Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1713/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 3, art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 210 par 1 pkt 6 w zw. z art 210 par 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: par 2
journal: Dz.U. 2004 nr 89 poz 844
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU)
article: art 87 - 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art 13 A
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art 132 ust 1 lit i
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej
article: art 93 i art 249
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską
article: art 8 ust 3, art 43 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Skwierzyńska Sędziowie WSA Elwira Brychcy(spr.) As. sąd. WSA Karol Pawlicki Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę /-/K. Pawlicki /-/.M. Skwierzyńska /-/E. Brychcy


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 5 marca 2007r pełnomocnik spółki A sp. z o.o. w P zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego P z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług ( Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm) w kwestii opodatkowania przedmiotowym podatkiem świadczonych przez spółkę usług w zakresie organizowania i przeprowadzania szkoleń dla firm.

Według przedstawionego we wniosku stanu faktycznego spółka prowadzi działalność gospodarczą między innymi w zakresie kształcenia ustawicznego dorosłych – PKD pozycja 80.4. W ramach tej działalności na zlecenie koncernów samochodowych oraz innych firm motoryzacyjnych, prowadzone są szkolenia nietechniczne dla pracowników sieci dealerskiej koncernu oraz pracowników serwisów. Szkolenia te mają za cel podniesienie jakości świadczonych usług serwisowych dla zwiększenia efektów ekonomicznych i organizacyjnych serwisów i całego koncernu. Zajęcia maja formę seminariów oraz warsztatów. W zależności od rodzaju szkolenia i oczekiwań klientów zlecenia realizowane są w dwóch systemach:

– obsługi kompleksowej, w ramach której spółka organizuje i przeprowadza szkolenia we własnym zakresie

– usługi realizacji szkolenia jako podwykonawca innego organizatora szkoleń gdzie spółka zapewnia tylko prelegentów i materiały szkoleniowe.

Spółka ta nie jest wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991r o systemie oświaty ( Dz. U. nr 95 poz. 425 ze zm) Świadczone przez spółkę usługi zostały zaklasyfikowane przez Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł do grupy PKWiU 80.42.20 – 00.00 "Usługi w zakresie pozostałych form kształcenia".

W związku z powyższym zdaniem pytającej spółki świadczone przez nią usługi podlegają opodatkowaniu 22% stawką VAT.

Postanowieniem z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P działając w oparciu o art. 14a § 1,3,4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa ( Dz. z 2005, nr 8 poz. 60 ze zm, dalej zwana ordynacja podatkowa ) w związku z art. 5 ust 1 pkt 1, art 8 ust 1 pkt 1 i ust 3, art. 41 ust 1, art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług ( Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. dalej zwana ustawa o podatku od towarów i usług) udzielił interpretacji przepisów w powyższym zakresie uznając, iż w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie maja przepisy art. 43 ust 1 pkt 1, a zatem zgodnie z pozycją 7 zał. Nr 4 do tej ustawy świadczenie usług o symbolu PKWiU 80.42.20 – 00.00. korzysta ze zwolnienia podatkowego od towarów i usług, bez względu na to, przez kogo usługi te są wykonywane. Tym samy uznano, że stanowisko podatnika w indywidualnej sprawie jest nieprawidłowe.

Na powyższe postanowienie wniesione zostało zażalenie, w którym żalący nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji przedstawionym w powołanym powyżej postanowieniu i zarzucił naruszenie art. 14 a § 1 ordynacji podatkowej w związku z :

– Art. 13 część A, ust 1 lit (i) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r, obecnie art. 132 ust 1 lit ( i ) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r.

– Art. 87-94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

– Ogłoszeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004r w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej ( M.P. Nr 20, poz. 359)

Decyzją z dnia [...]r. Dyrektor Izby Skarbowej w P, działając na podstawie art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006r o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 217, poz. 1590) oraz art. 14 b § 5 ordynacji podatkowej, odmówił zmiany postanowienia wydanego przez organ I instancji.

