Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1314/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5a pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska – Wasilewicz Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Antoniuk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. określił P. Z. (skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 3.497 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na poczet tego podatku za luty i marzec 2010r obliczonych na dzień [...] r. w kwocie łącznej 781 zł.

2. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że istotą sporu w sprawie jest ustalenie, czy w 2010r., pomimo zawieszenia działalności gospodarczej, skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361, w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.; dalej jako u.p.d.o.f.)

3. Organ przytoczył art. 14a ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) mówiący o tym, że przedsiębiorca niezatrudniający pracowników może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy. Dodał, że zgodnie z art. 14a ust. 1 tej ustawy w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej.

4. Organ podał, że działalność gospodarcza skarżącego pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "K." Z. P. z siedzibą w T. została przez skarżącego dwukrotnie zawieszona w okresach: [...]. Natomiast z dniem [...]r. Prezydent Miasta T., w związku z brakiem wznowienia działalności gospodarczej przed upływem 24 miesięcy od dnia zawieszenia, wykreślił wpis dotyczący prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

5. Dyrektor przytoczył art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f. stwierdzając, że definicja pozarolniczej działalności gospodarczej pozwala na wyróżnienie kilku elementów tworzących to pojęcie, a mianowicie jest to działalność zarobkowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzona we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Dyrektor podkreślił, że wykładnia art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. pozwala na stwierdzenie, iż ustawodawca przyjął uniwersalną definicję pozarolniczej działalności gospodarczej uznając, że prowadzenie działalności gospodarczej to stan obiektywny, gdyż dla uzyskiwania z niej przychodów nie są konieczne status przedsiębiorcy podatnika czy rejestracja działalności. Nie ma także znaczenia subiektywne przekonanie podatnika, iż przychody z jego aktywności są przypisane do innego źródła przychodu ani wola podatnika, że sprawuje jedynie zarząd majątkiem osobistym. Zdaniem Dyrektora, mając na uwadze tak rozumiane pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego miał podstawy do uznania, że w 2010r. (pomimo formalnego zawieszenia działalności gospodarczej) skarżący prowadził tą działalność w sposób ciągły, zorganizowany i zarobkowy, a podejmowane czynności wykraczały poza normalny zarząd własnymi sprawami majątkowymi.

6. Dyrektor podkreślił, że ustalenia organu I instancji zostały poprzedzone zgromadzeniem i analizą obszernego materiału dowodowego, który przedstawił. Podkreślił, że organ podatkowy I instancji sporządził zestawienie dokonanych przez skarżącego zakupów i sprzedaży pojazdów w okresie [...] r., ujęte w decyzji w formie tabeli, które zestawiono z dowodami w postaci przesłuchania w charakterze strony z dnia [...] r. i w charakterze kontrolowanego w dniu [...] r. oraz z dowodami uzyskanymi od poszczególnych Starostw Powiatowych w zakresie transakcji kupna - sprzedaży pojazdów w okresie od 2009 r. do 2011 r. Dokonana przez Naczelnika analiza doprowadziła do konstatacji, że w 2010 r. skarżący zakupił 1 motocykl, sprzedał 2 pojazdy nabyte w 2009 r. oraz otrzymał w drodze darowizny, przekazane przez ojca i siostry 2 samochody marki Kia Carnival oraz Peugeot 607. Dyrektor zauważył, że organ I instancji szczegółowo opisał transakcje zakupu i sprzedaży pojazdów, mające miejsce w 2010 r.: wskazał na markę, rok produkcji, nr nadwozia danego pojazdu, datę zakupu, fakturę zakupu, powiązał zakupy z dalszą sprzedażą pojazdów, określając okres jaki wystąpił pomiędzy danym zakupem, a sprzedażą oraz podał opłacone opłaty komunikacyjne, składki ubezpieczeniowe objęte w zakresie ryzyka OC i NNW oraz opłaty recyklingowe. Przy każdym z opisanych pojazdów, będących przedmiotem transakcji w 2010 r. Naczelnik wskazał dowody, na podstawie których ustalił stan faktyczny: faktury wystawione przez sprzedawców, tłumaczenia dokumentów z języka francuskiego, umowy kupna - sprzedaży, komisu, protokoły przesłuchań świadków, pisma przesłane od poszczególnych instytucji państwowych lub samorządowych, przesłuchania w charakterze strony. W konsekwencji przedstawił w ujęciu tabeli przeprowadzone w latach 2009 - 2011 transakcje.

7. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że mając na uwadze definicję pozarolniczej działalności gospodarczej, zawartą w art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f., zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, iż w 2010 r. skarżący sprzedał dwa pojazdy zakupione w 2009 r. oraz otrzymał na własność w drodze darowizn dwa samochody. Organ stwierdził, że działalność była ciągła i zorganizowana oraz miała charakter zarobkowy, gdyż skarżący osiągał zysk w związku z obrotem pojazdami. Do wykonywania prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał dzierżawione pomieszczenie magazynowe oraz 2 miejsca parkingowe, a opłaty ponoszone z tego tytułu zaliczał do kosztów uzyskania przychodów, ewidencjonując je w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Jako koszty traktował również wydatki na części do pojazdów. Dlatego też, podejmowanym czynnościom nie sposób przypisać okazjonalnego, prywatnego charakteru. Organ podkreślił, że działalność w 2010 r. w zakresie handlu używanymi samochodami nie różniła się od zarejestrowanej przez skarżącego w dniu [...] r. działalności gospodarczej pod nazwą P.H.U. "K." Z. P. w zakresie sprzedaży detalicznej pojazdów samochodowych, konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych, stanowiąc źródło dochodu. W ocenie Dyrektora skarżący nie przedstawił racjonalnych argumentów, które w odwołaniu do zasad doświadczenia życiowego, pozwalałyby przyjąć, iż "prywatne" potrzeby oraz pasja motoryzacyjna wymagały posiadania wielu samochodów w tym samym czasie. Podkreślił, że dokonując nabycia samochodów rzekomo na własne, prywatne potrzeby, z uwagi na najczęściej występujący zły stan techniczny, dokonywał dalszego zbycia pojazdów właśnie z uwagi na zły stan techniczny, z którego osiągał zysk. Dyrektor stwierdził, że powadzenie działalności w zakresie handlu samochodami w latach wcześniejszych świadczy o tym, że prowadził działalność w sposób ciągły.

8. Organ podkreślił, że ze sprzedaży pojazdów skarżący uzyskiwał systematyczne dochody, podejmował czynności wpisujące się w definicję pozarolniczej działalności gospodarczej, w postaci ponoszonych wydatków na kupowane pojazdy (polisy ubezpieczeniowe w zakresie ryzyka OC oraz NNW), umieszczał ogłoszenia dotyczące sprzedaży samochodów, dzierżawił miejsca parkingowe oraz pomieszczenie magazynowe o powierzchni 28 m2 uiszczając z tego tytułu opłatę oraz ponosił wydatki na części do pojazdów, które ewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów.

9. Dyrektor wskazał na nietrafność zarzutów, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej, bowiem przeczy temu jej sentencja oraz powołane przez organ podatkowy przepisy prawa proceduralnego oraz materialnego. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego każdy człowiek może posiadać pasję, niemniej jednak wszystkie pojazdy zostały sprzedane z zyskiem (prócz sprzedanego [...] r. motocykla BMW). Dlatego też, zdaniem organu podatkowego zeznania skarżącego i jego siostry o pasji do motoryzacji, nie mogą zmienić kwalifikacji prawnej podejmowanych czynności o charakterze ciągłym, zorganizowanym i zarobkowym. Zakupy pojazdów podyktowane były głównie ceną zakupu, gdyż w większości przypadków samochody były uszkodzone, więc w momencie nabycia ich stan techniczny był zły. Organ podkreślił, że okazano skarżącemu wydruki z portali internetowych z ofertami sprzedaży samochodów, na których widniał jego numer telefonu, co skarżący wyjaśnił, że ogłoszenia dotyczyły aut kolegi P. z Francji, mogły być wystawione ok. 3-4 lat wcześniej, ale samochody nie zostały sprzedane, więc zawiózł je z powrotem do Francji.

