Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2587/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Wojciech Mazur Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. K. i I. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 551/10 w sprawie ze skargi E. K. i I. K. na uchwałę Rady Gminy E. z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Gminy E. na rzecz E. K. i I. K. solidarnie kwotę 370 (słownie: trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 551/10 oddalił skargę E. K. i I. K. na uchwałę Rady Gminy Ełk z dnia 1 sierpnia 2007 r. nr XVIII/135/2007 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

W dniu 1 sierpnia 2007r. Rada Gminy Ełk podjęła uchwałę nr XVIII/135/2007 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu gminy Ełk dla zadania pn. "Budowa Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych wraz ze składowiskiem odpadów w Siedliskach k. Ełku".

Pismem z dnia 10 marca 2010 r. I. i E. K. wezwali Radę Gminy Ełk do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego wywołanego podjętą uchwałą. Jednakże Rada Gminy Ełk uchwałą nr LXXV/594/2010 z dnia 23 kwietnia 2010 r. odmówiła uwzględnienia niniejszego wezwania. W związku z tym I. i E. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na powyższą uchwałę, żądając stwierdzenia jej nieważności w całości. Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaniechanie przed uchwaleniem planu stwierdzenia jego zgodności ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ełk" i brak przegłosowania takiego stwierdzenia w trybie odrębnego głosowania poprzedzającego podjęcie uchwały oraz brak rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag zgłoszonych m.in. przez skarżących do projektu planu, przeprowadzonego w trybie odrębnych głosowań poprzedzających podjęcie uchwały. Ponadto zarzucono naruszenie art. 10 pkt 4 i pkt 10 oraz art. 17 pkt 4 i pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie planu w oparciu m.in. o opracowania w zakresie oddziaływania na środowisko, zawierające niezgodne ze stanem faktycznym ustalenia w zakresie struktury własnościowej nieruchomości objętych opracowaniem. Skarżący podnieśli również zarzut naruszenia ich interesu prawnego zagwarantowanego w art. 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności należących do nich nieruchomości w trybie niezgodnym z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Ełk wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę, wskazał, że dokonując oceny zgodności zaskarżonego planu miejscowego z przepisami prawa w kontekście ewentualnego naruszenia interesu prawnego skarżących nie dopatrzył się uchybień na tyle istotnych, aby uzasadniało to stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub w części. Z akt sprawy wynika, że uchwalony plan w zakresie dotyczącym skarżących nie narusza procedury określonej w art. 15 i następnych ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a podnoszone przez skarżących zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Podnoszony przez stronę skarżącą argument odnośnie braku odrębnego przegłosowania kwestii zgodności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest zasadny. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. (Sygn. akt II OSK 1863/06, II OSK 1911/06 oraz II OSK 1947/06 dostępne w internecie) wyrażono pogląd, iż stwierdzenie przez radę gminy zgodności projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego następuje zarówno w sytuacji, gdy zostanie podjęta odrębna uchwała w tym przedmiocie, jak i wówczas, gdy uchwała o zgodności projektu planu miejscowego z ustaleniami studium zostanie podjęta w części wstępnej uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Przy czym z uzasadnień tych orzeczeń wynika, że nie chodzi tutaj o odrębne głosowanie, lecz o zawarcie w części wstępnej planu stwierdzenia jego zgodności ze studium. Wskazać przy tym należy, że nawet w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2008 r. (sygn. akt II OSK 1627/07, LEX 470909) w którym stwierdzono, iż rada gminy narusza art. 20 ust. 1 ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium w uchwale podejmującej plan, a nie poprzedzającej ją odrębnej uchwale, to jednak uznano, iż naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 powołanej ustawy, skutkując nieważnością podjętego planu. Natomiast powołany w skardze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2007r. (sygn. akt II SA/Ol 993/07) dotyczył uchwały o zgodności planu miejscowego ze studium podjętej po uchwaleniu planu miejscowego, a zatem nie ma odniesienia do stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Przy czym wskazać należy, iż zacytowane z uzasadnienia tego wyroku stwierdzenia dokładnie pokrywają się z wyżej wskazanymi poglądami orzecznictwa sądowadministracyjnego i potwierdzają tezę, że stwierdzenie zgodności planu ze studium w treści planu nie narusza prawa.