Uzasadniając wskazano, że z przedstawionego przez stronę stanu faktycznego wynika, że spółka świadczy szczegółowo opisane na wstępie usługi w zakresie organizowania szkoleń, które w/g strony zostały zaklasyfikowane jako " usługi w zakresie pozostałych form kształcenia" PKWiU 80.42.20 – 00.00. Spółka nie jest wpisana do ewidencji szkół i placówek niepublicznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991r o systemie oświaty. ( Dz. U. nr 95 poz. 425 ze zm). Celem świadczonych usług jest przede wszystkim podniesienie kwalifikacji zawodowych uczestników szkoleń mających doprowadzić do nabycia umiejętności właściwej i sprawniejszej obsługi klientów, w efekcie zaś do zwiększenia zysków pracodawcy. Zatem czynności te mają w/g opisu przedstawionego przez pytającego charakter edukacyjny i podlegają przedmiotowemu zwolnieniu z podatku od towarów i usług. Stosowanie do treści art. 8 ust 3 w/w ustawy o podatku od towarów i usług usługi wymienione w klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, z wyjątkiem usług elektronicznych. Na podstawie § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004r w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług ( Dz. U. nr 89 poz. 844 ze zm) - do celów podatku od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2007r stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług określoną w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług ( PKWiU) ( Dz. U. nr 42, poz. 264 ze zm).

Zgodnie z zasadami metodystycznymi PKWiU pkt 7.3 zaliczenia określonego produktu (usługi) do właściwego grupowania PKWiU należy do obowiązków producenta ( usługodawcy) tego produktu. Wynika to z faktu, że właśnie producent ( usługodawca ) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania producent może zwrócić się o pomoc do Ośrodka Interpretacji. Pytający uzyskał i przedstawił opinię Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...]2006 r. kwalifikująca wykonywane usługi do grupy PKWiU 8042.20-00.00 "Usługi w zakresie pozostałych form kształcenia " Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej w P potwierdził okoliczność wskazującą dla tych czynności w/w ugrupowanie wystosowując zapytanie do Urzędu Statystycznego w Ł.

Dalej podano ,że wbrew stanowisku podatnika taka interpretacja znajduje również odzwierciedlenie w przepisach art. 13 część A ust.1 lit (i) IV Dyrektywy i odpowiednio art. 132 ust.1 lit.(i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady na podstawie których zwolnienie przedmiotowe wskazanych w tych przepisach usług obejmuje świadczenia nie tylko instytucji prawa publicznego ale także innych podmiotów ,którym państwa członkowskie tego typu działalność umożliwiły.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W ocenie skarżącego dokonano:

I. naruszenia prawa materialnego wyrażonego w

– Art. 43 ust 1 pkt 1 załącznik nr 4 ( poz. 7) ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług w związku z :

– Art. 13 , część A, ust 1 lit ( i) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r obecnie art., 132 ust 1 lit (i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r.

– Art. 87 – 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

– Ogłoszeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 maja 2004r w sprawie stosowania prawa Unii Europejskiej ( M.P. Nr 20, poz. 359)

– Orzecznictwem Europejskiego Trybunału Konstytucyjnego w zw. z art. 93 i art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 54 Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej

poprzez ich błędną wykładnię i zastosowanie oraz przyjęcie, że:

– Państwo polskie, zwalniając od podatku - na podstawie art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług – w całości usługi edukacyjne bez względu na ich cel, charakter i adresata ( poz. 7, załącznika nr 4), prawidłowo zaimplementowało do polskiego porządku prawnego przepisy art. 13 część A, ust 1 lit (i) VI Dyrektywy

– zwolnienie zawarte w dyspozycji art. 13 (A) (1) (i) VI Dyrektywy i odpowiednio art. 132 ust 1 lit (I) Dyrektywy 2006/112/WE Rady " obejmuje świadczenia nie tylko instytucji prawa publicznego ale także innych podmiotów, którym państwa członkowskie tego typu działalność umożliwiły" i prawodawca wspólnotowy zwolnieniem od podatku VAT obejmuje usługi mające charakter edukacyjny ( w szerokim zakresie), wskutek czego organ błędnie rozstrzygnął w sprawie, co stanowi dodatkowo naruszenie zasady praworządności wynikającej z art. 120 ordynacji podatkowej w związku z zasadami legalizmu wyrażonymi w art. 7 w zw. z art. 2 Konstytucji RP.

