Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 675/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2010 r. sprawy ze skargi B. C. i J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez B. i J. C. jest decyzja Wojewody [...] z [...] stycznia 2010 r. znak [...] nr [...] utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2009 r. nr [...] i postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2009 r. nr [...] w następujący stanie faktycznym.

W dniu 14 maja 2009 r. J. i B. K. wystąpili do Starosty [...] o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działce o nr ew. [...] obręb [...] w [...]. Do wniosku załączyli m.in. decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2008 r. o warunkach zabudowy i decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] grudnia 2008 r. (uchylającą ww. decyzję z [...] maja 2008 r. w części dotyczącej wskaźnika zabudowy i kąta nachylenia połaci dachowej, i utrzymującą wskazaną decyzję w pozostałym zakresie w mocy) oraz postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2009 r. wyrażające zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dna 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Postanowieniem z [...] czerwca 2009 r. Starosta [...] na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), nałożył na inwestorów obowiązek uzupełnienia złożonej dokumentacji poprzez dostarczenie m.in. oceny wpływu projektowanej inwestycji na obiekty znajdujące się w bezpośrednim sąsiedztwie. W zakreślonym terminie stwierdzone we wniosku o pozwolenie braki zostały przez inwestorów uzupełnione. Następnie, pismem z [...] czerwca 2009 r. Starostwa [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie i w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał decyzję, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla J. i B. K. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, jak również, że przedstawione zostały w sprawie wszystkie wymagane przepisami dokumenty.

Pismem z [...] września 2009 r. B. i J. C. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] oraz postanowienia tego organu z [...] lutego 2009 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Podnieśli, iż ustalone warunki zabudowy dla projektowanej inwestycji zakłócają korzystanie z działki o nr ew. [...] i [...] obręb [...], stanowiących ich własność. Zakłócenia te dotyczą, jak wyjaśnili, nasłonecznienia posesji (działki oraz budynku). Spowodowane jest to tym, iż projektowany budynek został wysunięty w stosunku do ich nieruchomości i przybliżony do ich budynku. Podnieśli, iż zastosowanie odstępstwa i przybliżenie budynku projektowanego do ich nieruchomości -na podstawie postanowienia z [...] lutego 2009 r.- jest w tym przypadku nieuzasadnione. Podnieśli również, iż nieprawidłowo w sprawie ustalono linię zabudowy, tj. odległość zabudowań od pasa drogi.

Postanowieniem z [...] listopada 2009 r., sprostowanym postanowieniem z [...] listopada 2009 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 136 k.p.a. zobowiązał Starostę [...] o uzupełnienie materiału dowodowego o analizę nasłonecznienia i zacieniania lokali w budynku mieszkalnym położonym na działce o nr ew. [...] przez projektowany budynek mieszkalny na działce nr ew. [...] w [...].

W dniu 17 grudnia 2009 r. akta administracyjne zostały uzupełnione o powyższą analizę, a w dniu [...] stycznia 2010 r. Wojewoda [...] wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną Starosty [...].

