Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 880/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 3, art. 3 ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust 1 pkt 2, art. 5
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 21 ust. 1, art. 22
journal: Dz.U. 2020 poz 276
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 13 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

1. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] Skarbnik Miasta działający z upoważnienia Prezydenta Miasta S. (dalej również jako: organ podatkowy oraz organ I instancji) ustalił S. M. wymiar podatku od nieruchomości za 2019 r. w kwocie 183,00 zł, dotyczący nieruchomości położonej w S. przy ul. [...].

W podstawie prawnej swojego rozstrzygnięcia powołał art. 21 § 1, art. 63 § 1, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2020 poz. 1325, dalej jako o.p.) oraz art. 1c, 2, 3, 4, 5, 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. z 2019 r poz. 1170 ze zm., dalej jako: u.p.o.l.), a także uchwałę nr LIII/644/2018 Rady Miejskiej w S. z dnia 7 listopada 2018 r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości na 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. 2018 r. poz. 4523). Podatek od nieruchomości został ustalony za cały rok 2019 r. od gruntów pozostałych o powierzchni 468,00 m2 ze stawką 0,39 zł za 1 m2 w wysokości 182,52 zł. Po zaokrągleniu wyniósł 183,00 zł.

2. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. W odwołaniu stwierdza, iż zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 4 o.p. Skarżąca argumentuje, że w decyzji zostało popełnione przestępstwo, gdyż naruszona została jej własność. W ocenie Skarżącej organ decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. ustalając jej podatek za 2019 r. "zabrał" jej 19 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, z czym skarżąca nie godzi się. W obszernych wyjaśnieniach opisuje sytuacje związane z przedmiotową nieruchomością, wyjaśniając m.in. że nie jest w stanie zrobić oddzielnego wejścia do budynku od 11 lat, gdyż dojazd do jej działki jest nieprzejezdny.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej jako: SKO) po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

4. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyjaśnia, że organ podatkowy prawidłowo dokonał opodatkowania jedynie działki będącej własnością Skarżącej, nie ujmując do opodatkowania części budynku przez nią deklarowanej w informacji z 2009 r. ponieważ zgodnie art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub współposiadaczach (z zastrzeżeniem ust. 5, traktującego o przypadku wyodrębnienia własności lokali). Zdaniem organu odwoławczego, skoro obiekt budowlany stanowi współwłasność trzech podatników, tj. S. M., S. I. oraz P. Ig., to zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. stanowi odrębny przedmiot opodatkowania i nie może być opodatkowany wraz z nieruchomością Skarżącej będącą jej wyłączną własnością.

W jego ocenie ustalony mocą zaskarżonej decyzji wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. należy uznać za prawidłowy, gdyż zgodny jest ze stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami, pomimo częściowo niewłaściwego uzasadnienia dokonanego przez organ I instancji. SKO pouczył Skarżącą o tym, że brak możliwości korzystania przez nią – jako współwłaścicielkę - z budynku i nie pobieranie z niego pożytków, nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. Dlatego też podnoszone przez nią obawy, iż została pozbawiona prawa własności tej części budynku, jak też części gruntu na którym posadowiony jest ta część budynku są niezasadne. Organ zaznacza też, że rozstrzygać może tylko w zakresie określonym sprawą tj. w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za 2019 r., zaś problemy z umożliwieniem posiadania przedmiotowego budynku nie należą do spraw rozstrzyganych w postępowaniu podatkowym. Ponadto przypomina Skarżącej, że w przypadku zmiany stanu faktycznego ma prawo zgłosić ten fakt organowi podatkowemu.

5. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, S. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Zaskarżając w całości decyzję SKO podtrzymała w całości swoje żądania i wyjaśnienia. Wnosi o powtórne rozpatrzenie swojego odwołania z wagi na fakt, iż w jej ocenie nie wszystkie dokumenty i pisma składane do Urzędu Miejskiego w S. zostały przekazane do SKO lub też wyjaśnienia podniesione przez nią w odwołaniu nie były wystarczająco obszerne i precyzyjne.

