Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1074/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II SA/Wa 1074/07 P O S T A N O W I E N I E 23 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi Z. U. na pismo Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] w przedmiocie świadectwa służby postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Wa 1074/07

UZASADNIENIE

Z. U. był funkcjonariuszem Centralnego Biura Antykorupcyjnego od [...] listopada 2006 r. do [...] marca 2007 r. Decyzję o jego zwolnieniu Szef CBA wydał w dniu [...] marca 2007 r. W tym samym dniu, tj. [...] marca 2007 r., organ wydał świadectwo służby skarżącego, które ostatecznie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2007 r.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. skarżący wystąpił o sprostowanie świadectwa służby. Jako podstawę tego wniosku podał §§ 6 i 7 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2006 r. w sprawie danych, jakie należy podać w świadectwie służby funkcjonariusza Centralnego Biura Antykorupcyjnego, a także trybu wydawania i prostowania świadectwa służby oraz jego formularza (Dz. U. Nr 202, poz. 1487). Ocenił, że świadectwo wymaga sprostowania w zakresie stwierdzenia o zajmowanym stanowisku i ilości wykorzystanych dni urlopu. Wniósł ponadto o podanie informacji o uposażeniu i posiadanych kwalifikacjach.

Pismem z dnia [...] maja 2007 r. organ poinformował skarżącego, że jego wniosek o sprostowanie świadectwa służby w części dotyczącej informacji o wykorzystanym urlopie został uwzględniony, zaś w pozostałej części wniosek został uznany za niezasadny. Wymienione w świadectwie służby z [...] marca 2007 r. stanowisko odpowiada bowiem, według organu, stanowisku wymienionemu w decyzji z [...] listopada 2006 r. o przyjęciu do służby. Odnośnie zaś żądania podania danych o uposażeniu i kwalifikacjach skarżącego organ ocenił, że dane te zamieszcza się w świadectwie służby tylko na wniosek funkcjonariusza, a takiego wniosku skarżący nie złożył. Przepisy rozporządzenia nie wskazują co prawda terminu złożenia wniosku, ale kierując się wykładnią celowościową organ uznał, że powinno to nastąpić najpóźniej w ostatnim dniu służby. Organ dołączył do pisma z 9 maja 2007 r. sprostowane świadectwo służby z tej samej daty.

Pismo z [...] maja 2007 r. skarżący odebrał w dniu 17 maja 2007 r.

Uznając pismo z dnia [...] maja 2007 r. za postanowienie, w dniu 21 maja 2007 r. skarżący wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ocenił, że jest ono nieważne, wadliwe jest też świadectwo z [...] maja 2007 r. Zaskarżone postanowienie nie zawiera pouczenia co do możliwości odwołania lub jej braku, nie zostało poprzedzone prawidłową decyzją o przyjęciu do służby i ustaleniu składników uposażenia. Decyzja z [...] listopada 2006 r. została bowiem antydatowana, a skarżący w rozmowie z szefem CBA z dnia [...] listopada 2006 r. ustalił, że ważność tej decyzji ustanie z dniem 31 grudnia 2006 r., po czym będzie wydana nowa decyzja. Ponadto skarżący uchylił się od skutków swojego oświadczenia woli dotyczącego zaaprobowania warunków określonych w decyzji z [...] listopada 2006 r. Skarżący powtórzył ponadto swoje zarzuty zawarte we wniosku z 30 kwietnia 2007 r. Nie zgodził się z prezentowaną przez organ wykładnią celowościową przepisów rozporządzenia, gdyż – jak podał – nie wiedział o możliwości zgłoszenia wniosku o podanie w świadectwie danych o wynagrodzeniu i kwalifikacjach, nie został też o tym pouczony, a ponadto został zaskoczony wydaną decyzją zwalniającą i świadectwem służby z [...] marca 2007 r. Dwa dni przed zwolnieniem ze służby telefonicznie zwracał się o wydanie zaświadczenia o uposażeniu. W dniu [...] marca 2007 r. był zaskoczony i zdezorientowany podjętą wobec niego decyzją, dlatego nie koncentrował się na kwestii wadliwego świadectwa służby.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ocenił, że świadectwo służby z [...] marca 2007 r. było nieprawidłowe tylko w zakresie stwierdzającym ilość dni wykorzystanego urlopu. Konieczne więc było sprostowanie świadectwa zgodnie z przepisami rozporządzenia. Stąd prawidłowe jest wydanie nowego świadectwa z [...] maja 2007 r. W pozostałym zakresie organ powtórzył argumenty zawarte w piśmie z [...] maja 2007 r. oraz zauważył, że wymienione w świadectwie z [...] marca 2007 r. stanowisko jest zgodne z przepisami wykonawczymi do ustawy o CBA, a stanowisko, którego wymienienia żąda skarżący, nie istnieje w tych przepisach. Żądanie zamieszczenia danych o uposażeniu i kwalifikacjach nie zostało natomiast sformułowane przed zwolnieniem, a także w czasie rozmowy telefonicznej z zastępcą dyrektora Departamentu Kadr i Szkolenia CBA, ani nawet przed doręczeniem świadectwa z [...] marca 2007 r. Ponadto, o nieuwzględnieniu wniosku o sprostowanie świadectwa informuje się funkcjonariusza (§ 7 ust. 4 rozporządzenia), a taka informacja nie jest postanowieniem. Dlatego organ uznał, że skarżący pismo z [...] maja 2007 r. błędnie nazywa postanowieniem. Jako bezprzedmiotowe organ uznał natomiast zarzuty pod adresem decyzji z [...] listopada 2006 r., gdyż była ona prawidłowa, a do [...] marca 2007 r. nie została wydana inna decyzja zmieniająca treść stosunku służbowego skarżącego.

