Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 357/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: arrt. 122, art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200 i art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 118
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] marca 2010r. Nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...],00 zł. ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/E. Podrazik /-/ B. Drzazga /-/ E. Brychcy


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2004r. ([...]) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej) działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 24 ust. 1a, art. 35 ust. 1, art. 36 ust. 1, art. 37, art. 38 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. 1998 r. Nr 102, poz. 650 ze zm., dalej ustawa z 1992 r.) w zw. z art. 5 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz. U. Nr 106, poz. 489) udzielił spółce A zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zgłoszonych we wniosku punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa wielkopolskiego na okres 6 lat, licząc od dnia wydania niniejszej decyzji. Zgodnie z zapisem punktu III zezwolenia, miejsce urządzania gier na automatach o niskich wygranych na podstawie niniejszego zezwolenia stanowi 261 punktów gier zlokalizowanych na terenie województwa wielkopolskiego, wykazanych w części XI zezwolenia. Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. (wpłynęło do Izby Celnej w Poznaniu dnia [...] listopada 2009 r.) spółka A zwróciła się o zmianę zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w trybie art. 155 kpa, w części dotyczącej zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych z punktu o nazwie [...], władający [...] w [...] na punkt o nazwie [...], władający K. T. [...]. Konieczność zmiany spółka uzasadniła przyczynami ekonomicznymi (k. 2-14 akt adm.) .

Decyzją z dnia [...] 2010 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu (dalej Dyrektor Izby Celnej), działając na podstawie art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 8, art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540) odmówił wnioskodawcy zmiany decyzji w części dotyczącej określonej w punkcie XI zmiany lokalizacji punktów gier.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że spółka A zwróciła się o dokonanie zmiany zezwolenia z dnia [...] 2004 r., polegającej na zastąpieniu dotychczasowego punktu gier na automatach o niskich wygranych ujętego w wykazie pod pozycją nr 102, tj. [...] władający A. G. [...] punktem [...], władający K.T. [...].

W uzasadnieniu organ zauważył, że w rozpoznawanej sprawie wniosek strony złożony został jeszcze pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Rozpatrzenie zaś jego przypadło na czas, w którym ustawa ta przestała obowiązywać, bowiem jej miejsce w dziedzinie organizacji i urządzania gier zajęła ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (dalej ustawa o grach hazardowych), w której zawarto również normy intertemporalne regulujące kwestie międzyczasowe, a więc opisujące sposób rozstrzygania w sprawach wszczętych przed jej wejściem w życie, czyli obejmujących również niniejsze postępowanie. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 135 ust. 1 tej ustawy zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3 przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Natomiast w art. 135 ust. 2 ustawy określono, że zmiany zezwolenia są niedopuszczalne, jeżeli miałyby prowadzić do zmiany miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów. Tym samym zdaniem organu wniosek spółki A o dokonanie zmiany wykazu punktów gier wymienionych w decyzji z [...] 2004 r. stoi w sprzeczności z powołanym zakazem i dlatego nie zasługuje na uwzględnienie.

W odwołaniu strona skarżąca kwestionując powyższą decyzję w całości wniosła o jej uchylenie i uwzględnienie wniosku z dnia [...] listopada 2009r. w całości, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, w razie potrzeby uzupełnienia postępowania dowodowego.

W stosunku do zaskarżonej decyzji skarżąca sformułowała następujące zarzuty:

I. naruszenia zasad prawa Unii Europejskiej uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. zwany "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569, dalej: TFUE), tj. przepisów art. 34, art. 49, art. 56 TFUE w związku z zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.

II. naruszenia przepisów Konstytucji RP, tj. art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 2 i art. 61, art. 7 w zw. z art. 123.

