Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 198/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 6, art. 26 ust. 1 i 2, art. 41 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2018 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

R. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 3 października 2017 r., nr [...], nakazującą R. Ś. usunięcie odpadów z nieruchomości stanowiącej działkę nr [..], obręb R., gmina K., poprzez przekazanie odpadów uprawnionym odbiorcom, w terminie dwóch miesięcy od daty kiedy decyzja stanie się ostateczna.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wójt Gminy wszczął postępowanie w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na działce nr [..], położonej w obrębie R. W toku postępowania organ ustalił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania obszar działki nr [..] stanowi tereny rolnicze i lasy. Ustalił też, że właścicielami nieruchomości są: R. Ś., R. Ś., J. D. i J. Ś. i w dniu 23 czerwca 2017 r. przeprowadził z ich udziałem oględziny działki. Ponadto, właściciele nieruchomości przedłożyli kopię umowy użyczenia oraz wypowiedzenie tej umowy, zawartej pomiędzy W.Ś. a R. Ś., a R. Ś. podczas przesłuchania oświadczył, że zdeponowane na przedmiotowej działce samochody przeznaczone są do naprawy oraz przeróbki na inne pojazdy a pochodzą z autokasacji. Oświadczył, iż samochody są jego oraz klientów, którzy pozostawili samochody do naprawy. Skarżący oświadczył również, że zdeponowane opony zostały na działce po ojcu i są własnością wszystkich spadkobierców. Były z nich budowane tory przeszkód oraz służyły jako bariery ochronne. Z kolei R. Ś. oświadczył, że skarżący na działce organizował "wyścig złomów", po których część uczestników zostawiła swoje pojazdy, które nie nadają się do użytku. Pomimo zobowiązania przez organ do przedłożenia danych adresowych osób, które pozostawiły samochody do naprawy oraz dokumentów potwierdzających możliwość dalszej ich eksploatacji wystawionych przez uprawnioną stację diagnostyczną, skarżący w wyznaczonym terminie 7 dni nie dostarczył dokumentów.

W związku z powyższymi okolicznościami organ pierwszej instancji dokonał ustaleń w zakresie składowania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym oraz podmiotu zobowiązanego do ich usunięcia, tj. ich posiadaczy. W tym zakresie stwierdził, że R. Ś., prowadzący działalność gospodarczą [..], jest posiadaczem odpadów – zużytych opon, uszkodzonych pojazdów, betonu i płyt krawężnikowych, zalegających na przedmiotowej nieruchomości. Wójt wyjaśnił, że R.Ś. na żądanie organu nie wskazał konkretnego podmiotu, który zdeponował na terenie jego nieruchomości odpady. Ponadto, Wójt stwierdził, że ww. odpady nie mogą być legalnie magazynowane na terenie tej działki.

W konsekwencji, decyzją z dnia 3 października 2017 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 26 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 21 ze zm.), zwanej dalej ustawą, nakazał współwłaścicielowi działki nr [..] – R.Ś. usunięcie: 10 sztuk uszkodzonych pojazdów samochodowych o kodzie 16 01 04, 50 sztuk zużytych opon samochodowych o kodzie 16 01 03, betonu o wymiarach 1 m x 1 m x 70 cm oraz około 4m3 płyt krawężnikowych o kodzie 17 01 01, poprzez przekazanie odpadów uprawnionym odbiorcom, w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Ponadto, organ nakazał uporządkowanie w terminie dwóch miesięcy terenu oraz przedłożenie dokumentów potwierdzających zagospodarowanie odpadów zgodnie z przepisami.

