Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 94/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 150
journal: Dz.U. 2015 poz 149
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędziowie NSA Marzenna Linska - Wawrzon del. WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 487/13 w sprawie ze skargi M.R. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 487/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kalisza z [...] września 2012 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Kalisza z [...] kwietnia 2008 r., skargę oddalił.

W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, że podstawą wydania decyzji z [...] kwietnia 2008r. o odmowie przyznania M. R. prawa do zasiłku przedemerytalnego było ustalenie organu, iż staż pracy strony ustalany na podstawie przedkładanych dokumentów, na dzień 1 stycznia 1999 r. nie wynosił 30 lat. Od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania.

Pismem z dnia 20 listopada 2009 r. pełnomocnik zainteresowanego wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., wskazując, że w dniu [...] października 2009 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ostrowie Wielkopolskim wydał decyzję, w której ustalił zainteresowanemu ponownie wysokość kapitału początkowego. Jak wynika z ww. decyzji, podstawa wymiaru kapitału początkowego dla ustalenia wysokości kapitału początkowego uległa zmianie, a organ rentowy ustalił okres ubezpieczenia wynoszący na dzień 1 stycznia 1999 r. łącznie 29 lat, 7 miesięcy, 2 dni okresów składkowych oraz 6 miesięcy, 1 dzień okresów nieskładkowych. Powyższe w ocenie pełnomocnika stanowiło bezpośrednią podstawę do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, a pośrednio stwarzało uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Prezydent Miasta Kalisza odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. orzekającej o odmowie przyznania wnioskodawcy prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie, a Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta Kalisza i orzekł o przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Z uzasadnienia decyzji Wojewody Wielkopolskiego wynika, że organ I instancji przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające w sposób niepełny, w związku z powyższym powinien ponownie przeanalizować materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie.

W dniu [...] maja 2010 r. Prezydent Miasta Kalisza wydał kolejną decyzję orzekająca o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r.

W wyniku wniesionego odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. orzekł o uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2010 r. oraz przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Jako podstawę uchylenia decyzji, organ II instancji wskazał na nie wyjaśnienie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy zgodnie z art. 7 i 77 § 1 K.p.a.

Prezydent Miasta Kalisza, decyzją z dnia 1 września.2010 r. ponownie odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Po przeanalizowaniu problematyki posiadania przez wnioskodawcę okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego w odniesieniu do kolejno składanych wniosków, oraz w odniesieniu do dyspozycji art. 150 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stwierdził, że w tym aspekcie wnioskodawca nie ma prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wnioskodawca nie posiada bowiem uprawnień do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych (w okresie 18 miesięcy przed rejestracją udokumentował wnioskodawca zatrudnienie przez 298 dni, podczas gdy warunkiem przyznania prawa do zasiłku jest udokumentowanie co najmniej 365 dni zatrudnienia) ani nie posiada wymaganego stażu pracy ( wnioskodawca nie posiada 30- letniego stażu pracy).

Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zarzucił organowi I instancji niedochowanie podstawowych zasad postępowania administracyjnego (art. 10 K.p.a.) w zakresie umożliwienia stronie i jej pełnomocnikowi odniesienia się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy zalecił dokonanie szczegółowych wyliczeń okresów stażu pracy w odniesieniu do każdego ze składanych wniosków i jednoznaczne wskazanie podstawy prawnej ewentualnego nie zaliczenia do stażu jakiegokolwiek okresu zatrudnienia..

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Prezydenta Miasta Kalisza odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r.

W uzasadnieniu wskazano, że wykonując zalecenia zawarte w decyzji Wojewody Wielkopolskiego, organ I instancji wnioskiem z dnia 29 listopada 2010 r. zwrócił się do ZUS o informację od jakiej podstawy odprowadzane były składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu zatrudnienia odwołującego w wymiarze 1/2 etatu, w PPHU "[...]" w okresie od [...] lutego1999 r. do 20 maja 1999 r. oraz w PH "[...]" w okresie od 15 maja 1993 r. do 16 października 1993 r.

W odpowiedzi ZUS wskazał, że wnioskodawca podlegał ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia w PPHU "[...]" w okresie od [...] lutego1999 r. do 20 maja 1999 r. na 1/2 etatu. Podstawy na ubezpieczenie społeczne za 1999 r. wynosiły 02/1999r. - 197,37; 03/1999r. - 325,00; 04/1999r. - 325,00, 05/1999r. - 216,60. Ponadto poinformowano, że nie ma możliwości poświadczenia od jakiej podstawy odprowadzane były składki na Fundusz Pracy. W dokumentach ubezpieczeniowych przesłanych do ZUS składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wykazywane są zbiorczo w miesięcznej deklaracji rozliczeniowej. Nie są zapisywane na indywidualnym koncie osoby ubezpieczonej, dlatego Zakład nie dysponuje informacjami za jakich ubezpieczonych i jaka kwota składki została naliczona. Natomiast zatrudnienia w PH "[...]" od 15.05.1993 r. do 16.10.1993 r. nie można potwierdzić, ponieważ ww. zakład od 02/1993r. rozliczał się na deklaracjach bezimiennych. Do uprawnień zasiłkowych zaliczono łącznie 29 lat 8 miesięcy i 13 dni. Nie zaliczono do uprawnień zasiłkowych (w całości lub częściowo) okresów pracy w "[...]" Kalisz, [...] w Warszawie, Zakład Ślusarski w Ostrzeszowie, [...] PPHU. Okres zatrudnienia w firmie [...] od 2 września 1985 r. do 31 sierpnia 1992 r. stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu został pomniejszony o okres urlopu bezpłatnego. Wymieniony przepis nie daje podstaw do zaliczenia okresów pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zasiłków chorobowych po ustaniu zatrudnienia oraz urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Jednakże uwzględniając sugestie organu odwoławczego nie odliczono urlopów bezpłatnych udzielonych w okresach 31 styczeń 1986 r. - 06 luty 1986 r., 1 maj 1986 r.- 2 maj 1986 r., 1 lipiec 1986 r. - 6 lipiec 1986 r., 3 sierpień 1992 r. - 31 sierpień 1992 r., ponieważ w tym okresie odwołujący był równocześnie zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w firmie [...] w Warszawie oraz w [...] w Ostrowie Wielkopolskim. Pozostałe okresy urlopu bezpłatnego, tj. 20 sierpień 1990 r. - 23 wrzesień 1990 r., 25 listopad 1990 r. - 12 grudzień 1991 r., 1 lipiec 1992 r. - 2 sierpień 1992 r.; zostały zgodnie z przepisami wyłączone z okresu zatrudnienia. Natomiast cały okres zatrudnienia w wymienionej firmie [...] od 1 kwietnia1988 r. do 15 czerwca1990 r. oraz w Zakładzie Ślusarskim Bogumił Kut w Ostrzeszowie od 24 września 1990 r. do 24 listopada 1990 r. nie zostały zaliczone ponieważ pokrywają się z innym zaliczonym okresem zatrudnienia ("[...]" Kalisz). Brak podstaw prawnych do proporcjonalnego przeliczenia zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu w PPHU "[...]", ponieważ przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zaliczenie okresów zatrudnienia do stażu pracy od którego zależy nabycie uprawnień zasiłkowych, uzależnia od uzyskiwania co najmniej najniższego wynagrodzenia w okresie zatrudnienia. Natomiast wnioskodawca będąc zatrudnionym w wymiarze 1/2 etatu uzyskiwał wynagrodzenie miesięczne w wysokości 325 zł, podczas gdy obowiązujące wówczas najniższe wynagrodzenie wynosiło 650 zł.