Zdaniem Sądu, nie można także uznać, że zapisy planu pozostają w sprzeczności z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy Ełk zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Ełk z 30 listopada 2001r. Sąd zaznaczył, że skarżący kwestionują zapisy zaskarżonego planu miejscowego z uwagi na fakt, iż uniemożliwiają im zagospodarowanie nabytej przez nich nieruchomości poprzez realizację zabudowy siedliskowej. Jednocześnie wskazał, że powiększenie oraz modernizacja istniejącego wysypiska komunalnego w Siedliskach została przewidziana w części I Studium pod poz. 1.3.4 oraz w części II Studium poz. 4.3.1 i 4.3.2., gdzie przewidziano ustalenie 500 m strefy ochronnej sanitarnej w stosunku do terenów budowlanych we wsi Siedliska i na jej koloniach. Także poz. 2.3.39 części II Studium mowa jest o strefie ochrony sanitarnej od granic terenu funkcjonującego komunalnego wysypiska śmieci. Zatem zapisy planu przewidujące dla nieruchomości skarżących przeznaczenie rolne i leśne nie stoi w sprzeczności z ustaleniami Studium, zwłaszcza że dopuszczono tam możliwość lokalizowania budynków gospodarczych służących wyłącznie produkcji rolnej. Należy przy tym podkreślić, że przedmiotowe Studium zostało uchwalone w listopadzie 2001r., a zatem jeszcze przed dokonaniem zakupu nieruchomości przez skarżących, co – jak podali w skardze - miało miejsce w 2002 r. Co więcej - niesporna jest okoliczność, że wysypisko śmieci w Siedliskach istniało także pod rządami poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że w chwili zakupu nieruchomości przez skarżących było to funkcjonujące wysypisko komunalne. W związku z tym nie sposób podzielić stanowiska skarżących o ograniczaniu ich prawa własności nieruchomości zagwarantowanego Konstytucją RP, skoro w już w dacie nabycia nieruchomości skarżący wiedzieli o istniejącym i funkcjonującym wysypisku śmieci, a w związku z tym powinni się liczyć z ograniczeniami w zagospodarowaniu przedmiotowej nieruchomości z tym związanymi.

Odnosząc się do zarzutu braku głosowania nad uwagami do planu Sąd wyjaśnił, że także ten argument nie może skutkować nieważnością uchwalonego planu miejscowego. Także w tym zakresie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi jedynie, że plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu, iż nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Zatem także w tym przypadku można przyjąć, że wystarczającym jest przegłosowanie tych uwag wraz z uchwałą o zatwierdzeniu planu miejscowego. Gdyby jednak nawet przyjąć, że takie głosowanie winno się odbyć nad każdą uwagą oddzielnie, to w ocenie Sądu jest to uchybienie, które nie ma charakteru istotnego naruszenia trybu sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 powołanej ustawy. Wskazać bowiem należy, że obecnie obowiązująca ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje żadnych środków zaskarżenia rozstrzygnięcia rady co do zgłoszonych uwag. W związku z tym sposób rozstrzygnięcia uwagi nie ma wpływu na treść planu miejscowego.

Nieskuteczny jest też zarzut odnośnie naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchwalenie planu w oparciu o opracowanie w zakresie oddziaływania na środowisko zawierające niezgodne ze stanem faktycznym ustalenia co do prawa własności działki skarżących, co w ich ocenie miało wpływ na prognozę skutków finansowych. W znajdującej się w aktach sprawy prognozie oddziaływania na środowisko z grudnia 2006 r. nie sposób doszukać się kwestionowanych przez skarżących zapisów. Gdyby jednak taki zapis istniał, to prognoza oddziaływania na środowisko nie stanowi dokumentu, który ma rozstrzygać o kwestiach własnościowych, zaś ewentualny błąd w prognozach skutków finansowych może co najwyżej mieć wpływ na obciążenie budżetu gminy dodatkowymi kosztami. Nie ma to jednak wpływu na ewentualne roszczenia odszkodowawcze skarżących, a tym samym nie narusza to ich interesu prawnego.

W tym stanie rzeczy skargę jako niezasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a..

Od powyższego wyroku E. K. i I. K. wnieśli skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, skargę kasacyjną opierając na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w szczególności art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm./, poprzez przyjęcie, że:

a) stwierdzenie przez radę gminy zgodności przedłożonego do uchwalenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie wymaga przeprowadzenia odrębnego głosowania poprzedzającego uchwalenie planu i wystarczające jest, aby stwierdzenie takie jedynie znalazło się w treści uchwalonego w drodze jednorazowego głosowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

b) rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag zgłoszonych do projektu planu nie wymaga przeprowadzenia przez radę gminy odrębnego głosowania lub odrębnych głosowań nad tym elementem, a wystarczające jest łączne przegłosowanie wszystkich zgłoszonych uwag w ramach głosowania nad całym projektem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

c) brak oddzielnego głosowania nad każdą zgłoszoną uwagą nie ma charakteru istotnego naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skutkującego nieważnością uchwały rady gminy.

