Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 90/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1 i par. 1a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Prezesa Sądu [...] w G. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 20 lutego 2020 r., A. P. (dalej: skarżący) zwrócił się do Prezesa Sądu [...] w G. (dalej: organ) o udostępnienie informacji publicznej przez udostępnienie fotokopii dokumentów dotyczących asystenta sędziego T. S. potwierdzających:

- nieskazitelny charakter,

- ukończenie wyższych studiów prawniczych w Polsce i uzyskanie tytułu magistra,

- rok urodzenia,

- rozstrzygnięcie konkursu (dokument sporządzony przez Komisję konkursowa), który miał na celu wyłonienie kandydata o największej wiedzy i najwyższych kwalifikacjach, predyspozycjach i zdolnościach ogólnych, niezbędnych do wykonywania obowiązków asystenta sędziego,

- datę zatrudnienia w Sądzie [...] w G. i przydziały do poszczególnych wydziałów od daty zatrudnienia do chwili obecnej,

- odbycie stażu asystenckiego i szkolenia wymagającego ustawą o ustroju sądów powszechnych,

- podnoszenie kwalifikacji zawodowych (studia podyplomowe, kursy, szkolenia),

- przyznanie nagród za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej,

- miejscowości zamieszkania.

Skarżący domagał się ponadto udzielenia informacji, czy ww. asystent sędziego został przydzielony do XII Wydziału [...], czy też do konkretnego sędziego lub sędziów, a jeżeli tak to domagał się wskazania nazwisk i imion tych sędziów.

W odpowiedzi na złożony wniosek, organ w dniu 5 marca 2020 r., poinformował skarżącego, że żądany przez niego dokument z rozstrzygnięcia konkursu nie został sporządzony, albowiem w momencie zatrudnienia T. S. na stanowisku asystenta sędziego, nie obowiązywały aktualne procedury dotyczące przeprowadzenia konkursu na wspomniane stanowisko przewidziane przepisami ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Jednocześnie organ zaznaczył, że w pozostałym zakresie żądanie przedstawione we wniosku nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, bowiem nie dotyczy ono informacji o działalności organów władzy publicznej, lecz informacji o indywidualnej osobie zatrudnionej w podmiocie zobowiązanym, co do zasady do udzielenia informacji publicznej, a nadto dotyczy osoby, która nie pełni funkcji publicznych.

W tym stanie rzeczy, skarżący, wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej domagając się zobowiązania Prezesa Sądu [...] w G. do udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku lub wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji w terminie tygodnia od otrzymania akt sprawy z Sądu oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ błędnie uznał, że żądane informacje, w zakresie jakim nie zostały mu przedstawione, nie są informacjami publicznymi. Następnie przywołał orzecznictwo dotyczące bezczynności organu, "osób pełniących funkcję publiczną", treść art. 155 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, a także § 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie czynności asystentów sędziów. Podsumowując zajęte stanowisko, skarżący stwierdził m.in., że czynności sędziego i jego asystenta są w istocie tożsame i zlewają się w całość nierozdzielną, bo opatrzoną tylko jednym podpisem: sędziego. Asystent staje się czynnym, choć ukrytym podmiotem w procesie orzekania. Sędzia kreuje go na autora orzeczenia i de facto czyni sędzią. Z ustrojowego punktu widzenia czynności asystenta i czynności sędziego różnią bowiem tylko podpis i prowadzenie rozprawy. W kontekście powyższego nie sposób przyjąć aby asystent sędziego w ramach instytucji publicznej - Sądu [...] nie realizował w pewnym zakresie nałożonych na sąd zadań, a jego rola sprowadzona została do czynności wykonywanych np. przez konserwatora naprawiającego krany i wymieniającego bezpieczniki. Stanowisko organu jakoby nie pełnił on funkcji publicznej uznał za całkowicie chybione.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z 28 kwietnia 2020 r., podtrzymując zarzuty i wnioski skargi, dodatkowo podkreślił, że z dniem 8 października 2019 r. asystent uzyskał uprawnienia władcze wobec innych osób, co wynika z art. 472 k.p.c.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że żądane przez skarżącego informacje nie są informacjami publicznymi, a tym samym nie podlegają udostępnieniu na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, o czym organ poinformował skarżącego pismem z dnia 5 marca 2020 r. wysłanym za pomocą poczty elektronicznej w ustawowym terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Organ wskazał, że instytucja asystenta sędziego została wprowadzona do polskiego porządku prawnego mocą ustawy dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Zgodnie z art. 155 § 1 pusp asystent sędziego wykonuje czynności zmierzające do przygotowania spraw sądowych do rozpoznania oraz czynności z zakresu działalności administracyjnej sądów (...). Zadania asystenta sędziego są ograniczone do czynności "przygotowawczych" w zakresie spraw sądowych oraz czynności służące zapewnieniu właściwego toku wewnętrznego urzędowania sądu.

