Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 281/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 1, art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 92a ust. 2 i 8
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o nałożeniu na P.Z. (dalej również jako "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł.

Podstawą wymierzenia kary stały się stwierdzone podczas kontroli z dnia

1 sierpnia 2019 r. naruszenia w zakresie: (-) wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, oraz (-)wykonywania przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. – dalej: "u.t.d." oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy).

Z akt sprawy i ustaleń poczynionych przez organy wynika, że podczas kontroli drogowej samochodu osobowego marki P. przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2019 r. w B. stwierdzono, że kierujący – P. Z. – przewoził zarobkowo pasażera, który zamówił przejazd przy pomocy aplikacji "BOLT". Przy zamawianiu kursu aplikacja wskazała pasażerowi cenę kursu między 5 zł a 5,25 zł. Kierowca zakończył wykonanie usługi przewozu w aplikacji, co uwidocznione zostało wyświetleniem danych i pasażer na swoim telefonie uzyskał potwierdzenie powyższego. Kierowca w chwili kontroli nie posiadał wypisu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani też wypisu z licencji wydanych na jego rzecz. Poza tym kierowca nie posiadał zaświadczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań do wykonywania pracy kierowcy. Do akt włączono m.in. protokół przesłuchania pasażera w charakterze świadka, protokół przesłuchania kierowcy w charakterze strony, umowę najmu samochodu, oraz protokół z przeprowadzonej kontroli.

W związku z powyższym, organ I instancji wymienioną na wstępie decyzją

z dnia [...] sierpnia 2019 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 zł tytułem stwierdzonych naruszeń.

W odwołaniu od decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzuty naruszenia:

- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez nieustalenie, czy czynności wykonywane przez stronę nosiły cechy prowadzenia działalności gospodarczej, czy strona posiadała status przedsiębiorcy w chwili kontroli, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

- art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w związku z Ip. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., przez nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy czynności podejmowane przez stronę nie mieściły się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był zobowiązany legitymować się orzeczeniami lekarskim i psychologicznym;

- art. 92a ust. 3 u.t.d., polegające na wymierzeniu Skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł bowiem decyzją [...] wymierzono Skarżącemu dodatkowo karę w wysokości 12.000 zł, zaś oba naruszenia wynikają z jednej kontroli przeprowadzonej [...] sierpnia 2019 r. stwierdzonej jednym protokołem kontroli;

Zaskarżoną do Sądu decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 39a ust. 1, art. 39j ust. 1- 6, art. 39k ust 1, 2, 3 i 4 oraz art. 39m, a także art. 4 pkt 22 i art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. Wskazał następnie, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz okazjonalny we własnym imieniu. Usługę przewozu osób zamówioną za pośrednictwem aplikacji Bolt zrealizował Skarżący. Bolt to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd. Korzystający z aplikacji kierowcy, realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu.

Zdaniem organu z okazanej umowy najmu samochodu zawartej ze spółką E. wynika jedynie, że Skarżący zobowiązał się udostępnić pojazd spółce na okres obowiązywania umowy i nie zawiera ona postanowień związanych z realizacją zarobkowych przewozów osób. Wobec nieprzedłożenia dowodów na potwierdzenie współpracy ze spółką E. w zakresie zarobkowych przewozów osób, według stanu na dzień kontroli należało zdaniem organu przyjąć, że wykonawcą przewozu był Skarżący.

Organ wyjaśnił ponadto, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest okoliczność, czy strona na dzień kontroli posiadała status przedsiębiorcy. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem nieprowadzenie zarejestrowanej, legalnej działalności gospodarczej nie wyłącza odpowiedzialności podmiotu wykonującego okazjonalny przewóz za popełnione naruszenia.

Organ odwoławczy za bezsporne uznał, że w dniu kontroli Skarżący nie posiadał ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji był zaś wystarczający do uznania, że Skarżący ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszeń z lp. 4.2 i 4.3. załącznika nr 4 do u.t.d.

W skardze złożonej do tut. Sądu pełnomocnik działający w imieniu P.Z. zaskarżył powyższą decyzję w całości i zarzucił naruszenie:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli;

2) art. 7 i 77 § 1 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem;

4) art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu Skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się w/w orzeczeniem;

8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

9) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów odwołania w zakresie konieczności zweryfikowania czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy, czy też konieczności wyjaśnienia zasad działania aplikacji Bolt;

5) art. 8 k.p.a., poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Wskazując na powyższe zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy

art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

W realiach rozpatrywanego przypadku organ nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. łączną karę 2.000 zł, na którą składały się: 1) kara 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. oraz lp. 4.2 załącznika nr 4 do ustawy); 2) kara 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. i lp. 4.3 załącznika nr 4 do ustawy).

Obowiązek posiadania takich orzeczeń wynika wprost z art. 39a ust. 1 pkt 3

i 4, art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. W przepisach tych wskazano, że kierowca jest uprawniony do wykonywania przewozu drogowego jeśli nie ma przeciwwskazań zdrowotnych oraz przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co stwierdza się przez poddanie kierowcy stosownym badaniom lekarskim oraz psychologicznym. Zgodnie z art. 39j ust. 2 u.t.d., badania lekarskie, przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, są wykonywane,

z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1040, 1043 i 1495). Z kolei w myśl art. 39k ust. 2 u.t.d., badania psychologiczne, przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4,

w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Stosownie do art. 39m u.t.d., wymagania wskazane w art. 39a-39l stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.

W analizowanym przypadku Skarżący został ukarany nie jako przedsiębiorca (na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d.), ale właśnie jako inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Skarżący był zatem zobowiązany legitymować się stosownymi orzeczeniami lekarskimi lub psychologicznymi. Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d.). Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, powoduje nałożenie kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.).

