Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 472/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Kiss (spr.), Sędziowie NSA Zbigniew Kmieciak, NSA Wiktor Jarzębowski,, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wynagrodzenia za dozór pojazdu 1. uchyla zaskarżone postanowienie w części dotyczącej żądania przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu za dodatkowy wskazany okres; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 kwietnia 2004 r. A spółka z o.o. z siedzibą w Ł., jako podmiot prowadzący parking wystąpiła w oparciu o przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002 r. Nr 134, poz. 1133 ze zm.) do Urzędu Skarbowego Ł.-P. o zwrot kosztów przechowywania pojazdu marki Zastawa 1100 (nr rejestracyjny [...]) przez okres 188 dób w wysokości 12.953,20 zł, przy zastosowaniu stawki w kwocie 68,90 zł za dobę.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 8 listopada 2004 r., wydanym z powołaniem się na przepisy art. 102 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) oraz art. 123 § 1 k.p.a. przyznał spółce wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu w wysokości 348,09 zł. Powyższe wynagrodzenie zostało wyliczone za okres od dnia 18 czerwca 2004 r. (data otrzymania dokumentów umożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa) do dnia odbioru samochodu z parkingu tj. do dnia 19 października 2004 r. (123 doby) przy zastosowaniu stawki 2,83 zł za dobę, ustalonej na podstawie przeciętnej stawki za parkowanie pojazdów na wskazanych innych parkingach znajdujących się na terenie dzielnicy Ł.-P. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z ustalonym w sprawie stanem faktycznym przedmiotowy pojazd został w dniu 20 września 2003 r. usunięty z drogi publicznej na podstawie dyspozycji nr 00507 Komendy Miejskiej Policji w Ł. oraz umieszczony na parkingu prowadzonym przez spółkę. W ocenie organu obciążenie go kosztami parkowania do czasu, gdy nie otrzymał on niezbędnych dokumentów pozwalających na orzeczenie o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa jest nieuzasadnione.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że z uwagi na nieodebranie ww. pojazdu przez właściciela w okresie sześciu miesięcy, Spółka pismem z dnia 1 kwietnia 2004 r. (data wpływu do Urzędu – 13 kwietnia 2004 r.) poinformowała o tym fakcie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. nie przekazując jednak żadnych dokumentów pozwalających na wydanie orzeczenia o przejściu na własność Skarbu Państwa przedmiotowej nieruchomości. W wyniku przeprowadzonego przez organ likwidacyjny postępowania wyjaśniającego, w dniu 18 czerwca 2004 r. do Urzędu Skarbowego Ł.-P. wpłynęła dyspozycja usunięcia przedmiotowego pojazdu oraz wezwanie do jego odbioru z parkingu skierowane do właściciela – Pana G. T. Na odwrocie wezwania do odbioru pojazdu znajdowało się oświadczenie właściciela z dnia 27 kwietnia 2004 r., iż zrzeka się on prawa własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] wydaną z powołaniem się m.in. na przepisy art. 104 k.p.a. i art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym orzekł o przejściu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu. Organ po dokonaniu przy udziale biegłego-rzeczoznawcy wyceny wartości przedmiotowego pojazdu (wartość rynkowa pojazdu została wyceniona na kwotę 100 zł) postanowieniem z dnia [...] postanowił sprzedać pojazd po cenie oszacowania i pojazd w dniu 19 października 2004 r. został sprzedany i odebrany w tym dniu z parkingu.

W złożonym zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] o przyznaniu wynagrodzenia za dozór, A wnosząc o jego uchylenie zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz postanowień uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 października 2002 r. (nr LXXXVIII/1946/02) w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie tych pojazdów. Zdaniem strony zgodnie z treścią § 12 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości nie stanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości, a w przypadku wydatków przekraczających kwotę uzyskaną ze sprzedaży, są one pokrywane z budżetu Państwa, a wysokość należnych opłat za parkowanie winna być ustalona na podstawie wskazanej uchwały Rady Miejskiej w Ł. za cały okres od dnia, w którym Skarb Państwa stał się z mocy prawa właścicielem pojazdu. Ponadto według strony powołany przez organ art. 102 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie może mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, albowiem przedmiotowy pojazd nigdy nie był oddany spółce pod dozór, o którym mowa w tym przepisie.