Dalej wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie czynności asystentów sędziów (Dz.U.2012.1270), które określają szczegółowy zakres i sposób wykonywania czynności przez tę grupę pracowników.

Organ stwierdził, że rola asystenta sędziego w strukturze wymiaru sprawiedliwości sprowadza się do czynności pomocniczych i organizacyjnych. Są to czynności należące do zakresu jego obowiązków i zostały one uregulowane już w aktach prawa powszechnie obowiązującego. Asystent sędziego nie jest samodzielnym pracownikiem, osobą decyzyjną. Nie podejmuje on czynności "władczych", lecz działa pod nadzorem sędziego. Wprawdzie niektóre czynności wykonuje samodzielnie, lecz są one zlecone przez sędziego. Asystent sędziego wykonuje czynności "przygotowawcze", które służą załatwieniu sprawy, przy czym ostateczne rozstrzygnięcie danej kwestii pozostawione jest sędziemu. To pod jego kierunkiem asystent sędziego wykonuje swoje czynności. Dotyczy to także możliwości sporządzania przez asystenta sędziego zarządzeń w trybie art. 472 kpc. Zgodnie z tym przepisem, asystent sędziego może wydawać zarządzenia będące w zakresie czynności przewodniczącego, za wyjątkiem zarządzenia o zwrocie pisma procesowego, przy czym w każdym przypadku przewodniczący może takie zarządzenie uchylić lub zmienić (art. 472 § 1 kpc). Zarządzenia te mogą dotyczyć wyłącznie kwestii stricte organizacyjnych (np. dołączenie do akt sprawy zwrotnych poświadczeń odbioru), bądź mieć charakter organizacyjno- procesowy (np. wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, także braków fiskalnych, bądź doręczenie stronie odpisu pisma). W dalszym ciągu wykluczone jest wydawanie przez asystenta sędziego postanowień o charakterze formalnym (a tym bardziej merytorycznych orzeczeń). Jeżeli strona otrzyma zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia opłaty wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zastrzeżenia, to po wniesieniu przez nią zastrzeżenia (bez uzasadnienia), zarządzenie to traci moc ex lege i rozstrzygnięcie danej kwestii pozostaje dla sędziego (art. 472 §2 kpc).

Bez względu na to, czy asystent sędziego wyda zarządzenie, o jakim mowa w powyższym przepisie, czy też przygotuje projekt jakiejkolwiek czynności procesowej (np. uzasadnienia wyroku), jego działania dotyczyć będą akt sprawy przydzielonych określonemu sędziemu. To sędzia decyduje o sposobie prowadzenia sprawy, zatem jego sugestie, uwagi powinny być kluczowe dla pracy asystenta sędziego. Tym samym czynności podejmowane przez asystenta sędziego mają zawsze charakter jedynie pomocniczy, skoro jest on wyłącznie "pomocnikiem" przy orzekaniu (patrz: Piaskowska Olga Maria (red.). Kodeks postępowania cywilnego. Postępowanie procesowe. Komentarz do art. 47‘ kpc.).

Dalej organ wskazał, ze osobą pełniącą funkcję publiczną jest każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują łub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Niemniej jednak z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że nie pełnią nigdy funkcji publicznych osoby zatrudnione na stanowiskach pomocniczych (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 1044/13).

Asystent sędziego nie jest osobą, która pełni funkcje publiczne (tak też: wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2017 r., sygn.. akt II SA/Wa 1155/16). Jego czynności mają jedynie charakter pomocniczy, organizacyjny wobec sprawy rozpatrywanej przez sędziego. Skoro asystent sędziego nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną, to żądanie skarżącego, w zakresie jakim organ nie udzielił mu odpowiedzi, nie dotyczy spraw z zakresu informacji publicznej.

Organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 czerwca 2018 r. (sygn. akt II SAB/Wa 68/18), w którym stwierdzono że "Nie stanowi informacji publicznej informacja o danych pracowników, rozpatrujących daną sprawę i przygotowujących decyzję w danej sprawie. Osoby te nie pełnią bowiem funkcji publicznych, ani też nie wykonują zadań publicznych, tj. nie posiadają kompetencji do podejmowania działań władczych w ramach organu a jedynie przygotowują projekt rozstrzygnięcia danej sprawy. Kompetencje władcze posiadają jedynie osoby popisujące daną decyzje w imieniu organu. Dlatego informacja o ukończeniu studiów przez takich pracowników (...), podległości służbowej tych pracowników, zakresu kompetencji, kwalifikacji (wykształcenie, przygotowanie i doświadczenie zawodowe) nie stanowi informacji publicznej". Dotyczy to także podległości służbowej. Nie jest informacją publiczną również opis stanowiska (szczegółowy zakres czynności), jak również data zawarcia umowy o pracę, osoby która nie jest on osobą pełniącą funkcje publiczne, a także dyplom ukończenia studiów (por.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 298/15). Nie jest informacją publiczną również wynagrodzenie pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznej, także w zakresie wypłacanych im premii i nagród (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 133/19).

Informacją publiczną jest natomiast wiek osoby pełniącej funkcje publiczną, (tak też: wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 452/15). Natomiast miejsce zamieszkania, nie jest informacją publiczną, nawet gdy żądanie dotyczy osoby, która pełni funkcję publiczną (patrz: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Rz 59/14). Ponadto, nie stanowią informacji publicznej dokumenty wewnętrzne oraz organizacyjne osoby, która nie pełni jakichkolwiek funkcji publicznych (patrz: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Sz 34/16).

Organ wskazał, ze wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany przez skarżącego obejmował informację dotyczącą konkretnego pracownika zatrudnionego w organie. Osobę tę skarżący wskazał z imienia i nazwiska. Wskazał również, że osoba ta pracuje jako asystent sędziego. Tym samym bez wątpienia w kręgu zainteresowań skarżącego pozostają informacje ze sfery zatrudnienia konkretnego pracownika organu, w tym informacje dotyczące otrzymywanych przez niego nagród, czy też dokumentów związanych z jego zatrudnieniem, a nie funkcjonowanie organu jako jednostki. W związku z tym stwierdził, że jeżeli celem dążenia do uzyskania informacji publicznej jest podmiot indywidualny - osoba fizyczna, a nie sfera działalności organu władzy publicznej lub innych podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, to żądane dokumenty dotyczące danej osoby np. umowa o pracę, nie mieszczą się w katalogu informacji o sprawach publicznych (por.; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Go 15/19). Ponadto, informacją publiczną mogą być informacje związane z wynagrodzeniem, nagrodami, które organ zobowiązany przeznacza na utrzymanie stanowisk pracy, bez wskazania danych osobowych konkretnych osób. Jeżeli natomiast wnioskodawcę interesują dane dotyczące konkretnego pracownika (wnioski ad personam), to bez względu na to, czy osoba ta pełni funkcje publiczną, czy też nie, żądane informacje nie będą informacjami publicznymi, a tym samym wnioskowane informacje nie będą mu udostępnione (patrz.: wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/15; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn.. akt I OSK 1380/17; wyrok NSA z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2710/19; wyrok NSA z dnia 27 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2487/16).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 20 lipca 2020 r. w zakresie objętym żądaniami, co do których organ stwierdził, że nie stanowią informacji publicznej, o czym w ustawowym terminie, pismem z 5 marca 2020 r. poinformował skarżącego.

Skarżący we wniosku z dnia 20 lutego 2020 r., domagał się szeregu fotokopii dokumentów dotyczących konkretnego z imienia i nazwiska asystenta sędziego, które wbrew stanowisku organu w ocenie skarżącego stanowią informację publiczną.

Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429, dalej: u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

W przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że Prezes Sądu [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Sporną natomiast pozostaje kwestia, czy wnioskowane przez skarżącego informacje w zakresie udostępniania informacji publicznej podlegają ujawnieniu zgodnie z wnioskiem strony.

Przechodząc zatem do analizy charakteru przedmiotowej informacji należy odwołać się do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Innymi słowy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymienia przykładowe rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Zawarty w tym przepisie katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy jest jedynie przykładowy tym niemniej doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i d ustawy, udostępnianiu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym ich organizacji oraz organów i osób sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, a także informacja publiczna o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3 d u.d.i.p.).

Dla oceny charakteru pełnionej przez daną osobę funkcji kluczowa jest zatem wykładnia pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Skarżący, co sprecyzował w skardze, domagał się bowiem udostępnienia informacji co do konkretnej osoby zatrudnionej na stanowisku asystenta sędziego.

