Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 187/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Protokolant referent Monika Duma – Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2019 r. sprawy ze skargi T. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji innego organu oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym aktem - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] września 2018 r. o odwołaniu p. T. K., zwanego dalej "Funkcjonariuszem", z dniem [...] września 2018 r. ze stanowiska [...] w [...] i przeniesieniu - z dniem [...] września 2018 r. - do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], na podstawie art. 6c ust. 3, w zw. z art. 6e ust. 1 i 3, ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, ze zm.).

W uzasadnieniu orzeczenia przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- Komendant Powiatowy Policji w [...], zwany dalej "Komendantem I", wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], zwanego dalej "Komendantem II", o odwołanie Funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska,

- w uzasadnieniu swojego wniosku Komendant I wskazał, że od kilku miesięcy na terenie działania Komisariatu Policji w [...] - za którego funkcjonowanie odpowiedzialny jest Funkcjonariusz - notowany jest ciągły wzrost przestępczości kryminalnej oraz znaczny spadek aktywności służb prewencyjnych; podkreślił także brak właściwej oraz skutecznej inicjatywy i zaangażowania ze strony Funkcjonariusza, mającej na celu stworzenie nowych rozwiązań bądź udoskonalenie już istniejących celem poprawy skuteczności działań służb prewencyjnych podległego mu Komisariatu Policji; podniesiono także, że w okresie pełnienia przez Funkcjonariusza służby na stanowisku Komendanta Powiatowego Policji w [...], w dniu [...] sierpnia 2018 r. w podległej mu jednostce miała miejsce niezapowiedziana wizytacja [...], działającego w ramach Biura [...]; Funkcjonariusz nie dopełnił należytej staranności zarówno w zakresie właściwego wykonania czynności w związku ze wskazaną wizytacją, a wynikających z obowiązującej procedury, jak również w zakresie niezwłocznego informowania bezpośrednich

przełożonych o sytuacjach i zdarzeniach istotnych z punktu widzenia prawidłowego funkcjonowania jednostki i nadzoru służbowego nad nią,

- zdaniem Komendanta I sposób postępowania Funkcjonariusza spowodował utratę zaufania do niego, a przez to przesądził o braku możliwości dalszego pełnienia przez niego służby na zajmowanym stanowisku,

- Komendant II odwołał Funkcjonariusza ze stanowiska [...] w [...] i przeniósł go do swojej dyspozycji; na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes służby; przedmiotowe rozstrzygnięcie utrzymano w mocy zaskarżonym rozkazem personalnym,

- zgodnie z art. 6c ust. 3 ustawy o Policji komendant wojewódzki Policji - na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji - powołuje i odwołuje I zastępcę i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji; natomiast w myśl art. 6e ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji odwołać ze stanowiska, o którym mowa w art. 6c ust. 1-4, 6 i 7 można w każdym czasie, przy czym policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania,

- w przytoczonych uregulowaniach prawnych nie wskazano przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji o odwołaniu ze stanowiska [...]; przełożony ma więc możliwość rozstrzygnięcia sprawy w granicach uznania administracyjnego; tak ukształtowane przepisy prawa umożliwiają komendantowi wojewódzkiemu Policji - z uwzględnieniem stanowiska komendanta powiatowego Policji

- odpowiedni dobór kadr na stanowiska jego zastępców, w tym jego I zastępcy; odwołanie policjanta ze stanowiska zajmowanego na podstawie powołania cechuje się zatem uznaniowością organu i nie ma przy tym wymogu, aby istniały ku temu jakieś szczególne przesłanki czy powody,

- stosunek służbowy policjanta z powołania ma charakter organizacyjny i nie korzysta ze szczególnej ochrony prawnej - charakterystycznej dla mianowania

- którego rozwiązanie możliwe jest tylko w przypadkach określonych w ustawie; brak tej ochrony wynika z istoty samego powołania; powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych, a gwarancją realizacji tych funkcji jest pełna przydatność określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym; powyższy stosunek niewątpliwie oparty jest na zaufaniu, a warunkiem powołania, obok fachowości i doświadczenia, jest bowiem zaufanie, jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący ( tak wyroki WSA, sygn. akt II SA/Bk 108/12, IV SA/Wr 828/14, II SA/Wa 1684/15 oraz wyrok NSA, sygn. akt IOSK 2109/15 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"); oznacza to, że osoba wyrażająca zgodę na objęcie stanowiska [...] musi liczyć się zarówno z możliwością odwołania jej z tej funkcji w każdym czasie, jak i brakiem pewności, co do stanowiska na jakie zostanie mianowana po odwołaniu; powołanie jest bowiem stosunkiem organizacyjnym, opartym na zaufaniu i ścisłej współpracy powołującego z powoływanym; stosunek ten nawiązywany jest z uwzględnieniem dobra służby i zapewnienia sprawnej organizacji pracy (tak wyrok NSA, sygn. akt IOSK 648/07 - dostępny w CBOSA),

