Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1519/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: stwierdzono nieważnośc decyzji I i II inst

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego S. P. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] z dnia 15 stycznia 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 w związku z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013, póz. 267), art. 80 ust. 2 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wniosku S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 19 stycznia 2010 r.), którym w oparciu o art. 61 Kodeksu postępowania administracyjnego wniósł o "wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez F.H. " [...]" S. S. zlokalizowaną w T.; Niewykonania pasów zieleni izolacyjnej całorocznej od strony działek sąsiednich oraz zakazania użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w związku z jego użytkowaniem w sposób zagrażający zdrowiu i środowisku. "

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w opisanym powyżej wniosku S. P. poruszył kwestie zmiany powierzchni biologicznie czynnej oraz niewykonania przez Inwestora pasów zieleni. Skarżący powołuje się na decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 15 czerwca 2005 r., którą nałożono obowiązek wykonania pasów zieleni od strony działek sąsiadujących. Swój przymiot strony S. P. opiera na negatywnym oddziaływaniu inwestycji na jego posesję poprzez narażanie zdrowia w wyniku hałasu, odorów, różnego rodzaju wyziewów, spalin i szkodliwych substancji.

Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 5 lutego 2010 r. znak: [...], na podstawie art. 65 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego przekazano Gminie [...] reprezentowanej przez Wójta Gminy [...] oraz Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu w W. do rozpatrzenia w zakresie kompetencji pismo S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 19 stycznia 2010 r.). Po rozpatrzeniu zażalenia na w/w postanowienie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2010 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zwrócono uwagę na treść przepisów działu VIII, rozdziału 2 K.p.a., z których wynika konieczność zbadania treści skargi pod kątem możliwości wszczęcia postępowania.

W związku z wnioskiem S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. w dniu 4 listopada 2010 r. przeprowadził czynności kontrolne punktu skupu i sprzedaży złomu zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości T. Stwierdzono, iż nastąpiła zmiana w zakresie terenu utwardzonego w stosunku do projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego przez Starostę [...] decyzją nr [...] z dnia 30 marca 2005 r. Nie stwierdzono innych nieprawidłowości, które mogłyby być podstawą do zakazu użytkowania obiektu, o co wnioskował S. P.. W trakcie kontroli zostały sprawdzone wszystkie zarzuty, które zostały zawarte w piśmie S. P. z dnia 15 stycznia 2011 r., tj. powierzchnia biologicznie czynna, pasy zieleni izolacyjnej. W związku z powyższym pismem z dnia 9 grudnia 2010 r. poinformowano strony o wszczęciu postępowania w sprawie wykonanego dodatkowego utwardzenia terenu poza terenem w projekcie zagospodarowania działki nr [...] do lokalizacji punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego prowadzonego przez F.H. "[...]" w T., zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 30 marca 2005 r.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2010 r. znak: [...] w oparciu o art. 81c ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane zobowiązano inwestora do przedłożenia oceny stanu technicznego wykonanego utwardzenia terenu działki nr [...] w T.. Po rozpatrzeniu zażalenia na w/w postanowienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 17 maja 2011 r. znak: [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Mając na uwadze zalecenia organu II instancji tut. Inspektorat przeprowadził na nowo postępowanie administracyjne prowadzone pod sygnaturą [...].

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 139/10 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. zobowiązano do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. Mając na celu dogłębne zbadanie sprawy w dniu 28 listopada 2011 r. PINB w W. wydał postanowienie, którym ponownie zobowiązał S. S. do przedłożenia w terminie do 30 grudnia 2011 r. oceny technicznej określającej zakres, sposób i poprawność wykonania robót budowlanych polegających na zmianie w zakresie utwardzenia terenu wchodzącego w skład "punktu skupu i sprzedaży złomu stalowego" zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości T. Na powyższe postanowienie zostało złożone zażalenie.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1111/11 uznano skargę Pana S. P. za zasadną. Wyrokiem Sądu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. został zobligowany do wydania aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek skarżącego z dnia 15 stycznia 2010 r., którym żądał wszczęcia postępowania w przedmiocie "samowolnej zmiany warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez F.H. [...] S. S., zlokalizowanej w T.