W uzasadnieniu odwołująca podniosła, iż Rzeczpospolita Polska jako państwo członkowskie Unii Europejskiej od dnia 1 maja 2004 r. zobowiązana jest stosować porządek prawny Unii wraz ze wszystkimi fundamentalnymi zasadami unijnymi ustanowionymi przez normy prawa pierwotnego oraz pochodnego, w tym również zasady wypracowane i wynikające z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Do tychże zasad należą zasada pierwszeństwa oraz bezpośredniego skutku prawa unijnego. Konsekwencja zastosowania powołanych zasad jest, iż przepis krajowy sprzeczny z prawem wspólnotowym automatycznie przestaje znajdować zastosowanie w tym zakresie, w jakim narusza zasady unijne. W rezultacie organy krajowe (sąd, ale też organy administracji publicznej) zobowiązane są stosować normy wspólnotowe, a nie normy krajowe. Nie jest przy tym konieczne, by najpierw doszło do uchylenia takich przepisów prawa krajowego. Zdaniem odwołującej właśnie ustawa z 2009 r. o grach hazardowych jest sprzeczna z zasadami traktatowym, tj. zasadą swobody przepływu towarów (art. 34 TFUE), zasadą przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) oraz zasadą swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE). Naruszenie tych fundamentalnych zasad, na których opiera się unijny rynek wewnętrzny, następuje nawet wtedy, gdy prawo krajowe w sposób pośredni, faktycznie ogranicza te zasady. Odmowa zaś zastosowania prawa krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym przysługuje nie tylko sądom, ale również organom administracji państwowej. Ponadto nie jest to ich uprawnienie, lecz obowiązek.

Powołując się na zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP spółka A wskazała, że przepisy ustawy o grach hazardowych naruszają w szczególności zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz wynikające z niej zasadę trwałości praw podmiotowych słusznie nabytych, zasadę proporcjonalności, zasadę zaufania obywateli do Państwa prawa oraz obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej, zasadę legalizmu o zasadę przyzwoitej legislacji. Ustawa ta nie została poddana merytorycznej konsultacji publicznej.

Ponadto zdaniem odwołującej Rzeczpospolita Polska jako państwo członkowskie Unii Europejskiej nie zastosowała się do ciążącego na niej obowiązku notyfikacji Komisji Europejskiej aktu prawnego zawierającego przepisy techniczne. Przestrzeganie procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych wprowadziła Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. (Dz. U. L. 24 z 21.7.1998 r., s. 37), którą Rzeczpospolita Polska implementowała do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039). Polska zobowiązana jest zatem do notyfikacji przepisów technicznych, a w przypadku braku notyfikacji narusza zobowiązania, które na siebie przyjęła z dniem przystąpienia do Unii.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu nie uwzględnił zarzutów odwołującej się spółki i decyzją z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2010 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził powołując się na przepisy art. 118 w zw. z art. 145 ustawy o grach hazardowych, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 2010 r., stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Przepis art. 135 ust. 2 ustawy zabrania zmiany zezwolenia w taki sposób, by nastąpiła zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez organ art. 34, art. 49 oraz art. 56 TFUE wskazał, że z przepisów tych wynika, iż zabronione jest ograniczanie ilościowe, swobody przedsiębiorczości oraz świadczenia usług między państwami członkowskimi i tyczą się w szczególności ograniczania wykonywania działalności przez przedsiębiorcę jednego państwa członkowskiego na terytorium innego kraju Wspólnoty. Obowiązująca zaś ustawa o grach hazardowych w swojej treści nie dopuszcza się takich ograniczeń. Jej postanowienia nie zakazują prowadzenia działalności hazardowej, a jedynie ograniczają ją, co do miejsca świadczenia tych usług, w celu kontroli przestrzegania warunków urządzania takich gier. Ponadto spółka nie dowiodła, że prowadzi działalność w tym zakresie w innym państwie Unii Europejskiej, a zatem, że rygoryzm działania ustawy hazardowej uniemożliwił jej transpozycję świadczenia w/w usług na grunt krajowy. Brak jest zatem, zdaniem organu, oznak, że spółkę dotknęły ograniczenia zakazane prawem. Odpowiadając na zarzuty naruszenia przepisów Konstytucji RP Dyrektor Izby Celnej podał, że każdy podmiot gospodarczą ponosi ryzyko związane z prowadzeniem działalności. Ustawa o grach hazardowych nie odbiera podmiotom posiadającym zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego prowadzenia tej działalności. W art. 129 ust. 1 ustawa stanowi jednoznacznie, że działalność w tym zakresie na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro zatem podmiot gospodarczy może nadal prowadzić tę działalność, w miejscach, które sam ustalił, do czasu jego wygaśnięcia, a nowy tryb ich przyznawania jest zbliżony do dotychczasowego, to wywody odwołującej się w zakresie naruszenia zasady ochrony i trwałości praw podmiotowych słusznie nabytych są niezasadne.