- w myśl art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji komendant wojewódzki Policji jest organem odpowiedzialnym w sprawach ochrony i bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie województwa; natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji organem takim na obszarze swojego działania jest komendant powiatowy (miejski) Policji; dążąc do osiągnięcia tych celów mogą oni i powinni prowadzić politykę kadrową w taki sposób, aby zapewnić optymalne wykonanie ustawowych zadań Policji,

- w art. 6e ust. 1 ustawy o Policji wyraźnie wskazano na uprawnienie komendanta wojewódzkiego Policji do odwołania policjanta ze stanowiska [...] - na wniosek komendanta powiatowego Policji - w każdym czasie; określenie "w każdym czasie", bez jakiegokolwiek dopełnienia materialnoprawnymi przesłankami ingerowania w stosunek służbowy, sprawia że regulacja ta zapewnia pełną uznaniowość, a nawet całkowitą swobodę w podejmowaniu decyzji przez uprawniony organ,

- w niniejszej sprawie Komendant II był uprawniony do odwołania Funkcjonariusza ze stanowiska [...] w [...] na wniosek Komendanta I; decyzja ta mieści się w granicach nadanych mu ustawowo kompetencji,

- w sytuacji, gdy Funkcjonariusz - jako [...] - w ocenie swojego przełożonego nie dawał rękojmi sprawnego i efektywnego nadzorowania jednostki,

Komendant II był uprawniony i - jako odpowiedzialny za stan bezpieczeństwa na całym podległym terenie - zobowiązany do podjęcia wszelkich działań zmierzających do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komendy Powiatowej Policji w [...],

- zgodnie z art. 6c ustawy o Policji prawo organów Policji do prowadzenia polityki kadrowej, właściwej do zapewnienia sprawnego funkcjonowania podległych komórek/jednostek organizacyjnych Policji daje przełożonemu służbowemu władzę jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego; istotnym elementem przydatności określonej osoby na konkretnym stanowisku służbowym jest wykonywanie powierzonej jej funkcji w sposób niebudzący żadnych wątpliwości organu dokonującego powołania; utrata zaufania organu powołującego - o ile wykazane zostaną okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do celowości pozostawienia osoby na kierowniczym stanowisku - stanowi więc samoistną przyczynę uzasadniającą odwołanie (tak wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1446/10 - opubl. w CBOSA); "utrata zaufania" jest pojęciem subiektywnym, zależnym od oceny organu powołującego; ocena ta nie może być jednak skutecznie kwestionowana w sytuacji wskazania przez organ faktów uzasadniających utratę zaufania do osoby powołanej (tak wyrok WSA, sygn. akt II SA/Wa 1426/06 - opubl. w CBOSA),

- Komendant II - jako odpowiedzialny za stan porządku i bezpieczeństwa publicznego na podległym terenie - uznając wniosek [...] za zasadny w zakresie konieczności dokonania zmiany na stanowisku [...] w [...] był zobowiązany do podjęcia przedmiotowych działań; decyzja ta mieści się w granicach nadanego Komendantowi II upoważnienia ustawowego i w zaistniałych okolicznościach należy uznać ją za uzasadnioną, albowiem poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu porządku publicznego,

- Funkcjonariusza i Komendanta II łączy stosunek służbowy, dlatego też Funkcjonariusz powinien mieć świadomość, że wymieniony przełożony właściwy w sprawach osobowych, na mocy przysługujących mu uprawnień, w każdej chwili może wydać decyzję zmieniającą kształt tego stosunku; Komendant I powinien mieć możliwość doboru odpowiedniego policjanta na bezpośrednio podległe mu stanowisko służbowe; specyfiką służb mundurowych jest podległość służbowa

i prawo przełożonego do przydzielania zadań służbowych; wiąże się to nie tylko z kwalifikacjami i umiejętnościami funkcjonariusza, lecz także z zaufaniem przełożonych do jego osoby; w sytuacji braku takiego zaufania sprawne realizowanie zadań może doznać znacznych trudności,