Z niezakwestionowanych skutecznie przez stronę ustaleń faktycznych wynika, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. w B. Skarżący przewoził pasażera, który usługę przewozu zamówił za pośrednictwem aplikacji Bolt. W trakcie kontroli Skarżący nie okazał żadnych dowodów wskazujących, że przewóz pasażera był wykonywany w imieniu innego podmiotu, nie przedstawił też zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na przewóz osób wydanych na jego rzecz, jak też orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Zdaniem Sądu w sprawie tej prawidłowo ustalono, że Skarżący wykonywał przewóz mieszczący się w pojęciu krajowego transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d., krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący korzystając z aplikacji Bolt, przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Korzystając z ww. aplikacji Skarżący uzyskuje wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Wynika to z jego zeznań złożonych w charakterze strony kiedy to wskazał, że od firmy E. otrzymuje dwa przelewy z tytułu najmu plus zwrot kosztów (raz w tygodniu) oraz z tytułu umowy zlecenia (raz w miesiącu).

W konsekwencji należy uznać, że Skarżący wykonywał usługę w zakresie transportu drogowego. Była to usługa odpłatna i nie zmienia tego fakt, że płatność odbywała się nie bezpośrednio na linii pasażer - przewoźnik, tylko za pomocą podmiotu trzeciego. Utrwalone jest w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, odwołujące się do wykładni charakteru usługi pośrednictwa za pomocą usługi internetowej aplikacji Bolt, że odpłatne umożliwianie nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych na wzór wykorzystanej przez Skarżącego w sprawie niniejszej, polega także na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym określone przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Co więcej, TSUE zauważył, że platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy ci świadczą usługi. Okazuje się w szczególności, że administrator określa - za pomocą aplikacji - przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą (vide: Trybunał w wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie C-434/15, LEX nr 2431422 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2019 r. sygn. III SA/Gd 501/19, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 grudnia 2019 r. sygn. II SA/Bk 716/19, dostępne w CBOSA).

W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie się zauważa przy tym, że podmiot wykonujący transport to również ten, kto faktycznie podejmuje czynności

z zakresu transportu drogowego, chociaż nie dopełnił warunków do legalnego wykonywania działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. II GSK 166/09, dostępny w CBOSA). Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy

z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (obecnie na podstawie ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców), czyli działalności zarobkowej

w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.d. (wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2013 r. sygn. II SA/Op 529/12).

Wobec powyższego, wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany

i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w odnośnych ewidencjach i rejestrach, lecz rzeczywiście wykonuje odpłatnie (i choćby jednorazowo) usługę przewozu osób lub rzeczy, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy. Bez znaczenia zatem – wbrew zarzutom podniesionym w skardze – pozostaje okoliczność, czy Skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji. Ze zgromadzonych w aktach dowodów wynika przy tym, że działanie Skarżącego nie miało jednorazowego, incydentalnego charakteru. W protokole kontroli z dnia [...] sierpnia 2019 r. znajdują się zapisy wskazujące, że Skarżący w okresie od [...] maja 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. wykonał 435 kursów na łączną kwotę 6.408,81 zł plus 1.350 zł premia. Protokół ten Skarżący podpisał jako zgodny z jego wyjaśnieniami i opisanym stanem faktycznym. W toku postępowania Skarżący nie przedstawił zaś dowodów wskazujących, że wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innej osoby lub podmiotu. Nie świadczy o tym umowa najmu samochodu zawarta ze spółką E. Z umowy tej nie wynika, że podmiotem wykonującym przewóz jest kto inny niż kierowca.

W tym stanie rzeczy organy trafnie ustaliły, że Skarżący wykonywał w dniu kontroli we własnym imieniu przewóz, o którym mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d. Ponosi zatem osobistą odpowiedzialność za brak ważnych w dniu kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Organ prawidłowo nałożył zatem karę pieniężną,

w oparciu o przepisy art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, za naruszenia warunków wykonywania transportu drogowego. Do takich warunków należą zaś, zgodnie z art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., badania lekarskie i psychologiczne kierowców wykonujących przewóz drogowy.

Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony Skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Skarżący zawiadomiony o wszczęciu postępowania nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby potwierdzać, że nie wykonywał we własnym imieniu usługi przewozu, ani też aktualnego orzeczenia lekarskiego

i psychologicznego spełniającego wymagania stawiane ustawą.

Organy prawidłowo umotywowały wydane decyzje, przedstawiły stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśniły na podstawie jakich dowodów zdecydowano o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej. Organ odwoławczy odniósł się ponadto do każdego z zarzutów odwołania czyniąc to w sposób wystarczający do wyjaśnienia sprawy.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują zatem zarzuty naruszenia

art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.

Pozbawiony jakichkolwiek podstaw jest również zarzut naruszenia art. 92a

ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy. Przepis art. 92a ust. 1 nie miał w sprawie zastosowania, gdyż Skarżący ukarany został na podstawie

art. 92a ust. 2 u.t.d. Z kolei art. 92a ust. 6 u.t.d. dotyczy kierowców, ale w innej sytuacji niż będąca przedmiotem sporu (kierowców jako osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, a faktycznie wykonujące na jego rzecz przewozy drogowe).

W sprawie nie wystąpiły ponadto okoliczności wyłączające odpowiedzialność Skarżącego, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Ciężar dowodu wykazania przesłanek wymienionych w tym przepisie spoczywa na stronie postępowania, gdyż to ona wywodzi z tego przepisu skutki prawne. Skarżący nie przedstawił zaś dowodów wskazujących, że naruszenia spowodowane było okolicznościami, na które nie miał wpływu.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Organ odwoławczy prawidłowo w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.).