Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 216/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 ust.1, art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Mirella Łent po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu na złożenie skargi J. G. w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odmówić przywrócenia terminu


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał

w mocy własną decyzję z dnia [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Decyzja organu odwoławczego zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy została doręczona stronie w dniu 29 grudnia 2014 r.

Na decyzję organu drugiej instancji strona w dniu 29 stycznia 2015 r. wniosła spóźnioną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.

We wniosku o przywrócenie terminu podano, że spóźnienie wynikało z błędnego wyliczenia daty końcowej upływającego terminu. Skarga była przygotowana w terminie (28 stycznia), niemniej nie została nadana ze względów zdrowotnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle postanowień zawartych w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.) Ponadto, równocześnie z wnioskiem, strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

Wobec okoliczności, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w dniu 29 grudnia 2014 r. (data na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, k. 76 akt administracyjnych), należy stwierdzić, że termin do złożenia skargi upływał z dniem 28 stycznia 2015 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu niezbędnym było wniesienie skargi do dnia jego upływu, tj. do dnia 28 stycznia 2015 r. włącznie. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została nadana w dniu 29 stycznia 2015 r., a więc dzień po terminie wskazanym w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie WSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/05). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2002 r., sygn. akt I SA/Gd 1676/99).

Odnosząc się do podniesionej przez stronę argumentacji stwierdzić należy,

że błędy w wyliczeniu terminu, w przypadku wyraźnego pouczenia, jakie znalazło się w zaskarżonej decyzji nie stanowią okoliczności mogącej uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Za takie nie można uznać niczym nie poparte twierdzenie o chorobie, jaka stała na przeszkodzie w doręczeniu pisma sporządzonego dzień wcześniej. Przede wszystkim to nie choroba, ale błąd wyliczenia daty, był przyczyną przekroczenia czasu na dokonanie czynności. Poza tym, w orzecznictwie sądów administracyjnych do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się jedynie nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany i nawet najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile tylko strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (por. postanowienia NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II FZ 551/11 oraz z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 431/11). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie, o którym wyżej mowa, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W przeciwnym razie strona powinna zadbać z wyprzedzeniem o swoją sprawę, np. zaangażować do jej prowadzenia pełnomocnika, lub chociażby osobę trzecią (por. postanowienie NSA z dnia 30 grudnia 2008 r., sygn. akt I OZ 925/08). Jeżeli choroba wnioskodawcy nie była nagła i nie uniemożliwiała mu wyręczenia się inną osobą lub wręcz samodzielnego dokonania czynności procesowej, w szczególności, gdy była to choroba przewlekła

i niewyłączająca świadomości podejmowanych działań, to nie jest wyłączona jego wina, gdyż winien on mieć świadomość ewentualnego wpływu choroby na jego samopoczucie w razie pogorszenia stanu zdrowia i przedsięwziąć środki zapobiegawcze (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 255/11). W odróżnieniu od nagłej choroby, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności procesowej i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Sz 1435/97).

Ponadto należy zauważyć, że z treści wniosku o przywrócenie terminu wynika, że chodzi z jednej strony o długotrwałą chorobę serca, z drugiej o nagły atak depresji w dniu 28 stycznia. Skarżący przy tym nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających stan zdrowia uniemożliwiający złożenie skargi w terminie.

Ponieważ z treści wniosku nie wynika, aby stan zdrowia uniemożliwił stronie złożenie skargi do dnia 28 stycznia 2015r., bo należy mieć na względzie, że skarżący przez własne zaniedbania (błędne odczytanie prawidłowego pouczenia o terminie na złożenie skargi), nie był świadomy tego, że to właśnie 28 stycznia 2015r. jest ostatnim dniem na złożenie pisma; WSA nie znajduje podstaw do przywrócenia terminu na złożenie skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając, że wniosek skarżącego nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.