złoża kruszyw naturalnych "[...]" (nr [...]) i złoża surowców ilastych "[...]" (nr [...]) ) zlokalizowanych poza terenami planowanej zabudowy, nie ma żadnego wpływu na pozostałe ustalenia Studium.

Z powyższym nie można się zgodzić. Uwadze bowiem organu uszło, iż zgodnie z postanowieniami studium (4.3.7.) dla terenów wydobycia kruszyw naturalnych obowiązują ustalenia jak dla terenów aktywizacji gospodarczej. Oznacza to, iż można tam lokalizować obiekty, których uciążliwość przekracza granice działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Tym samym doszło do zmiany przeznaczenia konkretnego terenu.

Nieoznaczenie złoża symbolem stanowiłoby nieistotne naruszenie trybu, ale tylko wtedy, gdy bez żadnych wątpliwości można by ustalić o jakie złoże chodzi. Tymczasem w niniejszej sprawie doszło do nieujawnienia dwóch złóż ([...]). Dwa inne ujawniono pod zmienionymi nazwami ( [...]).

Wszystkie powyższe okoliczności wskazują, iż nie uzyskanie w toku procesowania opinii dotyczących rozwiązań przyjętych w projekcie studium od właściwego organu administracji geologicznej stanowiło istotne naruszenie procedury planistycznej tj. art. 11 pkt 6 lit. g ustawy, uzasadniającej stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Ponadto, celem wyeliminowania nieprawidłowości w przyszłej uchwale, Sad postanowił odnieść się również do naruszenia przez organ zasad sporządzania studium.

W ocenie Sądu, wbrew wywodom odpowiedzi na skargę, przy istniejących zapisach studium może dojść do problemów interpretacyjnych, na które zwrócił uwagę skarżący. W ocenie Sądu nie można zgodzić się z organem, iż wskaźniki zagospodarowania dla terenów zabudowy mieszkaniowej MN, mieszkaniowo-usługowej MU, zagrodowej RM, usługowej U, aktywizacji gospodarczej AG, zabudowy mieszkaniowo-letniskowej MNL oraz zabudowy letniskowej ML odnoszą się również do zabudowy istniejącej.

Co prawda wszelkie ustalenia znajdują się we wspólnym punkcie zatytułowanym tereny zainwestowane i planowane do zainwestowania, co potwierdzałoby stanowisko organu, to jednakże w studium pojawiają się pewne nieścisłości, które nie pozwalają na proste przyjęcie powyższego twierdzenia.

Przede wszystkim wskazać należy, iż w części graficznej studium tereny Mu to tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej i zagrodowej. Natomiast na planie nie wyznaczono terenu o symbolu RM. Co prawa na mapce zaznaczono jako tereny istniejącej zabudowy zabudowę zagrodową, to jednakże nie jest wiadomym czy postanowienia studium dotyczące jednostki RM (nie uwidocznionej w części graficznej) odnoszą się do planowanej zabudowy zagrodowej (oznaczonej w części graficznej symbolem MU) czy tez istniejącej już zabudowy zagrodowej.

Powyższe odnieść należy do postanowień studium odnoszących się do terenów zabudowy mieszkaniowej MN. W części graficznej brak jest terenu oznaczonego symbolem MN. Natomiast jako zabudowę istniejącą wskazano zabudowę mieszkaniową wielorodzinną.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 Ppsa orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 Ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015, poz. 1800), zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.