Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 842/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 144, 146
journal: Dz.U. 2010 nr 102 poz 651
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w . z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącej J. O. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.-


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] czerwca 2013r. ustalił na rzecz J. O., współwłaściela w 2/3 nieruchomości położonej w B., przy ul. J., oznaczonej nr geod. [...] i [...] w obr 2 [...], opłatę adiacencką w wysokości 1975,33 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, spowodowanej wybudowaniem drogi oznaczonej jako J. w 2010 roku.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ powołał art. 144 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomości wyjaśniając, że właściciele nieruchomości zobowiązani są uczestniczyć w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie opłat adiacenckich, a przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej należy rozumieć budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi lub nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekominikacyjnych. Następnie organ stwierdził, że w ramach robót wykonanych przy ul. J. wybudowano drogę (nawierzchnia została wykonana z kostki brukowej) wraz z chodnikami i wjazdami, oraz urządzenia infrastruktury technicznej, co spowodowało poprawę dostępności komunikacyjnej ze śródmieściem B., zwiększenie bezpieczeństwa pieszych, a tym samym większy komfort dla mieszkańców. W konsekwencji wybudowania przedmiotowej drogi doszło do wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...], co odzwierciedla operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Odnosząc się zaś do ustalonej opłaty organ wyjaśnił, że jej wysokość wynosi 50 % różnicy między wartością, jaką nieruchomość ma po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością jaką miała przed ich wybudowaniem. Uwzględniając zatem wartość nieruchomości po wybudowaniu drogi 990.278,00 zł i wartość nieruchomości przed jej wybudowaniem - 984.352,00 zł, udział J. O. we współwłasności – 2/3 działek oraz obowiązującą stawkę procentową, opłata została wyliczona na kwotę 1.975,33 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. O. zarzucając jej błędne wyliczenie opłaty adiacenckiej w związku z nieprawidłową wyceną nieruchomości, nieuwzględniającą stanu faktycznego i prawnego wycenianej nieruchomości. W ocenie autorki odwołania rzeczoznawca sporządzający wycenę nie uwzględnił, że przez teren nieruchomości przebiegają dwie linie wysokiego napięcia oraz duży kanał sanitarny, co łącznie z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym powoduje, że nie jest to nieruchomość inwestycyjna, a wzrost jej wartości został znacznie zawyżony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] utrzymało w mocy kwestionowane odwołaniem rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami odnoszących się do obowiązku partycypacji właścicieli nieruchomości w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej, podwyższających wartość nieruchomości, a także zasad ustalania opłaty adiacenckiej. Następnie powołując się na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stwierdził, że budowa ulicy J. w B. została zrealizowana na podstawie decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] sierpnia 2009 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ulicy J. w B. Natomiast warunki do korzystania z przedmiotowej drogi stworzone zostały w dniu 22 stycznia 2011 r. W następstwie wybudowania przedmiotowej drogi wzrosła wartość nieruchomości skarżącej oznaczonej działkami nr geod. [...] i nr geod. [...], obręb 2 [...], o 5.926,00 zł., co potwierdził rzeczoznawca majątkowy w sporządzonym operacie szacunkowym. W ocenie SKO operat ten zawiera wszystkie niezbędne elementy wyceny nieruchomości i wyjaśnia wybór metody i podejścia szacowania. Biegły rzetelnie wykazał skalę wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości w związku z wybudowaniem ulicy J. w B. W złożonej do akt opinii rzeczoznawca zawarł wszelkie informacje niezbędne do ustalenia sposobu postępowania i wniosków, dotyczących określenia wartości nieruchomości. W ocenie składu orzekającego Kolegium operat został sporządzony zgodnie z zasadą szczególnej staranności, w szczególności w zakresie wskazania podstaw prawnych dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń, wyniku końcowego, zawartych w operacie wniosków oraz ich uzasadnienia. W operacie szacunkowym biegły uwzględnił wszystkie cechy przedmiotowej nieruchomości mające wpływ na jej wartość. Ustalanie wartości nieruchomości przed jak i po wybudowaniu drogi, zostało przeprowadzone zgodnie z przepisem art. 146 ust. 3 ustawy, według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Odnosząc się do zarzutów odwołania kwestionujących prawidłowość sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego wskazać należy, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania części Z. i części osiedla Dz. w B., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] września 2005 r., przedmiotowa nieruchomość, oznaczona działkami: nr geod. [...] i nr geod. [...] w obr. 2 [...], położona jest na obszarze oznaczonym symbolami: 6.4 MN,U (teren przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługową wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią) i 6.1.6 EE (teren stanowiący obszar lokalizacji istniejących linii elektroenergetycznych 110kV wraz z pasem ochronnym). W obu przypadkach możliwa jest realizacja zabudowy mieszkaniowej pod warunkiem uwzględnienia na terenie 6.1.6 EE zakazu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej w odległości mniejszej niż 15 m od osi linii elektroenergetycznej 110kV (zob. strona 9 operatu szacunkowego). Szacując wartość nieruchomości rzeczoznawca majątkowy uwzględnił zatem przeznaczenie ustalone w planie zagospodarowania przestrzennego części Z. i części osiedla Dz. w B., wyznaczając tym samym uwarunkowania planistyczne jakie mają posiadać nieruchomości podobne przyjęte w procesie wyceny z tytułu wybudowania ul. J. Za niezasadny SKO uznało też zarzut przyjęcia w operacie szacunkowym transakcji z okresu 2000-2012, albowiem próba reprezentacyjna (zamieszczona na stronach 25 - 26 operatu), jest zestawieniem tabelarycznym zawierającym dane 65 transakcji z przedziału czasowego od września 2010 r. do maja 2012 r. Za nietrafiony organ uznał też zarzut znacznie zawyżonej wagi cechy "uwarunkowania planistyczne", gdyż jak wynika z treści operatu szacunkowego na stronie 28 została zamieszczona ocena atrybutów działek, w tym również "uwarunkowania planistyczne". Z zestawienia tego wynika, iż kwestionowana cecha została ustalona na poziomie "słabym", zgodnie z przyjętą gradacją stanowią najniższa możliwą ocenę przez biegłego odzwierciedlającą ich możliwości inwestycyjne.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyła J. O. Na wstępie uzasadnienia zasygnalizowała, że nie neguje samego obowiązku wniesienia opłaty adiacenckiej, jednakże, jej zdaniem, ustalona opłata jest w sposób nieuprawniony zawyżona. W ocenie skarżącej wybudowanie ulicy Jesionowej tylko w sposób minimalny wpłynęło na wzrost atrakcyjności jej działki, albowiem zlokalizowane na niej linie wysokie napięcia oraz kolektor sanitarny ze studzienką rewizyjną uniemożliwiają faktycznie jej sprzedaż z przeznaczeniem pod zabudowę domów jednorodzinnych. Zdaniem skarżącej cechy te nie zostały w sposób wystarczający uwzględnione w operacie szacunkowym.