Podnosząc powyższy zarzut skarżący wnieśli o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a.,

2) po rozpoznaniu sprawy - stwierdzenie nieważności uchwały Nr XVIII/135/2007 Rady Gminy Ełk z dnia 1 sierpnia 2007 r.,

3) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

ewentualnie o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w czasie uchwalania planu, "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały." Oznacza to, że obowiązkiem rady jest orzeczenie o zgodności planu ze studium zanim plan zostanie przegłosowany. Oczywiste jest, że orzeczenie takie, wobec kolegialnego charakteru organu, możliwe jest jedynie w drodze głosowania. Niedopuszczalne jest natomiast przyjęcie, że możliwe jest równoczesne, w drodze jednego głosowania, uchwalenie planu i stwierdzenie jego zgodności ze studium. Przepis art. 20 ustawy mówi bowiem o uchwaleniu planu po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, a zatem po podjęciu przez radę decyzji w tej sprawie we właściwej formie głosowania. W istniejącym stanie faktycznym bezspornym jest, że przed uchwaleniem planu nie doszło do odrębnego głosowania nad stwierdzeniem zgodności uchwalanego planu ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ełk". Wzmianka o zgodności planu ze "Studium" znalazła się co prawda w uchwale, ale została ona umieszczona dopiero w jej paragrafie 4 i nie była poddawana pod głosowanie przed głosowaniem nad całością uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej wykładni omawianego przepisu, nie odnosząc się przy tym do istoty zarzutów podnoszonych w skardze. Skarżący nie kwestionują, że możliwe jest umieszczenie w uchwale planistycznej zapisu stwierdzającego zgodność projektu planu ze studium - o czym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzut skarżących dotyczył i dotyczy jednak nie miejsca stwierdzenia zgodności projektu planu ze studium, ale trybu stwierdzenia takiej zgodności.

Bezspornym jest, że skarżący w dniu 15 maja 2007 r., w okresie wyłożenia projektu planu, złożyli uwagę - wniosek o uwzględnienie w projekcie planu możliwości zabudowy siedliskowej na ich działce nr [...]. Uwaga ta nie został przez Wójta Gminy Ełk uwzględniona. Podobnie nie zostały uwzględnione również inne uwagi zgłoszone do projektu planu przez innych mieszkańców Gminy Ełk. Zgodnie z art. 17 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lista nieuwzględnionych uwag winna stanowić element projektu uchwały przedkładanego radzie gminy przez wójta. Ratio legis tego przepisu sprowadza się do umożliwienia radzie weryfikacji decyzji negatywnych wójta w tym zakresie, co winno nastąpić przed uchwaleniem projektu planu. Jak wskazano powyżej, uchwalenie planu obejmowało wyłącznie jedno głosowanie; podobnie jak nie przeprowadzano głosowania nad zgodnością projektu planu ze studium, tak też zaniechano głosowań nad poszczególnymi zgłoszonymi uwagami, które nie zostały uwzględnione przez Wójta Gminy. Uchwała w sprawie planu w § 3 ust. 3 stwierdza jedynie, że o sposobie rozpatrzenia uwag rozstrzyga się w załączniku nr 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny pomniejszając wagę podnoszonego zarzutu oraz znaczenie przepisu art. 20 ust. 1 ustawy, uznał - wbrew również przytoczonemu orzecznictwu sądów administracyjnych, że "wystarczające jest przegłosowanie tych uwag wraz z uchwałą o zatwierdzeniu planu". Na poparcie swojego stwierdzenia Sąd nie przywołał jednak jakichkolwiek argumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

Postawiony przez skarżących zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczy dwóch kwestii. Po pierwsze skarżący kwestionują stanowisko Sądu pierwszej instancji, dopuszczające możliwość stwierdzenia zgodności projektu planu ze studium w uchwale podejmującej plan. Po wtóre zakwestionowane zostało również stanowisko Sądu dopuszczające przyjęcie za wystarczające przegłosowania uwag do planu wraz z uchwałą o zatwierdzeniu planu miejscowego.