10. Odnosząc się do zarzutu zaniżenia wartości nabycia pojazdu marki Citroen C4 i nieprawidłowego przyjęcia ceny nabycia tego pojazdu w kwocie 2.300 a nie 4.300 Euro, Dyrektor podkreślił, że organ I instancji szczegółowo odniósł się do transakcji zakupu samochodu na podstawie faktury wewnątrzwspólnotowej wystawionej na skarżącego przez francuski podmiot M. C. R. A. za kwotę 2.300 Euro. Dodatkowo zauważył, że zapłaty akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym wynika, iż kwota zakupu wynosi 4.300 Euro, lecz nabywcą był R. P. i A. W..

11. Reasumując, Dyrektor stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na prowadzenie przez skarżącego w trakcie 2010 r. pozarolniczej działalności gospodarczej, o czym świadczą: częstotliwość i powtarzalność przeprowadzanych transakcji, uzyskiwanie zysku, ponoszenie wydatków z tytułu dzierżawy miejsc parkingowych oraz pomieszczenia magazynowego i ewidencjonowanie tych wydatków w prowadzonej w 2010 r. podatkowej księdze przychodów i rozchodów jako koszty uzyskania przychodu. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej zarzuty naruszenia procedury podatkowej także są niezasadne. Naczelnik stwierdził, że podatkowa księga przychodów i rozchodów była prowadzona w 2010 r. nierzetelnie wobec braku ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych z zakresu handlu pojazdami samochodowymi i w myśl art. 193 § 4 O.p nie uznał jej jako dowodu. Niemniej jednak, mając na uwadze zaistniałe nieprawidłowości, Naczelnik odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z podatkowej księgi przychodów i rozchodów, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania w postaci umów kupna - sprzedaży, dowodów zapłaty, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania, co jest zgodne z art. 23 § 1 i § 2 O.p.

12. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego, zarzucając naruszenie: przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 5a pkt 6, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14, art. 22 ust. 1, art. 44 ust. 10 u.p.d.o.f. przez ich brak zastosowania oraz naruszenie przepisów prawa proceduralnego, w szczególności art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich pomięcie w sprawie.

13. W uzasadnieniu skarżący podał, że podstawowym błędem Dyrektora było przyjęcie, iż podatnik dokonywał handlu pojazdami sprowadzanymi z zagranicy. Stwierdził, że był i jest pasjonatem motoryzacji, czego efektem jest dosyć częste kupowanie aut, które nie ma jednak motywu zarobkowania/handlowania. Przytaczając definicję słownikową słowa "pasja" skarżący wskazał, że potwierdziły ją zeznania siostry. Zaznaczył, że użytkował każde z zakupionych aut (poza tym, którego nie mógł użytkować ze względu na jego stan techniczny), co potwierdza zakup ich dla siebie. Dodał, że zakończył działalność gospodarczą przed kontrolowanym okresem i w okresie tym kupował auta tylko w celu ich użytkowania. Stan zdrowia nie pozwalał mu kontynuować prowadzenia działalności gospodarczej i nie ma żadnych podstaw do uznania zakupu aut w celu ich użytkowania i sprzedaży za działalność gospodarczą, ponieważ czynność ta wynika tylko i wyłącznie z zamiłowania do motoryzacji bez chęci osiągnięcia zysku. W ocenie strony rozpiętość czasowa w zakupach i sprzedaży aut oraz ich liczba zakupiona po zawieszeniu działalności gospodarczej są potwierdzeniem braku jej prowadzenia, gdyż różnice czasowe pomiędzy datą zakupu i sprzedaży auta (poza jednym przypadkiem) wahają się od 8 miesięcy do 3 lat. Skarżący dodał, że podmioty zawodowo zajmujące się sprzedażą aut nie kupują auta by nim długo samemu jeździć, lecz natychmiastowo sprzedają. Sprzedaż jednego auta w ciągu 2 lat (2010-2011) nie ma w jego ocenie znamion działalności gospodarczej. Powołując się na art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. stwierdził, że trudno mówić o ciągłości, jeżeli w ciągu 2 lat sprzedał jedno auto z dwóch w tym czasie kupionych.

