Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 355/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant: Przemysław Rauchut po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta W. decyzją z [...] – ([...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku R. L. o wymeldowanie W. L. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego we W. przy ul. S. [...] odmówił wymeldowania W. L., wskazując że z dokonanych ustaleń wynika, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez W. L., nie było dobrowolne, lecz spowodowane było stanem zdrowia i koniecznością sprawowania nad nim opieki.

Składając odwołanie R. L. wskazał, że W. L. opuściwszy lokal [...] nie podjął żadnych działań wyrażających wolę powrotu i zamieszkuje u swej siostry.

Wojewoda [...] decyzją z [...] ([...]) na podstawie art. 138 § 1 Kpa oraz ww. przypisu ustawy z 10 kwietnia 1974 r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, albowiem zebrane dowody wskazują, że W. L. opuścił dotychczasowe miejsce zameldowania niedobrowlnie z uwagi na stan zdrowia i potrzebę sprawowania nad nim opieki, a zatem opuszczenie lokalu nie ma charakteru trwałego i nie było jego zamierzeniem.

W skardze R. L. zarzucił naruszenie art. 15 ust. 2 ww. ustawy z 10 kwietnia 1974 r. przez przyjęcie, że opuszczenie lokalu przez W. L. nie miało charakteru dobrowolnego i trwałego i nie stanowi okoliczności uzasadniającej wymeldowanie, wnosząc o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ – podtrzymał swoje rozstrzygnięcie oraz jego uzasadnienie, podtrzymując zawartą w nim argumentację, i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Natomiast zgodnie z treścią przepisu art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy tymczasem wynika, że po wpłynięciu wniosku skarżącego organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające - zgromadził dokumenty oraz przesłuchał świadków i strony na rozprawie w dniu [...],[...] oraz w dniu [...] przeprowadził wizję lokalną.

Z ustaleń tych dokonanych zgodnie z zasadami i regułami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego jednoznacznie wynika, że data opuszczenia lokalu przez W. L. jest datą rozpoczęcia jego leczenia w szpitalu. Nie można zatem uznać opuszczenia mieszkania za dobrowolne. Bezsporna jest również okoliczność w świetle zebranych dowodów, że po wyjściu ze szpitala W. L. nie był zdolny do samodzielnej egzystencji- wynika to jednoznacznie z załączonych dokumentów lekarskich. Fakt czasowej nieobecności w lokalu jest zatem uzasadniony koniecznością opieki. Zostało też wykazane, że opieka ta może być udzielona jedynie poza miejscem stałego zameldowania, gdyż była żona U. L. złożyła oświadczenie, że opieki tej nie może sprawować ze względu na swój zły stan zdrowia.

Tak więc z akt sprawy wynika jednoznacznie, że opuszczenie miejsca stałego zameldowania przez W. L. nie było dobrowolne, lecz wymuszone przez okoliczności związane ze stanem zdrowia oraz leczeniem szpitalnym a potem koniecznością sprawowania nad nim opieki.

Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 z późn. zm.) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie wskazywano, że organ administracji w postępowaniu o wymeldowanie bada fakt, czy dana osoba rzeczywiście przebywa w lokalu, w którym jest zameldowania, lub czy lokal ten opuściła dobrowolnie i na trwale. Nie jest zaś przedmiotem zainteresowania organu tytuł prawny do lokalu i wynikające z tego uprawnienia osoby do przebywania w nim.

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wielokrotnie wskazywano, że opuszczenie miejsca pobytu stałego, to zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Opuszczeniem jest więc nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar ów należy ustalić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności.

W uzasadnieniu decyzji o odmowie wymeldowania wskazano na dowody zgromadzone w sprawie przez organ. Wskazują one na fakt opuszczenia lokalu przez W. L., lecz także i na okoliczności uniemożliwiające jemu powrót do dotychczasowego miejsca zameldowania.

Wydając więc zaskarżoną decyzję organ nie naruszył prawa i dlatego wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniającym uwzględnienie skargi – na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalono.