Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1763/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 55, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.) Sędziowie NSA Bożena Popowska del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2867/11 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2867/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. (nr [...]), na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. po uwzględnieniu w całości skargi P. Sp. z o.o. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] września 2011 r. (nr [...]) uchylającą decyzję Prezydenta W. z [...] maja 2011 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą ww. Spółce pozwolenia na budowę 2 hal dystrybucyjno – magazynowych z modułami biurowo-socjalnymi z pomieszczeniami: stacji transformatorowej i rozdzielni NN wraz z budynkami towarzyszącymi - budynkiem biurowym, wartownią budynkiem w skład którego wchodzą: pompownia, rozdzielnia SN, pom. transformatora, PZO, pom. telekomunikacyjne, wartownia oraz towarzysząca infrastruktura techniczna (zbiorniki pożarowe), stacje redukcji i pomiarowe gazu, przyłącza zew., wew. układ drogowy i parkingowy oraz małe formy architektoniczne, na działkach nr ew. [...] oraz części działek [...], [...] przy ul. S. i P. w W. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji - uchylił ww. decyzję i utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2011r.

Organ wskazał, że skargę na decyzję z [...] września 2011 r. złożyła P. Sp. z o.o. Powołał następnie art. 54 § 3 p.p.s.a. i stwierdził, że dokonał uprzednio niewłaściwych ustaleń. Wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ I instancji zobowiązany jest sprawdzić, czy spełniono wymogi z art. 35 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że wymagania zawarte w ww. przepisach spełniono. Planowana inwestycja jest zgodna z decyzją z [...] października 2005 r. o warunkach zabudowy, przeniesioną na inwestora decyzją z [...] lutego 2006 r. i decyzją z [...] czerwca 2008 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Wprawdzie w uprzedniej decyzji stwierdzono, że inwestycja narusza ustalenia ww. decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej budynku magazynowego, jednak zgodnie z warunkami i szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu szerokość elewacji frontowej zróżnicowano, w zależności od funkcji budynku, która wynosi: dla budynków magazynowych ca 90 m, dla biurowego ca 40 m. Termin "ca" oznacza około. Szerokość elewacji nie musi zatem wynosić dokładnie 90m. Nie jest zatem sprzeczna z decyzją o warunkach szerokość elewacji frontowej budynku magazynowego tj. 96m, w której wymiar ten określono ca 90m. Tolerancja wymiarowa wynosi tu bowiem 6,66%, a więc mieści się w powszechnie przyjmowanych (±) granicach circa.

Inwestor spełnił wymogi z art. 35 cyt. ustawy dołączając: projekt budowlany wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia z art. 20 ust. 1 pkt. 1b ww. ustawy. Uzyskał decyzje zezwalające na lokalizację zjazdu publicznego z ul. S. ([...]) i ul. P. ([...]), zgodę Transportu Miejskiego na zmianę stałej organizacji przystanku PKP U. oraz uzgodnienie stałej organizacji ruchu. Z decyzji tych wynika prawo inwestora do dysponowania terenem objętym zgodą na lokalizację i budowę zjazdu, gdyż zgodnie z uchwałą Rady W. Nr [...] z [...] września 2003 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg na terenie W. do kategorii dróg gminnych (...) przedmiotowe działki stanowią drogę publiczną.

Projekt posiada uzgodnienia rzeczoznawców oraz wymagane art. 20 ust. 4 ww. ustawy oświadczenia projektanta oraz opinię Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Sieci Uzbrojenia Terenu. Załączono też warunki przyłączeń do sieci.

Za bezzasadny organ uznał zarzut C. Sp. z o.o., że pozwolenie narusza art. 35 ust. 3 ww. ustawy. Inwestor poinformował bowiem, że działki nr ew. [...], [...] zgodnie z ww. uchwałą stanowią drogę publiczną. WSA w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2010 r., VII SA/Wa 2029/09 oddalił skargę C. Sp. z o.o. na ww. uchwałę, a NSA wyrokiem z 18 listopada 2010 r., I OSK 860/10 oddalił skargę kasacyjną.

Organ dodał, że zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych zarządcą drogi pozostaje Prezydent W. Natomiast dotychczasowy użytkownik wieczysty traci uprawnienia na rzecz właściciela. Przysługuje mu roszczenie o odszkodowanie.

Decyzje z [...] kwietnia 2009r. dają prawo do dysponowania na cele budowlane działkami nr [...] i [...], a zgoda użytkowania wieczystego nie jest wymagana.