II naruszenie prawa procesowego w postaci art. 210 § 4 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji do zarzutów przeciwko postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego P z dnia [...]r w którym organ - nie zgadzając się ze stanowiskiem skarżącej w zakresie stosowania w/w przepisów prawa – orzekł arbitralnie, że:

– "dyrektywy Rady Unii Europejskiej nie obowiązują wprost, ale skierowane są do państw członkowskich i wymagają implementacji do systemów prawnych poszczególnych państw"

– "VI Dyrektywy, w przeciwieństwie do ustawy o podatku od towarów i usług nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego w Polsce"

– "Organ podatkowy nie jest umocowany do dokonywania samoistnej oceny zgodności przepisów prawa krajowego z normami prawa wspólnotowego"

co stanowi dodatkowo naruszenie zasady praworządności wynikającej z art. 120 ordynacji podatkowej w związku z zasadami legalizmu wyrażonymi w art. 7 w zw. z art. 2 konstytucji RP oraz naruszenie art. 121 § 1 ordynacji podatkowej, jak również naruszenie art. 124 ordynacji podatkowej ( zasada przekonywania stron) i utrudnia wniesienie zarzutów spełniających wymogi formalne określone w art. 57 § 1 pkt 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Uzasadniając powtórzono niesporne ustalenia co do rodzaju działalności skarżącej spółki .

Zdaniem pełnomocnika skarżącej spółki decydujące w sprawie znaczenie ma charakter usługobiorcy – tj. koncernu motoryzacyjnego, którego działalność nie ma charakteru publicznego lecz jest ukierunkowana na osiąganie zysku, i w tym celu nabywa u skarżącej usługi szkoleniowe, podczas których jest realizowana w całości polityka marketingowa koncernu, oraz że szkolenia maja charakter zamknięty i nie są powszechnie dostępne nawet za odpłatnością - świadczone przez skarżącą usługi nie są wykonywane w interesie publicznym.

Skarżąca spółka stoi na stanowisku, że do tego typu usług nie mają zastosowania zwolnienia z art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wyłączenie zwolnienia i objecie tych usług stawką podstawową 22% na podstawie art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy od podatku od towarów i usług wynika wprost z dyspozycji art. 13 cześć A ust 1 litera (i) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1997r w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej, ujednolicona podstawa wymiaru podatków ( 77/388/EWG) a obecnie z art. 132 ust 1 lit (i) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Mając na uwadze, że w polskim porządku prawnym zwolnieniem z podatku VAT na podstawie poz. 7 załącznika 4 w zw. z art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług objęte są ( w szerokim rozumieniu ) wszelkie usługi edukacyjne ( PKWiU ex 80 ), skarżąca uznała, że Państwo Polskie nieprawidłowo zaimplementowało do porządku prawnego w/w przepis VI Dyrektywy.

W tym stanie rzeczy skarżąca spółka w wyniku zastosowania zasady bezpieczeństwa prawa wspólnotowego i zasady bezpośredniej skuteczności odstąpiła od stosowania przepisu krajowego sprzecznego z prawem wspólnotowym i w to miejsce bezpośrednio zastosowała przepis art. 13 (A) (1) (i) VI Dyrektywy, wywodząc, iż nie spełnia warunków do zwolnienia z w/w podstawy prawnej, opodatkowując świadczone przez siebie usługi 22% stawką podstawową zgodnie z art. 41 ust 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na złożoną skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie i podtrzymał przedstawioną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Kwestią będącą przedmiotem sporu pomiędzy stronami niniejszego postępowania jest podleganie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, usług zaklasyfikowanych do grupy statystycznej PKWiU 80.42.20 – 00.00. jako " usługi w zakresie pozostałych form kształcenia".