W skardze podkreślono również, że skarżąca w trakcie budowy ul. Jesionowej wpłaciła kwotę 630 zł jako wkład w wykonanie kanalizacji sanitarnej w drodze, a kwota ta nie została uwzględniona przy obliczaniu opłaty adiacenckiej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm., powoływanej dalej jako: u.g.n.).

Przepis art. 144 tej ustawy nakłada na właścicieli nieruchomości obowiązek uczestniczenia w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej podwyższających wartość ich nieruchomości, a finansowanych – jak wymienia art. 143 ust. 1 ustawy - ze środków Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, czy pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub ze źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi. Partycypacja właścicieli nieruchomości w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej następuje, jak słusznie zauważa organ, poprzez wnoszenie opłat adiacenckich. Jest to podstawowa forma udziału właścicieli nieruchomości (wieczystych użytkowników) w budowie urządzeń infrastruktury technicznej. Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę drogi, wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią, przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (art. 143 ust. 2 ugn). Wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi (art. 145 ust. 1 ustawy). Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej i następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości (art. 146 ust. 1 i 1a ustawy).

W rozpatrywanej sprawie organy ustaliły na rzecz skarżącej opłatę adiacencką w kwocie 1973,33 zł uznając, że wartość nieruchomości, której jest współwłaścicielem (nr geod. [...] i [...]) na skutek wybudowania drogi - ulicy J. wzrosła.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje zarówno fakt, wybudowania ulicy J. w B., czego dowodem jest spisany w dniu 13 sierpnia 2010 r. protokół ostatecznego obioru robót oraz fakt obowiązywania, w dniu jego wybudowania, uchwały Rady Miejskiej B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2010r. ustalającej wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku wybudowania urządzeń infrastruktury technicznej. Co prawda w toku prowadzonego postępowania skarżąca kwestionowała też prawidłowość wybudowanej ulicy, tym niemniej zarzut ten z uwagi na przedmiot kontrolowanego postępowania, nie mógł być przez sąd administracyjny uwzględniony.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy natomiast operatu szacunkowego będącego podstawą wyliczonej opłaty adiacenckiej, który zdaniem skarżącej został sporządzony wadliwie, a tym samym nie mógł stanowić dowodu w sprawie. Dokonując oceny przedmiotowego operatu szacunkowego należy w pierwszej kolejności zauważyć, że niewątpliwie operat, jako dowód w sprawie, podlega ocenie organu administracji i stanowi podstawę do ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej. Choć organ administracji publicznej nie jest uprawniony do badania operatu szacunkowego, w zakresie, w jakim jego sporządzenie wymagało wykorzystania wiadomości specjalnych, to jednak nie jest on zwolniony od obowiązku zweryfikowania podejścia, metody i techniki szacowania przyjętej przez rzeczoznawcę majątkowego. Operat szacunkowy stanowi bowiem dowód z opinii biegłego (art. 84 kpa), który podlega ocenie organu – tak jak każdy dowód – z zastosowaniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 kpa. Dotyczy to zarówno podejścia, jak i metody oraz techniki szacowania przyjętej przez rzeczoznawcę majątkowego. Okoliczność, że ich wybór należy do rzeczoznawcy nie oznacza jeszcze, że może on działać w sposób dowolny. Także w tym zakresie rzeczoznawca obowiązany jest uzasadnić swoje stanowisko. Organ rozpoznający sprawę ma obowiązek zbadać, czy przedłożony operat jest zgodny ze stosownym przepisem, jak również czy jest logiczny i zupełny. Tylko bowiem operat szacunkowy spełniający warunki formalne i oparty na prawidłowych danych dotyczących szacowanych nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym wychwyceniu cech różniących te nieruchomości od nieruchomości wycenianej i właściwym ustaleniu współczynników korygujących, może stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r., sygn. I OSK 172/11, LEX nr 1124070).