W odniesieniu do zarzutu dot. nieważności opinii inżyniera ruchu z 19 czerwca 2006r. organ wyjaśnił, że opinię tą przedłużono pismem z 27 marca 2009 r. i była ona ważna w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę.

Jako błędny organ ocenił również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. gdyż skarżąca brała udział w całym postępowaniu. W związku z jej pismami organ dwukrotnie zawiesił postępowanie. Wprawdzie po jego podjęciu winien poinformować o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości zapoznania z materiałem dowodowym, jednak uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż od zawiadomienia o zmianie zakresu wniosku o pozwolenie na budowę nie wpłynęły nowe dowody lub materiały mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Z podanych przyczyn organ uchylił własną decyzję z [...] września 2011 r.

Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła C. Sp. z o.o. zarzucając rażące naruszenie: art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy, pomimo że przekroczono maksymalną dopuszczalną szerokość elewacji frontowej budynków magazynowych; art. 35 ust. 3 ww. ustawy w zw. z art. 110 i 126 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, w której inwestor nie wykonał postanowienia z 24 lipca 2009r. i nie złożył zgody użytkownika wieczystego dz. ew. nr [...] oraz [...] w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia; art. 35 ust. 1 pkt 3 poprzez utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, w której inwestor nie posiadał kompletu opinii oraz uzgodnień, jako że opinia z 19.06.2006 r. straciła ważność 27 marca 2011r.; art. 34 w zw. z art. 35 cyt. ustawy poprzez uznanie, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, podczas gdy regulujące taki dostęp decyzje nr [...] oraz [...] wyeliminowano z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W dniu 14 marca 2012 r. P. Sp. z o.o. złożyła odpowiedź na skargę i podzielając argumentację organu dodała, że określenie "ca" oznacza "około", co wskazuje, że szerokość elewacji frontowej nie musi dokładnie wynosić 90m. Na poparcie tego stanowiska powołała § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że dopuszcza on 20% tolerancję od przyjętego parametru, która w tej sprawie wynosi 6,6 %. Pod rozwagę Sądu poddała przymiot strony skarżącej, podnosząc, że działki [...] i [...] są własnością Gminy W., a o ich przeznaczeniu decydują organy samorządu W.., gdyż działki te zostały uznane za drogi gminne. Skargi na uchwały podjęte w tym przedmiocie prawomocnie oddalono. W obu wyrokach stwierdzono, że skarżąca nie ma uprawnień do ww. działek.

Do akt wpłynęło również pismo procesowe z dnia 27 marca 2012 r. C. Sp. z o.o., która wskazała, że powołane rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a więc dotyczy etapu wydania decyzji o warunkach zabudowy, dlatego nie jest dopuszczalne jego stosowanie w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. W dalszej części pisma skarżąca powtórzyła zarzuty skargi i dodała, ze jest użytkownikiem ww. nieruchomości oraz właścicielem budowli i innych urządzeń i na tej zasadzie powinna wyrazić zgodę na realizację inwestycji na nieruchomości, z której zgodnie z art. 233 kc może korzystać z wyłączeniem innych osób.

Wydając zaskarżony wyrok Sąd pierwszej instancji wskazał, iż prawidłowe są ustalenia organu w zakresie zgodności planowanej inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy, o czym stanowi art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi kwestionujący stanowisko organu odwoławczego w zakresie zgodności planowanej inwestycji z ww. decyzją o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej planowanego budynku magazynowego. Dla spornej inwestycji została wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] października 2005r. Decyzja ta nie określała ani konkretnej, ani maksymalnej, bądź minimalnej szerokości elewacji frontowej budynku magazynowego wskazując jedynie w sposób niedookreślony, że wielkość ta winna wynosić "ca", czyli około 90 m. W konsekwencji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie można było podzielić zarzutu skargi, że zatwierdzenie kontrolowaną decyzją projektu budowlanego określającego tą szerokość na 96 m nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie mogło przy tym dojść do przekroczenia maksymalnych granic wyznaczonych ww. decyzją o warunkach zabudowy, jak podnosiła strona skarżąca, skoro maksymalnych granic w tej decyzji nie określono. Sąd pierwszej instancji zauważył, iż słusznie wprawdzie wskazała skarżąca, że § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003r. Nr 164 poz. 1588) znajduje zastosowanie w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest bowiem aktem wykonawczym do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym niemniej, w ocenie Sądu pierwszej instancji, brak ścisłego określenia wielkości elewacji frontowej w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia pozwalał organowi architektoniczno budowlanemu na posiłkowe powołanie ww. przepisu dla potwierdzenia możliwości kształtowania parametrów elewacji frontowej w granicach tolerancji do 20% w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego (która w kontrolowanej sprawie wynosiła 6,6%).

