Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 249/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daria Sachanbińska Asesor sądowy Anna Komorowska-Kaczkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi I.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 30 czerwca 2022 r., nr 1601-IEE.711.200.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735) – dalej w skrócie: "k.p.a." w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) – dalej w skrócie: "u.p.e.a.", po rozpoznaniu zażalenia I. B. (dalej też jako: skarżąca, strona, zobowiązana) – utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krapkowicach z dnia 23 lutego 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Krapkowicach wszczął wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. Podstawę wystawionego tytułu wykonawczego stanowiła decyzja z 30 listopada 2021 r., nr [...].

W celu wyegzekwowania należności organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem z 18 stycznia 2022 r., nr [...] zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone stronie 31 stycznia 2022 r.

Pismem z 20 stycznia 2022 r. zobowiązana wniosła skargę na dokonane zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. W uzasadnieniu wskazała, że w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie decyzji (o numerach: od [...] do [...] oraz [...]), którym nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2022 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Krapkowicach oddalił wniesioną skargę. Organ egzekucyjny dokonując oceny zaskarżonej czynności egzekucyjnej nie znalazł przesłanek do uwzględnienia skargi, jak i innych nieprawidłowości w postępowaniu organu egzekucyjnego. W rozstrzygnięciu organ uznał, że czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Postanowienie strona odebrała osobiście 7 lutego 2022 r. i nie złożyła na nie zażalenia.

Następnie pismem z 3 lutego 2022 r. ustanowiony przez stronę pełnomocnik wniósł ponownie skargę na dokonane zajęcie egzekucyjne. Według pełnomocnika tytuł wykonawczy o nr [...] dotyczy zaległości podatkowej na łączną kwotę 58.488,88 zł, na którą składają się należność główna w kwocie 44.476,00 zł, odsetki za zwłokę w kwocie 8.597,90 zł i koszty egzekucji w kwocie 5.307,39 zł. Pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 59 § 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji obciążenie obowiązkiem zapłaty skarżącej należności pieniężnej pomimo skutecznego złożenia przez skarżącą odwołania od decyzji stanowiącej podstawę wszczęcia postępowania egzekucyjnego,

- art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji i odstąpienie przez organ od obowiązku badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na brak przymiotu ostateczności decyzji leżącej u podstawy wystawionego tytułu wykonawczego,

- art. 33 § 2 pkt 1 oraz pkt 6 u.p.e.a., poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego w oparciu o nieostateczną oraz nieprawomocną decyzję wymiarową, ze względu na fakt skutecznego (w ustawowym terminie) złożenia przez odwołania od tej decyzji,

- 33 § 2 pkt 4 w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. i w związku z § 2 pkt 1-9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 131), poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie przesłanie pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, co skutkowało niedopuszczalnością postępowania egzekucyjnego,

- art. 33 § 2 pkt 6c w związku z art. 27 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że egzekwowany obowiązek podatkowy wynika ze wskazanej w tytule wykonawczym decyzji, podczas gdy tytuł wykonawczy stoi w sprzeczności z treścią decyzji, w szczególności co do kwoty oraz daty wymagalności odsetek

- art. 33 § 2 pkt 6 w związku z art. 29 § 1 u.p.e.a., poprzez przyjęcie, że egzekucja jest dopuszczalna w sytuacji, kiedy skutecznie i z zachowaniem ustawowego terminu złożono odwołanie od decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, a decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności,

- art. 64 § 4 u.p.e.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zasadnym jest naliczenie przez organ egzekucyjny opłaty egzekucyjnej i obciążenie strony postępowania pomimo niedokonania przez organ egzekucyjny żadnej czynności egzekucyjnej i w okolicznościach niedopuszczalności egzekucji administracyjnej,

- art. 7 oraz art. 8 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a., na skutek nie uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zasady prowadzenia egzekucji w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, polegającego na prowadzeniu egzekucji pomimo skutecznego złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krapkowicach nr [...] z 30 listopada 2021 r.

Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych, ewentualnie z ostrożności o usunięcie stwierdzonych wad czynności oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. Stawiając powyższe zarzuty wskazał, że decyzja nr [...] z 30 listopada 2021 r., ustalająca wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2017 r. w kwocie 70.203,00 zł została stronie doręczona, za pośrednictwem pełnomocnika w dniu 7 grudnia 2021 r. Strona w ustawowym terminie złożyła odwołanie od tej decyzji. Decyzji tej nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem pełnomocnika, organ bezpodstawnie wszczął postępowanie egzekucyjne. Pełnomocnik wywiódł, że w sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a., albowiem analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwala stwierdzić, że na dzień wystawienia spornego tytułu wykonawczego, egzekwowany na jego podstawie obowiązek nie był wymagalny, a to z uwagi na okoliczność, że decyzja na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy nie miała przymiotu ostateczności. Tym samym prowadzone w stosunku do zobowiązanej postępowanie egzekucyjne jest niedopuszczalne.

Pełnomocnik zwrócił ponadto uwagę na rozbieżności pomiędzy treścią decyzji o nr

[...], a tytułem wykonawczym nr [...]. W ocenie pełnomocnika, wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie skierował do strony upomnienia. Takie działanie pozbawiło stronę prawa do obrony oraz wskazania swojego stanowiska w sprawie, co w sposób oczywisty dyskwalifikuje prowadzone postępowanie egzekucyjne pod względem prawnym, jak i formalnym. Jest ono niezgodne z zasadami współżycia społecznego i narusza podstawowe prawa jednostki. Jednocześnie pełnomocnik przytoczył treść § 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określeni należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia oraz art. 15 § 1 u.p.e.a. Podniósł również, że z uwagi na niedopuszczalność postępowania egzekucyjnego bezpodstawnie zostały naliczone koszty postępowania egzekucyjnego. Przyjął także, że w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krapkowicach doszło do sytuacji przewidzianej w art. 33 § pkt 1 u.p.e.a.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Krapkowicach, postanowieniem z 23 lutego 2022 r. (nr 1613-SEE.711.6.4.202) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że w sprawie strona składała już skargę na ww. czynność egzekucyjną i w tym przedmiocie zostało wydane postanowienie z 1 lutego 2022 r. (postanowienie nr [...]), którym organ oddalił skargę. Biorąc pod uwagę, że w sprawie zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego oraz, że podstawą złożonej przez pełnomocnika, pismem z 3 lutego 2022 r. skargi jest wszczęcie egzekucji i dokonanie czynności egzekucyjnych, pomimo skutecznego złożenia odwołania od decyzji o nr [...], organ egzekucyjny stwierdził, że w obu sprawach istnieje tożsamość przedmiotowa, co za tym idzie zaistniała uzasadniona przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w tej sprawie.

W zażaleniu wniesionym na powyższe postanowienie, reprezentujący stronę pełnomocnik zarzucił mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie następujących przepisów postępowania:

- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483, ze zm. - zwanej dalej "Konstytucją"), w związku z art. 120 O.p., poprzez działanie organu w sposób oderwany od obowiązujących przepisów prawa oraz bez podstawy prawnej.

W tym, przede wszystkim poprzez zaniechanie przez organ zastosowania przepisów szczególnych podyktowanych ogłoszeniem pandemii na terenie kraju.

- art. 61a § 1 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w sprawie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego i w efekcie zaistniała tożsamość przedmiotowa. Zatem zaistniała okoliczność uniemożliwiająca wszczęcia postępowania w sprawie. Niewłaściwie przyjęto, że strona pismem z 20 stycznia 2022 r. zatytułowanym "wezwanie do złożenia wyjaśnień wraz z żądaniem zwolnienia rachunku bankowego" złożyła skargę w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., w sytuacji gdzie odpis dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (od którego biegł termin na złożenie skargi) został skarżącej doręczony dopiero w dniu 31 stycznia 2022 r.

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 6 k.p.a. "poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie postanowienia opartego na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonego postanowienia w takim kształcie.

- art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej.

- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób obniżający zaufanie do władzy publicznej

- art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych.

Zaskarżonym postanowieniem z 30 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu nie znalazł podstaw do uwzględnienia podniesionych zarzutów i wskazanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy w pierwszej kolejności, wskazał na instytucję wszczęcia postępowania na żądanie strony przewidzianą w art. 61 § 1 k.p.a. i powołując się na treść art. 61a § 1 k.p.a. wskazał, że wszczęcie postępowania nie mogło nastąpić z tej przyczyny, że w sprawie zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie. Organ uznał, że w sprawie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A., dokonaną zawiadomieniem z 18 stycznia 2022 r., organ egzekucyjny zajął już swoje stanowisko w postanowieniu z 1 lutego 2022 r. Powyższe oznacza, że sprawa była już przedmiotem rozpatrzenia organu egzekucyjnego. Stąd zdaniem organu ponowne rozstrzyganie w tej samej kwestii jest niedopuszczalne. To skutkuje koniecznością odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 u.p.e.a.

