Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2938/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6124 Uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Protokolant Beata Cisek-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3657/13 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia nagany dla osoby posiadającej uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. W. na rzecz Głównego Geodety Kraju 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3657/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę M. W. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia nagany dla osoby posiadającej uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego pismem z dnia [...] listopada 2007 r. wystąpił do Głównego Geodety Kraju z wnioskiem o zastosowanie wobec M. W. - geodety uprawnionego do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii, sankcji dyscyplinarnych.

Po analizie skarg, w których zarzucono w szczególności M. W. bezprawne przesunięcie granicy nieruchomości sąsiednich podczas wykonywania podziału nieruchomości, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wszczął postępowanie wyjaśniające, mające na celu zbadanie, czy M. W. z należytą starannością, zgodnie z przepisami prawa i standardami technicznymi obowiązującymi w geodezji i kartografii, a także ze stanem wiedzy w tym zakresie wykonywała prace geodezyjne i kartograficzne.

Organ ustalił, że M. W. wykonując podział nieruchomości stwierdziła niezgodność granicy opisanej w operacie jednostkowym z danymi wykazanymi w ewidencji gruntów, polegającą na błędnym przyjęciu granicy do podziału działki. Pomimo błędnych danych wyjściowych kontynuowała prace, wykonując czynności ustalenia granic działki w ramach bieżącego opracowania, bez uwzględnienia obowiązujących przepisów prawnych wynikających z ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm. – powoływanej dalej jako p.g.k.), jak też z rozporządzenia Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. Nr 45, poz. 453). Zdaniem organu, czynności ustalenia granic działki należało dokonać w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym.

Ponadto M. W. w "opisie nowych granic w protokole granicznym" oraz w wykazie współrzędnych stwierdziła, że współrzędne punktów granicznych działki obliczono na podstawie danych ewidencji gruntów. W dokumentacji brak jest jednak obliczeń potwierdzających ten fakt, a szereg wykazanych w trakcie postępowania wyjaśniającego wątpliwości dotyczących obliczeń współrzędnych określających położenie punktów granicznych działki, jak i zapisów w samym protokole granicznym wskazują, że wykonawca prac geodezyjnych, naruszając przepis § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzaju dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130 - przepis obowiązujący w dacie wykonywania podziału), ustalił granice działki w ramach bieżącego postępowania, a nie dokonał czynności przyjęcia granic według istniejącego stanu prawnego, a jeżeli stanu takiego nie można było stwierdzić - według stanu uwidocznionego w katastrze nieruchomości.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. wystąpił ponadto o opinię do Starosty [...], który stwierdził m.in., że fakt spisania przez geodetę uprawnionego protokołu granicznego w dniu [...] marca 2003 r. i zastabilizowania znaków granicznych dzielonej nieruchomości na terenie nieruchomości, która bezpośrednio nie przylegała do nieruchomości dzielonej, należy uznać za obciążający i świadczący o niestarannym wykonywaniu zadań oraz łamaniu zasad współczesnej wiedzy technicznej i niestosowaniu obowiązujących przepisów prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., działając na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 42 ust. 3 p.g.k., udzielił M. W. kary nagany z wpisem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe, uznając, że z własnej winy naruszyła ona przepisy art. 42 ust. 3 p.g.k.

Po rozpoznaniu wniosku M. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 uchylił decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2010 r. i przekazał sprawę organowi do ponownego rozpoznania.

Kolejna ostateczna decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] marca 2011 r. została z kolei uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 779/11. WSA stwierdził, że decyzja z dnia [...] marca 2011 r. narusza art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd przypomniał bowiem, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1775/10 stwierdzono m.in., iż wydanie decyzji z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodety na podstawie art. 46 p.g.k., w związku ze sporządzonym przez tego geodetę opracowaniem, które zostało skontrolowane i przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jest możliwe tylko po uprzednim jednoznacznym podważeniu przeprowadzonej uprzednio kontroli w sposób i na zasadach dowodowych adekwatnych do urzędowego charakteru tej kontroli i związanych z nią domniemań, co do prawidłowości sporządzonego opracowania. Negatywna ocena opracowania musi najpierw znaleźć wyraz w podjęciu wobec niego stosownych działań kontrolnych w przepisanej do tego procedurze i formie, aby następnie można było wydać właściwe rozstrzygnięcie z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodety. Obecnie bowiem powstała sytuacja, w której na potrzeby postępowania dyscyplinarnego opracowanie podziałowe skarżącej z 2003 r. uznane zostało za nieprawidłowe, jednakże opracowanie to nadał pozostaje w zasobie ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi przy wykonywaniu kolejnych prac geodezyjnych i kartograficznych dotyczących terenu objętego tym opracowaniem.

