Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 988/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 par. 1, art. 133, art. 138 par. 1-4, art. 138b par.1 ,art. 138e par. 1-4, art. 235, art. 120, art. 121, art. 122
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), asesor WSA Agnieszka Sułkowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi G. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 7 stycznia 2020 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: "organ pierwszej instancji", "Naczelnik") wpłynął wniosek z dnia 20 grudnia 2019 r. G. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych (dalej: "Strona", "Skarżąca") w sprawie stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 9.761,00 zł, pobranego od dywidendy wypłaconej w 2014 r. przez płatnika "[...]" S.A. Wniosek został podpisany przez radcę prawnego M.M. Do wniosku załączono m.in.:

1. uwierzytelnioną przez p. M.M. kopię pełnomocnictwa z dnia 22 lutego 2017 r. udzielonego przez p. M.P. M.M. do podejmowania w imieniu Wnioskodawcy czynności określonych w pełnomocnictwie, m.in. do występowania z wnioskiem do polskich władz podatkowych o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego, otrzymywania decyzji i innych oficjalnych dokumentów wydawanych przez polskie władze podatkowe na rzecz Podatnika. Przedmiotowe pełnomocnictwo zostało poświadczone notarialne w dniu 22 lutego 2017 r. przez notariusza Stanu Minnesota.

2. potwierdzenie dokonania w dniu 29 grudnia 2019 r. opłaty skarbowej od ww. pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł,

3. uwierzytelnioną kopię oświadczenia p. M.P. z dnia 12 lipca 2019 r., że osoby wymienione na załączonej do wniosku z dnia 20 grudnia 2019 r. liście osób uprawnionych do reprezentacji z dnia 13 września 2017 r. posiadały umocowanie do występowania w imieniu podmiotów wymienionych na ww. liście,

4. uwierzytelnioną przez p. M.M. kopię obcojęzycznego dokumentu z dnia 13 września 2017 r. oraz wydruk z faksu z dnia 27 czerwca

1997 r.

Po wezwaniu wnoszącego wniosek pismem z dnia 9 marca 2020 r, do usunięcia braków formalnych wniosku, Naczelnik postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. pozostawił bez rozpatrzenia przedmiotowy wniosek z dnia 20 grudnia

2019 r., gdyż uznał, iż wniosek ten nie spełnia wymogów formalnych, ponieważ nie został uzupełniony o dokumenty potwierdzające umocowanie osoby udzielającej w dniu 22 lutego 2017 r. pełnomocnictwa p. M.M.

Na ww. postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2020 r. zostało wniesione zażalenie z dnia 3 sierpnia 2020 r., w którym zarzucono naruszenie art. 169 § 1 w zw. z art. 169 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "O.p.") polegające na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia mimo uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku.

Według wyjaśnień p. M.M., złożone przez niego dokumenty potwierdzają umocowanie p. M.P. do reprezentacji Wnioskodawcy zarówno na dzień udzielenia pełnomocnictwa, jak i na dzień złożenia wniosku z dnia 20 grudnia 2019 r. Wprawdzie pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 22 lutego 2017 r., niemniej jednak z oświadczenia z dnia 12 lipca 2019 r. wynika, że umocowanie było ważne na dzień udzielenia pełnomocnictwa, tj. w dniu 22 lutego 2017 r. Potwierdza to również Zgoda z dnia 27 marca 1995 r., z której wynika, że Sekretarzowi Wykonawczemu Komitetu ds. finansowania świadczeń (czyli p. M.P., która w chwili udzielania pełnomocnictwa pełniła tę funkcję) przysługuje uprawnienie do zatwierdzania i dokonywania rozliczeń związanych z administracją i zarządzaniem finansowym poszczególnymi programami świadczeń pracowniczych (takich jak G.). W związku z tym uprawnieniem p. M.P. mogła wyznaczać przedstawicieli, którzy będą umocowani do m.in. wydawania instrukcji w zakresie przekazywania środków pieniężnych, przepływu aktywów itd. (czynności wymienionych w dokumencie z dnia 13 września 2017 r.)