Podobnie zdaniem Sądu pierwszej instancji należało ocenić zarzut naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wobec niewykonania przez inwestora postanowienia organu I instancji z dnia 24 lipca 2009r. nakładającego obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie zgody użytkownika wieczystego na korzystanie z działek nr [...] i [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej. Przede wszystkim organ architektoniczno budowlany w ogóle nie miał podstaw do nakładania na inwestora obowiązku przedstawienia zgody użytkownika wieczystego na korzystanie z ww. działek w zakresie obsługi komunikacyjnej w postępowaniu toczącym się w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W odrębnym bowiem postępowaniu zapadły ostateczne decyzje zezwalające inwestorowi na lokalizację i budowę zjazdów publicznych, co z kolei oznacza, że tylko w ostatnim z wymienionych postępowań skarżąca mogłaby ewentualnie domagać się zbadania oświadczenia inwestora o dysponowaniu nieruchomościami nr [...] i [...] na budowę zjazdów publicznych. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zarówno w dacie wydania decyzji przez Prezydenta W., jak i zaskarżonej decyzji nie zakończyło się postępowanie zainicjowane podaniem skarżącej o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami z [...] kwietnia 2009r. udzielającymi inwestorowi zezwoleń na lokalizację-budowę zjazdów publicznych z ul. S. (decyzja nr [...]r.) oraz ul. P. (decyzję nr [...]r.). Dopiero w dniu [...] lutego 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wydało ostateczną decyzję nr [...] uchylającą decyzję z [...] września 2011r. (nr [...]) i stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. z [...] kwietnia 2009r. (nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa, jednakże należy odmówić jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz w dniu [...] lutego 2012r. decyzję nr [...] uchylającą decyzję z [...] września 2011r. (nr [...]) i stwierdziło, że decyzja Prezydenta W. z [...] kwietnia 2009r. (nr [...]) została wydana z naruszeniem prawa, jednakże należy odmówić jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Sąd pierwszej instancji zauważył, iż błędne nałożenie na inwestora obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie pozbawia organu architektoniczno budowlanego możliwości odstąpienia od ich egzekwowania w przypadku wykazania przez inwestora niezasadności zajętego przez ten organ stanowiska. Do wyłącznej kompetencji organu architektoniczno budowlanego należy bowiem ocena, czy inwestor nałożony obowiązek wykonał. Nie w każdym zatem przypadku nieusunięcie braków materialnoprawnych wniosku będzie skutkowało odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak wywodziła skarżąca. W konsekwencji bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawał również zarzut skargi o naruszeniu art. 34 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Sąd pierwszej instancji nie mógł także podzielić argumentacji skarżącej przedstawionej odnośnie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wobec utrzymania w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji, gdy inwestor nie posiadał kompletu opinii oraz uzgodnień, gdyż opinia z 19 czerwca 2006 r. straciła ważność 27 marca 2011r. Z treści 33 ust 2. pkt 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego wynika zatem, że inwestor winien dołączyć, a organ sprawdzić, czy inwestor posiada m.in. stosowne opinie, ale tylko w sytuacji, gdy są one wymagane przepisami prawa, a więc niezbędne, konieczne do wydania decyzji o pozwoieniu na budowę. W niniejszej sprawie do dokumentacji projektowej inwestor dołączył ostateczne decyzje z dnia [...] kwietnia 2009r. (nr [...] i [...]r.) zezwalające, stosownie do art. 29 ust. 1, 3, 5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) na lokalizację i budowę zjazdów publicznych. Z treści obu tych decyzji wynika jednoznacznie, że ich integralną część stanowi Opinia Komunikacyjna nr [...] z dnia 19 czerwca 2006r. wydana przez inżyniera Ruchu W., której ważność przedłużono pismem z dnia 27 marca 2009r. Organ zezwala bowiem na lokalizację i budowę zjazdów na warunkach określonych między innymi w teiże opinii. W przedstawionej sytuacji, zdaniem Sądu pierwszej instancji, dopóki funkcjonowały w obrocie prawnym powyższe decyzje organ architektoniczno - budowlany nie miał podstaw do kwestionowania kompletności dokumentacji dołączonej przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła C. sp. z o.o. zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie w zaskarżonym wyroku, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją nr [...] jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy nr [...], podczas gdy występuje niezgodność pomiędzy projektem budowlanym a decyzją o warunkach zabudowy, polegająca na przekroczeniu maksymalnie dopuszczalnej szerokości elewacji frontowej budynków magazynowych;