Ponadto wyjaśniono, że w PPHU "[...]" wnioskodawca zatrudniony był w okresie od 8 sierpnia 1999 r. do 31 maja 2000 r., tj. łącznie przez okres 9 miesięcy i 23 dni.

W kwestii podnoszonych przez wnioskodawcę "łagodniejszych wymogów uprawniających do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych" na skutek rozwiązania stosunku pracy z powodu upadłości pracodawcy; wyjaśniono, że przepisy ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz. U. z 1991r. Nr 106 poz. 457 ze zm.) w art. 20 ust.2 pkt 1 stanowiły, że warunku pozostawania w zatrudnieniu przez co najmniej 180 dni w okresie 12 miesięcy przed rejestracją nie stosuje się do bezrobotnych, z którymi rozwiązano stosunek pracy na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Przepisy wymienionej ustawy obowiązywały do dnia 31 grudnia 1994 r. Wnioskodawca w tym czasie był osobą bezrobotną z prawem do zasiłku od 15 września 1994 r. do 17 sierpnia 1995 r.

Odnośnie nieuwzględnienia przez organ I instancji okresów, za które otrzymał wnioskodawca odszkodowanie w wyniku wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 1[...] listopada 2008 r. w sprawie sygn. akt VU 1013/08 wyjaśniono, iż konsekwencją wydania ww. wyroku była decyzja ZUS z dnia [...] października 2009 r. Nr [...], która była przedmiotem rozpatrywania przez organ I instancji jako podstawa do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie.

W odniesieniu do zaleceń zawartych w decyzji organu odwoławczego wyjaśniono, że staż pracy w stosunku do poszczególnych wniosków z dnia 11 lutego 2003 r., 25 kwietnia 2003 r., 25 maja 2005 r., 16 czerwca 2005 r. został już ustalony i podany w decyzjach wydawanych na skutek powyższych wniosków. Pomimo tego PUP wykonując zalecenia organu odwoławczego dokonał ponownego wyliczenia okresów zatrudnienia z rozbiciem na poszczególne okresy.

Po rozpoznaniu odwołania od wymienionej decyzji, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 27 kwietnia 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego uzyskał na podstawie pisma ZUS z dnia 21 kwietnia 2011 r., informację, że staż pracy wnioskodawcy wynosi ogółem 31 lat, 2 miesiące, 5 dni. Z pisma ZUS nie wynika na jaki dzień odwołujący posiada ww. staż pracy oraz na podstawie jakich okresów zatrudnienia i z jakich zakładów pracy ustalono jego wymiar. Braki te nie pozwoliły organowi odwoławczemu na jednoznaczne określenie, czy wnioskodawca posiada wymagany staż pracy do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz jakie okresy należy wliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Organ odwoławczy stwierdził również, że organ I instancji winien ponownie ustalić w sposób niebudzący wątpliwości, czy w dniu złożenia wniosku o zasiłek przedemerytalny wnioskodawca spełniał przesłanki w zakresie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych, oraz wskazać z jakiej daty wniosek jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie.

Decyzją z dnia 22 sierpnia 2011 r. Prezydenta Miasta Kalisza, po raz kolejny, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r.

W uzasadnieniu wskazano, że wykonując zalecenia zawarte w decyzji Wojewody Wielkopolskiego, pismem z dnia 3 czerwca 2011 r. zwrócono się do ZUS Inspektorat w Kaliszu o wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy decyzją z dnia [...] października 2009 r. o ustaleniu wartości kapitału początkowego, z której wynika, że odwołujący posiada 29 lat, 7 miesięcy i 9 dni okresów składkowych oraz 6 miesięcy i 1 dzień okresów nieskładkowych; a treścią pisma z dnia 21 kwietnia 2011 r., z którego wynika, że posiada staż pracy w wymiarze 31 lat, 2 miesiące 5 dni, w tym 15 lat, 5 miesięcy i 9 dni w warunkach szczególnych. Z uzyskanej odpowiedzi (pismo ZUS z dnia 16 czerwca 2011 r.) wynika, że do ustalenia kapitału początkowego przyjmuje się okresy składkowe i nieskładkowe do 31 grudnia 1998 r. Natomiast w decyzji o przyznaniu emerytury, uwzględniono okresy po 31 grudnia 1998 r., tj. okresy składkowe: 10 luty 1999 r. – 20 maja 1999 r., 6 sierpnia 1999 r. – 2 listopada 1999 r., 4 listopada 1999 r. – 12 listopada 1999 r., 14 listopada 1999 r. – 13 lutego 2000 r., 20 lutego 2000 r. - 31 maja 2000 r.; oraz okres nieskładkowy: 1[...] lutego 2000 r. – 19 lutego 2000 r.; łącznie wszystkie okresy przyjęte do ustalenia wysokości emerytury wynoszą: składkowe 30 lat, 7 miesięcy i 28 dni, nieskładkowe 6 miesięcy i 7 dni. Wyszczególnione w piśmie ZUS okresy po zsumowaniu wynoszą: 31 lat, 2 miesiące i 5 dni. Wszystkie wymienione przez ZUS okresy zatrudnienia zostały już ujęte we wcześniejszej decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. uchylonej przez organ odwoławczy. Ustalenia rozpoczęte i poczynione w tym zakresie przez organ odwoławczy w ZUS, a zakończone przez organ I instancji, nie wnoszą nic nowego w sprawie. Staż pracy odwołującego pozostaje bez zmian.

Realizując zalecenia organu odwoławczego, pismem z dnia 27 lipca 2011 r. wystąpiono do odwołującego o wskazanie ewentualnej daty przyznania mu prawa do zasiłku przedemerytalnego. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik wniósł o przyznanie odwołującemu zasiłku przedemerytalnego od 1998 r., tj. od daty najdalszej, od której spełnił warunki do jego otrzymania.

