Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 986/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 80 par. 2
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 roku sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna w likwidacji w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 29 października 1999 roku do dnia 31 grudnia 2000 roku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 marca 2006 roku w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 672/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną przez A. Spółkę Akcyjną w likwidacji w Ł. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie określenia spółce wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy od dnia 29 października 1999 roku do dnia 31 grudnia 2000 roku. W decyzji tej organ podatkowy zakwestionował zasadność zaliczenia przez podatnika szeregu wydatków do kategorii kosztów uzyskania przychodów.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd częściowo podzielił pogląd organów podatkowych, gdy ocenił, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów strony następujące wydatki: z tytułu umowy zawartej z [...] Klubem [...], wynikające z faktur wystawionych przez P. M. D. oraz przez A. w C. USA, jak też wydatki opiewające na poniższe kwoty: [...] złotych z tytułu zakupów dokonanych przez Spółkę B. Spółka Akcyjna w Ł., [...] złote tytułem umów zlecenia zawartych przez C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. i podmiot o nazwie [...] oraz umów, w których nie oznaczono zleceniobiorcy, [...] złotych na zakup paliwa.

Gdy chodzi o pozostałe elementy zaliczone przez stronę skarżącą do kosztów uzyskania przychodów, a podważone przez organy podatkowe, tj. kwotę [...]złote, związaną z adaptacją nieruchomości w R. oraz wydatków w wysokości [...] złotych, poniesionych na szkolenia zakupione przez spółkę od B. S. A., C. Sp. z o. o. oraz od podmiotu oznaczonego, jako [...], Sąd uznał, że w tym zakresie materiał dowodowy jest niepełny. Odnośnie nieruchomości w R. Sąd nadto podkreślił, że braki postępowania obciążają podatnika, który uniemożliwił przeprowadzenie oględzin nieruchomości. Natomiast w przypadku spornych szkoleń, Sąd ocenił, że organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego oraz procesowego. Sąd podał, że dla zastosowania oszacowania dochodu niezbędne jest, by w postępowaniu podatkowym wykazano, że stosowane pomiędzy podmiotami powiązanymi odbiegały od cen rynkowych występujących pomiędzy podmiotami niepowiązanymi i ustalenie, że w ten sposób zyskowność tych podmiotów pomimo analogicznej działalności była odmienna, gdyż dawała możliwość wykazywania dochodów niższych od tych, jakich należałoby oczekiwać.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] roku uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] roku nr [...] określił A. w likwidacji w Łodzi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za analizowany rok podatkowy w wysokości [...] złote. W uzasadnieniu podał, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o następujące elementy: kwotę wydatkowaną na adaptację obiektu w R., kwotę wynikającą z faktury wystawionej przez A. w C. USA, która nie została zapłacona, kwoty wynikające z faktur wystawionych przez [...] M. D. za wydawanie gazetki firmowej, a nadto o wydatki na paliwo do samochodów nienależących do skarżącej spółki oraz dokumentujące ponad standardowe zużycie opisane w warunkach technicznych samochodu Toyota Rav 4, wydatki dokumentujące zakupy dokonane przez B. S. A., kwoty, na które opiewały umowy zlecenia zawarte przez C. Sp. z o. o. i podmiot o nazwie [...] oraz umowy, w których nie określono zleceniobiorcy i kwotę wynikającą z faktury wystawionej przez [...] Klub [...].

W odwołaniu z dnia [...] roku A. S. A. w likwidacji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości w trybie art. 226 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 roku, Nr 8, poz. 60 ze zm.) –zwanej dalej o. p. i przeprowadzenie postępowania dowodowego celem wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności sprawy albo o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w oparciu o art. 233 § 2 o. p. Strona zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. poprzez pominięcie argumentów zawartych w uzasadnieniu wyroku, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000, Nr 54, poz. 654 ze zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędne zastosowanie, art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 16 ust. 1 pkt 1 b oraz 1 c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Nadto spółka zgłosiła rażącego naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, 121, 122, 124, 125, 127, 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 197, art. 210 § 4 o. p. Strona zarzuciła organowi uchylenie się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, priorytetowe potraktowanie zasady szybkości postępowania z uszczerbkiem dla jego wnikliwości, niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy, brak uzasadnienia skorzystania z przepisów dotyczących podmiotów powiązanych, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, naruszenie zasady dwuinstancyjności, niepowołanie biegłego w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wymagały wiadomości specjalistycznych, niewyjaśnienie powstałych rozbieżności, w szczególności wynikających z konfrontacji dokumentów i zeznań świadków, brak prawnego i faktycznego uzasadnienia decyzji, w szczególności brak wskazania, dlaczego organ dał wiarę zeznaniom świadków a odmówił wiarygodności dokumentom złożonym w toku postępowania. W ocenie strony uchybienia powyższe miały istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy.

Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. i określił spółce zobowiązanie podatkowe za przedmiotowy rok podatkowy w wysokości [...] złote. W uzasadnieniu organ podał, że uznał za koszty uzyskania przychodów wydatki strony na adaptację nieruchomości w R., odstępując na korzyść podatnika od ustaleń poczynionych wcześniej w postępowaniu podatkowym. Natomiast organ odwoławczy podzielił ustalenia poczynione przez organ I instancji w zakresie nieprawidłowego zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów następujących kwot: [...] złotych z tytułu umowy zawartej z [...], kwoty [...] złotych (w tym – [...] złotych z tytułu umów zlecenia zawartych przez B. Sp. z o. o. z podmiotem [...], [...] złotych tytułem umowy zawartej przez [...], [...] złotych tytułem dwóch umów, które nie wskazują podmiotu zleceniobiorcy, kwoty [...] złotych wynikającej z faktur zakupu wystawionych na rzecz C. S. A., [...] złotych z tytułu zakupu paliwa do samochodów nienależących do strony, jak również [...] złotych tytułem wydatków dokumentujących ponadstandardowe zużycia paliwa samochodu Toyota Rav 4, kwoty [...] złotych związanej z fakturami wystawionymi przez [...] M. D., kwoty [...] złotych związanej z fakturami wystawionymi przez A. w C., USA. Podkreślił nadto, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nie zakwestionował wydatku poniesionego na szkolenia w wysokości [...] złotych, odstępując tym samym na korzyść podatnika od wcześniejszych ustaleń w tym zakresie. Nadto organ ocenił, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego wobec faktu przerwania biegu tego terminu w dniu 3 lutego 2004 roku, kiedy to zastosowano środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego.

Na powyższą decyzję A. S. A. w likwidacji w dniu 13 lipca 2007 roku wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 153 p. p. s. a. poprzez całkowite pominięcie argumentów zawartych w uzasadnieniu wyroku zarówno, co do interpretacji przepisów prawa materialnego, jak i sposobu przeprowadzenia postępowania podatkowego, w tym wyjaśnienia okoliczności sprawy w sposób wyczerpujący, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 70 o. p. poprzez pominięcie i nieuwzględnienie wystąpienia przedawnienie postępowania podatkowego, a związku z tym naruszenie art. 208 o. p. wobec braku umorzenia postępowania. Nadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy nie zostały spełnione okoliczności uzasadniające jego zastosowanie i określenie zysku transakcyjnego, art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez niewłaściwe zastosowanie, art. 16 ust. 1 pkt 1 b oraz 1 c o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie. Strona zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, 121, 122, 124, 125, 127, 180, art. 187 § 1, art. 191, art. 190, art. 197, art. 210 § 4 o. p. Naruszenia te polegały na uchyleniu się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, posługiwanie się najprostszymi środkami, priorytetowym potraktowaniu zasady szybkości postępowania z uszczerbkiem dla jego wnikliwości, nieuzasadnieniu przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy mimo zgłaszanych zastrzeżeń, co do prawidłowości postępowania, nieuzasadnieniu skorzystania z przepisów dotyczących podmiotów powiązanych, przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Ponadto strona wskazała na brak powołania biegłego w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wymagały wiadomości specjalistycznych, niewyjaśnienie rozbieżności, jakie pojawiły się w toku postępowania, w szczególności wynikających z konfrontacji dokumentów i zeznań świadków. W ocenie skarżącego decyzja nie zawiera ani prawnego ani faktycznego uzasadnienia - w pierwszej części ma ono charakter wyłącznie sprawozdawczy, a w drugiej pozbawione jest merytorycznej argumentacji i nie wyjaśnia, dlaczego organ dał wiarę zeznaniom świadków a odmówił wiarygodności dokumentom złożonym w toku postępowania. Wymienione uchybienia miały zdaniem podatnika istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy.

W ocenie strony zobowiązanie podatkowe wygasło wskutek przedawnienia, ponieważ nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wobec nieważności czynności egzekucyjnej. Wykonano ją bowiem na podstawie decyzji podatkowej, która następnie została uchylona. Skarżąca spółka podała, że organ I instancji nie wykonał zaleceń sformułowanych przez organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] roku, w szczególności, gdy chodzi o kwestię usług pośrednictwa ubezpieczeniowego, adaptacji nieruchomości w R., zakupu szkoleń. Organ nie przeprowadził też dowodów wnioskowanych przez stronę. Nadto zakwestionowano pogląd o fikcyjności umów zawartych z zagranicznym partnerem – A. oraz stanowisko organu, co do wydatków poniesionych na wydawanie gazetki firmowej.