Zdaniem p. M.M. fakt, iż p. M.P. pełniła tę funkcję na dzień udzielenia pełnomocnictwa potwierdził notariusz, który sprawdził tożsamość osoby udzielającej pełnomocnictwo. Pani M.P., udzielając pełnomocnictwa, nie występowała jako osoba prywatna, tylko w ramach pełnienia funkcji Sekretarza Wykonawczego Komitetu ds. finansowania świadczeń, co potwierdza pieczątka widniejąca przy jej nazwisku.

Ponadto oświadczenie z dnia 12 lipca 2019 r. również zostało opatrzone pieczęcią notariusza, a także klauzulą Apostille. Należy zatem uznać, że okoliczność, iż oświadczenie w przedmiocie umocowania zostało poświadczone notarialnie oraz wydano do niego klauzulę Apostille, w sposób jednoznaczny potwierdza co najmniej fakt sprawowania przez p. M.P. ww. funkcji w datach wymienionych w oświadczeniu (tj. również na dzień udzielenia pełnomocnictwa). Jak już natomiast wskazano, pełnienie tejże funkcji uprawniało p. M.P. do wyznaczania przedstawicieli, którzy będą umocowani do m.in. wydawania instrukcji w zakresie przekazywania środków pieniężnych, przepływaj aktywów itd. W związku z powyższym, brak formalny został w sposób prawidłowy uzupełniony, a w konsekwencji należycie wykazano podstawę umocowania do działania w imieniu Wnioskodawcy.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: "Dyrektor", "organ odwoławczy") utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika z dnia [...] lipca 2020 r.

Dyrektor wskazał, że art. 169 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek wezwania wnoszącego podanie w przypadku, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Braki, o których mowa w art. 169 § 1 O.p. mogą dotyczyć istotnego elementu pisma. np. podpisu, precyzyjnego określenia żądania, jak również pełnomocnictwa.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że wniosek z dnia 20 grudnia 2019 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych został podpisany przez radcę prawnego M.M., który zgodnie z załączoną do wniosku, poświadczoną za zgodność z oryginałem, kopią pełnomocnictwa z dnia 22 lutego 2017 r., jest pełnomocnikiem firmy "G.. Pełnomocnictwo dwujęzyczne z dnia 22 lutego 2017 r. wystawione dla M.M. zostało podpisane przez M.P. Organ stwierdził również, że do wniosku z dnia 20 lutego 2017 r. nie były załączone dokumenty potwierdzające, że p. M.P. w dniu 22 lutego 2017 r. była upoważniona do działania w imieniu Wnioskodawcy. Powyższe zdaniem Dyrektora dowodzi, iż wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od dywidendy był niewątpliwie obarczony brakiem formalnym. Bezspornie więc brak dokumentów potwierdzających umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa do reprezentowania Strony (podobnie jak brak pełnomocnictwa) stanowi brak formalny, którego podstawę usunięcia stanowi art. 169 § 1 O.p. W związku z powyższym, zastosowanie przez Naczelnika trybu art. 169 O.p. w ocenie organu odwoławczego należy uznać za zasadne.

Dalej Dyrektor zaznaczył, że mając uzasadnione wątpliwości co do istnienia pełnomocnictwa organ pierwszej instancji w ww. wezwaniu określił jakie dokumenty należy przedłożyć, wraz z ich tłumaczeniem przysięgłym na język polski, aby wniosek można było uznać za skutecznie złożony. Wnioskodawca został wezwany do przedłożenia:

– dokumentów potwierdzających umocowanie p. M.P. (udzielającej M.M. pełnomocnictwa) do reprezentowania Wnioskodawcy i do udzielania pełnomocnictw w imieniu Wnioskodawcy wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski ewentualnie

– pełnomocnictwa udzielonego p. M.M. do reprezentowania Wnioskodawcy w przedmiotowej sprawie wraz z dokumentami potwierdzającymi umocowanie osób udzielających pełnomocnictwa oraz ich tłumaczeniem przysięgłym na język polski, a także potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Wezwanie zostało doręczone p. M.M. w dniu 18 marca 2020 r., na adres do doręczeń. Termin, o którym mowa w wezwaniu (tj. 7 dni od dnia doręczenia wezwania), upływał zatem w dniu 25 marca 2020 r.