Tymczasem, zdaniem WSA w W., z uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2011 r. nie wynikało, aby organ odniósł się w jakikolwiek sposób do tej kwestii. W szczególności nie wypowiedział się, czy wobec opracowania podziałowego skarżącej z 2003 r., przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...], podjęto stosowne działania kontrolne w przepisanej formie i procedurze oraz czy w następstwie tych działań, opracowanie to nadal należy do zasobu jako obowiązujące, czy też nie.

Główny Geodeta Kraju, ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jest uprawniony do złożenia wniosku o ukaranie, w trybie przepisu art. 46 ust. 2 p.g.k., osób posiadających uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, w każdym przypadku naruszenia przez nich ze swojej winy przepisów art. 42 ust. 3 ustawy, niezależnie od wyników kontroli obligatoryjnej, przeprowadzonej zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnienie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837). Postępowanie wszczęte w trybie art. 46 ust. 1 i 2 p.g.k. w związku z naruszeniem art. 42 ust. 3 ustawy oraz postępowanie kontrolne wszczęte na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 1 lit. a p.g.k., są dwoma odrębnymi postępowaniami.

Główny Geodeta Kraju podniósł, że w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 czerwca 2011 r., pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. zwrócił się do [...] WINGiK o przeprowadzenie kontroli doraźnej działalności przedsiębiorcy – M. W., dotyczącej pracy geodezyjnej, polegającej na podziale działki ew. nr [...]. W następstwie powyższego [...] WINGiK przeprowadził kontrolę doraźną w Starostwie Powiatowym w L., która potwierdziła ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego odnośnie nieprawidłowości, jakie miały miejsce przy realizacji przez M. W. pracy geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem ewidencyjnym [...].

Wyrokiem z dnia 29 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę M. W. na powyższą decyzję.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, że jest związany wyrokami wydanymi w sprawach sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 oraz IV SA/Wa 779/11. W jego ocenie, organ w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. wypełnił zalecenia zawarte w wyroku WSA w W. z dnia 30 czerwca 2011 r.

Organ stwierdził bowiem, że z jego inicjatywy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w W. przeprowadził w okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] sierpnia 2012 r. kontrolę doraźną w Starostwie Powiatowym w L., której wyniki potwierdziły ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego odnośnie nieprawidłowości, jakie miały miejsce przy realizacji przez skarżącą pracy geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem ewidencyjnym [...]. Zalecenia pokontrolne organu zostały wykonane przez Starostę [...], który w operacie umieścił informację dotyczącą charakterystyki technicznej i zasad wykorzystania operatu. Z treści tej informacji wynika, że opracowanie nie należy do opracowań geodezyjnych powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które mogą być wykorzystywane jako obowiązujące ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi przy wykonywaniu kolejnych prac geodezyjnych i kartograficznych dotyczących terenu objętego tym opracowaniem.

Zdaniem Sądu I instancji, kwestionowanie ustaleń protokołu kontroli, sporządzonego przez inspektora kontroli w ośrodku dokumentacji podczas procedury przyjmowania operatu do zasobu może nastąpić w procedurze kontroli, o której mowa w art. 9 p.g.k. W wyniku dokonania kontroli sporządzany jest protokół, zawierający m.in. stwierdzone nieprawidłowości. Ustalenia zawarte w protokole tej kontroli mogą w legalny sposób podważyć ustalenia kontroli przeprowadzonej przez inspektora ośrodka dokumentacji w toku procedury przyjmowania operatu do zasobu. Taka też kontrola, na podstawie art. 9 p.g.k., została przeprowadzona w Starostwie [...], a stwierdzone podczas tej kontroli nieprawidłowości w zakresie spornego operatu zostały w szczegółowy sposób opisane w protokole kontroli, a następnie w zaskarżonej decyzji. Wzmiankowane nieprawidłowości świadczą o błędach wykonawcy (skarżącej) przy realizacji operatu. Sąd I instancji podkreślił, że sam fakt przyjęcia operatu do zasobu geodezyjnego nie przesądza o tym, iż przy jego sporządzaniu nie zostały popełnione błędy.