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż skarżona decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w oparciu o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy. Niepodważalna jest więc ustalona tą decyzją nieprzekraczalna linia zabudowy dla przedmiotowej w sprawie inwestycji. Zauważył, iż zatwierdzony projekt budowlany został opracowany na podstawie tejże decyzji, która jest wiążąca zarówno dla organu administracyjno-architektonicznego, jak i dla projektanta. I dalej stwierdził, iż w projekcie zagospodarowania działki linia zabudowy nie została przekroczona. Następnie wyjaśnił, iż w związku z zarzutami odwołania dotyczącymi zacieniania budynku odwołujących się przez budynek projektowany, akta sprawy zostały uzupełnione o analizę nasłonecznienia i zacieniania budynku, która to analiza nie wykazała żadnych nieprawidłowości w tym zakresie. Wojewoda [....] wyjaśnił także, że na usytuowanie budynku mieszkalnego przy granicy z działką sąsiednią nr [...] jest zgoda Ministra Infrastruktury i postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2009 r. na odstępstwo od ustaleń § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W konsekwencji Wojewoda wskazał, że projekt budowlany został opracowany na podstawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, a inwestycja nie przekracza linii zabudowy i nie powoduje zacieniania istniejącego budynku mieszkalnego odwołujących się. Nadto wskazał, że projekt zawiera warunki przyłączenia projektowanego budynku do sieci gazowej, energetycznej, wodociągowej i kanalizacyjnej, a więc spełnia wymogi z art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Reasumując stwierdził, iż decyzja Starosty [...] nie narusza prawa i należało ją utrzymać w mocy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Wojewody [...], skarżący – B. i J. C. wnieśli o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż wprawdzie słusznie Wojewoda uzupełnił akta o analizę nasłonecznienia i zacieniania, ale nie zauważył, iż została ona sporządzona przez autora projektu budowlanego (a więc nie jest obiektywna) oraz, że nie uwzględnia ona działki, a jedynie budynek skarżących. Takie uzupełnienie materiału dowodowego uznali za niewystarczające i wadliwe. Podnieśli także, że projektowana linia zabudowy nowego budynku o charakterze bliźniaczym nie została przez Wojewodę również należycie wyjaśniona.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z 13 kwietnia 2010 r. skarżący uzupełnili argumenty skargi. Wskazali m.in., iż w postępowaniu przed organem I instancji nie zostało im przedstawione pismo inwestorów oraz Starosty [...] skierowane do Ministra Infrastruktury.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zarzuty w niej podniesione Sąd uznał za bezpodstawne. Jednocześnie, nie będąc związany treścią skargi i argumentami w niej wywiedzionymi, Sąd -kontrolując sprawę- nie dopatrzył się takich nieprawidłowości w działaniu organów orzekających, które winny skutkować uchyleniem wydanych w tym postępowaniu decyzji.

W tym miejscu przypomnieć należy, iż przedmiotem rozpoznawanej skargi była decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z garażem na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. Projektowany budynek został usytuowany przy granicy z działką zabudowaną nr ew. [...] należącą do skarżących, ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych oraz przy granicy z działką budowlaną niezabudowaną, również należącą do skarżących o nr ew. [...]. Nadto, projektowany budynek został wysunięty o około 2 m w stosunku do budynku istniejącego bliźniaczego usytuowanego przy granicy na działce ww. o nr ew. [...].

Skarżący tak w toku postępowania administracyjnego, jak również w skardze kwestionowali taki sposób usytuowania budynku. Nie zgadzali się z ustaloną na potrzeby niniejszej sprawy linią zabudowy (która spowodowała wysunięcie projektowanego budynku w stosunku do ich zabudowy) oraz wskazywali, że z tego powodu należące do nich nieruchomości są zacieniane (tak budynek jak i działka niezabudowana).

Sąd oceniając sprawę nie znalazł podstaw do uwzględnienia tak sformułowanych zarzutów skargi.

I. Dokonując takiej oceny Sąd za prawidłowe przede wszystkim uznał stanowisko Wojewody Mazowieckiego przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, który wskazał, iż sporna w sprawie linia zabudowy wynika z ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla przedmiotowej inwestycji i nie jest możliwe jej kwestionowanie w niniejszej sprawie (w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę). Wyjaśnił, iż decyzja ta (dotycząca warunków zabudowy), jest wiążąca tak dla organu architektoniczno-budowlanego, jak i dla projektanta. Zatwierdzony projekt budowlany został opracowany na podstawie tego orzeczenia. W projekcie zagospodarowania działki nieprzekraczalna linia zabudowy nie została przekroczona.

