Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 608/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-02-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska NSA Ewa Krawczyk Protokolant stażysta Jolanta Czarnota po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. W. i A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Zawiadomieniem z dnia [...] r. strony zostały powiadomione o wszczęciu z wniosku M. M. postępowania w przedmiocie udzielenia mu pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] położonej w S. przy ul. [...]. Projektowanej inwestycji sprzeciwił się współwłaściciel sąsiedniej działki A. W. zgłaszając zastrzeżenia co do możliwości sytuowania projektowanego tarasu w granicy z jego działką. Stwierdził, że przy projektowanej rozbudowie zachodziłaby konieczność wybudowania ściany oddzielenia pożarowego o wysokości około 6,8 m od powierzchni przyległego terenu, a to spowodowałoby istotne zacienienie jego działki i będącego w budowie jego budynku mieszkalnego, położonych od północnej strony działki inwestora.

Po przeprowadzeniu rozprawy i uzupełnieniu projektu budowlanego wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. decyzją z dnia [...]r. nr [...]) zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M. M. pozwolenia na wnioskowaną przez niego rozbudowę budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że w związku ze zgłaszanymi przez sąsiada inwestora – A. W. zastrzeżeniami co do spełniania wymogów ochrony p.poż. przez ścianę projektowanego tarasu budynku, projektowanego w granicy z działką nr [...] oraz co do zacienienia tej działki, inwestor przedłożył dodatkowo wykres nasłonecznienia z którego wynika, że spełnione zostały wymogi określone w § 60 pkt 1 warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz uzgodnił projekt rozbudowy z rzeczoznawcą ds. zabezpieczeń p.poż. Z przedłożonych dokumentów wynika też, że projektowana rozbudowa nie utrudni zabudowy działki sąsiedniej. W konsekwencji organ I instancji uznał, że spełnione zostały określone w art. 32 i art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1995 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm., obecnie Dz. U. z 2003 r. Nr 217 ze zm. – zwanej dalej prawem budowlanym ) warunki do wydania pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od tej decyzji J. i A. małżonkowie W. wnieśli o jej uchylenie jako wydanej ich zdaniem z naruszeniem prawa budowlanego. Podtrzymali zastrzeżenia zgłoszone wcześniej co do projektowanej inwestycji przez A. W. Nadto zarzucili, że według zatwierdzonego projektu budowlanego ława fundamentowa projektowanego tarasu jest od strony ich działki "płytko zagłębiona" oraz narusza granicę działek, w projekcie nie zaznaczono spadków rur spustowych do odprowadzania wody deszczowej. W projekcie zagospodarowania nie naniesiono też wszystkich istniejących i projektowanych obiektów budowlanych.

Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji z powołaniem się na treść art. 28, art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 4 prawa budowlanego, § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych ( oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że w myśl § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dopuszczalne jest usytuowanie budynku, w tym i tarasu w granicy działki jeżeli nie utrudni to zagospodarowania działki sąsiedniej. Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie gdyż budynek skarżących położony jest w odległości 9,5 m od projektowanego tarasu. Rzut ławy fundamentowej tarasu nie wykracza poza granicę działki. Spadek tarasu następuje w kierunku działki inwestora, a odprowadzenie wód opadowych zaprojektowano rynną spustową do studni chłonnej. Projektowana rozbudowa nie spowoduje też ograniczenia dopływu światła naturalnego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku odwołujących się, gdyż wysokość rozbudowy jest mniejsza od odległości pomiędzy budynkami a stosowny wykres zacienienia znajduje się w zatwierdzonym projekcie. Stwierdzono także, że ograniczenia w zabudowie działki odwołujących się stwarza istniejący na tej działce budynek mieszkalny oraz ograniczenia wynikające z § 12 warunków technicznych.

W skardze do Sądu J. i A. W. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji Wojewody [...] jako wydanej ich zdaniem z naruszeniem art. 32, art. 34 i art. 35 prawa budowlanego, § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz § 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. Nr 140 poz. 906 ). Uzasadniając to żądanie stwierdzili, że zatwierdzony projekt został skompletowany w formie skoroszytu co ewentualnie umożliwia niekontrolowaną wymianę jego poszczególnych stron. Dalej podnieśli, iż nie powiadomiono ich o uzupełnieniu projektu budowlanego analizą zacienienia i opinią rzeczoznawcy ds. p.poż. Zdaniem skarżących zacienienie ich "reprezentacyjnej" części działki i budynku oraz przydomowej roślinności będzie znacznie większe niż wynika to z opracowanego wykresu zacienienia, a to z tego względu iż nie uwzględniono w nim zacienienia spowodowanego przez usytuowane na działce sąsiedniej drzewo. Stwierdzili także, że inwestorzy mają wystarczająco dużą działkę i nie muszą budować tarasu w granicy działki, mogą to zrobić w odległości od 1,5 do 3 m od granicy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i jego uzasadnienie.

Dodatkowo stwierdził, że analizie zacienienia mogła być poddana jedynie objęta dobudową część budynku a nie istniejące na działce inwestora drzewa. Wskazano także, że w dyspozycji organu I instancji pozostaje jeden egzemplarz zatwierdzonego projektu budowlanego co uniemożliwia zmianę projektu będącego w dyspozycji inwestora.