S. M. twierdzi, że w momencie dokonywania podziału działki mieszkalnej nr [...] o powierzchni 1552 m2 Urząd Miejski w S. dokonał co najmniej dwóch przestępstw:

podzielił działkę mieszkalną nr [...] przed 2008 r. tylko na 2 działki (dwóch właścicieli - A. I. i S. I.), pomijając Skarżącą, bez powiadomienia jej jako strony, pomimo iż organ podatkowy był w posiadaniu jej adresu, a ona prosiła o powiadomienie, jeśli będą dokonywane jakiekolwiek działania związane z działką;

zmienił charakter budynku znajdującego się na działce nr [...] z mieszkalnego na "przemysłowo – handlowy". Skarżąca podkreśla, że organ podatkowy wciąż nie odpowiedział na pytanie kto, kiedy i na jakiej podstawie dokonał tej zmiany;

usiłowano jej działkę mieszkalną zmienić na "przemysłowo – handlową" i odebrać bezpowrotnie 19 m2 działki mieszkalnej i 19 m2 budynku mieszkalnego stojącego na jej działce mieszkalnej [...] oraz przekazać P. I., a tym samym dokonując przestępstwa poprzez naruszenie jej własności.

Skarżąca szczegółowo opisuje okoliczności z 2008 r. związane z podziałem działki, którą otrzymała w spadku po zmarłych rodzicach i różne nieprawidłowości, których w jej ocenie dopuścili się urzędnicy Urzędu Miejskiego w S. oraz kwestię zniesienia współwłasności działki nr ewid. [...] przez Sąd Rejonowy w S. Wskazuje, iż od 2009 r. do końca 2018 r. opłacała podatek od nieruchomości za 468 m2 powierzchni działki mieszkalnej i 19 m2 powierzchni mieszkalnej budynku. Nie zgadza się z tym, że po 11 latach opłacania podatku od nieruchomości za działkę mieszkalną i część budynku mieszkalnego organ podatkowy "obudził się" i usiłuje zmienić funkcję przedmiotowej nieruchomości na usługowo-handlową, pomimo iż – jak zaznacza - była to działka i budynek mieszkalny. W uzasadnieniu skargi stwierdza, że w załączniku do postanowienia Sądu Rejonowego w S. , którego nie widziała wcześniej, naniesiono bez jej wiedzy i zgody poprawkę, przekształcając budynek mieszkalny na przemysłowo – handlowy. Domniemuje też, że osoby uczestniczące w czasie wytyczania działek przez geodetę wprowadziły go w błąd i z tego powodu określił on działkę oraz budynek jako handlowo- usługowy.

Skarżąca przypomina swoje wystąpienia skierowane do Urzędu Miejskiego w S. umotywowane tym, że nie zgadza się z poinformowaniem jej o funkcji "przemysłowo - handlowej" budynku oraz z tym, że została pozbawiona 19 m2 powierzchni mieszkalnej budynku. Skarżąca podkreśla, że jej działka o nr [...] ma funkcję mieszkalną, co wynika z dokumentów wydanych przez urząd (wypisu z ewidencji gruntów i budynków z dnia z 7 sierpnia 2008 r.). Podnosi, że organ usiłował przekształcać przeznaczenie działki z mieszkalnej na "przemysłowo - handlową" już po wydaniu ww. wypisu świadczącym o tym, że działki mają funkcję mieszkalną. W ocenie Skarżącej bez żadnych podstaw prawnych organ odebrał jej 19 m2 budynku mieszkalnego i tym samym 19 m2 działki mieszkalnej, na której stoi część budynku twierdząc, że to nie ona jest właścicielką, lecz P. I.