- w niniejszej sprawie interes społeczny - tożsamy w tym przypadku z interesem służby - przejawiający się koniecznością właściwego funkcjonowania Komisariatu Policji w [...] oraz pionu prewencji Komendy Powiatowej Policji w [...], a tym samym całej wskazanej jednostki organizacyjnej, zdecydowanie przeważa nad interesem strony,

- Komendant II nadzoruje realizację czynności z zakresu zadań jednostek na podległym mu terenie, a poprzez pryzmat właściwego zarządzania i podjętych przez niego działań oceniana jest sprawność tych jednostek, a także jego umiejętności w zakresie doboru kadr i obsady stanowisk - dlatego dobór odpowiedniej kadry leży w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych; w sytuacji gdy możliwość obsady stanowisk, a także kreowania polityki kadrowej zostałaby ograniczona, zachwiana zostałaby struktura takich jednostek, a także podległość służbowa, tak ważna w instytucji jaką jest Policja,

- zarówno we wniosku personalnym Komendanta I, jak również w uzasadnieniu orzeczeń obu instancji, wymieniono przyczyny odwołania Funkcjonariusza ze stanowiska [...] w [...]; wskazano, że wnioski tam wyrażone są trafne powołując pismo Naczelnika Wydziału [...] w [...] z [...] października 2018 r. (mylnie datowane na [...] września 2018 r.) oraz oświadczenie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego w [...] z [...] października 2018 r.

W skardze zarzucono naruszenie:

- mających istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania:

- art. 15 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu;

- art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, przez co pozbawiono Funkcjonariusza możliwości dochodzenia i ochrony swoich praw przed organem I i II instancji;

- art. 79 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie;

- art. 80 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- art. 81 K.p.a. poprzez niezastosowanie;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

- naruszenie art. 7, 8, 77 oraz 80 K.p.a. poprzez niedokonanie pełnego ustalenia stanu faktycznego oraz prawnego;

- art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w zgromadzonych dowodach, a mianowicie ustaleń jakoby Funkcjonariusz nie wykazywał się właściwą i skuteczną inicjatywą i zaangażowaniem celem poprawy skuteczności działań podległych mu jednostek, w sytuacji gdy ocena dotychczasowej służby Funkcjonariusza była nieskazitelna, był on wielokrotnie nagradzany - również na krótko przed odwołaniem został mu nadany wyższy stopień służbowy;

- art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia okoliczności sprawy, w szczególności przekroczenia granic uznania administracyjnego wynikającego z braku merytorycznego uzasadnienia rozkazu personalnego, co czyni go dowolnym i arbitralnym;

- art. 86 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało brakiem należytego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu decyzji kompleksowego uzasadnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie precyzyjnego określenia przyczyn odwołania ze stanowiska, a przedstawienie jedynie lakonicznych argumentów;

- art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przyczyn z powodu, których organ nie uwzględnił okoliczności mających znaczenie w sprawie, poprzez brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

- art. 7 i 8 K.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób podważający zaufanie

obywateli do organów państwa,

- przepisów prawa materialnego:

- art. 6c ust. 3 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie tego przepisu;

- art. 6c ust. 3, w zw. z art. 6e ust. 1 i 3, ustawy o Policji poprzez błędne zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto jej zarzuty. Podniesiono, że Funkcjonariusz został pozbawiony prawa do dochodzenia i ochrony swoich praw w postępowaniu administracyjnym. Nie był on informowany o terminach przeprowadzenia dowodów £ w sprawie oraz nie miał możliwości zapoznania się z materiałami postępowania. Powołano się na brak wiedzy Funkcjonariusza w przedmiocie tego, czy wszystkie czynności postępowania administracyjnego przed organem I instancji znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy - mowa o stanowisku Zarządu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, które powinno zostać wyrażone w przedmiocie odwołania Funkcjonariusza ze służby. Wskazano, że Funkcjonariusz nie wie czy takie stanowisko znajduje się w aktach sprawy, a co za tym idzie nie umożliwiono mu zapoznanie się z jego treścią. Funkcjonariusz nie został także poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości wniesienia o uzupełnienie tego postępowania. Z kolei organ - nie informując o tym Funkcjonariusza - dokonał według własnego uznania uzupełnienia materiału dowodowego. Do akt sprawy dołączono £ oświadczenie I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] października 2018 r., z którego ma wynikać, że Funkcjonariusz nie był inicjatorem przekazania swojemu przełożonemu informacji dotyczącej przeprowadzonej [...] października 2018 r. wizytacji ekspertów [...], działającego w ramach Biura Rzecznika Praw Obywatelskich. W związku z niepoinformowaniem Funkcjonariusza o uzupełnieniu materiału dowodowego nie mógł on zapoznać się z nim oraz zająć stanowiska w związku z dokonanymi uzupełniająco czynnościami. Tymczasem Funkcjonariusz dopełnił wszelkich czynności formalnych należących do jego kompetencji.