W złożonym na rozprawie sądowej w dniu 16 lutego 2005 r. piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżący podtrzymał w ogólnym zarysie wcześniej prezentowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Decyzje organów obu instancji ostać się nie mogą jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi zasługują zdaniem Sądu na uwzględnienie. Zdaniem Sądu sprawa nie została należycie wyjaśniona i rozważona co do możliwości usytuowania projektowanej rozbudowy bezpośrednio przy granicy działki skarżących, które to uchybienie proceduralne mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Jakkolwiek po wyroku Trybunału Konstytucyjnego

z dnia 5 marca 2001 r. sygn. UP 11/00 /OTK 2001/2/33/, możliwe było w świetle treści

§ 12 ust. 6 rozporządzenia z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych ( w zw. z § 330 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bez zgody jej właściciela, to było to dopuszczalne tylko przy uwzględnieniu treści art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 prawa budowlanego. Jak to zasadnie stwierdził bowiem Trybunał Konstytucyjny w w/w wyroku, sytuowanie budynku ( którego częścią jest również taras czy balkon ) bezpośrednio przy granicy działki budowlanej stanowi niewątpliwie ingerencję w prawo własności właściciela sąsiedniej działki. W konsekwencji takie sytuowanie oznacza ograniczanie tego prawa. Z tego też względu Sąd podziela w całej rozciągłości stanowisko zawarte w wyroku Siedmiu Sędziów NSA z dnia 11 czerwca 2001 r. sygn. akt OSA4/01/ONSA z. 4/01 poz. 145/ że takie sytuowanie jakkolwiek prawnie dopuszczalne, mogło dotyczyć sytuacji zupełnie wyjątkowych. Taka wyjątkowość sytuacji nie została w niniejszej sprawie wykazana a nawet podniesiona. W szczególności nie zostało wykazane, że za kwestionowanym przez skarżących usytuowaniem przewidzianego do realizacji tarasu przemawiają jakieś istotne potrzeby inwestora oraz, iż potrzeby te nie mogłyby być zaspokojone i zrealizowane, gdyby przedmiotowy taras został usytuowany w odległości nie mniejszej niż 1,5 metra od granicy działki tj. zgodnie z propozycją skarżących. Wobec niedostatecznego wyjaśnienia i rozważenia sprawy w tym przedmiocie, że można też odeprzeć zarzuty skarżących, że pozwolenie na rozbudowę zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego.

Należy też zważyć, że po wydaniu orzeczenia przez organ I instancji ale przed wydaniem zaskarżonej decyzji, bo dnia 16 grudnia 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), nad którą to okolicznością organ odwoławczy przeszedł do porządku. Nie mogło to mieć jednak wpływu na wynik sprawy skoro zgodnie z treścią § 330 pkt 1 tego rozporządzenia jego przepisów nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany, która to sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. W świetle treści art. 3 pkt 12 prawa budowlanego przez pozwolenie na budowę w rozumieniu przedmiotowego § 330 pkt 1 należy bowiem rozumieć zdaniem Sądu również nieostateczną w tym względzie decyzją organu I instancji. W przeciwnym wypadku, biorąc pod uwagę treść art. 28 prawa budowlanego, w § 330 pkt 1 w/w rozporządzenia byłaby mowa o ostatecznej decyzji. Z tego też względu przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia 14.12.1994 r.

W konsekwencji rozważy organ orzekający, jak już wyżej zasygnalizowano, czy za usytuowaniem spornego tarasu w granicy działek przemawiają jakieś szczególne okoliczności. Gdy takie nie będą zachodzić, a inwestor podtrzyma wniosek o wydanie pozwolenia przy takim usytuowaniu tarasu, to należy wydać decyzję odmowną.

Zasadnie też zarzucają skarżący, iż zatwierdzony projekt budowlany został sporządzony i złożony w formie nie odpowiadającej treści § 5 i § 6 ust. 1 i 2 powołanego

w skardze rozporządzenia z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, które to braki organy orzekające powinny uzupełnić i uczynią to przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – w trybie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. W stanie faktycznym niniejszej sprawy uchybienie to nie miało jednak zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy.

Pozostałe zarzuty skargi zdaniem Sądu na akceptację nie zasługują. W żaden sposób nie zostało bowiem wykazane, że wydane pozwolenie na budowę obejmowało sytuowanie ścian fundamentowych spornego tarasu z przekroczeniem granicy pomiędzy działkami. Stwierdzenie takie nie wynika w szczególności z projektu zagospodarowania objętej inwestycją działki, sporządzonego na mapie odpowiadającej treści art. 34 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego. Dowolne jest też twierdzenie o niedopuszczalnym zacienieniu projektowanej nadbudowy, a to w sytuacji gdy spełniony został warunek zawarty w § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych z 1994 r. Należy też stwierdzić, że ani prawo budowlane ani wydane do niego przepisy wykonawcze nie zawierają wymogu, aby przy realizacji obiektu budowlanego było brane pod uwagę w przedmiocie zacienienia działki sąsiedniej zacienienie powodowane przez drzewa rosnące na działce inwestora. Również skarżący odmiennego w tym względzie uregulowania na poparcie zgłoszonego zarzutu nie wskazali. Wobec spełnienia wymogu z § 13 ust. 1 pkt 1 warunków technicznych, nie ma w sprawie zastosowania treść § 60 tych warunków. Skarżący nie wykazali też jaki to konkretny przepis prawa w zakresie zachowania bezpieczeństwa pożarowego mógłby zostać naruszony przez dobudowę tarasu o projektowanej konstrukcji. Nie wykazali też jaki wpływ na wynik sprawy miała okoliczność, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, nie zostali powiadomieni o złożeniu poprawionej wersji projektu budowlanego. Również zatem i ten zarzut, jakkolwiek zasadny, nie mógł mieć wpływu na treść orzeczenia Sądu.

Z tych wszystkich względów decyzje organów obu instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c i art. 134 ustawy P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju Sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.)

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy P.p.s.a.

su.