Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2418/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 p.p.s.a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), dalej: Kpa oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia K. S., utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...]. Postanowieniem tym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie "urządzenia wodnego - ziemnego stawu dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie".

W uzasadnieniu organ wskazał, że pismem z dnia 13 maja 2016 r., działając w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Burmistrz [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...], na której planuje się realizację inwestycji polegającej na budowie "urządzenia wodnego - ziemnego stawu dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie", w związku z lokalizacją przedmiotowej działki w granicach [...] Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] ([...]).

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu wyżej oznaczonego postanowienia wskazano, iż działka, na której planuje się realizację spornej inwestycji, znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, na terenie którego obowiązują zakazy zawarte w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. [...]) oraz w granicach obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] ([...]), w stosunku do których zastosowanie ma przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, z późno zm.). W toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem Organ I instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 88 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), tj. stanowi gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 -3 tej ustawy, innej niż wymieniona w lit. a tegoż przepisu. Mając na uwadze powyższe, Organ I instancji stwierdził, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia narusza zakaz określony w § 4 ust. pkt 1 uchwały w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego, stanowiący, iż w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wskazał nadto, iż nie jest możliwym w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazu określonych w ww. uchwale oraz ustawie o ochronie przyrody.

Dodatkowo w postanowieniu wskazano, iż "nie można wykluczyć wystąpienia negatywnego wpływu realizacji ustaleń przedmiotowego projektu decyzji na cele i przedmioty ochrony" obszaru Natura 2000 [...].

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył K. S., wnosząc o jego "pozytywne rozpatrzenie". U podstaw zażalenia legła okoliczność, iż - w ocenie Skarżącego - planowany staw nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem nie można go zaliczyć ani do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. do melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w ich otulinach), ani do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. e i f tegoż rozporządzenia (tj. odpowiednio zbiorników wodnych lub stawów o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w ich otulinach, lub do stawów o głębokości nie mniejszej niż 3 m.

Po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wyjaśnił, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], w granicach [...] Parku Krajorazowego, którego funkcjonowanie regulują przepisy uchwały Nr [...] w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. [...]), dalej: uchwała w sprawie [...] Parku Krajobrazowego oraz w granicach obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] ([...]), w stosunku do których zastosowanie ma art. 33 ustawy o ochronie przyrody. W przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu projektu decyzji o warunkach zabudowy winien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar/y Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu projektów decyzji o warunkach zabudowy pozwoli uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, i tak nie może zostać zrealizowana. Zatem w niniejszej sprawie istotne było wyjaśnienie w pierwszej kolejności przez Organ I instancji, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy o ochronie przyrody wynikającymi z utworzenia [...] Parku Krajobrazowego, w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody.

Zgodnie z przedłożonym projektem decyzji o warunkach zabudowy planowana inwestycja polega na budowie urządzenia wodnego - stawu ziemnego "dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie" o powierzchni lustra wody do 5000 m2 i głębokości do 2,9 m. Ponadto w toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem ustalono, iż "staw będzie wykorzystywany dla potrzeb gospodarki rolnej". Jak wynika z mapy stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji, działkę, na której planuje się realizację przedmiotowej inwestycji, stanowią użytki rolne: grunty orne i pastwiska oraz las (na niewielkiej powierzchni), przy czym staw planuje się do realizacji w północnej części działki, stanowiącej w części grunty orne (RVI) a w części pastwisko (Ps V). Również w otoczeniu przedmiotowej działki znajdują się użytki rolne, przy czym od strony północnej nieruchomość ta graniczy z dużym, zwartym kompleksem leśnym. Informacje te znajdują również potwierdzenie na zdjęciach satelitarnych oraz mapach topograficznych umieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl).

W toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem Organ I instancji uznał, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. stanowi gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 -3 tej ustawy. Organ odwoławczy podziela powyższe stanowisko Organu I instancji. Należy bowiem wyjaśnić, iż zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm.) melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami. Nie ulega zatem wątpliwości, iż planowana inwestycja, polegająca na budowie urządzenia wodnego - ziemnego stawu dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie, stanowić będzie melioracje wodne. Mając na uwadze powyższe, jak również fakt lokalizacji działki, na której planuje się realizację przedmiotowego stawu w granicach obszarów chronionych, tj. [...] Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] ([...]), należy stwierdzić, iż planowana inwestycja bezspornie stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wyjaśniono, iż zarzut Strony skarżącej, że planowana inwestycja nie stanowi melioracji wodnych, bowiem nie jest ani urządzeniem melioracji wodnych podstawowych, ani urządzeniem melioracji wodnych szczegółowych należy uznać za chybiony. Melioracje wodne co do zasady są wykonywane za pomocą urządzeń melioracji wodnych podstawowych i urządzeń wodnych szczegółowych (wymienionych enumeratywnie odpowiednio wart. 71 ust. 1 i art. 73 ust. 1 ustawy Prawo wodne). Niemniej jednak z przytoczonej wyżej definicji melioracji wodnych (art. 70 ust. 1 ustawy Prawo wodne) nie wynika, iż regulacja stosunków wodnych może być przeprowadzona wyłącznie za pomocą takowych urządzeń. Nie ulega natomiast wątpliwości, iż ustawa Prawo wodne zalicza stawy (niezależnie od pełnionych przez nie funkcji) do urządzeń wodnych służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z tychże zasobów (art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo wodne). Należy przy tym podkreślić, iż charakter przedsięwzięcia i cel jego realizacji wynika wprost z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, który ustala warunki zabudowy działki o numerze ewidencyjnym [...], stanowiącej użytki rolne w związku z "budową urządzenia wodnego - ziemnego stawu dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie". Przy czym już sama funkcja inwestycji, tj. "regulacja stanów wodnych na gruncie" (stanowiącym użytki rolne i położonym w sąsiedztwie takowych gruntów) stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, iż przedmiotowy staw realizowany jest w ramach melioracji wodnych.

Ponadto Organ odwoławczy wskazał, iż planowana inwestycja, ze względu na jej omówiony wyżej charakter i lokalizację (na terenie użytków rolnych i w otoczeniu gruntów o takowym przeznaczeniu), stanowi również przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków. Ponadto należy również zauważyć, iż zgodnie z przedłożonym projektem decyzji o warunkach zabudowy, przedmiotowy staw ma zajmować powierzchnię "do 5 000 m2", tj. maksymalnie 0,5 ha. Powyższe potwierdza również mapa stanowiąca załącznik graficzny do przedłożonego projektu decyzji, na której (za pomocą nieprzekraczalnych linii zabudowy) zaznaczono lokalizację inwestycji oraz (tym samym) jej maksymalną powierzchnię. Trzeba przy tym zaznaczyć, iż regionalny dyrektor ochrony środowiska (a w postępowaniu odwoławczym - Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska), uzgadniając projekt decyzji o warunkach zabudowy, bierze pod uwagę ustalenia w nim zawarte. Tym samym wyjaśnienia zawarte w zażaleniu, jakoby powierzchnia planowanego do realizacji stawu miała wynosić mniej niż 0,5 ha, nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie (bowiem nie znajdują odzwierciedlenia w projekcie decyzji). Z mapy stanowiącej załącznik graficzny do przedłożonego projektu decyzji wynika również, że wyznaczoną nieprzekraczalnymi liniami zabudowy część działki, na której planuje się realizacje przedmiotowego stawu, stanowią obecnie w części grunty orne (RVI) a w części pastwisko (Ps V). Mając na uwadze zakładaną powierzchnię maksymalną stawu (0,5 ha) oraz jego planowaną realizację w granicach parku krajobrazowego oraz dwóch obszarów Natura 2000, w części na gruncie stanowiącym pastwisko, Organ II instancji wskazuje, iż sporna inwestycja stanowi również przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na budowie zbiorników wodnych lub stawów o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w ich otulinach.

Należy zatem uznać, iż przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. a, b i e rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa wart. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej: ustawa OOŚ.

Mając na uwadze powyższe, Organ odwoławczy podzielił stanowisko Organu I instancji, iż realizacja planowanej inwestycji wiązałaby się bezsprzecznie z naruszeniem zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy OOŚ.

W związku z tym, iż realizacja planowanej inwestycji bezspornie narusza ww. zakaz, należy rozpatrzyć odstępstwa od tegoż zakazu.

