Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1142/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia (...) r. W. P. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej SKO) z dnia (...) r. nr (...) utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w K., działającego z upoważnienia Starosty (dalej Dyrektor PCPR) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Wraz ze skargą wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia (...) r. nr (...). Skarżący wskazał, iż pomimo odpłatnego pobytu w domu pomocy społecznej ponosi koszty obciążające jego dochód, w postaci zakupu lekarstw za okres maj-wrzesień br. w kwocie (...) zł, zakupu akumulatorów do wózka inwalidzkiego w kwocie (...) zł, czy zakupu środków czystości, bielizny i odzieży.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawą prawną rozpoznania wskazanego wniosku jest przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa.), stanowiący że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi do wniosku, iż wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania przez sąd zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Zauważyć ponadto należy, że adresatem wskazanej normy prawnej jest sąd, który rozważa kwestię wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji po złożeniu wniosku przez stronę. Rozstrzygając więc w oparciu o art. 61 § 3 ppsa sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest wykazanie (uprawdopodobnienie) przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na wstępie Sąd zauważa, iż skoro skarżący zaskarżył decyzję (...) r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora PCPR z dnia (...) r. nr (...) to zapewne przez nieuwagę podał, iż zaskarżona decyzja utrzymuje w mocy decyzję Dyrektora PCPR z dnia (...) r. nr (...) i dlatego domagał się wstrzymania tej decyzji. Intencją skarżącego było zapewne złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia (...), która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Poza tym decyzja z dnia (...) r. została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez jej uchylenie decyzją SKO z (...) r. nr (...) i nie mogła być w związku z tym objęta wnioskiem o jej wstrzymanie.

Skarżący pomimo braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji wskazał, w uzasadnieniu skargi, iż pomimo odpłatnego pobytu w domu pomocy społecznej ponosi koszty obciążające jego dochód, w postaci zakupu lekarstw za okres maj-wrzesień br. w kwocie (...) zł, zakupu akumulatorów do wózka inwalidzkiego w kwocie (...) zł, czy zakupu środków czystości, bielizny i odzieży. Na poparcie poniesionych kosztów załączył kserokopie faktur, z których wynika, iż w miesiącu maju za leki zapłacił (...) zł i (...) zł, w miesiącu czerwcu (...) zł, w miesiącu lipcu (...) zł i (...) zł, a w miesiącu wrześniu (...) zł. Natomiast zakup akumulatorów do wózka inwalidzkiego wyniósł w miesiącu maju (...) zł.

Zdaniem Sądu wskazane wyżej okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ostatnią decyzją z dnia (...) r. ustalono skarżącemu odpłatność za pobyt w DPS w kwocie (...) zł, natomiast zaskarżona decyzja ustala odpłatność w wysokości (...) zł, co daje wzrost odpłatności o (...) zł. Wzrost tej odpłatności został podyktowany waloryzacją świadczeń emerytalno-rentowych od dnia 1 marca 2011 r. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jej wysokość, która w rozpoznawanej sprawie wynosi (...) zł. Potencjalna zapłata tej należności w sytuacji zdrowotnej skarżącego mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia i narazić skarżącego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.. Skarżący jest osobą schorowaną, posiada orzeczenie o niepełnosprawności na stałe, choruje na postępujący zanik mięśni oraz na nadciśnienie. Niepełnosprawność powstała przed 16 rokiem życia.

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd wyroku..

Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.