Organ zwrócił następnie uwagę, że podniesione zarówno w zażaleniu na zaskarżone postanowienie jak i we wniosku z 3 lutego 2022 r. zarzuty odnoszą się w istocie do meritum sprawy zakończonej ostatecznym postanowieniem, a nie do zaskarżonego postanowienia. Zarzuty te stanowią w istocie powtórzenie argumentacji podniesionej przez stronę w skardze z 20 stycznia 2022 r. Organ odwoławczy odniósł się ponadto do pozostałych, podniesionych w zażaleniu zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), braku doręczenia upomnienia przedegzekucyjnego (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.), braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a.) oraz wszczęcia egzekucji na podstawie nieostatecznej decyzji (art. 33 § 2 pkt 6 w zw. z art. 29 oraz art. 59 § 1 pkt 1 i 3 u.p.e.a.). Wyjaśnił, że zarzuty powyższe nie mogą być przedmiotem oceny w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną tj. w trybie art. 54 u.p.e.a. Zdaniem organu, podniesione przez pełnomocnika argumenty mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. Powołując się na materiał dowodowy organ wskazał, że w stosownym czasie strona skorzystała z przysługującego uprawnienia, bowiem pismem z 3 lutego 2022 r. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej podnosząc powyższe kwestie. W odpowiedzi Naczelnik Urzędu Skarbowego w Krapkowicach postanowieniem z 15 lutego 2022 r. (nr [...]) oddalił wniesione zarzuty, które to postanowienie zostało następnie utrzymane przez organ odwoławczy w mocy postanowieniem z 2 czerwca 2022 r. (nr [...]). Na postanowienie to przysługuje stronie prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Dyrektor Izby zauważył też, że poza wniesioną skargą na czynność egzekucyjną, zarzutami na postępowanie egzekucyjne, pełnomocnik zakwestionował również zasadność i prawidłowość naliczenia kosztów egzekucyjnych. W odniesieniu do tej ostatniej kwestii organ odwoławczy wyjaśnił, że zagadnienia dotyczące kosztów egzekucyjnych nie mogą być rozstrzygane w trybie skargowym. Kwestionowaniu zasadności i prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych służy odrębny tryb określony w art. 64c § 9 u.p.e.a. i w tym też trybie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Krapkowicach rozpozna wniosek strony z 3 lutego 2022 r. i wyda w sprawie odrębne rozstrzygnięcie. W związku z powyższym w ww. zakresie skarżąca winna oczekiwać odrębnej odpowiedzi.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, reprezentujący skarżącą pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z postanowieniem organu I instancji oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

- art. 54 § 3 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że w sprawie zapadało już ostateczne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego, w sytuacji gdzie skarżącej skutecznie doręczono odpis dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej 31 stycznia 2022 roku, w związku z czym pismo Skarżącej z 20 stycznia 2022 roku wadliwie zostało uznane przez organ jako skarga złożona w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a.,

- art. 54 § 1 u.p.e.a., poprzez jego wadliwą wykładnię i w konsekwencji błędne przyjęcie, że pismo Skarżącej z 20 stycznia 2022 r. stanowiło skargę, w sytuacji gdzie Skarżącej skutecznie doręczono odpis dokumentu stanowiącego podstawę dokonania czynności egzekucyjnej dopiero 31 stycznia 2022 r., a zatem niemożliwe było skuteczne złożenie skargi w trybie przepisów ustawy egzekucyjnej,

- art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 120 O.p. poprzez działanie organu w sposób oderwany od obowiązujących przepisów prawa oraz bez podstawy prawnej, w tym przede wszystkim poprzez zaniechanie przez organ zastosowania przepisów szczególnych podyktowanych ogłoszeniem pandemii na terenie Rzeczypospolitej Polskiej,