2) art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że organ architektoniczny-budowlany pomimo związania zapisami decyzji o warunkach zabudowy był uprawniony do zatwierdzenia projektu budowlanego sprzecznego z zapisami decyzji o warunkach zabudowy pod względem szerokość elewacji frontowej budynku;

3) § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przepis ten może być stosowany posiłkowo przez organ architektoniczno budowlany w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę;

4) art. 34 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że inwestycja objęta decyzją o pozwoleniu na budowę ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, podczas gdy w dacie wydania decyzji inwestor nie legitymował się ostatecznymi w administracyjnym toku instancji decyzjami o lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, a działki, na których ma być realizowany dojazd do nieruchomości pozostają w użytkowaniu wieczystym skarżącej;

5) art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. 110 i 126 kpa poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że niewykonanie przez inwestora postanowienia nr [...] z dnia 24 lipca 2009 roku i nie złożenie zgody użytkownika wieczystego dz. ew. nr [...] oraz [...] w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia nie powinno skutkować wydaniem przez organ I instancji decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę;

6) art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie w zaskarżonym wyroku, że organ zasadnie utrzymał w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego w sytuacji, w której inwestor nie legitymował się kompletem wymaganych opinii oraz uzgodnień, jako że opinia nr [...] z dn. 19.06.2006 r. straciła ważność w dniu 27 marca 2011 r.

Powołując się na wymienione podstawy skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. o zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego.

Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności podnieść należy, że zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że skarżący kasacyjnie może kwestionować przyjęte przez sąd I instancji ustalenia tylko w oparciu o przepisy prawa procesowego. Ustalenia stanu faktycznego nie mogą być zwalczane podnoszeniem zarzutu naruszenia prawa materialnego. Wskazanie konkretnej normy procesowej, która w ocenie autora skargi kasacyjnej, została naruszona przez sąd I instancji, powinno być precyzyjne, jednoznaczne (wyrok NSA: z dnia [...] lutego 2007 r., II GSK 293/06; z dnia 25 maja 2010 r., I GSK 1155/09; W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2011, s. 305, 362, 381).

Z powyższych względów nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów Prawa budowlanego poprzez ich błędną wykładnię. Podnosząc bowiem te zarzuty skarżący zmierza nie do wykazania na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji niewłaściwa wykładnia wskazanych przepisów ale do niedopuszczalnego w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego podważenia przyjętego przez Sąd jako podstawę wyrokowania stanu faktycznego. Skarżący kwestionując uznanie przez Sąd pierwszej instancji zgodności pomiędzy projektem budowlanym a decyzją o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej planowanego budynku jak i ustalenie co do zapewnienia dostępu przedmiotowej inwestycji do drogi publicznej oraz co do kompletności wymaganych opinii i uzgodnień a także co do niewykonania przez inwestora postanowienia nakładającego obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie zgody użytkownika wieczystego na korzystanie z działek nr [...] i [...] w zakresie obsługi komunikacyjnej, nie wymienia żadnego przepisu proceduralnego, który miałby być naruszony przez organy lub Sąd, jak również nie wykazuje jakoby naruszenia takie mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak takiego zarzutu oznacza, iż ustalony w sprawie w toku postępowania administracyjnego i przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny niniejszej sprawy, a zatem i ustalenia co do podnoszonych w omawianych zarzutach kwestii, nie został skutecznie podważony. W konsekwencji wskazane powyżej wadliwie sformułowane zarzuty naruszenia przepisów Prawa budowlanego nie zasługiwały na uwzględnienie.

W związku z nieskutecznym podważeniem przez skarżącego stanu faktycznego sprawy za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że zatwierdzony decyzją Prezydenta W. z dnia [...] maja 2011 r. projekt budowlany nie jest sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy z [...] października 2005 r. pod względem szerokości elewacji frontowej planowanego budynku.

Odnośnie zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie stwierdzić należy, iż Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu. Nigdzie w zaskarżonym wyroku nie wskazano też, że § 6 ww. rozporządzenia znajduje zastosowanie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd pierwszej instancji wskazał jedynie, iż brak ścisłego określenia wielkości elewacji frontowej w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia pozwalał organowi architektoniczno-budowlanemu na posiłkowe powołanie tego przepisu dla potwierdzenia możliwości kształtowania parametrów elewacji frontowej w granicach tolerancji do 20% w postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego. Z powyższych względów omawiany zarzut również uznać należy za nietrafiony.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.