Po rozpatrzeniu zażalenia strony Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia [...] uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie oraz postanowił przyznać wynagrodzenie za dozór przedmiotowego pojazdu za okres od 18 czerwca 2004 r. do 19 października 2004 r. w wysokości 6.200 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy stwierdził, że organ pierwszej instancji przed wydaniem orzeczenia w sprawie przejścia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdu na podstawie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym winien posiadać stosowne dokumenty potwierdzające spełnienie warunków przewidzianych w tym przepisie. Stąd też według organu okres naliczania opłat za przechowywanie pojazdu na parkingu, płatnych z budżetu Państwa może być liczony dopiero od dnia otrzymania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. odpowiednich dokumentów do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Jednocześnie organ uznał, że opłata za parkowanie przedmiotowego samochodu winna być ustalona w oparciu o stawkę w wysokości 50 zł za dobę, wynikającej z uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 października 2002 r. (Nr LXXXVIII/1946/02), która to uchwała jest zdaniem tego organu aktem prawnym, o którym mowa w art. 130 § 6 Prawa o ruchu drogowym. Stwierdzono również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony dotyczący wydania przez organ pierwszej instancji zaskarżonego orzeczenia na błędnej podstawie prawnej, albowiem zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku przedmiotów w postępowaniu administracyjnym, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym jest zamieszczony art. 102 § 2 cytowanej ustawy, powołany w zaskarżonym postanowieniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A zaskarżył postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w części nieuwzględniającej wynagrodzenie za dozór pojazdu za okres od dnia 21 marca 2004 r. do dnia 17 czerwca 2004 r. i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie art. 130a ust. 1, ust. 2 i ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym wniósł o jego zmianę przez uwzględnienie również wynagrodzenia w kwocie 4.450 zł za wskazany okres. Zdaniem strony skarżącej Skarb Państwa stał się właścicielem samochodu z mocy prawa po upływie sześciu miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi publicznej i Urząd Skarbowy winien ponieść koszty parkowania samochodu za cały okres od kiedy Skarb Państwa stał się właścicielem tego samochodu. Podniesiono także, że przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów nie nakładają na podmiot prowadzący parking obowiązku składania Urzędowi Skarbowemu jakichkolwiek dokumentów poza powiadomieniem, o którym mowa w § 7 ust. 2 tego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę, złożoną w dniu 31 maja 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej zawiadomił "iż wycofuje ww. odpowiedź i wnosi o umorzenie przedmiotowego postępowania, z uwagi na uwzględnienie skargi". W uzasadnieniu swojego pisma organ powołał się na załączone nowe postanowienie z dnia [...], wydane na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), którym uchylono w całości zaskarżone postanowienie z dnia 31 marca 2005 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu pisma organ podał, że nowe rozstrzygnięcie zostało podjęte z uwagi na naruszenie przez organy orzekające obu instancji przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 124 k.p.a., a także art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002 r. nr 110, poz. 968 ze zm.). Powołano się również na treść uzasadnienie nowego postanowienia, w którym m.in. wskazano na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie "ponad wszelką wątpliwość" kwestii związanej z momentem przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, a ponadto zbadanie zasadności roszczenia strony skarżącej w odniesieniu do żądanej kwoty wynagrodzenia z uwzględnieniem przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W związku z pismem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. strona skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia 21 lipca 2005 r., w którym wniosła o nieuwzględnienie wniosku organu o umorzenie postępowania oraz podtrzymała swoją skargę. Strona stwierdziła, że nowe postanowienie organu z dnia [...] zostało zaskarżone do sądu administracyjnego z uwagi na wydanie go z naruszeniem art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnosząc m.in., że powyższym orzeczeniem zostało uchylone w całości zaskarżone postanowienie organu orzekającego drugiej instancji, również w części niezaskarżonej przez stronę.

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2005 r. postępowanie przed Sądem w sprawie zostało zawieszone do czasu zakończenia sprawy ze skargi strony na nowe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., a następnie w związku z wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 29 listopada 2005 r. (sygn. akt I S.A./Łd 1005/05) uchylającym nowe postanowienie, Sąd podjął postępowanie w niniejszej sprawie.

Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej podniósł dodatkowo, że zażalenie strony skarżącej na postanowienie organu likwidacyjnego pierwszej instancji zostało złożone po terminie i wniósł w związku z tym o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Zobowiązał się jednocześnie przedstawić odpowiednie dokumenty ten fakt potwierdzające. Dokumentów takich strona jednakże nie przedłożyła, przedstawiając jedynie w dniu 19 czerwca 2006 r. "pismo procesowe – uzupełnienie odpowiedzi na skargę", powtarzające dotychczasowe argumenty organu odwoławczego. W tym samym dniu do Sądu wpłynęło także pismo strony skarżącej, w którym Spółka przedstawiła informacje i dokumenty poświadczające fakt złożenia zażalenia na postanowienie organu likwidacyjnego pierwszej instancji w ustawowym terminie. W szczególności strona przedłożyła kserokopię pocztowej książki nadawczej z dnia 23 listopada 2004 r. oraz kserokopie pism Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. kierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. potwierdzające fakt złożenia przez stronę skarżącą zażalenia na wzmiankowane postanowienia w ustawowym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podlega uchyleniu, albowiem co do zasady należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż Skarb Państwa, reprezentowany przez odpowiedni organ skarbowy winien ponieść koszty związane z przechowywaniem pojazdu na parkingu, prowadzonym przez skarżącą spółkę począwszy od dnia, w którym stał się właścicielem przedmiotowego pojazdu.

