Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2143/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 1 pkt 1; art. 53 a ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 7; art. 77 § 1; art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant - st. spec. Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2012r. sprawy ze skargi D. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2011r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...]; 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz D. V. kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. V. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] orzekającej o odmowie udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy powołał następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 27 grudnia 2010 r. D. V. wystapiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony ze względu na pobyt z mężem B. T.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] orzekł o odmowie udzielenia Cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż jej pobyt jest integralnie związany z pobytem męża, któremu Wojewoda [...] na mocy decyzji nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stwierdzając, iż w/w nie spełnia przesłanki określonej w art. 53b ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach.

Decyzji wydanej przez organ I instancji zarzucono, iż nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego, w tym w szczególności faktu wzrostu dochodów strony z tytułu wynajmu lokalu w M.

Organ II instancji uznając bezzasadność odwołania przytoczył treść art. 53 a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Podniósł, że zainteresowana przebywała ostatnio na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. z terminem ważności do dnia 14 lutego 2011 r. w związku z pobytem na tym terytorium wraz z mężem, któremu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. udzielił wnioskowanego zezwolenia w związku ze spełnieniem przesłanek określonych w art. 53 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach.

W treści wniosku wskazano, iż zainteresowana zamieszkuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z mężem oraz małoletnimi dziećmi a nadto, iż źródło utrzymania zainteresowanej stanowi wynagrodzenie męża oraz środki finansowe zgromadzone na rachunku bankowym. Zdaniem organu z akt sprawy wynika, iż Cudzoziemka nie utrzymuje się samodzielnie, a jej pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest integralnie związany z pobytem jej męża, któremu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] odmówił udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, iż B. T. nie posiada stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na utrzymanie siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu. Po zapoznaniu się z treścią skargi na w/w decyzję oraz przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził zasadność ustaleń organu I instancji.

Podkreślono, że w związku z faktem, iż mąż Cudzoziemki nie posiada w chwili obecnej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz, że pobyt strony jest integralnie związany z jego pobytem wobec D. V. nie zachodzą przesłanki do udzielenia wnioskowanego zezwolenia.

Zgodnie z art. 57 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b.

Poza tym wynikająca z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie w/w zasady nie może, bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła Cudzoziemka zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) poprzez niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, że uzyskuje ona dochody z wynajmu lokalu mieszkalnego w M. oraz posiada środki pieniężne zgromadzone na rachunkach bankowych, co miało wpływ na zaskarżoną decyzję,

2. naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie decyzji naruszającej dobro rodziny skarżącej.

Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o:

1. uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.

2. zasądzenie od Organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono m. in., że w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ naruszył art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób dostateczny wszystkich okoliczności w sprawie a w szczególności nie wzięcie pod uwagę faktu, iż skarżąca uzyskuje wspólnie z mężem stały dochód z związku z wynajmem lokalu mieszkalnego położonego w kraju pochodzenia tj. M. oraz że ma odłożone środki pieniężne na rachunku bankowym. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika bowiem, iż powyższe okoliczności były w ogóle przedmiotem badania przez organ.

Poza tym zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji pozostają w sprzeczności z art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stanowi, iż rodzina pozostaje pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.

W okolicznościach niniejszej sprawy, jeśli skarżąca będzie zmuszona opuścić obszar Rzeczypospolitej Polskiej, to doprowadzi to albo do podziału rodziny, albo do sytuacji, w której cała rodzina będzie musiała wyjechać razem z nią. Z kolei zmuszenie rodziny skarżącej do opuszczenia Polski spowoduje w konsekwencji, iż dzieci będą zmuszone zmienić szkołę, opuścić przyjaciół, środowisko i kraj, który znają i który traktują jak swój dom.

Zaskarżona decyzja sprzeczna jest zatem z dobrem rodziny skarżącej, która przebywa na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nieprzerwanie od 2002 r.

Poza tym w trakcie długoletniego pobytu w Polsce skarżąca nie korzystała z pomocy socjalnej, a jej dzieci uczęszczają do szkoły w miejscu zamieszkania. Są one bardzo zżyte z rówieśnikami i lubiane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona w stopniu skutkującym koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji.

W ocenie sądu trafny jest zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Pierwszy z nich statuuje dwie naczelne zasady postępowania administracyjnego a mianowicie zasadę prawdy obiektywnej oraz tzw. słusznego interesu obywatela. Nakłada on na organ obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jego "uzupełnieniem" jest art. 77 § 1 k.p.a. zgodnie, z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.

Z powyższych przepisów wynika, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności sprawy spoczywa na organie.

Nie czyni zadość obowiązkom wynikającym z powyższych przepisów zdawkowe odwołanie się do innego postępowania i dowodów tamże przeprowadzonych oraz wskazanie, iż rozstrzygnięcie zapadłe w tym innym postępowaniu przesądza o wyniku sprawy niniejszej.

Takie stanowisko jest wadliwe także, dlatego że rozstrzygnięcie o którym wyżej mowa zostało zakwestionowane na drodze postępowania, sądowoadministracyjnego którego wynik nie był organom znany zarówno wtedy, kiedy wydawano decyzję w I jak i w II instancji.

Poza tym prowadzenie i zakończenie postępowania w sprawie z wniosku męża skarżącej (o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) nie uzasadniało odstąpienia od prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie z wniosku skarżącej i to nawet wówczas kiedy przedmiot tego drugiego postępowania był identyczny.

Przepisy postępowania administracyjnego nie pozwalają, bowiem w takiej sytuacji na rozstrzygnięcie sprawy z pominięciem tego wszystkiego, co takie rozstrzygnięcie powinno poprzedzać, a co wynika z przywołanych wyżej przepisów k.p.a.

Ma więc rację skarżąca, jeśli twierdzi że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie wynika aby istotne dla sprawy okoliczności były przedmiotem badania i oceny przez organy obu instancji. Chodzi tu w szczególności o dochody uzyskiwane przez rodzinę skarżącej z różnych źródeł w tym z tytułu wynajmu mieszkania znajdującego się w M.

Zarówno z decyzji Wojewody Mazowieckiego jak i Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wynika, iż jako podstawę prawną wydanych przez te organy decyzji wskazano art. 57 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Stanowią one że:

1. Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeśli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 53-53b (art. 57 ust. 1 pkt 1),

2. Zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1 – jeżeli okoliczność która jest podstawą ubiegania się o zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Treść powyższych przepisów z jednej strony, z drugiej zaś brak należytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia jak i utrzymanego nim w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji prowadzi do wniosku, iż muszą one zostać uchylone albowiem nie jest możliwa ich kontrola, co do tego czy były one w realiach przedmiotowej sprawy trafne.

Rozpoznając sprawę ponownie organy wezmą pod uwagę powyższe a zatem przeprowadzą postępowanie administracyjne zgodnie z regułami przewidzianymi w przepisach art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Jeśli chodzi natomiast o zarzut sformułowany w pkt 2 skargi, a mianowicie zarzut naruszenia art. 18 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej to uznać należy go na obecnym etapie postępowania za przedwczesny a to z racji uchylenia decyzji organów obu instancji z innych przyczyn.

Podstawą wyroku jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.