Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2050/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 255 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 105 § 1; art. 138 § 1; art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska, Protokolant: sekr. sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu do budżetu państwa; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014 r., mocą której utrzymana została w mocy decyzja Wojewody Ś. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] "[...]".

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] marca 2013 r. określił Powiatowi T. do zwrotu do budżetu państwa kwotę dochodów budżetowych pobranych przez Powiat w okresie od 21 sierpnia 2013 r. do 10 września 2013 r. w kwocie 103,15 zł. i od 11 listopada 2013r. do 20 listopada 2013r., w kwocie 151, 11 zł - związku z gospodarowaniem nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i nieprzekazanych przez Powiat T. do budżetu państwa. Ponadto określił Powiatowi T. terminy naliczenia odsetek od kwoty ww. dochodów, liczonych jak dla zaległości podatkowych od dnia następującego po upływie terminów, do których Powiat zobowiązany był przekazać pobrane dochody budżetowe.

W treści uzasadnienia decyzji Wojewoda Ś. wskazał, że pismami z 13 i 24 września 2013 r., 14 i 25 października 2013 r., 15 i 25 listopada, 16 i 23 grudnia 2013 r. oraz 8 stycznia 2014 r. Starostwo Powiatowe w T. przesłało do organu rozliczenie dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa (dział 700, rozdział 70005) za okresy rozliczeniowe od 21 sierpnia do 31 grudnia 2013 r. i poinformowało, że przekazana część dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa stanowi środki gromadzone na rachunku bankowym prowadzonym przez B. S.A., zaś środki nieprzekazane gromadzone są na rachunku bankowym P. S.A., który jest w dalszym ciągu zablokowany na skutek zajęcia dokonanego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. , a który to rachunek bankowy Powiatu, służył do przyjmowania i obsługi wpłat z tytułu należności Skarbu Państwa.

Zajęcie rachunku miało miejsce na podstawie tytułu wykonawczego Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] maja 2011 r., sygn. akt [...] , zawierającego klauzulę wykonalności w związku z czym Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w B. , wszczął postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania należności w wysokości 1.622.086,16 zł (wraz z ustawowymi odsetkami) zasądzonych wyrokiem z dnia [...] maja 2011 r. od pozwanych tj.: Z. w T. w likwidacji oraz Skarbu Państwa - Starosty Powiatowego w T. solidarnie na rzecz P. " Sp. z o.o. w upadłości układowej w G.. Jak wyjaśniono, Skarb Państwa został wezwany do udziału w sprawie z powodu nieodpłatnego przejęcia od wspomnianych Zakładów w T. nieruchomości, które weszły do zasobu Skarbu Państwa.

Wykonanie wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] maja 2011 r., w zakresie pkt I.1, w stosunku do pozwanego Skarbu Państwa - Starosty Powiatowego w T. tj. zasądzonej solidarnie na rzecz powoda kwoty zostało, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. o sygn. akt [...], wstrzymane przez Sąd Apelacyjny w K..

Wojewoda wskazał ponadto, że z przedłożonych przez Powiat T. rozliczeń dochodów z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa za okres od dnia 21 sierpnia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013r. w dziale 700 - gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 - gospodarka gruntami i nieruchomościami wynikało, że Powiat uzyskał dochód w łącznej wysokości 1.135.756,08 zł. Powiat dokonał potrącenia w wysokości 25% (wynikających z ustawy o gospodarce nieruchomościami) i 5% (wynikających z ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego) z należnych dochodów, co stanowiło kwotę 168.638,07 zł. określając dochód budżetu państwa w wysokości 967.118,01 zł i przekazując jedynie kwotę 966.863,75 zł.

Wobec tego pobrane i nieprzekazane przez Powiat dochody budżetowe, w łącznej kwocie 254,26 zł stanowią kwotę dochodów przypadającą do zwrotu do budżetu państwa.

Starosta Powiatu T. , złożył odwołanie od decyzji Wojewody Ś. z dnia [...] marca 2014r. wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania wszczętego w sprawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

art. 255 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że sytuacja, w której komornik sądowy egzekwujący dług Skarbu Państwa zajął konto bankowe Powiatu przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa oraz znajdujące się na nim środki pieniężne, czym zgodnie z przepisami procedury cywilnej pozbawił Powiat możliwości dysponowania tymi środkami, wypełnia hipotezę powyższego przepisu, w szczególności oznacza, że Powiat pobrał dochody budżetowe i ich nie przekazał na rachunek dysponenta części budżetowej,

art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ pierwszej instancji,

art. 6 kpa poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej i nieumorzenie postępowania, pomimo istnienia ku temu podstawy prawnej,

art. 105 kpa poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pomimo istnienia podstaw do umorzenia postępowania.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] maja 2014r., znak: [...] , utrzymał w mocy decyzję Wojewody Ś. .