Na organie spoczywa więc obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz podjęcia niezbędnych działań zmierzających do prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i wysokości opłaty (por. wyroki NSA: z dnia 4 października 2006 r., sygn. I OSK 417/06 oraz z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 860/08).

Zgodnie z art. 151 ust. 1 ustawy wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu następujących założeń: strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy (pkt 1); upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania warunków umowy (pkt 2). Przepis art. 152 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi natomiast, że sposoby określania wartości nieruchomości, stanowiące podejścia do ich wyceny, są uzależnione od przyjętych rodzajów czynników wpływających na wartość nieruchomości (ust. 1); wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich (ust. 2). Przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego określa się wartość rynkową nieruchomości. Jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na zastosowanie podejścia porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową nieruchomości określa się w podejściu mieszanym (ust. 3).

Ponadto w operacie rzeczoznawca majątkowy winien zawrzeć uzasadnienie wskazujące na właściwy dobór nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych i ustalenie istotnych cech różniących nieruchomości, jak też wskazujące, w przypadku metody porównywania parami, na właściwe ustalenie określonych wag przypisanych określonym cechom nieruchomości (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. II SA/Lu 85/10, LEX nr 619935). Brak wskazania okoliczności pozwalających na ocenę prawidłowości doboru materiału porównawczego w zakresie rynkowych cen nieruchomości, zastosowanych współczynników korygujących oraz uwzględnionych w ocenie cech indywidualnych porównywanych nieruchomości uniemożliwia kontrolę prawidłowości sporządzenia operatu. Wyszczególnienie w treści operatu indywidualnych cech porównywanych nieruchomości pozwalałoby natomiast dokonać kontroli kryteriów, jakimi posługiwał się rzeczoznawca ustalając określone wartości współczynników korygujących dla przedmiotowej nieruchomości (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 grudnia 2007 r., sygn. II SA/Łd 915/07, LEX nr 461659).

Przedłożony w kontrolowanym postępowaniu operat szacunkowy z dnia 11 października 2012r. został sporządzony w podejściu porównawczym z zastosowaniem metody korygowania ceny średniej. Dokonując analizy tegoż operatu we wskazanym wyżej zakresie Sąd doszedł do wniosku, że pozytywna ocena przedmiotowego operatu przedstawiona przez organy obydwu instancji była bezpodstawna, a przynajmniej przedwczesna.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wycena nieruchomości to postępowanie, w wyniku którego dokonuje się określenia wartości nieruchomości, jako przedmiotu prawa własności. W okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotem wyceny była nieruchomość, składająca się z dwóch działek o nr geod. [...] i [...]. W rozpatrywanym przypadku biegły rzeczoznawca P. G., posłużył się podejściem porównawczym. W myśl art. 153 ust. 1 ustawy podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Z treści powołanego przepisu jasno wynika, że przy przyjęciu podejścia porównawczego - wartość nieruchomości - określa się z uwzględnieniem cen, jakie uzyskano za - nieruchomości - podobne. Analogiczne wnioski wynikają z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości, w myśl którego przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych - nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny - a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen. Przy znajdującej w niniejszej sprawie zastosowanie metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie - wycenianej nieruchomości - co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 rozporządzenia RM w sprawie wyceny nieruchomości).

