Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 363/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 252
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska (spr.) Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021r. sprawy ze skargi P. W. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 8 lutego 2021r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za I kwartał 2016r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lutego 2021r. [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia P. W. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 23 listopada 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 7 sierpnia 2020r. nr [...] odmawiającego wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji wydanej przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lipca 2019r. nr [...], działając na podstawie art. 233§1 pkt 1 w zw z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 1325 ze zm. dalej-O.p.) – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Jak wynika z zaskarżonego postanowienia oraz akt administracyjnych sprawy, Spółka pismem z dnia 5 marca 2020r. złożyła do organu wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lipca 2019r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-skarbowego z dni 23 maja 2019r. nr [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za I kwartał 2016r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 787.719,00 zł oraz podatku do zapłaty w kwocie 1.032.792,00 zł z tytułu wystawienia faktur o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Spółka wskazała na rażące naruszenie prawa przez organ.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd wniosku Spółki o przywrócenie terminu do złożenia skargi do WSA w Krakowie na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lipca 2019r. nr [...]

Pismem z dnia 9 marca 2020r. Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania w/w decyzji na podstawie art.252 O.p.

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lipca 2019r. nr [...]

Pismem z dnia 15 września 2020r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności w/w postanowienia bowiem zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa o którym mowa w art. 247§1 pkt 3 O.p.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 23 listopada 2020r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia z dnia 7 sierpnia 2020r.

Spółka złożyła zażalenia w którym podniosła, iż organ obowiązany był wstrzymać wykonanie ostatecznej decyzji w oparciu o art. 252§1 O.p. gdyż decyzja jest objęta jedną z wad z art. 247§1 O.p.

W pisemnych motywach postanowienia organ przypomniał zasadę trwałości decyzji administracyjnych, przypomniał również treść art. 247 O.p. a w tym art. 247§1 pkt 3 O.p. czyli pojęcie rażącego naruszenia prawa.

Zdaniem organu postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej na podstawie art. 252 O.p. nie może zastępować samego postępowania głównego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Zastosowanie art. 252 O.p. musi wynikać z daleko idącego przekonania organu o wystąpieniu przesłanki z art. 247 O.p. tymczasem po wstępnej analizie sprawy dokonanej w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 252 O.p. organ uznał, że nie zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lipca 2019r. nr [...] jest dotknięta wadą wymienioną w art. 247§1 pkt 3 O.p.

Przedstawione przez Spółkę zarzuty wobec postanowienia z dnia 23 listopada 2020r. dotyczyły kwestii, które nie są ściśle związane z przesłankami niezbędnymi do stwierdzenia nieważności z art. 247§1 O.p.

Organ podkreślił, że postępowanie uruchamiane na skutek wniosku o stwierdzenie nieważności nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i z tego powodu nie bada się na nowo wszystkich okoliczności sprawy, prawidłowości ustaleń podjętych na materiale dowodowym, czy nie podejmuje się uzupełniających ustaleń faktycznych również w zakresie analizy wniosków dowodowych złożonych przez podatnika.

W skardze do Sądu na powyższe postanowienie, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę jej autor przypomniał przebieg postępowania przed Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. i wskazał, że dwie umowy sprzedaży z dnia 13 października 2015r. stanowią opodatkowaną podatkiem od towarów i usług jedną transakcję zbycia części przedsiębiorstwa Klubu Fitness lecz organ uznał, że w obu przypadkach miało miejsce zbycie przedsiębiorstwa to transakcje nie podlegają temu podatkowi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację zaprezentowaną w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133§1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Sąd był uprawniony do oceny działań organu w toku postępowania administracyjnego do dnia wniesienia skargi, ale z uwzględnieniem stanu sprawy na dzień orzekania. W przypadku tego rodzaju skarg, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd zauważa, że stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia jest instytucją procesową umożliwiającą usunięcie z obrotu prawnego decyzji ostatecznych, dotkniętych najpoważniejszymi wadami. W tym trybie można wyeliminować również z obrotu prawnego postanowienia, od których przysługuje prawo złożenia zażalenia, a które są obarczone wadami (art. 219 O.p.).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. odmawiające stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 7 sierpnia 2020r. omawiającego wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lipca 2019r. nr [...]

Na wstępie przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności postanowienia ostatecznego jest środkiem nadzorczym umożliwiającym z urzędu lub na żądanie strony eliminowanie z obrotu prawnego ostatecznych orzeczeń, obciążonych kwalifikowanymi wadami, wskazanymi art. 247§1 pkt 1-8 O.p.