W uzasadnieniu swojej decyzji Minister Finansów wyjaśnił, że stosownie do wskazanego w odwołaniu art. 255 ustawy o finansach publicznych (ust. 1 - 5) zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje pobrane dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszone o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową według stanu środków określonego na:

10 dzień miesiąca - w terminie do 15 dnia danego miesiąca;

20 dzień miesiąca - w terminie do 25 dnia danego miesiąca.

Pobrane do dnia 31 grudnia i nieprzekazane w terminach, o których mowa w ust. 1, dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami są przekazywane odpowiednio przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową - w terminie do dnia 8 stycznia roku następującego po roku budżetowym, a gdy ten dzień jest dniem wolnym od pracy - do pierwszego dnia roboczego po tym terminie.

Dochody, o których mowa w ust. 1 i 2, są przekazywane wraz z należnymi odsetkami:

pobranymi od dłużników z tytułu nieterminowo regulowanych należności stanowiących dochód budżetu państwa;

naliczonymi w wysokości jak dla zaległości podatkowych w przypadku nieodprowadzonych dochodów budżetowych przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2.

Organ wyjaśnił, że w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2, dysponent części budżetowej przekazujący dotację celową wydaje decyzję określającą kwotę dochodów przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki. Do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji.

Powiat T. powinien był zatem przekazać pobrane (przekazane na konto bankowe przez podmioty zobowiązane) dochody do budżetu państwa, stosując jedynie stosowne pomniejszenie dochodów budżetowych o dochody przysługujące jednostce samorządu terytorialnego.

Rozstrzygnięcie podjęte przez Wojewodę Ś. jest w związku z tym, w ocenie Ministra Finansów, uzasadnione. Zdaniem Ministra organ I instancji słusznie zwrócił uwagę, że ustawa o finansach publicznych nie przewiduje wyjątków uzasadniających odstąpienie od wydania orzeczenia w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dochodów budżetowych pobranych i nieodprowadzonych przez Stronę, w związku z gospodarowaniem nieruchomościami Skarbu Państwa związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami..

Dalej organ wyjaśnił, że stosownie do art. 255 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w przypadku nieprzekazania dochodów budżetowych w terminach, o których mowa w ust. 1 i 2 ww. przepisu, dysponent części budżetowej przekazujący dotacją celową wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki. Postępowanie administracyjne w sprawie kończy się wydaniem decyzji, która ma charakter deklaratoryjny. Zaległość jednostki samorządu terytorialnego powstaje bowiem z mocy prawa, a treść decyzji jedynie potwierdza kwotę dochodów przypadających do zwrotu oraz termin, od którego naliczane są odsetki.

Jak wynika z dokumentów dotyczących sprawy, fakt nieprzekazania - w trybie przepisów ustawy o finansach publicznych - przez Powiat T. , do czasu wydania zaskarżonej decyzji Wojewody Ś. , wskazanych należności do budżetu państwa nie jest, co do zasady, kwestią sporną pomiędzy organem pierwszej instancji a Stroną postępowania. Nie stanowi również przedmiotu sporu okoliczność, że wskazane w decyzji kwoty stanowią należności, które co do zasady, powinny być przekazane do budżetu państwa.

Niemniej jednak, zdaniem Strony, zawarte w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych określenie "pobrane dochody" należy rozumieć jako dochody otrzymane i posiadane przez zobowiązanego do ich przekazania, oraz dochody którymi podmiot ten może dysponować. Przelanie na rachunek bankowy Powiatu środków stanowiących dochody budżetowe nie oznacza jeszcze, w ocenie odwołującego się ich pobrania, w sytuacji gdy Powiat nie posiada możliwości dysponowania nimi i których posiadanie traci na rzecz organu egzekucyjnego (faktycznie chodzi o zasądzone kwoty na rzecz Przedsiębiorstwa "E." Sp. z o.o. w upadłości układowej w G.). Zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w odwołaniu, we wskazanym okresie Powiat nie pobrał żadnych należności tytułem gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa - ani tych, które należne są Powiatowi na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani tym bardziej tych, które należne są Skarbowi Państwa.