Sąd I instancji zauważył, że organ nie dokonywał ustaleń w zakresie winy skarżącej w aspekcie przyjęcia wadliwej dokumentacji do zasobu geodezyjnego lecz badał, czy z własnej winy skarżąca naruszyła przepis art. 42 ust. 3 p.g.k. Zdaniem Sądu, postępowanie skarżącej świadczy o tym, że nie wykonała swojego zadania z należytą starannością i zgodnie z obowiązującymi w dziedzinie geodezji i kartografii przepisami prawa i standardami technicznymi.

M. W. zaskarżyła wyrok WSA w W. z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3657/13 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zaś w razie uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że w sprawie nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi przez NSA oraz uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

1. § 4 ust. 1 oraz § 3 ust. 2 pkt 5 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie kontroli urzędów, instytucji publicznych i przedsiębiorców w zakresie przepisów dotyczących geodezji i kartografii w zw. z art. 9 p.g.k. przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez błędne uznanie, że procedura kontroli działalności organów administracji i wydany po przeprowadzeniu tej kontroli protokół może w legalny sposób podważyć ustalenie kontroli przeprowadzonej przez inspektora ośrodka dokumentacji w toku procedury przyjmowania operatu do zasobu i w konsekwencji stanowić podstawę do pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej uprawnionego geodety; podczas gdy organ powinien przeprowadzić kontrolę na podstawie § 4 ust. 2 oraz § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kontroli, a także niezależnie od niej uchylić czynność materialno-techniczną polegającą na przyjęciu dokumentacji do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego;

2. art. 46 ust. 1 pkt 2 p.g.k. poprzez błędne uznanie, że skarżąca z własnej winy naruszyła art. 42 ust. 3 p.g.k.

Ponadto skarżąca postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

3. art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1755/10 oraz wyroku WSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 779/11, art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy powinna zostać ona uwzględniona; co wynikało z błędnej wykładni wskazanych w zarzucie 1 przepisów i spowodowało utrzymanie w mocy decyzji organu wydanej z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 76 § 3 k.p.a.;

4. art. 45 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji RP - odpowiednio stosowanego do postępowań dyscyplinarnych, z uwagi na taki sposób kontroli działań organów administracji publicznej, w wyniku której w obrocie prawnym funkcjonuje akt wydany w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym niezgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych wnioskowanych przez stronę, co spowodowało naruszenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, a strona została pozbawiona prawa obrony swych uprawnień.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że działania, których się dopuściła (zdaniem organu wadliwe sporządzenie operatu geodezyjnego), miały miejsce w 2003 r. Sporządzona przez skarżącą dokumentacja podziałowa była przedmiotem kontroli zakończonej protokołem z dnia [...] stycznia 2003 r., w którym urzędowo stwierdzona została jej prawidłowość i następnie dokumentacja ta została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

W tym kontekście zwróciła uwagę na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, który jednoznacznie negatywnie wypowiedział się na temat braku terminów przedawnienia odpowiedzialności zawodowej w przepisach regulujących niektóre zawody regulowane.

Ponadto skarżąca zauważyła, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, polegającego na dokonaniu faktycznej kontroli urzędu w zakresie sprawdzenia zgodności wykonywania prac geodezyjnych i kartograficznych ze standardami technicznymi dotyczącymi geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie, podczas gdy taki zakres przedmiotowy kontroli nie mógł być zastosowany wobec tego podmiotu (urzędu). Powyższa kontrola, pomimo iż dotyczy operatu wykonanego przez skarżącą, nie powinna być zatem brana pod uwagę w sprawie odpowiedzialności dyscyplinarnej geodety uprawnionego. Wnioski, do których organ doszedł po przeprowadzeniu powyższej kontroli, nie mogą stanowić podstawy do pociągnięcia geodety do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Skarżąca nie była ani podmiotem kontroli, ani nie została o niej poinformowana.

Co więcej, pomimo że WSA we wcześniejszych wyrokach w tej sprawie wyraźnie stwierdził, że kara dyscyplinarna może zostać nałożona dopiero po usunięciu operatu z zasobu, w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stwierdził, że wystarczające jest opatrzenie operatu nieformalnymi, niemającymi żadnej podstawy prawnej zaleceniami wynikającymi z protokołu pokontrolnego.

