Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 113/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do rozpoznania wniosku w części, oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant asystent sędziego Aleksandra Galla po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. L. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] października 2018 r. w części obejmującej punkt 6 w zakresie dotyczącym wskazania danych odnośnie dzieci obu płci oraz punkty 15, 33 i 46 w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. stwierdza, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie oddala skargę, 4. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. na rzecz skarżącej kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. L., zwana dalej: "skarżącą", pismem z dnia [...].10.2018 r. zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. , zwanego dalej: "organem" o udzielenie informacji publicznej w zakresie:

1. W związku z tym, że moje dziecko przyjmuje w przychodni 3 pediatrów, do którego mam się zgłosić w celu przeprowadzenia badania kwalifikacyjnego i wydania zaświadczenia oraz ustalenia kalendarza szczepień.

2. Proszę wymieniać szczepionki, którym dziecko ma zostać poddane, do jakiego wieku dziecka można je podać oraz proszę o podanie w wersji papierowej, jako załącznik do odpowiedzi na to moje pismo, pełnych ulotek informacyjnych producenta tych szczepionek, ze szczególnym określeniem ich składu - ze zwróceniem uwagi na związki rtęci, glinu, elementów broni chemicznej zawartych w Randapie itp., oraz wskazaniem, na jakim materiale szczepionki były hodowane ( dzieciach z aborcji, małpach, kurach, świniach, szczurach czy robakach) oraz określeniem przeciwwskazań i ich skutków ubocznych z uwzględnieniem zapalenia mózgu, astmy, alergii oraz nowotworów i podziałem na chłopców i dziewczynki, ponieważ skutki uboczne częściej i dotkliwiej atakują chłopców niż dziewczynki.

3. Proszę o podanie informacji o badaniach klinicznych prowadzonych przed wprowadzeniem do stosowania, w zalecanych mojemu synowi szczepionek - gdzie i przez kogo były prowadzone, na jakiej grupie kontrolnej i przez ile lat oraz jakie wnioski wyciągnięto z badań. Proszę o dostarczenie tych materiałów w wersji papierowej jako załącznik do odpowiedzi.

4. Czy to prawda, że przed zastosowaniem szczepionki WZW-B, stosowanej obecnie w Polsce, chyba produkcji Koreańskiej, nie ma żadnych badań klinicznych i w zasadzie doświadczenia w tym zakresie przeprowadzane są jak na szczurach dopiero na naszych dzieciach.

5. Ile zostało odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP) w Państwa urzędzie oraz w całej Polsce dotyczących szczepień przeciwko:

błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenze, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce, pneumokokom oraz innych chorobom przeciwko którym mój syn ma być zaszczepiony?

6. Jaki charakter miały odnotowane niepożądane odczyny poszczepienne? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje, chłopców i dziewczynki?

7. Czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne i w jakich szczepionkach z podziałem chłopcy i dziewczynki?

8. Z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują?

9. Od którego roku dane te są gromadzone?

10. Czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy?

11. Czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne?

12. ]aki wpływ na zwiększenie ryzyka wystąpienia chorób na które ma zostać mój syn zaszczepiony ma wpływ przyjęcia przez Polskę nieszczepionych - ponad 2,5 min Ukraińców, dziesiątków tysięcy Żydów, muzułmanów, hindusów i im podobnych emigrantów?

13. Czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), prof, Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38,1 (supl. 1): S 17-S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i teraz?

14. Czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności? "Trybunał przypomina, że życie prywatne obejmuje integralność fizyczną i psychiczną osoby (nr 32647/96 , decyzja 07.01.98 , DR 94 , s. 91-93 ). W związku z tym Trybunał zbadał wniosek na podstawie artykułu 8 Konwencji, który stanowi co następuje:

Każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji.

Władza publiczna nie może ingerować w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków, zgodnie z prawem koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, na ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Trybunał uważa, że obowiązkowe szczepienia jako przymusowe zabiegi medyczne ozna¬czając ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, gwarantowanego przez art. 8 ust. 1." - orzeczenie Matter v. Słowacja wyrok z dnia 5 lipca 1999 r., niepublikowany, tak też orzeczenie Salvetti vs Włochy z 2002 r., 42197/98.

15. Czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., została już skierowana skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

16. Jakie jest statystyczne prawdopodobieństwo, w oparciu o dane PZH, na zachorowanie na choroby, przeciwko którym się szczepi?

17. Jakie jest statystyczne prawdopodobieństwo, w oparciu o CHPL produktu medycznego, na powikłania poszczepienne (szczególnie ciężkie)?

18. Jaki jest stopień ryzyka na podstawie dwóch powyższych na zachorowanie, powikłania pochorobowe w stosunku do możliwości wystąpienia powikłania po szczepieniu?

19. Czy szczepionka jest skuteczna w 100%?

20. Czy szczepionka jest bezpieczna w 100%?

21. Kto ponosi odpowiedzialność cywilno-prawną w przypadku wystąpienia NOP?

22. Czy szczepionka uodparnia na całe życie?

23. Czy przechorowanie niektórych chorób uodparnia na całe życie?

24. Po co są w szczepionce adiuwanty (np. sole glinu związki rtęci - tiomersal) i jak wpływają na działanie organizmu?

25. Czy w związku z zastosowaniem adiuwantów, aby wywołać zwiększoną odpowiedź immunologiczną organizmu może u dziecka wystąpić tzw. ASIA, czyli autoimmunizacyjny/autozapalny zespół indukowany adiuwantami, czyli wystąpienie choroby autoimmunizacyjnej lub autozapal-nej pod wpływem adiuwantu ?