Za nieuzasadnione organ uznał twierdzenie Strony, że Powiat albo nie posiada jeszcze obowiązku przekazania środków do budżetu państwa, bowiem środków tych nie ma (nie pobrał) albo swoje zobowiązanie względem Skarbu Państwa już wypełnił - środki z tytułu gospodarowania nieruchomościami przekazał, tyle że nie do budżetu państwa a komornikowi, zgodnie jednak z dokonanym przez niego zajęciem.

W ocenie Ministra Finansów pojęcia "pobrane dochody" w żadnym przypadku nie należy utożsamiać z pobraniem przez Powiat dochodów z konta bankowego tej jednostki, na jakie należności zostały uprzednio przekazane przez podmioty zobowiązane do ponoszenia opłat z tytułu korzystania z nieruchomości należących do Skarbu Państwa. Fakt przekazania ww. dochodów na właściwe konto bankowe służące do przyjmowania i obsługi wpłat z tytułu należności Skarbu Państwa nie jest przy tym kwestionowany. Okoliczność ta zatem ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wpływ należności na ww. konto bankowe oznacza faktyczne pobranie dochodów od podmiotów zobowiązanych do wpłaty.

Zdaniem Ministra Finansów nie zasługuje również na akceptację stanowisko przedstawione w odwołaniu, że Powiat występuje jako przekaziciel, pośrednik, którego zadanie polega jedynie na dokonaniu przekazania dochodów, jeżeli posiada je i może nimi dysponować.

Organ wyjaśnił, że w przypadku gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa zakres działania Powiatu jest o wiele szerszy niż dokonanie jedynie przekazania dochodów. Powiat powinien zawsze działać w taki sposób, by nie dopuścić m.in. do sytuacji, w której dochody z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa nie zostałyby pobrane. W niniejszej sprawie jednak okoliczność niepobrania ww. dochodów nie miała miejsca.

Zdaniem Ministra Finansów nie można podzielić również poglądu przedstawionego w odwołaniu, że organ pierwszej instancji błędnie ocenił stan faktyczny sprawy oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy, co zdaniem Strony, doprowadziło do błędnego przyjęcia, że Powiat pobrał w okresie od dnia 21 sierpnia 2013 r. do dnia 10 września 2013 r. i od dnia 11 listopada 2013 r. do dnia 20 listopada 2013r. określone dochody z tytułu gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa i ich nie przekazał do budżetu państwa.

Minister Finansów wyjaśnił, że Powiat nie pobiera odrębnie należności stanowiących dochody budżetowe związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami oraz odrębnie dochodów budżetowych przysługujących jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, określonych w odrębnych ustawach. Stosownie do art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, zarząd jednostki samorządu terytorialnego przekazuje na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej pobrane ww. dochody budżetowe, dokonując jedynie ich pomniejszenia o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań.

Kwestie ewentualnych przyczyn braku dokonania zwrotu dochodów, analogicznie jak kwestie ewentualnej winy, zaniedbania czy przyczynienia się do nieprawidłowości, nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w przedmiocie określenia - w trybie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych - dochodów przypadających do zwrotu oraz terminu, od którego naliczane są odsetki.

Minister Finansów podkreślił, że przedmiotem decyzji wydanej w trybie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych jest jedynie określenie kwoty dochodów przypadającej do zwrotu i terminu, od którego naliczane są odsetki, w każdym przypadku gdy stwierdzony zostanie fakt nieprzekazania dochodów budżetowych w określonych w ustawie terminach. Przepisy ustawy o finansach publicznych, które w szczególnych przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi dłużnika oraz uzasadnionym interesem Skarbu Państwa, przewidują możliwość umorzenia należności w części, odroczenia terminów spłaty całości lub części należności czy rozłożenia płatności na raty, nie dają podstaw do odstąpienia od wydania decyzji w trybie art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych, w przypadku zajęcia konta bankowego przez komornika sądowego lub też innych problemów finansowych jednostki.