- właściciel działki nr [...]. Dlatego też uważa, że w decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2019 r. "zrobione jest fałszerstwo", a ktoś po otrzymaniu wypisu z ewidencji usiłował bezprawnie zmieniać jej działkę oraz działkę A. I. na "przemysłowo - handlową". W jej ocenie ww. działanie było celowe i dokonane z premedytacją, albowiem komuś zależało na takim przekształceniu i chyba z rozpędu usiłowano zmienić przeznaczenie również jej działki. Przypuszcza, że ktoś chciał, aby nigdy nie odzyskała części spadku po rodzicach, co skutecznie jest czynione do chwili obecnej.

Skarżąca twierdzi, że charakter "przemysłowo - handlowy" działki może zakłócić spokój pozostałym właścicielom małych, sąsiadujących działek mieszkalnych, ponieważ przedmiotowa działka jest działką umiejscowioną pośrodku nich. Kwestionuje też charakter przemysłu i handlu na tak małej działce, leżącej pomiędzy działkami mieszkalnymi. Z tego powodu wyraża zdziwienie, że organ zgodził się na przekwalifikowanie działki mieszkalnej nr [...] na "przemysłowo – handlową". Podnosi, że kiedy przyszła do Wydziału Geodezji Urzędu Miejskiego w S. w 2008 r. po dokumentację, nie istniał pawilon handlowo- usługowy, nie prowadzono też żadnej działalności przemysłowo – handlowej. Sporny budynek był wówczas mieszkaniem matki Skarżącej.

Skarżąca podkreśla, że SKO – podobnie jak organ I instancji - odbiera jej własność 19 m2 budynku mieszkalnego, zmniejszając tym samym o 19 m2 jej działkę mieszkalną. Kwestionuje ustalenia organów, które jej zdaniem twierdzą, że Skarżąca "nie może mieć 19 m2 budynku mieszkalnego, bo nie ma do niego wejścia". Wskazuje na problematyczną okoliczność, iż nie może przejechać na swoją działkę z powodu stojącej na środku drogi dojazdowej szopy, a także rosnących na drodze drzew.

6. Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W jej ocenie decyzja wymiarowa za 2019 r. powinna uwzględniać powierzchnię mieszkalną działki nr [...] o powierzchni 468 m2 i 19 m2 budynku mieszkalnego.

7. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymuje argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym.

Z § 3 Zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz.U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

W konsekwencji, z uwagi na realnie istniejące zagrożenie dla zdrowia osób uczestniczących w rozprawie a sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

2. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2019 r. Zastosowanie w przedmiotowym przypadku mają przepisy u.p.o.l. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części; budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Natomiast według art. 3 ust. 4 jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Na podstawie art. 5 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Poza tym należy wskazać, że podstawę wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm., dalej jako p.g.k.) stanowią dane z ewidencji gruntów i budynków.

4. Skarżąca zarzuca przyjętą przez oba organy podstawę opodatkowania, gdyż w jej ocenie skoro do 2019 r. opłacała podatek od nieruchomości położonej przy ul. [...] w S. na działce o nr geod. [...] od powierzchni mieszkalnej 468 m2 i części budynku mieszkalnego położonego na tejże działce o powierzchni 19 m2, to powinna nadal opłacać tenże podatek od tych przedmiotów opodatkowania również w 2019 r. W jej ocenie organ podatkowy "obudził się" i usiłuje zmienić funkcję przedmiotowej nieruchomości na usługowo-handlową, pomimo iż – jak zaznacza - była to działka i budynek mieszkalny.

Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że w informacji na 2009 r. w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, Skarżąca deklarowała jako podstawę do opodatkowania podatkiem od nieruchomości odnośnie działki o nr geod. [...], grunty pozostałe o powierzchni 468 m2 oraz 19 m2 powierzchni użytkowej części budynku położonego na tejże działce, wskazując funkcję mieszkalną tego budynku. Jako okoliczność powodującą konieczność złożenia tejże informacji podała wyodrębnienie własności do nieruchomości na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z [...] marca 2009 r. W aktach sprawy znajduje się pismo Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w S. skierowane do Skarżącej w dniu 31 lipca 2019 r., z którego m.in. wynika, że podział działki o nr [...] wprowadzono do ewidencji gruntów i budynków na podstawie powyższego postanowienia Sądu Rejonowego.

Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków m. S. właścicielką działki o nr [...] położonej przy ul. [...] jest S. M., natomiast działka nr [...] stanowi współwłasność S. I. (udział 1/3), S. M. (udział: 1/3) P. I. (udział: 1/3). Na działce ozn. nr geod. [...], zgodnie z ewidencją gruntów i budynków oraz mapą zasadniczą, znajduje się drewniany budynek niemieszkalny. Co ważne, budynek położony na działkach nr [...] od czasu założenia ewidencji budynków obrębu nr [...] (operat techniczny nr [...]) w roku 2006 figuruje jako handlowo-usługowy. Wskazanego stanu prawnego dot. spornej nieruchomości nie może zmienić fakt, iż w przeszłości budynek ten spełniał – jak wskazuje Skarżąca – wyłącznie funkcje mieszkalne ze względu na to, że zamieszkiwała w nim Jej matka, zaś po jej śmierci Skarżąca nie miała prawa wstępu na teren posesji, gdyż cała posesję bez jej wiedzy i zgody użytkował jej brat S. I.

Sąd zauważa, że do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków m. S. nie wpłynął żaden dokument, na podstawie którego można byłoby zmienić dane w rejestrze. Organ podatkowy w oparciu o takie dowody jak wypis z rejestru gruntów, wypis z kartoteki gruntów, kopia mapy ewidencyjnej, oświadczenie P. I. z [...] maja 2020 r. wraz z dokumentacją zdjęciową oraz pisemne oświadczenie Skarżącej z [...] lipca 2019 r. oraz [...] czerwca 2020 r. prawidłowo ustalił, iż S. M. aktualnie nie znajduje się w posiadaniu części budynku sklasyfikowanego w ewidencji jako handlowo-usługowy, lecz w posiadaniu samoistnym P. I. Podkreślić trzeba, iż organ podatkowy w żaden sposób nie zakwestionował prawa własności Skarżącej do części spornego budynku, który wynika z ww. postanowienia Sądu Rejonowego w przedmiocie zniesienia współwłasności. Na podstawie materiału dowodowego organ ustalił jedynie, że zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. budynek ten nie może on być opodatkowany w jednej decyzji wymiarowej wraz z gruntami pozostałymi o powierzchni 468 m2.

5. Skarżąca podnosi w skardze zarzut, że Prezydent Miasta S. poprzez decyzję wymiarową w podatku od nieruchomości za 2019 r. bez żadnych podstaw prawnych odebrał jej bezpowrotnie 19 m2 budynku mieszkalnego posadowionego na części jej działki o nr [...] o nr ewidencyjnym [...] i tym samym 19 m2 działki mieszkalnej, na której stoi część budynku. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd zgadza się z SKO, że obawy Skarżącej odnośnie pozbawienia jej prawa własności części nieruchomości budynkowej, której jest współwłaścicielką, jak też części gruntu na którym posadowiona jest ta część budynku, są niesłuszne. Organ administracji nie może w postępowaniu podatkowym decydować o prawie własności, zwłaszcza nie może go pozbawiać ani też przenosić na inne osoby. Decyzja wymiarowa dot. podatku od nieruchomości w żaden sposób nie ingeruje w sferę własności nieruchomości, ustala jedynie wymiar podatku na podstawie danych z ewidencji gruntów i budynków.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w S. o sygn. [...] z dnia [...] marca 2009 r. jest jednym ze współwłaścicieli spornego budynku położonego na części działki o nr [...], a decyzja podatkowa tego stanu rzeczy zmienić nie mogła. Natomiast posiadaczem samoistnym całości tegoż obiektu budowlanego uznaje się właściciel sąsiedniej działki o nr [...], na której położona jest większa część budynku wraz z wejściem do tegoż budynku P. I..