W odpowiedzi na skargę z dnia 14 sierpnia 2007 roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślił, że organy podatkowe w niniejszej sprawie nie zakwestionowały, jako kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z adaptacją nieruchomości w R., jak też zrezygnowały z przyjętego wcześniej ustalenia o istniejących powiązaniach pomiędzy skarżącą spółka a jej kontrahentami, a wydatek w kwocie [...] złotych przeznaczony na szkolenia został uznany, jako koszt uzyskania przychodu już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Odnośnie zaś pozostałych wydatków zaliczonych przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów organ podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w motywach wyroku z dnia 22 marca 2006 roku podzielił stanowisko organów podatkowych. W ocenie organu zarzuty skierowane na podważenie prawidłowości postępowania podatkowego również nie są uzasadnione, a częściowo odnoszą się do zagadnień rozstrzygniętych na korzyść strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej zawarte są w oczywisty sposób bezzasadne. Większość z nich jest powieleniem zarzutów podniesionych w odwołaniu i to pomimo tego, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji część z nich uwzględnił. Zresztą należy podkreślić, tak jak trafnie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, że część podniesionych w rozpatrywanym środku zaskarżenia zarzutów jest konsekwencją nie zapoznania się przez pełnomocnika skarżącej spółki z uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt I SA/Łd 986/07 oraz z decyzjami organów obu instancji.

W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jako że jest to zarzut najdalej idący. Zarzut ten nie jest zasadny, a to z poniższych przyczyn. Kwestię przedawnienia regulują w niniejszej sprawie art. 70 § 1 i 4 o. p. W myśl tych przepisów przedawnienie zobowiązania podatkowego następuje z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, z tym, że bieg terminu ulega przerwaniu wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Termin ten biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym środek ten zastosowano.

Mając na uwadze, że sporne zobowiązanie skarżącej spółki dotyczy roku podatkowego od dnia 29 października 1999 roku do dnia 31 grudnia 2000 roku i podatnika obciążał obowiązek samoobliczenia, to początek biegu terminu przedawnienia przypadał na dzień 31 grudnia 2001 roku, bowiem w 2001 roku przypadał termin płatności podatku (art. 47 § 3 o. p. i art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu nadanym tekstem jednolitym z 2000 roku, Dz. U. Nr 54, poz. 654). Tym samym nieprzerwany skutecznie pięcioletni termin przedawnienia upływałby w tym przypadku w dniu 31 grudnia 2006 roku.

Zaznaczyć przy tym trzeba, że w pierwotnym brzmieniu ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 roku, Nr 137, poz. 926) problem przerwania biegu terminu przedawnienia i skutki przerwania biegu tego terminu dla dalszego postępowania podatkowego normowały łącznie § 3 i 4 art. 70, zgodnie, z którymi bieg terminu przedawnienia ulegał przerwaniu wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony, przy czyn termin ten biegł na nowo po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Przepis art. 70 poddany był dwukrotnie nowelizacji. Najpierw – na podstawie art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 roku o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) zagadnienie dotychczas umieszczone w dwóch paragrafach przeniesiono do jednego przepisu, tj. art. 70 § 4 o. p. oraz postanowiono, że bieg terminu przedawnienia przerwany zostaje przez zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, pozostawiając dotychczasową regulację odnoszącą się do skutków przerwania biegu terminu. Następnie – w oparciu o art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 roku o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) znowelizowano z dniem 1 września 2005 roku treść zdania drugiego § 4 art. 70 poprzez postanowienie, że przerwany bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Obie nowele zawierały przepisy przejściowe. Zarówno art. 20 § 1 ustawy zmieniającej z 2002 roku, jak też art. 21 ustawy nowelizującej z 2005 roku przyjęły zasadę bezpośredniego przyjęcia ustawy nowej, z tym, że o ile art. 20 § 2 ustawy z 2002 roku zastrzegał, że w przypadku, gdyby przepisy dotychczasowe były w kwestii przedawnienia korzystniejsze dla podatnika, wówczas należy je nadal stosować, to w ustawie nowelizującej z 2005 roku zrezygnowano z tego rodzaju koncesji na rzecz dawnego prawa.

