Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 56/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U. T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi U. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czwarty kwartał 2009 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

U. T. (dalej zwana: "Skarżącą") wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czwarty kwartał 2009 r., którą Sąd przekazał DIS przy piśmie z 9 grudnia 2014 r., informując o powyższym Skarżącą.

DIS przekazał ww. skargę wraz z odpowiedzią i aktami sprawy 9 stycznia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 lutego 2015 r. odrzucił skargę z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia.

W dniu 3 kwietnia 2015 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika Skarżącej z 3 marca 2015 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi wraz ze skargą, złożony za pośrednictwem organu 4 marca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym).

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącej wyjaśnił, że pomimo pouczenia o sposobie i terminie wniesienia skargi do Sądu zawartego w ww. decyzji DIS, Skarżąca z uwagi na brak: wykształcenia prawniczego i pomocy prawnej ze strony profesjonalnego pełnomocnika, niewłaściwie je zinterpretowała i wniosła skargę bezpośrednio do Sądu. Pełnomocnik wskazał również, iż Skarżąca jest z wykształcenia [...] i nie posiada wiedzy prawniczej. W postępowaniu przed organami podatkowymi Skarżąca korzystała z profesjonalnej pomocy prawnej, jednak w późniejszym okresie musiała z niej zrezygnować. W tej sytuacji pisząc sama skargę do Sądu przeoczyła pouczenie o trybie jej zaskarżenia i skierowała ją bezpośrednio do Sądu w przedostatnim dniu terminu do jej wniesienia. Skarżąca o swoim błędzie dowiedziała się dopiero 25 lutego 2015r. w dniu doręczenia jej postanowienia z 17 lutego 2015 r. Następnie Skarżąca podjęła kroki zmierzające do naprawnienia swojego błędu i 2 marca 2015 r. zgłosiła się do profesjonalnego pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek pełnomocnika Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływanej jako "P.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przechodząc do oceny wniosku o przywrócenie terminu wskazać należy, iż bezspornym jest, że strona, bądź jej pełnomocnik mogą domagać się przywrócenia terminu do dokonania czynności sądowej jedynie wtedy, gdy są w stanie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu do jej dokonania nastąpiło bez ich winy, ze względu na okoliczności od ich niezależne, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie byli w stanie przeciwdziałać (por. postanowienia NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04 oraz z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/2004).

Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

W ocenie Sądu żadna z okoliczności wskazana we wniosku tj. wykształcenie [...] Skarżącej, nie korzystanie z pomocy profesjonalisty oraz przeoczenie pouczenia zawartego w decyzji DIS nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi w terminie za pośrednictwem DIS.

Z pewnością okolicznością taką nie jest to, że Skarżąca ma wykształcenie pedagogiczne i nie ma wiedzy w zakresie postępowania administracyjnego. Pouczenie zawarte w decyzji DIS było jasne i czytelne i odczytanie jego treści nie wymagało specjalistycznej wiedzy.

Okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi nie jest też w ocenie Sądu to, że Skarżąca reprezentowała się samodzielnie, bowiem jak wskazano powyższej pouczenie o konieczności złożenia skargi za pośrednictwem organu było czytelne.

Tym bardziej przeoczenie pouczenia nie spełnia przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi, a wręcz świadczy o nie zachowaniu obiektywnego miernika staranności jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy.

Ze względu na powyższe, powody, dla których Skarżąca nie złożyła skargi w terminie nie miały charakteru nadzwyczajnego i nie były spowodowany żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. W ocenie Sądu Skarżąca nie wskazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak jej winy w uchybieniu terminu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.