- art. 61a § 1 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że w sprawie zapadało już ostateczne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego i w efekcie zaistniała tożsamość przedmiotowa, a co za tym idzie zaistniała uzasadniona przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie, w sytuacji gdzie organ podjął nadinterpretacji czynności strony poprzez przyjęcie, że strona pismem z 20 stycznia 2022 r. zatytułowanym "wezwanie do złożenia wyjaśnień wraz z żądaniem u.p.e.a. egzekucyjnej, w sytuacji gdzie odpis dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej od którego biegł termin na złożenie skargi, został skarżącej doręczony dopiero 31 stycznia 2022 r.,

- art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., czyli naruszenie zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, poprzez nadużycie przez organ swych kompetencji ustawowych oraz władczych uprawnień do podejmowania działań w zakresie określenia zamierzeń strony co do skarżenia czynności egzekucyjnych, w sposób nieobiektywny i z góry ukierunkowany,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i wydanie postanowienia opartego na okolicznościach, które nie zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że gdyby okoliczności sprawy zostały wyjaśnione w sposób prawidłowy, nie doszłoby do wydania zaskarżonego postanowienia w takim kształcie,

- art. 7 a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzyganie pozostających w sprawie wątpliwości na korzyść strony mimo, że z uwagi na nieoczywisty charakter sprawy wydanie postanowienia o określonej treści nie było właściwym rozwiązaniem, tj. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób obniżający zaufanie do władzy publicznej i sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez dokonanie nadinterpretacji czynności podejmowanych przez skarżącą,

- art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej obowiązków i pław będących przedmiotem postępowania,

- art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu skarżonego postanowienia,

- art. 7, 11, 76 § 1, art. 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w:

• zaniechaniu przez organ I, jak i II instancji przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wyjaśniający, a nadto na dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych,

• całkowitym pominięciu twierdzeń strony podnoszonych w toku postępowania, w szczególności zignorowanie przez organ faktu skutecznego doręczenia stronie odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej 31 stycznia 2022 roku, i w konsekwencji niemożliwości złożenia skargi przez stronę w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., 20 stycznia 2022 r.,

• niepoczynieniu wystarczających ustaleń stanu faktycznego sprawy,

• braku wnikliwego rozpoznania sprawy i wydaniu decyzji w oparciu o nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe i w konsekwencji całe postępowanie administracyjne i hipotetyczne założenia, a nie ustalone i podlegające weryfikacji fakty, co skutkowało utrzymaniem w mocy skarżonego postanowienia, podczas gdy nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia,

- art. 8 w zw. z art. 124 § 2 zw. z art. 125 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonego roztryśnięcia,

- art. 126 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 15 w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na nieodniesieniu się przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu do zarzutów zażalenia od postanowienia organu I instancji, mimo obowiązku organu II instancji do ustosunkowania się w uzasadnieniu swego postanowienia do wszystkich zgłoszonych w toku postępowania zarzutów, żądań i wniosku strony, a w szczególności tych zawartych w zażaleniu z dnia 18 marca 2022 r.,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy postanowienie to oparte zostało na niewyjaśnionym stanie faktycznym i jako taka pozostawała wadliwa w stopniu przesądzającym jej uchylenie.

Ponadto na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nadto, w myśl przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym zastosowania w sprawie).

Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając sprawę według wskazanych powyżej kryteriów, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym w niniejszej sprawie jest ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krapkowicach odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną.

Dokonując sądowej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakreślonych wyżej granicach, na wstępie przypomnieć należy, że z uwagi na odesłanie z art. 18 u.p.e.a., w postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 tej ustawy, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Jedną z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, tj. nie ma legitymacji materialnej w rozumieniu art. 28 k.p.a. do złożenia wniosku, a drugą przesłanką jest zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przy czym przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy jednak przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15, publ. LEX nr 1814918).

Brzmienie tego przepisu wyraźnie wskazuje, że organ administracji państwowej, każdorazowo w przypadku stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, nie może przystąpić do merytorycznego badania wniosku, lecz obowiązany jest zaniechać dalszych czynności i odmówić wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie wyrażenie "nie może być wszczęte" należy odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania administracyjnego stoją na przeszkodzie przepisy prawa, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 lutego 2012 r., sygn. VI SA/Wa 2450/11, dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne, przytaczane niżej orzeczenia).

