Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 541/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 97 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1411
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym
article: art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Ewa Marcinkowska (spr.), Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania odprawy uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej jako: "Szef CBA") decyzją personalną z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "K.p.a.", utrzymał w mocy własną decyzję personalną z dnia [...] stycznia 2017 r. nr 97/17 przyznającą R. P. odprawę w wysokości 640% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem [...] kwietnia 2010 r. ze służby w Policji - tj. o kwotę 46 789,76 zł brutto.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Szef CBA wskazał, że R. P. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2017 r. wystąpił do Szefa CBA o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2017 r. Wobec powyższego Szef CBA w dniu [...] stycznia 2017 r. wydał decyzję personalną nr [...], na mocy której zwolnił wymienionego funkcjonariusza ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym z dniem [...] stycznia 2017 r.

W związku z faktem zwolnienia R. P. ze służby, Szef CBA decyzją personalną nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. przyznał mu odprawę w wysokości 640% uposażenia należnego na ostatnim stanowisku służbowym, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem [...] kwietnia 2010 r., tj. o kwotę 46 789,76 zł brutto.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż kwotę odprawy należnej funkcjonariuszowi z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej przez niego w 2010 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, ponieważ świadczenie pieniężne, jakim niewątpliwie jest odprawa (wypłacana w związku ze zwolnieniem ze służby) ma charakter jednorazowy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. strona wskazała, iż przywołane przez organ podstawy prawne o pomniejszeniu odprawy z tytułu służby w Policji nie mają oparcia w zaistniałym stanie faktycznym. Ponadto podał, że w jego sytuacji nie zaistniała "ciągłość kadrowa", a służbę pełnił w dwóch różnych instytucjach państwowych funkcjonujących na podstawie odrębnych ustaw.

Szef CBA nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniesionego środka zaskarżenia i decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. orzekł jak na wstępie.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia organ powołał treść art. 96 ust. 1 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1310 ze zm.), dalej: "ustawa o CBA", wskazując, że na dzień zwolnienia ze służby odwołujący się funkcjonariusz posiadał staż służby w CBA wynoszący: 6 lat, 8 miesięcy i 29 dni.

W związku z powyższym, stosownie do dyspozycji art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, charakter służby (stała) oraz długość stażu służby w CBA, uprawniały R. P. do otrzymania odprawy w wysokości 640% uposażenia.

Szef CBA podkreślił, iż podejmując określone rozstrzygnięcie musi przede wszystkim brać pod uwagę jego słuszność, celowość i legalność, natomiast rozporządzając środkami publicznymi ma obowiązek czynić to w sposób racjonalny.

Organ zaznaczył, że na podstawie znajdującej się w aktach osobowych dokumentacji (kserokopii świadectwa służby) ustalono, że odwołujący się w okresie od dnia [...] stycznia 1991 r. do dnia [...] kwietnia 2010 r. był funkcjonariuszem Policji. Z pisma naczelnika Wydziału Finansów Komendy Wojewódzkiej Policji w R. z dnia [...] stycznia 2017 r. wynika, że w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji R. P. wypłacono odprawę w wysokości 46 789,76 zł brutto. Z tego względu kwotę odprawy należnej stronie z tytułu pełnienia służby w CBA należało pomniejszyć o kwotę odprawy otrzymanej w 2010 r. z tytułu zwolnienia ze służby w Policji. Uznanie bowiem, iż każdorazowe zwolnienie ze służby skutkowałoby każdorazowym wypłacaniem należności z tytułu odprawy w pełnej kwocie mogłoby stanowić pole do nadużyć i stawiałoby w nierównej sytuacji pozostałych funkcjonariuszy.

Organ powołał pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt I OSK 931/08, zgodnie z którym świadczenie to, co do zasady, jest podobne do odprawy emerytalnej lub rentowej przysługującej pracownikowi w związku z przejściem na emeryturę lub rentę (art. 92 Kodeksu Pracy). W kwestii nabycia prawa do odprawy emerytalnej, o której mowa w kodeksie Pracy, Sąd Najwyższy wielokrotnie prezentował pogląd, iż pracownik, który otrzymał odprawę w związku z przejściem na emeryturę (rentę), a następnie podjął zatrudnienie, które ustało ponownie w związku z przejściem na emeryturę (rentę), kolejnej odprawy nie może otrzymać (por. wyrok SN z dnia 25 czerwca 1993 r. sygn. akt I PR 5/93).