Odnosząc się do powyższego oraz dokonując analizy ww. wniosku, organ I instancji wskazał, że przyznanie spornego świadczenia za okres wnioskowany jest niemożliwe, ponieważ przepisy umożliwiające przyznanie zasiłku przedemerytalnego bez spełnienia warunku udokumentowania 365-dniowego okresu zatrudnienia w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, w wyniku zakwestionowania wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 marca 2005r. nabrały mocy obowiązującej dopiero od 12 kwietnia 2005 r., czyli w momencie ogłoszenia w Dz. U z dnia 12 kwietnia 2005 r. Nr 159, poz. 517. Z uwagi na powyższe oraz w oparciu o regulacje prawne, które obowiązywały w okresie od 1998 r. do 11 kwietnia 2005 r., niemożliwym jest przyznanie spornego świadczenia zgodnie z wnioskiem pełnomocnika. Podczas rejestracji w dniu [...] lipca 1998 r. odwołujący nie spełnił warunków koniecznych do nabycia prawa do zasiłku i nabył tylko status osoby bezrobotnej. Ponadto wniosek zainteresowanego o wznowienie postępowania z dnia 20 listopada 2009 r. dotyczył prawomocnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Decyzją tą Prezydent rozpatrzył wniosek zainteresowanego w zakresie wznowienia postępowania przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z dnia 31 stycznia 2008 r. Wymienioną decyzją organ II instancji uchylił własną decyzję z dnia 28 lipca 2005 r. i decyzję organu I instancji z dnia 20 czerwca 2005 r. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uchylona decyzja Prezydenta Miasta Kalisza z dnia 20 maja 2005 r. odmawiająca przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego została wydana wskutek wniosku z dnia 16 czerwca 2005 r.

Zaznaczono, że wszystkie wcześniejsze wnioski odwołującego, tj. z dnia 11 lutego 2003 r., 25 kwietnia 2003 r., 25 maja 2005 r. oraz z dnia 16 czerwca 2005 r., zostały rozstrzygnięte prawomocnymi decyzjami.

Ponadto wskazano, że nie ma podstaw prawnych do zaliczenia okresów pracy na 1/2 etatu poprzez proporcjonalne przeliczenie wynagrodzenia, w oparciu o utrwaloną linię orzecznictwa w tym zakresie.

Odnośnie rozwiązania stosunku pracy z firmą "[...]" z powodu upadłości pracodawcy, organ I instancji wskazał, że stosowne działania zmierzające do wyjaśnienia tej kwestii zostały podjęte po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt 4/II SA/Po 1364/05, który zobowiązał organ do wyjaśnienia tego zagadnienia. Ustalono, że firma "[...]" uległa likwidacji, natomiast likwidator nie podjął wysłanego do niego pisma. W tej sytuacji ustaleń dokonano w oparciu o dostarczone przez odwołującego świadectwo pracy z dnia 31 maja 2000 r., z którego wynika, że stosunek pracy ustał w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy. W dniu 19 maja 2005 r. odwołujący odmówił złożenia wyjaśnień w sprawie dokumentów dotyczących okresu zatrudnienia w spółce "[...]".

Po rozpoznaniu odwołania od wymienionej decyzji, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 14 października 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że organ I instancji wbrew zaleceniu organu II instancji, w odniesieniu do zatrudnienia odwołującego w firmie "[...]" PPHU w wymiarze 1/2 etatu nie poczynił starań zmierzających do ustalenia jaka była podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy. Ponadto z akt sprawy wynika, że strona wielokrotnie podnosiła kwestię, iż rozwiązanie stosunku pracy z firmą "[...]" nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, tj. z powodu upadłości pracodawcy. Zatem okres, za który zainteresowany otrzymałby odszkodowanie winien być zaliczony do stażu pracy. Faktem jest, że w dokumentacji sprawy znajduje się ww. świadectwo pracy, w którym w pkt 6 dotyczącym zastosowania skróconego okresu wypowiedzenia umowy o pracę, pracodawca nie zawarł takiej informacji. Również strona w trakcie całego postępowania w sprawie nie przedstawiła żadnego dokumentu, potwierdzającego powyższą kwestię. Nie podjęcie przez likwidatora pisma nie zwalnia organu I instancji od podjęcia dalszych działań celem ustalenia stanu faktycznego w powyższym zakresie. Zatem organ I instancji w przypadku zlikwidowanego zakładu pracy winien ustalić miejsce przechowywania dokumentacji archiwalnej ww. zakładu pracy, a następnie samodzielnie oraz z udziałem strony, na podstawie informacji uzyskanych z akt firmy i akt osobowych odwołującego ustalić i wyjaśnić kwestię rozwiązania stosunku pracy z firmą "[...]".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezydent Miasta Kalisza po raz kolejny, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r.

Wykonując zalecenia zawarte w decyzji Wojewody Wielkopolskiego, organ I instancji zwrócił się do Archiwum Państwowego w Kaliszu oraz do Archiwum Akt Zlikwidowanych Przedsiębiorstw w Kaliszu, o wskazanie czy w zasobach wymienionych instytucji znajduje się dokumentacja Spółki z o.o. [...] mieszczącej się w Kaliszu przy ul. Wrocławskiej 48.

Z uzyskanych odpowiedzi wynika, że w żadnej z wymienionych instytucji nie zostały zdeponowane akta osobowo-płacowe spółki z o.o. "[...]". Ustalono jedynie, że spółka "[...]" złożyła w dniu 30 marca 2001 r. wniosek o otwarcie postępowania układowego - sygn. akt V Ukł 7/01. Postanowieniem Sądu z dnia 2 sierpnia 2001 r. otwarto postępowanie układowe dłużnika "[...]" Sp. z o.o. w Kaliszu, a postanowieniem z dnia 16 lipca 2002 r. umorzono postępowanie układowe.

W dniu 24 października 2011 r. odwołujący dostarczył do PUP postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszu V Wydziału Gospodarczego z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt V U 53/02, o umorzeniu postępowania upadłościowego "[...]" Spółka z o.o. Z uzasadnienia postanowienia wynika, że upadłość spółki "[...]" ogłoszono 2 grudnia 2002 r.

W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji przesłuchał B. D., pracownika spółki "[...]" w latach, kiedy był tam zatrudniony M. R.. Ww. stwierdzi, że nie jest prawdą, że rozwiązanie stosunku pracy z ww. nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy, czyli z powodu upadłości pracodawcy, za które odwołujący mógłby ewentualnie otrzymać odszkodowanie. Rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło z dniem 31 maja 2000 r. w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy, natomiast postępowanie układowe wszczęto po roku, od momentu odejściu z pracy odwołującego. Zwolnienie z pracy w spółce "[...]" nastąpiło kiedy ta miała płynność finansową i wykonywała zlecone prace. Zainteresowany nigdy nie ubiegał się o wypłatę odszkodowania od pracodawcy z tytułu rozwiązania umowy o pracę z winy leżącej po stronie zakładu pracy, czyli z powodu upadłości pracodawcy, ponieważ takie odszkodowanie jemu nie przysługiwało.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzono, że nie ma zależności pomiędzy zwolnieniem odwołującego z pracy w spółce "[...]", a upadłością tej Spółki. Z akt sprawy wynika, że odwołujący został zwolniony z dniem 31 maja 2000 r., natomiast wniosek spółki "[...]" o otwarcie postępowania układowego, został złożony w Sądzie dopiero dnia 30 marca 2001 r. Niezmienny zatem pozostaje, ustalony wcześniej w oparciu o dostarczone świadectwo pracy z dnia 31 maja 2000 r., fakt, iż stosunek pracy z tą spółką ustał w wyniku wypowiedzenia przez zakład pracy. W tej sytuacji nie istnieją podstawy ani faktyczne, ani prawne do ewentualnego zaliczenia do stażu pracy okresu, za który otrzymałby odwołujący odszkodowania z tytułu rozwiązania umowy o pracę z winy leżącej po stronie zakładu pracy, tj. z powodu upadłości pracodawcy.