Skarżąca podkreśliła również, że wykonała operat geodezyjny zgodnie z zasadami wiedzy i obowiązującymi przepisami prawa, co potwierdził jednoznacznie organ przyjmujący operat do zasobu. Organ mógł zatem kwestionować prawidłowość sporządzenia operatu przez skarżącą na etapie przyjmowania go do zasobu, a następnie w trybie uchylenia czynności przyjęcia do zasobu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zwrot kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ podniesione w niej zarzuty nie są uzasadnione.

Sprawa dotycząca wymierzenia wnoszącej skargę kasacyjną kary nagany z wpisaniem do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia zawodowe za zawinione naruszenie obowiązku wykonywania swoich zadań z należytą starannością i zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa była trzykrotnie rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. Stąd też obecnie przedmiotem sporu jest głównie sposób wywiązania się organu z obowiązku zastosowania się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w dwóch poprzednich wyrokach tego Sądu z 25 listopada 2010 r. i z 30 czerwca 2011 r. i jego ocena dokonana przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła, że organ w związku z zaleceniami warunkującymi dopuszczalność ukarania przedsiębiorcy karą dyscyplinarną za naruszenie obowiązków przy wykonywaniu podziału nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], położoną we wsi W., uprzednim podważeniem kontroli wykonania tego operatu podziałowego, dokonanej przy jego przyjmowaniu do zasobu geodezyjnego, przeprowadził taką kontrolę w urzędzie przyjmującym opracowanie do zasobu. Natomiast nie przeprowadził kontroli przedsiębiorcy (wnoszącej skargę kasacyjną), która to opracowanie wykonała. Zarzuty te nie są uzasadnione, ponieważ wykonanie zalecenia przeprowadzenia kontroli przyjmowania opracowania do zasobu geodezyjnego, wymagało przeprowadzenia kontroli w urzędzie, który to opracowanie przyjmował do zasobu, poddając go kontroli. Kontrola opracowania przeprowadzona wyłącznie u przedsiębiorcy – wykonawcy, bez kontroli sposobu przyjęcia tego opracowania przez urząd prowadzący zasób geodezyjny nie pozwoliłaby zresztą na podważenie wyników kontroli dokonanej przez urząd w związku z przyjęciem opracowania do zasobu.

Nie jest również zasadny zarzut strony wnoszącej skargę kasacyjną, że zalecenia zawarte we wcześniejszych wyrokach WSA w W. uchylających decyzje organu o wymierzeniu jej kary nagany uzależniają dopuszczalność wymierzenia takiej kary od wcześniejszego formalnego uchylenia czynności materialno-technicznej polegającej na przyjęciu wykonanej przez nią dokumentacji geodezyjnej do zasobu. We wspomnianych wyrokach z 25 listopada 2010 r. i z 30 czerwca 2011 r. Sąd stwierdził, że "wydanie decyzji z zakresu odpowiedzialności zawodowej geodety w związku z opracowaniem, które zostało skontrolowane i przyjęte do zasobu jest możliwe tylko po uprzednim jednoznacznym podważeniu przeprowadzonej uprzednio kontroli". Podważenie uprzedniej kontroli nie musi polegać na uchyleniu czynności podjętych w toku tej kontroli. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że zalecenia Sądu zostały w tym zakresie prawidłowo wykonane, ponieważ w operacie geodezyjnym zamieszczono informację, że opracowanie geodezyjne wykonane przez skarżącą nie należy do opracowań geodezyjnych powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które mogą być wykorzystane jako obowiązujące ze wszystkimi jego konsekwencjami prawnymi przy wykonywaniu kolejnych prac geodezyjnych i kartograficznych dotyczących terenu objętego tym opracowaniem. Oznacza to, że w wyniku zalecanej przez Sąd kontroli przyjmowania spornego opracowania do zasobu geodezyjnego zakwestionowano jednak wartość merytoryczną tego opracowania, potwierdzając tym samym zasadność zarzutów, które stały się podstawą nałożenia na wnoszącą skargę kasacyjną kary nagany.

W związku z tym nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, kwestionujące legalność i zasadność udzielenia kary nagany. Są one bowiem oparte na stwierdzeniu, że skarżąca należycie wykonała sporny operat geodezyjny, o czym świadczy jej zdaniem fakt, że to opracowanie zostało skontrolowane i przyjęte do zasobu geodezyjnego.

Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).