Mając na uwadze zapisy w/w wyroków WSA w Krakowie, które zobowiązały do wydania aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek Pana S. P., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia 10 stycznia 2012 r. znak: [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 19 stycznia 2010 r.). Postanowieniem znak: [...] z dnia 2 lutego 2012 r. sprostowano błąd pisarski w zakresie sygnatury w nagłówku w/w decyzji. Od decyzji PINB w W. S. P. złożył odwołanie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2012 r. nr [...] znak: [...] po rozpatrzeniu zażalenia S. S. uchylił postanowienie PINB w W. z dnia 28 listopada 2011 r. znak: [...]. W swoim uzasadnieniu organ II instancji zarzucił tut. Inspektoratowi uznanie S. P. za stronę postępowania, zalecono wnikliwe zbadanie kręgu stron prowadzonego postępowania. WINB w K. zaznaczył, że; "dodatkowe utwardzenie terenu działki - o ile zostało wykonane - nie ma wpływu na interes materialny S. P.". Ponadto w ocenie WINB w K., organ nadzoru budowlanego nie posiada uprawnień do "kontroli utrzymania i użytkowania terenu", a jedynie do badania legalności robót budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, legalności obiektu budowlanego lub jego stanu technicznego. Punkt skupu i sprzedaży złomu jako taki obiektem budowlanym nie jest."

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 11 maja 2012 r. nr [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania S. P. uchylił decyzję PINB w W. z dnia 10 stycznia 2012 r. znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji WINB w K. zapisano "sam fakt nałożenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie obowiązku wydania decyzji w określonym terminie nie przesądza o przymiocie stron zainteresowanych wydaniem takiej decyzji. "

Organ wyjaśnił, że wydana decyzja PINB w W. z dnia 10 stycznia 2012 r. znak: [...] miała na celu wykonanie wyroku WSA w Krakowie, czyli rozstrzygała sam wniosek S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. Wydana decyzja nie rozstrzygała przedmiotu sprawy. Prawidłowość działania PINB w W. została potwierdzona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 759/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. P. na niewykonanie wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 139/10 w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 15 stycznia 2010 r., WSA skargę oddalił.

Wobec faktu uchylenia przez organ wyższej instancji decyzji, której celem było rozpatrzenie wniosku S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r., tut. organ został zobligowany do jego ponownego rozpatrzenia. Mając na uwadze zalecenia organu wyższej instancji tut. Inspektorat przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wniosku S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 19 września 2012 r.) dokonał ponownej analizy posiadanych materiałów dowodowych.

Z uwagi na brak podstaw do uznania Pana S. P. za stronę postępowania administracyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wyodrębnił do odrębnego znaku [...] sprawę, której rozstrzygnięcie dotyczy rozpatrzenia wniosku S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r., natomiast pod sygnaturą znak: [...] kontynuowano prowadzone z urzędu postępowanie. Kwestie poruszone we wniosku Pana S. P. zostały rozpatrzone w postępowaniu prowadzonym z urzędu pod dotychczasową sygnaturą [...], które zostało zakończone decyzją.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. postanowieniem z dnia 26 listopada 2012 r. nr [...] znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania na wniosek S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 19 stycznia 2010 r.). Na w/w postanowienie zostało złożone zażalenie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [...] z dnia 10 kwietnia 2013 r. znak: [...] uchylił w całości zaskarżone postanowienie PINB w W. z dnia 26 listopada 2012 r. S. P. swój wniosek oparł na art. 61 K.p.a., który mówi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, natomiast swój przymiot strony oprał na negatywnym - jak twierdził - oddziaływaniu inwestycji na jego posesję poprzez narażanie zdrowia w wyniku hałasu, odorów, różnego rodzaju wyziewów, spalin i szkodliwych substancji. Mając na uwadze zalecenie organu wyższej instancji tut. Inspektorat dokonał ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i postanowił niniejszą decyzją umorzyć wszczęte na wniosek postępowanie administracyjne z uwagi na fakt, że wniosek został złożony przez osobę nie posiadającą przymiotu strony, natomiast kwestie poruszone we wniosku zostały rozpoznane w odrębnym postępowaniu przeprowadzonym z urzędu.