Na wstępie rozważań należy jednak podnieść, iż nie może zostać uwzględnione wynikające ze skargi żądanie strony dotyczące dokonania przez Sąd zmiany zaskarżonej decyzji przez uwzględnienie wynagrodzenia za dozór pojazdu za wskazany dodatkowy okres, albowiem tego rodzaju orzeczenie nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, określonej w przepisach ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności organów administracji publicznej badają wyłącznie zgodność z prawem w szczególności zaskarżonych aktów lub innych czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień albo obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie organu administracji publicznej uchyla zaskarżony akt w całości lub w części w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek wymienionych w pkt 1 tego przepisu, stwierdza nieważność aktu, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach dotyczących nieważności (pkt 2), albo stwierdza wydanie aktu z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach (pkt 3). Sąd administracyjny nie może natomiast dokonać rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w tym również dokonać merytorycznej zmiany zaskarżonego aktu administracyjnego, albowiem tego rodzaju rozstrzygnięcia należą wyłącznie do ustawowej kompetencji właściwych organów administracji publicznej.

Przechodząc do merytorycznej oceny żądania strony skarżącej w zakresie przyznania jej wynagrodzenia od Skarbu Państwa za dozór przedmiotowego pojazdu również za wskazany dodatkowy okres należy stwierdzić, iż z treści obowiązującego od dnia 1 stycznia 2002 r. przepisu art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruch drogowym (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 515 ze zm.) wynika jednoznacznie, że pojazd usunięty z drogi publicznej w trybie określonym w ust. 1 lub 2 (m.in. z powodu nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia) i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i pojazd taki przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W art. 130a ust. 11 wymienionej wyżej ustawy zostało zawarte upoważnienie dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia m.in. trybu postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. nr 134, poz. 1133 ze zm.) o takim przejęciu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należy powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W świetle powyższych uregulowań prawnych należy uznać, że orzeczenie naczelnika właściwego urzędu skarbowego o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, gdyż nie kreuje takiej własności, a jedynie stwierdza o takim przejściu z chwilą wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa Prawo o ruchu drogowym wiąże to przejście.

Stąd też w takim przypadku Skarb Państwa, reprezentowany przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego stał się właścicielem pojazdu usuniętego w powyższym trybie z drogi publicznej z dniem upływu terminu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu i należy uznać, że co najmniej od tego dnia obciążają Skarb Państwa wszelkie opłaty związane z przechowywaniem takiego pojazdu.

Powołanie się w rozpoznawanej sprawie przez organy podatkowe na okoliczność, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. otrzymał z Komendy Miejskiej Policji w Ł. dokumenty niezbędne do wszczęcia postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z pewnym opóźnieniem, nie może zwalniać ten organ reprezentujący Skarb Państwa od pokrycia należnych opłat związanych z przechowywaniem przedmiotowego pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącą spółkę. W rozpatrywanym przypadku, a także w innych podobnych sprawach rzeczą właściwego organu skarbowego jest przyjęcie takiego trybu postępowania, aby wszystkie podmioty uczestniczące w takich sprawach, a w szczególności Policja, wydająca dyspozycję usunięcia pojazdu, a także podmiot prowadzący parking działały bez zbędnej zwłoki w celu niedopuszczenia do ponoszenia przez Skarb Państwa nieuzasadnionych kosztów przechowywania pojazdów. Podstawowe obowiązki wyżej wymienionych podmiotów zostały określone w przepisach cytowanego wyżej rozporządzenia wykonawczego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w szczególności w § 7 tego rozporządzenia. Należy w tym miejscu zauważyć, iż zgodnie z § 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia jednostka prowadząca parking w przypadku nieodebrania pojazdu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest obowiązana do powiadomienia o tym właściwego urzędu skarbowego oraz podmiot, wydający dyspozycję usunięcia pojazdu, który to obowiązek w rozpoznawanej sprawie również skarżąca spółka wykonała z pewnym opóźnieniem. Należy również nadmienić, iż odmowa organów podatkowych przyznania skarżącej spółce wynagrodzenia za wskazany dodatkowy okres (mimo braku takiego stwierdzenia w sentencji rozstrzygnięć) wynika jednoznacznie z treści uzasadnień postanowień organów obu instancji (stanowiących integralną część rozstrzygnięć), a także z treści zażalenia strony na orzeczenie organu pierwszej instancji.