26. Jak się leczy odrę, świnkę, różyczkę?

27. Czy przechorowanie tzw chorób wieku dziecięcego w wieku odpowiednim (czyli dziecięcym) niesie większe ryzyko powikłań po chorobie, czy groźniejsze są w przypadku dorosłych niedoszczepianych?

28. Czy istnieją sytuacje, kiedy człowiek choruje na 5 lub 6 chorób na raz i czy w takiej sytuacji organizm zmuszony do produkcji przeciwciał na 5 lub 6 chorób na raz nie ma gorszej skuteczno¬ści (1/5 lub 1/6 na każdą chorobę zamiast 100% na każdą)?

29. Czy podanie patogenów z pominięciem naturalnych dróg zakażenia (drogi oddechowe, droga pokarmowa, ew. uraz) powoduje brak zaangażowania wszystkich naturalnych mechanizmów obronnych (np. układu limfatycznego)?

30. Na czym polega odporność zbiorowa i jak ma się do koncepcji sztucznej immunizacji, gdzie szczepionki nie działają w 100%?

31. Jak ma się odporność zbiorowa, kiedy większość populacji pow.30 roku życia się nie doszczepia i wychodzi z działań matematycznych, że odporność zbiorowiskowa jest na poziomie 35-40% w stosunku do wymaganych 95%?

32. Czy posiadają Państwo badania, które udowadniają, że podanie na jednej wizycie szczepiennej wielu szczepionek jest bezpieczne?

33. Jak na organizm wpływa hiperstymulacja układu immunologicznego podawaniem tak wielu dawek w tak krótkim czasie. Proszę o przedstawienie badań oraz ich wyników na piśmie

34. Jaki wpływ ma synergiczność w przypadku szczepień?

35. Co to jest zastępowalność szczepów i jak ma się w przypadku eradykacji bakterii / wirusów?

36. Dlaczego skoro szczepienia p/ko Odrze prawie ją wyeliminowały, dokładnie tak samo zmniejszyła się zapadalność na szkarlatynę, gdzie nie ma na nią szczepionki? Co było powodem?

37. Które ze szczepionek zostały przebadane pod kątem kancerogenności oraz wpływu na powstanie chorób przewlekłych (alergie)? Proszę o badania.

38. Proszę o podanie pełnego składu preparatów i wyjaśnienie, jak działa na organizm każdy ze składników (bezpieczeństwo stosowania, toksyczność, farmakodynamika).

39. Proszę o badania, które potwierdzają bezpieczeństwo podawania kilku różnych preparatów na raz (np TDaP + PVC).

40. W jaki sposób wyklucza się nadwrażliwość na składniki szczepionki?

41. Jak reaguje organizm po podaniu szczepionki i czy jesteśmy w stanie określić, jaki będzie stan organizmu po jego zastosowaniu?

42. Jak określa się zabieg, gdzie domniemając stan zdrowia dziecka (badanie kwalifikacyjne bez wykluczenia nadwrażliwości na składniki) podaje się preparat, który może mieć nieokreślone działanie i nieprzewidywalne efekty?

43. Czy nie wpisuje się to w definicję eksperymentu?

44. Czy nadwrażliwość na którykolwiek składnik szczepionki można sprawdzić tylko po wcześniejszym podaniu preparatu i czy to nie jest eksperyment medyczny?

45. Dlaczego podanie szczepionki, która zawiera 625mcg (infanrix hexa) soli glinu jest uważane za bezpieczne, kiedy normy są ustalone na 5mcg/kg? Czy 25-krotne przekroczenie norm dla 5kg dziecka jest bezpieczne, czy jest to eksperyment medyczny?

46. Proszę o przedstawienie badań, które jednoznacznie wskazują, że dzieci szczepione są zdrowsze niż nieszczepione.

Powyższe pismo wpłynęło do organu w dniu [...].10.2018 r.). Organ, pismem z dnia [...].10.2018 r., udzielił skarżącej odpowiedzi o następującej treści:

Organy inspekcji sanitarnej zbierają i gromadzą dane zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt. 1, 2, 3 i 5 ustawy z dnia 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2017, 1261) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczenia granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie, i takie informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie natomiast z treścią art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, na wniosek udostępniana jest informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, po przeanalizowaniu treści złożonego wniosku, dokonano jego weryfikacji w zakresie stanowiącym informację publiczną, udzielając poniższych odpowiedzi:

ad. 1.

Pacjent ma prawo wyboru lekarza świadczeniobiorcy, w związku z czym organ nie jest uprawniony do "wskazania" Pani konkretnej osoby - konkretnego pediatry. Prawo pacjenta do wyboru świadczeniodawcy w zakresie podstawowej opieki zdrowotnej określa ustawa z dnia 27.10.2017r. o podstawowej opiece zdrowotnej (Dz. U. 2017, 2277) (której treść art. 9 i 10 ust. 7 organ przytoczył – uwaga Sądu)

ad. 2.

