Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 921/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 102, art. 103, art. 104 ust. 1 i 2, art. 105 ust. 5
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2010 r. sprawy ze skargi "W. P." Sp. j. z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 110 i 111 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117, dalej przywoływana jako p.w.p.) po rozpatrzeniu zgłoszenia oznaczonego numerem [...] dokonanego w dniu [...] kwietnia 2006 r. udzielił na rzecz "W." Sp. j. z siedzibą w P. prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "[...]". Numer prawa z rejestracji [...].

Informacja o udzieleniu prawa została opublikowana w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" nr [...] z [...] stycznia 2007 r.

Przedmiotem powyższego wzoru jest uchwyt meblowy dwupunktowy stosowany jako wyposażenie drzwi, drzwiczek i szuflad meblowych. Jako cechy istotne przedmiotowego wzoru przemysłowego wskazano:

"Uchwyt meblowy dwupunktowy charakteryzujący się tym, że uchwyt ten stanowi bryła monolityczna przypominająca swym kształtem rozwarty kątownik złożony z dwóch elementów zbliżonych do spłaszczonych prostopadłościanów o zróżnicowanych ich długościach. Górny element bryły ma powierzchnię lekko wypukłą, a w jej ścianie czołowej znajdują się dwa otwory kołowe usytuowane w pobliżu ścian bocznych, zaś jej wszystkie krawędzie są zaokrąglone, przy czym dolna płaska ściana oraz górna wypukła ściana tego elementu połączone są promieniowo i pod kątem rozwartym z dolnym elementem bryły tak, że obie te ściany połączone są z odpowiednimi ścianami przednią i tylną dolnego elementu, posiadającego równolegle usytuowane do siebie ściany boczne leżące w płaszczyznach ścian bocznych górnego elementu. Górne końce ściany przedniej i tylnej dolnego elementu uchwytu są płaskie i równolegle usytuowane do siebie, które następnie są lekko wypukłe, a zwieńczająca je ściana dolna ma kształt wycinka koła, przy czym w centralnej części dolnego elementu wykonany jest przelotowy otwór prostokątny z zaokrąglonymi narożami i krawędziami zewnętrznymi, a ponadto krawędzie dolnego elementu są również zaokrąglone i stanowią przedłużenie zaokrąglonych krawędzi górnego elementu."

Przedmiotowy wzór przemysłowy został pokazany na rysunkach dołączonych do zgłoszenia:

- fig. 1 przedstawia uchwyt meblowy w widoku perspektywicznym w ujęciu górno-bocznym,

- fig. 2 ten sam uchwyt w widoku perspektywicznym w ujęciu boczno-przednim,

- fig. 3 ten sam uchwyt w widoku z przodu,

- fig. 4 ten sam uchwyt w przekroju pionowym wzdłuż linii A-A.

Pismem z dnia [...] lipca 2007 r. (nadanym [...] lipca 2007 r.) G. sp. z o.o. (obecnie G. SA, dalej jako wnioskodawca) wniosła sprzeciw wobec decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lipca 2006 r. o udzieleniu prawa z rejestracji nr Rp. [...] p.t. "[...]" na rzecz "W." Spółka Jawna.

Wnioskodawca wskazał, iż zgłoszony przez uprawnionego wzór przemysłowy nie posiadał przymiotu nowości zdefiniowanego w art. 103 p.w.p., gdyż był identyczny z uchwytem typu [...] produkowanym od maja 2003 r. przez firmę G. sp. z o.o. Ponadto przedmiotowy uchwyt był wcześniej ujawniony publicznie na krajowych i międzynarodowych targach. Do sprzeciwu został dołączony rysunek [...] oraz rysunek wzoru przemysłowego nr [...] przedstawiający uchwyt spółki G., który został zgłoszony 26 maja 2003 r.

