Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 780/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 34 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S.A. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...].


UZASADNIENIE

Dnia 2 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego) P. S.A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w toku postępowania egzekucyjnego.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w związku z okolicznościami, które powstały po wydaniu decyzji o rekultywacji, obowiązek w niej wskazany z przyczyn niezależnych od Skarżącej stał się niewykonalny. Powodami wykonania decyzji (rekultywacji) w kwestionowany przez wierzyciela (Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P.) sposób była w szczególności możliwość osunięcia się ścian wykopu na przedmiotowym terenie, skutkiem czego zapadłaby się jezdnia drogi na długości ul. [...] i [...] w P. Konsekwencją czego byłby brak możliwości usunięcia pewnej ilości zanieczyszczonego gruntu, który znajdowałby się w filarach bezpieczeństwa infrastruktury drogowej oraz w bezpośrednim sąsiedztwie infrastruktury podziemnej usytuowanej na terenie byłej stacji paliw nr [...]. Zatem prowadzenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania sprawy w Sądzie byłoby nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.

Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu w toku postępowania egzekucyjnego. Podstawa do zajęcia przez wierzyciela stanowiska wynika z art. 34 § 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 tj. ze zm.). Stanowisko zajmowane jest w formie postanowienia na które służy zażalenie.

Postanowienie to ma charakter procesowy, formalny - dotyczy określonych czynności podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego. Postanowienie takie reguluje jedynie sytuację zobowiązanego w toku wskazanego postępowania, tj. wyraża stanowisko wierzyciela co do zasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, zaś jedynym jego bezpośrednim następstwem jest ewentualne oddalenie albo uwzględnienie tychże zarzutów i dalsze prowadzenie bądź zaniechanie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Orzeczenie tego rodzaju nie tworzy po stronie skarżącego uprawnień lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym, nadających się do egzekucji (wykonania), jak np. nałożenie stosowną decyzją zobowiązania pieniężnego czy wykonania określonego obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt II FZ 289/08, ogólnodostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skutkiem powyższego brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Spółki. Ponadto należy zauważyć, że podniesione tam argumenty mogłyby być rozważane wyłącznie na etapie oceniania zasadności wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia leżącego u podstaw egzekucji, które jednakże nie jest przedmiotem niniejszej sprawy.

Skoro omawiane postanowienie nie ma przymiotu wykonalności, dlatego też Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.