Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 146/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5a ust. 4
journal: Dz.U. 1994 nr 1 poz 2
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi I. i W. T. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji producentów -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dalej: Dyrektor ORARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2006 r., nr [...] odmawiającą wpisu I. T. do ewidencji producentów rolnych.

W uzasadnieniu własnej decyzji organ odwoławczy wskazał, że nieuwględnienie odwołania I.T. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa spowodowane było stwierdzeniem, że skarżona decyzja nie narusza prawa. Dyrektor ORARiMR podkreślił, że postępowanie prowadzone z wniosku I. T. w sprawie dopłat do zalesionego gruntu musiało w pierwszej kolejności prowadzić do wyeliminowania wnioskodawczyni z ewidencji producentów rolnych, skoro jej małżonek jako producent rolny uzyskał wcześniej wpis i numer w takiej ewidencji. Obowiązujące prawo dla małżonków – rolników pozwala przyznać tylko jeden numer producenta rolnego, zatem rzeczą niezbędną było unieważnienie nadanego I. T. numeru, a jej wniosek o jego nadanie należało rozstrzygnięcia zapadło przed organem I instancji, to jako odpwiadające prawu nie może być kwestionowane w postępowaniu odwoławczym. Dla istoty rozstrzygnięcia i jego oceny nie mają znaczenia działania organu I instancji podejmowane w postępowaniu, zwłaszcza błędne nadanie odwołującej się numeru producenta rolnego.

Z decyzją Dyrektora ORARiMR nie zgodzili się I. i W. T.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pełnomocnik skarżących zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, zwłaszcza art. 7 i art. 7 k.p.a., przez nie podjęcie niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Wskazując takie naruszenie pełnomocnik zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Uzasadnienie skargi zaakcentowało nieprawidłowości proceduralne związane ze zbędnym nadaniem I.T. numeru identyfikacyjnego łącząc skutki takiego działania z niezałatwieniem sprawy dopłat związanych z zalesieniem działki skarżącej, a co za tym idzie ze spowodowaniem wymiernych strat finansowych skarżącej. Z takiego względu skarga I. T. zasługuje na uwzględnienie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor ORARiMR wniósł o oddalenie skargi z argumentacją jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wyznaczony jest treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie, Sąd stwierdza, że skarga I. T. nie zasługuje na uwzględnienie, a to oznacza, że Sąd musiał skargę oddalić.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje stwierdzenie, że skarżąca I. T. nie mogła mieć nadanego numeru identyfikacyjnego dla producenta rolnego, gdyż taki numer wcześniej został nadany za jej zgodą małżonkowi W.. Bezsporne jest także, że numer skarżącej został nadany na skutek niewłaściwego postępowania pracowników organu I instancji. Zaistnienie takiej sytuacji musiało prowadzić do anulowania numeru identyfikacyjnego, a konsekwencją tego działania była decyzja odmowna w sprawie nadania numeru. Wydanie takiej decyzji było konsekwencją wniosku, który choć błędnie, to jednak został złożony. Zatem odmowa nadania numeru dla skarżącej i utrzymująca ją decyzja Dyrektora Dyrektor ORARiMR były poprawnymi rozstrzygnięciami w sprawie, gdy okazało się, że numer błędnie został nadany. Zauważyć wypada, że nadanie numeru identyfikującego producenta rolnego nie jest decyzją administracyjną, zatem w sytuacji, gdy wyjdzie na jaw że nastąpiło ono w okolicznościach, które nie powinny prowadzić do takiego skutku, nie można wznowić postępowania celem korekty błędnego rozstrzygnięcia. Jednym sposobem jest odmowne załatwienie wniosku i w ten sposób zakończenie sprawy po wcześniejszym anulowaniu samego numeru.

W rozpoznawanej sprawie podstawą rozstrzygania był art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów rolnych ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności /Dz.U. nr 10, z 2004 r., poz. 76/. Treść tego przepisu jest jednoznaczna i nawet skarga nie wskazuje, by został on naruszony. Zakres kontroli sądowej obejmuje zastosowanie tej regulacji i postępowanie związane z wydaniem tylko decyzji na tej podstawie. W tym obszarze Sąd nie dopatruje się naruszenia prawa, także procesowego, przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy.

Wręcz przeciwnie cała postępowanie zmierzało do jednoznacznego stwierdzenia, że skarżącej I.T. numer identyfikacyjny został nadany w sytuacji, gdy jej małżonek – producent rolny już taki numer posiadał. Konsekwencją tego ustalenia musiało być stosowanie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r.

Inną rzeczą są naruszenie, których organ I instancji dopuścił się w sprawie płatności, w tym błędne żądanie złożenia przez skarżącą wniosku o numer identyfikacyjny. Jednak te uchybienia nie mogą mieć wpływu na ocenę legalności skarżonej decyzji. Co najwyżej mogłoby rodzić odpowiedzialność odszkodowawczą jednak ten aspekt sprawy nie jest przedmiotem orzekania sądów administracyjnych.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.