Zwrócono się także do byłego właściciela nieistniejącej firmy PPHU "[...]" o wskazanie jaka była podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy za okres zatrudnienia odwołującego od [...] lutego1999 r. do 20 maja1999r. w wymiarze 1/2 etatu w tej firmie.

Z dostarczonej odpowiedzi wynika, że odwołujący był zatrudniony ww. firmie w okresie [...] lutego 1999 r. do 20 maja 1999 r. na 1/2 etatu z wynagrodzeniem brutto 325 zł. Podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy była kwota 325 zł.

W zakresie kwestii zaliczania okresów pracy na 1/2 etatu poprzez proporcjonalne przeliczenie wynagrodzenia, organ I instancji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uchylonej decyzji z dnia 22 sierpnia 2011 r.

Po rozpoznaniu odwołania od wymienionej decyzji, Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia 26 marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Po wniesieniu skargi na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Wojewoda Wielkopolski w trybie autokontroli decyzją z dnia 10 maja 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] stycznia 2012 r. orzekającą o odmowie uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. dotyczącej odmowy przyznania zasiłku przedemerytalnego oraz skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, że organ I instancji winien ponownie wyliczyć i określić czy odwołujący w okresie 18 miesięcy przed rejestracją posiadał okres 365 dni zatrudnienia wymagany do przyznania zasiłku dla bezrobotnych oraz jakie okresy zatrudnienia należy wliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, w szczególności zaliczając do tego okresu okres pobierania zasiłku chorobowego przypadającego po ustaniu zatrudnienia.

Ostatecznie decyzją z dnia [...] września 2012 r. Prezydenta Miasta Kalisza odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Rozpoznając sprawę odniósł się do faktu rejestracji skarżącego w charakterze bezrobotnego w dniu [...] lipca1998 r. W odniesieniu do tej daty stwierdził, że w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, tj. od 28 stycznia 1997 r. do 28 lipca 1998 r. odwołujący udokumentował 235 dni zatrudnienia (zatrudnienie w [...] w Warszawie od 3 maja 1997 r. do 31 stycznia 1998 r.).

Do tego okresu nie można zaliczyć okresu pobierania zasiłku chorobowego od 21 października 1996 r. do 9 kwietnia 1997 r. ponieważ zaświadczenie o okresie pobierania zasiłku chorobowego wystawione dnia 21 marca 2003 r. odwołujący przedłożył dopiero podczas rejestracji w dniu 25 kwietnia 2003 r. Jednakże przedstawienie tego dokumentu w dniu rejestracji [...] lipca 1998 r. nie spowodowałoby zwiększenia okresów zaliczanych do wymaganych 365 dni zatrudnienia, ponieważ łącznie z okresem pobierania zasiłku chorobowego w okresie 18 miesięcy przypadających przed dniem rejestracji, można by zaliczyć odwołującemu 336 dni.

Ponadto wskazano, że nie zmieniły się ustalenia w kwestii ponownego wyliczenia odwołującemu okresów zatrudnienia zaliczanych do okresów uprawniających do zasiłku przedemerytalnego. Do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego zaliczono łącznie 29 lat, 8 miesięcy i 13 dni.

Wyjaśniono także, że zgodnie z art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu ogłoszonym w Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56, brak jest podstaw prawnych, aby do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego wliczyć okres pobierania zasiłku chorobowego przypadającego po ustaniu zatrudnienia.

Okres uprawniający do zasiłku, w myśl art. 24 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy to łączne okresy zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności, wymienione w art. 23 ust. 1 pkt 2, oraz okresy, o których mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1,2,4 i 5, zwane dalej okresem uprawniającym do zasiłku.

Zatem wymieniony w art. 23 ust. 2 pkt 3 cytowanej ustawy, okres pobierania zasiłku chorobowego zaliczany jest do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast wyłączony jest z zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych (80, 100 lub 120 %) oraz nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego.

W kwestii natomiast niezaliczenia odwołującemu okresu zatrudnienia od 1 września 1991 r. do 16 maja 1992 r. w Spółce [...], wskazano, że zainteresowany nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających ww. zatrudnienie, stąd brak możliwości uwzględniania powyższego okresu zatrudnienia. Pobocznie jednak wyjaśniono, że okres zatrudnienia w spółce [...] pokrywa się z okresem zatrudnienia w "[...]u" w Kaliszu (zatrudnienie od 2 września 1985 r. do 31 sierpnia 1992 r.) i z tego względu nie mógłby mieć wpływu na zmianę wyliczeń dokonanych przez PUP w Kalisz w zakresie okresów zatrudnienia uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że strona nie spełniała na dzień złożenia wniosku warunków do przyznania zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, że odwołujący warunki te spełniał, naruszenie zasadny dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 K.p.a. poprzez niezastosowanie się do wszelkich zaleceń organu II instancji, a w szczególności brak dalszych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i FP za okres zatrudnienia w firmie "[...]", nie dotarcie do dokumentacji archiwalnej firmy "[...]", a przez to brak ustaleń odnośnie kwestii rozwiązania stosunku pracy i ewentualnego odszkodowania, niezastosowanie wskazanej w orzecznictwie interpretacji art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że odwołujący na dzień złożenia wniosku nie posiadał okresów zatrudnienia uprawniających do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego w wymiarze wyższym niż 29 lat 8 miesięcy i 13 dni, naruszenie art. 11 K.p.a., brak precyzyjnego wskazania przez organ I instancji w decyzji z jakiej daty wniosek jest przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, nieuwzględnienie okresów zaliczanych do stażu pracy uprawniających do zasiłku przedemerytalnego, a wynikających z wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 1[...] listopada 2008 r., który to wyrok był podstawą zmiany decyzji ZUS z dnia 13 marca 2008 r., sprzeczność zaskarżonej decyzji z decyzją ZUS z dnia 13 marca 2008 r. w zakresie w jakim decyzje te różnią się okresami zatrudnienia.

Mając powyższe na względzie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i skierowanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. [...] Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 127 § 1 i 2 i art. 138 § 2 K.p.a. oraz art. 10 ust, 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wykonując zalecenia zawarte w decyzji z dnia 10 maja 2012 r. PUP w Kaliszu ustalił, że stosownie do postanowień art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2001 r. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy (...). Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy (...) przypadające po ustaniu zatrudnienia (...) pobierania zasiłku chorobowego (...) jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia.