W przedmiotowym stanie faktycznym organ administracji w toku przeprowadzonego odrębnego postępowania prowadzonego z urzędu, rozpatrzył kwestie poruszone we wniosku i wydał w tej sprawie decyzję kończącą postępowanie administracyjne znak: [...] z dnia 18 grudnia 2012 r. W konsekwencji stwierdzono, że właściwe w przedmiotowej sprawie z formalnego punktu widzenia będzie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, jako bezprzedmiotowego. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, która żądała rozstrzygnięcia poprzez "wydanie decyzji o zakazie użytkowania". Strona domagała się więc rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 104 § 1K.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Umorzenie postępowania jest instytucją uregulowaną w art. 105 K.p.a. Przywołany przepis rozróżnia umorzenie obligatoryjne oraz fakultatywne, a mianowicie nakazuje organowi administracji publicznej prowadzącemu postępowanie w sprawie wydać decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo w części w sytuacji, gdy stało się ono bezprzedmiotowe odpowiednio w całości albo w części z jakiejkolwiek przyczyny (umorzenie obligatoryjne), bądź też zezwala organowi na umorzenie postępowania, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (umorzenie fakultatywne).

Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanej osoby, która jednak twierdzi, że legitymacją taką dysponuje, stanowi podstawę podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania. Stanowisko tego rodzaju jest konsekwencją przyjęcia konstrukcji legitymacji subiektywnej. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 5 lipca 1999 r. (OPS 16/98, ONSA 1999, nr 4, póz. 119, s. 1) "stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. Podobnie na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Jeżeli organ zweryfikował, że wnoszący nie jest stroną, powinien umorzyć postępowanie w sprawie."

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego albo obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. O tym, czy dana osoba jest stroną postępowania, decyduje okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes tej osoby jako interes prawny. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. S. P. nie posiada przymiotu strony wskutek braku bezpośredniego sąsiedztwa swojej działki z działką nr [...] w T.. Jak wynika z akt sprawy S. P. jest właścicielem działek nr [...], [...], które nie sąsiadują bezpośrednio z działką nr [...], na której zlokalizowany jest punkt skupu i sprzedaży złomu w miejscowości T.. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 394/09 zapisano, że hałas jest to okoliczność faktyczna, która może uzasadniać przymiot strony w postępowaniu prowadzonym przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, póz. 150). Przepisy tej ustawy przewidują bowiem środki prawne, którym służą również przepisy prawa cywilnego (art. 222 § 2 K.c. w związku z art. 144 K.c.) Hałas nie może być natomiast podstawą do uznania, iż nieruchomość stanowiąca własność Skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania tych budynków (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05)." Powstający hałas w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej nie może być podstawą do uznania, iż nieruchomość należąca do skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania. Obszar oddziaływania obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [...] nie obejmuje posesji S. P., ponieważ nie naruszają one warunków technicznych i nie powodują ograniczenia w zagospodarowaniu innych nieruchomości oraz są zgodne z Prawem budowlanym i przepisami wykonawczymi do tego prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W sytuacji, gdy