Przesłanka przemawiająca za wyłączeniem ww. zakazu, o której mowa w § 4 ust. 2 ww. uchwały, zgodnie z którą zakazy obwiązujący w granicach [...] Parku Krajobrazowego nie dotyczą ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin oraz decyzji o warunkach zabudowy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały, nie ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania (przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem projekt decyzji o warunkach zabudowy).

Również odstępstwo, o którym mowa w § 4 ust. 4 uchwały, nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, bowiem dotyczy ono obszarów zlokalizowanych poza miejscowością [...] (tj. rejonu miejscowości [...] oraz [...], gm. [...], a także terenu położonego na południe od miejscowości [...], gm. [...]).

W rozpatrywanej sprawie zastosowania nie ma również odstępstwo od zakazu określone wart. 17 ust. 3 ustawy ochronie przyrody, zgodnie z którym przedmiotowy zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. Jak bowiem ustalił Organ I instancji w toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem, dla przedmiotowej inwestycji nie przeprowadzono procedury, o której mowa powyżej.

Nadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych wart. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w § 4 ust. 1 ww. uchwały nie dotyczą: 1) wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, 2) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, 3) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, 4) realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co wynika wprost z samego już omówionego wyżej charakteru planowanej do realizacji inwestycji.

W świetle poczynionych ustaleń Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, iż stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] odnośnie sprzeczności przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy z zakazem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, było prawidłowe.

Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji niewystarczająco rozpatrzył kwestię zgodności przedłożonego projektu decyzji z zakazem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 uchwały w sprawie [...] PK, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. W odniesieniu do ww. zakazu Organ I instancji wskazał jedynie, iż "w związku z tym, że w projekcie decyzji nie wskazano w jaki sposób przedmiotowy staw będzie zasilany, nie można wykluczyć, że realizacja ustaleń projektu decyzji nie spowoduje zmian w stosunkach wodnych". Natomiast w ocenie Organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, iż realizacja urządzenia wodnego (tj. przedmiotowego stawu), które z założenia ma służyć "regulacji stanów wodnych na gruncie", będzie się wiązać ze zmianą stosunków wodnych w rejonie planowanej inwestycji.

W związku z tym, iż realizacja planowanej inwestycji bezspornie narusza ww. zakaz, należy rozpatrzyć odstępstwa od tegoż zakazu, czego również prawidłowo nie dokonał organ I instancji.

W ocenie organu odwoławczego zastosowania nie ma odstępstwo wynikające z treści zakazu, które dopuszcza dokonywanie zmian stosunków wodnych w przypadku, gdy zmiany te służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. Jak bowiem wynika z przedłożonego projektu decyzji, budowa stawu w celu "regulacji stanów wodnych na gruncie" planowana jest na terenie stanowiącym użytki rolne (grunt orny i pastwisko). Również w toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem ustalono, iż "staw będzie wykorzystywany dla potrzeb gospodarki rolnej". Nie ulega zatem wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja, realizowana w ramach gospodarki rolnej, z pewnością nie służy ochronie przyrody ani racjonalnej gospodarce leśnej, wodnej lub rybackiej. Jednocześnie należy podkreślić, że okoliczność, iż planowana inwestycja realizowana jest w ramach gospodarki rolnej, nie oznacza, iż służy ona racjonalnej gospodarce rolnej. Rozważając możliwość zastosowania w rozpatrywanej sprawie odstępstwa od ww. zakazu, w zakresie odnoszącym się do racjonalnej gospodarki rolnej, należy na wstępie stwierdzić, że pojęcie to nie jest zdefiniowane normatywnie. Ustawodawca, ustanawiając możliwość stosowania omawianego odstępstwa w aktach prawa miejscowego (końcowa część art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody), nie nadał mu znaczenia, umożliwiającego stosowanie normy derogacyjnej bez konieczności odnoszenia się do innych norm prawa lub pozaprawnych kryteriów, ocenianych przez organ stosujący prawo, w konkretnym przypadku. Za racjonalną gospodarkę rolną w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie przyrody należy uznać gospodarkę prowadzoną zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, na co wskazują art. 3 pkt 1 i art. 5 pkt 28 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ww. ustawy cele ochrony przyrody realizowane są m. in. przez uwzględnianie wymagań ochrony przyrody w działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 5 pkt 28 tej ustawy zagrożenie wewnętrzne stanowi czynnik mogący wywołać niekorzystne zmiany cech fizycznych, chemicznych lub biologicznych zasobów, tworów i składników chronionej przyrody, walorów krajobrazowych oraz przebiegu procesów przyrodniczych, wynikający z przyczyn naturalnych lub z działalności człowieka w granicach obszarów lub obiektów podlegających ochronie prawnej. Biorąc powyższe przepisy pod uwagę, można uznać, że "racjonalna gospodarka rolna" w rozumieniu przepisów o ochronie przyrody to gospodarka uwzględniająca wymagania ochrony przyrody oraz prowadzona w sposób ograniczający powstawanie zagrożeń wewnętrznych z nią związanych dla obszaru podlegającego ochronie.