Powyższe ustalenia organu znajdują potwierdzenie w aktach sprawy. Inwestorzy do wniosku o pozwolenie na budowę załączyli bowiem decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2008 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji (polegającej -jak wynika z sentencji tego orzeczenia- na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem w piwnicy na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] oraz zjazdu z ul. [...] na ww. nieruchomość w [...]). W pkt 1 ppkt 1.2 tej decyzji ustalono obowiązującą linię zabudowy w odległości 7 m od linii rozgraniczającej ul. [...] – zgodnie z załącznikiem graficznym. Znajdujący się w aktach sprawy projekt zagospodarowania terenu potwierdza, iż budynek został zaplanowany z zachowaniem ww. warunku, tj. nie narusza tak wyznaczonej linii zabudowy. Wskazana decyzja o warunkach zabudowy wydana w I instancji została zaskarżona. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] grudnia 2008 r. -po rozpatrzeniu odwołań od tego rozstrzygnięcia- wydało decyzję, mocą której w części utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie, m.in. w zakresie dotyczącym ustalenia linii zabudowy. Orzekając o pozwoleniu na budowę Starosta [...] również i tym orzeczeniem z [...] grudnia 2008 r. -złożonym przez inwestorów- dysponował i co więcej był tym orzeczeniem związany. Stanowi o tym wyraźnie art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Przepis ten mówiący o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji, na podstawie art. 64 § 1 wskazanej ustawy, ma odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy.

Zatem, linia zabudowy dla przedmiotowej w sprawie inwestycji ustalona została ostateczną i ważną -w dacie orzekania przez Starostę [...] w dniu [...] sierpnia 2009 r.- decyzją o warunkach zabudowy z [...] grudnia 2008 r. Inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego miał obowiązek złożyć wniosek o pozwolenie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, i tak też w sprawie uczynił. Organ architektoniczno – budowlany na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego miał zaś obowiązek ocenić, czy projekt budowlany jest zgodny z tą decyzją. Organ architektoniczno-budowlany orzekając w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie mógł kwestionować linii zabudowy, która to wynikała z ostatecznego rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy (nie był do tego kompetentny), mógł natomiast (co więcej - był do tego obowiązany) sprawdzić, czy ta nieprzekraczalna linia zabudowy została przy projektowaniu zachowana. Z akt administracyjnych wynika zaś, iż linia zabudowy 7 m od linii rozgraniczającej ul. [...] została przy projektowaniu uwzględniona. Żadnych uchybień w tym zakresie Wojewoda nie stwierdził, Sąd również takich nie dostrzega. W konsekwencji, uzasadnione jest więc stwierdzenie, iż budynek został usytuowany zgodnie z warunkami zabudowy ustalonymi dla tej inwestycji.

Na marginesie warto dodać, iż w dniu 31 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. i J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2009 r. sygn. akt IV SA/Wa 432/09 oddalającego skargę skarżących na (powyżej wskazaną) decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 18 grudnia 2008 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, skargę kasacyjną oddalił (sygn. akt II OSK 1923/09).

II. Przechodząc do dalszej oceny sprawy wskazać trzeba, iż opisane powyżej usytuowanie projektowanego budynku (z zachowaniem linii zabudowy wynikającej z ważnej decyzji o warunkach zabudowy), nie narusza też przepisów techniczno-budowlanych, w tym dotyczących nasłonecznienia.

Wszelkie normy w zakresie zapewnienia naturalnego oświetlenia budynku istniejącego zostały bowiem zachowane. Ograniczenia w tym zakresie wynikają z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia przez inwestorów wniosku o pozwolenie na budowę). Zgodnie z tymi regulacjami odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w godzinach 7 – 17, w dniach równonocy (21 marca i 21 września). Organ odwoławczy mając na uwadze zarzuty odwołania dotyczące tej kwestii, uzupełnił akta o analizę nasłonecznienia budynku istniejącego na działce nr ew. [...], należącej do skarżących. Z analizy tej wynika, iż pomieszczenia w tym budynku są nasłonecznione ponad 7 godzin w godz. 7-17.

