Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 318/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. R. i E. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu wniosku E. R., utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] października 2010 r. o sprostowaniu z urzędu błędu pisarskiego we własnej decyzji z dnia [...] września 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta miasta W. nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji w W., przy ul. [...] , na działce o nr ew. [...] z obr. [...], poprzez zastąpienie na str. 3 z dnia [...] września 2010 r. decyzji, w ostatnim akapicie słów:

"Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została - w ocenie Kolegium - przeprowadzona nieprawidłowo, czym naruszono art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.z.p. w związku z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.",

słowami:

"Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została - w ocenie Kolegium - przeprowadzona prawidłowo, nie naruszono zatem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o p.z.p. w związku z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego."

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że jednorazowe stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem konkretnie wskazanych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w sytuacji, gdy nieco wcześniej, w tym samym uzasadnieniu, znalazło się stwierdzenie o treści: "Kolegium po przeanalizowaniu akt sprawy i zaskarżonej decyzji stwierdza, że analiza urbanistyczno-architektoniczna załączona do decyzji została sporządzona w sposób prawidłowy", a nadto w tym samym akapicie, w którym znalazł się prostowany błąd, stwierdzono, iż: "W myśl §5 ust. 1 rozporządzenia, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy (...), jeżeli wynika to z analizy (§5 ust. 2rozporządzenia). W skarżonej decyzji wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki został wyliczony jako wskaźnik średni. Z analizy dla tego terenu (...) [wynika, że] dokładnie taki jest średni wskaźnik. Dla planowanej zabudowy przyjmuje się dokładnie średni wskaźnik zabudowy sąsiedniej (...). Brak uzasadnienia wyznaczenia średniego wskaźnika poziomu nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie stanowi naruszenia przepisów cyt. rozporządzenia", stanowi "inną oczywistą omyłkę" w rozumieniu art. 113 §1 kpa, podlegającą sprostowaniu w trybie przewidzianym przez ów przepis, zwłaszcza jeśli się zważy, że w żaden sposób sprostowanie to nie doprowadzi do zmiany stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania decyzji z dnia [...] września 2010 r., ani też nie wpłynie na sposób rozstrzygnięcia sprawy zakończonej rzeczoną decyzją. Kolegium - poza fragmentem uzasadnienia decyzji, w którym znalazło się podlegające niniejszemu sprostowaniu stwierdzenie - wyraźnie dało do zrozumienia, że ocenia pozytywnie - jako zgodną z obowiązującymi w tej mierze regulacjami prawnymi - poprzedzającą wydanie decyzji Prezydenta miasta W. nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. analizę obszarową, przywołane zatem stwierdzenie nie stanowi nic innego, jak nie mającą żadnego wpływu na ocenę prawidłowości decyzji Kolegium, w której się znalazło, omyłkę pisarską, podlegającą sprostowaniu, stosownie do art. 113 §1 kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. A. R. i E. R. zarzucili naruszenie art. 113 kpa w uzasadnieniu skargi wskazując, że postanowienie to wykracza poza ramy wyznaczone przez przepis art. 113 kpa i dotyczy okoliczności istotnej dla ustalenia legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. a mianowicie stanu faktycznego sprawy i motywów, którymi kierował się organ, wydając decyzję. Istnienie zasadniczej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a treścią uzasadnienia świadczy nie tylko o naruszeniu art. 7, 77 i 107 §3 kpa, ale dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję. Błędy, podlegające sprostowaniu w zaskarżonym postanowieniu nie mają charakteru incydentalnego, nie są w żadnej mierze przypadkowe. Dotyczą znaczącej części fragmentu uzasadnienia decyzji i to fragmentu mającego kluczowe znaczenie dla uzewnętrznienia motywów, jakimi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji. Istota sprostowania sprowadza się do zmiany podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (uznania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu za prawidłową, podczas gdy w decyzji określono ją jako nieprawidłową) oraz co najmniej zmiany uzasadnienia prawnego decyzji (poprzez uznanie w sprostowaniu, że decyzja I instancji nie narusza precyzyjnie wymienionych przepisów, podczas gdy pierwotne brzmienie wskazuje na naruszenie tych przepisów). Niedopuszczalność dokonanego sprostowania potwierdza szereg orzeczeń sądów administracyjnych, które skarżący zacytowali w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując motywy zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 113 §1 kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Za oczywistą omyłkę w rozpatrywanej sprawie organ orzekający przyjął wyrażenie w swojej decyzji z dnia [...] września 2010 r. oceny naruszenia decyzją Prezydenta miasta W. z dnia [...] maja 2010 r. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z §5 ust. 1, §6 ust. 1, §7 ust. 1 i §8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W okolicznościach rozpatrywanej sprawy prawidłowo organ orzekający uznał to za oczywistą omyłkę, ponieważ analiza treści decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r. wskazuje, że fragment tekstu uzasadnienia tej decyzji, który został sprostowany, pozostaje w oczywistej kolizji ze sformułowaniami o charakterze analityczno-ocennym, wyrażonymi w tekście uzasadnienia tej decyzji poprzedzającym sprostowany fragment, jak również w tekście następującym po tym fragmencie. W uzasadnieniu tym wskazano bowiem, że: "Kolegium po przeanalizowaniu akt sprawy i zaskarżonej decyzji stwierdza, że analiza urbanistyczno-architektoniczna załączona do decyzji została sporządzona w sposób prawidłowy. Wyniki analizy (...) wskazują konkretne dane co do danych na wszystkich działek z obszaru analizowanego". Po tekście uzasadnienia poddanym sprostowaniu, organ orzekający wyraził swoją ocenę o zachowaniu w analizie, a następnie w decyzji organu pierwszej instancji, wszystkich parametrów i wskaźników zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również w końcowej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2010 r. organ orzekający wyraził ocenę, że: "Decyzja organu pierwszej instancji oparta została na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, przy równoczesnym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, mających istotny wpływ na ocenę, czy planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 1-5 ustawy, a zatem czy dopuszczalne jest wydanie dla niej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy."