W odpowiedzi na wezwanie p. M.M., przy piśmie z dnia 25 marca 2020 r. złożył "tłumaczenia poświadczone z języka angielskiego na podstawie kopii" następujących dokumentów, które były dołączone do wniosku z dnia 20 grudnia 2019 r. bez ich tłumaczenia:

1. Apostille z dnia 2 sierpnia 2019 r

2. Zgoda na działanie bez posiedzenia komitet ds. Finansowania Świadczeń G. INC. z dnia 27 marca 1995 r.

3. upoważnienie z dnia 13 września 2017 r.

Dyrektor wskazał, że z analizy przedłożonych dokumentów wynika, iż w dniu 22 lutego 2017 r. "G." udzielił p. M.M. pełnomocnictwa do samodzielnego występowania w imieniu Podatnika wobec polskich władz podatkowych w sprawach dotyczących podatku dochodowego (w tym m.in. do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego). Powyższe pełnomocnictwo podpisane zostało przez p. M.P., Sekretarz wykonawcza Komitetu ds. finansowania świadczeń G. Inc.

Z poświadczenia notarialnego pod pełnomocnictwem sporządzonego przez notariusza C.R. wynika, iż p. M.P., znana mu jako osoba wymieniona powyżej, sporządziła i podpisała niniejsze pełnomocnictwo oraz złożyła stosowne oświadczenie. Upoważnienie p. M.P. do działania w imieniu G. (w tym m.in. do wydawania instrukcji w zakresie przekazywania środków pieniężnych, przepływu aktywów oraz instrukcji w zakresie obrotu dla tego funduszu powierniczego) wynika natomiast z upoważnienia z dnia 13 września 2017 r. udzielonego przez p. M.P. jako Sekretarz wykonawczą Komitetu ds. finansowania świadczeń G. Inc. Dyrektor podkreślił , że ponieważ ww. upoważnienie zostało udzielone w dniu 13 września 2017 r. to tym samym w dacie udzielenia pełnomocnictwa p. M.M., tj. w dniu 22 lutego 2017 r. dokument ten nie dowodzi, że osoba go udzielająca miała ku temu stosowną kompetencję.

Zdaniem organu odwoławczego jeżeli uznać, iż kompetencja ta powstawała

w formie jak w przypadku upoważnienia z dnia 13 września 2017 r., tj. w wyraźnie sformułowanym, pisemnym umocowaniu konkretnych osób do określonych czynności (z których dopiero wywodzone jest prawo do udzielenia pełnomocnictwa, gdyż w samej formule upoważnienia określenie to nie jest stosowane) to należy zakładać, że w okresie poprzedzającym tę datę, istniało analogiczne umocowanie. Umocowanie takie (niekoniecznie w formie tożsamej) dotyczyć powinno tego zakresu upoważnienia i za okres obejmujący datę 22 lutego 2017 r. Dokumentu takiego nie przedłożono jednak organowi pierwszej instancji. Przedłożono natomiast oświadczenie p. M.P. z dnia 12 lipca 2019 r., w którym oświadcza ona (działając jako Sekretarz wykonawcza Komitetu ds. finansowania świadczeń G. Inc), że osoby wymienione na liście osób uprawnionych do reprezentacji z dnia 13 września 2017 r. posiadały umocowanie do występowania w imieniu podmiotów wymienionych na ww. liście również w dniu 22 lutego 2017 r. Na wspomnianej liście jako osoba uprawniona do występowania w imieniu G. występuje p. M.P.

Zdaniem Dyrektora z powyższego oświadczenia z dnia 12 lipca 2019 r. wynika zatem, iż osoba co do której istnieje wątpliwość, czy miała kompetencję do wystawienia pełnomocnictwa oświadcza (powołując się jedynie na treść pisma z dnia 13 września 2017 r.), iż taką kompetencję posiadała również w dniu 22 lutego 2017 r.