14. Skarżący dodał, że organy w odniesieniu do Citroena C4 przyjęły błędną kwotę nabycia, tj. 2.300 Euro zamiast 4.300 Euro. Zdaniem skarżącego całkowicie wyklucza prowadzenie przez niego działalności gospodarczej fakt, że od momentu jej zawieszenia nabył tylko 3 auta z ww. a mianowicie: forda transit nabycie – [...] r., którego posiadała ponad rok, peugeota 207 - nabycie [...] r., który okazał się niewygodny i uciążliwy do jazdy - sprzedany [...] r., za którego został zakupiony Mercedes Benz - nabycie [...] r., który był użytkowany ponad rok, tj. do [...] r. Poza tym dwa motocykle, z których jeden posiada do dnia dzisiejszego. Oczywistym w jego ocenie jest, że nabycie w ciągu 2,5 roku 3 aut nie ma żadnych znamion działalności gospodarczej.

15. Odnosząc się do zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów skarżący stwierdził, że jego postępowanie jest zgodne z wymogami u.p.d.o.f. bowiem podatnik, który zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej nie jest zwolniony od dokonywania takich zapisów, co wynika z art. 44 ust. 10 u.p.d.o.f. i § 27 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 ze zm.). Podał, że podatnik w okresie zawieszenia działalności nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać z niej bieżących przychodów, jednak może dokonywać wpisów do księgi, w przypadku bowiem wznowienia działalności gospodarczej zapisy będą stanowić przychody i koszty podatkowe. Nie uznawał wpisów jako kosztów i przychodów podatkowych, ponieważ w trakcie zawieszenia nie ma takiej możliwości. Skarżący dodał, że po zawieszeniu działalności gospodarczej nie wykonywał tych samych czynności, co przedtem. Prowadząc działalność gospodarczą każde z zakupionych aut nie było przez skarżącego rejestrowane, ubezpieczone oraz użytkowane. Po dacie zawieszenia, wszystkie zakupione auta rejestrował, ubezpieczał oraz użytkował.

16. Skarżący zarzucił także wyliczenie podstawy opodatkowania z pominięciem poniesionych kosztów związanych ze sprowadzeniem auta, tj. zakupu paliwa, kosztu przejazdu autostradami, napraw tj. zakupu części niezbędnych do usprawnienia oraz innych kosztów z tym związanych, błędne podanie, że w okresie od stycznia 2009 r. - do grudnia 2011 r. nabył i sprzedał 10 aut, podczas gdy z tabeli wynika ze liczba ta była mniejsza (nie można zaliczać do transakcji aut będących jej własnością). Zdaniem skarżącego nie odniesiono się do prywatnego zakupu auta, Renault Master oraz lawety, zakupionej dla celów prywatnych. Skarżący zakwestionował ocenę, że zmieniał zeznania.

17. Odnosząc się do kwestii najmu przez skarżącego dwóch miejsc parkingowych i pomieszczenia magazynowego stwierdził, że nazywanie omawianego pomieszczenia "magazynem" jest nadinterpretacją, bo była to ruina, w której nie da się prowadzić działalności gospodarczej. Posiadanie lawety wymuszało konieczność jej przechowania, co nie jest równoznaczne z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący podkreślił, że zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym w bloku z wielkiej płyty wraz z rodzicami, przy braku pod blokiem miejsc parkingowych, wymuszało konieczność najmu.

18. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

19. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy w tym miejscu wskazać, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. dalej jako ustawa p.p.s.a.), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

20. Art. 5a pkt. 6 u.p.d.o.f. zawiera legalną definicję działalności gospodarczej (pozarolniczej działalności gospodarczej), za którą ustawodawca traktuje działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. W przypadku aktu normatywnego zawierającego własną definicję legalną należy przyjmować znaczenie danego zwrotu zgodnie z tą definicją. Nie jest możliwe nadawanie mu znaczenia innego, niż wynika to z definicji legalnej, w szczególności przez odwoływanie się do zamiaru czy też przekonania podatnika co do skutków prawnych podejmowanych czynności ( por. wyrok NSA z 9 maja 2014r II FSK 1402/12).