Sprostowany fragment uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2010 r. pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności wobec wszystkich innych rozważań zawartych w treści tego uzasadnienia. Fragment ten nie zawiera jednak jakichkolwiek rozważań, w czym miałoby przejawiać się naruszenie przepisów wskazanych w tym fragmencie. Dopiero kolejne fragmenty uzasadnienia zawierają takie rozważania, z których organ orzekający wywiódł brak naruszeń prawa sporządzoną analizą urbanistyczno-architektoniczną. Sprostowany fragment uzasadnienia zawiera więc w istocie lakoniczne stwierdzenie, bez jakichkolwiek rozważań analityczno-jurydycznych, dlatego w żaden sposób nie wpływa na treść sentencji decyzji z dnia [...] września 2010 r. Źródło uzasadnienia sentencji tej decyzji stanowi bowiem pozostała treść tego uzasadnienia.

Wbrew zarzutom skargi, sprostowany fragment uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2010 r. nie wyjaśnia podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia, dlatego nie stanowi on podstawy prawnej tego rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 107 §1 i §3 kpa. Nie stanowi on również podstawy faktycznej tego rozstrzygnięcia, skoro pozostała treść uzasadnienia zawiera opis i ocenę ustalonego stanu faktycznego, w tym analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sprostowany fragment uzasadnienia nie ma zatem jakiegokolwiek jurydycznego znaczenia dla wyniku rozstrzygnięcia zawartego w sentencji tej decyzji, dlatego jego sprostowanie w żaden sposób nie wpływa na treść tej sentencji.

Takie cechy sprostowanego fragmentu uzasadnienia decyzji z dnia [...] września 2010 r. oznaczają, iż prawidłowo organ orzekający uznał treść tego fragmentu za oczywistą omyłkę, co nie stanowi naruszenia art. 113 §1 kpa.

Należy przy tym podkreślić, iż Sąd w niniejszej sprawie nie ocenia poprawności i legalności rozstrzygnięcia oraz ocen zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2010 r., lecz jedynie prawną dopuszczalność sprostowania fragmentu uzasadnienia tej decyzji zaskarżonym postanowieniem.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.