W piśmie z dnia 29 października 2007 r. skarżący wniósł m.in. o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych dokumentów, w tym jego akt personalnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) w brzmieniu z daty wniesienia skargi w niniejszej sprawie, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Skarżący, co jednoznacznie wynika ze skargi, zaskarżył pismo Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia 9 maja 2007 r., w którym informowano skarżącego o częściowym uwzględnieniu jego żądania sprostowania świadectwa służby z 30 marca 2007 r. i o niezasadności takiego żądania w pozostałym zakresie. Pismo to w zakresie informującym o odmowie sprostowania świadectwa, jak zasadnie wskazuje organ, wystosowano w wykonaniu § 7 ust. 4 przywołanego wyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów.

Sąd nie podzielił oceny skarżącego, że pismo to jest postanowieniem. Skarżący nie podał, w jakim postępowaniu to "postanowienie" miałoby zostać wydane, ale Sąd uznał, że nie poprzedzało go żadne, sformalizowane postępowanie, zwłaszcza postępowanie administracyjne.

Przyjmując jednak nawet, że pismo z [...] maja 2007 r. jest szczególnego rodzaju "postanowieniem" wydanym w postępowaniu administracyjnym, to bezspornie nie służy na nie zażalenie (art. 3 § 2 punkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Żaden z przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm.), a także żaden przepis wspomnianego rozporządzenia, nie przewiduje, aby odmowa wydania świadectwa służby o żądanej treści podlegała instancyjnej kontroli. Nie może być uznane za przypadkowe, iż w innych przepisach pragmatycznych taka kontrola jest zapewniona (vide np. § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 23 stycznia 2003 r. w sprawie świadectw służby funkcjonariuszy Służby Więziennej, Dz. U. Nr 13, poz. 136, albo § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie świadectw służby żołnierzy zawodowych, Dz. U. Nr 128, poz. 1344), zaś na gruncie przepisów dotyczących funkcjonariuszy CBA takiej kontroli nie przewidziano.

Po raz kolejny przyjmując jednak najkorzystniejszą dla skarżącego, choć według Sądu nieuprawnioną interpretację, że możliwość takiej kontroli istnieje, np. poprzez analogię do innych przepisów pragmatycznych, zauważyć należy, że skarżący nie wyczerpał administracyjnego toku instancji. Przyjmując bowiem możliwość instancyjnej kontroli odmowy sprostowania świadectwa służby uznać należałoby, że skarżący zaskarżył "postanowienie" wydane po raz pierwszy, a nie w wyniku odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Odwołania takiego nigdy przecież nie złożył, a byłoby ono konieczne w związku z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W końcu ponownie szukając w skardze prawnych możliwości zbadania przez sąd administracyjny legalności pisma z [...] maja 2007 r., bądź w ogóle legalności odmowy sprostowania świadectwa służby, i uznając (choć i taką ocenę Sąd traktuje jako nieuprawnioną), że skarga dotyczy innego aktu lub czynności (art. 3 § 2 punkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należałoby zauważyć, że w sprawie zabrakło wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, które w takich przypadkach otwiera termin i warunkuje skuteczne wniesienie skargi.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w sentencji.