Co istotne, postępowanie nadzwyczajne, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności postanowienia ostatecznego (a dokładniej mówiąc, weryfikacja czy postanowienie ostateczne jest obarczona kwalifikowanymi wadami, pociągającymi za sobą jej nieważność) nie jest tożsame ze zwyczajnym postępowaniem jurysdykcyjnym. Przedmiotem tego postępowania nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Postępowanie to nie może się przeradzać w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności sprawy i twierdzenia strony. Istotą postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie, czy orzeczenie obarczone jest jedną z wad wskazanych w art. 247 O.p., co oznacza, że organ rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności, nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty i nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać.

W postępowaniu wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia przedmiot kontroli zawężony jest do przesłanek nieważności określonych w art. 247§1 O.p. Organ podatkowy, a potem na skutek wniesienia skargi sąd, bada czy decyzja, której dotyczy taki wniosek obarczona jest wadami enumeratywnie wyliczonymi w art. 247§1 O.p. Orzeczenie jest więc badane pod kątem zaistnienia przesłanek wymienionych w omawianym przepisie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2017r., sygn. akt: I GSK 1307/15 dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl podobnie jak inne powołane niżej orzeczenia). Tylko w takich granicach sprawa podlega rozpatrzeniu przez organ administracyjny. Bada się zatem czy w sprawie wystąpiły takie kwalifikowane wady prawne, które sprawiają, że ostateczne rozstrzygnięcie powinno, na zasadzie wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznych, zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Pamiętać przy tym należy, że zasada demokratycznego państwa prawnego oznacza między innymi konieczność zapewnienia pewności co do prawa. Tym samym postępowania nadzwyczajne, mające służyć wzruszeniu ostatecznych decyzji i postanowień, mogą dotyczyć tylko najpoważniejszych wad tych aktów lub poważnych wad postępowania. Nie mogą one zastępować kontroli instancyjnej i prowadzić do ponownego rozpoznania sprawy (zob. wyrok NSA z 5 października 2017r., sygn. akt: II FSK 1286/17).

W związku z powyższym w orzecznictwie ugruntował się pogląd, podzielany przez tut. Sąd, że skoro postępowania o stwierdzenie nieważności żadną uzasadnioną prawnie miarą nie można, nawet faktycznie, utożsamiać z ponowieniem postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji, która stała się ostateczna, to możliwość ustalenia innego stanu faktycznego oraz innej jego oceny, aniżeli zostały dokonane i przyjęte w decyzji podatkowej dopuszczalne jest tylko w postępowaniu w przedmiocie ustalenia bądź określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie odtwarza się natomiast stanu faktycznego przyjętego w decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2016r., sygn. akt: II FSK 3109/14). W szeregu orzeczeń podkreśla się w związku z tym, że nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p, gdy nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia prawa bez wnikliwej analizy stanu faktycznego sprawy, a w postępowaniu szczególnym, jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma miejsca na weryfikowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe w postępowaniu wymiarowym (por. wyroki NSA: z 16 listopada 2017r., sygn. akt: II FSK 2899/15; z 7 czerwca 2017r., sygn. akt: II FSK 1358/15; z 29 marca 2017r., sygn. akt: I GSK 574/15; z 28 września 2016r., sygn. akt: II FSK 2193/14; z 28 czerwca 2016r., sygn. akt: II FSK 3909/14 oraz z 19 sierpnia 2010r., sygn. akt II FSK 613/09).

Rolą sądu administracyjnego w prowadzonym na skutek skargi strony postępowaniu sądowoadministracyjnym jest zbadanie, czy odmowa stwierdzenia nieważności była uzasadniona i zgodna z prawem. Sąd nie może natomiast oceniać postanowienia, którego stwierdzenia nieważności odmówiono. Nie ma też obowiązku (ani podstaw) do badania legalności wydanej w sprawie decyzji ostatecznej (decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie), bowiem wówczas wykroczyłby poza granice sprawy, poza zakres naruszeń prawa zakreślony wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012r. sygn. akt: II FSK 714/11).

W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącej spółki o stwierdzenie nieważności postanowieni został oparty na przesłance wymienionej w art. 247§1 pkt 3 O.p., czyli na wydaniu postanowienia z rażącym naruszeniem prawa. Spółka upatruje rażącego naruszenia prawa w tym, iż DIAS w K. odmówił wstrzymania decyzji NMUCS z dnia 29 lipca 2019r. nie dopatrując się konieczności zastosowania w sprawie art. 252 O.p.

Organ tymczasem wskazał (m.in. w postanowieniu z dnia 23 listopada 2020r. nr [...]), że przeanalizowano czy zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja NMUCS z dnia 20 lipca 2019r. dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247 O.p. i nie stwierdzono takiej wady.