wybudowany obiekt usytuowany jest w odległościach zgodnych z przepisami, a ponadto działka, na której jest usytuowany, nie graniczy bezpośrednio z działką Skarżącego, to nie może być mowy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na nieruchomość S. P.. W wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 maja 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 394/09 Sąd wskazał, iż "właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której jest prowadzona działalność zagrażająca jego dobru osobistemu lub majątkowemu ma bowiem interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. w kwestionowaniu prowadzenia takiej działalności jeśli prowadzona jest ona bez pozwolenia na użytkowanie. " W analizowanym przypadku nie stwierdzono prowadzenia działalności zagrażającej dobru osobistemu lub majątkowemu S. P., ponadto obiekty użytkowane są legalnie i zgodnie z przeznaczeniem. W wyroku z dnia 27 września 1999 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 K.p.a.). Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosowanych czynności przez organ administracji. " Hałas oraz spaliny nie mogą być podstawą do uznania, iż nieruchomość należąca do Skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektów budowlanych zlokalizowanych na działce nr [...] w T.. W takim przypadku podmiotowi temu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, ponieważ o charakterze strony nie może decydować jedynie sama wola osoby zainteresowanej, czy przyznanie jej takiego przymiotu przez organ administracji publicznej, lecz określony przepis prawny. Tylko przepisy prawa materialnego, stanowiąc postawę interesu prawnego, stwarzają legitymację procesową strony. Interes faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, nie przyznaje możliwości bycia stroną, dopóki nie stanie się interesem prawnym, to jest takim, który wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu. Formułowana w art. 28 K.p.a. kategoria interesu prawnego generalnie uzasadnia status strony w postępowaniach z zakresu zagospodarowania przestrzennego właścicielowi nieruchomości sąsiednich, a interes ten znajduje przede wszystkim umocowanie w art. 140 k.c., określającym treść prawa własności. W granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, właściciel może z wyłączeniem innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Jest oczywiste, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia jako strona (art. 28 K.p.a.) w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja tak kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości. Obszar oddziaływania obiektu budowlanego to strefa, która determinuje interes prawny, którego istnienie stanowi warunek posiadania statusu strony. Jeżeli bowiem z tych przepisów wynikają ograniczenia dotyczące sposobu zagospodarowania nieruchomości, której dotyczy postępowanie administracyjne, stronami będą inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości sąsiednich działek. Jak wynika z powyższego obiekty budowlane zlokalizowane na działce nr [...] w T. nie mają wpływu na zagospodarowanie terenu działek należących do S. P.. Skarżący może w pełni korzystać z przysługujących mu praw do zabudowy swoich posesji. Nawet taki aspekt, jak wykonanie dodatkowego utwardzenia lub niewykonania pasa zieleni nie daje możliwości uznania S. P. za stronę postępowania. W/w prace nie mogłyby wpłynąć niekorzystnie na nieruchomość Skarżącego, a wydane rozstrzygniecie nie miałoby wpływu na sposób korzystania z posesji stanowiącej jego własność. Ponadto organ nadzoru budowlanego nie ma uprawnień do kontrolowania prowadzonej działalności gospodarczej, może dokonywać kontroli jedynie w zakresie określonym ustawą Prawo budowlane.