Jednocześnie Dyrektor zaznaczył, iż jak wynika z treści tłumaczenia przysięgłego wspomnianego pisma z dnia 27 marca 1995 r. tłumaczeniu podlegał dokument będący w rzeczywistości 4 stroną wydruku z faksu z dnia 27 czerwca

1997 r. (godz. 11:22) od B. (powinno być G.) Treasurers Dept.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z ar. 138a § 4 O.p. adwokat, radca prawny i doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Organ podatkowy może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Jednocześnie zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 o radcach prawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 75) radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami.

Zdaniem organu odwoławczego analiza treści załączonego do wniosku pisma z dnia 27 marca 1995 r. poświadczonego za zgodność z oryginałem pozwala uznać, iż przedmiotowy dokument był w rzeczywistości skanem wydruku z faksu.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Dyrektor stwierdził, iż ujawniony brak formalny nie został skutecznie usunięty w terminie 7 dni liczonym od dnia doręczenia wezwania i dlatego, zdaniem Dyrektora, organ pierwszej instancji, wydając w dniu [...] lipca 2020 r. postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia działał zgodnie z nałożonym na niego ustawowym obowiązkiem.

Odnosząc się do przedstawionego w zażaleniu z dnia 3 sierpnia 2020 r. zarzutu przedwczesnego pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia na skutek braku wezwania przez organ pierwszej instancji bezpośrednio Strony do podpisania podania w sytuacji braku prawidłowego usunięcia przez pełnomocnika w wyznaczonym terminie braku formalnego dotyczącego pełnomocnictwa, Dyrektor stanął na stanowisku, że organ pierwszej instancji nie miał obowiązku wezwania Strony działającej przez profesjonalnego pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego, w sytuacji, gdy takie wezwanie zostało wcześniej wystosowane, prawidłowo doręczone i nie zostało wykonane przez pełnomocnika Strony.

Pismem z dnia 29 marca 2021 r. Strona wniosła skargę na postanowienie Dyrektora z dnia [...] lutego 2021 r., zarzucając temu postanowieniu naruszenie:

1. art. 233 § 1 pkt. 2 O.p. polegające na jego nie zastosowaniu, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji,

2. art. 169 § 1 O.p. polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez brak wezwania bezpośrednio strony do podpisania podania w sytuacji braku prawidłowego usunięcia w wyznaczonym terminie braku formalnego dotyczącego pełnomocnictwa przez pełnomocnika.

Pełnomocnik wyjaśnił, że ww. dokumenty potwierdzają umocowanie p. M.P. do reprezentacji Wnioskodawcy zarówno na dzień udzielenia pełnomocnictwa jak i na dzień złożenia wniosku z dnia 20 grudnia 2019 r. Wprawdzie pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 22 lutego 2017 r., niemniej z oświadczenia z dnia 12 lipca 2019 r. wynika, że umocowanie było ważne również na dzień udzielenia pełnomocnictwa, tj. w dniu 22 lutego 2017 r. Pełnomocnik wyjaśnił, iż potwierdza to również Zgoda z dnia 27 marca 1995 r., z której wynika, że Sekretarzowi Wykonawczemu Komitetu ds. finansowania świadczeń (czyli p. M.P., która w chwili udzielania pełnomocnictwa pełniła tę funkcję) przysługuje uprawnienie do zatwierdzania i dokonywania rozliczeń związanych z administracją

i zarządzaniem finansowym poszczególnymi programami świadczeń pracowniczych (takich jak G.). Pełnomocnik wyjaśnił, że w związku z tym uprawnieniem p. P. mogła wyznaczać przedstawicieli, którzy będą umocowania do m.in. wydawania instrukcji w zakresie przekazywania środków pieniężnych, przepływu aktywów itd. (czynności wymienionych w dokumencie z dnia 13 września 2017 r.). Fakt, iż p. P. pełniła tę funkcję na dzień udzielenia pełnomocnictwa potwierdził notariusz, który sprawdził tożsamość osoby udzielającej pełnomocnictwo. Pani P. udzielając go, nie występowała jako osoba prywatna, tylko w ramach pełnienia funkcji Sekretarza Wykonawczego Komitetu ds. finansowania świadczeń, co potwierdza pieczątka widniejąca przy jej nazwisku.

Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że w państwie siedziby Wnioskodawcy nie funkcjonuje rejestr spółek handlowych analogiczny jak polski KRS, ani żaden inny rejestr, w którym ujawniana jest tożsamość osób uprawnionych reprezentacji danego podmiotu. W konsekwencji przedstawienie wydruku z rejestru aktualnego na dzień udzielenia pełnomocnictwa (ani jakiegokolwiek innego) nie jest możliwe. Niemniej zgromadzone w toku postępowania dokumenty w sposób dostateczny potwierdzają, że p. P. była osobą uprawnioną do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu Wnioskodawcy.

W związku z tym w ocenie pełnomocnika Skarżącego brak formalny został w sposób prawidłowy uzupełniony. W konsekwencji należycie wykazano podstawę umocowania do działania w imieniu Wnioskodawcy.

W skardze wskazano, że na wypadek uznania, że ww. dokumenty nie potwierdzały w sposób dostateczny umocowania do działania w imieniu Skarżącego, w odwołaniu podniesiono, że zaskarżone postanowienie było przedwczesne z uwagi na ugruntowany już pogląd o konieczności wezwania do uzupełnienia braku bezpośrednio Wnioskodawcy (np. poprzez podpisanie wniosku z pominięciem pełnomocnika).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii tego, czy działający w charakterze pełnomocnika p. M.M. wykazał umocowanie do działania w imieniu Skarżącej w sprawie wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od dywidendy, a co za tym idzie, czy pozostawienie wniosku Skarżącej o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego było zasadne.

Mając na uwadze to, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia umocowania pełnomocnika Skarżącej do działania w jej imieniu, w pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszym postępowaniu sądowym pełnomocnik Skarżącej (p. M.M.) występuje w oparciu o inny dokument pełnomocnictwa od tego, jakim posłużył występując przed organami podatkowymi w związku z wnioskiem z dnia 20 grudnia 2019 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych. Podstawą dla występowania przez p. M.M. stanowi pełnomocnictwo udzielone mu w dniu 8 kwietnia 2021 r. przez p. K.H., Sekretarza zarządzającego Komitetu świadczeń finansowych G. Inc., "do występowania (...) przed polskimi sądami administracyjnymi I i II instancji", gdzie – co istotne – potwierdzenie, że osoba która podpisała to pełnomocnictwo, jest właściwie umocowana do reprezentowania Skarżącej, zostało dokonane przez p. C.R. – notariusza z Minnesoty (na dokumencie pełnomocnictwa notariusz zawarł klauzulę, że "[n]iniejszym potwierdzam, iż sprawdziłem umocowanie osoby (osób), które podpisały niniejszej Pełnomocnictwo i potwierdzam właściwe umocowanie tej osoby (tych osób), do reprezentowania Podatnika oraz do podpisania niniejszego dokumentu.". W tym zakresie zatem nie można mieć wątpliwości, że p. M.M. jest uprawniony do reprezentowaniu Skarżącej w niniejszym postępowania sądowoadministracyjnym. Powyższe nie przesądza jednak o umocowaniu p. M.M. do działania w imieniu Skarżącej na etapie postępowania przed organami, gdyż w tym przypadku p. M.M. występował w oparciu o inny dokument pełnomocnictwa, co oznacza, że kwestia ta musi zostać oceniona odrębnie.

W tym względzie należy zauważyć, że o ile w sprawie nie ma sporu co do tego, że udzielone p. M.M. pełnomocnictwo z dnia 22 lutego 2017 r. obejmowało swoim zakresem m.in. występowanie z wnioskiem do polskich władz podatkowych o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego, a więc obejmowało swoim zakresem przedmiot objęty wnioskiem z dnia 20 grudnia 2019 r. (data wpływu do organu – 7 stycznia 2020 r.), spór dotyczy tego, czy osoba udzielająca p. M.M. pełnomocnictwa, tj. p. M.P. działająca jako Sekretarz wykonawcza Komitetu ds. finansowania świadczeń G. Inc. była upoważniona do udzielenia pełnomocnictwa we wskazanym zakresie w imieniu Skarżącej i czy to upoważnienie wynikało z dokumentów przedłożonych przez p. M.M. Na tak postawione pytanie należy, w ocenie Sądu, udzielić odpowiedzi przeczącej.

