Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 156/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 83 § 1 i 2, art. 178, art. 185 § 2, art. 194 § 2, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1393/21 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2021 r. nr BP.501.23.2021.2058.WA7.55965 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 stycznia 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1393/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: p.p.s.a.), odrzucił zażalenie R. D. na postanowienie tego Sądu z dnia 26 listopada 2021 r. w sprawie z jego skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że ww. postanowieniem, WSA odrzucił skargę R. D., a postanowienie to wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 grudnia 2021 r. W pouczeniu wskazano, że zażalenie należy wnieść w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Sąd stwierdził, że termin do złożenia zażalenia mijał w dniu 13 grudnia 2021 r., zaś skarżący złożył je w dniu 14 grudnia 2021 r., a zatem po terminie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł R. D., informując, że opóźnienie wysłania zażalenia spowodowane było jego przeświadczeniem, że 5, 7 lub 14 dni na odpowiedź uwzględnia tylko dni robocze. Pismo zawierające zażalenie zostało napisane już 11 grudnia 2021 r. i zgodnie z jego tokiem rozumowania (7 dni roboczych) powinno być wysłane do 15 grudnia 2021 r. W związku z powyższym skarżący wniósł o nieodrzucanie jego zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 194 § 2 p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie zaś do treści art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną /.../, przy czym w sprawie niniejszej przepis ten należy odczytywać wraz z art. 197 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a.

Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, postanowienie WSA z 26 listopada 2021 r. o odrzuceniu skargi doręczono skarżącemu w dniu 6 grudnia 2021 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru, wskazujące tę właśnie datę (vide: karta akt sądowych - nr 35). Liczony od tej daty siedmiodniowy termin na wniesienie - zgodnie z pouczeniem - zażalenia, upływał zatem w dniu 13 grudnia 2021 r. Zażalenie strony na powyższe postanowienie WSA zostało natomiast złożone w dniu 14 grudnia 2021 r., o czym świadczy data stempla pocztowego na kopercie, w której zostało ono nadane (karta akt sądowych – nr 46), a zatem wniesiono je po upływie ustawowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności. Za nieprawidłowe należy uznać stanowisko skarżącego, który twierdzi, że termin na dokonanie określonej czynności uwzględnia tylko dni robocze. Jak wynika bowiem z treści art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Jak wynika z ugruntowanego stanowiska doktryny i judykatury, przy obliczaniu terminów w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy stosować zasadę, że termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Do biegu takiego terminu nie wlicza się dnia, w którym miało miejsce zdarzenie, od którego ma się liczyć bieg terminu. Siedmiodniowy termin obejmuje zatem wszystkie kolejne dni bez wyłączenia sobót, niedziel i innych dni ustawowo wolnych od pracy. Dni ustawowo wolne od pracy "przedłużają" termin jeżeli przypadają na jego koniec, a nie w jego trakcie – jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie (vide: postanowienie NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I OZ 964/11, CBOSA, a także M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hauser, M. Wierzbowski, wyd. 6 C.H.Beck, Warszawa 2019 r., s. 537).

Za prawidłowe należało zatem uznać postanowienie Sądu I instancji, którym odrzucono wniesione zażalenie, uznając je za złożone z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że Sąd I instancji w świetle art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. nie miał innej możliwości niż odrzucenie zażalenia bowiem strona wniosła je po terminie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.