Analizę sporządziła osoba z uprawnieniami budowlanymi i brak jest podstaw do przyjęcia, że była to osoba nieobiektywna, bo sporządzała również projekt budowlany w sprawie. Osoba ta ponosi odpowiedzialność zawodową przewidzianą m.in. za spełnianie niedbale swoich obowiązków (art. 95 prawa budowlanego), a wobec tego musi liczyć się ze wszelkimi konsekwencjami wynikającymi w wadliwego wykonywania swojej pracy. Na marginesie Sąd zauważa, iż nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący złożyli do akt analizę nasłonecznienia wykonaną przez osobę do tego uprawnioną, ale na ich zlecenie, skoro ta znajdująca się w aktach sprawy budziła ich zastrzeżenia.

W kontekście zarzutu skargi dotyczącego nasłonecznienia i wadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie dodać w tym miejscu należy, iż wskazana analiza nie musiała (bo przepisy tego nie wymagają) obejmować działki budowlanej niezabudowanej o nr ew. [...]. Obowiązujące przepisy nie wprowadzają bowiem żadnych ograniczeń w tym zakresie. Nie przewidują ograniczeń z tytułu zacieniania działek jako takich, normują jedynie kwestie zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazują na zachowanie odpowiednich odległości pomiędzy budynkami, obiektami celem umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w tych budynkach, natomiast nie odnoszą się do działek niezabudowanych. Znaczenie prawne ma więc tylko zacienianie pomieszczeń znajdujących się w budynkach na sąsiedniej nieruchomości. Dlatego też Sąd również i tego argumentu skarżących nie podzielił.

III. W ocenie Sądu, usytuowanie projektowanego budynku przy granicy z działką zabudowaną o nr ew. [...] oraz niezabudowaną o nr ew. [...] także nie narusza obowiązujących regulacji prawnych.

Sąd stwierdza, iż wskazane powyżej usytuowanie budynku jest zgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 9 Prawa budowlanego, na podstawie którego na potrzeby sprawy Starosta Otwocki działając w oparciu o upoważnienie Ministra Infrastruktury wydał postanowienie o wyrażeniu zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia.

Zgodnie z ww. § 12 ust. 4 pkt wskazanego rozporządzenia, jeżeli na sąsiedniej działce bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Zatem przepis ten dopuszczał usytuowanie projektowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działką nr ew. [...], na której przy granicy znajduje się budynek należący do skarżących.

Usytuowanie projektowanego budynku przy granicy z działką budowlaną niezabudowaną o nr ew. [...] mogło zaś nastąpić na podstawie postanowienia Starosty [...] z [...] lutego 2009 r. o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia (które wymagały zachowania pomiędzy budynkiem a sąsiednią działką budowlaną 3 m odległości). Warunki formalne do wydania wskazanego postanowienia zostały spełnione, a stan sprawy dawał podstawę do wyrażenia zgody na odstępstwo. Działka należąca do inwestorów jest działką budowlaną, dla której wydana została decyzja o warunkach zabudowy, przy czym jest to działka niewielka bo o powierzchni 218 m², a to mogło uzasadniać zastosowanie art. 9 Prawa budowlanego. Na podstawie tego przepisu ustawy, w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7. Przy czym, odstępstwo nie może powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powinno powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska, po spełnieniu określonych warunków zamiennych. Sąd nie stwierdził, aby zastosowane odstępstwo stanowiło zagrożenie, o jakim mowa w art. 9 i jednocześnie uznał, że wielkość działki przeznaczonej pod inwestycję mogła być przyjęta za szczególną okoliczność uzasadniającą zastosowanie ww. regulacji prawnej (i takie też okoliczności wynikają z pisma Starosty [...] skierowanego do Ministra Infrastruktury w trybie omawianego art. 9 – pismo z [...] stycznia 2009 r.).

W konsekwencji, Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania kontrolowanej decyzji również i w tym, powyżej omówionym zakresie.