Z akt sprawy wynika, że w okresie 18 miesięcy przed rejestracją, tj. od 28 stycznia 1997 r. do 28 lipca 1998 r. zainteresowany udokumentował 235 dni zatrudnienia (firma [...] w Warszawie od 13 maja 1997 r. do 31 stycznia 1998 r.). Po doliczeniu do okresu zatrudnienia okresu pobierania zasiłku chorobowego od dnia 21 października.1996 r. do 9 kwietnia 1997 r. ponieważ łącznie okres zatrudnienia i okres pobierania zasiłku chorobowego w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji wynosił 336 dni a nie ustawowo wymagane 365 dni. Zatem do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego zaliczono łącznie 29 lat, 8 miesięcy i 13 dni zgodnie z postanowieniami art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Stąd organ wywiódł, że brak jest przesłanek uzasadniających uchylenie kwestionowanej decyzji z [...] kwietnia 2008r.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił rażące naruszenia art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia, art. 18 ust. 8, 9 i 10 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, art. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 267 ze zm.); błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że na dzień złożenia wniosku skarżący nie spełnił warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, gdy w rzeczywistości skarżący legitymuje się ponad 30-letnim stażem zatrudnienia; naruszenie art. 32 Konstytucji; naruszenie art. 7, 77 § 1, art. 107 § 1 K.p.a.; nieuwzględnienie zatrudnienia wynikającego z wyroku Sądu w sprawie o sygn. akt VU 138/08. Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i decyzji ją poprzedzającej Prezydenta Miasta Kalisza z dnia [...] stycznia 2012 r.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że trudno się zgodzić ze stwierdzeniem organu II instancji, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie dają podstaw do zaliczenia do okresu zasiłku przedemerytalnego okresu w wymiarze 1/2 etatu.

Ponadto, zdaniem skarżącego, organ II instancji lakonicznie odniósł się do kwestii jego zatrudnienia w wymiarze 1/2 etatu w firmie PPHU [...] i niesłusznie nie zaliczył tego okresu zatrudnienia do okresów upoważniających do zasiłku.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozpoznając sprawę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji, wyrokiem z 17 października 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 487/13 oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że przedmiotem kontroli Sądu pozostaje wydana w wyniku wznowienia postępowania, decyzja Prezydenta Miasta Kalisza z dnia 4 września 2012 r., odmawiająca uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. orzekającą o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Sąd wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie powodem, dla którego wznowiono postępowanie było ponowne ustalenie przez ZUS kapitału początkowego decyzją z dnia [...] października 2009 r., która to decyzja zastąpiła decyzję ZUS z dnia 13 marca 2008 r. Decyzja z [...] października 2009 r. określiła skarżącemu na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy składkowe na 29 lat, 7 miesięcy i 2dni.

Natomiast materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego stanowił przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65), który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy, o której mowa w art. 1 (tu ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu), w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia oraz art. 37 j ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w wersji obowiązującej do 31 grudnia 2001 r.

Sąd uznał, iż ze względu na problematykę stanowiącą przedmiot rozpatrywanej sprawy i w związku z faktem nieobowiązywania już ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w jej brzmieniu na dzień 31 grudnia 2001 r. - niezbędnym jest przedstawienie analizy tej ustawy w ujęciu historycznym.

Sąd I instancji przypomniał, że zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne wprowadzone zostały do ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 1, t. j. Dz. U. z 1996 r. Nr 47, poz. 211), na mocy art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687), którym dodano rozdział 3c, noszący początkowo tytuł "Zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne".

Według stanu prawnego na dzień 31 grudnia 2001 r., na zasadzie art. 37j ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

Sąd zauważył, że dodatkowe rozwinięcie tych zasad przewidywał przepis art. 37l ust. 1 tej ustawy, który stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia. W świetle tego przepisu Sąd I instancji wskazał, że normował on kilka odrębnych sytuacji dotyczących - po pierwsze prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz - po wtóre - prawa do świadczenia przedemerytalnego. W odniesieniu do zasiłku przedemerytalnego określał, że prawo do tego zasiłku przysługuje osobie, która posiadała warunki do jego nabycia w dacie rejestracji, albo posiadała te warunki bądź je spełniła w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Analogicznie, prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługiwało osobie, która posiadała warunki do jego nabycia w dniu rejestracji, albo warunki te posiadała lub spełniła w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych bądź też w okresie pobierania zasiłku przedemerytalnego.

Sąd I instancji podniósł, że od dnia 1 stycznia 2002 r., w wyniku nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793), ogłoszonej w dniu 29 grudnia 2001 r., zlikwidowano instytucję zasiłku przedemerytalnego. Ponadto w sposób istotny zmieniono brzmienie art. 37k ust. 1 oraz 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Począwszy od 1 stycznia 2002 r. przepis art. 37k ust. 1 wskazywał, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełniła jednocześnie warunki określone w pkt 1-4 tego przepisu. Natomiast w myśl art. 37l ust. 1 prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Zgodnie natomiast z art. 11 ust. 2 tej ustawy osoby, które przed dniem wejścia jej w życie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach.

Zdaniem Sądu I instancji, powyższe przepisy miały zasadnicze znaczenie w zakresie możliwości przekształcania po dniu 1 stycznia 2002 r. dotychczas pobieranego zasiłku przedemerytalnego w świadczenie przedemerytalne, gdyż likwidując zasiłki przedemerytalne ustawodawca w powołanym art. 11 ust. 2 ustalił jednocześnie status quo tych osób, którym prawo do tego zasiłku już przysługiwało. Poza tym uzyskanie prawa do świadczenia przedemerytalnego powiązano w art. 37k ust. 1 przede wszystkim z wymogiem uzyskania statusu bezrobotnego i uprawnieniem do zasiłku dla bezrobotnych, jak również z posiadaniem okresów zatrudnienia bądź okresów uprawniających do emerytury, natomiast w art. 37l ust. 1 - dodatkowo z dniem rejestracji.

W następstwie wydania kolejnej nowelizacji, na mocy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65), ustalono, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia.

Sąd I instancji podniósł, że konstytucyjność pierwszej z wymienionych nowelizacji była przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który podkreślając zbyt krótki, bo wynoszący dwa dni okres vacatio legis i wskazując, że długości tego terminu musi być dostosowana do potrzeb danej regulacji prawnej, a czternastodniowy jej okres uważany jest (także przez polskiego prawodawcę) jedynie za standardowy tzn. poprawny, bo wystarczający w typowych warunkach, w punkcie 2 wyroku z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt K 19/2002, ogłoszonego w dniu 12 kwietnia 2005 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 517), orzekł o niezgodności z Konstytucją w części, w jakiej zawiera zwrot: "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i". Na mocy art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji, z dniem 12 kwietnia 2005 r. przepis art. 11 ust. 2 ustawy nowelizującej otrzymał zatem brzmienie: "Osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach (...)".