Na skutek rozpoznania odwołania R. Ś., w którym strona zakwestionowała kwalifikację przedmiotów znajdujących się na nieruchomości jako odpadów, których posiadaczem jest skarżący, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23 stycznia 2018 r. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wynikające z ustawy o odpadach domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości, zwalnia organy prowadzące postępowanie z obowiązku dociekania z urzędu, kto był wytwórcą tych odpadów, przy czym osoba ta może się uwolnić z odpowiedzialności jeśli wykaże, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot. W niniejszej sprawie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie wykazało, że posiadaczem przedmiotowych odpadów jest R.Ś., który nie zaprzeczał tym ustaleniom wskazując, że zdeponowane samochody są przeznaczone do naprawy. Nie wskazywał on także, że posiada wymagane pozwolenie na magazynowanie odpadów. W konsekwencji domniemanie odpowiedzialności władającego powierzchnią ziemi nie zostało w niniejszej sprawie obalone, w szczególności, iż sam skarżący w toku postępowania oświadczał, że znajdujące się na przedmiotowej działce "samochody są moje i klientów", "gruz przyniesiony z sąsiedniej działki 2,3 lata temu", "płyty krawężnikowe, płyty jumbo około 3 lata temu zostały zdeponowane", "opony zostały po ojcu". Organ stwierdził, że skarżący będący współwłaścicielem nieruchomości nie może też zwolnić się z odpowiedzialności za zgromadzone na niej odpady, poprzez wskazanie na nieustalonych spadkobierców po zmarłym współwłaścicielu działki.

W skardze R. Ś. wyjaśnił, że nie poczuwa do odpowiedzialności za posprzątanie i utylizację znajdujących się na działce opon. W uzasadnieniu oświadczył, że swoje samochody wykorzystywał wraz z synem amatorsko do sportu samochodowego i nie uważa ich za odpady. Oświadczył również, że składowane na działce płyty chodnikowe oraz krawężniki zostaną wykorzystane do utwardzenia drogi dojazdowej do posesji i nie są dla niego odpadem, który należy zutylizować. W odniesieniu do opon oświadczył, że zostały one zwiezione na działkę w latach 2008-2010 i były wykorzystywane dla potrzeb zlotów samochodów terenowych, a w późniejszym czasie do wyścigów [..], których organizatorami byli również obecni spadkobiercy działki nr [..]. Wskazał też, że swoją działalność gospodarczą prowadzi na sąsiedniej działce na podstawie umowy dzierżawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Na rozprawie skarżący popierając skargę wyjaśnił, że podpisujący decyzję organu pierwszej instancji K. L. – będący Komendantem Straży Gminnej i Inspektorem Ochrony Środowiska - jest stronniczy, ponieważ był współorganizatorem imprez, które odbywały się na przedmiotowej działce. Oświadczył, że nie wnioskował o jego wyłączenie. Podał także, że przed sądem cywilnym toczy się postępowanie w przedmiocie ustalenia sposobu korzystania z działki i sprawa o zniesienie współwłasności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Kontrola legalności zaskarżonych w niniejszej sprawie decyzji doprowadziła Sąd do wniosku, że zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia 3 października 2017 r. nakazująca skarżącemu usunięcie odpadów zalegających na działce nr [..] w obrębie ewidencyjnym R., są zgodne z prawem.

Materialnoprawną podstawą kwestionowanych rozstrzygnięć jest przepis art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj.: Dz.U. z 2018 r., poz. 21), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. Natomiast w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: termin usunięcia odpadów, rodzaj odpadów i sposób usunięcia odpadów (ust. 6).

Z powyższych przepisów wynika, że do zastosowania środka nadzorczego w postaci decyzji nakazującej usunięcie odpadów wymagane jest ustalenie następujących okoliczności:

1. istnienia odpadów w rozumieniu ustawy,

2. składowania tych odpadów w miejscu nieprzeznaczonym do ich składowania i magazynowania,

3. podmiotu zobowiązanego do usunięcia nielegalnie składowanych odpadów (posiadacza odpadów).

W świetle zgromadzonych w niniejszej sprawie dowodów z oględzin przeprowadzonych na działce nr [..] w R. w dniu 23 czerwca 2016 r., z zeznań świadków w osobach skarżącego oraz R. Ś. i J.D. oraz dokumentacji fotograficznej, nie budzi wątpliwości Sądu, że organy zobligowane były do nałożenia nakazu usunięcia odpadów ze wskazanej nieruchomości, albowiem ziściły się przesłanki przewidziane w art. 26 ust. 2 ustawy.

Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. W toku czynności wyjaśniających organy ustaliły, że na działce nr [..] w R. deponowano: 10 sztuk uszkodzonych pojazdów samochodowych, 50 sztuk zużytych opon samochodowych, beton o wymiarach 1m x 1m x 70cm oraz 4 m3 płyt krawężnikowych. Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2014 r., poz. 1923) organy sklasyfikowały wskazane obiekty jako odpady, przyporządkowując uszkodzonym samochodom kod 16 01 04, zużytym oponom kod 16 01 03, a odpadom z betonu i płyt krawężnikowych kod 17 01 01. W ocenie Sądu, zaliczenie wskazanych przedmiotów do odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy nie budzi wątpliwości, podobnie jak ich klasyfikacja poczyniona przez organy. Z ustaleń organów, znajdujących odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym również w dokumentacji fotograficznej, wynika, że składowane na działce nr [..] samochody ze względu na swoje zużycie, uszkodzenie i wyrejestrowanie nie są pojazdami nadającymi się do użytku, do którego są przeznaczone ze swej istoty. Skarżący, zobowiązany przez organ do potwierdzenia przydatności tych pojazdów do ruchu drogowego, nie przedłożył żadnych dowodów na tą okoliczność. Według oświadczenia skarżącego pojazdy te zostały zdeponowane przez ich właścicieli w celu naprawy. Jednak na wezwanie organu skarżący nie wskazał danych identyfikujących ich właścicieli. Dodatkowo deklarowanemu przez skarżącego przeznaczeniu samochodów przeczą spójne wyjaśnienia pozostałych współwłaścicieli działki nr [..], tj. R. Ś. i J. D., z których wynika, że samochody te pozostawione zostały przez uczestników organizowanych przez skarżącego wyścigów "[..]". Natomiast w odniesieniu do opon ich stan potwierdza zużycie, które dyskwalifikuje je z użytku zgodnego z ich przeznaczeniem. Poza tym, z wyjaśnień skarżącego wynika, że od początku składowania opon na działce nr [..] nie miały one służyć celom zgodnym z ich przeznaczeniem, ale wykorzystywane były do wyścigów wraków odbywających się na tej działce. Zdjęcia zgromadzone w aktach natomiast w sposób oczywisty ujawniają stopień ich zużycia potwierdzający brak przydatności do przypisanego im użytku. W odniesieniu natomiast do zdeponowanego na działce nr [..] betonu i płyt krawężnikowych oświadczenia skarżącego o woli ich wykorzystania do utwardzenia drogi dojazdowej do posesji nie są wiarygodne. Wiarygodność tą podważa okres, przez który materiały te zalegają na działce. Według wyjaśnień samego skarżącego gruz betonowy i płyty krawężnikowe zostały przewiezione na działkę nr [..] około 3 lat temu. Magazynowanie tych materiałów przez tak długi okres podważa ich przydatność do użytku na własne potrzeby deklarowane przez skarżącego. Pomocniczo można bowiem przywołać dyspozycję art. 25 ust. 4 ustawy, zgodnie z którą odpady, z wyjątkiem przeznaczonych do składowania, mogą być magazynowane, jeżeli konieczność magazynowania wynika z procesów technologicznych lub organizacyjnych i nie przekracza terminów uzasadnionych zastosowaniem tych procesów, nie dłużej jednak niż przez 3 lata.

W świetle ujawnionych okoliczności faktycznych, znajdujących potwierdzenie w zgromadzonych dowodach, organy wykazały w sposób prawidłowy, że na działce nr [..] zdeponowane zostały odpady o wskazanych kodach i właściwościach, a zarzuty formułowane w tym zakresie przez skarżącego nie zdołały podważyć dokonanej oceny.