W odpowiedzi na sprzeciw uprawniony z rejestracji wniósł o jego oddalenie, wskazał, iż zarejestrowany na jego rzecz uchwyt meblowy różni się w sposób istotny od przeciwstawionego mu uchwytu meblowego tym że:

- dotyczy uchwytu jednopunktowego;

- krótsze ramię mocujące ma jeden otwór mocujący i w przekroju poprzecznym ma kształt zbliżony do czworokąta o zaokrąglonych krawędziach;

- dłuższe ramię w przekroju poprzecznym ma kształt półkolisty z górnym płaskim bokiem;

- dłuższe ramie wystaje poza grzbiet kątownika i jest osadzone na zewnątrz.

W przekonaniu uprawnionego powyższe cechy postaciowe wytworu nie umożliwiają odtworzenia całej postaci wytworu według spornego wzoru przemysłowego [...], zatem w dniu zgłoszenia do Urzędu Patentowego posiadał on przymiot nowości.

Na rozprawie przed Urzędem Patentowym w dniu [...] maja 2009 r. pełnomocnik wnioskodawcy wycofał zarzut przeciwstawienia wzoru [...], natomiast złożył pismo z dnia [...] marca 2009 r. wraz z załącznikami wskazując, iż uchwyt jest pokazany w katalogu z 2004 r. i obok zarzutu braku nowości podniósł zarzut braku indywidualnego charakteru tego wzoru. W dalszym toku postępowania wnioskodawca przedstawił dokumenty w postaci umowy z B. sp. z o.o., faktury i katalogi G., a także wniósł o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków.

Uprawniony podtrzymał wcześniejsze stanowisko wskazując, iż sporny wzór jest nowy i posiada indywidualny charakter. Uprawniony zakwestionował wartość dowodową materiałów przedstawionych przez wnioskodawcę za wyjątkiem katalogów zawierających daty publikacji. W toku postępowania uprawniony podnosił też, że oceny podobieństwa należy dokonywać fachowo ponieważ klientami są hurtownie, które potrafią rozróżniać produkty.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt: "[...]" nr [...].

Organ powołując się na art. 102 ust. 1 pwp wskazał, że wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Ochronie podlegają tylko te cechy postaciowe wytworu (lub części wytworu), które są widoczne dla końcowego użytkownika w trakcie zwykłego używania wzoru.

Organ wskazał, że dwa okrągłe otwory pokazane na fig. 1, 2 i 3 spornego wzoru służą do zamocowania uchwytu do drzwiczek lub szuflady mebla. Wynika z tego, że na fig. 1, 2 i 3 pokazano uchwyt od strony jego zamocowania a nie od strony końcowego użytkownika, otwory nie są dla użytkownika widoczne.

Na fig. 4 pokazany jest uchwyt w przekroju z boku, przy czym użytkownik nie widzi przekroju lecz ścianki boczne uchwytu.

Ścianka przednia (patrząc od strony użytkownika) spornego wzoru z wyciętym prostokątnym otworem w ogóle nie jest pokazana na żadnej z czterech figur, jej kształt można odtworzyć na podstawie fig. 1-4 i opisu, względnie pogląd jak wygląda ścianka poprzednia można sobie wyobrazić na podstawie modeli (k. 47a akt adm.). Natomiast pokazana jest i opisana ścianka tylna spornego wzoru z otworem prostokątnym, przy czym ta ścianka nie jest widoczna dla końcowego użytkownika.

Organ wywodził, że ochronie mogą podlegać te cechy wzoru, które są widoczne dla końcowego użytkownika wzoru podczas zwykłego używania, czyli kształty ścianek uchwytu widziane przez końcowego użytkownika. Zdaniem organu są to kolejno: ścianka przednia z otworem prostokątnym, połączona pod kątem rozwartym z druga ścianką krótszą od pierwszej oraz dwie ścianki boczne.

Spornemu wzorowi zostały przeciwstawione wzory oznaczone symbolami:

- [...] akta [...], opublikowany w katalogu [...] str. [...] katalogu. Oryginał katalogu został okazany na rozprawie w dniu [...].XII.2009 r.

- [...] (Znak) opublikowany w katalogu [...], [...]. Oryginał katalogu został okazany na rozprawie w dniu [...].XII.2009 r.

- [...], opublikowany w katalogu [...] str. [...]. Oryginał katalogu został okazany na rozprawie w dniu [...].XII.2009 r.

