Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 569/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Joanna Skiba Protokolant specjalista Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 r. sprawy ze skargi E. D., J. W., K. S. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lutego 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z [...] maja 2015 r., [...], odmawiającą uchylenia swojej decyzji z [...] lipca 2012 r., nr [...].

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny

i prawny sprawy.

Decyzją z [...] lipca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że w części odnoszącej się do gruntu skomunalizowanego (działka nr ewidencyjny [...] z obrębu [...]), decyzja administracyjna Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1968 r., nr [...], w części odnoszącej się do gruntu pozostającego we współużytkowaniu wieczystym [...] "[...]" oraz w odniesieniu do sprzedanych lokali mieszkalnych o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] usytuowanych w budynku położonym przy ul. [...]; lokali o nr [...] i [...] (lokale użytkowe) usytuowanych w budynku położonym przy ul. [...]; lokali o nr [...] i [...] (lokale użytkowe) usytuowanych w budynku położonym przy ul. [...]; lokali o nr [...] i [...] usytuowanych w budynku położonym przy ul. [...] oraz lokali o nr [...] i [...] usytuowanych w budynku położonym przy ul. [...] - wydana została z naruszeniem prawa, jednakże

z powodu wywołania przez tę decyzję (we wskazanej części) nieodwracalnych skutków prawych odmówiło stwierdzenia jej nieważności w tej części. Natomiast w pozostałej części również odnoszącej się tylko do gruntu skomunalizowanego, Kolegium stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1968 r., nr [...]- z powodu rażącego naruszenia przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów

na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279).

Wnioskiem z [...] lutego 2015 r. M. G., H. N., J. W., K. S. i E. D. wystąpili z żądaniem wznowienia postępowania, zakończonego powyżej wskazaną ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r.

Jako podstawę wniosku wskazali art. 145 § 1 ust. 5 kpa stwierdzając, że działający

na ich zlecenie geodeta wykonał w dniu [...] stycznia 2015 r. opracowanie geodezyjne mające na celu odtworzenie granic nieruchomości hip. [...] na plany zagospodarowania przestrzennego [...] z lat 1931, 1961, 1982 i 1992

oraz odszukanie powierzchni [...] m2 odpisanej z księgi hipotecznej na rzecz Skarbu Państwa na podstawie decyzji administracyjnej Prezydium Rady Narodowej

w [...] nr [...] z dnia [...] października 1968 r.

Z opracowania tego wynika, iż powyższa powierzchnia odpowiada obecnie części działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej ul. [...] i wykazaną jako powierzchnia [...] m2. Informacje te, zdaniem wnioskodawców, stanowią istotną dla sprawy okoliczność faktyczną nieznaną organowi w dacie wydawania przedmiotowej decyzji z dnia [...] lipca 2012 r.

Postanowieniem z [...] marca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...], działając na podstawie art. 149 § 1 kpa, wznowiło postępowanie zakończone opisaną wyżej decyzją z [...] lipca 2012 r.

Następnie zaś decyzją z [...] maja 2015 r. nr [...] odmówiło uchylenia własnej, ostatecznej decyzji z [...] lipca 2012 r., nr [...] - gdyż nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że zgodnie

z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 5 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Podkreślono, iż powinny to być fakty lub dowody istniejące już w czasie postępowania, które ma ulec wznowieniu, lecz nie zostały wzięte pod uwagę

przy wydaniu decyzji Natomiast sytuacja, w której strona dowiedziała się o okoliczności uzasadniającej wydanie decyzji odmiennej treści, na podstawie okoliczności, która była znana organowi, nie spełnia tego warunku. Istota nowości faktów lub dowodów

nie odnosi się do ich rzeczywistej, obiektywnej nowości, lecz ich oceny w konkretnym postępowaniu.

Dalej stwierdziło, że w aktach sprawy [...] znajduje się pismo Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...] z [...] listopada 2008 r.,

nr [...] - w którym wskazano, iż w skład dawnej nieruchomości hipotecznej, oznaczonej hip. [...], wchodzi działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...]. Cech nowości nie można przypisać opinii biegłego, mającej na celu odtworzenie granic wskazanej, dawnej nieruchomości - bowiem nie istniała ona w dacie wydania przedmiotowej decyzji Kolegium z [...] lipca 2012 r.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie złożyli: M. G., H. N., J. W., K. S. i E. D. - kwestionując stanowisko Kolegium zawarte w zaskarżonej decyzji.

