Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 38/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Joanna Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie wydania wyrysu wraz z oznaczeniem lokalizacji nieruchomości objętych perspektywicznym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego postanawia: - zwolnić skarżącą od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

T. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w postępowaniu dotyczącym skargi na bezczynność Prezydenta W. polegającą na nie wydaniu wyrysu wraz z oznaczeniem lokalizacji nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., objętej perspektywicznym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego W., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1982 r.

W uzasadnieniu wniosku oraz w oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jedynym jej dochodem jest świadczenie emerytalne. Wysokość otrzymywanego świadczenia- 768, 42 zł miesięcznie (brutto), pomniejszana jest o należności komornicze, powodując ostatecznie, iż do dyspozycji skarżącej pozostaje miesięcznie kwota 475, 16 zł. Wnioskodawczyni oświadczyła, że jest właścicielką domu o pow. 350 m2 oraz lasu o pow. 0,7 ha. Wyjaśniła ponadto, iż nie byłaby w stanie przeżyć bez wsparcia z opieki społecznej oraz ze strony rodziny.

Do wniosku strona dołączyła: 1) kopię decyzji Prezydenta W., na mocy której przyznano jej w kwietniu 2009 r. specjalny zasiłek celowy w kwocie - 470 zł z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów rachunku za gaz; 2) kopie nieopłaconych faktur VAT za gaz i energię elektryczną w łącznej wysokości 686, 47 zł; 3) kopie faktur VAT za lekarstwa kupione w miesiącu: styczniu, lutym, marcu i kwietniu 2010 r. na łączną kwotę 621, 96 zł; 4) kopię zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 1 marca 2010 r. o wysokości emerytury-768, 24 zł oraz dokonanych potrąceniach w wysokości 192, 10 zł; 6) wyciągów z konta bankowego w [...] za [...] za okres 12.01.10 r.- 11.03.2010 r., potwierdzających zadłużenie skarżącej na kwotę 882,06 zł.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony, złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w tym zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Ocena okoliczności przedstawionych w złożonym wniosku oraz wynikających z załączonych do niego dokumentów uzasadnia przyznanie wnioskodawczyni prawa pomocy w żądanym zakresie. Należy bowiem stwierdzić, że rzeczywisty dochód, którym wnioskodawczyni dysponuje, tj. 475 zł miesięcznie netto nie tylko nie pozwala na poczynienie oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na pokrycie kosztów sądowych, ale nie wystarcza nawet na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania się skarżącej. O trudnej sytuacji materialnej wnioskodawczyni świadczy chociażby okoliczność, że na pokrycie części wydatków niezbędnych do utrzymania się skarżąca otrzymuje środki z pomocy społecznej. Dodatkowo należy mieć na uwadze, co zostało dostatecznie wykazane, iż skarżąca ponosi znaczne koszty na zakup lekarstw. W tych warunkach należało uznać, że zdobycie przez nią jakichkolwiek środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.