- [...], opublikowany w katalogu [...], str. [...]. Oryginał katalogu został okazany na rozprawie w dniu [...].XII.2009 r.

Organ wskazał, że wszystkie w/w uchwyty pokazują identyczny kształt widziany od strony użytkownika. Widać przednią ściankę (pionową) z wyciętym otworem prostokątnym połączoną pod kątem rozwartym ze ścianką w przybliżeniu poziomą oraz ścianki boczne - pionową i poziomą. W ocenie Urzędu Patentowego RP każde z w/w przeciwstawień z osobna stanowi dowód braku nowości spornego wzoru.

Cechy istotne spornego wzoru od strony użytkownika końcowego są identyczne z cechami dowolnego przeciwstawienia pokazanego w katalogach G. Jeśli nawet ścianka wewnętrzna z otworem prostokątnym spornego wzoru różniła by się nieco od takiej ścianki przeciwstawienia, to cechy niewidoczne dla końcowego użytkownika w trakcie zwykłego używania wzoru (uchwytu meblowego) nie podlegają ochronie.

W ocenie organu wystarczającym dowodem braku nowości spornego wzoru są zdjęcia wzoru przeciwstawionego we wskazanych wyżej katalogach, wobec czego sporny wzór należało unieważnić na podstawie art. 103 w zw. z art. 102 p.w.p.

Odnosząc się do podniesionego przez wnioskodawcę zarzutu braku indywidualnego charakteru spornego wzoru organ powołując treść art. 104 p.w.p. wskazał, że: "Zorientowany użytkownik" to osoba dobrze poinformowana, mająca dobre rozeznanie i wiadomości w danej dziedzinie, korzystająca z określonych przedmiotów lub grupy przedmiotów, mająca na ten temat więcej wiadomości praktycznych lub teoretycznych niż przeciętny użytkownik i mająca większą od niego zdolność postrzegania cech charakterystycznych danego przedmiotu oraz zorientowana w stanie wzornictwa przemysłowego w danej dziedzinie i zdolna odróżniać występujące wzory.

"Zakres swobody twórczej" jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Zorientowany użytkownik musi mieć wiadomości wystarczające do oceny zakresu swobody twórczej i umieć zauważyć nawet stosunkowo małe różnice, istotne w przypadku wzorów o niewielkiej swobodzie twórczej.

"Ogólne wrażenie" odnosi się do wzoru jako całości, a nie jego poszczególnych cech. Chodzi zatem o ogólny efekt, ogólne odczucie, jakie wywołują na zorientowanym użytkowniku porównywane wzory - czy jest to wrażenie różne, czy takie samo.

Zdaniem organu aby porównać sporny wzór (fig. 1-4) nie pokazany w widoku od strony użytkownika, należy brać pod uwagę obok rysunków cechy niewidoczne od strony użytkownika ale podane w opisie jako istotne, (a osoby z mniejszą przestrzenną wyobraźnią mogą posłużyć się modelem spornego wzoru w aktach k. 47a akt adm.). Kształty widocznych od strony użytkownika części spornego wzoru są identyczne jak kształty przeciwstawionego wzoru pokazane w katalogach k. 100, 97, 88 i 55.

W ocenie organu ogólne wrażenie, jakie na zorientowanym użytkowniku wywierają porównywane uchwyty jest takie samo, przy czym wbrew stanowisku uprawnionego, zakres swobody twórczej przy projektowaniu uchwytów meblowych nie jest wąski a przeciwnie ten zakres jest b. szeroki. Wobec czego Urząd Patentowy RP wskazał, iż sporny wzór należało unieważnić na podstawie art. 104 pwp w zw. z art. 102 pwp.

Skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP wniosła W. Sp. j. w P., żądając jej uchylenia i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 103 i 104 w związku z art. 102 p.w.p. poprzez przyjęcie, że uchwyt nie jest nowy oraz nie odznacza się indywidualnym charakterem, co stałą się podstawą unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego do uchwytu.