W przypadku gospodarki rolnej będzie to zatem gospodarka prowadzona w sposób zrównoważony, ekstensywny, gdzie struktura i funkcjonowanie gospodarstwa dostosowane są do rodzaju ekosystemu, w którym to gospodarstwo jest położone. Przedstawione powyżej rozumienie tego pojęcia pozwala także na zachowanie celu ustawy o ochronie przyrody, którym jest ochrona danego obszaru chronionego. W tym miejscu należy wskazać, iż w bezpośrednim sąsiedztwie terenu, na którym planuje się realizację spornej inwestycji występują pełniące istotne funkcje ekologiczne lasy łęgowe (inwentaryzacja Wojewódzkiego Zespołu Specjalistycznego, 2008 r.), zaś zgodnie z § 3 pkt 2 i 4 uchwały w sprawie [...] PK do szczególnych celów ochrony na terenie Parku należy zachowanie cennych ekosystemów, w szczególności lasów grądowych i łęgowych oraz utrzymanie struktury przestrzennej terenów z uwzględnieniem swoistych cech miejscowego krajobrazu. Trzeba przy tym zaznaczyć, iż występowanie siedlisk łęgowych jest ściśle związane z odpowiednio wysokim poziomem wód gruntowych. Mając na uwadze powyższe, Organ" instancji stwierdza, iż wykonanie stawu spowodowałoby negatywny wpływ na cenny przyrodniczo ekosystem i godziłoby w wyżej wymienione szczególne cele ochrony [...] Parku Krajobrazowego. W ocenie Organu II instancji inwestycja o takowym charakterze nie może być zaliczona w poczet zmian stosunków wodnych służących racjonalnej gospodarce rolnej.

Ponadto w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowania nie mają odstępstwa, o których mowa w § 4 ust. 2 i 4 w/w uchwały oraz wart. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody, co wyjaśniono we wcześniejszej części uzasadnienia niniejszego postanowienia.

Mając na uwadze okoliczność, iż realizacja przedmiotowej inwestycji (zgodnie z ustaleniami zawartymi w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy) naruszyłaby zakazy określone w § 4 ust. 1 pkt 1 i 6 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego oraz uwzględniając fakt, iż nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazów, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdza, iż należy utrzymać zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w mocy. Należy przy tym zauważyć, iż Organ I instancji nieprawidłowo rozpatrzył kwestię zgodności przedłożonego projektu decyzji z zakazem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 6 ww. uchwały, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia, bowiem już sama sprzeczność przedmiotowego projektu decyzji z § 4 ust. 1 pkt 1 tej uchwały stanowiła samodzielną, wystarczającą podstawę do odmowy jego uzgodnienia.

Jednocześnie, uwzględniając fakt, iż sprzeczność przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy z ww. rozporządzeniem jest bezsporna i uniemożliwia jego uzgodnienie, organ odwoławczy, mając na uwadze zasadę ekonomiki procesowej, uznał za zbędne badanie w toku przedmiotowego postępowania odwoławczego zgodności realizacji spornej inwestycji z przepisem art. 33 ust.1 ustawy o ochronie przyrody w odniesieniu do obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...].

Skargę na powyższe postanowienie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pan K. S., domagając się pozytywnego jej rozpoznania.

W ocenie Skarżącego - planowany staw nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem nie można go zaliczyć ani do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. do melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w ich otulinach), ani do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. e i f tegoż rozporządzenia (tj. odpowiednio do zbiorników wodnych lub stawów o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w ich otulinach, lub do stawów o głębokości nie mniejszej niż 3 m. Wyjaśnił, że inwestycja dotyczy budowy stawu o wielkości 0,4968 ha i głębokości 2, 9 m.