Prawidłowo również ustalono, że teren wskazanej działki nie jest przeznaczony do magazynowania bądź składowania odpadów. Teren działki nr [..] objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu geodezyjnego R., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr I/27/2007 z dnia 16 września 2007 r., który przewiduje rolnicze i leśne jego przeznaczenie. Poza tym, legalne magazynowanie odpadów prowadzone w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, może odbywać się wyłącznie na podstawie zezwolenia, którym w toku niniejszego postępowania nie legitymował się skarżący. W konsekwencji, organy trafnie przyjęły, że działka nr [..] nie jest terenem przeznaczonym do składowania bądź magazynowania odpadów.

Zasadnicze zarzuty rozpatrywanej skargi koncentrują się jednak przede wszystkim wokół prawidłowego wskazania podmiotu zobowiązanego do usunięcia odpadów. Skarżący twierdzi bowiem, że zobowiązanymi do usunięcia odpadów powinni być wszyscy współwłaścicieli działki nr [..]. Stan prawny działki nr [..], potwierdzony w niniejszej sprawie wypisem z ewidencji gruntów, wskazuje, że oprócz skarżącego jej współwłaścicielami jest jeszcze pięć innych osób. Z wyjaśnień skarżącego złożonych m.in. w toku rozprawy przed tutejszym Sądem wynika, że w odniesieniu do wskazanej działki w toku jest postępowanie cywilne o zniesienie współwłasności działki nr [..]. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika, że działka nr [..] oddana została przez W. Ś. do używania skarżącemu, na podstawie umowy użyczenia z dnia 1 maja 2014 r., którą pozostali współwłaściciele wypowiedzieli w dniu 16 maja 2016 r. Z tego wynika, że przez ten okres, tj. od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 16 maja 2016 r., wyłącznym użytkownikiem działki nr [..] był R. Ś., który na jej terenie, zgodnie z jego wyjaśnieniami oraz oświadczeniami pozostałych współwłaścicieli, organizował wyścigi wraków. W toku przesłuchania skarżącego, przeprowadzonego w dniu 25 lipca 2017 r., w odniesieniu do zdeponowanych na działce przedmiotów zeznał on, że samochody zostały umieszczone tam około pół roku temu, opony zostały przewiezione na działkę około 6-7 lat temu, a beton i płyty krawężnikowe przeniesiony zostały z sąsiedniej działki 2-3 lata temu. W zakresie samochodów w trakcie oględzin w dniu 23 czerwca 2017 r. skarżący wyjaśnił, że zdeponowano je na działce około 14 miesięcy temu. Z powyższych wyjaśnień samego skarżącego wynika, że zidentyfikowane na działce nr [..] odpady po pierwsze, zostały tam zdeponowane przez skarżącego, a po drugie, w trakcie obowiązywania umowy użyczenia, dającej mu podstawy do wyłącznego używania wskazanej nieruchomości. Przy tym podkreślić należy, że skarżący wyraźnie podkreślał, że uszkodzone pojazdy należą do niego. Fakt zdeponowania wskazanych odpadów na działce nr [..] przez skarżącego potwierdzają pozostali przesłuchiwani w toku postępowania współwłaściciele, którzy zgodnie twierdzą, że odpady, bez ich zgody, zostały przeniesione na działkę nr [..] i są na niej składowane.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 i 2 ustawy podmiotem zobowiązanym do usunięcia odpadów jest ich posiadacz. Zgodnie definicją legalną pojęcia "posiadacz odpadów" ustaloną w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów. Domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości.

Ustawa o odpadach nie zawiera definicji pojęcia "władającego powierzchnią ziemi". Pojęcie to definiuje natomiast ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz.U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.), zwanej dalej p.o.ś. Stosownie do art. 3 pkt 44 p.o.ś. pod pojęciem "władającego powierzchnią ziemi" rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający". Za zastosowaniem powyższej definicji na gruncie ustawy o odpadach przemawia wykładnia systemowa (vide: uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o odpadach, dostępne na stronie internetowej: www.sejm.gov.pl). Nie ulega wątpliwości, że domniemanie, iż władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości zostało wprowadzone przez ustawodawcę w celu uniknięcia sytuacji, gdy brak jest podmiotu odpowiedzialnego za umieszczenie odpadów na nieruchomości (wytwórcy odpadów). Tym samym, domniemanie to może być obalone w przypadku, kiedy możliwe jest ustalenie podmiotu odpowiedzialnego za składowanie odpadów. W konsekwencji oznacza to, że władający powierzchnią ziemi może się zwolnić z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów (por.: W. Radecki, Ustawa o odpadach Komentarz, Warszawa 2008, s. 327, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 889/10, a także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II OSK 1721/06, z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II OSK 330/12).