Jednocześnie, niezależnie od powyższej oceny, Sąd zauważa, iż postanowienie przewidziane w art. 9 Prawa budowlanego, dotyczące wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków techniczno-budowlanych, winno być wydane w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (tj. wtedy, kiedy organ dysponuje projektem budowlanym). Natomiast w niniejszej sprawie orzeczenie to zapadło przed wszczęciem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, co jest okolicznością bezsporną. Niemniej trzeba zaznaczyć, iż tryb przewidziany do wydania tego postanowienia -na co już Sąd powyżej zwracał uwagę- został zachowany, a Starosta [...] przesyłając do Ministra Infrastruktury wniosek o wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych załączył kserokopie decyzji o warunkach zabudowy organów obu instancji, kserokopie map do celów projektowych, w tym z zaznaczeniem planowanej inwestycji (tj. dokumenty, które w ocenie Sądu pozwalały na ocenę sprawy). Dlatego też Sąd uznał, iż wprawdzie doszło do uchybienia polegającego na wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego, poza postępowaniem o pozwolenie na budowę, jednakże uchybienie to w okolicznościach faktycznych nie miały istotnego wpływu na końcowy wynik postępowania, albowiem tak Minister Infrastruktury jak i Starosta [...] dysponowały takim materiałem dowodowym, który mógł pozwolić na ocenę, czy zastosowanie odstępstwa jest w tym przypadku szczególnie uzasadnione, czy też nie oraz, czy możliwe są inne rozwiązania pozwalające na nie stosowanie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Nadto, w kontekście omawianego postanowienia zauważyć także trzeba, iż na postanowienie to -w sprawie wyrażenia zgody na odstępstwo- nie przysługuje zażalenie. Decyzja o pozwoleniu na budowę kończy postępowanie, rozstrzygając jednocześnie o istocie sprawy, w tym także w kwestii odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych. Zatem, postanowienie wydane w oparciu o art. 9 ust. 2 Prawa budowlanego może być zaskarżone dopiero łącznie z decyzją wydaną w przedmiocie pozwolenia na budowę (stosownie do treści art. 142 k.p.a.). Nie oznacza to jednak, iż organ odwoławczy (rozpatrując zarzuty dotyczące omawianego postanowienia) winien w sentencji odnieść się nie tylko do decyzji I instancji, ale także do zaskarżonego w odwołaniu postanowienia, tj. na przykład -jak w niniejszej sprawie- utrzymać w mocy decyzję organu I instancji i wskazane postanowienie. Organ odwoławczy winien jedynie w takiej sytuacji w uzasadnieniu decyzji odnieść się do tego orzeczenia. Poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wyraża zaś jednoznaczne stanowisko co do zachowania w sprawie przepisów techniczno-budowlanych i zasadności zastosowania w tym postępowaniu odstępstwa od tych przepisów. Konkludując, Wojewoda [...] nie potrzebnie w sentencji decyzji utrzymał w mocy nie tylko decyzję Starosty [...], ale również postanowienie tego organu z [...] lutego 2009 r. Niemniej, w ocenie Sądu, również i to dostrzeżone przez Sąd uchybienie, którego dopuścił się Wojewoda [...], nie uzasadniało uchylenia orzeczenia tego organu.

IV. Z wymienionych powodów Sąd nie podzielił stanowiska skarżących zaprezentowanego w skardze i uzupełniającym ją piśmie procesowym. Jednocześnie nie stwierdził w sprawie żadnych innych nieprawidłowości, które winny skutkować uwzględnieniem skargi.

Dodatkowo Sąd w tym miejscu zauważa, że w razie spełnienia przez inwestora określonych przepisami prawa wymagań, organ nie ma możliwości wydania decyzji negatywnej w sprawie pozwolenia na budowę. Stanowi o tym art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu warunki określone w tym przepisie zostały zachowane i Starosta [...] nie miał innej możliwości jak wydać pozytywną decyzję w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.