Dziecko urodzone [...].05.2018r. winno być zaszczepione w terminie do dnia [...].10.2018r.:

- jako noworodek w pierwszej dobie życia przeciwko gruźlicy (BCG) i wirusowemu zapaleniu wątroby bytu B (wzw B);

- w drugim miesiącu życia - II dawka wzw B, I dawka przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi (DTP), I dawka przeciwko Haemophilus influenzae typ b (Hib), I dawka przeciwko Streptococcus pneumoniae;

- w czwartym miesiącu życia - II dawka DTP, II dawka Hib, I dawka przeciw Poliomyelitis (IPV), I dawka przeciwko Streptococcus pneumoniae;

- w piątym miesiącu życia - III dawka DTP, III dawka Hib, II dawka przeciw Poliomyelitis (IPV)

Mając na uwadze powyższe małoletni L. K. powinien mieć wykonane szczepienia wg w/w schematu, co dotyczy również szczepionek skojarzonych. Późniejsze zaszczepienie może mieć miejsce jedynie w sytuacji, gdy ze względów medycznych szczepienie jest czasowo odroczone. Niewykonanie szczepień wg ustalonego schematu bez uzasadnionych przeciwwskazań stanowi naruszenie prawa, którego egzekwowanie zabezpieczone jest przymusem administracyjnym. Prawny obowiązek wykonania szczepień ustaje z chwilą ukończenia odpowiednio:

- 6 roku życia w przypadku Hib;

- 15 roku życia w przypadku BCG

- 19 roku życia w przypadku DTP, IPV, pneumokoków oraz wzw typu B; co zostało uregulowane w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18.08.201 lr. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2018, 753). Ulotki informacyjne każdorazowo są załączone do opakowania jednostkowego szczepionki i są dostępne u lekarza świadczeniodawcy. Organ nie dysponuje ulotkami innymi niż ogólnodostępne na stronach internetowych producenta, które w załączeniu przesyłamy w formie wydruków ze strony internetowej.

Szczegółowe dane inne niż zawarte w ulotce dla pacjenta czy Charakterystyce Produktu Leczniczego (CHPL) dotyczące materiału hodowli, przeciwwskazań i ich skutków ubocznych z uwzględnieniem podanych chorób i podziałem na płeć stanowią w istocie żądanie wykraczające swym zakresem poza informację publiczną organu inspekcji sanitarnej, dotyczące wiedzy natury farmaceutycznej, której adresatem winien być producent szczepionek, co zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19.06.2018r., sygn. akt IV SAB/Po 3/18.

ad. 3 i 4.

Pytania w żądanym zakresie dotyczą badań klinicznych szczepionek przed wprowadzeniem ich do obrotu, którymi organ nie dysponuje i które również należy skierować do producenta. Tym samym nie są to informacje publiczne do udzielenia których zobligowany jest organ inspekcji sanitarnej, co potwierdza wyżej cytowane orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19.06.2018r.

ad. 5, 6, 7, 8 i 9

Kryteria rozpoznawania, sposób zgłaszania i rejestracji niepożądanych odczynów poszczepiennych reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21.12.2010r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz. U. 2010, nr 254, poz. 1711) w brzmieniu: § 5. (którego § 5 ust. 1; 2 7 ust. 1,2; § 8 ust. 1,2 oraz § 10 organ przytoczył – uwaga Sądu);

W świetle powołanych powyżej przepisów, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. dysponuje danymi z terenu powiatu, natomiast Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny z terenu województwa, a Główny Inspektor Sanitarny z terenu kraju. Z inspekcji sanitarnej zgłoszenia przekazywane są także do Zakładu Epidemiologii NIZP-PZH, który zgłoszenia gromadzi, rejestruje, weryfikuje i analizuje oraz do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Bakteriobójczych, gdzie po analizie są przekazywane do europejskiej bazy danych Europejskiej Agencji Leków (European Medicines Agency EMA).

Dane zbiorcze są publikowane na stronie BIP Instytutu: NIZP-PZH bip.pzh.gov.pl/www strona/MELDUNKI EPIDEMIOLOGICZNE/EPIMELD/biuletyn roczny "Szczepienia ochronne w Polsce", gdzie dane obejmują lata do 2016 i 2017 w fazie przygotowania, zatem na podstawie art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ działając na wniosek nie jest zobligowany do udzielenia informacji zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej, co znajduje swoje potwierdzenie w wyżej cytowanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dniał 9.06.2018r.

Odpowiadając na zadane pytania:

- PPIS prowadzi powiatowy rejestr odczynów poszczepiennych na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz wcześniej cytowanego § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania.