Sąd zauważył, że ostatecznie ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu działaniu bezrobociu została uchylona mocą art. 151 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia. Uchylając tę ustawę ustawodawca postanowił równocześnie w sposób jednolity i kompleksowy uregulować zagadnienie przyznawania i wypłaty świadczeń przedemerytalnych wydając nową ustawę z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2004 r. (art. 2 -12, 14, 16, 18, 20, 21, 23, 25 ust. 1 - 4 i 6 oraz art. 26 -28 weszły w życie dopiero 1 sierpnia 2004 r.).

Z kolei przepisem art. 1 pkt 76 ustawy z dnia z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366) dodano do ustawy o promocji zatrudnienia przepis art. 150a, stanowiący, że prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia (ust. 1), przy czym prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego (ust. 2), prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r., nie wcześniej jednak niż od 1 stycznia 2002 r. (ust. 3), osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2001 r. (ust. 4), natomiast osoba uprawniona może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do 28 lutego 2006 r., do właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy (ust. 5), natomiast starosta rozpatruje wnioski, o których mowa w ust. 5, wydaje decyzje oraz wypłaca z Funduszu Pracy zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne za okres do dnia 31 lipca 2004 r. (ust. 6).

Sąd I instancji podniósł, że jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/2005 (OTK-A 2006 Nr 8, poz. 106), nowa redakcja art. 150a ust. 1, w której słowo "bezrobotnych", użyte w art. 3 ust. 1 ustawy uzupełniającej z 20 grudnia 2002 r., zastąpiono słowem "osoba", oraz art. 150a ust. 3, w którym pominięto użyte w art. 3 ust. 2 tej ustawy słowa "od następnego dnia po złożeniu wniosku" zastępując je słowami "za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie", zawiera nowe regulacje korzystniejsze dla osób składających wnioski o przyznanie prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego.

Zdaniem WSA w Poznaniu, analiza przytoczonego wyżej przepisu art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia prowadzi do wniosku, iż objęte zostały nim wszystkie osoby, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniły wszystkie przesłanki materialnoprawne do nabycia zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, określone w przepisach art. 37j lub art. 37k, przy uwzględnieniu art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., a w konsekwencji miałyby prawo skorzystać z prawa do tych świadczeń, gdyby złożyły wniosek w czasie obowiązywania wskazanych norm prawnych. Tym samym poddając reżimowi nieobowiązującej już ustawy zasady przyznawania świadczeń przedemerytalnych osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniały wymogi określone tym aktem prawnym w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., ustawodawca doprowadził w istocie do zniwelowania wszelkich konsekwencji spowodowanych skróconym okresem vacatio legis w odniesieniu do wszystkich osób, a nie jedynie wąskiej grupy bezrobotnych, pod warunkiem złożenia wniosku w określonym, materialnoprawnym terminie, który upływał z dniem 28 lutego 2006 r.

Sąd I instancji przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdził, że skarżący, aby ubiegać się przyznanie zasiłku przedemerytalnego musiał spełniać określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadać okres uprawniający do emerytury. Zgodnie z art. 37 j ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okres uprawniający do zasiłku wynosił dla mężczyzn 30 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

W myśl natomiast art. 23 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2.

Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, świadczenia rehabilitacyjnego oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestania prowadzenia pozarolniczej działalności - okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub opiekuńczego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków stanowiła kwota w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia, co wynika z regulacji zamieszczonej w art. 23 ust. 2 pkt 3 tej ustawy.

Zdaniem WSA w Poznaniu, istotę problemu w niniejszej sprawie stanowią kwestie nie zaliczenia skarżącemu do okresu 365 dni, o którym mowa w cytowanym wyżej przepisie zasiłku chorobowego, nieuwzględnienie zatrudnienia skarżącego potwierdzonego wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 1[...] listopada 2008 r. sygn. akt VU 1013/08, nie zaliczenie skarżącemu pracy na 1/2 etatu, która to praca powinna być zaliczona do okresu upoważniającego do otrzymania zasiłku przedemerytalnego zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Sąd zauważył, że w rozpatrywanej sprawie pierwsza rejestracja skarżącego w PUP miała miejsce w dniu [...] lipca 1998 r., w wyniku której decyzją z dnia 30 lipca 1998 r. uznano skarżącego za osobę bezrobotną od dnia [...] lipca 1998 r. i odmówiono przyznania prawa do zasiłku od dnia 6 sierpnia 1998 r. Data ta była punktem wyjścia dla organów orzekających w niniejszej sprawie i w związku z tym organy badały, czy w tej dacie skarżący spełniał warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Organ ustalając prawo do ww. zasiłku prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji, że okres 18 miesięcy poprzedzających okres zarejestrowania skarżącego obejmował okres od 28 stycznia 1997 r. do 28 lipca 1998 r. i na tej podstawie prawidłowo również ustalił, że warunek przepracowania 365 dni nie został spełniony. W tym okresie bowiem skarżący udokumentował tylko 235 dni zatrudniania w firmie Manessmann Anlagenbau Polonia w Warszawie od 13 maja 1997 r. do 31 stycznia 1998 r.

Sąd I instancji, odnosząc się do kwestii podnoszonej w skardze, a mianowicie do nie zaliczenia do 365 dni okresu zasiłku chorobowego od dnia 21 października 1996 r. do 9 kwietnia 1997 r., wskazał po pierwsze, że organ I instancji słusznie wyjaśnił, iż zaświadczenie o pobieraniu zasiłku chorobowego z dnia 21 marca 2003 r. skarżący przedłożył dopiero podczas rejestracji w dniu 25 kwietnia 2003 r., zatem organ dokonując rejestracji w dniu [...] lipca 1998 r. nie miał wiedzy na temat spornego zasiłku chorobowego, a po drugie nawet gdyby w dniu pierwszej rejestracji, tj. w dniu [...] lipca 1998 r. organ posiadał takie zaświadczenie, to zaliczenie tego zasiłku dawałoby 336 dni, zatem i tak przesłanka ta nie zostałaby spełniona.

