Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 111/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi S.Z. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie nieprzekazania odwołania, ewentualnie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

1. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. S.Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektora IAS) polegającą na braku czynności procesowych w sprawie jego odwołania od decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby, zawartej w propozycji pracy z dnia [...] maja 2017 r. (bez numeru), złożonej w dniu 25 maja 2017 r.

Skarżący wniósł o uznanie przez sąd, że wskazana propozycja pracy jest

w swej istocie decyzją administracyjną o zwolnieniu go ze służby oraz o stwierdzenie bezczynności Dyrektora IAS w sprawie postępowania z jego odwołania od wskazanej decyzji administracyjnej; o nakazanie Dyrektorowi IAS podjęcia stosownych działań prawnych (procesowych) tj. nakazanie mu przekazania odwołania do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (jeśli sąd uzna Szefa KAS za organ właściwy do rozpoznania odwołania); ewentualnie zobligowanie Dyrektora IAS do rozpoznania odwołania (ewentualnie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) w przypadku uznania Dyerktora IAS za organ właściwy w tym zakresie.

2. Na podstawie akt administracyjnych (wspólnych dla pozostałych spraw ze skarg S.Z. zarejestrowanych w tutejszym sądzie pod sygn. II SA/Go 680/17 i II SAB/Go 112/17) oraz okoliczności niespornych ustalono następujący stan faktyczny: skarżący rozpoczął służbę w Służbie Celnej od 1991 r. i do końca lutego 2017 r. pełnił ją w Urzędzie Celnym na stanowisku młodszego eksperta służby celnej w stopniu aspiranta celnego. W dniu 28 lutego 2017 r., na podstawie art. 165 ust. 6 z dnia 16 listopada 2016 r. ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 z późn. zm.; powoływanej dalej jako przepisy wprowadzające ustawę o KAS) skarżący otrzymał od Dyrektora IAS informację, że od dnia [...] marca 2017 r. miejscem wykonywania jego obowiązków służbowych w KAS będzie Izba Administracji Skarbowej w [...].

W dniu 25 maja 2017 r. skarżący otrzymał pismo z dnia [...] maja 2015 r.,

w którym Dyrektor IAS, powołując się na art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS, złożył mu propozycję określającą warunki zatrudnienia w ramach korpusu służby cywilnej w Izbie Administracji Skarbowej. W piśmie tym zaproponowano skarżącemu: umowę o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku starszego kontrolera skarbowego, z miejscem wykonywania pracy w [...], ze wskazaniem wynagrodzenia miesięcznego, składającego się z wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wieloletnią pracę

w służbie cywilnej.

W propozycji zatrudnienia poinformowano skarżącego, że proponowane warunki zatrudnienia będą obowiązywać od dnia następnego po ich przyjęciu, jednakże nie wcześniej niż od 1 czerwca 2017 r. Jednocześnie pouczono go,

że zgodnie z art. 170 ust. 2 przepisów wprowadzających ustawę o KAS w terminie

14 dni od dnia otrzymania niniejszej propozycji powinien złożyć pisemne oświadczenie o przyjęciu albo odmowie przyjęcia propozycji ze wskazaniem,

że niezłożenie oświadczenia w tym terminie jest zaś równoznaczne z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia. W przypadku odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia, zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy, stosunek służby wygaśnie po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym złoży on oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia lub upłynie termin do złożenia oświadczenia, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. dodając, że wygaśnięcie stosunku służbowego traktuje się jak zwolnienie ze służby.

W dniu 8 czerwca 2017 r. do Dyrektora IAS wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "odwołanie od otrzymanej propozycji zawierającej decyzję o zwolnieniu ze służby", w którym skarżący uznał propozycję za decyzję administracyjną, zaskarżył ją w całości i wniósł o jej uchylenie i pozostawienie go jako funkcjonariusza w Służbie Celno-Skarbowej.

Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji nieważność z uwagi na niezgodność z art. 2, art. 7 i art. 60 Konstytucji R.P. oraz z uwagi na brak podstaw prawnych

do złożenia odwołującej propozycji pracy w świetle przepisów wprowadzających ustawę o KAS, a także zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do odwołania Dyrektor IAS w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. poinformował skarżącą, że przepisy ustawy wprowadzającej ustawę o KAS nie przewidują formy decyzji dla propozycji zatrudnienia przedkładanej funkcjonariuszowi, jak również nie przewidują trybu odwoławczego od takiej propozycji, wobec czego - z braku podstaw do przekazania odwołania Szefowi KAS – odwołanie podlega zwrotowi.

W dniu 7 czerwca 2017 r. do Dyrektora IAS wpłynęło oświadczenie skarżącego o przyjęciu propozycji zatrudnienia na warunkach zaproponowanych mu w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. z zastrzeżeniem podejmowania kroków prawnych zmierzających do przywrócenia mu statusu funkcjonariusza.