Ponadto w skardze podniesiono, że "nieprzepływowy charakter stawu oraz ustabilizowany poziom zwierciadła wód gruntowych gwarantuje zachowanie istniejących warunków wodnych w przyległym terenie" oraz że "poziom wody w gruncie będzie na takim samym poziomie jak to było dotychczas, ponieważ nie przewiduje się pompowania wody". Podkreślono przy tym, iż Skarżący na działce graniczącej z działką o numerze ewidencyjnym [...] zrealizował już inwestycję o podobnym charakterze, tj. wykonał "staw ziemny do regulacji stosunków wodnych w gruncie z możliwością chowu ryb i rekreacji".

Dodatkowo Strona skarżąca wskazała, że "odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy skutkuje istotnym ograniczeniem prawa własności dla realizacji jakiejkolwiek inwestycji" a Organ odwoławczy "nie zapoznał się ze stanem faktycznym, jaki jest w terenie oraz nie przyjął moich pisemnych wyjaśnień w składanych zażaleniach".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących kwalifikacji spornej inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ odwoławczy wskazał, iż są one tożsame do zarzutów podniesionych w zażaleniu na postanowienie Organu I instancji i odniósł się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego uchylenia, czy też stwierdzenia nieważności.

Przedmiotem kontroli jest postanowienie wydane w oparciu o art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (z zastrzeżeniem ust. 3), po uzgodnieniu z organami, o których mowa wart. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymagane było na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 ww. ustawy, zgodnie z którym ww. organ uzgadnia warunki zabudowy w odniesieniu do innych niż parki narodowe obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnień, o których mowa powyżej, dokonuje się w trybie art. 106 Kpa. Podkreślenia wymaga także, że przedmiotem tego uzgodnienia nie był wniosek inwestora o wydanie warunków zabudowy inicjujący postępowanie główne, czy też faktyczne zamiary inwestora w zakresie planowanych rozmiarów inwestycji i ich zakresu lecz projekt decyzji o warunkach zabudowy przedłożony przez organ prowadzący to postępowanie organowi uzgadniającemu i zawarte w nim rozstrzygnięcia.

Tym samym, podnoszone przez skarżącego w skardze zarzuty w zakresie nieuwzględnienia faktycznych rozmiarów stawu i jego przeznaczenia nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Z akt sprawy tj. projektu przedłożonej do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy wynika m.in., że decyzja wydawana jest "dla budowy urządzenia wodnego-ziemnego stawu dla potrzeb regulacji stawów wodnych na gruncie", a jego powierzchnia lustra wynosić ma do 5000 m2.

Takie też parametry i dane stanowiły przedmiot uzgodnienia organów w zakresie ochrony środowiska.

Dokonując przedmiotowego uzgodnienia organy słusznie wywiodły, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest do realizacji na działce o numerze ewidencyjnym [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], w granicach [...] Parku Krajorazowego, którego funkcjonowanie regulują przepisy uchwały Nr [...] w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2013 r., poz. [...]), dalej: uchwała w sprawie [...] PK oraz w granicach obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] ([...]), w stosunku do których zastosowanie ma art. 33 ustawy o ochronie przyrody.

Co do zasady słusznie także organ odwoławczy uznał, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu projektu decyzji o warunkach zabudowy w pierwszej kolejności winien zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody, a w dalszej kolejności uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar/y Natura 2000.

W toku postępowania ustalono, że "staw będzie wykorzystywany dla potrzeb gospodarki rolnej", a działka, na której planuje się realizację przedmiotowej inwestycji, stanowią użytki rolne: grunty orne i pastwiska oraz las (na niewielkiej powierzchni), przy czym staw planuje się do realizacji w północnej części działki, stanowiącej w części grunty orne (RVI) a w części pastwisko (Ps V). Również w otoczeniu przedmiotowej działki znajdują się użytki rolne, przy czym od strony północnej nieruchomość ta graniczy z dużym, zwartym kompleksem leśnym.