Otóż Skarżąca wywodzi potwierdzenie uprawnienia p. M.P. do działania w jej imieniu (tj. w imieniu G.) z trzech dokumentów, które łącznie, zdaniem Skarżącej, potwierdzają istnienie wskazanego uprawnienia. Tymi dokumentami są po pierwsze, oświadczenie p. M. (z dn. 12 lipca 2019), że osoby wymienione na liście Osób uprawnionych do reprezentacji z dnia 13 września 2017 r. posiadały umocowanie do występowania w imieniu podmiotów wymienionych na ww. liście (w tym G.) również w dniu 22 lutego 2017 r., po drugie, dokument z dnia 13 września 2017 r., w którym p. M.P. – jako Sekretarz wykonawczy Komitetu ds. finansowania świadczeń upoważnia osoby wymienione poniżej [w tym m.in. P. M.P.] do działania [m.in.] w imieniu G. do wydawania instrukcji w zakresie przekazywania środków pieniężnych, przepływu aktywów oraz instrukcji w zakresie obrotu dla wszystkich tych funduszy powierniczych oraz po trzecie, dokument z dnia 27 marca 1995 r., zgodnie z którym niżej podpisany członek Komitetu ds. finansowania świadczeń [Benefit Finance Comitee] G. Inc., w drodze jednomyślnej zgody bez odbycia posiedzenia przyjął uchwałę, że "Komitet ds. finansowania świadczeń niniejszym przekazuje Sekretarzowi wykonawczemu Komitetu ds. finansowania świadczeń uprawnienia do zatwierdzania i dokonywania rozliczeń wydatków związanych z administracją i zarządzaniem finansowym programem kwalifikowanych świadczeń pracowniczych".

Dwa pierwsze dokumenty nie stanowią upoważnień p. M.P. jako takich, skoro zostały one przez nią sporządzone (w pierwszym potwierdza umocowanie do występowania w imieniu podmiotów wymienionych na ww. liście (w tym G.), m.in. jej samej, również w dniu 22 lutego 2017 r., w drugim sama siebie upoważnia do działania [m.in.] w imieniu G.). Upoważnienie samego siebie do działania w imieniu określonego podmiotu, jak również późniejsze złożenie oświadczenia co do posiadania w określonej dacie upoważnienia do działania w imieniu określonego podmiotu, nie dowodzi, że dana osoba jest uprawniona do reprezentacji określonego podmiotu (wskazuje jedynie na przekonanie danej osoby o istnieniu takiego uprawnienia oraz o działaniu w taki sposób, jakby była do tego uprawniona).