W odniesieniu natomiast do kwestii wysokości zwrotu na rzecz skarżącej spółki kosztów przechowywania przedmiotowego pojazdu, żądanie spółki zapłaty przez Skarb Państwa tych kosztów w wysokości wyliczonej w oparciu o stawkę ustaloną w uchwale Rady Miejskiej w Ł. z dnia 10 października 2002 r. w sprawie wysokości opłat za usuwanie pojazdów z dróg i przechowywanie tych pojazdów nie znajduje według oceny Sądu wystarczającego uzasadnienia zarówno prawnego jak i faktycznego. W powyższym zakresie należy zauważyć, iż wyznaczenie przez Prezydenta Miasta Ł. parkingu prowadzonego przez skarżącą spółkę do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg oraz ustalenie przez Radę Miejską w Ł. opłat za usuwanie pojazdów i ich przechowywanie zostało dokonane na podstawie m.in. art. 130 a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, który to przepis zdanie 1 (łącznie z ust. 5 art. 130a ustawy) wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt K. 23/04 został uznany za niezgodny z art. 2 i art. 22 Konstytucji RP, z tym, że wymienione przepisy tracą moc obowiązującą z dniem 30 czerwca 2006 r. Ponadto na podstawie analizy i wykładni przepisów art. 130 a ust. 1 – ust. 7 ustawy Prawo o ruchu drogowym należy uznać, że opłaty za usunięcie pojazdów z drogi i ich parkowanie, o których mowa w ust. 6 tego artykułu oraz w powołanej przez stronę uchwale Rady Miejskiej dotyczą właścicieli pojazdów, którym pojazdy są odbierane, natomiast nie dotyczą Skarbu Państwa, na rzecz którego pojazd przechodzi w trybie ust. 10 wymienionego artykułu.

W takim przypadku należy uznać, iż do przechowywania pojazdu na parkingu prowadzonym przez skarżącą spółkę i związanych z tym należności winny zgodnie z § 3 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 50, poz. 449) mieć zastosowanie przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), a w szczególności art. 102 tej ustawy, określający obowiązki dozorcy oraz wydatki i wynagrodzenie związane z wykonywaniem dozoru nad ruchomością, która przeszła na własność Skarbu Państwa. Nie można jedynie podzielić wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu poglądu Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., iż podstawę prawną do zastosowania w rozpatrywanym przypadku przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi § 3 ust. 1 lit. a cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów, albowiem przepis ten dotyczy wyłącznie ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia o przepadku, wydanego w wymienionych postępowaniach, która to sytuacja nie zachodzi w tej sprawie. Należy jednak uznać, że taką podstawę prawną stanowi przepis § 3 ust. 1 lit. c cyt. rozporządzenia, odnoszący się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie m.in. zrzeczenia się własności lub objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej. W myśl art. 180 kodeksu cywilnego właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci i treść tego przepisu wprost nawiązuje do treści art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym, iż pojazd usunięty z drogi publicznej i nieodebrany przez właściciela w terminie 6 miesięcy "uznaje się za porzucony, z zamiarem wyzbycia się". Stąd też prowadzącemu parking, przechowujący pojazdy, które przeszły na własność Skarbu Państwa w trybie art. 130 a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym przysługuje z mocy prawa jako dozorcy uprawnienie do żądania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Do wyliczenia stosownej kwoty konieczne jest uwzględnienie specyfiki parkingu sprawującego dozór oraz porównanie kosztów dozoru i wynagrodzenia ze stawkami stosowanymi u innych podmiotów prowadzących podobną działalność (por. także wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 listopada 2004 r., sygn. akt I S.A./Bd 477/04).

W zakończeniu należy nadmienić, iż mimo wyrażonego wyżej poglądu odnośnie nieprzysługiwania skarżącej spółce opłat za przechowywanie przedmiotowego pojazdu w przyjętej również w zaskarżonym postanowieniu za część okresu przechowywania wysokości wynikającej z powołanej uchwały Rady Miejskiej w Ł., Sąd orzekający mając na uwadze treść wniesionej skargi oraz uregulowanie zawarte w art. 134 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uznał za możliwe uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia Dyrektora Izby Skarbowej.

Z wniesionej skargi wynika bowiem, że strona zaskarżyła orzeczenie organu drugiej instancji jedynie w części dotyczącej odmowy przyznania należności za dodatkowy wskazany okres, a przede wszystkim zgodnie z art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd jest związany zakazem reformationis in peius. Według oceny Sądu stwierdzone wady zaskarżonego w części orzeczenia organu nie stanowią dostatecznej przesłanki skutkującej stwierdzeniem nieważności tego orzeczenia w całości, które to stwierdzenie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organy niewątpliwie spowodowałoby skutki niekorzystne dla strony skarżącej.

Sąd nie podzielił również złożonego na rozprawie wniosku pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, albowiem w toku postępowania nie został potwierdzony fakt wniesienia przez stronę skarżącą zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji z uchybieniem ustawowego terminu.

Z tych wszystkich względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.