Mając na uwadze powyższe wbrew zarzutom skargi organy zasadnie przyjęły, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. stanowi gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji terenów znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa wart. 6 ust. 1 -3 tej ustawy. Uznano bowiem, że skoro zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm.) melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby, ułatwienia jej uprawy oraz na ochronie użytków rolnych przed powodziami, to planowana inwestycja, polegająca na budowie urządzenia wodnego - ziemnego stawu dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie, stanowić będzie melioracje wodne. Mając na uwadze powyższe, jak również fakt lokalizacji działki, na której planuje się realizację przedmiotowego stawu w granicach obszarów chronionych, tj. [...] Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] ([...]) i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] ([...]), organy stwierdziły, iż planowana inwestycja bezspornie stanowi przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. b rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wbrew zarzutom skargi należy również wskazać, że ustawa Prawo wodne zalicza stawy (niezależnie od pełnionych przez nie funkcji) do urządzeń wodnych służących kształtowaniu zasobów wodnych i korzystaniu z tychże zasobów (art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy Prawo wodne), jak również zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 co do zasady urządzenia wodne w zależności od ich funkcji (w tym stawy) zalicza się do urządzeń melioracji wodnych podstawowych. i art. 73 ust. 1 ustawy Prawo wodne). Należy przy tym podkreślić, iż w rozpoznawanej sprawie charakter przedsięwzięcia i cel jego realizacji wynika wprost z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, który ustala warunki zabudowy działki o numerze ewidencyjnym [...], stanowiącej użytki rolne w związku z "budową urządzenia wodnego - ziemnego stawu dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie". Przy funkcja inwestycji, tj. "regulacja stanów wodnych na gruncie" (stanowiącym użytki rolne i położonym w sąsiedztwie takowych gruntów) pozwala na przyjęcie, iż przedmiotowy staw realizowany jest w ramach melioracji wodnych.

W świetle powyższego mając na uwadze, iż planowana inwestycja jak wynika z ustaleń organu ma być zlokalizowana częściowo również na gruntach stanowiących pastwiska słusznie organ odwoławczy wskazał, że ze względu jej omówiony wyżej charakter i lokalizację, stanowi również przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na melioracji łąk, pastwisk lub nieużytków. Mając zaś na uwadze, że zgodnie z przedłożonym projektem decyzji o warunkach zabudowy, przedmiotowy staw ma zajmować powierzchnię "do 5 000 m2", tj. maksymalnie 0,5 ha. zaś z mapy stanowiącej załącznik graficzny do przedłożonego projektu decyzji wynika również, że wyznaczoną nieprzekraczalnymi liniami zabudowy część działki, na której planuje się realizacje przedmiotowego stawu, stanowią obecnie w części grunty orne (RVI) a w części pastwisko (Ps V), słusznie organ wskazał, że mając na uwadze zakładaną powierzchnię maksymalną stawu (0,5 ha) oraz jego planowaną realizację w granicach parku krajobrazowego oraz dwóch obszarów Natura 2000, w części na gruncie stanowiącym pastwisko, Organ II instancji wskazuje, iż sporna inwestycja stanowi również przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. e rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. gospodarowanie wodą w rolnictwie polegające na budowie zbiorników wodnych lub stawów o powierzchni nie mniejszej niż 0,5 ha na terenach gruntów innych niż orne znajdujących się na obszarach objętych formami ochrony przyrody lub w ich otulinach.

W konsekwencji na gruncie niniejszej sprawy, mając na uwadze zapisy projektu decyzji, istniały podstawy do uznania, że przedmiotowa inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust. 3 pkt 88 lit. a, b i e rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa wart. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dalej: ustawa OOŚ.

Mając na uwadze powyższe, słusznie organy przyjęły, a w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono dlaczego, realizacja planowanej inwestycji wiązałaby się bezsprzecznie z naruszeniem zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie [...] PK, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy OOŚ.

W związku z tym, iż realizacja planowanej inwestycji narusza ww. zakaz, organy zasadnie rozpatrzyły możliwość zastosowania odstępstw od tegoż zakazu. Uznając, w ocenie Sądu właściwie, jak również stosownie uzasadniając dlaczego , że w sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające zastosowanie odstępstw wymienionych w rozporządzeniu. tj.