Skarżąca wyjaśniła, że od 11 lat nie korzysta z tego budynku, ponieważ nie posiada oddzielnego wejścia do tego budynku, którego nie jest w stanie wykonać z powodu istnienia innego budynku na działce o nr [...] (droga), na której to działce położona jest również część spornego budynku. W takiej sytuacji skoro obiekt budowlany stanowi współwłasność trzech podatników, tj. S. M., S. I. oraz P. I. to zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. stanowi odrębny przedmiot opodatkowania i nie może być opodatkowany wraz z nieruchomością Skarżącej będącą jej wyłączną własnością. A zatem decyzja wymiarowa nieuwzględniająca będącego przedmiotem sporu budynku de facto potwierdza, że Skarżąca jest współwłaścicielką przedmiotowego budynku o nr ewid. [...], wszak właśnie ten fakt stanowił dla organu podatkowego podstawę wydania dla niego odrębnej decyzji w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości, stosownie do przytoczonego na wstępie uzasadnienia prawnego art. 3 ust. 4 u.p.o.l.

6. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, iż fakt, że współwłaścicielka budynku z niego nie może korzystać i nie pobiera pożytków, nie jest istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie podatku od nieruchomości. Dlatego też obawy Skarżącej, iż została pozbawiona prawa własności tej części budynku, jak też części gruntu na którym posadowiony jest ta część budynku są nie zasadne. Obowiązek podatkowy będzie ciążył tylko na faktycznym posiadaczu tegoż budynku, tj. na P. I., a nie na wszystkich współwłaścicielach, co jednak – jak już podkreślono – nie wpływa na to, że Skarżąca jest jego współwłaścicielką. Problemy z umożliwieniem posiadania tego budynku nie należą do spraw rozstrzyganych w postępowaniu podatkowym. W tym celu Skarżąca powinna wystąpić ze stosownym roszczeniem na drogę cywilną. Jednak nawet gdyby Skarżąca "odzyskała" posiadanie, np. poprzez wybudowanie wejścia od strony Jej działki o nr [...]/3, nie spowodowałoby to ustalenia wymiaru podatku dla gruntów pozostałych o powierzchni 468 m2 oraz 19 m2 powierzchni użytkowej części budynku położonego na tejże działce w jednej decyzji, ponieważ – jak już wspomniano - zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach.

7. Sąd zgadza się z oceną organu odwoławczego, że skoro obiekt budowlany stanowi współwłasność trzech podatników, tj. S. M., S. I. oraz P. I. to zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. stanowi odrębny przedmiot opodatkowania i nie może być opodatkowany wraz z nieruchomością Skarżącej będącą jej wyłączną własnością. W związku z tym zobowiązanie podatkowe Skarżącej z tytułu podatku od nieruchomości na 2019 r. wyliczyć należało jedynie od powierzchni gruntów działki o nr [...], tj. 468 m2 i opodatkować stawką 0,39 zł/m2 - zgodnie uchwałą Nr LIII/644/2018 Rady Miejskiej w S. z dnia 7 listopada 2018 r. w sprawie określenia stawek w podatku od nieruchomości na 2019 r., tj. 468 m2 x 0,39 zł/m2 = 182,52 zł, po zaokrągleniu 183,00 zł.