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej uznając go za bezzasadny. Zaskarżona decyzja zawiera bowiem podstawę prawna oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. W orzeczeniu tym organ podatkowy zawarł bowiem swoje stanowisko w zakresie opodatkowania przedmiotowych usług podatkiem od towarów i usług, przy jednoczesnym uwzględnieniu norm prawa wspólnotowego, odnosząc się do przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego w kwestii wysokości opodatkowania usług w zakresie edukacji.

Z dołączonych akt podatkowych wynika, że w przedłożonym Naczelnikowi Urzędu Skarbowego P wniosku strona skarżąca wskazała, że świadczy usługi edukacyjne, które winny zostać zaklasyfikowane jako " usługi w zakresie pozostałych form kształcenia". Zgodnie z dyspozycją art. 8 ust 3 ustawy o podatku od towarów i usług, usługi są wymieniane w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej i są identyfikowane na podstawie tychże klasyfikacji, za wyjątkiem usług świadczonych w formie elektronicznej. Według § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004r w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług ( Dz. U. nr 89 poz. 844 ze zm) do celów podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług do dnia 31 grudnia 2007r stosuje się Polską Falsyfikację Wyrobów i Usług określoną w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997r w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. u. nr 42 poz. 264 ze zm). Z przedstawionego przez skarżąca spółkę stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że celem świadczonych przez nią usług jest podniesienie kwalifikacji zawodowych uczestników szkoleń, które w konsekwencji mają doprowadzić do nabycia właściwej umiejętności oraz sprawniejszej obsługi klientów, co ma w założeniu doprowadzić do zwiększenia zysków pracodawcy kierującego pracowników na w/w szkolenie.

Art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług stanowi że zwalnia się od opodatkowania usługi wymienione w załączniku dostawy nr 4.

Z kolei w poz. 7 w/w załącznika do ustawy podatkowej wymienione zostały usługi w zakresie edukacji PKWiU ex 80.

Wnioskować z tego należy w ocenie Sądu, że w każdym przypadku, kiedy podatnik podatku od towarów i usług świadczy usługi, które mieszczą się w grupie PKWiU 80.42.20 – 00.00., to nie ma znaczenia fakt czy dany usługodawca jest jednostką wpisaną do ewidencji szkół i placówek oświatowych zgodnie z prawem oświatowym, czy też takiego wpisu nie dokonano, do uznania że oferowane i świadczone przez niego usługi podlegają zwolnieniu przedmiotowemu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Na marginesie należy także podzielić stanowisko organów podatkowych w tej kwestii, że ustawodawca nie wprowadził w treści przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz w załącznikach do niej, rozróżnienia czy dany usługodawca aby podlegać obowiązkowi podatkowemu winien być wpisany do określonego rejestru zgodnie z przepisami dotyczącymi oświaty publicznej. W ocenie Sądu obowiązujące przepisy należy interpretować w ten sposób, że jedyną przesłanką konieczną do zastosowania zwolnienia podatkowego jest charakter realizowanych przez konkretnego podatnika usług - w tym wypadku usług edukacyjnych, dając temu wyraz poprzez wprowadzenie wyrażenia ex które określa dany zakres usług o charakterze edukacyjnym.