21. Spór w sprawie sprowadza się do oceny prawnej działań podejmowanych przez skarżącego w okresie zawieszenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Część istotnych okoliczności faktycznych sprawy pozostawała niesporna, dotyczy to ustalenia, że skarżący od 2005r prowadził działalność gospodarczą pod firmą PHU K., której przedmiotem była sprzedaż detaliczna pojazdów samochodowych, konserwacja i naprawa pojazdów samochodowych. Na okres [...] skarżący zadeklarował zamiar zawieszenia działalności gospodarczej; po upływie tego okresu Prezydent Miasta T., wobec braku wniosku o wznowienie działalności po upływie maksymalnego okresu zawieszenia 24 miesięcy, wykreślił działalność z ewidencji. Niesporne jest także ustalenie, że w okresie zawieszenia działalności skarżący nabywał i sprzedawał samochody (także motory), jak również, że sprzedawał pojazdy, których nabycie nastąpiło jeszcze w okresie przed zawieszeniem działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji przedstawił w formie tabeli zestawienie transakcji dokonywanych przez skarżącego zarówno w okresie prowadzenia działalności gospodarczej, jak i w okresie jej zawieszenia. Wskazał przy tym niesporne okoliczności dotyczące daty nabycia, sprzedaży i wartości pozyskanych kwot. Skarżący od stycznia 2009r przebywał na zwolnieniu lekarskim i w czerwcu 2009r uzyskał orzeczenie o niezdolności do pracy na okres 2 lat. W maju 2011r uzyskał przedłużenie tego orzeczenia na kolejne dwa lata.

22. Sporna pomiędzy stronami pozostawała natomiast ocena, czy niesporne transakcje zawierane przez skarżącego w okresie zawieszenia działalności gospodarczej, stanowiły w istocie kontynuację tej działalności, czy też miały charakter transakcji związanych z majątkiem prywatnym, motywowanych motoryzacyjną pasją skarżącego. W skardze na poparcie swojego stanowiska, że analizowane działania odnosiły się do dysponowania majątkiem prywatnym, skarżący przedstawił analizę pojęcia "pasja". Nadto na poparcie swojej tezy wskazał na okoliczności, że:

- skarżący użytkował każdy z zakupionych pojazdów, a nadto rejestrował je na swoje nazwisko i ubezpieczał, czego nie czynił prowadząc działalność gospodarczą, gdyż było to nieopłacalne,

- stan zdrowia skarżącego nie pozwalał na kontynuowanie działalności gospodarczej, czego potwierdzeniem są częste pobyty skarżącego w sanatorium, do chwili obecnej.

- długi okres czasu pomiędzy nabyciem pojazdów a ich sprzedażą (od 8 miesięcy do 3 lat) w odróżnieniu od standardów działalności gospodarczej o takim przedmiocie, kiedy zwykle zakupu pojazdu dokonuje się pod konkretne zamówienie klienta a transakcje dokonywane są w krótkich odstępach czasu; niektóre z zakupionych pojazdów nadal pozostają własnością skarżącego

- mała ilość transakcji w okresie zawieszenia działalności (sprzedaż jednego auta w ciągu dwóch lat w okresie 2010 do 2011, nabycie tylko 3 aut w tym okresie)

- w odniesieniu do zarzutu ewidencjonowania w okresie zawieszenia działalności gospodarczej wydatków w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, skarżący wskazał, że obowiązek taki płynie z art. 44 ust 10 u.p.d.o.f. oraz § 27 ust 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, jak również podniósł, że jest to praktyczne w perspektywie podjęcia zawieszonej działalności

- zarzucił, że przy obliczeniu podstawy opodatkowania organ nie uwzględnił kosztów związanych ze sprowadzeniem pojazdów

- zarzucił, że organ sporządzając zestawienie wszystkich dokonanych przez skarżącego transakcji przedstawił wprowadzający w błąd obraz rozmiaru czynności z okresu zawieszenia działalności