Szef CBA podkreślił, iż na tle spraw związanych z wypłatą świadczeń pieniężnych wielokrotnie podkreślano, że nie ma podstaw do wypłaty odprawy w pełnej wysokości osobie pełniącej służbę w formacji zmilitaryzowanej, której raz już wypłacono odprawę, a następnie ponownie zaczęła ona pełnić służbę w tej samej lub innej służbie mundurowej. Analogiczna sytuacja występuje w przypadku odprawy wypłacanej funkcjonariuszom CBA w związku ze zwolnieniem ze służby i nie ma żadnych podstaw, aby w tym zakresie odmiennie ich traktować. Z wykładni funkcjonalnej art. 96 ust. 1 ustawy o CBA wynika, że odprawa z tytułu zwolnienia ze służby ma charakter jednorazowy. Zatem w sytuacji, gdy już raz wypłacono odprawę w związku ze zwolnieniem z formacji zmilitaryzowanej, to w przypadku ponownego podjęcia służby i kolejnego zwolnienia, należy wypłacić wyłącznie świadczenie wyrównawcze. Stąd również funkcjonariusze CBA nie mają prawa do kilku tego typu świadczeń, a jedynie uprawnienie do odpowiedniego wyrównania otrzymanej odprawy.

Dla prawidłowej wykładni ww. przepisu nie ma znaczenia, czy i jakie różnice występują w pragmatykach regulujących ustalenie prawa do odprawy w Biurze Ochrony Rządu, Policji i w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Istotnym natomiast jest to, czy w tych formacjach przewidziano odprawę, rozumianą szeroko, jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby.

Organ podkreślił, że przedstawiona powyżej wykładnia art. 96 ust. 1 ustawy o CBA znajduje potwierdzenie w jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, w tym m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13, z dnia 1 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 451/09, z dnia 12 października 2010 r. sygn. akt I OSK 569/10.

Tezy zawarte w orzecznictwie NSA traktujące o odprawach dla funkcjonariuszy określone w pragmatykach służbowych oraz w orzeczeniach Sądu Najwyższego dotyczące odpraw dla pracowników wynikających z Kodeksu Pracy mają uniwersalny charakter i znajdują pełne zastosowanie w niniejszej sprawie. Odmienne rozumowanie i uwzględnienie stanowiska skarżącego doprowadziłoby do sytuacji, w której odprawa utraciłaby swój jednorazowy charakter. W tym stanie rzeczy argumenty podniesione przez skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem dokonana w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 96 ust. 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA, jest prawidłowa.

Decyzja Szefa CBA z dnia [...] lutego 2017 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżając ww. decyzję w całości skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną interpretację art. 96 ust. 1 w zw. z 97 ust. 1 ustawy CBA, polegającą na przyjęciu, że przedmiotowy przepis stanowi podstawę do pomniejszenia przyznanej odprawy z tytułu zwolnienia ze służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2010 r., tj. o kwotę 46 789,76 zł brutto.

Podniósł także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: (1) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 K.p.a., poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej; (2) art. 6 K.p.a., poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej poprzez zastosowanie analogii; (3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji personalnej z dnia 18 stycznia 2017 r., w sytuacji gdy nie było do tego przesłanek; (4) art. 7 K.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, co polegało na błędnym przyjęciu, iż zachodzą podstawy do pomniejszenia wysokości odprawy przyznanej w związku ze zwolnieniem ze służby w CBA o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji;

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie w całości nieważności decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] lutego 2017 r., a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, uchylenie w całości ww. decyzji personalnej,

2) stwierdzenie nieważności decyzji personalnej Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2017 r. w części dotyczącej pomniejszenia odprawy o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2010 r., tj. o kwotę 46 789,76 zł brutto, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, uchylenie tej decyzji personalnej we wskazanej części.

Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd wniosku wskazanego w pkt 2 powyżej, skarżący wniósł o stwierdzenie w całości nieważności decyzji personalnej z dnia [...] stycznia 2017 r., a w razie nieuwzględnienia tego wniosku, uchylenie w całości decyzji personalnej z dnia [...] stycznia 2017 r. oraz zobowiązanie organu administracyjnego do wydania decyzji stwierdzającej prawo skarżącego do odprawy w wysokości 640% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