- rejestr prowadzony przez PPIS w M. zawiera następujące zgłoszenia NOP: •2013 r. - 1 zgłoszenie - odczyn miejscowy po szczepieniu WZWB osoby dorosłej; •2014 r. - 2 zgłoszenia - odczyn łagodny po szczepieniu noworodkowym BCG;

•2016 r. - 1 zgłoszenie - odczyn ogólny (płacz) po I dawce DTP (błonica, tężec, krztusiec)

•2017 r. - 1 zgłoszenie - odczyn ogólny po szczepieniu I dawki PRIORIX (odra, świnka, różyczka)

- rejestr prowadzony przez PPIS w M. nie zawiera wpisów o odczynach poszczepiennych ze skutkiem śmiertelnym;

- rejestry NOP prowadzone są od 1996 r., a podlegają obowiązkowi przechowywania przez okres 10 lat;

ad. 10, 11, 12, 13, 14 i 15

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem oraz stanowiskiem doktryny nie dotyczą informacji publicznej pytania z zakresu szczepień obowiązujących na terenie innych krajów Unii Europejskiej, odnotowanych epidemii czy też świadomości organu co do nieodnotowanych powikłań na ternie UE i znajomości orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w tym przedmiocie. Kwestię tę rozstrzygnął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13.12.2017r., w sprawie sygn. akt IV SAB/Po 72/17.

Natomiast dane dotyczące zachorowań na choroby zakaźne na obszarze kraju znaleźć można na stronie BIP NIZP-PZH w zakładce meldunki epidemiologiczne, EPIMELD.

Na marginesie pragnę zwrócić uwagę, iż interpretacja powołanego przez Panią zapisu art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności pochodzi z końca lat 90-tych kiedy to szczepienia przebiegały prawidłowo, zgodnie z kalendarzem szczepień, sytuacja epidemiologiczna co do odry była korzystna a ruch antyszczepionkowy jeszcze się nie rozwinął. Nie sposób jednak pomijać istotnego zapisu, iż "Władza publiczna nie może ingerować w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków zgodnie z prawem koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, na ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób (...)", który potwierdza prawo państwa do ograniczenia wolności osobistej z uwagi na zagrożenie zdrowia publicznego. Groźba epidemii stanowi takie zagrożenie, a prawem regulującym ten obszar jest art. 5 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych i zakażeń wraz z rozporządzeniem wykonawczym i innymi aktami powiązanymi (komunikat Ministra Zdrowia w sprawie PSO).

ad. 16 - 20, 22, 23, druga część pytania 24-29, 33-35c , 40-46

Odpowiedzi na wskazane pytania dotyczą informacji obejmujących wiedzę medyczną, natomiast PPIS w M. nie ma charakteru jednostki badawczej, nie prowadzi badań klinicznych, nie posiada też kompetencji które przysługują lekarzowi. Jest to organ pełniący funkcję nadzorująco-kontrolną w zakresie wykonywania obowiązkowych szczepień ochronnych wynikających z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18.08.201 lr. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. 2016, poz. 849 ze zm.) oraz ustawy z dnia 05 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2016, 1866 ze zm.). W tej sytuacji odpowiedzi we wnioskowanym zakresie udzielić może wyłącznie Punkt Konsultacyjny ds. szczepień SPZOZ w B. przy ul. [...], gdzie lekarze specjaliście prowadzą konsultacje medyczne. Można również skorzystać z publikacji, np. opracowanej przez ekspertów ds. szczepień "Wakcynologia" (wydanie II rozszerzone i aktualizowane) pod red. prof. dr hab. n. med. Wiesława Magdzika i prof. dr hab. n. med. Danuty Naruszewicz-Lesiuk, prof. dr hab. n. med. Andrzeja Zielińskiego lub u swojego świadczeniodawcy.

ad. 21.

W istocie jest to pytanie dotyczące poradnictwa prawnego w zakresie odpowiedzialności cywilno-prawnej w przypadku ewentualnego wystąpienia NOP, a zatem wykracza poza zakres informacji publicznej do której odpowiedzi zobowiązany byłyby organ (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21.08.2017r., sygn. akt II SAB/Ke 29/17).

ad. 24.

Adiuwanty są stosowane powszechnie w szczepionkach w celu zwiększenia odpowiedzi immunologicznej, która indukowana jest przez antygeny. W licznych badaniach potwierdzono, że inaktywowane antygeny szczepionkowe bez adiuwanta nie byłyby zdolne do efektywnego zwiększenia i wydłużenia czasu utrzymywania się odpowiedzi przeciwciał. Obecność adiuwanta w szczepionce umożliwia zmniejszenie ilości zastosowanego antygenu na pojedynczą dawkę szczepionki, a także zmniejszenie liczby dawek w stosowanym schemacie szczepienia w celu wywołania skutecznego efektu uodpornienia.

Informację dotyczącą rodzaju zastosowanego adiuwanta, a także jego zawartości można znaleźć w CHPL oraz w ulotce dla pacjenta dostępnej u lekarza świadczeniodawcy oraz CHPL dostępnej w publicznym rejestrze na stronie

https://pub.reiestrymedyczne.csioz.gov.pl

ad. 30

Odporność zbiorowa (poprawnie zbiorowiskowa) została zdefiniowana przez specjalistów wakcynologów i można ją znaleźć m.in. na ogólno dostępnej stronie http://szczepienia.pzh.gov.pl - "odporność zbiorowiskowa (tj. odporność populacyjna, odporność stadna lub odporność grupowa) to ochrona osób nieuodpornionych na skutek zaszczepienia wysokiego odsetka danej populacji. Pojęcie to powstało na bazie obserwacji, że obecność w populacji osób uodpornionych przeciwko danej chorobie zmniejsza prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę również osób nieuodpornionych. Pojęcie to ma zastosowanie dla chorób, które przenoszą się z człowieka na człowieka (nie dotyczy takich chorób zakaźnych jak tężec czy wścieklizna).