W ocenie WSA w Poznaniu, organ II instancji słusznie wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 23 ust. 2 pkt 3 omawianej ustawy, okres pobierania zasiłku chorobowego zaliczany jest do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, natomiast wyłączony jest z zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku, od którego zależy wysokość zasiłku dla bezrobotnych oraz nabycie uprawnień do zasiłku przedemerytalnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nie uwzględnienia okresów zatrudnienia skarżącego określonych na podstawie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 1[...] listopada 2008 r., tj. okresów od 16 czerwca 1990 r. do 18 sierpnia 1990 r. i od 13 maja 1991 r. do 31 sierpnia 1991 r., Sąd I instancji wskazał, że okresy te zostały uwzględnione w decyzji ZUS z dnia [...] października 2009 r. i na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy składkowe wynosiły 29 lat, 7 miesięcy i 2 dni. Ponadto z pisma ZUS z dnia 11 październik 2010 r. wynika, że okresy zatrudnienia wyszczególnione w ww. wyroku zostały uwzględnione przy ustaleniu kapitału początkowego, ponieważ okres składkowy obejmował m. in. okres od 2 września 1985 r. do 2 sierpnia 1992 r. w Przedsiębiorstwie [...]acji Przemysłowych "[...]" w Kaliszu z wyłączeniem okresów niewykonywania pracy z powodu urlopu bezpłatnego m. in. w okresie od 20 sierpnia 1990 r. do 23 września 1990 r. i od 25 listopada 1990 r. do 12 maja 1991 r. Łącznie do stażu zaliczono 29 lat, 7 miesięcy i 2 dni okresów składkowych oraz 6 miesięcy i 1 dzień okresów nieskładkowych. Sąd zauważył, że powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, chociażby w tabeli zamieszczonej w decyzji z dnia 4 września 2012 r. obrazującej okresy zatrudnienia i zostały uwzględnione przy ustalaniu prawa do zasiłku przedemerytalnego.

Sąd I instancji zaznaczył, że w decyzji z dnia 4 września 2012 r. do uprawnień zasiłkowych zaliczono łącznie 29 lat, 8 miesięcy i 13 dni, a więc odmiennie niż w decyzji ZUS z dnia [...] października 2009 r. dotyczącej ponownego naliczenia kapitału początkowego. Różnica ta wynika z tego, że ZUS wyszczególnił większą ilości dni urlopu bezpłatnego podczas zatrudnienia w Przedsiębiorstwie [...]acji Przemysłowych "[...]" w Kaliszu, natomiast organ I instancji, tam gdzie skarżący podczas urlopu bezpłatnego w "[...]" pracował w [...] w Warszawie okres pracy zaliczył do stażu.

Mając na uwadze powyższe ustalenia WSA w Poznaniu wskazał, że zarzut nie zaliczenia do uprawnień zasiłkowych okresu zatrudnienia uwzględnionego w ww. wyroku Sądu Okręgowy okazał się nie zasadny.

Sąd I instancji uznał, że także kwestia podnoszona przez skarżącego, że praca na 1/2 etatu w firmie PPHU [...] powinna być zaliczona do okresu upoważniającego do zasiłku na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżącemu na podstawie powyższego przepisu, który zaliczenie okresów zatrudnienia do stażu pracy (od którego z kolei zależy nabycie uprawnień zasiłkowych) uzależnia od uzyskiwania co najmniej najniższego wynagrodzenia w okresie zatrudnienia, odmówiono zaliczenia okresu pracy w firmie PPHU [...] od [...] lutego 1999 r. do 20 maja 1999 r. z tego względu, że otrzymywane wynagrodzenie za 1/2 etatu wynosiło odpowiednio 325 zł, podczas gdy obowiązujące wynagrodzenie w pełnym wymiarze czasu pracy wynosiło wówczas 650 zł.

Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu przewidywała obowiązkowe składki na Fundusz Pracy.

Składki te, w myśl art. 56 ust. 1 tej ustawy, opłaca się za okres trwania obowiązkowych ubezpieczeń emerytalnego i rentowego w trybie i na zasadach przewidzianych na ubezpieczenie społeczne, Środki Funduszu Pracy, jak o tym stanowi art. 57 ust. 1, przeznaczone są na finansowanie wydatków związanych z łagodzeniem skutków bezrobocia, aktywizacją zawodową bezrobotnych w tym także na wypłatę zasiłków dla bezrobotnych, zasiłków przedemerytalnych i świadczeń przedemerytalnych.

Sposób ustalania składek i podmioty do tego zobowiązane określa art. 53 ust. 1 ustawy. Są one ustalane od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, wynoszących (chodzi tu oczywiście o kwoty) w przeliczeniu na okres miesiąca co najmniej najniższe wynagrodzenie.

W ocenie Sądu, skoro więc skarżący w ww. okresie pracy nie osiągnął kwoty minimalnego wynagrodzenia, od którego istniał obowiązek odprowadzenia składki na Fundusz Pracy, to, organy prawidłowo zinterpretowały przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Sąd podniósł, że celem powołanego wyżej przepisu jest bowiem wyeliminowanie z kręgu osób uprawnionych do zasiłku dla bezrobotnych, tych zatrudnionych, którzy nie mogą wylegitymować się uzyskiwaniem wynagrodzenia w wysokości odpowiadającej minimalnemu wynagrodzeniu za pracę.

Sąd podniósł, że skarżący pracując w połowie wymiaru czasu pracy od lutego do maja 1999 r. pobierał za ten okres miesięcznie 325 zł, a wiec kwotę niższą od równowartości najniższego wynagrodzenia obowiązującego, w tym okresie, w związku z tym, w ocenie Sądu I instancji, nie było podstaw do zaliczenia tego okresu do stażu pracy.

W świetle poczynionych ustaleń, Sąd stwierdził, że skarżący w dniu pierwszej rejestracji tj. w dniu [...] lipca 1998 r. nie spełniał warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego.

Wobec powyższego, zdaniem WSA w Poznaniu, zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały na podstawie przepisów prawa, prawidłowo zastosowanych i wyłożonych.

Z tych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. R. reprezentowany przez adwokata. Skarżący wskazał, że zaskarża wyrok Sądu I instancji w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w zw. z art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) poprzez błędna jego wykładnię i w konsekwencji wadliwe jego zastosowanie przez przyjęcie, że przepisy te odnoszą się do sytuacji, w której znalazł się skarżący;

- przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte jest wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

zgodnie z brzmieniem przepisu art.183 par.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia , wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną, przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

W świetle art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (ust.1). Przepis ten przewiduje zatem dwie postacie naruszenia prawa materialnego tj. nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej i dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego.

Skargę kasacyjną można też oprzeć na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (ust.2). Również ta podstawa kasacyjna może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał nadto możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przede wszystkim, że nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających twierdzenie o nieważności postępowania. Uznał także, że badana skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał bowiem właściwej i prawidłowej wykładni przepisów prawa stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, oraz nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania.

W szczególności Sąd I instancji nie naruszył przepisu art.145 par.1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z jego treścią Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie wtedy, gdy stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie omawianego przepisu jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy czyli, ze gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. To zaś oznacza, ze można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie w/w przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdzi takie naruszenie prawa i mimo to nie spełni dyspozycji omawianej normy prawnej i nie uchyli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast w rozpoznawanej sprawie prawidłowo przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi, nie pozwalały na zastosowanie art.145 par.1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził takich naruszeń prawa, które mogły mieć wpływ na sposób jej rozpatrzenia przez organ.