W ich ocenie z pisma, na które powołuje się organ, ani z żadnego innego dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, absolutnie nie wynika, że te konkretne [...] m2 pochodzące z tej dawnej nieruchomości, które były objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności, stanowią obecnie część działki ewidencyjnej nr [...], a tylko ta część dawnej nieruchomości mogła stanowić przedmiot rozstrzygania przez Kolegium.

Ponadto podnieśli, iż opinia biegłego istotnie nie istniała w dacie wydawania decyzji

- jednak to nie dowód z tej opinii, a okoliczności faktyczne wykazane za jej pomocą, stanowią podstawę do wznowienia postępowania.

Po rozpatrzeniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...] decyzją z [...] lutego 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z [...] maja 2015 r.

Kolegium stwierdziło, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1

pkt 5 kpa może nastąpić tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie wymienione

w tym przepisem przesłanki. Nastąpi to wówczas, gdy nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne: są istotne dla sprawy; istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; nie były znane organowi, który wydał tę decyzję; wyszły na jaw po wydaniu decyzji. Przy czym w tym przepisie została użyta alternatywa a nie koniunkcja - zatem podstawą do wznowienia postępowania jest bądź ujawnienie nowych dowodów,

bądź ujawnienie nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Z powyższego wynika, iż pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1098/13 LEX nr 1498433).

Następnie wskazało, że wnioskodawcy podnoszą, iż opinia biegłego nie jest dowodem istniejącym w dacie wydania decyzji, tylko dokumentem, z którego wynika nowa okoliczność faktyczna - stwierdzenie przez geodetę, że [...] m2 pochodzące z dawnej nieruchomości hipotecznej [...]stanowią obecnie część działki ewidencyjnej nr [...].

Z tym poglądem nie można się zgodzić.

Grunt dawnej nieruchomości hipotecznej [...] wchodzi obecnie w skład działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...], które stanowią własność [...]. Kwestia, ile metrów kwadratowych pochodzących z dawnej nieruchomości hipotecznej [...] wchodzi w skład której działki, nie jest nową okolicznością faktyczną.

Przy czym należy wskazać, że z przedłożonej opinii geodety wynika, iż w skład działki nr [...] wchodzą [...] m2, a nie [...] m2. Kolegium miało w swoich aktach informację,

że grunt dawnej nieruchomości hip. [...] wchodzi w skład działek ewidencyjnych

nr [...], nr [...] i nr [...]. W sentencji decyzji nr [...] stwierdziło, iż w części, dotyczącej gruntu wchodzącego w skład działki nr [...], związanego z własnością

lokali oraz pozostającego w użytkowaniu wieczystym spółdzielni [...], decyzja administracyjna Prezydium Rady Narodowej w [...]

nr [...] z dnia [...] października 1968 r. wydana została

z naruszeniem prawa, zaś w pozostałej części - a więc będącej własnością [...] i nieoddanej w użytkowanie wieczyste - stwierdziło jej nieważność. Kwestia, ile metrów kwadratowych gruntu pochodzącego z dawnej hipoteki wchodzi w skład której działki ewidencyjnej, nie jest okolicznością istotną, natomiast numery tych działek ewidencyjnych, które do dziś nie zostały zmienione, były Kolegium znane.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: M. G., J. W., E. D. i K. S., zaskarżając je w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 8 k.c. w zw. z art. 30 § 1 kpa w zw. z art. 109 § 1 kpa, poprzez ich wadliwe zastosowanie i doręczenie w dniu [...] lutego 2017 r. zaskarżonej decyzji H. N., która zmarła w dniu [...] lutego 2017 r., a więc poprzez doręczenie decyzji osobie zmarłej, co skutkowało naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa;

2. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 145 § 1 pkt 5 kpa, poprzez jego wadliwą wykładnię skutkującą błędnym uznaniem, iż:

a) określenie powierzchni, tzn. ile metrów kwadratowych pochodzących z dawnej nieruchomości hipotecznej nr hip. [...] wchodzi obecnie w skład której działki, nie jest nową okolicznością, gdyż Kolegium dysponowało informacją, że grunt dawnej nieruchomości wchodzi w skład działek nr [...], nr [...] i nr [...]; podczas gdy nową okolicznością wskazywaną przez skarżących jest fakt, iż teren

o powierzchni [...] m2, stanowiący część dawnej nieruchomości hipotecznej

nr hip. [...], a objęty decyzją Prezydium Rady Narodowej [...]