W niniejszej sprawie znaczenie mógłby mieć trzeci z dokumentów (tj. z dnia 27 marca 1995 r.). Skoro bowiem mowa w nim o przekazaniu Sekretarzowi wykonawczemu Komitetu ds. finansowania określonych uprawnień, gdzie p. M.P. była takim Sekretarzem, to ten dokument mógłby świadczyć o zakresie uprawnień p. M.P. (o ile z innych dokumentów wynikałoby, że wskazany Komitet był uprawniony do przekazania określonych uprawnień). W tym zakresie jednak o ile wskazany dokument wskazuje na zakres uprawnień przekazanych Sekretarzowi wykonawczemu Komitetu ds. finansowania, to jednak z załączonych przez p. M.M. dokumentów nie wynika, ażeby wskazany Komitet dysponował uprawnieniami w tym zakresie i mógł je delegować na Sekretarza wykonawczego Komitetu ds. finansowania. Należyte wykazanie umocowania wymaga – w razie udzielenia szeregu pełnomocnictw/upoważnień (z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie Komitet upoważnił Sekretarza wykonawczego, Sekretarz wykonawczy p. M.M.) – wykazania istnienia stosownego umocowania na każdym etapie udzielenia upoważnienia (czy też przekazania określonego uprawnienia). Skarżąca nie dołączając jakichkolwiek dokumentów w tym zakresie (aktów założycielskich, regulaminów itp.), nie wykazała podstawy dla posiadania przez wskazany Komitet ds. finansowania świadczeń uprawnień "do zatwierdzania i dokonywania rozliczeń wydatków związanych z administracją i zarządzaniem finansowym programem kwalifikowanych świadczeń pracowniczych" (które mogłyby zostać przekazane na Sekretarza wykonawczego Komitetu ds. finansowania świadczeń). Podstawą dla wykazania rzeczonego uprawnienia nie jest z całą pewnością ww. dokument z 27 marca 1995 r. – dokument ten dowodzi jedynie przekazania uprawnień w nim wskazanych Sekretarzowi wykonawczemu Komitetu ds. finansowania (a nie istnienia uprawnień po stronie Komitetu ds. finansowania). Okoliczność, że w treści danego dokumentu jest mowa o tym, że wskazany podmiot (organ) upoważnia osobę trzecią (czy też wręcz przekazuje uprawnienia w tym zakresie), nie dowodzi, że ten podmiot (organ) jest uprawniony do upoważnienia osoby trzeciej (czy też przekazania jej własnych uprawnień) - wskazuje jedynie na przekonanie tego podmiotu (organu) o istnieniu takiego uprawnienia oraz o działaniu w taki sposób, jakby był(a) do tego uprawniony(a).

Dla powyższej kwalifikacji nie ma znaczenia okoliczność tego, że ww. dokument - oświadczenie p. M.P. z dnia 12 lipca 2019 r. zostało opatrzone pieczęcią notariusza, a także klauzulą Apostille. W tym zakresie klauzula Apostille (wraz z pieczęcią notariusz) potwierdza jedynie fakt sprawowania przez p. M.P. funkcji Sekretarza i działania przez Nią w takim charakterze, nie dowodzi jednak uprawnienia p. M.P. (do udzielenia p. M.M. pełnomocnictwa we wskazanym zakresie) jako takiego. Wykazanie wskazanego uprawnienia wymagałoby bowiem wykazania całego szeregu uprawnień począwszy od uprawnienia samego Komitetu ds. finansowania, które to uprawnienie nie zostało wykazane (o czym była mowa wyżej).

W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że skoro mimo wezwania w trybie art. 169 §1 w zw. z art. 133, art. 138 §1-4, art. 138b §1 oraz art. 138e §1-4 O.p. w dniu 9 marca 2020 r. reprezentującego Skarżącą p. M.M. do usunięcia braku formalnego poprzez złożenie dokumentów potwierdzających umocowanie p. M.P. (udzielającej p. M.M. pełnomocnictwa) do reprezentowania Skarżącej i do udzielenia pełnomocnictwa w Jej imieniu – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, p. M.M. nie usunął wskazanego braku formalnego (gdyż jak wynika z przeprowadzonej wyżej analizy przedstawione przez Niego dokumenty nie potwierdzają upoważnienia p. M.P. do reprezentowania Skarżącej i do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu Skarżącej), organ pierwszej instancji był upoważniony do wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku Skarżącej bez rozpatrzenia. Taki skutek braku uzupełnienia w terminie 7 dni podania (w niniejszej sprawie wniosku z dn. 20 grudnia 2019 r. o stwierdzenie nadpłaty), w zakresie wykazania umocowania do działania w imieniu Wnioskodawcy (Skarżącej), wynika z art. 169 §4 O.p. W tym zakresie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było prawidłowe, a co za tym idzie również prawidłowe było zaskarżone postanowienie (utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji).

Skarżąca podnosi, że wobec braku prawidłowego usunięcia w wyznaczonym terminie przez pełnomocnika braku formalnego dotyczącego pełnomocnictwa, organ pierwszej instancji winien był wezwać bezpośrednio Skarżącą i w braku przeprowadzenia takiego postępowania upatruje naruszenie art. 169 §1 O.p. Nie można zgodzić się z tym stanowiskiem.