Zaznaczyć trzeba, że w przypadku odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a., organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14), a zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 347/11).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy przypomnieć należy, że zagadnieniem wymagającym oceny Sądu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego, który w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną, dokonaną zawiadomieniem z 18 stycznia 2022 r., w oparciu o tytuł wykonawczy o nr [...], obejmujący zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r., a polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej w I. S.A.

Spór między stronami koncentruje się zatem wokół tego, czy słusznie organy obu instancji uznały, że zaistniał przypadek uregulowany art. 61a § 1 k.p.a., gdyż w sprawie skargi na czynność egzekucyjną wydane zostało rozstrzygnięcie merytoryczne, co oznacza, że sprawa tożsama przedmiotowo i podmiotowo była już przedmiotem innego, wcześniej zainicjowanego postępowania. W związku z powyższym kolejne postępowanie w tej sprawie nie mogło zostać wszczęte.

Przypomnienia wymaga, że skarżąca pismem z 20 stycznia 2022 r. zarzuciła organowi egzekucyjnemu, że ten bezprawnie dokonał zajęcia Jej rachunku bankowego, podczas gdy decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nie była prawomocna, zaś rygor natychmiastowej wykonalności nie został jej nadany. Organ egzekucyjny uznał to pismo za skargę na czynność egzekucyjną złożoną w trybie art. 54 ustawy egzekucyjnej i wydał w tym przedmiocie postanowienie z 1 lutego 2022 r. nr [...], w którym oddalił skargę. Postanowienie to nie zostało przez skarżącą zaskarżone, stąd też jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Kolejny wniosek złożony pismem z 3 lutego 2022 r. w imieniu skarżącej przez jej pełnomocnika został zatytułowany jako "skarga na zajęcie egzekucyjne dokonane przez organ egzekucyjny". W piśmie tym pełnomocnik zakwestionował dokonane zajęcie rachunku bankowego twierdząc, że decyzji na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Jednocześnie we wniosku wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne.

W części dotyczącej zarzutów na postępowanie egzekucyjne Naczelnik Urzędu Skarbowego w Krapkowicach wydał postanowienie z 15 lutego 2022 r. nr [...] oddalające zarzuty, które następnie zostało utrzymane w mocy przez organ II instancji postanowieniem z 2 czerwca 2022 r. nr [...]. Skarżąca nie złożyła na to postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Natomiast odpowiadając na pismo w części dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny stwierdził, że w sprawie zachodzą przesłanki wymienione w art. 61a k.p.a., do których uregulowane orzecznictwo zalicza m.in. sytuację, w której w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie. Organ egzekucyjny uznał, że w sprawie skargi na czynność egzekucyjną dokonaną zawiadomieniem z 18 stycznia 2022 r. nr [...] w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w I. SA. zajął już stanowisko w postanowieniu 1 lutego 2022 r. nr [...]. Dlatego zastosował instytucję z art. 61a kpa tj. "odmówił wszczęcia postępowania w sprawie skargi .... na czynność egzekucyjną ... dokonaną zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2022 nr [...]". W postanowieniu wyjaśniono, że dla stwierdzenia, czy w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie kluczowe jest ustalenie, czy mamy do czynienia z tożsamą sprawą. O tożsamości sprawy można natomiast mówić wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Taka sytuacja występuje w spornej sprawie. Zdaniem organu czynność egzekucyjna polegająca na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. dokonana zawiadomieniem z 18 stycznia 2022r. nr [...] została już poddana ocenie przez organ egzekucyjny w ramach skargi na czynność egzekucyjną (tj. w trybie art. 54 ustawy egzekucyjnej). Na tę okoliczność zostało wydane postanowienie 1 lutego 2022 r. nr [...], które nie zostało przez skarżącą zaskarżone. A zatem jest ono ostateczne w administracyjnym toku instancji. W tych okolicznościach organ stwierdził, że sprawa skargi na czynność egzekucyjną została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem. W sytuacji natomiast, gdy sprawa administracyjna została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem (decyzją), ponowne wszczęcie postępowania w tej samej sprawie jest niedopuszczalne. W razie wydania nowego postanowienia (decyzji) w tej samej sprawie, nowe postanowienie (decyzja) byłoby obarczone poważną (kwalifikowaną) wadą prawną, uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Biorąc pod uwagę stanowiska spierających się stron, jak i obowiązujące przepisy oraz regulacje prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby, który powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz poczynione w oparciu o niego ustalenia wywodzi, że sprawa skargi na czynność egzekucyjną została już rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem, a zatem wszczęcie postępowania w sprawie, w której zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego jest niedopuszczalne.