Niezasadne jest, w ocenie Ministra Finansów, stanowisko Strony, w którym argumentując zasadność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, stwierdza on, że Skarb Państwa chcąc odzyskać środki z tytułu dochodów związanych z gospodarowaniem Skarbu Państwa za wskazany już powyżej okres czasu, winien korzystać z możliwości przewidzianych w procedurze cywilnej, w tym kwestionować roszczenie lub zwalczać egzekucję, nie zaś żądać, by środki te zapłacił mu Powiat, dodatkowo pomijając fakt dokonanej już zapłaty w postępowaniu egzekucyjnym. Istotne jest, że postępowanie cywilne, o którym mowa i postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiotowej sprawie są postępowaniami odrębnymi. Korzystanie z możliwości przewidzianych w procedurze cywilnej i w postępowaniu egzekucyjnym nie ma zatem wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, opartej na innej podstawie prawnej i nie może jej zastępować.

Zdaniem Ministra Finansów nie można zgodzić się z oceną Strony, że nie istnieje podstawa prawna, w oparciu o którą Powiat , byłby zmuszony wykładać środki na poczet należności przysługujących Skarbowi Państwa. Organ podkreślił, że przedmiotowa sprawa dotyczy niewątpliwie postępowania prowadzonego w trybie art. 255 ust. 4 w związku z ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Tym samym nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Minister Finansów zauważył, że Skarb Państwa jest podmiotem, który w porządku prawnym z definicji nie posiada organów. Ich rolę spełniają stationes fisci. W sprawie przed Sądem Apelacyjnym w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa działał Starosta Powiatowy w T. . Jak wynika z powołanych w sprawie orzeczeń należność została zasądzona solidarnie od Z. w T. w likwidacji oraz od Skarbu Państwa - Starosty Powiatowego w T. , również wstrzymanie wykonania wyroku dotyczyło pozwanego Skarbu Państwa - Starosty Powiatowego w T.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że nie można podzielić poglądu prezentowanego w odwołaniu, że zaskarżona decyzja Wojewody Ś. została wydana z uchybieniem art. 255 ustawy o finansach publicznych. W ocenie Ministra Finansów, w rozpatrywanej sprawie, Wojewoda, nie naruszył art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, jak również art. 105 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie w sprawie ww. przepisu.

W sprawie nie zaistniały przesłanki bezprzedmiotowości postępowania, ponieważ przedmiotowa sprawa podlegała załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, jak również nie miał miejsca fakt braku któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, co uniemożliwiałoby rozstrzygniecie sprawy co do jej istoty.

Przesłanką umorzenia nie może być również fakt zapłaty wspomnianej kwoty w postępowaniu egzekucyjnym, czy fakt zajęcia konta bankowego przez komornika sądowego i brak możliwości przekazania należności do budżetu państwa.

Zdaniem organu zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie Wojewody w zakresie zwrotu należności określonych w sprawie, wraz z należnymi odsetkami, nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji w tym zakresie i umorzenia postępowania wszczętego w sprawie.

W skardze na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014r. Powiat T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

naruszenie art. 255 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez jego błędne zastosowanie w sprawie i przyjęcie, że sytuacja, w której komornik sądowy egzekwujący dług Skarbu Państwa, zajął konto bankowe Powiatu przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa oraz znajdujące się na nim środki pieniężne, czym zgodnie z przepisami procedury cywilnej pozbawił Powiat możliwości dysponowania tymi środkami, wypełnia hipotezę powyższego przepisu, w szczególności oznacza, że Powiat pobrał dochody budżetowe i ich nie przekazał na rachunek dysponenta części budżetowe, co uprawniło organ do wydania decyzji zgodnie z dyspozycją tego przepisu;

naruszenie art. 255 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji określającej kwotę dochodów przypadających do zwrotu i termin, od którego naliczane są odsetki od należności pobranych przez skarżącego w sytuacji, gdy skarżący tych należności nie pobrał, nie została zatem wypełniona hipoteza wskazanego przepisu, a tym samym nie zaistniały przesłanki uprawniające organ do wydania decyzji;

naruszenie art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie;

naruszenie art. 138 § 1 w zw. z art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uchylenia decyzji administracyjnej dotkniętej wadą nieważności;

naruszenie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo istnienia podstaw do umorzenia z uwagi na fakt, iż podstawa do prowadzenia postępowania odpadła ponieważ kwota objęta zaskarżoną decyzją nie została pobrana.