- zarzucił, że w decyzji nie odniesiono się do prywatnych zakupów samochodu Renault Master oraz lawety

- zakwestionował twierdzenie jakoby zmieniał swoje zeznania

23. Oceniając powyższe zarzuty, Sąd uznał je za nieuzasadnione. Organ pierwszej instancji w, stanowiącej część treści decyzji, tabeli zamieścił zestawienie wszystkich transakcji nabycia i sprzedaży pojazdów dokonanych przez skarżącego od 2005 r. do 2011 r. Z przedmiotowego zestawienia wynika, że w okresie prowadzenia działalności gospodarczej (od 2005 r. do sierpnia 2009 r.) skarżący nabył 17 i sprzedał 13 pojazdów. Z kolei w okresie zawieszenia działalności skarżący nabył 6 pojazdów (w tym dwa w następstwie darowizny od ojca i siostry), sprzedał w tym okresie 11 pojazdów ( w tym darowane). Część sprzedanych pojazdów zakupiona została jeszcze w ramach prowadzonej działalności gospodarczej: jeden w 2008 r. oraz cztery w okresie, kiedy skarżący formalnie korzystał z zasiłku chorobowego pozostając na zwolnieniu lekarskim. W ocenie Sądu wskazuje to na zbliżoną częstotliwość dokonywania transakcji w obu okresach – w przypadku zakupów pojazdów, w okresie prowadzenia działalności gospodarczej skarżący nabywał ok. 3,7 auta rocznie, a w okresie zawieszenia – 2,4. Jednocześnie w odniesieniu do transakcji sprzedaży było to odpowiednio: 2,9 i 4,4. W podsumowaniu tych danych nasuwają się wnioski, że aktywność skarżącego w zakresie zawieranych transakcji w obu okresach nie była szczególnie odmienna w ich częstotliwości. Taki wniosek można wywieźć na podstawie przedmiotowego zestawienia, które w zakresie tworzących go składowych danych nie było kwestionowane przez skarżącego. W szczególności daje się zauważyć ciągłość działalności, w ramach której nabywane pojazdy były systematycznie, po jakimś czasie, niekoniecznie krótkim, sprzedawane. W ramach tej tendencji pojazdy nabyte w okresie prowadzenia działalności, przebywania skarżącego na zwolnieniu lekarskim, były zbywane już w okresie zawieszenia działalności.

24. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że w przypadku przeznaczania samochodów na sprzedaż nieracjonalnym byłoby działanie, w ramach którego samochody te były przez jakiś czas używane przez skarżącego, ubezpieczane (co wydaje się oczywistym atrybutem korzystania z nich), zdaniem Sądu taki sposób postępowania nie jest sam w sobie argumentem przeciwko uznaniu, że mamy do czynienia z działalnością gospodarczą. Istotne jest bowiem, że zasadniczym celem nabycia była sprzedaż pojazdu, a nie jego używanie. W przypadku przedmiotowych transakcji i tak okazywały się one w finale opłacalne finansowo. Nie ma uniwersalnych standardów działalności, które pozwalałyby przyjąć, że handel samochodami wyklucza używanie ich przed sprzedażą, ubezpieczanie czy naprawę. Nadal bowiem głównym celem pozostaje handel takimi pojazdami, realizowany systematycznie i zorganizowany dla tego celu. Taką ocenę uzupełnia przesłanka ilości transakcji, przypadkowości typów i marek pojazdów (osobowe, ciężarowe, motory), okresowe posiadanie jednocześnie kilku pojazdów. Sam skarżący zeznał, że np. kupił dwa auta marki Peugeot 307, bo sprzedający zaoferował dobrą cenę. Samochody te nabyte jeszcze przed formalnym zawieszeniem działalności, zostały sprzedane już w okresie zawieszenia.