Przechodząc do oceny stanowiska organu odwoławczego w zakresie zaistnienia przesłanek uzasadniających odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego należy podkreślić, że przepis art. 61a § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, stanowi podstawę odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie jednostki dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Przy tym zaznaczenia wymaga, iż o tożsamości sprawy można mówić wyłącznie wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 maja 2014 r., sygn. akt 1814/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt 2268/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 281/14).

W rozpoznawanej sprawie odmowa wszczęcia postępowania nastąpiła w odpowiedzi na pismo pełnomocnika skarżącej z 3 lutego 2022 r., w którym wniósł skargę na czynność zajęcia egzekucyjnego, dokonanego przez organ egzekucyjny w dniu 18 stycznia 2022 r. w oparciu tytuł wykonawczy o nr [...], czyli zajęcie skierowane przeciwko tej samej czynności, którą skarżąca zaskarżyła pismem z 20 stycznia 2022 r. Podstawę żądania stanowił art. 54 § 1 u.p.e.a. Pierwsza z wyżej wymienionych skarg wszczęła zatem skutecznie postępowanie, co potwierdza fakt wydanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krapkowicach postanowienia z 1 lutego 2022 r. (nr [...]) oddalającego skargę strony, a które z uwagi na brak jego zaskarżenia stało się ostateczne. Stąd Sąd uznał, że organy prawidłowo oceniły, że skoro pismem z dnia 3 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącej ponowił zarzuty podnoszone w skardze na dokonane zajęcie wierzytelności, w sytuacji, gdy tożsamy przedmiotowo środek prawny został przez stronę skutecznie złożony 20 stycznia 2022 r. i w sprawie tej zapadło ostateczne rozstrzygnięcie, to organy zasadnie przyjęły, że nie było podstaw prawnych, by rozpoznać skargę na czynność egzekucyjną po raz kolejny. Nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że tożsamość spraw wyrażająca się w tożsamości podmiotowej, przedmiotowej oraz identyczności stanu faktycznego i prawnego sprawy nowej oraz poprzedniej sprzeciwia się wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie. Zasada powagi rzeczy osądzonej obowiązuje zawsze, gdy zachodzi tożsamość spraw w wymienionych wyżej aspektach, a więc występuje ten sam organ, ta sama strona oraz identyczność stanu faktycznego i prawnego, co w przedmiotowej sprawie ma miejsce.

Podnieść należy, że w niniejszej sprawie oraz wywołanej uprzednim wnioskiem skarżącej z 20 stycznia 2022 r. zachodzi nie tylko tożsamość podmiotu, który złożył do organu skargę na dokonane zajęcie egzekucyjne. Tożsamość ta występowała również w zakresie żądań zgłoszonych przez stronę. Oba wnioski (skargi) dotyczyły bowiem żądania zwolnienia rachunku bankowego/uchylenia zaskarżonych czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie tego samego tytułu wykonawczego (nr [...] wystawionego przez wierzyciela w dniu 18 stycznia 2022 r.). Ponadto z akt sprawy wynikało, że stan faktyczny i prawny nie uległy zmianie. Pełnomocnik skarżącej nie przedstawił nowych okoliczności, które mogłyby być przedmiotem badania w ponownym postępowaniu w zakresie skargi na czynność egzekucyjną.

Stosownie do treści art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, natomiast jej podstawą jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (pkt 1), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej (pkt 2).

Sąd podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, zgodnie z którym określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 2053/18). Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest czynnością egzekucyjną (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.) stanowiącą podstawę zastosowania środków egzekucyjnych (art. 67 § 1 u.p.e.a.). Jest zatem działaniem jednorazowym i w sprawie, dookreślonym według podanego numeru. W takim wypadku raz skontrolowane, nie może być przedmiotem kolejnego postępowania z art. 54 § 1 u.p.e.a., gdyż stanowiłoby postępowanie prowadzone w tożsamej sprawie, w której wydano już rozstrzygnięcie (tj. rozstrzygnięcie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym). Stosownie więc do art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., byłoby rozstrzygnięciem nieważnym.