W tym względzie Sąd zauważa, że jak orzekł tut. Sąd w wyroku z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2385/16 (od którego to wyroku oddalono skargę kasacyjną obejmującą m.in. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 235 i art. 120, art. 121 i art. 122 o.p. przez oddalenie skargi i tym samym zaaprobowanie zachowania organów polegającego na zaniechaniu skierowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku - wobec zakwestionowania/podważenia uprawnienia pełnomocników do reprezentowania skarżącej bezpośrednio do niej, celem umożliwienia jej osobistego "wypowiedzenia się" w sprawie wniosku (tj. jego potwierdzenia i konwalidacji jego domniemanych braków), a co powinno było mieć miejsce wziąwszy pod uwagę naczelne zasady postępowania określone w ww. przepisach Ordynacji podatkowej) "[z] art. 169 § 1 Op wynika, że wzywa się wnoszącego podanie, ale (...) wezwanie powinno być fizycznie skierowane do pełnomocnika, jeśli taki pełnomocnik przedstawia się jako umocowany do działania w imieniu swojego mocodawcy, nawet, jeśli brak formalny polega właśnie na niewykazaniu tego umocowania. Takie wezwanie wydaje się co prawda poniekąd sprzeczne wewnętrznie i absurdalne (wzywa się kogoś, kto dotychczas nie wykazał się uprawnionym do działania w imieniu mocodawcy), ale jeśli podmiot mający być mocodawcą obiektywnie nie udzielił pełnomocnictwa, to wzywanie osoby podającej się za pełnomocnika w niczym nie godzi w interesy tegoż podmiotu. W razie kwestionowania przez organ pełnomocnictwa nieracjonalne byłoby wzywanie bezpośrednio podatnika, gdyż – powtórzmy – jeśli pełnomocnik jest obiektywnie umocowany, to właśnie jego rolą i podstawowym zadaniem jest wykazać swoje umocowanie przed organem. Jeśli jednak stosunek pełnomocnictwa obiektywnie nie istnieje, to niezwrócenie się bezpośrednio do podatnika w niczym nie szkodzi temu podatnikowi, skoro nie umocował on tego pełnomocnika do działania w swoim imieniu. Co więcej – angażowanie w takiej sytuacji podatnika do danej sprawy podatkowej byłoby przykładem niezrozumiałej nadaktywności organu, a nawet przykładem nieuzasadnionego niepokojenia podatnika, który sobie tego nie życzy, i który nie dał żadnego powodu angażowania go do sprawy zainicjowanej działaniem jakiegoś falsus procurator. Owszem - jeśli pełnomocnictwo zostało obiektywnie udzielone, ale pełnomocnik nie potrafi tego faktu wykazać wobec organu, to takie zaniechanie pełnomocnika z pewnością obciąża mocodawcę, ale tak samo obciążałoby go zaniechanie pełnomocnika polegające na nieuzupełnieniu odwołania o brakujący podpis, nieuiszczeniu wymaganej opłaty (np. przy sprawach o interpretację indywidualną), niewskazaniu w odwołaniu zarzutów (art. 222 Ordynacji), jak i nieuzupełnieniu wszystkich innych braków formalnych jakiegokolwiek pisma. Sąd nie zgadza się zatem z prezentowanym niekiedy w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, że skoro osoba podająca się za pełnomocnika nie wykazała swojego umocowania, to organ powinien wezwać do uzupełnienia braku formalnego bezpośrednio podatnika. Dla takiego poglądu nie ma w Ordynacji żadnej podstawy normatywnej, wzywanie bezpośrednio podatnika byłoby działaniem ewidentnie contra legem. Art. 169 § 1 Ordynacji przewiduje wyraźnie rygor niewykonania wezwania – jest to rygor pozostawienia podania bez rozpatrzenia, a nie powtórnego zwrócenia się bezpośrednio do mocodawcy o uzupełnienie braku formalnego".

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji nie miał podstaw do wezwania bezpośrednio Skarżącej i brak takiego działania nie stanowił naruszenia art. 169 §1 O.p. i zarzut w tym zakresie należy uznać za niezasadny.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Sąd zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a, skargę oddalił.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.