A zatem, wobec dyspozycji art. 21 ustawy nowelizującej z 2005 roku istnieje obowiązek stosowania ustawy w zmienionym brzmieniu. Tym samym prawnie znaczące dla oceny kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego jest to, że w sprawie niniejszej wobec skarżącej spółki w dniu 6 lutego 2004 roku zastosowano środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego (zwrotne potwierdzenie odbioru przez bank zawiadomienia o zajęciu – akta administracyjne). O czynności tej zobowiązany został zawiadomiony (zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia przez zobowiązanego – akta administracyjne). Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że błędnie organ podatkowy przyjął za datę zastosowania środka egzekucyjnego dzień 3 lutego 2004 roku, podczas gdy wobec treści art. 80 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (D. U. z 2005 roku, Nr 229, poz. 1954 ze zm.) za moment zajęcia uznaje się dzień doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotowe doręczenie miało zaś miejsce w dniu 6 lutego 2004 roku. Uchybienie to jednak nie ma żadnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji.

Przechodząc dalej zauważyć należy, że podatnik w sprawie niniejszej zobowiązany był do prawidłowego dokonania samoobliczenia i wpłacenia podatku dochodowego (art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych). Natomiast zaskarżona decyzja ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, określający wysokość zobowiązania podatkowego wobec stwierdzenia, że wysokość zobowiązania skarżącej spółki podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji (art. 21 § 3 o. p.).

Z treści uzasadnienia skargi zdaje się wynikać, że autor tego środka zaskarżenia uważa, że nie nastąpiło skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia z uwagi uchylenie decyzji organu podatkowego, który to akt stanowił podstawę wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie, którego dokonano czynności egzekucyjnej. Zdaniem pełnomocnika spółki podjęta czynność egzekucyjna była w konsekwencji nieważna. Jednakże okoliczność powyższa nie przekreśla jednak skuteczności zajęcia w aspekcie instytucji przedawnienia. Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem orzeczniczym, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, uchylenie decyzji deklaratoryjnej, na podstawie, której zastosowano środek egzekucyjny nie niweluje przerwania biegu terminu przedawnienia tym środkiem wywołanego Okoliczność, że sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, nie obalała domniemania prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, w oparciu, o którą wystawiono tytuł wykonawczy, co oznacza, że do czasu jej wzruszenia nie może też być kwestionowana legalność tego tytułu wykonawczego oraz podjętych w oparciu o niego środków egzekucyjnych. Uchylenie decyzji podatkowej organu pierwszej instancji powoduje sytuację, że strona może podnosić zarzut legalności w trybie przewidzianym przez prawo, np.: korzystając ze środków prawnych z art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.) w postaci skargi na czynności organu podatkowego. Uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, w sytuacji, gdy umożliwia ona prowadzenie postępowania podatkowego i jego kontynuacji, nie wywołuje skutków materialnoprawnych jak w przypadku decyzji stwierdzających nieważność decyzji, lecz tylko skutki procesowe. Skutek prawny pozbawiający prawnej skuteczności czynności przerwania biegu terminu przedawnienia nie występuje w przypadku uchylenia decyzji podatkowej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Tym samym (o ile nie wchodzą w grę przyczyny wygaśnięcia zobowiązania podatkowego) nie uniemożliwia to organowi podatkowemu ukształtowania na nowo zobowiązania podatkowego, chyba że postępowanie podatkowe zostałoby umorzone, jako bezprzedmiotowe (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2005 roku, sygn. akt II FSK 351/05, publ. Lex nr 193470 i sygn. akt FSK 2390/04, publ. Lex nr 183733 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2005 r., II FSK 52/05, Lex nr 190348).

Z powyższych przyczyn stwierdzić należy, że wskutek zajęcia rachunku bankowego strony skarżącej w dniu 6 lutego 2004 roku doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a w konsekwencji przedawnienie nie nastąpiło. Mając na uwadze zasadę bezpośredniego stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w brzmieniu nadanym nowelą z 30 czerwca 2005 roku także wobec postępowań egzekucyjnych pozostających w toku w dniu wejścia noweli w życie (1 września 2005 roku), nasuwa się wniosek, że od dnia następującego po dniu zastosowania środka egzekucyjnego, tj. od dnia 7 lutego 2004 roku termin ten rozpoczął swój bieg na nowo.