Podkreślenia również wymaga, że możliwość stosowania do ostatecznych postanowień wydawanych w toku postępowania egzekucyjnego, od których przysługuje zażalenie, odpowiedniego stosowania art. 156 k.p.a., w tym § 1 pkt 3 tego artykułu, stanowiącego, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, wynika na mocy art. 126 k.p.a. (przepis ten ma zastosowanie do postanowień, na które służy zażalenie). Nie powinno zatem budzić wątpliwości, iż art. 156 k.p.a. znajduje zastosowanie do zaskarżalnych postanowień ostatecznych wydawanych w postępowaniu egzekucyjnym.

W kontekście powyższych regulacji uprawniony jest wniosek Dyrektora Izby, że argumentacja podniesiona przez pełnomocnika strony, przemawiająca w jego ocenie za uchyleniem dokonanej czynności egzekucyjnej, była już przedmiotem rozpatrzenia na wcześniejszym etapie postępowania, które zakończyło się ostatecznym postanowieniem organu z 1 lutego 2022 r. (nr [...]) oddalającego skargę strony. W aktach sprawy znajduje się tylko jedno zawiadomienie z 18 stycznia 2022 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w I. S.A. z tej daty, a skarżąca nie podważała tego faktu, zatem rację ma organ uznając, iż sprawa opisana w skardze z 3 lutego 2022 r. została już uprzednio merytorycznie rozstrzygnięta. W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu, że argumentacja pełnomocnika strony zawarta w piśmie z dnia 3 lutego 2022 r. nie mogła podlegać merytorycznej ocenie organu w toku postępowania zainicjowanego jego wniesieniem. Okoliczności zaistniałe w niniejszej sprawie bez wątpienia wypełniają dyspozycję przepisu art. 61a § 1 k.p.a.

Konieczne jest też zwrócenie uwagi, że strona na poparcie kolejnej skargi na czynność egzekucyjną z 3 lutego 2022 r. nie powołała żadnych nowych okoliczności, ani nie przedstawiła żadnych nowych dowodów. Zaś sformułowanie zarzutów co do prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie mogło w tym postępowaniu odnieść oczekiwanego skutku. Sprawa zainicjowana pismem strony z dnia 20 stycznia 2022 r. jest tożsama ze sprawą wszczętą pismem z 3 lutego 2022 r., bowiem w sprawach tych występują te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Sprawa ta została już merytorycznie rozstrzygnięta ostatecznym postanowieniem i ponowne postępowanie nie mogło być wszczęte ze względu na zakaz ponownego orzekania w tej samej sprawie. Nie można więc zgodzić się ze sformułowanym w skardze zarzutem strony, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 61a k.p.a. Jednocześnie wystąpienie w sprawie przesłanek do odmowy wszczęcia postępowania, przesądziło o konieczności odstąpienia przez organ odwoławczy od merytorycznego ustosunkowania się do argumentacji pełnomocnika strony przemawiającej w jego ocenie, za uchyleniem podjętych czynności egzekucyjnych. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a k.p.a., organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Nie może umknąć uwadze, co już podkreślono na wstępie, że instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się rozstrzygnięciem formalnym, a nie merytorycznym, a zadaniem organu administracji jest wyłącznie zbadanie przesłanki dopuszczalności wszczęcia postępowania, a nie rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty.

Podzielić należy stanowisko organu, że poza granice rozpoznawanej sprawy wykracza ocena prawidłowości postępowania organu w pierwotnie wszczętej sprawie. Na obecnym etapie postępowania tj. rozpoznania ponownego wniosku zawierającego skargę na czynność egzekucyjną zawartą w piśmie z 3 lutego 2022 r. nie można weryfikować terminowości złożonej skargi na czynność egzekucyjną zawartej w piśmie z 20 stycznia 2022 r. oraz nie można weryfikować trybu kwalifikacji tego pisma, zatem organ nie mógł oceniać czy organ egzekucyjny zasadnie zakwalifikował pismo z 20 stycznia 2022 r. jako skargę na czynność egzekucyjną. Jak już wyżej wskazano sprzeciwiają się temu art. 16 k.p.a. statuujący zasadę trwałości decyzji ostatecznych oraz art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowiący przesłankę jej nieważności. Także Sąd w rozpoznawanej sprawie nie musiał i nie mógł oceniać legalności samego postanowienia organu z 1 lutego 2022 r. oddalającego skargę strony na czynność egzekucyjną. Argumenty poniesione w skardze do tut. Sądu koncentrujące się wokół legalności tego rozstrzygnięcia, kwestionujące dokonane zajęcie rachunku bankowego z uwagi na to, że decyzji na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, jako wykraczające poza przedmiot niniejszego postępowania, nie podlegają ocenie merytorycznej w tej sprawie.