Odnosząc się do pierwszego ze wskazanych wyżej zagadnień Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę podziela pogląd, wyrażony w wyroku NSA z dnia 19 marca 2008 r. w sprawie II OSK 1627/07 (Lex 470909), że "Rada gminy narusza art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając zgodność projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy w uchwale podejmującej plan, a nie poprzedzającej ją odrębnej uchwale, jednak naruszenie to nie może być traktowane jako istotne naruszenie trybu, tym bardziej zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 tej ustawy, skutkując nieważnością podjętego planu." Stwierdzenie zgodności planu miejscowego ze studium jest czynnością towarzyszącą uchwaleniu planu, która powinna nastąpić przed jego uchwaleniem, jednakże połączenie tej czynności z uchwaleniem planu nie prowadzi automatycznie do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby głosowanie nad zgodnością projektu planu ze studium nie zostało połączone z głosowaniem nad całością uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie wskazują zaś, aby jednoczesne głosowanie o zgodności projektu planu ze studium oraz o przyjęciu planu doprowadziło do takich skutków.

Przechodząc natomiast do oceny kwestii dotyczącej rozpatrzenia uwag, to przede wszystkim trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwalenie planu miejscowego ma nastąpić jednocześnie z rozstrzygnięciem o sposobie uwzględnienia uwag do planu. Ustawa nie zawiera rozstrzygnięcia co do sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu, jednakże jak wynika z utrwalonych poglądów doktryny rozstrzygnięcie w tym zakresie ma charakter merytoryczny i towarzyszy mu ocena zasadności uwag (por. red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2009 r., s. 190 i n.). Stosownie bowiem do art. 20 ust. 1 omawianej ustawy: "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu...". Oznacza to, że aby rozstrzygnąć o sposobie rozpatrzenia uwag, rada gminy musi uprzednio uwagi te rozpatrzyć, a więc poddać ocenie ich zasadność i ewentualną możliwość uwzględnienia, czy też brak takiej możliwości, nie sugerując się tym, jakie stanowisko w tym względzie zajął organ wykonawczy gminy, gdyż nie ma ono charakteru wiążącego. Już tylko z tego względu należy wyprowadzić wniosek, że nie jest możliwe poddanie pod głosowanie rady gminy, podejmującej uchwałę w kwestii rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu "listy" uwag nie uwzględnionych przez organ wykonawczy gminy, gdyż nie odpowiada to w żadnej mierze wymogowi rozpatrzenia uwag. Każda ze zgłoszonych uwag musi być bowiem rozpatrzona indywidualnie, a w konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie także musi mieć charakter indywidualnej uchwały. Wobec tego, chociaż wykładnia gramatyczna nie daje jednoznacznej odpowiedzi jak dokładnie miałoby wyglądać rozstrzygnięcie w kwestii uwag do planu, to wykładnia funkcjonalna i systemowa tej normy pozwala uznać, że rozpatrzenie uwag powinno być czynnością odrębną od uchwalenia planu i poprzedzającą jego uchwalenie, aby ewentualnie uwzględnione uwagi zawrzeć w projekcie planu. W takiej sytuacji akt zawierający rozstrzygnięcie w sprawie uwag może stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu, a uwagi powinny zostać poddane indywidualnym głosowaniom i na tej podstawie powinna zostać stworzona lista uwag uwzględnionych przez radę, które burmistrz powinien uwzględnić w planie oraz uwag nieuwzględnionych. W ten sposób uchwała zawierająca rozstrzygnięcie w sprawie uwag będzie mogła stanowić załącznik do uchwały w sprawie planu. Jednocześnie wobec tego, że ustawodawca nie narzucił w formie normatywnej, jak powinna postępować rada gminy poddając rozpatrzeniu poszczególne uwagi zgłoszone do projektu planu, a następnie podejmując uchwałę co do sposobu rozstrzygnięcia w kwestii danej uwagi, najbardziej właściwe wydaje się ujęcie tego etapu postępowania w protokole z sesji poświęconej realizacji art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W świetle powyższych rozważań rozumienie przez Sąd pierwszej instancji treści art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może zostać uznane za prawidłowe. Zbyt powierzchownie WSA w Olsztynie przeniósł wnioski wypływające z argumentacji dotyczącej połączenia głosowania o zgodności planu ze studium wraz z głosowaniem nad planem miejscowym. Powołany wyżej przepis nie stanowi bowiem o przegłosowaniu uwag, lecz o rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia uwag. Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wypływa wniosek, że Sąd w gruncie rzeczy dopuścił głosowanie nad listą uwag, co nie znajduje żadnego oparcia w treści art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec tego w omawianym zakresie zarzut błędnej wykładni art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należało uznać za usprawiedliwiony.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 1 p.p.s.a..