Sąd I instancji dokonał wnikliwej merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i zasadnie uznał, że powołane w skardze przepisy prawa nie zostały przez organ naruszone. Organ administracji publicznej we właściwie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, który znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym, oraz dokonał oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczył przy tym przysługujących mu granic uznania administracyjnego. Jeśli zatem z uzasadnienia wyroku wynika, że Sad I instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że rozstrzygnięcie wydane w oparciu o treść art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest zgodne z dyspozycją zastosowanej normy prawnej. Należy bowiem pamiętać o tym, że nie każde naruszenie przepisów postępowania przez organ, wywiera istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Taka też sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Organ ustalając wysokość wynagrodzenia otrzymywanego przez stronę w okresie od [...] lutego 1999r do 20 maja 1999r. podczas zatrudnienia na ½ etatu w firmie PPHU [...], pod nieobecność strony przesłuchał w charakterze świadka właściciela tego przedsiębiorstwa. Brak powiadomienia strony o terminie i miejscu przesłuchania świadka stanowi oczywiście naruszenie normy opisanej w art.79 K.p.a. nie mniej jednak w realiach faktycznych sprawy, nie wpłynęło to w sposób istotny na rozstrzygnięcie. Ustalenia wynikające omawianego dowodu pozostawały bowiem w zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym, a w szczególności z informacją uzyskaną z ZUS a dotyczącą wysokości składek na Ubezpieczenie Społeczne i Fundusz Pracy odprowadzanych w okresie zatrudnienia strony w w/w przedsiębiorstwie.

Również sama strona nie uprawdopodobniła nawet przypuszczenia, że ustalenia wynikające z powyższego dowodu byłyby odmienne w sytuacji, gdyby w przesłuchaniu uczestniczyła.

Na marginesie zauważyć nadto można, że nawet skarżący kasacyjnie nie traktował omawianego uchybienia organu jako przesłanki uzasadniającej uchylenie przez Sąd I instancji skarżonej decyzji skoro stwierdził, że przesłuchanie świadka bez jego udziału, mogło mieć tylko wpływ na rozstrzygnięcie, a nie wpływ o charakterze istotnym.

Także kolejny z podniesiony w skardze kasacyjnej zarzutów, a dotyczący naruszenia prawa materialnego, nie był trafny.

Przepis art.150 a ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U.2004.99.1001) uzależnił przyznanie prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego, nie od faktu posiadania konkretnych uprawnień, a od spełnienia warunków do ich uzyskania. Sąd I instancji prawidłowo więc badał skargę, odnosząc się do przepisu art.37 j ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001r. nr.6 poz.56).

Ustawodawca w powołanej normie prawnej uzależnił zaś prawo do zasiłku przedemerytalnego od łącznego spełnienia dwóch przesłanek tj. posiadania odpowiednio długiego okresu uprawniającego do zasiłku oraz spełnienia określonych w ustawie warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku.

Stąd, aby móc ustalić fakt występowania drugiej z w/w przesłanek Sąd I instancji prawidłowo odniósł się do uregulowania zawartego w art.23 ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001r. nr.6 poz.56). Poprawnie też wskazał, że dla ustalenia spełnienia przez stronę warunków do uzyskania statusu bezrobotnego z prawem do zasiłku, konieczne jest nawiązanie do konkretnej daty rejestracji w Urzędzie Pracy w charakterze bezrobotnego, od której to można się cofnąć o 18 miesięcy w celu zbadania, czy przez okres 356 dni strona pozostawała w zatrudnieniu lub też posiadała okresy zaliczalne (na potrzeby omawianego aktu prawnego równorzędne okresowi zatrudnienia).

W realiach faktycznych niniejszej sprawy za datę rejestracji strony w charakterze bezrobotnego, w nawiązaniu do której badano spełnienie przesłanek opisanych w art.23 ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawidłowo przyjęto dzień [...] lipca 1998r. Jak bowiem wynika z odpowiedzi wnioskodawcy na pismo organu – Prezydenta Miasta Kalisza – z dnia 27 lipca 2011r. wnosił on o przyznanie prawa do omawianego zasiłku od 1998r.

W świetle powyższego jako poprawne jawiły się konstatacje Sadu I instancji, iż spór zogniskował się wokół trzech elementów :

- problematyki zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu pobierania zasiłku chorobowego w okresie od 21 października 1996r. do 9 kwietnia 1997r.

- problematyki zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu zatrudnienia na ½ etatu w firmie PPHU [...] w okresie od [...] lutego 1999r. do 20 maja 1999r.

- problematyki zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu urlopu bezpłatnego ustalonego przy naliczaniu kapitału początkowego a określonego w wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 1[...] listopada 2008r. (sygn. akt V U 1013/08).

Badając powyższą materię Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie przyjął, że skarżący w dniu pierwszej rejestracji tj.[...] lipca 1998r. nie spełniał warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego. Do okresu uprawniającego do nabycia powyższego świadczenia nie było możliwym zaliczenie całego czasu przebywania przez stronę na zasiłku chorobowym. Skoro bowiem okres 18 miesięcy liczony wstecz od 28 lipca 1998r. kończy się 28 stycznia 1997r. to ewentualnemu zaliczeniu podlegać by mógł tylko okres pobierania zasiłku chorobowego pomiędzy 28 stycznia 1997r. a 9 kwietnia 1997r. Jednakże jak słusznie wskazał Sąd I instancji nawet abstrahując od istnienia co do zasady możliwości zaliczenia okresu pobierania zasiłku chorobowego do nabycia uprawnień do zasiłku przedemerytalnego i dokonując symulacji zaliczenia okresu pobierania zasiłku chorobowego w w/w zakresie do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, to uzyskać by można w sumie jedynie 336 dni. Byłby to więc i tak krótszy okres od wymaganego przez ustawodawcę czasu 365 dni. Stąd więc materia możliwości zaliczenia okresu zasiłku chorobowego do omawianego okresu 365 dni pozostawała bez wpływu na trafność skarżonego rozstrzygnięcia.

Podobne rzecz się miała z problematyką zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, okresu zatrudnienia na ½ etatu w PPHU [...]. Zatrudnienie to miało bowiem miejsce pomiędzy [...] lutego 1999r. a 20 maja 1999r. a więc w okresie nie mieszczącym się w 18 miesiącach liczonych wstecz od 28 lipca 1998r. Nadto jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wynagrodzenie otrzymywane przez stronę w firmie [...] wynosiło 325 złotych i było niższe od najniższego wynagrodzenia od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Stąd zgodnie z regulacją art. 23 ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu okresu tego nie sposób zaliczyć do badanego okresu.

Brak było też podstaw faktycznych umożliwiających skuteczne sformułowanie zarzutu, iżby Sąd I instancji nie uwzględnił w swoich wyliczeniach okresów wynikających z wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 1[...] listopada 2008r. (sygn. akt V U 1013/08).

Decyzja ZUS z [...] października 2009r. obejmowała bowiem powyższe okresy, zaś decyzja ta stanowiła podstawę do wydania przez organ kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W tym stanie sprawy, mając na względzie wszystkie powyższe uwagi, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną jako bezzasadną oddalił.