W motywach skargi skarżący wskazał, mając na względzie treść art. 96 ust. 1 i 2 ustawy o CBA, iż odprawa uregulowana w tej ustawie nie przysługuje w każdym przypadku zwolnienia ze służby, a jedynie w ściśle określonych sytuacjach wprost wskazanych w dyspozycji art. 96 ust. 1. Powyższe przesądza o szczególnym charakterze odprawy przyznawanej dla funkcjonariusza CBA w związku ze zwolnieniem ze służby. Odprawa z tytułu zwolnienia ze służby w CBA nie ma zatem generalnego charakteru, jak w przypadku innych pragmatyk służbowych, np. policyjnej. Na gruncie przepisów ustawy o CBA, jedynymi przesłankami uzyskania odprawy są: fakt zwolnienia ze służby w ściśle określonych przypadkach, charakter służby oraz okres jej pełnienia. Skarżący zaś spełnił wszystkie przesłanki, od których ustawa o CBA uzależnia przyznanie odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby, zaś pomniejszenie wysokości przyznanej odprawy o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia ze służby w Policji należy ocenić jako nieuprawnione działanie organu administracyjnego. W decyzji personalnej z dnia [...] stycznia 2017 r., a także w decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. organ administracyjny w sposób nieuzasadniony dokonał pomniejszenia przyznanej skarżącemu odprawy.

Zdaniem strony skarżącej, w ustawie o CBA nie ma przepisów umożliwiających pomniejszenie wysokości przyznanej odprawy o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu pełnienia służby w innej formacji. Przytoczone przez organ orzeczenia sądów administracyjnych zostały wydane w oparciu o odmienny stan faktyczny i prawny aniżeli istniejący w niniejszej sprawie. Orzeczenia te bowiem dotyczyły pragmatyki policyjnej i wojskowej. Zaś zestawienie przepisów dotyczących odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby na tle ustaw o Policji, CBA i służbie wojskowej, pozwala stwierdzić, że ustawa o CBA w odmienny sposób uregulowała prawo do odprawy, co przekłada się na odmienny charakter tego świadczenia w stosunku do odprawy przysługującej w innych formacjach mundurowych. Brak jest w ustawie o CBA wyraźnego przepisu upoważniającego do stosowania - albo w drodze analogii albo w zakresie nieuregulowanym - przepisów regulujących funkcjonowanie innych służb zmilitaryzowanych.

Zatem Szef CBA dokonał pomniejszenia odprawy skarżącego w sposób nieuprawniony poprzez niedopuszczalne stosowanie analogii w prawie administracyjnym. Uprawnienie lub obowiązek pomniejszenia odprawy winien wynikać wprost z obowiązujących przepisów prawa. Władztwo administracyjne wpływa bowiem bezpośrednio na prawa i obowiązki skarżącego kształtując jego sytuację prawną.

W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn aniżeli zostały w niej wskazane.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. z 2016, poz. 1310 ze zm.). Zgodnie z jego treścią wysokość odprawy dla funkcjonariusza w służbie stałej równa się wysokości sześciomiesięcznego uposażenia, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym albo w ostatnim dniu pozostawania w dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Odprawa ulega zwiększeniu o 20% uposażenia za każdy dalszy pełny rok wysługi ponad 5 lat nieprzerwanej służby, aż do wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia. Nieprzerwane pełnienie służby w rozumieniu art. 97 ust. 1 ustawy o CBA oznacza pełnienie służby tylko w tej służbie mundurowej. Do tego okresu nie wlicza się okresu pełnienia służby w innych formacjach zmilitaryzowanych.

Powyższe stanowisko wynika z wykładni językowej i systemowej art. 97 ust. 1 ustawy o CBA. Przepis ten wyraźnie odnosi się tylko do służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i nie wiąże w żaden sposób okresu uprawniającego do wyższej odprawy ze służbą w innych formacjach zmilitaryzowanych. Konstrukcja tego przepisu nie zawiera rozwiązania znanego z art. 115 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015, poz. 355 ze zm.) i art. 119 ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1402 ze zm.), w których określono, że do okresu uprawniającego do nabycia odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby wlicza się także okres służby w innych formacjach zmilitaryzowanych, a zatem należy przyjąć, że do okresu uprawniającego do wypłaty wyższej niż sześciomiesięczne uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku należy wliczyć tylko okres służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

Powyższe odrębności, jak też odmienne uregulowanie nabycia prawa do odprawy z tytułu rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem CBA w oparciu o określoną podstawę prawną (art. 96 ust. 1 i 2 ustawy o CBA), nie czynią przedmiotowego świadczenia (przyznawanego funkcjonariuszom CBA) wyjątkowym, w tym znaczeniu, że traci ono walor świadczenia jednorazowego.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela dotychczasowy dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych, który ukształtował pogląd, iż odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby - tak samo jak emerytura - ma charakter jednorazowy. Regulacje te mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia. Należna jest tylko odprawa jednorazowa (por. wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 540/10; publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy już raz wypłacono dane świadczenie w związku ze zwolnieniem ze służby, w przypadku ponownego zwolnienia, wypłaca się tylko świadczenie wyrównawcze za czas ponownego pełnienia służby (por. wyroki NSA: z dnia 1 czerwca 2005 r. sygn. akt OSK 1714/04, z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 757/09, z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I OSK 224/13; publ. j. w.).