W tym kontekście podkreślenia wymaga, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne", należy jednak zauważyć, że orzecznictwo sądów administracyjnych często odwołuje się w tym zakresie do poglądu Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w wyroku z 20 marca 2006 r. (K 17/05; OTK-A 2006, nr 3, poz. 30). W orzeczeniu tym Trybunał podkreślił, że sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. W ocenie Trybunału chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. W tym kontekście Trybunał zaznaczył, że nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. Nie można twierdzić, że w wypadku ustalenia kręgu osób, których życie prywatne może być przedmiotem uzasadnionego zainteresowania publiczności, istnieje jednolity mechanizm czy kryteria badania zakresu możliwej ingerencji. Trybunał zwrócił jednocześnie uwagę, że trudno byłoby stworzyć ogólny, abstrakcyjny, a tym bardziej zamknięty katalog tego rodzaju funkcji i stanowisk. Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, Trybunał przyjął, że chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Natomiast spod zakresu funkcji publicznej Trybunał wykluczył takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny.

Akceptując powyższe stanowisko Trybunału, NSA w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r. (sygn. akt I OSK 2130/15, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl) trafnie stwierdził, że poza zakresem pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" pozostają tylko te osoby, które w ramach instytucji publicznej podejmują działania wyłącznie na stanowiskach usługowych i technicznych. Również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako "osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Ponadto należy mieć na uwadze, że przesądzenie, że dana osoba pełni funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie oznacza jeszcze jednak, że żądana informacja może zostać udostępniona wnioskodawcy z wyłączeniem ochrony prywatności tej osoby. Dla ograniczenia prawa do prywatności konieczne jest także, aby żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną miała związek z pełnieniem tej funkcji publicznej. Innymi słowy, musi istnieć adekwatny związek między informacją odnoszącą się do danej osoby a funkcjonowaniem tej osoby w sferze publicznej.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd w pełni podziela stanowisko i argumentację organu, że żądane przez skarżącego informacje w zakresie objętym wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, bowiem nie dotyczą osoby pełniącej funkcje publiczne.

Co więcej żądanie przez skarżącego informacji w zakresie objętym wnioskiem dotyczy sfery prywatnej konkretnej osoby. Dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniom podmiotowym i przedmiotowym określonym w ustawie. Żądanie informacji nie może służyć inwigilacji konkretnej osoby i tym samym zmierzać do nadużycia prawa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, utrwalony jest pogląd, że asystent sędziego nie pełni funkcji publicznych, ani też nie wykonuje zadań publicznych, tj. nie posiada kompetencji do podejmowania działań władczych w ramach organu (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie, z 10 kwietnia 2017r., sygn. II SA/Wa 1155/16). Kompetencje władcze posiadają jedynie osoby popisujące daną decyzję, czy rozstrzygnięcie w imieniu organu. Zdaniem Sądu nie jest dopuszczalne, aby za osobę pełniącą funkcje publiczne traktować każdą osobę, która w jakikolwiek sposób powiązana jest z podmiotem realizującym zadania publiczne tylko z tego powodu, że jej stanowisko może być uwzględnione lub nie przez podmiot, który to władczo oddziałuje na inne osoby. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku asystenta sędziego przygotowującego projekty pism, które mogą ale nie muszą być wzięte pod uwagę przez sędziego. Praca asystenta jest wsparciem dla sędziego, asystent nie ma kompetencji orzeczniczych.

Wbrew zarzutom pełnomocnika skarżacego, nie zmienia statusu asystenta regulacja zawarta w art. 472 k.p.c., który wszedł w życie 8 października 2019 r. Przepis ten poszerza kompetencje asystenta o możliwość wydawania niektórych zarządzeń o charakterze technicznym i przygotowawczym w sprawach cywilnych, ale co istotne, w każdym przypadku przewodniczący będzie mógł je zmienić lub uchylić co znacznie ogranicza swobodę działania asystenta.

W konsekwencji powyższego za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego dotyczący braku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji. W sytuacji natomiast, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie posiada żądanych informacji, bądź też wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną, odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem, co też w niniejszej sprawie organ prawidłowo i w ustawowym terminie uczynił.

Z uwagi na powyższe, podniesione w uzasadnieniu skargi zarzuty pozostawania organu w bezczynności okazały się całkowicie niezasadne.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.