Próg odporności zbiorowiskowej jest definiowany jako odsetek osób uodpornionych w populacji, po osiągnięciu którego liczba nowych zakażonych zaczyna się zmniejszać, zwykle wymaga 90 - 95% populacji odpornej. Jednak procentowy wskaźnik osób zaszczepionych ma różną wartość w zależności od choroby. Dla przykładu, w przypadku odry taki "próg bezpieczeństwa" wynosi aż 95%, dla krztuśca szacowany jest na poziomie 92 - 94%, dla błonicy i różyczki na 83 - 86%, świnki na 75 - 86%, co oznacza, że tyle osób w populacji musi być odpornych na daną chorobę, żeby nie doszło do masowych zakażeń."

ad. 31

Doszczepianie nie dotyczy wszystkich chorób. Realizowany prawidłowo kalendarz szczepień, w niektórych przypadkach przewiduje takie doszczepianie (szczepienia uzupełniające) lub szczepienie osób dorosłych (szczepienia poekspozycyjne i zalecane) i błędne jest przyjęcie, że skoro populacja dorosłych po 30 roku życia liczy wskazany odsetek to taka sama jest odporność zbiorowiskowa. Takie twierdzenie wymagałoby przeprowadzenia dowodu i oceny przez instytucje medyczne, a zatem z tego powodu nie należy to do kategorii informacji publicznej pozostającej w dyspozycji inspekcji sanitarnej, w związku z czym organ nie jest zobligowany do udzielania odpowiedzi na zadane pytanie, co znajduje swoje potwierdzenie również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.03.2003r., sygn. akt II SA 4059/02, zgodnie z którym informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania.

ad. 32

Organ nie jest uprawniony do przeprowadzania jakichkolwiek badań w zakresie szczepień ochronnych, a jednocześnie nie dysponuje wynikami badań w zakresie odpowiedzi na pytanie czy podanie wielu szczepionek w trakcie jednej wizyty jest bezpieczne czy też nie, albowiem dane takie nie stanowią informacji publicznej, do udzielenia której zobowiązany jest organ inspekcji sanitarnej (zgodnie z wyżej cytowanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego). Są to bowiem dane, które mogą wynikać jedynie z badań klinicznych, i w tym zakresie należy się o nie zwrócić do producenta danej szczepionki.

Natomiast informuję, że kalendarz szczepień przewiduje kilka wkłuć jednoczasowo w różne części ciała bez uszczerbku dla skuteczności szczepień. Przewiduje także zmniejszenie liczby wkłuć i wizyt związanych ze szczepieniami, a więc także ograniczenie bólu i stresu poprzez zastosowanie szczepionek skojarzonych, które pozwalają na podanie w jednym wstrzyknięciu szczepionki przeciwko kilku chorobom zakaźnym.

ad. 36.

Niezgodne ze stanem faktycznym jest twierdzenie, iż mimo braku szczepień zmniejszyła się zapadalność na szkarlatynę (płonicę wywoływaną toksynami paciorkowcowymi). Płonica nadal występuje endemicznie i epidemicznie i należy do najczęstszych chorób zakaźnych dzieci. Szczyt ostatniej epidemii płonicy w Polsce przypadał na rok 1995, w którym odnotowano ponad 26000 zachorowań. Choroba nadal występuje, a w latach 2004 - 2010 odnotowano powolny wzrost zapadalności i to głównie wśród dzieci 4 i 6 letnich. Od 01.01 do 15.10.2018 r. w Polsce zarejestrowano 13788 przypadków płonicy. Z uwagi na dość zróżnicowane nasilenie objawów w tym liczne przypadku skąpoobjawowe, prawdopodobnie choruje więcej osób niż wskazują statystyki. Niemowlęta chorują rzadko, a w przypadku zachorowania rokowania są pomyślne.

W przypadku zachorowań na odrę, obarczone jest to poważnym ryzykiem powikłań, w tym podostrym stwardniej ącym zapaleniem mózgu, które może wystąpić nawet do kilku lat od zachorowania. Dlatego też zasadne jest eliminowanie zachorowań poprzez szczepienia. Na uwagę zasługuje fakt, iż w krajach o niskim odsetku szczepień przeciwko odrze, problem epidemii powrócił, co przy istniejącej migracji ludzi różnych narodowości, w tym z obszarów jej występowania, rodzi uzasadnione obawy oraz zwiększa ryzyko zachorowań.

ad. 37.

Organ nie dysponuje wynikami badań szczepionek pod kątem ich kancerogenności oraz wpływu na powstanie chorób przewlekłych (alergii). W tej kwestii należy zwrócić się o udzielenie odpowiedzi do producenta danej szczepionki, względnie do NIZP-PZH, Zakład Badania Surowic i Szczepionek w Warszawie. Żądanie wykraczające swym zakresem poza informację publiczną organu inspekcji sanitarnej, dotyczące wiedzy natury farmaceutycznej, której adresatem winien być producent szczepionek nie powoduje obowiązku udzielenia takiej informacji, co zostało potwierdzone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19.06.2018r., sygn. akt IV SAB/Po 3/18.

ad. 38.