z [...] października 1968 r., której stwierdzenia nieważności domagali się skarżący, stanowi obecnie cz. działki nr [...], a nie jak stwierdziło w 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] cz. działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], z obrębu [...]; przy czym okoliczność ta ujawniła się

po sporządzeniu opracowania geodezyjnego przez geodetę S. S.w dniu [...] stycznia 2015 r., jest więc okolicznością nową;

b) określenie ile metrów kwadratowych gruntu pochodzącego z dawnej nieruchomości hipotecznej nr hip. [...] wchodzi w skład której działki ewidencyjnej nie jest okolicznością istotną, a numery tych działek ewidencyjnych, które do dziś nie zostały zmienione były Kolegium znane; podczas

gdy okoliczność, w jakiej obecnie działce ewidencyjnej znajduje się powierzchnia [...] m2, objęta decyzją Prezydium Rady Narodowej [...]

z [...] października 1968 r. miała istotne znaczenie dla sprawy, gdyż prawidłowe jej ustalenie skutkowałoby wydaniem innego niż dotychczas rozstrzygnięcia

- zarówno w zakresie wskazania innej działki ewidencyjnej, tzn. części działki

nr [...], która obecnie stanowi ul. [...] - drogę publiczną (a nie cz. działek

nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], jak pierwotnie wskazało Kolegium), jak również skutków jakie wywołała decyzja Prezydium Rady Narodowej [...]

z [...] października 1968 r., gdyż z uwagi na przeznaczenie działki nr [...] objętej tą decyzją pod drogę, niemożliwe byłoby stwierdzenie nieważności tej decyzji

w części, lecz jedynie wydanie decyzji z naruszeniem prawa, z uwagi

na zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych zgodnie z art. 156 § 2 kpa, jest więc okolicznością istotną.

W związku w powyższymi zarzutami skarżący wnieśli, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, o stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie gdyby Sąd uznał, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, o uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji

w całości. Ponadto zawnioskowali o dopuszczenie dowodu z odpisu skróconego aktu zgonu H. N., wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego m[...] w dniu [...] lutego 2017 r. na okoliczność śmierci H. N. i utraty przez nią zdolności prawnej. Wnieśli również o zwrot kosztów postępowania.

Skarżący uzasadnili, że zaskarżona decyzja jest obarczona wadą nieważności

i podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc - bowiem została wydana przed śmiercią H. N., strony postępowania, lecz doręczona

po jej śmierci.

Wskazali ponadto, że w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] miało za zadanie skontrolować odmowną decyzję dekretową, z zatem organ powinien był zatem ustalić, gdzie znajduje się analizowany grunt o powierzchni [...] m2. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Kolegium wskazało, że nieruchomość wchodzi w skład działek ewidencyjnych nr [...], nr [...],

nr [...] oraz nr [...], wszystkie z obrębu [...]. Przy tak ustalonym stanie faktycznym uznało, iż odmowna decyzja dekretowa, obejmująca grunt o powierzchni [...] m2,

w części w jakiej stanowi część działki nr [...], z uwagi na oddanie gruntu

w użytkowanie wieczyste Spółdzielni [...] "[...]" oraz sprzedaż lokali w budynku położonym na tym terenie została wydana z naruszeniem prawa, jednak z uwagi

na nieodwracalne skutki prawne nie można stwierdzić jej nieważności, natomiast

w pozostałej części, tzn. co do działek nr [...], nr [...] i nr [...]stwierdziło nieważność tej decyzji.

Z opinii geodety S. S. z dnia [...] stycznia 2015 r. wynika, iż grunt o powierzchni [...] m2, objęty odmowną decyzją dekretową wchodzi w skład obecnej działki ewidencyjnej nr [...], o powierzchni [...] m2. Oznacza to, że ustalenia organu, poczynione w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r., są wadliwe, gdyż badany grunt

o powierzchni [...] m2 nigdy nie wchodził w skład działek ewidencyjnych nr [...],

nr [...], nr [...] i nr [...]. Natomiast obecnie grunt ten stanowi część działki ewidencyjnej o nr [...], drogę publiczną - ul. [...]. Zatem Kolegium nie mogło stwierdzić nieważności odmownej decyzji dekretowej, a jedynie jej wydanie z naruszeniem prawa w całości. Podsumowując należy skonstatować, iż okoliczność wskazana

przez skarżących, jako podstawa wznowienia postępowania, ma zasadnicze znaczenie dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy. Uwzględnienie jej prowadziłoby do wydania decyzji odmiennej przedmiotowo niż ta, która zapadła w dniu [...] lipca 2012 r. Ponadto, decyzja z [...] lipca 2012 r. stanowi decyzję nadzorczą w stosunku do odmownego orzeczenia dekretowego z 1968 r. i będzie stanowiła jednocześnie niezbędny prejudykat w postępowaniu sądowym o odszkodowanie w trybie art. 160 kpa.