- przesłanki przemawiającej za wyłączeniem ww. zakazu, o której mowa w § 4 ust. 2 ww. uchwały, zgodnie z którą zakazy obwiązujący w granicach [...] Parku Krajobrazowego nie dotyczą ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego gmin oraz decyzji o warunkach zabudowy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszej uchwały, nie ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania (przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem projekt decyzji o warunkach zabudowy).

- odstępstwa, o którym mowa w § 4 ust. 4 uchwały, bowiem dotyczy ono obszarów zlokalizowanych poza miejscowością [...] (tj. rejonu miejscowości [...] oraz [...], gm. [...], a także terenu położonego na południe od miejscowości [...], gm. [...]).

- odstępstwa wynikającego z treści zakazu sformułowanego w § 4 ust. 1 pkt 6 uchwały, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej.

- odstępstwa od zakazu określonego w art. 17 ust. 3 ustawy ochronie przyrody, zgodnie z którym przedmiotowy zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego. W sprawie ustalono bowiem, że w toku postępowania zakończonego spornym rozstrzygnięciem, dla przedmiotowej inwestycji nie przeprowadzono procedury, o której mowa powyżej.

- odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody stanowiących odpowiednio, iż zakazy wymienione w § 4 ust. 1 ww. uchwały nie dotyczą: 1) wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, 2) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, 3) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, 4) realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W okolicznościach niniejszej sprawy, wobec uznania, że brak jest podstaw do uzgodnienia planowanej inwestycji, z uwagi na jej sprzeczność z przytoczonymi powyżej przepisami rozporządzenia, na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie mogła mieć wpływu okoliczność niezbadania przez organ odwoławczy zgodności realizacji spornej inwestycji z przepisem art. 33 ust.1 ustawy o ochronie przyrody w odniesieniu do obszarów Natura 2000: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...]. Sąd zwraca uwagę, że obowiązkiem organu jest rzetelne rozpoznanie sprawy w pełnym zakresie, jednak w świetle powyższych ustaleń wskazany powyżej brak nie mógł mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Odnosząc się z kolei do zarzutu, iż Skarżący uzyskał stosowne decyzje administracyjne zezwalające na realizację inwestycji o podobnym do spornego przedsięwzięcia charakterze (tj. "stawu ziemnego do regulacji stosunków wodnych w gruncie z możliwością chowu ryb i rekreacji) na działce położonej w sąsiedztwie działki o numerze ewidencyjnym [...], należy wskazać, że nie ma ona znaczenia w przedmiotowej sprawie. Każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie, a polskiemu prawu procesowemu nieznana jest instytucja precedensu. Zatem Skarżący nie może oczekiwać uzyskania pozytywnego rozstrzygnięcia tylko dlatego, iż w pobliżu terenu projektowanej inwestycji znajdują się inwestycje o takim samym charakterze, jak projektowana.

Nie można również zgodzić się z argumentami Strony skarżącej, iż "nieprzepływowy charakter stawu oraz ustabilizowany poziom zwierciadła wód gruntowych gwarantuje zachowanie istniejących warunków wodnych w przyległym terenie" oraz że "poziom wody w gruncie będzie na takim samym poziomie jak to było dotychczas". Należy bowiem podkreślić, iż z przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika wprost, iż planowana inwestycja polega na budowie urządzenia wodnego - stawu ziemnego "dla potrzeb regulacji stanów wodnych na gruncie".

Za nie mogący mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy Sąd uznał także zarzut, iż sporne rozstrzygnięcie narusza prawo własności Skarżącego. Art. 140 Kodeksu cywilnego określa treść prawa własności przez przyznanie właścicielowi podstawowych uprawnień do rzeczy, jednak swoboda korzystania z rzeczy przez właściciela podlega pewnym ograniczeniom, które wyznaczają granice prawa własności, w tym przypadku ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, z późno zm.) oraz uchwała w sprawie [...] PK. Należy wskazać również, że interes obywatela jest słuszny, jeżeli nie godzi on zarazem w interes społeczny, za jaki uznaje się ochronę środowiska. Art. 5 Konstytucji RP zalicza ochronę środowiska i zrównoważony rozwój do podstawowych zasad ustrojowych państwa, a ich istotna rola znajduje także potwierdzenie w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który dopuszcza ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnego prawa własności, gdy jest to konieczne m.in. w związku z ochroną środowiska.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym działając na podstawie art. 151 P.p.s.a na orzekł jak w sentencji.