3. Pismem z [...] czerwca 2017 r., powołując się na art. 37 § 1 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U.

z 2017 r. poz. 1257, dalej k.p.a.) – w brzmieniu przed nowelizacją z 1 czerwca

2017 r., skarżący złożył do Szefa KAS zażalenie na bezczynność Dyrektora IAS.

W odpowiedzi na to zażalenie Szef KAS w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. poinformował skarżącego, że wniesione zażalenie nie może być rozpatrzone

we wskazanym trybie art. 37 § 1 k.p.a. z uwagi na fakt, że w sprawie propozycji pracy nie jest prowadzone postępowanie administracyjne.

4. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w jego ocenie propozycja zatrudnienia z dnia [...] maja 2017 r. stanowiła w istocie decyzją o zwolnieniu

ze służby, wskazując, że każde jego oświadczenie w odniesieniu do otrzymanej propozycji (tj. zarówno jej przyjęcie jak i ewentualne nieprzyjęcie) skutkowało faktycznym zwolnieniem ze służby i utratą posiadanego statusu funkcjonariusza. Wskazał, że propozycję zatrudnienia przyjął z powodu przymusu ekonomiczno-prawnego, lecz się z nią nie zgadza. Podnosił, że fakt zwolnienia go ze służby potwierdza to, że musiał złożyć oświadczenie majątkowe w trybie art. 200 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1947, dalej w skrócie: ustawa o KAS), czyli w trybie przewidzianym dla osób zwalnianych z służby.

Uzasadniając uznanie propozycji zatrudnienia z dnia [...] maja 2017r. za decyzję administracyjną w przedmiocie zwolnienia ze służby w Służbie Celno-Skarbowej, skarżący akcentował przede wszystkim, że propozycja ingeruje bezpośrednio w jego prawa, wpływając na status jako funkcjonariusza, gdyż niezależnie od przyjęcia czy też odrzucenia tej propozycji został zwolniony ze służby

i pozbawiony tego statusu.

Skarżący podkreślił, że zarówno akt mianowania do służby, jak i akt zwalniający ze służby należą do kategorii decyzji administracyjnej. Wywodził,

że złożona mu propozycja, wprawdzie nie zawiera wszystkich składników decyzji przewidzianych w art. 107 § 1 k.p.a., ale ma elementy wystarczające (co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu oraz rozstrzygnięcie w sprawie) pozwalające

na uznanie jej za decyzję administracyjną.

Wykazując bezczynność Dyrektora IAS w odniesieniu do złożonego odwołania od pisma z dnia [...] maja 2017 r. traktowanego jako zwolnienie ze służby podkreślał, że organ ten nie chce przekazać jego odwołania do Szefa KAS w trybie art. 133 k.p.a., ani też (ewentualnie) nie chce się uznać za organ właściwy do rozpoznania sprawy. Zdaniem skarżącego, przedmiotowa sprawa powinna zostać rozpatrzona przez Szefa KAS, zgodnie z art. 276 ust. 2 ustawy o KAS, w myśl którego

w przypadku wydania decyzji o zwolnieniu ze służby funkcjonariusz może złożyć odwołanie do Szefa KAS. W sytuacji zaś gdyby przyjąć, że powołany przepis nie ma zastosowania, według skarżącej Dyrektor IAS powinien uznać się za organ właściwy do rozpoznania sprawy i rozpatrzyć ją w trybie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący twierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi bezczynność organu, rozumiana nie tylko jako przekroczenie terminu załatwienia sprawy, ale również jako niepodejmowanie przez organ działania w sytuacji istnienia normy ustawowej zobowiązującej i równocześnie upoważniającej organ do działania.

5. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej odrzucenie z uwagi

na niedopuszczalność skargi i brak właściwości sądu administracyjnego.

Na wypadek stwierdzenia przez Sąd dopuszczalności skargi, organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Zdaniem organu, skarga powinna podlegać odrzuceniu na podstawie

art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369; dalej p.p.s.a.), gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie organu, propozycja zatrudnienia z dnia [...] maja 2017 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, ani też innego niż decyzja lub postanowienie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa. Organ wskazał też, że w sprawie otrzymanej przez skarżącego propozycji zatrudnienia nie jest prowadzone postępowanie administracyjne, w którym stosuje się przepisy k.p.a.

Z powyższych względów zdaniem organu, złożona przez skarżącego skarga nie stanowi skargi na bezczynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.

Z ostrożności procesowej organ wskazał również na niedopuszczalność złożonej skargi z uwagi na naruszenie przepisu art. 53 § 2 pkt b p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym po 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którym skargę na bezczynność

lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie

po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący nie wniósł ponaglenia.