Nadto na wypadek nie uznania przez Sąd, z jakichkolwiek przyczyn, zasadności zarzutu z pkt 1 (tj. zasadności twierdzenia, że Powiat nie pobrał spornych dochodów budżetowych ponieważ wpłynęły na rachunek bankowy, którego właścicielem nie był już w momencie wpłaty, Powiat) zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

naruszenie art. 255 ust ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sytuacja, w której komornik sądowy egzekwujący dług Skarbu Państwa, zajął konto bankowe przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa oraz znajdujące się na nim sporne środki pieniężne, czym zgodnie z przepisami procedury cywilnej pozbawił uprawnionego z rachunku bankowego możliwości dysponowania tymi środkami, wypełnia hipotezę powyższego przepisu, w szczególności oznacza "pobranie" środków przez uprawnionego z rachunku bankowego, oraz "nieprzekazanie" ich na rachunek dysponenta części budżetowej.

W uzasadnieniu skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawiane konsekwentnie w postępowaniu administracyjnym Powiat T. podkreślił w szczególności, że Minister Finansów na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie ustalił, że skarżący z dniem 1 stycznia 2012 r. dokonał zmiany banku prowadzącego obsługę rachunków bankowych Powiatu T. z Banku P.. na B. S.A., z którego wszystkie pobrane na podstawie art. 255 ustawy o finansach publicznych dochody budżetu państwa przekazywane są na bieżąco na rachunek organu I instancji. Środki, których dotyczy zaskarżona decyzja wpłynęły na rachunek bankowy w P. S.A., pomimo rozwiązania umowy z tym bankiem na jego prowadzenie oraz pomimo poinformowania dłużników o zmianie konta. Oznacza to, że sporne środki, których dotyczy decyzja, były środkami błędnie przekazane na rachunek bankowy w P. S.A., ale którego właścicielem , w dacie wpłaty nie był już Skarżący.

Skarżący załączył do skargi dokumenty dotyczące przetargu na usługi bankowe i zmiany banku - na B. S.A. - prowadzącego konto dla potrzeb Powiatu T. , na które wpływały wpłaty z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Podstawowym celem sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień) a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności.

Dokonując w rozpoznawanej sprawie oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia Sąd stanął na stanowisku, iż organy administracji zarówno przy wydawaniu decyzji w I jak i w II instancji nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W konsekwencji Sąd oddalił skargę jako niezasadną podzielając w całości stanowisko i argumentację przedstawione przez Ministra Finansów w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, iż z treści art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych wprost wynika obowiązek zarządu jednostki samorządu terytorialnego przekazania pobranych dochodów budżetowych związanych z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami, pomniejszonych o określone w odrębnych ustawach dochody budżetowe przysługujące jednostce samorządu terytorialnego z tytułu wykonywania tych zadań, na rachunek bieżący dochodów dysponenta części budżetowej przekazującego dotację celową, przy czym z mocy art. 255 ust. 5 ustawy o finansach publicznych do dochodów budżetowych nieprzekazanych przez jednostkę samorządu terytorialnego do budżetu państwa stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zwrotu dotacji.

Samo zgromadzenie przedmiotowych dochodów na właściwym koncie obowiązku tego nie wypełnia. Konieczne jest "przekazanie" i obowiązek ten nie może zostać w żadnej części zniesiony lub ograniczony przez inne zdarzenia faktyczne i prawne – w tym w sytuacji, gdy komornik zajmie konto bankowe Powiatu przeznaczone do obsługi należności Skarbu Państwa, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jak podkreśla się w piśmiennictwie (Ludmiła Lipiec-Warzecha, Komentarz do art. 255 ustawy o finansach publicznych) nieprzekazanie pobranych dochodów lub uchybienie terminom ich przekazania wynikającym z ust. 1 i 2 art. 255 ustawy obliguje dysponenta części budżetowej do wydania decyzji określonej w ust. 4 ustawy o finansach publicznych. Niewydanie tej decyzji może skutkować odpowiedzialnością dysponenta części budżetowej z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych.

Materiał dowodowy został przez organy zgromadzony i rozważony z należytą starannością. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i oceny tej nie zmieniają twierdzenia skargi co do faktu zmiany przez Powiat T. od 1 stycznia 2012 r. banku prowadzącego rachunek Powiatu, o którym to fakcie Minister Finansów posiadał wiedzę lecz jej nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji. Ma to zdaniem Skarżącego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaskarżona decyzja została bowiem wydana w odniesieniu do zgromadzonych środków na koncie, którego właścicielem w dacie pomyłkowej wpłaty środków przez zobowiązane podmioty, nie był już Skarżący – zatem nie ma mowy o ich pobraniu i możliwości dysponowania nimi.