Przechodząc do dalszych zarzutów skargi, skierowanych przeciwko zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że i one nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia przy tym wymaga fakt, że zasadnicza część zarzutów prezentowanych w skardze została uwzględniona przez organy administracji w toku postępowania podatkowego. Uwaga ta dotyczy przede wszystkim sporu wokół zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na adaptację nieruchomości w R. Pełnomocnik strony skarżącej nie zauważył, że wydatki poniesione na adaptację nieruchomości w R., zaewidencjonowane, jako koszty remontu, w całości zostały uwzględnione na korzyść podatnika w zaskarżonej decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej. Stąd też całkowicie niezrozumiała i zbędna jest ta część skargi odnosząca się do kwestionowania przez stronę stanowiska organu odwoławczego, które organ odwoławczy nie zajmował. Niewątpliwie stan ten jest konsekwencją nie zapoznania się przez pełnomocnika z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.

Podobna sytuacja zachodzi w zakresie wydatków na opłacenie umów zlecenia, a także zaniżenia przez spółkę zysku z transakcji dokonywanych w ramach usług pośrednictwa ubezpieczeniowego o kwotę [...] zł. Co więcej – gdy chodzi o kwotę [...] złotych, wydatkowaną na szkolenia dla pracowników skarżącej spółki oraz wspomnianego zaniżenia przychodu, to po uchyleniu przez Sąd decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku organy podatkowe ponownie rozpatrując sprawę zrezygnowały z podważenia przedmiotowego kosztu uzyskania przychodu oraz zaniżenia przychodu. Uczyniono to już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem w treści decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej próżno szukać ustaleń dotyczących owego wydatku oraz przychodu. O ile formułowanie w tym zakresie zarzutu w odwołaniu poczytać można by było za nieuwagę, to podniesienie go ponownie w skardze ocenić należy, jako wynik niezapoznania się z treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia, w którym odrębnie organ odniósł się do tej kwestii i wyjaśnił stronie zaistniałą sytuację procesową.

A zatem, wszelkie zarzuty strony skarżącej nakierowane na podważenie ustaleń poczynionych wobec nieruchomości w R., umów zlecenia, jak też szkoleń pracowniczych, a także zaniżenia zysku z transakcji dokonywanych w ramach usług pośrednictwa ubezpieczeniowego uznać należy za oczywiście bezzasadne.

Natomiast gdy chodzi o pozostałe elementy kosztów uzyskania przychodów, podważone przez organy podatkowe, to pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma treść art. 153 p. p. s. a. Po myśli tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ podatkowy, którego rozstrzygnięcie było przedmiotem skargi.

Wobec tego organy podatkowe, jak też Sąd w niniejszej sprawie związane były poglądem prawnym wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 22 marca 2006 roku, sygn. akt I SA/Łd 672/05. Wówczas to Sąd analizował pozostałe kwoty zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów, a stanowiące przedmiot sporu w obecnie rozpoznawanej sprawie. Chodzi tu mianowicie o wydatki z tytułu umowy zawartej z [...] Klubem [...], wynikające z faktur wystawionych przez [...] M. D. na wydawanie gazetki firmowej, związane z fakturami sporządzonymi przez A. w C., USA, jak też wydatki poniesione przez B. Spółka Akcyjna w Ł., wydatki z tytułu umów zlecenia zawartych przez C. Sp. z o. o. i podmiot o nazwie [...], jak też umów, w których nie oznaczono zleceniobiorcy oraz kwota dotycząca zakupu paliwa. Sąd w uzasadnieniu wyroku ocenił jednoznacznie, że wymienione wyżej elementy zasadnie zakwalifikowano w postępowaniu podatkowym, jako niespełniające przesłanek niezbędnych do zaliczenia do kategorii kosztów uzyskania przychodów.

Tym samym organy podatkowe pozbawione były możliwości innego potraktowania tych wydatków, jak tylko powtórnie wykluczyć je z kosztów uzyskania przychodów podatnika w badanym roku podatkowym, co też uczyniły. Warto zaznaczyć, że w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji znalazło się wyjaśnienie przyczyn, podstawy prawnej zajęcia takiego stanowiska. Sąd obecnie rozpoznający sprawę skarżącej spółki również nie jest uprawniony, by odmiennie ocenić przedmiotowe elementy zaskarżonej decyzji. Wobec braku zmiany stanu faktycznego, brak jest do tego jakichkolwiek podstaw. Uczynienie zadość żądaniu strony w tej kwestii oznaczałoby w istocie w znacznej mierze podjęcie próby niedopuszczalnej polemiki z wiążącą w niniejszej sprawie oceną prawną. Z tych przyczyn Sąd ocenił omawiane zarzuty skargi za niezasadne.

Nie dostrzegając przy tym żadnych innych, leżących poza granicami nakreślonymi przez treść skargi, uchybień zarówno materialnoprawnych, jak też procesowych w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

J. W.