Na wypadek gdyby sąd stwierdził brak podstaw do odrzucenia skargi organ wniósł o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że świetle art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS, będącego podstawą prawną złożonej skarżącej propozycji zatrudnienia, art. 170 ust. 2 oraz art. 171 ust. 1 wskazanej ustawy, wbrew twierdzeniom skarżącego, złożona mu propozycja jest dokumentem stanowiącym akt o charakterze "pracowniczym", będący oświadczeniem woli pracodawcy. Według organu propozycja nie oznaczała zwolnienia ze służby, a przekształcenie stosunku służby w zatrudnienie w służbie cywilnej.

Propozycja zatrudnienia z dnia [...] maja 2017 r. nie stanowi decyzji administracyjnej, gdyż nie jest rozstrzygnięciem władczym, a proponuje jedynie nowe warunki zatrudnienia, których przyjęcie zależy od woli skarżącej. Ponadto organ zwrócił uwagę, że przyjęcie propozycji zatrudnienia przez skarżącego doprowadziło do przekształcenia stosunku służby w stosunek pracy w służbie cywilnej i aktualne kwestionowanie przez skarżącego skutków podjętych działań, stanowi niekonsekwencję.

Organ podkreślił, że przepisy wprowadzające ustawę o KAS nie przewidują formy decyzji dla propozycji pracy składanej funkcjonariuszowi, jak również trybu odwoławczego od takiej propozycji, co oznacza, iż w sprawie złożonej skarżącej propozycji pracy nie jest prowadzone postępowania administracyjne, w trybie przepisów Kpa. W konsekwencji powyższego, Dyrektor IAS uznał, że brak również podstaw do uznania, iż pozostawał w bezczynności w związku ze złożonym przez skarżącą pismem zatytułowanym "odwołanie".

6. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2017 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko i wskazał, że sąd administracyjny pozostaje właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy.

Organ podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r,. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Zakres kognicji sądu administracyjnego w sprawach, w których przedmiotem skargi pozostaje bezczynność stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. obejmuje:

- pkt 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2 art. 3 p.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadku określonym w pkt 4a; tj w sprawach gdy organ właściwy ma wydać decyzje, postanowienie o jakim mowa w pkt 2 i 3 jak też wydać akt czy dokonać czynności o jakich mowa w pkt 4;

- pkt 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stan bezczynności organu ma miejsce wówczas, gdy organ taki będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania decyzji czy też postanowienia

lub podjęcia aktu czy też dokonania czynności, nie podejmuje ich w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce.

Celem skargi na bezczynność jest natomiast spowodowanie (wymuszenie) wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego działania w postaci prawnej decyzji, postanowienia, aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem,

aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania

i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia w postaci decyzji czy też postanowienia, a w odniesieniu do form działania administracji publicznej, które nie są podejmowane w postępowaniu administracyjnym ewentualnie czy organ ma obowiązek podjęcia aktu lub stosownej czynności, a w dalszej kolejności ustalenie, że ciążącego na nim obowiązku organ – w nakazanym prawem terminie – nie wypełnia.

8. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie pozostawała bezczynność Dyrektora IAS, zdaniem skarżącego, polegająca na nieprzekazaniu jego odwołania od otrzymanej propozycji zatrudnienia do Szefa KAS, którą skarżąca uważa za decyzję administracyjną, ewentualnie na nierozpoznaniu jego odwołania przez Dyrektora IAS jako wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w sytuacji gdyby sąd uznał, że to ten organ pozostaje właściwy w tym zakresie.

Mając na uwadze tak skonkretyzowany przedmiot zaskarżenia, to co do zasady stwierdzić należy, że dopuszczalna jest skarga na bezczynność organu

w przedmiocie braku przekazania odwołania od decyzji. Podstawą takiej skargi pozostaje przepis art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Stanowisko w tej kwestii potwierdza orzecznictwo sądowe (por. postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r. II OSK 1704/16, wyrok WSA w Białymstoku z 5 grudnia 2017 r. II SAB/Bk 145/17; CBOSA). Jednakże warunkiem dopuszczalności takiej skargi jest stwierdzenie, że organ podjął w sprawie decyzję administracyjną ewentualnie skierował do danego podmiotu (strony postępowania) pismo, które nie ma formalnie postaci decyzji, ale można przypisać mu taki charakter ze względu na fakt, iż zawiera ono minimum elementów pozwalających zakwalifikować je jako decyzję administracyjną.

Nadto istotne pozostaje, czy organ posiada kompetencję do rozstrzygania danej sprawy w formie decyzji. Dalej konieczne jest ustalenie, iż od takiej decyzji

lub pisma zostało złożone odwołanie, którego organ nie przekazuje – w drodze czynności materialno-technicznej - organowi odwoławczemu z upływem 7 dni od jego wpływu tj. zgodnie z ustawowo określonym przepisem art. 133 k.p.a. terminem.