Skarżący stwierdzili również, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, iż okoliczności zgłoszone przez skarżących

nie posiadały wymaganej cechy nowości. Skarżący wskazują, że powoływaną przez nich nową okolicznością jest to, iż teren o powierzchni [...] m2, objęty odmowną decyzją dekretową, znajduje się pod częścią obecnej działki nr [...], a nie jak ustaliło Kolegium - pod częścią działek nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] . Poza tym z pisma,

na które powołuje się organ, ani z żadnego innego dokumentu znajdującego się

w aktach sprawy, nie wynika, że teren objęty odmowną decyzją dekretową stanowi obecnie część działki ewidencyjnej nr [...]. Okoliczność ta nie mogła być i nie była znana organowi - aż do momentu zgłoszenia wniosku o wznowienie postępowania w 2015 r.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie

przed organami administracji publicznej.

Skarga nie jest zasadna, a zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], wydaną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, orzekającej

o odmowie przyznania prawa własności czasowej i w części stwierdzającej, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wznowiło postępowanie zakończone ww. decyzją z [...] lipca 2012 r. Następnie decyzją z [...] maja 2015 r. (utrzymaną w mocy decyzją z [...] lutego 2017 r.) odmówiło uchylenia własnej decyzji

z [...] lipca 2012 r.

W tym miejscu wskazać należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego wadami

i następnie usunięcie ewentualnych wadliwości, jak też określenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej. W razie stwierdzenia wady badanej nadzorczo decyzji, powinno nastąpić uchylenie takiego aktu i wydanie nowego merytorycznego orzeczenia.

Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność wznowienia postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania

oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 kpa.

Podanie o wznowienie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie zostało oparte na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa - wznawia się postępowanie, jeśli wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne

lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przytoczony przepis wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek:

1) nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej;

2) nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego,

że nie były mu wcześniej znane.

Przy czym nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w tym przypadku jedynie to,

aby nowa okoliczność, czy dowód, miały istotne znaczenie dla sprawy, istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydal decyzję (por. wyrok NSA

z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 768/11, LEX nr 1252179).

Z uwagi na powyższe, niedopuszczalnym jest wznowienie postępowania w sytuacji

gdy strona przywołuje jako podstawę podania okoliczności nie istniejące jeszcze,

bądź istniejące już w dacie wydania decyzji ostatecznej i znane organowi pierwotne prowadzącemu postępowanie (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1200/09, LEX nr 577031).

Ponadto okoliczność, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, musi być to okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza,

że – po uwzględnieniu tej nowej okoliczności – w sprawie mogłaby zapaść decyzja

co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok WSA

w Krakowie z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 74/11, LEX nr 853003).

Przenosząc wskazane twierdzenia na grunt niniejszej sprawy podnieść należy,

iż w ocenie skarżących określenie powierzchni, tzn. ile metrów kwadratowych pochodzących z dawnej nieruchomości hipotecznej nr hip. [...] wchodzi obecnie

w skład danej działki, nie jest okolicznością nową, gdyż Kolegium dysponowało informacją, że grunt dawnej nieruchomości wchodzi w skład działek [...],[...]i [...],

lecz taką nową okolicznością jest to, iż teren o powierzchni [...] m2, objęty decyzją Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] października 1968 r., stanowiący część ww. dawnej nieruchomości, stanowi obecnie część działki nr [...],

a nie - jak stwierdziło Kolegium w 2012 r. - część działek nr [...], nr [...], nr [...]

i nr [...], z obrębu [...]. Okoliczność ta ujawniła się po sporządzeniu opracowania geodezyjnego przez geodetę S. S. w dniu [...] stycznia 2015 r.

- jest więc okolicznością nową.

Powyższej oceny, dokonanej przez skarżących, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podziela.