Należy w tym miejscu podkreślić, że pełnomocnik strony w skardze z 3 lutego 2022 r. sformułował również zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Ponownie zauważyć należy, że w postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Z powyższego wynika zatem, że podnoszone przez pełnomocnika zarzuty mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a., z których to pełnomocnik skarżącej skorzystał. Jak już wskazano na wstępie w odniesieniu do sformułowanych przez pełnomocnika zarzutów zostało wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krapkowicach postanowienie z 15 lutego 2022 r. o nr [...] oddalające zarzuty, które następnie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu w postanowieniu z 2 czerwca 2022 r. (nr [...]). Na powyższe postanowienie ani skarżąca ani reprezentujący stronę pełnomocnik nie złożyli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu.

Jak również ustalono, wraz ze skargą na czynność egzekucyjną, zarzutami na prowadzone postępowanie egzekucyjne, pełnomocnik strony zakwestionował zasadność i prawidłowość naliczenia kosztów egzekucyjnych. Zgodzić się należy z organem, że kwestie dotyczące kosztów egzekucyjnych nie mogą być rozstrzygane w trybie skargowym. Kwestionowaniu zasadności i prawidłowości naliczenia kosztów egzekucyjnych służy odrębny tryb, określony w art. 64c § 9 u.p.e.a. W tym też trybie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Krapkowicach rozpozna wniosek z 3 lutego 2022 r. i wyda w sprawie odrębne rozstrzygnięcie, na co zresztą organ wskazał w zaskarżonym postanowieniu.

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 7, art. 7a, art. 9 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy dokonał bowiem analizy zaistniałych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych oraz obowiązujących regulacji prawnych z punktu widzenia przesłanek wszczęcia postępowania w sprawie skargi pełnomocnika na dokonaną czynność egzekucyjną. Powyższe znalazło następnie odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 30 czerwca 2022 r. Zatem niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 124 powyższej ustawy.

Za bezzasadne uznać również należy zarzuty naruszenia art. 6 w związku z art. 8 i art. 11 k.p.a. Z zasady wyrażonej w art. 8 wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Zgodnie natomiast z art. 11, organy winny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu, co należy do funkcji postępowania egzekucyjnego w administracji. W niniejszej sprawie organy sprostały wymogom stawianym przez ww. przepisy, zaś subiektywne przekonanie strony, wyrażające się niezadowoleniem z rozstrzygnięcia, nie może być podstawą do stwierdzenia, że organ prowadził postępowanie w sposób naruszający zasadę praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz przekonywania.

W ustalonym stanie faktycznym zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Dokonaną na tym tle ocenę organów, Sąd uznaje jako prawidłową, uznając tym samym zarzuty skargi w tym zakresie za nieuzasadnione. W takiej sytuacji należy podzielić stanowisko organów, iż zasadnie na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówiono skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie ponownej skargi na czynność egzekucyjną z innych uzasadnionych przyczyn, tj. wydania przez organ egzekucyjny wcześniejszego orzeczenia w tym przedmiocie przy braku zmian okoliczności faktycznych sprawy. Tym samym sąd podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie może dokonywać merytorycznej oceny postępowania wywołanego ponownie złożoną skargą na czynność egzekucyjną (w tym odnosić się do prawidłowości kwalifikacji pisma strony z 20 stycznia 2022 r., czy też terminowości złożonej przez skarżącą skargi). Kwestie te nie były przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżonym postanowieniem i nie mogły być przedmiotem czynionych przez Sąd ocen prawnych.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że organy administracji zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówiły stronie, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie skargi na dokonaną czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego.

Na marginesie wskazać należy, że organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że decyzja z 30 listopada 2021 r. nr [...]. obejmująca zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r., na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy o nr [...] jest ostateczna. A zatem nie było konieczności - wbrew twierdzeniu strony skarżącej - nadawania jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Natomiast postanowieniem z 25 kwietnia 2022r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu odmówił przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.