25. Odnosząc się do argumentu o upływie długiego okresu czasu pomiędzy nabyciem a sprzedażą pojazdów, jako aspekcie, który eliminuje możliwość działania w ramach działalności gospodarczej, to porównując transakcje dokonane w ramach takiej działalności z transakcjami dokonywanymi w okresie jej zawieszenia, nie można dostrzec tendencji by, jak stara się to wykazać skarżący, samochody były kupowane i sprzedawane w znacząco krótszym czasie. Często różnica pomiędzy nabyciem i sprzedażą wynosiła ponad pół roku, są przypadki, że był to okres 1,5 roku. Tylko w czterech przypadkach był to okres bardzo krótki 1 – 2 miesięcy. Zdaniem Sądu także ten argument nie pozwala na uznanie, że działalność w analizowanym okresie znacząco odstawała w swoich warunkach od poprzednio prowadzonej. Z niekwestionowanych informacji wynika, że w latach następnych częściej, niż w czasie prowadzenia działalności skarżący korzystał z pośrednictwa komisów samochodowych przy sprzedaży aut.

26. Za nieprzekonujący Sąd uznał argument o stanie zdrowia skarżącego, który zdecydował o zaniechaniu prowadzonej działalności. Okoliczności wskazane przez skarżącego dowodzą, że samochody sprowadzał głównie z Francji, co stanowiło kontynuację wcześniejszej praktyki. Skarżący nie przedstawił przekonywujących dowodów, ani nawet argumentów, w jaki sposób stan zdrowia uniemożliwił kontynuowanie czynności podejmowanych w ramach działalności gospodarczej. Okoliczności faktyczne tego nie potwierdzają.

27. Istotnym argumentem dla identyfikacji charakteru działalności skarżącego w okresie formalnego zawieszenia te działalności była jej organizacja, w ramach której skarżący utrzymywał pomieszczenia i miejsca parkingowe dla składowania posiadanych pojazdów. Sąd nie neguje przy tym wskazanego przez skarżącego uzasadnienia konieczności posiadania takich miejsc (wspólne zamieszkiwanie z rodzicami w bloku mieszkalnym i brak miejsc parkingowych wokół miejsca zamieszkania), lecz ocenia, że zawierane w tym celu umowy najmu są przejawem organizacji działalności skarżącego. Podnoszony argument o złym stanie technicznym pomieszczenia magazynowego nie ma znaczenia w kontekście tego, że w okresie prowadzenia działalności gospodarczej skarżący z takiego pomieszczenia dla swoich celów korzystał. Po zawieszeniu działalności kontynuował tę praktykę. Na podkreślenie zasługuje okoliczność, że należność z tego tytułu z czasem rosła, by z początkowej wysokości 74 zł – 130 zł wzrosnąć do kwoty 372 zł. Dane te nabierają znaczenia w zestawieniu z dochodami skarżącego, który w roku 2011 i 2010 osiągnął przychód z renty w wysokości po 6.687,88 zł w każdym z lat, a z działalności gospodarczej, za którą potraktowano handel pojazdami, odpowiednio 44.106,08 zł oraz 40.442,11 zł. W ocenie Sądu tak znacząca dysproporcja pomiędzy źródłami przychodów, nie może pozostawać bez znaczenia dla oceny, jaki charakter – hobby czy zarobkowy, miała aktywność skarżącego w analizowanym okresie.

28. Kolejnym argumentem przemawiającym za uznaniem, że w okresie zawieszenia działalności gospodarczej skarżący kontynuował działalność, było ewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatków. Powołanie się w tym zakresie na art. 44 ust 10 u.p.d.o.f. oraz § 27 ust 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie wyjaśnia takiego działania o ile, jak twierdzi skarżący, sfera analizowanej działalności dotyczyła jego majątku prywatnego. Skarżący ewidencjonował w rejestrach nabyć zakupy części samochodowych, opłat z tytułu najmu miejsc parkingowych oraz pomieszczenia magazynowego. Bez względu na plany co do kontynuacji, po okresie zawieszenia, działalności gospodarczej, charakter prywatny dokonywanych transakcji eliminuje jakąkolwiek możliwość ewidencjonowania kosztów z tym związanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Nie można uznać że po dokonaniu transakcji, zmienią one charakter z prywatnych na dokonywane w ramach działalności gospodarczej.