Organ uznał też, że nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji), bowiem ograniczenia związane z prowadzeniem działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zostały dokonane w drodze ustawy. Nadto ustawa o grach hazardowych powstała właśnie z myślą o ochronie interesu publicznego. Potrzeba ochrony społeczeństwa przed negatywnymi skutkami hazardu sprawia, że działalność gospodarcza w tym zakresie powinna być w znacznym stopniu ograniczona i prowadzona w miejscach, gdzie jest możliwość ciągłego sprawowania nadzoru i kontroli nad tą działalnością.

Organ uznał też, że ustawa o grach hazardowych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wyłączenie to umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych bez obowiązku notyfikacji.

Spółka A wniosła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu przedstawiając zarzuty tożsame z podniesionymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji. Z ostrożności procesowej zwróciła się do Sądu, by ten wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Luksemburgu z pytaniem prejudycjalnym, którego zakres obejmie ustalenie istnienia obowiązku notyfikacyjnego obciążającego Rzeczpospolitą Polskę w związku z uchwaleniem ustawy o grach hazardowych, ustalenie skutków prawnych uchybienia takiemu ewentualnemu obowiązkowi notyfikacyjnemu oraz ustalenia zakresu obowiązków krajowej administracji publicznej, w tym celnej, w kierunku zbadania prawidłowości procesu legislacyjnego pod kątem jego zgodności z zasadami i przepisami Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, że obowiązek notyfikowania projektu ustawy o grach hazardowych spoczywał na Ministrze Finansów. Regulamin pracy Rady Ministrów (Uchwała nr 49 Rady Ministrów z dnia 19 marca 2002 r. - M.P. Nr 13, poz. 221 ze zmianami) w § 10 ust. 2 pkt 4 nakłada na autora projektu obowiązek umieszczenia w uzasadnieniu do projektu informacji, czy projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych - w przypadku projektów zawierających przepisy techniczne. Oznacza to, że autor projektu ocenia, czy dany akt prawny zawiera przepisy techniczne, które należy notyfikować. Wbrew stanowisku skarżącej ustawa o grach hazardowych regulująca rynek gier i zakładów wzajemnych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawierała przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych, stosownie do wymogów dyrektywy 98/34/WE, przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu, tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wyłączenie to umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez obowiązku notyfikacji. Również fakt przeniesienia działalności w zakresie gier hazardowych, w tym również gier na automatach na grunt kasyn, nie stanowi przesłanki do uznania przepisów niniejszej ustawy za przepisy techniczne. Kwestia kontynuacji prowadzonej działalności w zakresie usług hazardowych nie jest zabroniona. W dalszym ciągu jest to ten sam rodzaj reglamentacji, który analogicznie jak wcześniej, wymaga określonej zgody i spełnienia zbliżonych warunków. Odnośnie powołanego przez skarżącą wyroku ETS z dnia 26 października 2006 r. w sprawie Komisji przeciwko Grecji, sygn. C-65/05, jako orzeczenia uzasadniającego konieczność notyfikacji krajowej ustawy o grach hazardowych oraz zapadłego w tożsamej przedmiotowo sprawie, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zauważył, iż przedmiotem rozpatrywanej przez Trybunał sprawy był ustanowiony zakaz instalowania i prowadzenia w Grecji działalności w zakresie gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych, w tym rekreacyjnych gier zręcznościowych i wszelkich gier komputerowych, we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych z wyjątkiem kasyn, który to nie może być utożsamiany z zakazami urządzania gier hazardowych wprowadzonych polską ustawą z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Ustanowiony przez Grecję zakaz nie dotyczy tylko i wyłącznie takich gier hazardowych, które są przedmiotem ograniczeń ustanowionych w ustawie o grach hazardowych, ale także innych rekreacyjnych gier zręcznościowych nie noszących znamion hazardu, których urządzania z kolei, polska ustawa o grach hazardowych nie zakazuje. Ponadto, ustanowiony przez Grecję zakaz ma charakter bezwzględny i tyczy się zarówno miejsc publicznych, jak i prywatnych, co również nie jest przedmiotem regulacji ustanowionych w ustawie o grach hazardowych. Zatem uznać należy, że powołane przez skarżącą orzeczenie nie odnosi się do przedmiotu rozstrzygnięcia dokonanego przez organ celny oraz ograniczeń wprowadzonych ustawą o grach hazardowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie natomiast do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Wynikający z przywołanych regulacji zakres kognicji sądów administracyjnych ograniczony został do kontroli sfery prawnej zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny kontrolując działalność administracji publicznej pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Nie będąc związany granicami skargi, sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa oraz wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.