Skład preparatów zawarty jest w dołączonych do pisma CHPL stanowiących wydruki z publicznego rejestru https://pub.rejestrymedyczne.csioz.gov.pl Ponadto ulotki zawierające skład, ewentualne skutki uboczne, dołączone są do każdego produktu, i są dostępne u lekarza świadczeniodawcy. Organ nie dysponuje wiedzą na temat działania poszczególnych składników na organizm pod kątem bezpieczeństwa, toksyczności, farmakodynamiki, co stanowi wiedzę medyczno-farmakologiczną i w tej kwestii należy zwrócić się do producenta. Wyniki takich badań nie stanowią zatem informacji publicznej do udzielenia której zobowiązany byłby organ inspekcji sanitarnej w oparciu o wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13.12.2017r., sygn. akt IVSAB/Po 72/17.

Informuję, iż wszelkie dane o preparatach dopuszczonych do obrotu i ich producentach dostępne są na stronie BIP Instytucji Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych - bip.urpl.gov.pl, a także na stronie "szczepienia info" redagowanej przy udziale specjalistów NIZP-PZH.

ad. 39.

Pytanie zawarte w pkt. 39 w zasadzie stanowi powielenie pytania z pkt. 32. Ponownie wskazuję, iż organ nie dysponuje takowymi badaniami i nie jest zobowiązany do zbierania takich danych jak wyniki badań. Z tych względów nie należy to do zakresu informacji publicznej do udzielenia której zobowiązany byłby organ inspekcji sanitarnej (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13.12.2017r., sygn. akt IV SAB/Po 72/17).

Jak wskazano na wstępie niniejszego pisma, organ ograniczył się do udzielenia odpowiedzi na pytania, które stanowiły informację publiczną, udostępnianą w trybie ustawy z dnia 6.09.200lr. albowiem część pytań zawartych w piśmie wnioskodawcy dotyczyła zupełnie innych kwestii, nie mieszących się w tej kategorii.

Skarżąca wniosła do Sądu skargę na bezczynność organu, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), zwanej dalej: "u.d.i.p.", przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniosła o:

1) zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;

2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) o wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej z dnia 15.10.2018 r., organ przysłał pismo z dnia 31.10.2018 r., które strona otrzymała w dniu 06.11.2018 r., które zostało nadane na poczcie w dniu 05.11.2018r - data stempla pocztowego na kopercie.

Skarżąca zarzuciła organowi, że do dnia dzisiejszego na część pytań nie otrzymała w ogóle odpowiedzi, a na część pytań udzielono jej odpowiedzi wymijających lub nie na temat, co dotyczy odpowiedzi na pytania nr: 2,3,4,5,6,7,8,11,12,13,14,15,16,17,18,19,20,21,22,23,24,25,26,27,28,29,30,31,32,33,34,35,36,37,38,39,40,41,42,43,44,45 i 46. Podniosła, że organ nie wydał też decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 u.d.i.p., czym naruszył 14 dniowy termin zapisany art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Wskazała, że zgodnie z wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt I OSK 285/11), prawo złożenia tej skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o:

1) odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej;

2) obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi, wskazano, co następuje:

W dniu [...] listopada 2018 r. wpłynęła do Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej w [...] skarga skarżącej na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., (14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem - art. 14 ust. 1), powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Oznacza to, że o rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa powyżej, decyduje data wpływu pisma (wniosku o udostępnienie informacji publicznej) do podmiotu zobowiązanego. Wyjaśnienia wymaga fakt, iż pismo skarżącej datowane na dzień [...].10.2018 r. zawierające wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynęło do organu w dniu [...].10.2018 r., natomiast pismo zawierające odpowiedź zostało wysłana przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru w dniu [...].11.2018r.- przesyłka odebrana przez adresata w dniu [...].11.2018 r., a zatem organ zachował 14-dniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. na udzielenie odpowiedzi.

Stosownie do treści art. 52 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, 1302), dalej zwaną: "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

Zgodnie natomiast z treścią art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Poza pismem z dnia [...].10.2018 r., na które organ udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie, skarżąca nie wniosła ewentualnego ponaglenia.

Tym samym stwierdzić należy, iż skarga została złożona przedwcześnie, bez wyczerpania środków zaskarżenia, co czyni ją niedopuszczalną oraz skutkować winno odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6) p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.d.i.p. W świetle treści przepisu jej art. 2 ust 1 cyt. każdemu przysługuje uprawnienie do dostępu do informacji publicznej. W przepisie art. 4 ustawy wskazano podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej.

Wskazać w tym miejscu należy, że bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie 14 dni, zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2-miesięcznym terminie (art. 13 ust. 2), albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia żądanej informacji publicznej.

Aby zatem dokonać oceny, czy skarga jest zasadna, należało w pierwszej kolejności zbadać, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się skarżąca był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie należało zatem w pierwszej kolejności rozważyć, czy organ jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej ze względu na wykonywanie zadań publicznych lub dysponowanie majątkiem publicznym lub dominującą w nich pozycję Skarbu Państwa. Powyższe ustalenie jest bowiem niezbędne do stwierdzenia, czy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], mieści się w katalogu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej.