Godzi się w tym miejscu zaznaczyć, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy istnieje sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Nie każde jednak naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące. Warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Treść decyzji musi zatem pozostawać w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu. Organ podatkowy stwierdzający nieważność decyzji/postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa ma obowiązek wskazać, jaki konkretny przepis prawa został naruszony i z jakich powodów naruszenie to organ uznał za rażące.

Jednak, aby postępowanie w trybie nadzwyczajnym mogło być prowadzone i organy podatkowe obu instancji mogły podjąć czynności w celu zbadania, czy wystąpiła jedna z przesłanek wymienionych w art. 247§1 O.p. nie może wystąpić okoliczność o której mowa w art. 249§1 pkt 1 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności: żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji.

Oceniając wskazaną przez skarżącą spółkę przesłankę stwierdzenia nieważności postanowienia mianowicie wydania tego postanowienia z rażącym naruszeniem prawa (art. 247§1 pkt 3 O.p.), wskazać należy, że zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądami "rażące naruszenie prawa" zachodzi wówczas, gdy między rozstrzygnięciem podjętym w decyzji/postanowieniu przez organ podatkowy, a zastosowanym przepisem prawa występuje wyraźna i oczywista sprzeczność. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa stanowi zatem kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie musi mieć charakter oczywisty, wynikający z niewątpliwego stanu prawnego. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, naruszenie prawa ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 14; jak również wyroki NSA z 17 stycznia 2008r. sygn. akt: I FSK 143/07 i z 20 października 2006r. sygn. akt: II FSK 113/06). Chodzi w tym wypadku o błędy w zastosowaniu prawa mające oczywisty charakter. Potrzeba dokonania wykładni przepisu dla jego zastosowania w zasadzie wyklucza możliwość wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Taka linia orzecznictwa jest następstwem gramatycznej, językowej wykładni tego pojęcia. Według Słownika języka polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny.

Takie znaczenie pojęcia "rażące naruszenie prawa" powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji/postanowienia z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny. Zatem rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja/postanowienie, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, Masternak, A. Olesińska, Ordynacja Podatkowa. Komentarz, TNOiK Toruń 2002, s. 802; J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, s. 237; por. także A. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 716-721). W rezultacie wybór jednej z możliwych interpretacji nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa, nawet wtedy, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową. Tak więc nie każde naruszenie prawa uzasadnia stwierdzenie nieważności, a jedynie takie, które jest rażące.

Odnotować należy i to, że postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych nie są tożsame ze zwyczajnym postępowaniem. Przedmiotem tego postępowania nie jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Istotą postępowania o stwierdzenie nieważności jest ustalenie, czy orzeczenie obarczone zostało jedną z wad wskazanych w art. 247 O.p. Oznacza to, że organ rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia, nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty i nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać, czego domaga się strona.

Powyższa konstatacja jest o tyle istotna gdyż treści uzasadnienia skargi złożonej do Sądu wynika, że skarżąca spółka w gruncie rzeczy nie zgadza się z decyzją wymiarową Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 29 lipca 2019r. nr [...], której nie zdołała zakwestionować w normalnym trybie wobec czego uruchomiła tryby nadzwyczajne by ją wyeliminować z obrotu prawnego.

Organy podatkowe odmawiając wstrzymania wykonania decyzji wydanej przez NMUCS z dnia 29 lipca 2019r. zasadnie podniosły, iż skarżąca spółka kwestionuje zastosowanie wobec niej art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W postanowieniu o odmowie wstrzymania wykonania w/w decyzji, prawidłowo podkreślono, że wstrzymanie decyzji na podstawie art. 252 O.p. nie może zastępować samego postępowania głównego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Nie można pominąć i tego aspektu sprawy, że DIAS w K. postanowieniem z dnia 19 marca 2020r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie NMUCS z dnia 24 grudnia 2019r. nr [...] w sprawie zaliczenia nadpłaty z dnia 25 września 2019r. powstałej w wyniku złożenia deklaracji VAT-7 za sierpień 2019r. m.in. na poczet zaległości wynikających z decyzji nr [...] z dnia 29 lipca 2019r. skutkiem czego cała zaległość wynikająca z tej decyzji została pokryta. Decyzja została wykonana zatem nie było podstaw do jej wstrzymywania w trybie art. 252 O.p.

Prawidłowo zatem odmówiono wstrzymania wykonania decyzji NMUCS z dnia 29 lipca 2019r.

Odmienna, niż oczekiwała tego skarżąca spółka, ocena podjętych przez organy rozstrzygnięć nie dowodzi, że organy wydały to rozstrzygnięcie z naruszeniem zasad postępowania. I choć strona ma prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W niniejszym przypadku Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przez skarżącą spółkę przepisów.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 oraz art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm.) uznał, że skarga nie jest uzasadniona i ją oddalił.