Wskazano także, że zaskarżonego rozkazu personalnego wyczerpująco nie uzasadniono - w oparciu o wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Przy charakterze stosunku powołania - gdzie utrata zaufania uniemożliwia dalszą współpracę pomiędzy 0 przełożonym a podwładnym - taka przyczyna odwołania musi znajdywać realne

uzasadnienie w danym stanie faktycznym. Organ natomiast - uzasadniając tę przyczynę odwołania - powołuje się na spadek aktywności nadzorowanej przez Funkcjonariusza służby, co jest sprzeczne z m.in. wynikami nadzorowanej przez niego służby prewencyjnej za okres od stycznia do sierpnia 2018 r., wielokrotnymi wyróżnieniami Funkcjonariusza w postaci nagród pieniężnych, jego ostatnią (pozytywną) opinią z [...] lutego 2018 r. wydaną przez jego przełożonych i wskazującą na jego bardzo dobre kompetencje kierownicze oraz awansem z [...] lipca 2019 r. na stopień młodszego inspektora.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że działanie organu nie może skutkować pełną, niczym nieograniczoną dowolnością przełożonych w kształtowaniu sytuacji prawnej podwładnych dotyczącej spraw personalnych. Działania w tym zakresie muszą być przemyślane i mają służyć interesowi służby i społeczeństwu. W obliczu nieskazitelnej dotychczas służby Funkcjonariusza rozkaz personalny odwołujący go z zajmowanego stanowiska jawi się jako pogwałcenie zasad słuszności i lojalności.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

W trakcie rozprawy (k. 66 ) pełnomocnik organu podkreślił, że sama treść wniosku o odwołanie - gdzie wskazano na utratę zaufania do podległego pracownika - jest wystarczającą przesłanką do skutecznego odwołania. W sytuacji wniesienia wniosku wedle przepisu art. 6c ustawy o Policji organ jest obowiązany orzec o odwołaniu ze stanowiska i nie ma tu elementu uznania administracyjnego.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga została oddalona, gdyż zaskarżony akt nie narusza prawa.

Trafna jest argumentacja organu administracji w przedmiocie zachodzenia przesłanek do odwołania Funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji Komendanta II. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie, ponowne jej powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną, z jednym - poniżej rozwiniętym-zastrzeżeniem.

Słusznie odnotowano w skardze, że - w części odnoszącej się do ustalania stanu faktycznego sprawy - uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia w pewnym zakresie nie jest spójne. Nie mogło to jednak mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Jak odnotował organ podstawą procedowania przez organ w niniejszej sprawie był art. 6c ust. 3 ustawy o Policji dotyczący powoływania i odwoływania - przez Komendanta wojewódzkiego Policji na wniosek komendanta powiatowego (miejskiego) Policji -1 zastępcy i pozostałych zastępców komendanta powiatowego (miejskiego) Policji.

Przepis ten nie zakreśla przesłanek uzasadniających podjęcie decyzji o takim odwołaniu. Dlatego należy wskazać za organem, ze Policja jest formacją o charakterze strukturalnym, w której powołanie następuje w celu realizacji określonych zadań i wiąże się zwykle ze sprawowaniem odpowiedzialnych funkcji kierowniczych. Organy Policji mają prowadzić politykę kadrową w taki sposób, żeby podległe im komórki oraz jednostki organizacyjne funkcjonowały sprawnie i w wyniku tego skutecznie wykonywały ustawowe zadania Policji. Wobec tego stosunek służbowy policjanta z powołania oparty jest na zaufaniu jakim osobę powołaną na dane stanowisko darzy organ powołujący - jej bezpośredni przełożony. Stąd ochrona prawna powołanych na dane stanowisko w służbie mundurowej funkcjonariuszy nie korzysta z takiej samej, jaka zapewniona jest wobec samego mianowania, gdzie możliwe jest rozwiązanie stosunku służbowego wyłącznie w przypadkach wskazanych w ustawie.