Co do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia norm prawa materialnego w postaci art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług ( wraz załącznikiem nr 4 poz. 7) w zw. z art. 13 cześć A ustęp 1 lit ( i) VI Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977r w poprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych oraz sekcja 1 art. 14 Rozporządzenia Rady Unii europejskiej nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005r ustanawiającego środki wykonawcze do Dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ( Dz. U. UE L z 2005, nr 288, poz. 1) zastąpionego art. 132 ust 1 lit ( i ) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej ( Dz. U. UE. L 2006r, Nr 347, ze zm) w zw. z art. 93 i art. 249 Traktatu o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej oraz art. 54 Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, należy stwierdzić zdaniem Sądu że powołane wyżej przepisy w pełni potwierdzają stanowisko zajęte przez organy podatkowe w niniejszym postępowaniu. W tytule X –Zwolnienia IV Dyrektywy zawarty jest art.13 A Zwolnienia niektórych rodzajów działalności w interesie publicznym lit.( i ) edukacja dzieci i młodzieży, szkolnictwo powszechne i wyższe ,szkolenia zawodowe lub zmiana kwalifikacji zawodowych łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, dokonywana przez instytucje prawa publicznego ,którym te zadania są powierzone lub przez inne organizacje określone przez zainteresowane Państwa Członkowskie jako mające podobne cele.

Natomiast art.,132 ust.1 lit (J) Dyrektywy 2006/112/WE stanowi Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: kształcenie dzieci lub młodzieży ,kształcenie powszechne lub wyższe ,kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie ,łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych ,prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie ,których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie .

W ocenie Sądu przedstawione powyżej przepisy prawa europejskiego zostały w sposób prawidłowy implementowane do polskiego ustawodawstwa podatkowego, w związku z czym , interpretacja norm krajowego materialnego prawa podatkowego nie pozostaje w sprzeczności z tymi przepisami, gdyż zostały one dostosowane przez prawodawcę do wymogów regulacji wspólnotowych.

Za prawidłowe należało także uznać z w/w powodu stanowisko organów podatkowych, które jak wskazały nie kwestionowały prawa skarżącej spółki do stosowania wprost przepisów prawa unijnego wyrażonego w przepisach omawianej wyżej dyrektywy w ogóle, lecz kwestionowały jedynie stanowisko podatnika w zakresie zobowiązań podatkowych z uwagi na dokonaną prawidłowo implementację tychże regulacji do ustawy o podatku od towarów i usług. Poza sporem w niniejszym postępowaniu pozostaje kwestia dotycząca obowiązku pełnego i terminowego transportowania treści Dyrektyw do krajowego porządku prawnego, a także konsekwencji zaniechania tego obowiązku - w postaci powoływanie się na nie przez obywatela w sytuacji gdy są one precyzyjne, bezwarunkowe oraz nastąpił upływ terminu w którym miano dokonać implementacji tychże przepisów.

Za bezzasadne należy uznać także zarzuty strony dotyczące naruszenie przepisów ustawy zasadniczej w postaci art. 87 - 94 Konstytucji RP, gdyż organy podatkowe wydały i utrzymały w mocy sporną interpretacje dotyczącą stosowania prawa podatkowego na podstawie obowiązujących w dniu jej wydania przepisów prawa krajowego, które jak wskazano wyżej, wzbogacone zostały o dokonaną prawidłowo implementację norm prawa unijnego, tak więc w żaden sposób nie doszło do naruszenia zawartego w omawianych przepisach konstytucyjnych katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego oraz kolejności ich praktycznego stosowania w sprawach zobowiązań podatkowych.

Reasumując, zdaniem Sądu za prawidłowe w tej sytuacji należy uznać decyzje organów podatkowych, które wydały swoje orzeczenia działając na podstawie prawidłowo powołanego art. 43 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a tym samym w żaden sposób nie naruszyły regulacji zawartych w omawianych wyżej Dyrektywach wspólnotowych dotyczących opodatkowania podatkiem od wartości dodanej.

W związku z powyższym, wobec braku stwierdzenia naruszenia norm prawa materialnego i procesowego, do czego zbadania w niniejszym postępowaniu zobowiązany jest sąd administracyjny, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

/-/ K.Pawlicki /-/ M.Skwierzyńska /-/E.Brychcy