Skarżąca wywodziła, że przyjęcie przez Urząd Patentowy RP, iż przedmiotowy uchwyt pozbawiony jest cech nowości, jest niezasadne. Skarżąca wskazywała, że uchwyt posiada:

1. wyraźnie sfazowane czoła, czego nie zawiera uchwyt przeciwstawiony przez G.,

2. odmienne usytuowanie otworów montażowych w jego stopce w porównaniu do uchwytu przeciwstawionego,

3. stopkę mocowaną wkrętem z łbem krzyżakowym, a nie śrubą jak uchwyt meblowy przeciwstawiony przez G..

Nawet jeżeli przyjąć, że wskazane w pkt. 2 i 3 różnice nie są istotne, a w każdym razie nie są one zauważalne dla końcowego użytkownika wzoru podczas zwykłego używania, to jednak różnica wskazana w pkt 1, w ocenie skarżącej, pozwala zasadnie twierdzić, iż uchwyt jest nowy w rozumieniu p.w.p.

Zdaniem skarżącej nie powinno ulegać wątpliwości, że wyraźne sfazowanie czoła uchwytu pozwala nawet "niezorientowanemu użytkownikowi" stwierdzić, iż uchwyt oraz uchwyt przeciwstawiony przez G. w sposób oczywisty nie są identyczne.

Skarżąca podnosiła także, że w jej ocenie przedmiotowy uchwyt odznacza się indywidualnym charakterem. Powołując się na wskazane wyżej różnice między przedmiotowym uchwytem, a uchwytem przeciwstawionym przez G. (w szczególności wyraźne sforowanie czoła uchwytu), skarżąca wywodziła, iż bezpodstawna jest przyjęta przez Urząd Patentowy RP teza, zgodnie z którą ogólne wrażenie wywarte na zorientowanym użytkowniku przez przedmiotowy uchwyt i uchwyt przeciwstawiony jest identyczne.

Skarżąca wywodziła też, że zakres swobody twórczej przy projektowaniu uchwytu był dość wąski. Zauważała, że w przypadku projektowania nie artystycznych, ale czysto użytkowych uchwytów meblowych określonej wielkości, nie trudno o sytuację, w której dwa wzory użytkowe będą do siebie dość podobne.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że argumenty skargi nie dotyczą spornego wzoru [...] i nie dotyczą decyzji Urzędu z [...] grudnia 2009 r. [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie skarga na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o unieważnieniu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt: "[...]" nr [...] została wniesiona skutecznie. Wskazany wyżej brak związania Sądu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rodzi po stronie Sądu obowiązek wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. Zatem mimo, że uzasadnienie skargi nie odnosi się do przedmiotowej decyzji, Sąd wobec skutecznego wniesienia skargi zobligowany był rozpoznać sprawę w całości badając zgodność zaskarżonej decyzji z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Zgodnie z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej Dz.U.03.119.1117 (dalej p.w.p.) wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 i 2 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami. Wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy.

Wzór przemysłowy zgodnie z powołanym art. 102 p.w.p. oznacza postać wytworu. Wzorem przemysłowym nie są więc wytwory jako takie, lecz ich postać. Zgodnie z art. 105 ust. 5 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego ogranicza się do wytworów tego rodzaju, dla których nastąpiło zgłoszenie. Zgodnie z poglądami doktryny w przypadku wzoru przemysłowego następuje ścisłe powiązanie między wzorem, a przedmiotem (wytworem) przez który wzór się przejawia lub na którym jest ujawniony - ogólna idea (rysunek lub model) zostaje zredukowana do wizualnej formy określonego in genere przedmiotu (Prawo własności przemysłowej Komentarz pod redakcją dr P. Kostańskiego Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2010). Kluczowym w definicji wzoru przemysłowego jest pojęcie "postaci", a więc zewnętrznie postrzegalne właściwości produktu. Postać wytworu należy zatem utożsamiać z jego wyglądem. Ochrona wzoru przemysłowego obejmuje zatem wyłącznie wygląd przedmiotu, czyli jego zewnętrzną postać, a nie jego wewnętrzną budowę. Również NSA w wyroku z dnia 20 marca 2007 r., II GSK 276/06 wskazywał, że "w przepisach art. 102-104 p.w.p. chodzi o postać wytworu lub jego części, tj. o wygląd nadany przez określone cechy czy elementy postrzegane zmysłem wzroku i przez to wywołujący określone wrażenie ogólne podczas oglądania wytworu, w którym wzór został zastosowany lub jest zawarty, w takiej postaci, w jakiej występuje on na rynku podczas prezentacji i przed nabyciem wytworu. Elementy wytworu, które nie są widoczne lub ze względu na jego właściwości nie mogą być uwidocznione bez istotnej zmiany postaci wytworu w trakcie jego oglądania na rynku, nie mają znaczenia dla oceny nowości i indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, a tym samym nie są objęte ochroną".