Oceniając zatem pod względem podmiotowym złożony przez skarżącą wniosek wskazać należy, że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości ,że organem władzy publicznej w rozumieniu art.4 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. jest organ, tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...]. Informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3, 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (j.t. Dz.U. z 2017, poz. 1261) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie, stanowią bowiem informację publiczną.

Mając powyższe na uwadze należało rozstrzygnąć, czy pytania objęte zakresem wniosku złożonego przez skarżących odnoszą się do informacji publicznej, a w konsekwencji, czy organ był zobowiązany do udzielenia wnioskowanej przez stronę informacji.

W ocenie Sądu część z zadanych pytań odnosi się do informacji publicznej. W konsekwencji należało omówić zarzut organu w przedmiocie odrzucenia skargi z uwagi na brak wniesienia ponaglenia do właściwego organu na podst. art. 53 § 2 b, p.p.s.a.

W myśl art. 21 in principio u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Wymaga więc wyjaśnienia, że w art. 52 § 1 p.p.s.a. wyrażona została ogólna zasada, w myśl której skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie natomiast do treści art. 53 § 2b p.p.s.a., wprowadzonego do p.p.s.a. z dniem 1 czerwca 2017 r. na mocy art. 9 pkt 3 lit. b ustawy nowelizującej, skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wskazana powyżej regulacja – dotycząca obowiązku wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność – była następstwem zmiany brzmienia art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – dalej jako: k.p.a.), polegającej na wprowadzeniu – w miejsce przewidzianego wcześniej zażalenia oraz wezwania do usunięcia naruszenia prawa – instytucji ponaglenia (art. 1 pkt 9 ustawy nowelizującej). Wobec powyższego należy zatem przyjąć, że w sprawach, w których zastosowanie znajdą przepisy k.p.a., wniesienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania będzie wymagało poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Tymczasem, stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Oznacza to, że przepisy k.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie u.d.i.p., w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w związku z tym również do bezczynności w zakresie podjęcia takich czynności przez organ. Podobnie też u.d.i.p., jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym, w ocenie Sądu, należało przyjąć, że na gruncie obecnego brzmienia przepisów p.p.s.a. zachował swoją aktualność ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjny pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, a zatem wyłączony jest obowiązek przewidziany w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a.

Powracając więc do zasadniczego zagadnienia w przedmiotowej sprawie, a mianowicie, że część wniosku skarżącej dotyczy informacji publicznej, należy wskazać, że w ocenie Sądu, przedmiotem pytań, określonych w pkt 1,2,3,4,5,6,7,8,9,11,15,32,37,39, 46 oraz 33, była informacja publiczna. Na pytania te, w większości, skarżącej została udzielona wyczerpująca odpowiedź. Do wyczerpującej odpowiedzi Sąd zalicza również, te z nich, w których organ wyjaśnił, że informacji w pytanym przedmiocie nie posiada (dotyczy to braku posiadania badań medycznych, których udzielenia domagała się skarżąca), co odnosi się do pytań: 3,4,32, 37 oraz 39.

Organ nie udzielił natomiast odpowiedzi na pytania: 6, 15, 33 oraz 46.

Należy zauważyć, że pytanie o "NOP", zawarte było w pkt 5, który dotyczył informacji o stwierdzone przypadki "w Państwa urzędzie" oraz w Polsce. Organ udzielił informacji, co do zgłoszonych przypadków NOP w swoim urzędzie oraz poinformował, które urzędy posiadają pozostałe informacje, co do przypadków występujących poza terenem właściwości organu, co w wystarczającym stopniu wyczerpywało odpowiedź na pytanie 5. Organ udzielił też wyczerpującej odpowiedzi na pytanie 6 w zakresie charakteru NOP (niepożądanych odczynów poszczepiennych), lecz nie zawarł dodatkowego wyjaśnienia, co do informacji, które przypadki dotyczą chłopców, a które dziewcząt, o które wniosła skarżąca. Dlatego też Sąd uznał, że w tej części udzielona odpowiedź na 6 pytanie jest niepełna.

Organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie 15, powołując się na wyrok WSA w Poznaniu z 13.12.2017 r., sygn. akt IV SAB/Po 72/17, w którym stwierdzono, że za informację publiczną nie można uznać odpowiedzi na pytania co do wiedzy organów na temat orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu. W wyroku tym jednakże stwierdzono, że informacją publiczną była również informacja o ewentualnych skargach złożonych do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w związku z działalnością organu państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, z czym należy się zgodzić. Pytanie dotyczyło bowiem związku z działalnością organu, będącego organem władzy publicznej, która to działalność objęta jest prawem do uzyskania o niej wiedzy przez skarżącą. Skoro skarga do Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu dotyczy działalności organu władzy publicznej, to udzielenie informacji, czy organ dysponuje wiedzą o złożeniu skargi, czy też nie, dotyczyło informacji publicznej.

Rację ma organ, że pytanie 33 dotyczy wiedzy medycznej, (która nie stanowi informacji publicznej) lecz uszło uwadze organu, że drugie zdanie tego pytania stanowiło wniosek o udzielenie wyników badań określonych w zdaniu pierwszym. Organ był zatem obowiązany do przesłania wyników ww. badań lub – w razie ich nieposiadania – do udzielenie odpowiedzi, że ich nie posiada.

