Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 610/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. M. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kontroli oświadczeń o stanie majątkowym podatnika za 2002 i 2003 rok postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest wynik kontroli przeprowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniu [...] r. Nr [...] w zakresie kontroli oświadczeń o stanie majątkowym podatnika za 2002 i 2003 rok. Skarżący, przed złożeniem skargi wezwał organ administracji do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego wspomnianym wynikiem kontroli, a następnie, po uzyskaniu odmownej odpowiedzi organu złożył skargę do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza treść przepisu art. 3. § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ), który stanowi, że sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z kolei w § 2 przywołanego przepisu wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Zaznaczyć również wypada, że sąd administracyjny jest zobowiązany do badania dopuszczalności skargi, a w razie stwierdzenia, że nie podlega ona jego kognicji do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt. 1 P.p.s.a.

Wydany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wynik kontroli z dnia [...] 2005 r. nie należy do żadnej, z wymienionych wyżej kategorii aktów administracyjnych, co uprawniałoby Sąd do rozpoznania złożonej skargi. Nie jest on bowiem ani decyzją, ani też postanowieniem wydanym w trakcie postępowania administracyjnego, egzekucyjnego lub zabezpieczającego, na które służy zażalenie.

Nie należy on również do kategorii innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ma on bowiem wyłącznie walor informacyjny, co oznacza, że sam w sobie nie kreuje dla strony żadnych uprawnień lub obowiązków, a jedynie może stanowić dowód w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Postępowanie kontrolne prowadzone przez organ kontroli skarbowej może się bowiem zakończyć wydaniem przez właściwy organ decyzji (art. 24 ust.1 pkt. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), postanowienia (art. 24 ust.1 pkt. 3 przywołanej ustawy) bądź też sporządzeniem wyniku kontroli (art. 24 ust.1 pkt. 2 cyt. ustawy). Wobec tego, wbrew pouczeniu zawartemu we wspomnianym wyniku kontroli nie przysługiwało w stosunku do niego prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż stwierdza on jedynie zastany przez kontrolującego stan faktyczny, a zatem nie powoduje zmian w sferze uprawnień i obowiązków kontrolowanego.

Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną w oparciu o przepis art. 58 ţ1 pkt. 1 P.p.s.a.