Stanowisko Skarżącego w tej mierze nie jest prawidłowe i pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny jego obowiązków związanych z przekazaniem pobranych środków stanowiących dochody budżetowe wynikające z realizacji zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostce samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami - w brakującej kwocie 254.26 zł. Należy stwierdzić bowiem, że kwestia zmiany od 1 stycznia 2012 r. banku prowadzącego rachunek dla obsługi Powiatu T. , na który wpływały do tej daty wszystkie środki stanowiące dochody budżetowe, w sytuacji wcześniejszego ( przed wskazaną datą) zajęcia rachunku bankowego w tym banku, którego nie łączyła następnie z Powiatem T. umowa o świadczenie usługi jego prowadzenia, nie powoduje w takim przypadku skutku w postaci zamknięcia takiego rachunku przez bank. Okoliczność, że mimo zmiany banku i numeru konta (o czym Powiat poinformował poprzez stosowne ogłoszenia m.in. na swojej stronie internetowej), na które to nowe konto, powinny być dokonywane wpłaty przez podmioty zobowiązane z tytułu umów najmu, czynszu dzierżawnego, opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, trwałego zarządu i z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, nadal wpływały kwoty z tego tytułu na zajęte przez komornika konto w Banku P. S.A., nie zdejmuje ze Skarżącego obowiązku przekazania pobranych ( bo tych, które wpłacono na konto) kwot zgodnie z art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Należy zaznaczyć, że w opisanej sytuacji w przypadku powtarzających się wpłat na konto w Banku P. S.A. to Powiat powinien być zainteresowany indywidualnym powiadomieniem podmiotów dokonujących wspomnianych wpłat, o tym, że funkcjonuje inne konto, z którego mógłby bez przeszkód przekazywać Wojewodzie całość pobranych i należnych temu organowi kwot.

W tym stanie rzeczy nie można podzielić stanowiska Skarżącego, że przedstawione fakty powodują, iż organy nie były uprawnione do wydania decyzji, a decyzja Ministra, jest w związku z brakiem podstaw do utrzymania w mocy na podstawie art. 138 § 1 kpa decyzji organu I instancji, dotknięta wadą nieważności w związku z treścią art. 156 kpa ( jak się wydaje Skarżący miał na myśli art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

Należy stwierdzić, że podstawę prawną wydanej decyzji stanowił art. 255 ust. 4 ustawy o finansach publicznych. W żadnej mierze, zdaniem Sądu, nie można w rozpoznawanej sprawie mówić o bezprzedmiotowości postępowania na gruncie art. 105 kpa.

Zajęcie konta bankowego przez Komornika sądowego i brak możliwości Powiatu przekazania pobranych dochodów do budżetu państwa w określonych terminach stanowi faktyczną przeszkodę w wykonaniu obowiązku określonego w art. 255 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, która nie przesądza o bezprzedmiotowości postępowania skutkującej jego umorzeniem.

Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] marca 2009 r., sygn. IIGSK 834/08: "Stosownie do dyspozycji art. 105 § 1 kpa bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją okoliczności, czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym z uwagi na brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest natomiast konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć, na podstawie przepisów prawa materialnego, o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Postępowanie w takiej sprawie staje się bezprzedmiotowe, jeżeli braknie któregoś z elementów tego stosunku materialnoprawnego (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s. 462)". W rozpoznawanej sprawie, organ administracji państwowej był władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć, na podstawie przepisów prawa materialnego, o obowiązku Powiatu T. przekazania pobranych dochodów budżetowych do budżetu państwa.

Bezsporne w sprawie jest bowiem, iż z tytułu gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa za okres od dnia 21 sierpnia 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r. Powiat T. uzyskał dochód w łącznej wysokości 1.135.756,08 zł., z którego dokonał potrąceń na swoją rzecz w wysokości 25% (wynikających z ustawy o gospodarce nieruchomościami) i 5% (wynikających z ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego), co stanowiło kwotę 168.638.07 zł. W zaskarżonej decyzji Wojewody Ś. tylko kwota 254,26 zł, która stanowi różnicę między kwotą należną Skarbowi Państwa a przekazaną, stanowi kwotę dochodów przypadającą do zwrotu do budżetu państwa jako pobrane i nieprzekazane przez Powiat T. dochody budżetowe.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę jako niezasadną.