Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2063/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 24 ust. 2b pkt 1 lit. d
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Hyla po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 106/19 w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 106/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z [...] listopada 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków.

W skardze kasacyjnej od powołanego wyroku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. j oraz ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, ze zm.) w zw. z § 45 ust. 1 pkt 1 i § 46 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.), przez przyjęcie, że nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy administracji winny dokonać aktualizacji ewidencji na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi stanowiącej obwodnicę miasta [...] w ciągu drogi krajowej nr [...], a pozwolenie na użytkowanie drogi nie mogło być podstawą dokonania zmian w ewidencji gruntów, gdyż nie odnosiło się ono do konkretnych działek ewidencyjnych a jedynie do kilometrażu drogi, w sytuacji gdy w/w przepisy wyraźnie określają na jakiej podstawie może zostać dokonana aktualizacja zbiorów danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków, tzn. podstawą aktualizacji danych w EGiB może być ostateczna decyzja administracyjna, jaką jest pozwolenie na użytkowanie, a która w połączeniu z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej z [...] lipca 2005 r., nr [...], wydaną przez Wojewodę [...], stanowi wystarczającą podstawę do dokonania zlokalizowania działek ewidencyjnych na których położona jest droga krajowa stanowiąca obwodnicę miasta [...] od km 237+048 (pikietaż hist. 208+850) do 250+289,86 (pikietaż hist. 193+850), tj. decyzji wymieniającej działki ewidencyjne znajdujące się w pasie drogowym i na podstawie której dokonano aktualizacji przeznaczenia użytków na użytek "Tp" - grunty przeznaczone pod drogi, wobec czego Sąd winien uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję, gdyż istnieje podstawa do dokonania zmian polegających na zmianie użytku gruntowego "Tp" - grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych - na użytek "dr" - drogi, gdy przedmiotowy użytek jest drogą krajową dopuszczoną do użytkowania, a Ewidencja Gruntów i Budynków powinna odzwierciedlać stan faktyczny zaistniały na gruncie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację mającą przemawiać za uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 - dalej ppsa) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny.

Sąd I instancji nie zastosował w rozpatrywanej sprawie art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. d ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, dlatego nie dokonywał wykładni tego przepisu. Nie mógł więc naruszyć tego przepisu przez błędną jego wykładnię. Sąd I instancji ocenił natomiast prawidłowowść zastosowania przez organy administracji art. 24 ust. 2a pkt 2 i art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, dotyczące wprowadzania zmian do ewidencji gruntów i budynków na wniosek zainteresowanego podmiotu. W skardze kasacyjnej nie zarzucono jednak naruszenia tych przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.