Bezsporne jest, iż w decyzji z [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że grunt objęty decyzją Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] października 1968 r., wchodził w skład działek

ewid. nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], z obrębu [...].

Ponadto w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w którym Biuro Geodezji i Katastru Urzędu [...] (przekazując wypisy z ewidencji gruntów, rozliczenie powierzchni ze starej i z nowej ewidencji oraz kopię mapy hipotecznej nieruchomości ozn. nr hip. [...] przed odnowieniem ewidencji gruntów i budynków) poinformowało, iż nieruchomość ta stanowi części działek oznaczonych w ewid. jako działka: nr [...],

nr [...] i nr [...], z obrębu [...]. Powyższe zobrazowała mapa załączona do tego pisma oraz rozliczenie powierzchni działek.

Zatem wydając decyzję w 2012 r. Kolegium wiedziało, jakie aktualne działki ewidencyjne obejmuje nieruchomość nr hip. [...]. Co więcej położenie

tej nieruchomości zostało zobrazowane na stosownej mapie, też znajdującej się

w aktach tego postępowania. Oznacza to zatem, że dowody te zostały ocenione

w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 kpa.

Strona skarżąca nie może zatem twierdzić, iż wskazane przez nią okoliczności są nowe i nie były znane organowi - skoro w materiale dowodowym znajdowała się dokumentacja te fakty potwierdzająca. Skarżący nie mogą zatem wywodzić, że mimo posiadanych dowodów, organ tej wiedzy nie miał.

Natomiast to, czy Kolegium posiadało informacje o dokładnym rozliczeniu wielkości nieruchomości nie ma znaczenia we wznowionym postępowaniu. Jest to bowiem szczegółowe ustalenie, które organ w postępowaniu zakończonym w 2012 r., mógł uznać np. za zbędne. Organ w tym ostatnim postępowaniu dokonał oceny,

że zgromadzona dokumentacja jest dla niego wystarczająca i potwierdza okoliczności, które zobowiązany był ustalić.

Z tego względu nie można mylić rezultatu dokonanej przez organ oceny materiału dowodowego, tj. tego, czy nastąpiła ona w sposób prawidłowy,

czy też pobieżny, albo zbyt ogólny i nieprawidłowy, z przesłanką wyjścia na jaw nowych dowodów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący powołali nowy dowód (nieistniejący w dniu wydania decyzji kończącej wznowione postępowanie)

na okoliczności, które wynikały już z akt prowadzonego postępowania - a zatem

na okoliczności znane organowi. W istocie dążą oni bowiem do zakwestionowania dokonanego w decyzji nadzorczej ustalenia. To powinno nastąpić jednak w innym trybie postępowania.

W związku z powyższym nie można uznać, że w sprawie wystąpiła przesłanka określona w powołanym przepisie art. 145 § 1 pkt 5 kpa - a więc rację miało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dokonując właśnie takiego ustalenia. Prawidłowo odmówiło uchylenia własnej decyzji z [...] lipca 2012 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi - dotyczącego rażącego naruszenia prawa

przez zaskarżoną do Sądu decyzję, z uwagi na wydanie orzeczenia w stosunku

do osoby nieżyjącej - rację mają skarżący, iż prowadzenie postępowania i wydanie decyzji w stosunku do osoby nieżyjącej stanowi rażące naruszenie prawa.

Jednakże w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja z [...] lutego 2017 r. została wydana przed śmiercią H. N. - zmarłej [...] lutego 2017 r. Zgodnie z art. 28 kpa status strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Oznacza to,

że rozstrzygnięcie z [...] lutego 2017 r. nie zostało skierowane do osoby zmarłej,

a więc takiej, która nie mogła mieć statusu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Zatem fakt, iż doręczono ją pełnomocnikowi zawodowemu, reprezentującemu tę osobę

przed organami administracji, w dniu [...] lutego 2017 r., czyli już po jej zgonie, nie ma większego znaczenia w sprawie, a na pewno nie stanowi rażącego naruszenia prawa

z art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Podsumowując, Sąd uznał, że decyzje wydane w sprawie są zgodne z prawem, zaś zarzuty skarżących są niezasadne. Stwierdzić też należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyło stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniło motywy, jakimi się kierowało

przy rozstrzyganiu sprawy. Uzasadniło przekonująco wydane rozstrzygnięcia

z uwzględnieniem treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - zyskując całkowitą aprobatę Sądu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.