Podobna sytuacja dotyczy pytania 46. Jest ono w istocie wnioskiem o przesłanie wyników badań. Rzeczą więc organu było ich przesłanie (w przypadku ich posiadania) lub poinformowanie strony o niedysponowaniu żądanymi badaniami.

Skoro więc na ww. pytania (6, 15, 33 oraz 46), organ nie udzielił odpowiedzi, to skutkiem tego stał się bezczynny w stosunku do załatwienia wniosku w tym zakresie.

Przedmiot pozostałych pytań zawartych we wniosku, nie stanowił informacji publicznej. Dotyczy to pytań 10 – 14, 16 – 31, 34 – 36, 38, 40-45.

Analizując pytania 10, 11, 14 oraz 21, należy stwierdzić, że informacja o przepisach prawa nie podlega udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2015 r. sygn. II SAB/Wa 989/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. IV SAB/Po 4/18; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 21 sierpnia 2017 r. sygn. IV SAB/Ke 29/17 https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrócić należy uwagę, że wiedza organu w zakresie orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, literatury medycznej dotyczącej szczepień ochronnych oraz prawa krajowego obowiązującym w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej wykracza poza pojęcie informacji publicznej. Treść regulacji prawnych dotyczących obowiązku szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej w ramach ich prawa krajowego nie została wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też wykonywania na terenie Polski zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Ponadto z przepisów u.d.i.p., nie wynika, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie organ jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego z prawem międzynarodowym, czy też racjonalności i celowości regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tegoż organu. Innymi słowy, na zasadach określonych w przepisach u.d.i.p., nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego, bądź innych organów władzy publicznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 września 2017 r. o sygn. akt II SAB/Po 99/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie stanowi też informacji publicznej przedmiot pytań odnoszących się do wiedzy medycznej. Nie można jej bowiem uznać, ani za fakt, do którego opisania i weryfikacji uprawnione są organy inspekcji sanitarnej, ani za wytworzony przez te organy lub posiadany przez nie, dokument, ani za ich przedmiot działalności. Dlatego też pytania 12,13, 16-20, 22 – 31, 34-36, 40-45, nie odnoszą się do informacji publicznej.

Pytanie 38 dotyczy żądania podania składu preparatów. Nie stanowi ono również informacji publicznej, którą może uzyskać skarżąca od organu. Jakkolwiek organ udostępnił zawartą w pytaniu informację, udzielając treści ulotek, które zaczerpnął z internetu, to należy zauważyć, że inspekcja sanitarna nie jest ani placówką badawczą, ani organem, który sporządza leki, w konsekwencji ulotki o ich składzie, co sprawia, że nie jest kompetentny do informowania o ich składzie. Przedmiotem jego działalności nie jest też zajmowanie się szerzeniem oświaty medycznej. Organ, choć nie był do tego zobowiązany udzielił też skarżącej informacji, na jakiej stronie internetowej znajdują się wszelkie dane o preparatach dopuszczonych do obrotu. Jak słusznie wskazano w wyroku WSA w Poznaniu z 13.12.2017 r., sygn. akt II SA/Po 72/17, podmiot chcący uzyskać wiedzę natury farmaceutycznej dotyczącą składu i procesu wytwarzania szczepionek, winien kierować zapytania do producentów szczepionek.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności nie udzielając w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 6, 15, 33 oraz 46. Ponadto udzielając odpowiedzi na pozostałe pytania, przekroczył 14 dniowy termin, wynikający z ww. przepisu. Skoro wniosek skarżącej dotarł do organu 19.10.2018 r., to 14 dniowy termin do udzielenia informacji publicznej upływał w dniu 2 listopada 2018 r., który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Skoro zatem, organ nadał na poczcie odpowiedź na wniosek w dniu 05.11.2018 r., to oznacza to przekroczenie o jeden dzień ww. terminu.

W świetle powyższych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał, że organ rozpoznając wniosek skarżącej z dnia 15.10.2018 r., dopuścił się bezczynności (pkt 2 wyroku) i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku w zakresie w jakim doszło do bezczynności organu (pkt 1 wyroku).

Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). Rażące naruszenie prawa, w ocenie Sądu, oznacza bowiem wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne, niezaprzeczalne i w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu, zaistniała w sprawie bezczynność nie miała takich cech. Należy mieć bowiem na uwadze, że organ z jednodniowym jedynie opóźnieniem udzielił wystarczającej odpowiedzi niemal na wszystkie pytania skarżącej, odnoszące się do informacji publicznej. Nie udzielając natomiast odpowiedzi łącznie na cztery pytania, jedynie jedno z nich – 46 - pominął milczeniem, a co do pozostałych - 6, 15, 33 – błędnie uznał, że nie odnoszą się do informacji publicznej.

W tych warunkach brak jest jakichkolwiek podstaw, by bezczynność organu można było zakwalifikować, jako rażąco naruszającą prawo.

Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. Z powołanych powyżej przyczyn skarga podlegała oddaleniu w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. ( pkt 3 wyroku ).

O należnych skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. uwzględniając uiszczony wpis w wysokości 100 zł.