29. Powyższe okoliczności, w ocenie Sądu uprawniały organy do wniosku, że aktywność skarżącego spełniała przesłanki definicji z art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. Zasadnym przy tym pozostawało analizowanie jej w dłuższym przedziale czasowym, co uczyniono w decyzjach obejmujących kolejne trzy lata podatkowe, dla oceny jej systematyczności i ciągłości. Twierdzenie skarżącego, że uzasadnieniem dla realizacji transakcji była pasja motoryzacyjna, pomija argument, że wykonywanie działalności gospodarczej (każdego zawodu) także może być realizowane z pasją. Skarżący nie wykazał, przekonywująco różnicy pomiędzy działalnością gospodarczą w zakresie handlu pojazdami a działaniami w ramach hobby, w okresie jej zawieszenia.

30. Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia wszystkich wydatków w ramach kosztów uzyskania przychodów, Sąd zauważa, że skarżący aż do etapu skargi nie powoływał się na takie koszty, a te, które były znane organowi zostały uwzględnione w decyzji. Skarżący w trakcie postępowania przed organami był reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, który w jego imieniu składał odwołanie nie wspominając o nieuwzględnionych kosztach działalności. Nowe dowody, nieznane organowi, skarżący będzie mógł ewentualnie przedstawiać w ramach postępowania w trybie nadzwyczajnym. Nie ma podstaw, by argument o możliwości istnienia bliżej nieokreślonych kosztów podatkowych, podniesiony dopiero na etapie skargi, stanowił podstawę do uchylenia decyzji podatkowej z tego tytułu.

31. Odnosząc się do zarzutu skargi o niezasadności przyjęcia w zaskarżonym rozstrzygnięciu w ramach ceny nabycia w dniu [...] r. samochodu Citroen C4 ( sprzedanego w 2010r) kwoty 2.300 Euro zamiast 4.300 Euro, Sąd uznał, że organy uzasadniły swoje stanowisko z powołaniem się na konkretne okoliczności, które o tym zdecydowały. Szczegółowo opisano postępowanie przeprowadzone na okoliczność tego nabycia, w ramach którego organ ustalił, że wpłaty podatku akcyzowego dokonał R. P. w dniu [...] r. on także figurował jako nabywca (wraz z A. W.) na przedłożonej umowie z [...] r. przez tego świadka. Skomplikowane okoliczności nabycia tego pojazdu były przedmiotem wyjaśniania zawartym w piśmie złożonym przez pełnomocnika z [...]r. W efekcie skarżący nie wykazał, że zapłacił za przedmiotowe auto kwotę 4.300 Euro, legitymując się fakturą wystawioną na swoją rzecz przez francuskiego kontrahenta na kwotę 2.300 Euro. Sąd zauważa, że kwestionując powyższe stanowisko w skardze skarżący nie zawarł żadnego uzasadnienia tego zarzutu.

32. Za niezasadny Sąd potraktował zarzut braku odniesienia się w decyzji do nabycia samochodu Renault Master oraz lawety, czyli przyczepy ciężarowej Boro rok produkcji 2008. W odniesieniu do pierwszego pojazdu organ zaakceptował stanowisko skarżącego o prywatnym charakterze pojazdu. Natomiast laweta, jak zostało to wyjaśnione, nabyta została w 2008 r., który nie był przedmiotem rozstrzygnięcia w żadnej z decyzji podatkowych obejmujących lata 2009 do 2011.

33. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast na podstawie art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skarżący zarzucając w skardze naruszenie tych przepisów nie wskazał, jakie dowody zostały przez organ pominięte. Należy podkreślić, że organy przeprowadziły stosunkowo rozległe postępowanie dowodowe, gromadząc dowody głównie z własnej inicjatywy. Skarżący przesłuchany dwukrotnie także miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sposób bezpośredni. Twierdzenie organu, że skarżący zmieniał swoje zeznania ma uzasadnienie w tym, że odmiennie podawał motywy nabycia niektórych samochodów np. Peugeot 307. Przedstawione w skardze argumenty stanowiące uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. ocenić należało raczej jako polemikę z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ w zaskarżonej decyzji.

34. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Sąd w uznaniu skargi za niezasadną, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.