8. Skarżąca zarzuca organowi, że zmienił przeznaczenie spornego budynku położonego na działkach o nr [...] oraz [...], pomimo iż co innego wynika z wypisów z rejestru gruntów 2008 r., gdzie działka [...] oraz [...] są wykazane jako mieszkalne. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Działka [...] miała do czasu zniesienia współwłasności faktycznie charakter mieszkalny, a po podziale przez Sąd Rejonowy w 2009 r. takie przeznaczenie zostało zachowane względem działki [...]. Spór nie dotyczy jednak przeznaczenia ww. jednostek ewidencyjnych, ale budynku o nr ewid. [...] o powierzchni zabudowy 66 m2 położonego na działkach o nr geod. [...]. Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, budynek ten od czasu założenia ewidencji budynków obrębu nr [...] (operat techniczny nr [...]) w roku 2006 figuruje jako handlowo-usługowy.

Jak wynika z pisma Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami UM w S. do organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków m. S. nie wpłynął dokument, na podstawie którego te zapisy można byłoby zmienić. Ponadto w uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że "biorąc pod uwagę, iż organ podatkowy nie uzyskał żadnych dowodów potwierdzających fakt, iż część przedmiotowego budynku handlowo - usługowego, położonego w części na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...]/3 ma funkcję użytkową mieszkalną, jak również biorąc pod uwagę fakt, że posiadaczem samoistnym (nie wyłącznym właścicielem – dop. Sądu) przedmiotowego budynku jest P. I., będący podatnikiem podatku od nieruchomości za cały budynek handlowo - usługowy położony w przeważającej części na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], organ podatkowy nie przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości S. M. powierzchni użytkowej części budynku handlowo - usługowego znajdującego się na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...], wykazywanego do opodatkowania przez stronę według stawki za budynki mieszkalne."

Co istotne, organ podatkowy, stosownie do art. 21 p.g.k. wydaje decyzję w przedmiocie podatku od nieruchomości w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podkreślić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych dokonujących wykładni art. 21 p.g.k.: "Co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku) dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków" (zob. wyrok NSA z 3 grudnia 2020 r., www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Zgodnie zaś z art. 22 ust. 2 p.g.k. właściciele zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Skoro zatem Skarżąca twierdzi, że część spornego budynku ma przeznaczenie mieszkalne, a nie handlowo-usługowe (co wynika z aktualnych danych rejestrowych), to powinna wystąpić do organu o aktualizację informacji zawartych w ewidencji w celu zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Podkreślić trzeba, że w toku postępowania organ wzywał Skarżącą do przedstawienia stosownej dokumentacji mającej na celu udowodnienie funkcji mieszkalnej budynku o nr ewid. [...] oraz do złożenia korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości, jednak bezskutecznie. S. M. pismem z dnia [...] lipca 2019 r. oświadczyła, że nie posiada żądanej przez organ dokumentacji potwierdzającej mieszkaniowy charakter budynku położonego na działce nr [...].

9. Skarżąca podnosi w skardze, że w momencie dokonywania podziału działki mieszkalnej przed 2008 r. Urząd Miejski w S. dokonał co najmniej dwóch przestępstw mających polegać na pominięciu Skarżącej przy dzieleniu działki mieszkalnej nr [...], zmianie charakteru budynku znajdującego się na działce nr [...] z mieszkalnego na przemysłowo-handlowy oraz usiłowaniu "bezpowrotnego odebrania" 19 m2 działki mieszkalnej i 19 m2 budynku mieszkalnego, co w jej ocenie stanowi popełnienie przez urzędników UM w S. przestępstwa naruszającego jej własność. Powyższy zarzut jest w oczywisty sposób niezasadny.

Ocena, czy urzędnicy dopuścili się zarzucanych przez Skarżącą przestępstw nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu podatkowym. Kwestia stawianych zarzutów, winy i odpowiedzialności karnej związanej z ewentualnym przekroczeniem uprawnień w toku postępowania administracyjnego podlega ocenie w odrębnym postępowaniu. Jeśli Skarżąca twierdzi, że w istocie doszło do popełnienia przez urzędników Urzędu Miejskiego w S. czynów zabronionych spenalizowanych w ustawach karnych, to powinna złożyć zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa do właściwych organów ściągania, tj. policji lub prokuratury w celu ewentualnego wszczęcia i przeprowadzenia postępowania karnego.