W związku z powyższym - zdaniem Sądu w tym składzie - stosowny wniosek przełożonego o odwołanie podległego mu funkcjonariusza, w którym wskazuje się na brak możliwości dalszej współpracy gwarantującej prawidłowe wykonywanie ustawowych zadań Policji w kontekście utraty zaufania stanowi wystarczającą przesłankę do podjęcia decyzji o odwołaniu danego policjanta z zajmowanego stanowiska kierowniczego. W takim przypadku nie jest niezbędne w myśl trafnie przywoływanych przez organ administracji regulacji normatywnych, wskazywanie konkretnych nieprawidłowości, czy wad świadczących o nieprzydatności funkcjonariusza do pełnienia funkcji kierowniczych na określonym stanowisku. Jak trafnie wywiódł to pełnomocnik organu na rozprawie, sam brak dobrej współpracy oraz zaufania pomiędzy przełożonym a podwładnym jest wystarczający do tego, aby funkcjonariusza odwołać z kierowniczego stanowiska. W przedmiotowej sprawie przesłanki te zostały przywołane w zaskarżonym rozkazie personalnym. Treść wniosku wykazuje w wystarczającym stopniu na utratę zaufania do Funkcjonariusza.

W tym kontekście więc uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego organu jest prawidłowe. Oceniono w nim jednocześnie - zbędnie - wywody odwołania, co do kwestii czy przypisywane Funkcjonariuszowi zarzuty, gdy chodzi o wykonywanie przezeń funkcji kierowniczych, są słuszne. W uzasadnieniu skarżonego aktu przywołano też poglądy judykatury gdzie wskazano, że organ jest uprawniony do odwołania funkcjonariusza ze stanowiska o ile utrata zaufania znajduje potwierdzenie w przywołanych faktach to uzasadniających. Gdyby tak było, w istocie nie sposób byłoby uznać skarżonego aktu za prawidłowo uzasadniony. Trafne byłyby wówczas zarzuty, gdzie wywodzono naruszenie przepisów postępowania, dotyczących ustalania stanu faktycznego sprawy w myśl art. 7, 10 § 1,77 § 1 oraz 80 K.p.a. Nie można uznać za prawidłowy sposobu gromadzenia przez organ dodatkowego materiału w przedmiocie oceny osiągnięć Funkcjonariusza w obrębie nadzorowania działań podlegającej mu jednostki oraz jego zaniedbań gdy chodzi o dopełnienie należytej staranności wykonywania czynności służbowych w związku z przeprowadzoną wizytacją w podległym mu Komisariacie. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika bowiem, aby umożliwiono Funkcjonariuszowi zapoznanie się z dodatkowo zgromadzoną dokumentacją w tym zakresie - w szczególności pismem Naczelnika Wydziału [...] Policji w [...] z [...] października 2018 r. (mylnie datowanym na [...] września 2018 r.) oraz oświadczeniem I Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego w [...] z [...] października 2018 r. Stąd dokonane na tej podstawie w uzasadnieniu ustalenia faktyczne nie mogły stanowić podstawy orzekania w myśl art. 81 K.p.a. W danym zakresie zarzuty skargi są zasadne, co nie mogło mieć jednak wpływu na wynik niniejszej sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1320 ze zm.). Ustalenie czy zasadne są zarzuty co do wykonywania czynności służbowych przez Funkcjonariusza, które podnoszono w dodatkowym materiale, wykracza poza ramy tego postępowania, gdy wystarczającą przesłanką do skutecznego odwołania ze stanowiska było wykazanie utraty zaufania przełożonego do Funkcjonariusza, co potwierdza treść stosownego wniosku.

Natomiast w kontekście zarzutu podniesionego w skardze jakoby Funkcjonariusz nie wiedział (czy w aktach sprawy znajduje się stanowisko Zarządu Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów, a co za tym idzie nie mógł się zapoznać z jego treścią - należy wskazać, że jest on bezzasadny. Uchwała Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego

Policjantów nr [...] znajduje się w aktach administracyjnych sprawy (k. 4). Funkcjonariusz bądź jego pełnomocnik, mogli się zaś zapoznać z aktami w danym zakresie na etapie wniesienia odwołania.

Sąd nie dostrzegł także z urzędu w zaskarżonym akcie wad, które uzasadniałyby jego wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Biorąc pod uwagę powyższe orzeczono, na podstawie art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji wyroku.