W świetle definicji ustawowej "posiadacza odpadów" zobowiązanym do usunięcia odpadów zdeponowanych w miejscu nieprzeznaczonym do ich magazynowania i składowania jest przede wszystkim wytwórca odpadów, którym skarżący z pewnością nie jest, bądź osoba fizyczna, która jest w posiadaniu odpadów. W ocenie Sądu organy prawidłowo wykazały, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący jako korzystający z działki nr [..] na zasadzie umowy użyczenia od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 16 maja 2016 r., jest posiadaczem odpadów odpowiedzialnym za ich usunięcie w świetle art. 26 ust. 2 ustawy. Pod pojęciem władającego należy także rozumieć podmioty, które władają nieruchomością (powierzchnią ziemi) w oparciu również np. o umowy cywilnoprawne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r., IV SA/Wa 3167/16, LEX nr 2400905). Skarżący jako władający powierzchnią ziemi mógł zwolnić się z odpowiedzialności za odpady wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Obowiązek usunięcia odpadów ciąży bowiem na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym (por. W. Radecki, Ustawa o odpadach. Komentarz, LEX/el. 2016). Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma zatem znaczenia dowodzenie, że skarżący nie wytworzył odpadów bądź, że odpady w postaci zużytych opon były własnością nieżyjącego ojca, jak również okoliczności, że pozostali współwłaściciele działki organizowali ze skarżącym wyścigi wraków, gdyż nie prowadzi to do ustalenia innego faktycznego posiadacza odpadów mogącego ponieść odpowiedzialność za ich usunięcie. Natomiast przeciwko obciążaniu tą odpowiedzialnością pozostałych współwłaścicieli, zgodnie z oczekiwaniami skarżącego, przemawia fakt, że to skarżący, jako władający działką nr [..] na zasadzie umowy cywilnoprawnej użyczenia w okresie, kiedy zdeponowano na tej działce odpady, jest ich posiadaczem i to on powinien ponieść odpowiedzialność za ich usunięcie doprowadzając do stanu pożądanego z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skarżącego, w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę, organy obu instancji dokonały bowiem prawidłowych i jednoznacznych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenia te były niezbędne i wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Strony zostały także zawiadomione w trybie art. 10 § 1 k.p.a. o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Orzekające organy procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały i zastosowały przepisy ustawy o odpadach. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., a także odpowiada wynikającej z art. 11 k.p.a. zasadzie przekonywania. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w stanie prawnym i faktycznym niniejszej sprawy miał zastosowanie przepis art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Nie znajdują natomiast uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym zastrzeżenia sformułowane przez skarżącego w toku rozprawy w dniu 6 czerwca 2018 r. dotyczące udziału K. L. w niniejszym postępowaniu, który według skarżącego "podpisał decyzję pierwszej instancji" i był stronniczy, ponieważ był współorganizatorem imprez odbywających się na działce nr [..]. Otóż, jak wynika z decyzji organu pierwszej instancji podpisana została ona przez zastępcę Wójta Gminy– G. Ś. działającego z jego upoważnienia. Z akt sprawy wynika natomiast, że K. L. brał udział w czynnościach procesowych przesłuchania skarżącego, które odbyło się w dniu 25 lipca 2017 r. Treść protokołu sporządzonego z tej czynności nie dostarcza materiału, który mógłby podważyć prawidłowość jej przeprowadzenia. Nie wynika z niego również, aby w toku przesłuchania skarżący kwestionował obecność K.L. Wobec wskazanych okoliczności, w ocenie Sądu zarzuty skarżącego w tym zakresie pozostają bez wpływu na treść kontrolowanych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.