Podkreślić trzeba, że zgodnie z obowiązującym stanem prawnym rozstrzyganie o odpowiedzialności karnej nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne dotyczy wyłącznie oceny zgodności z prawem decyzji SKO w S. z [...] września 2020 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2019 r.

10. Skarżąca zarzuca organowi I instancji, że nie udzielił on wyczerpującej odpowiedzi na pytanie zawarte w piśmie z [...] lipca 2019 r., kto, kiedy i na jakiej podstawie usiłował zmienić przeznaczenie działki mieszkalnej nr [...] o pow. 468 m2 i 19 m2 powierzchni mieszkalnej budynku na "przemysłowo-handlowe". Zarzut ten jest niezasadny. W ocenie Sądu, nawet jeśli Naczelnik Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami UM w S. nie udzielił wyczerpującej i satysfakcjonującej Skarżącą odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie z [...] lipca 2019 r., to kwestia ta pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu i oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO. Nie wpłynęła bowiem w żaden sposób na decyzję organu I jak i II instancji. Pomimo to Sąd zauważa, że w odpowiedzi na przedmiotowe pismo organ – wbrew twierdzeniom Skarżącej - poinformował Ją, że podział działki nr [...] wprowadził do ewidencji gruntów i budynków Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w S. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego, sygn. [...] z dnia [...] marca 2009 r.

11. Skarżąca podnosi w skardze, że charakter "przemysłowo - handlowy" spornego budynku może zakłócić spokój pozostałym właścicielom małych, sąsiadujących działek mieszkalnych, ponieważ przedmiotowa działka jest działką umiejscowioną pośrodku nich. Z tak postawionym zarzutem nie sposób się zgodzić. Kwestia ewentualnego oddziaływania w formie np. tzw. immisji na sąsiednie działki nie jest przedmiotem niniejszego postępowania przed sądem administracyjnym. Na marginesie Sąd zaznacza, że właściwym instrumentem prawnym w celu usunięcia ewentualnych bezprawnych immisji wywołanych handlowo-usługowym charakterem spornego budynku jest wystąpienie ze stosownym roszczeniem na drodze cywilnej, np. na podstawie art. art. 222 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. 2020 poz. 1740 ze zm., dalej jako: k.c.).

12. Niezasadny okazał się zarzut nieprzekazania do SKO wszystkich składanych dokumentów i pism przez Urząd Miejski w S. . Sąd stwierdza, iż organ I instancji przekazał organowi odwoławczemu kompletne akta sprawy z całym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżąca motywując złożenie skargi podnosi również, że wyjaśnienia składane przez nią w odwołaniu nie były wystarczająco obszerne i precyzyjne. Wydaje się zatem, iż Skarżąca traktuje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako kolejny środek zaskarżenia czy wręcz jako forma uzupełnienia odwołania. Podkreślić należy, iż zgodnie z p.p.s.a. sąd administracyjny nie jest organem III instancji, który rozstrzyga sprawę merytorycznie, tak jak chce tego Skarżąca. Wręcz przeciwnie, jedynie kontroluje pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia i czynności wydawane i podejmowane przez organy administracji publicznej, a zatem nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

Odnosząc się do zarzutu rzekomych nieprawidłowości przy doręczeniu postanowienia Sądu Rejonowego w S. o sygn. [...] z dnia [...] marca 2009 r. czy też przy wytaczaniu działek w ówczesnym postępowaniu Sąd podkreśla, iż przedmiotem oceny sądu administracyjnego nie jest i nie może być prawidłowość postępowania cywilnego dot. zniesienia współwłasności, zakończonego prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego. Okoliczności te Skarżąca winna podnosić we właściwym trybie w postępowaniu przed sądem cywilnym. Sąd administracyjny nie posiada kognicji w przedmiotowej kwestii.

13. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.