We wniosku z dnia 15 stycznia 2010 r. S. P. wniósł o "zakazanie użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w związku z jego użytkowaniem w sposób zagrażający zdrowiu ludzi i środowisku". Prawo budowlane nie zezwala na zakazanie użytkowania obiektu chyba, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 66 ust. 1 Prawo budowlane. Do przesłanek tych należy: możliwość wystąpienia ze strony obiektu zagrożenia życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, użytkowanie obiektu w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, nieodpowiedni stan techniczny albo estetyczny, powodujący swym wyglądem oszpecenie otoczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, w świetle którego przyjmuje się, że stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 66 Prawo budowlane jest wyłącznie właściciel nieruchomości i jej zarządca. W wyroku z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie II SA/Op 290/10 WSA wyjaśnił, iż postępowanie prowadzone na podstawie przepisu art. 66 Prawo budowlane wszczyna się wyłącznie z urzędu, a jego stronami są tylko właściciel lub zarządca obiektu budowlanego (wyrok NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II OSK 1424/08). Także Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż stroną postępowania w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane jest wyłącznie właściciel nieruchomości i jej zarządca. W obecnym stanie prawnym właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ustawy Prawa budowlanego.

Analogicznie należy przyjąć, że S. P. nie posiada statusu strony w przypadku prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie złego stanu technicznego obiektów znajdujących się na działkach sąsiadujących z jego nieruchomościami. W przywołanych orzeczeniach argumentowano, że przepis art. 66 Prawa budowlanego należy odczytywać łącznie z art. 61 w zw. art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, które nakładają na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego obowiązki związane z zapewnieniem użytkowania go zgodnie z przeznaczeniem i wymogami ochrony środowiska, zaś stwierdzenie uchybień w tym zakresie skutkuje m.in. nałożeniem na te podmioty nakazów określonych w art. 66 Prawo budowlane. Stąd podejmowane w tym zakresie decyzje (w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane) nie dotyczą tzw. osób trzecich. Na tle art. 66 Prawa budowlanego wyrażano również pogląd, że w sytuacji, gdy osoba trzecia składa zawiadomienie, w którym powołuje się na wymienione w tej regulacji przesłanki, organ ma obowiązek wszcząć postępowanie z urzędu. Wyjaśnienia wymaga, że zaprezentowane stanowisko w kwestii stron postępowania z art. 66 Prawa budowlanego odnosi się do stanu prawnego obowiązującego od dnia 11 lipca 2003 r., kiedy to weszła w życie ustawa zmieniająca Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 718), ograniczająca krąg podmiotów mogących brać udział w postępowaniach prowadzonych na podstawie jego przepisów. Podobne do wyżej zaprezentowanych stanowisko, zajął również WSA w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r., VII SA/Wa 1563/09, wskazując, że zgodnie z treścią przepisów Prawa budowlanego stronami postępowania prowadzonego w trybie art. 66 Prawo budowlane mogą być jedynie podmioty wskazane w art. 61 i 66 ustawy Prawo budowlane, tj. osoby, które są zobowiązane do utrzymania obiektu budowlanego w należnym stanie technicznym, czyli właściciel lub zarządca. Wobec czego S. P. nie mógłby być stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego – zdaniem organu - wynika, iż S. P. nie posiada przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie, nie wykazał się interesem faktycznym ani prawnym. S. P. jest współwłaścicielem działek nr ew. [...], [...], [...] w T., które nie sąsiadują bezpośrednio z działką nr [...]. W sprawach budowlanych przymiot strony postępowania posiadają właściciele lub użytkownicy wieczyści działek bezpośrednio graniczących z terenem, którego dotyczy postępowanie. Natomiast w sprawach prowadzonych w trybie przepisów art. 66 Prawa budowlanego stroną może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 K.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.

O fakcie, czy danemu podmiotowi przysługuje legitymacja do bycia stroną nie decyduje jego wewnętrzne przekonanie, lecz norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określane prawa i obowiązki. Zawarte we wniosku okoliczności nie mogą być podstawą do uznania, iż nieruchomość stanowiąca własność S. P. znajduje się w obszarze oddziaływania punktu skupu i sprzedaży złomu. Postępowanie administracyjne może się toczyć jedynie, gdy z wnioskiem o jego wszczęcie zwróci się uprawniony podmiot. Czynność procesowa podmiotu żądającego wszczęcia postępowania administracyjnego skuteczna będzie tylko wtedy, gdy można wykazać przepis prawa materialnego dopuszczający istnienie po stronie tego podmiotu jego własnego interesu prawnego lub obowiązku. Tak więc organ administracji publicznej nie może - co do zasady - wszcząć postępowania administracyjnego na wniosek dowolnego podmiotu, bowiem uczyniłby to w sposób oczywiście niezgodny z prawem.

S. P. wywodzi swój interes prawny powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 139/10, którym WSA zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. Powyższym wyrokiem nie nakazano uznać za stronę S. P., lecz wydać akt administracyjny rozstrzygający jego wniosek. Wyrok Sądu został wykonany, co potwierdza wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 września 2012 r. II SA/Kr 759/12, wyrok jest prawomocny.

Wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest – zdaniem organu - zasadne, z uwagi na fakt, iż wniosek pochodzi od osoby niedysponującej interesem prawnym, a jednocześnie brak jest podstaw do jego prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego z urzędu, ponieważ postępowanie takie było już prowadzone i zostało zakończone decyzją w odrębnym postępowaniu prowadzonym z urzędu znak: [...]. Mając powyższe na uwadze Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. jest zobligowany do umorzenia przedmiotowego postępowania na wniosek strony, rozpatrując w ten sposób sam wniosek S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 19 stycznia 2010 r.), a nie meritum sprawy.

W toku prowadzonego postępowania administracyjnego zapewniono stronom czynny udział, natomiast przed wydaniem niniejszej decyzji zgodnie z art. 10 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego pismem z dnia 28 listopada 2013 r. PINB zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z kompletem akt sprawy i wypowiedzenia się przed wydaniem niniejszej decyzji.

Biorąc powyższe pod uwagę słusznym jest zastosowanie art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji decyzji.