Należy też przyjąć co do zasady, iż właściwym do oceny tego czy odwołanie jest dopuszczalne pozostaje nie organ, który wydał decyzję albo skierował do strony pismo (o jakim była mowa) i do którego wpłynęło pismo nazwane odwołaniem, ale organ posiadający status i kompetencje organu odwoławczego (art. 127 § 2 i art. 17 pkt 1 k.p.a.) i tylko ten organ jedynie wyposażony został w kompetencję do oceny dopuszczalności skutecznego złożenia takiego środka prawnego (art. 134 k.p.a.).

W sytuacji nieprzekazania odwołania w takich warunkach można mówić

o zaskarżalnej – w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.- bezczynności organu.

9. Inaczej należy ocenić sytuację, gdy przejaw działalności organu administracji publicznej nie ma formy decyzji czy postanowienia, ale np. aktu czy czynności podejmowanych poza jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym, czyli przybiera postać z pkt 4 § 2 art. 3 p.p.s.a.

Taka zaś sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem sądu, pisemna propozycja złożona na podstawie art. 165 ust. 7 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę o KAS, skierowana do funkcjonariusza administracji celno-skarbowej, zawierająca propozycję pracy nie jest decyzją administracyjną. Podstawą prawną wydania decyzji może być bowiem jedynie norma prawa administracyjnego,

z której bezpośrednio lub pośrednio wynika, że jej konkretyzacja następuje w drodze wydania decyzji administracyjnej.

Tymczasem zgodnie z treścią art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KAS Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej oraz Dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby,

a także dotychczasowe miejsce zamieszkania.

Należy zauważyć, że treść art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustaw

o KAS jest odmienna od treści art. 169 ust. 4 tej ustawy, zgodnie z którym formę decyzji administracyjnej przybiera jedynie propozycja pełnienia dalszej służby

w służbie celno-skarbowej. W art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę

o KAS ustawodawca nie posłużył się więc formą decyzji administracyjnej

na oznaczenie owej pisemnej propozycji. W konsekwencji uznać należy,

że ustawodawca nie przyznał Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej kompetencji do wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie składania propozycji zatrudnienia.

Brak jest podstaw do przyjęcia, że w obrębie przepisów regulujących tę samą materię, forma decyzji mogła zostać raz wyrażona wprost, a w innym przypadku nie została wyrażona i należałoby ją domniemywać. Domniemaniu istnienia podstaw

do wydania decyzji administracyjnych sprzeciwia się też szeroki katalog, poddanych kontroli sądowoadministracyjnej, form działań administracji publicznej wskazany

w art. 3 p.p.s.a, poszerzony zresztą odesłaniem do przepisów szczególnych. Tym samym, skoro w art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KSA ustawodawca nie zastrzegł dla składania byłemu funkcjonariuszowi celnemu,

a od [...] marca 2017 r. funkcjonariuszowi Służby Celno-Skarbowej, nowych warunków zatrudnienia w formie decyzji brak podstaw do uznania, że przybiera ona taką formę prawną.

10. W ocenie Sądu, analiza przepisów wprowadzających ustawę o KAS skłania do poglądu, że propozycja skierowana do funkcjonariusza i określająca nowe warunki zatrudnienia stanowi akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Aktem takim jest indywidualny akt o charakterze władczym, rozstrzygający o tym, czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki, podejmowany przez organ charakteryzujący się władztwem administracyjnym. W zakresie takiej oceny złożonej na podstawie art. 165 ust. 7 przepisów wprowadzających ustawę o KSA byłemu funkcjonariuszowi celnemu, a od [...] marca 2017 funkcjonariuszowi służby Celno-Skarbowej, propozycji nowych warunków Sąd orzekający podziela poglądy wyrażone przykładowo w wyrokach WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 655/17

i WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 579/17 (CBOSA oraz tutejszego sądu

w podobnych sprawach wcześniej rozpoznanych).

Z takim też aktem mamy do czynienia w niniejszej sprawie,

gdyż przedstawiona pisemna propozycja rozstrzyga o tym, że skarżący jako funkcjonariusz otrzymał nie dalszą propozycję pełnienia służby, ale jednostronnie zredagowaną propozycję zatrudnienia na określonych także jednostronnie i władczo warunkach.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro pisemna propozycja nie jest decyzją administracyjną, to tym samym nie można było wnieść od niej odwołania jak też wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a skutkiem tego jest także niedopuszczalność w rozpoznaniu pisma, które nie jest odwołaniem

(ani wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy), jak też brak podstaw do nadawania mu biegu w celu przekazania organowi odwoławczemu w sytuacji wydania aktu

z pkt 4 § 2 art. 3 p.p.s.a.

W świetle przytoczonych okoliczności i regulacji przepisów art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. skarga na bezczynność Dyrektora IAS w przekazaniu odwołania (ewentualnie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd orzekł

o odrzuceniu skargi.