W niniejszym postępowaniu punktem wyjścia do wyboru nieruchomości podobnych powinny być, oprócz położenia, cechy charakterystyczne nieruchomości skarżącej, tj. zlokalizowanie na niej linii wysokiego napięcia oraz kolektora sanitarnego ze studzienką rewizyjną. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż urządzenia te mają wpływ na wartość rynkową nieruchomości. Analizując operat szacunkowy pod tym kątem trudno w nim doszukać jakiegokolwiek wyjaśnienia rzeczoznawcy, czy i jaki wpływ na wartość nieruchomości skarżącej ma opisany wyżej kolektor sanitarny. Wprawdzie organ I instancji w swojej decyzji wskazuje, że wyjaśnienia w opisanym zakresie znajdują się na stronie 8 operatu szacunkowego, jednakże z uwagi na fakt, iż w załączonym do akt postępowania administracyjnego operacie szacunkowym nie ma strony 7-8, Sąd nie mógł tego zweryfikować i potwierdzić powyższej okoliczności.

Ponadto rzeczoznawca majątkowy nie zamieścił w tabeli porównawczej numerów działek nieruchomości wziętych do porównań. Podanie jedynie ulic, przy których znajdują się te nieruchomości w zasadzie uniemożliwia stronie jakąkolwiek ich weryfikację. Brak wskazania okoliczności pozwalających na ocenę prawidłowości doboru materiału porównawczego w zakresie rynkowych cen nieruchomości, zastosowanych współczynników korygujących oraz uwzględnionych w ocenie cech indywidualnych porównywanych nieruchomości uniemożliwia kontrolę prawidłowości sporządzenia operatu (tak WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 11 września 2013r. IV SA/Po 542/13).

W operacie rzeczoznawca majątkowy winien zawrzeć uzasadnienie wskazujące na właściwy dobór nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych i ustalenie istotnych cech różniących nieruchomości (wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2010r., Il SA/Lu 85/10). Podobieństwo przyjętych do porównań nieruchomości nie może budzić wątpliwości, ponieważ strona musi mieć możliwość ustalenia, czy analizowane przez rzeczoznawcę nieruchomości są rzeczywiście podobne, a także i to, dlaczego biegły przyjął takie, a nie inne nieruchomości do porównania. Tymczasem w operacie złożonym w ramach kontrolowanego postępowania brak jest opisu cech nieruchomości ujętych w tabeli nieruchomości przyjętych do porównań. Z sześćdziesięciu pięciu wskazanych nieruchomości, niewiadome jest, które z nich odpowiadając specyfice działki skarżącej. W konsekwencji nie można stwierdzić podobieństwa tych nieruchomości z nieruchomością wycenianą. Brak możliwości zapoznania się z cechami indywidualizującymi nieruchomości wytypowanych jako podobne, podważa wiarygodność dokonanej wyceny i całego operatu szacunkowego. Dokonanie zaś wyceny na podstawie niewłaściwie dobranych nieruchomości podobnych mogło mieć istotny wpływ na końcowy wynik wyceny, a co ta tym idzie na treść decyzji. Podkreślić, bowiem jeszcze raz należy, że aby dokonać oceny, czy dobrane przez biegłego nieruchomości zostały wybrane prawidłowo, konieczne jest opisanie ich w taki sposób, aby istniała możliwość ich zidentyfikowania. W innym bowiem wypadku kontrola ich doboru staje się niemożliwa.

Reasumując Sąd doszedł do wniosku, że wskazane powyżej nieścisłości w operacie szacunkowym powodują, jak słusznie dowodzi skarżąca, powstanie uzasadnionych wątpliwości, co do jego prawidłowości. W szczególności niezbędne jest jasne określenie, czy fakt zlokalizowania na wycenianej nieruchomości linii wysokiego napięcia i kolektora sanitarnego ze studzienką rewizyjną został uwzględniony w przedłożonym operacie szacunkowym, oraz jaki wpływ na wycenę nieruchomości mają opisane urządzenia.

Wątpliwości Sądu budzi również fakt obciążenia opłatą adiacencką wyłącznie jednego ze współwłaścicieli – skarżącej. W aktach sprawy nie ma, bowiem informacji, czy i dlaczego, drugi ze współwłaścicieli wycenianej nieruchomości nie został objęty kontrolowanym postępowaniem i obciążony obowiązkiem uiszczenia ustalonej opłaty (oczywiście w stosunku do posiadanego udziału).

Z podanych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji.

Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tejże ustawy.