Odwołanie w ustawowym terminie złożył S. P..

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 31 lipca 2014 r. znak: Znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a. (t. j. Dz. U. z 2013r., póz. 267 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 15 stycznia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dokonał oceny prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji. Organ odwoławczy zważył, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 105 § 1 K.p.a., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych dominuje pogląd, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty (por. wyrok WSA w Warszawie 18 października 2012 r., sygn. akt: II SA/Wa 442/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 maja 2013 r., sygn. akt: II SA/Po 291/13, wyrok NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt: II GSK 467/11).

Zatem o bezprzedmiotowości postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. można mówić, gdy nie ma podstaw do wydania decyzji administracyjnej, czyli do władczej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne, staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt: III SA/Kr 742/11). Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01).

Przedmiotem niniejszego postępowania PINB w W. było postępowanie w sprawie samowolnej zmiany warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez F. H. "[...]" S. S., zlokalizowanego w T., niewykonania pasów zieleni izolacyjnej całorocznej od strony działek sąsiednich oraz zakazania użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w związku z jego użytkowaniem w sposób zagrażający zdrowiu i środowisku. Organ I instancji uznał, że S. P. nie ma przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej działki, gdyż nie posiada interesu prawnego do skutecznego zainicjowania postępowania.

Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 K.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego powinno pochodzić od strony. Organ administracji publicznej, do którego wpływa wniosek podmiotu, zobligowany jest więc do zbadania, czy żądanie pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony. O tym, kto jest stroną postępowania stanowi art. 28 K.p.a.. Przesłanką decydującą o przymiocie strony postępowania administracyjnego jest interes prawny, rozumiany jako występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień lub obowiązków. Interes prawny oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Interes prawny musi zatem znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego.

Zdaniem organu odwoławczego interes prawny w rozumieniu art. 28 K.p.a. należy interpretować jako interes indywidualny, aktualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych danej sprawy i przesłankach zastosowania w niej określonego przepisu prawa materialnego. Zdarzenia przyszłe, a w pewnym sensie nawet niepewne, ewentualne mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt. II SA/Lu 74/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1035/11).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania organ II instancji zauważył, że PINB w W. zbadał przymiot strony S. P. dla wszczęcia postępowania administracyjnego w stosunku do działki sąsiadującej z działką zlokalizowanej w T., na której znajduje się inwestycja. Analiza materiału dowodowego dokonana przez WINB w K. wykazała, że S. P. jest współwłaścicielem działek nr [...], [...], [...] położonych w T., które bezpośrednio nie sąsiadują z działką nr [...] w T.

Zdaniem organu odwoławczego skoro przedmiotowy wniosek pochodził od osoby, która nie legitymuje się interesem prawnych do udziału w postępowaniu, brak jest podstaw do prowadzenia postępowania z wniosku S. P. w sprawie, tym samym zasadnym było wydanie decyzji w oparciu o przepis art. 105 § 1 Kpa, tj. umorzenie postępowania administracyjnego, bowiem nie ulega wątpliwości, że S. P. jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, ale jest to interes jedynie faktyczny, okoliczność ta nie rodzi po jego stronie uprawnień do występowania w charakterze strony postępowania. Tym samym zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę WINB w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy skarżoną decyzję.

S. P. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Na podstawie art. 3 § 2 pkt 1, art. 50 § 1 oraz art. 154 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżył w całości ww. decyzję, wnosząc o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji;

2. przyznanie przez Sąd skarżącemu statusu strony w niniejszym postępowaniu;

3. orzeczenie, że skarżone decyzje wydano z rażącym naruszeniem prawa;

4. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte we wszystkich pismach złożonych toku instancji. W piśmie z dnia 4 października 2014 r. skarżący sprecyzował, że zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie przepisów art. 7, 15, 28, 77, 80 K.p.a..