Nie powielając zatem trafnej argumentacji organu przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę należy stwierdzić, co do zasady, iż dokonanie pomniejszenia odprawy przysługującej w związku z rozwiązaniem z funkcjonariuszem CBA stosunku służbowego o wysokość odprawy już wcześniej wypłaconej temu funkcjonariuszowi w związku w wcześniejszym rozwiązaniem stosunku służbowego w Policji jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa i posiada oparcie w przyjętych przez ustawodawcę rozwiązaniach systemowych służb mundurowych. Z tego względu zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 K.p.a. poprzez wydanie decyzji personalnych bez podstawy prawnej w drodze analogii, a także zarzuty naruszenia art. 96 ust. 1 w związku z art. 97 ust. 1 ustawy o CBA poprzez błędną wykładnię nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Należy jednakże dostrzec, że decyzja z dnia [...] stycznia 2017 r. przyznająca R. P. odprawę w wysokości 640% uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, pomniejszoną o wysokość odprawy otrzymanej z tytułu zwolnienia z dniem [...] kwietnia 2010 r. ze służby w Policji, tj. o kwotę 46 789, 76 zł, z uwagi na jej wadliwą sentencję nie może zostać uznana za decyzję prawidłową.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednomyślnie, iż rozstrzygnięcie jest bezwzględnie obowiązującym elementem każdej prawidłowo wydanej decyzji i powinno nakładać na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub przyznawać uprawnienie, zaś ów obowiązek lub uprawnienie powinny być wyrażone precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 889/16; publ. j.w.). Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie dobrowolne decyzji lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 12. Wydanie, str. 432). Decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a o pozostałej części w uzasadnieniu (v. A. Wróbel, Komentarz do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX 2016). Treść rozstrzygnięcia jest zawsze związana z przedmiotem postępowania i stanowi swoistą odpowiedź organu administracyjnego na postawione w podaniu żądanie strony. Zawiera ono uprawnienie lub obowiązek, wyrażany najczęściej w postaci formuły: przyznaję, ustalam, określam, zezwalam, wymierzam, udzielam itp. Rozstrzygnięcie sprawy stanowi "rdzeń decyzji w postępowaniu administracyjnym", musi być zatem sformułowane "ze szczególną dbałością o jasność i precyzję wypowiedzi" (v. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne..., s. 102 i 103). Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 27 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Gd 1537/95 (publ. LEX nr 44086) "w pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, w przeciwnym wypadku prowadzi to do uchylenia decyzji, bowiem decyzja w zasadzie może być niewykonalna" (v. Cz. Martysz, Komentarz do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż decyzja Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2017 r. w swej sentencji nie określa w jakiej wysokości skarżącemu odprawa przysługuje i w jakiej de facto została przyznana. Nie wyjaśnia tych kwestii nawet uzasadnienie decyzji. Rozstrzygnięcie posługuje się wysokością świadczenia określoną w procentach w odniesieniu do uposażenia, pomniejszoną o kwotę brutto. Trudno wobec tego przyjąć, iż takie rozstrzygnięcie jest precyzyjne i nie stwarza możliwości interpretacyjnych. Przeciwnie, rozstrzygnięcie to nie przyznaje świadczenia w określonej wysokości, lecz wskazuje sposób w jaki należy to oświadczenie obliczyć. Oznacza to, iż tak sformułowana sentencja decyzji (uzasadnienie decyzji też tej wadliwości nie koryguje) jest dla strony niezrozumiała, trudna do wykonania, a oceniana przez pryzmat postępowania egzekucyjnego w administracji, niemożliwa do przymusowego wykonania w trybie egzekucji należności pieniężnych.

Rozważając czysto hipotetycznie, nie można wykluczyć sytuacji, w której funkcjonariuszowi już raz wypłacono odprawę pieniężną z tytułu rozwiązania stosunku służbowego w wyższej wysokości niż przysługiwałaby z tytułu pełnienia służby w CBA. W tej sytuacji przyznanie świadczenia decyzją Szefa CBA byłoby czysto iluzoryczne, gdyż pomniejszenie odprawy o kwotę pieniężną z tego tytułu - już raz wypłaconą - spowodowałoby w rzeczywistości odmowę przyznania świadczenia.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż przedmiotowa decyzja obarczona jest istotną wadą konstrukcyjną, naruszającą art. 107 § 1 K.p.a. Jako że zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymuje wadliwą prawnie decyzję w mocy, narusza dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Rozpoznając przedmiotową sprawę ponownie Szef CBA będzie obowiązany uwzględnić powyższą ocenę prawną.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.