Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 315/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie długu celnego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, skierował bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie długu celnego.

Pismo to zostało nadane listem poleconym w dniu [...] maja 2011 r., wpłynęło do Biura Podawczego tego Sądu w dniu [...] maja 2011 r., a następnie – na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z tego samego dnia, w dniu [...] maja 2011 r. zostało przesłane Dyrektorowi Izby Celnej a więc właściwemu organowi administracji, za którego pośrednictwem skarga powinna zostać wniesiona.

Zaskarżona decyzja zawiera pouczenie o 30 - dniowym terminie do wniesienia skargi do Sądu, liczonym od daty doręczenia decyzji, oraz wskazuje tryb wniesienia skargi – za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej jako organu, który wydał zaskarżona decyzję.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarżący uchybił przewidzianemu w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) 30 – dniowemu terminowi do wniesienia skargi, liczonemu od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ administracji przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia.

Wyłącznie w okresie od dnia 1 stycznia 2004 r., a więc od wejścia w życie ustawy zmieniającej zasadniczo sądownictwo administracyjne, do dnia 31 grudnia 2005 r. ustawodawca przewidział okres przejściowy, w trakcie którego skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, w 30 - dniowym terminie określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny przekazywał organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem takim, jakby skarga została wniesiona zamiast do Sądu, bezpośrednio do organu.

Jednak zgodnie z treścią art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1271 ze zm.), po dniu 1 stycznia 2006 r. powyższa zasada przekazywania skargi z fikcją zachowania terminu nie może już być stosowana.

Wskazać należy również, że Sąd nie ma już obowiązku przekazywania skargi właściwemu organowi, jako że nie jest organem administracji publicznej objętym dyspozycją art. 65 §1 kodeksu postępowania administracyjnego, zaś podanie wniesione na skutek omyłki do sądu przed upływem przepisanego terminu nie będzie z tego tylko powodu uważane za wniesione z zachowaniem terminu do organu administracji. Wniesienie pisma do sądu nie daje więc już żadnej ochrony przed negatywnymi skutkami uchybienia ustawowego terminu.

Ustawa nie precyzuje przy tym, jakich czynności powinien dokonywać aktualnie Sąd, stwierdzając powyższe uchybienie. Przyjąć jednak można, że jako alternatywa odrzucenia pisma jako wniesionego do niewłaściwego organu, w interesie skarżącego może być dokonane przekazanie pisma właściwemu organowi, jako mające na celu przyspieszenie czynności i ewentualne zachowanie terminu. W braku jednak wyraźnej podstawy ustawowej nie można przyjmować, że od dnia 1 stycznia 2006 r. dla zachowania terminu wystarczające jest wniesienie w odpowiednim czasie skargi bezpośrednio do Sądu.

Część autorów uznaje, że dla zachowania terminu konieczne jest, aby przed jego upływem pismo wpłynęło do właściwego organu administracji publicznej (H. Knysiak – Molczyk w: T. Woś (red.) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., kom. do art. 83 cyt. za Lex Polonica).

Odmienny pogląd prezentuje J.P. Tarno (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 144 - 145) zgodnie z którym wniesienie skargi przed upływem terminu bezpośrednio do sądu administracyjnego czyni zadość wymaganiom ustanowionym w tych przepisach, pod warunkiem, że przed upływem tego terminu skarga zostanie nadana w urzędzie pocztowym przez sąd administracyjny pod adresem właściwego organu administracyjnego.

Jednak żadna z powyższych koncepcji nie pozwala na przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie termin na złożenie skargi został zachowany. Termin ten, liczony od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] kwietnia 2011 r. (pełnomocnictwo – k. 64 akt administracyjnych) minął w dniu [...] maja 2011 r. Skarga została nadana w dniu [...] maja 2011 r., wpłynęło do Biura Podawczego tego Sądu w dniu [...] maja 2011 r., a następnie – na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z tego samego dnia, w dniu [...] maja 2011 r. zostało przesłane Dyrektorowi Izby Celnej a więc właściwemu organowi administracji, za którego pośrednictwem powinno zostać wniesione przez skarżącego.

Podsumowując – skarga została wysłana do organu administracji po upływie terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy należało orzec jak w pkt 1 postanowienia.

Pełnomocnik skarżącego ponadto wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wniosek uzasadniony jest tym, że zaskarżona decyzja, określając wysokość cła, spowodowała zmianę podstawy opodatkowania i kwoty podatku akcyzowego, co skutkowało wydaniem decyzji (obecnie prawomocnych), określających wysokość podatku akcyzowego i VAT.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może na podstawie z art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawy wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest więc związany zamkniętym katalogiem przesłanek: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Nie budzi wątpliwości wyrażane w orzecznictwie stanowisko, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r. I GZ 316/10).

Nie można uwzględnić argumentacji pełnomocnika skarżącego zawartej w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie wskazuje ona stanu majątkowego skarżącego i jego rodziny, nie zawiera opisu jego sytuacji rodzinnej, ani nie pozwala na ocenę, na ile wskazywane zagrożenie jest realne.

Skoro zatem skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., na podstawie przytoczonego przepisu należało orzec jak w pkt 2 postanowienia.