Bezspornym w okolicznościach rozpoznawanej sprawy był fakt wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej dnia [...] 2004r. decyzji zezwalającej skarżącej na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 261 zgłoszonych we wniosku punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa wielkopolskiego na okres 6 lat. Decyzja ta została wydana na podstawie nie obowiązującej już ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Ustawa powyższa utraciła moc obowiązującą z końcem 2009 r. Od dnia 1 stycznia 2010 r. warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach określone są w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Nie ulega również wątpliwości, że strona skarżąca pismem z 6 listopada 2009 r., a więc w okresie obowiązywania ustawy z dnia 29 lipca 1992 r., zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o zmianę udzielonego jej zezwolenia na podstawie art. 155 kpa, w części dotyczącej określonego w punkcie XI wykazu punktów urządzania gier co do zmiany lokalizacji punktu gier na automatach o niskich wygranych z punktu o nazwie [...], władający A. G. [...] na punkt o nazwie [...], władający K. T. [...]. Organ I instancji rozpoznał przedmiotowy wniosek w dniu [...] 2010 r. Wydał dla skarżącej decyzję odmowną powołując się na przepis art. 135 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z [...] 2010 r.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organ celny prawidłowo zastosował przepisy ustawy z 2009 r. o grach hazardowych. Art. 118 tej ustawy przesądza bowiem jednoznacznie, że do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Skoro więc postępowanie w sprawie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych (1 stycznia 2010 r.), organ właściwie podejmował rozstrzygnięcia na gruncie nowej ustawy, bowiem przepisy przejściowe - art. 118 nowej ustawy, nakazywały takie działanie. Przepis art. 8 ustawy o grach hazardowych stanowi, iż do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Mając na względzie ostatni powołany przepis organ przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia powinien był podjąć wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.). W szczególności powinien zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.) i dopiero na podstawie całego zebranego materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.).

W ocenie Sądu podstawową okoliczność, której organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zbadał, było ustalenie, czy intencją wnioskodawcy spółki A była zmiana punktu urządzania gier na automatach o niskich wygranych o nazwie [...], prowadzony przez A. G. [...] w M. na punkt o nazwie [...] położony w P. i prowadzony przez K. T. Zaznaczyć bowiem trzeba, że z załącznika do decyzji z [...] 2004r. o zezwoleniu wydanym spółce A na urządzanie w 2[...] punktach gier na automatach o niskich wygranych nie wynika, by punkt o nazwie [...] został objęty zezwoleniem. W wykazie pod pozycją nr 102 figuruje Bar [...] w L. Gdyby okazało się, że Klub [...] w M. nie był ujęty w wykazie punktów gier na automatach o niskich wygranych zezwolenia z [...] 2004r. za bezprzedmiotowe należałoby uznać żądanie zmiany decyzji w zakresie zmiany lokalizacji punktu nieobjętego zezwoleniem na inny punkt. W takiej sytuacji istniałyby podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie w oparciu o przepis art. 233 § 1 pkt a) o.p.

W tej sytuacji zaskarżona decyzja, jako naruszająca prawo podlegała uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, kierując się przepisem art. 153 p.p.s.a. weźmie pod uwagę zawarte powyżej wskazania co do dalszego postępowania.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadniał przepis art. 200 p.p.s.a., a o wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

/-/ E.Podrazik /-/ B.Drzazga /-/ E.Brychcy

MK