Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 108/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 6 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 149 par. 2, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S., do załatwienia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wniosku D. L. z dnia [...] sierpnia 2014 roku; 2. stwierdza, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu i że nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa; 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. na rzecz skarżącego D. L. kwotę 340,00 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S., w dniu [...].08.2014r. wpłynął wniosek od D. L. o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania na adres domowy wnioskodawcy dowolnie wybranej decyzji administracyjnej, jaką wydał organ w lipcu 2014r.

W odpowiedzi na wniosek Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta S., zwany dalej PINB przesłał do D. L. pismo z dnia [...].09.2014r. informujące o odmowie uwzględnienia wniosku ponieważ, zdaniem organu, nie dotyczy on informacji publicznej.

W dniu 26.11.2014r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarga na bezczynność organu, w którym pełnomocnik D. L. – radca prawny P. B. zarzucił PINB w S. pozostawanie w bezczynności z powodu nieudostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...].08.2014r. Wniesiono o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, niewymierzanie organowi grzywny, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę PINB w S. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że uwzględnił wniosek skarżącego z dnia [...].08.2014r. w ten sposób, że w dniu [...].11.2014r. wysłał skarżącemu odpis jednej z decyzji administracyjnej, którą wydał w lipcu 2014r. Organ stwierdził, iż zrewidował swoje pierwotne stanowisko po zorientowaniu się, jakie jest stanowisko sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył. co następuje:

Skarga jest uzasadniona w części, z uwagi na zmianę sytuacji prawnej i faktycznej powstałej po jej wniesieniu.

Do kognicji sądów administracyjnych należy m.in. kontrola organów administracji publicznej w zakresie ich bezczynności w oparciu o przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej: p.p.s.a. Bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Na gruncie ustawy, o dostępie do informacji publicznej z dnia 6.09.2001r. (Dz.U. z 2014r., poz. 782) zwane dalej: u.d.i.p., przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Natomiast stanowisko organu o odmowie udzielenia informacji winno przybrać procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Jeżeli jednak żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ odmawia jej udostępnienia zwykłym pismem, sporządzonym z zachowaniem przewidzianych terminów.

Pojęcie informacji publicznej określono w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Z przepisów tych wynika, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (wymienione przykładowo w art. 6). W doktrynie i orzecznictwie wyjaśnia się, że informacją publiczną będzie każda informacja wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne. Przedmiotem informacji publicznej będą wszelkiego rodzaju dokumenty wytworzone lub będące w posiadaniu podmiotu publicznego. Udostępnienie dokumentu wnioskodawcy odbywa się przy zakreśleniu tzw. "danych wrażliwych".

Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy niniejszej, Sąd nie miał wątpliwości, że żądanie przez skarżącego udostępnienia jednej z decyzji, którą organ wydał w lipcu 2014r., mieści się w zakresie żądania informacji publicznej. Decyzje wydawane przez organy są, bowiem, rozstrzygnięciami władzy publicznej i jako akty administracyjne indywidualne stanowią dokumenty urzędowe w myśl art. 6 pkt 4 lit. a u.d.i.p. Należy wspomnieć, że w przypadku żądania dostępu do tzw. informacji prostej, organ nie ma prawa żądać od wnioskodawcy wykazania interesu prawnego i faktycznego. Może to być (i nierzadko bywa), zdaniem Sądu, przyczyną nadużyć wnioskodawców w żądaniu bezcelowych informacji, lecz przepisów prawa muszą przestrzegać zarówno organy jak i sądy. Tym przepisem jest art. 2 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ winien udzielić żądanej informacji najpóźniej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, chyba że zachodzą szczególne okoliczności i występują uzasadnione przeszkody, to wówczas w terminie do 2 miesięcy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).

W sprawie niniejszej, PINB wysłał skarżącemu żądany dokument dnia [...].11.2014r. w sytuacji, gdy wniosek został złożony [...].08.2014r. Nie ulega wątpliwości, że nastąpiło opóźnienie z uchybieniem 14 dniowego terminu, zaś żadne okoliczności nie wskazywały na to, by zwłoka wynikała z jakichś szczególnych, nie zawinionych przez organ, okoliczności.

Ponieważ na datę wyrokowania przez Sąd, została udzielona informacja publiczna, to Sąd w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył w tym zakresie postępowanie sądowoadministracyjne, ponieważ w dacie orzekania nie było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku o informację publiczną, skoro został on rozpoznany (Vide: uchwała NSA z 26.11.2008r. I OPS 6/08, publ. ONSAiWSA 2009/4/63).

Jednakże, zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek ocenić bezczynność organu tj. czy nastąpiła, czy miała charakter rażącego naruszenia prawa oraz czy zachodzą przesłanki do ukarania grzywną organu, który pozostawał w bezczynności.

Jak już wskazano powyżej, PINB dopuścił się uchybienia terminu w załatwieniu wniosku skarżącego, a tym samym pozostawał w zwłoce (bezczynności) przez okres ok. 2 miesięcy.

Sąd, jednakże, nie dopatrzył się spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa po stronie organu. Opieszałość organu nie wynikała z lekceważenia wnioskodawcy, lecz z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa. Świadczy o tym okoliczność, że po uzyskaniu informacji o istniejącym stanowisku Sądu w tych sprawach (powołując się na sprawę o sygn. II SAB/Bk 73/14), organ bezzwłocznie odpowiedział na wniosek skarżącego. Z powyższej przyczyny nie zachodziła też potrzeba wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Wobec powyższych okoliczności, skarga nie mogła być oddalona, zgodnie z wnioskiem organu. Konsekwencją orzeczenia jest, natomiast, obciążenie organu zwrotem kosztów postępowania sądowego, należnych skarżącemu na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 490).