Zasadnie zatem organ wywodzi, że ochronie podlegają tylko te cechy postaciowe przedmiotowego wzoru, które są widoczne dla końcowego użytkownika w trakcie zwykłego użytkowania wzoru. Są to: ścianka przednia z otworem prostokątnym, połączona pod kątem rozwartym z drugą ścianką krótszą od pierwszej oraz dwie ścianki boczne. Dla końcowego użytkownika w trakcie zwykłego używania nie są natomiast widoczne otwory pokazane na fig. 1, 2, 3 spornego wzoru służące do zamocowania przedmiotowego uchwytu do drzwiczek lub szuflady mebla.

Spornemu wzorowi zostały przeciwstawione wzory przedstawione w katalogach: [...] (str. [...] katalogu), [...], [...], [...] (str. [...]), [...] (str. [...]). Oryginały katalogów znajdują się w aktach administracyjnych. Przeciwstawione wzory pokazują kształt widoczny od strony użytkownika tj. przednią ściankę pionową z wyciętym otworem prostokątnym połączoną pod kątem rozwartym ze ścianką w przybliżeniu poziomą oraz ścianki boczne pionową i poziomą. Wzory te w ukazanym kształcie są identyczne ze spornym wzorem. Sporny wzór został zgłoszony do rejestracji 18 kwietnia 2006 r. Wszystkie przywołane katalogi zostały opublikowane przed tą datą zasadnie zatem organ przyjął brak nowości spornego wzoru. Niewątpliwie bowiem publikacja przedmiotowych katalogów spełnia przesłanki udostępnienia publicznego, o którym mowa w art. 103 p.w.p.

Zgodnie z art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p. wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.

Jak wskazano wyżej kształt spornego wzoru widoczny od strony użytkownika jest identyczny jak kształty przeciwstawionych wzorów prezentowanych w powołanych wyżej katalogach. Zatem w ocenie Sądu, organ zasadnie przyjął, że ogólne wrażenie jakie na zorientowanym użytkowniku wywierają porównywane uchwyty jest takie samo.

Organ dokonał poprawnej wykładni art. 104 p.w.p. wskazując, że:

"Ogólne wrażenie" odnosi się do wzoru jako całości, a nie jego poszczególnych cech. Chodzi zatem o ogólny efekt, ogólne odczucie, jakie wywołują na zorientowanym użytkowniku porównywane wzory - czy jest to wrażenie różne, czy takie samo.

"Zorientowany użytkownik" to osoba dobrze poinformowana, mająca dobre rozeznanie i wiadomości w danej dziedzinie, korzystająca z określonych przedmiotów lub grupy przedmiotów, mająca na ten temat więcej wiadomości praktycznych lub teoretycznych niż przeciętny użytkownik i mająca większą od niego zdolność postrzegania cech charakterystycznych danego przedmiotu oraz zorientowana w stanie wzornictwa przemysłowego w danej dziedzinie i zdolna odróżniać występujące wzory.

"Zakres swobody twórczej" jest zdeterminowany przez cechy funkcjonalne przedmiotu oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Zorientowany użytkownik musi mieć wiadomości wystarczające do oceny zakresu swobody twórczej i umieć zauważyć nawet stosunkowo małe różnice, istotne w przypadku wzorów o niewielkiej swobodzie twórczej.

Sąd podziela przy tym stanowisko organu wskazujące, iż zakres swobody twórczej przy projektowaniu uchwytów meblowych jest bardzo szeroki o czym świadczy choćby zawartość katalogów dołączonych do akt administracyjnych.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.