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że decyzja organu I instancji jest uzasadniona. W ocenie organu skarżący nie ma interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym objętym zakresem wniosku, dlatego postępowanie należało umorzyć. Umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności oraz okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że skarga w niniejszej sprawie co do zasady zasługuje na uwzględnienie, choć z innych przyczyn, niż wskazane w uzasadnieniu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i stwierdzenie nieważności decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy zachodzą przyczny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Należy podnieść, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nadzwyczajnym środkiem wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a.. W związku z powyższym celem postepowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie istnienia, bądź braku istnienia przesłanek wskazujących na to, że kontrolowana w tym postępowaniu decyzja dotknięta jest wadą określoną w art.156 § 1 K.p.a.. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji , która :

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Powyższe enumeratywnie wymienione przesłanki stanowią katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji i mając na uwadze nadzwyczajny charakter tej instytucji, niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu. Nie są one oparte na uznaniu, stąd ich ustalenie musi pociągać za sobą stwierdzenie nieważności, chyba że zachodzi sytuacja z art. 156 § 2 K.p.a..

Określona w przepisie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. przyczyna stwierdzenia nieważności to tzw. res iudicata. W związku z tym ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 maja 1981 r., SA 895/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 47: "1. Decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tegoż organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (res iudicata)"; por. też wyrok NSA z dnia 6 września 2011 r., I OSK 1518/10, LEX nr 965915: "Wydanie kolejnej decyzji w sprawie, w której skarżący wystąpił z tożsamym wnioskiem do poprzednio składanych, rozpoznawanych już decyzjami Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, spowodowałoby, że byłaby ona nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a."). Dla stwierdzenia, że nastąpiło naruszenie rei iudicatae, istotne znaczenie ma istnienie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2010 r., II OSK 931/09, LEX nr 597967: "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. możliwe jest tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Istotnym jest, że aby zaistniała tożsamość sprawy konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego jak i faktycznego", por. też wyrok WSA w Warszawie z 13 listopada 2013 r., VIII SA/Wa 651/13, LEX nr 1412288: "Z tożsamością sprawy mamy do czynienia w przypadku występowania tych samych podmiotów w sprawie, tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy oraz tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (jego brakiem) lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów"). Sprawa musi dotyczyć więc tych samych podmiotów. Tożsamość musi dotyczyć też przedmiotu, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w przedmiotowym stanie faktycznym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. w toku przeprowadzonego odrębnego postępowania prowadzonego – jak wskazuje organ - z urzędu, rozpatrzył już kwestie poruszone we wniosku S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r. (data wpływu 19 stycznia 2010 r.), którym skarżący wniósł o "wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przez F.H. "[...]" S. S. zlokalizowaną w T.; niewykonania pasów zieleni izolacyjnej całorocznej od strony działek sąsiednich oraz zakazania użytkowania obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w związku z jego użytkowaniem w sposób zagrażający zdrowiu i środowisku" i wydał w tej sprawie decyzję z dnia 18 grudnia 2012 r., kończącą postępowanie administracyjne znak: [...]. Decyzja ta jest ostateczna.

Z treści tej decyzji, dołączonej do akt na żądanie Sądu (k. 98-105 akt sądowych), na co wskazuje sam organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia 15 stycznia 2014 r., znak: [...] wynika, że z uwagi na brak podstaw do uznania Pana S. P. za stronę postępowania administracyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wyodrębnił do odrębnego znaku [...] sprawę, której rozstrzygnięcie dotyczy rozpatrzenia wniosku S. P. z dnia 15 stycznia 2010 r., natomiast pod sygnaturą znak: [...] kontynuowano prowadzone z urzędu postępowanie. Kwestie poruszone we wniosku S. P. zostały rozpatrzone w postępowaniu prowadzonym z urzędu pod dotychczasową sygnaturą [...], które zostało zakończone ostateczną decyzją.

Oznacza to, że zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 31 lipca 2014 r. znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia 15 stycznia 2014 r. znak: [...] są dotknięte nieważnością. Dotyczą bowiem sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 18 grudnia 2012 r., znak: [...]. Zaistniała więc sytuacja dwukrotnego rozstrzygnięcia tożsamej sprawy, bowiem obie decyzje dotyczą tożsamego podmiotu oraz tożsamego przedmiotu sprawy, przy jednoczesnej tożsamości stanu prawnego i faktycznego.

Mając powyższe na uwadze i uznając, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a..

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a..