Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1756/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 12 lit a, , art.54 par 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1756/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 26 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi D.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2015 r., nr: [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. nr [...],[...] , po rozpatrzeniu wniosku D.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia 11 sierpnia 2015 r. nr [...],[...] oddalające skargę D.P. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego - zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych z dnia 26 maja 2015 r.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia wskazano, że D.P. złożył w dniu 6 czerwca 2015 r. skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych z dnia 26 maja 2015 r. Zdaniem zobowiązanego, w związku ze zgłoszeniem przez niego zarzutu egzekucyjnego postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone, a zatem Prezydent Miasta K. dokonał przedwcześnie czynności egzekucyjnych. Równocześnie wniesiono o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. oddaliło skargę na czynności egzekucyjne. Wyjaśniono, że organ egzekucyjny zastosował środek przewidziany w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dla egzekucji należności pieniężnych, a zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Od powyższego postanowienia D.P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podtrzymując wszystkie dotychczasowe zarzuty, a nadto podnosząc, że organ nie dokonał prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie wyjaśniając, że skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 z późn. zm.) może dotyczyć wyłącznie czynności faktycznych i to tylko takich, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia przewidziany w ustawie. W szczególności podstawą skargi nie mogą być okoliczności stanowiące przesłanki zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, o których mowa w art. 33 cyt. ustawy. Organ nadzoru oceniając czynność egzekucyjną bada, czy w ramach dokonanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. W skardze na czynności egzekucyjne dopuszcza się podnoszenie wyłącznie kwestii formalnoprawnych odnoszących się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przy dokonywaniu czynności egzekucyjnych.

W świetle powyższego stwierdzono, że podnoszone przez zobowiązanego zarzuty są nieuzasadnione i nie mogą stanowić wystarczającej podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Przytoczone okoliczności w żaden sposób nie uzasadniają konieczności uchylenia kwestionowanych czynności egzekucyjnych prowadzonych względem D.P.. Przychylić się należy do stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu, iż zastosowane środki egzekucyjne mieszczą się w ustawowym katalogu dla egzekucji należności pieniężnych, a zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

Oceniając podjęte przez Prezydenta Miasta K. czynności egzekucyjne stwierdzono, że dochowano wszystkich wymogów określonych w art. 80 cyt. ustawy. W szczególności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych D.P. zostały skutecznie doręczone zobowiązanemu w dniu 1 czerwca 2015 r. oraz w dniu 2 czerwca 2015 r. Co istotne, zawiadomienia zostały sporządzone według wzoru zamieszonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655). Tytuły wykonawcze z dnia 16 marca 2015 r. nr od [...] do [...] zobowiązany otrzymał wraz z odpisami ww. zawiadomień.

Fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zarzutu egzekucyjnego D.P.nie miał żadnego wpływu na prawidłowość zaskarżonych czynności egzekucyjnych podjętych względem zobowiązanego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż Prezydent Miasta K. dokonał zajęć rachunków bankowych D.P. przed zgłoszeniem przez zobowiązanego zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 cyt. ustawy, a tym samym przed zawieszeniem postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się z kolei do wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wyjaśniono, że przedmiotowa kwestia była już przedmiotem rozpoznania przez Kolegium, które w zaskarżonym postanowieniu wypowiedziało się w tej kwestii uznając, iż nie wystąpiły okoliczności przemawiające za wstrzymaniem egzekucji w trybie art. 54 § 6. Wobec tego, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest niezaskarżalne, Kolegium nie ma możliwości oceny tego rozstrzygnięcia w zakresie dotyczącym żądania wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

Od powyższego postanowienia D.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Z uzasadnienia wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest dla skarżącego nieprzekonywujące i stanowi powtórzenie argumentacji zawartej w uzasadnieniu pierwszego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w sposób powodujący konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestionowany akt wydany został na skutek skargi D.P. złożonej w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.) na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego (Prezydenta Miasta K.) w postaci zajęcia rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych zobowiązanego.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1a pkt 2 cytowanej ustawy czynnościami egzekucyjnymi są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, przy czym organ egzekucyjny ma obowiązek stosować wyłącznie środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (art. 7 § 1 tej ustawy). Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym co do należności pieniężnych zostały wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy egzekucyjnej, a jednym z nich jest egzekucja z rachunków bankowych. Zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego organ egzekucyjny dokonuje w świetle art. 80 ustawy poprzez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

Zgodnie natomiast z treścią art. 54 § 1 cytowanej ustawy na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora przysługuje zobowiązanemu skarga wnoszona w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej. Przy czym rację ma organ nadzoru podkreślając, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Skarga egzekucyjna w szczególności nie stanowi środka konkurencyjnego wobec zarzutów z art. 33 ustawy egzekucyjnej. Nie ma bowiem podstaw, aby składaną w trybie art. 54 cyt. ustawy skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.

Mając na względzie powyższą zasadę oraz brzmienie przytoczonych przepisów należy stwierdzić, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny bez istotnych uchybień. Zastosował bowiem środek przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dla egzekucji dotyczących należności pieniężnych (zajęcie wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego - art. 1a pkt 12 lit a ustawy egzekucyjnej) z zachowaniem procedury przewidzianej w art. 80 tej ustawy. Wystosował bowiem do banków zobowiązanego zawiadomienie o zajęciu sporządzone według stosownego wzoru przewidzianego w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 655) i wezwał banki, aby bezzwłocznie przekazały zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności. Przedmiotowe zawiadomienia opatrzone również zostały szczegółowymi pouczeniami zarówno dla banków jak i samego zobowiązanego. Organ doręczył również odpisy powyższych zawiadomień zobowiązanemu wraz z tytułami wykonawczymi.

Prawidłowo więc organ nadzoru ocenił, że Prezydent Miasta K. dokonał czynności egzekucyjnych w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się natomiast podnoszonej przez D.P. okoliczności, iż zajęcie rachunków bankowych było przedwczesne w obliczu zawieszenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na wniesienie przez zobowiązanego zarzutu, SKO zasadnie zwróciło uwagę na sekwencję czasową obydwu zdarzeń. Organ egzekucyjny dokonał bowiem czynności w postaci zajęcia rachunków bankowych skarżącego przed wniesieniem przez niego zarzutów i przed zawieszeniem postępowania egzekucyjnego (zajęcia rachunków nastąpiły 1 i 2 czerwca 2015 r., zaś zarzut egzekucyjny został wniesiony 6 czerwca 2015 r. i postanowienie o zawieszeniu wydano w związku z tym w dniu 27 lipca 2015 r.). Zatem rację ma organ, że argumentacja skarżącego w tym zakresie pozostaje całkowicie bez wpływu dla postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się natomiast bezpośrednio do niezwykle lakonicznego uzasadnienia skargi wskazać należy, że sam fakt, iż skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów i nie czuje się przekonany do argumentacji zawartej w zaskarżonym postanowieniu nie świadczy o jego wadliwości i konieczności wyeliminowania z porządku prawnego. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia odpowiada bowiem wszystkim wymogom przewidzianym w art. 107 k.p.a., jest wyczerpujące, logiczne, zawiera przytoczenie przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie wraz z ich wyjaśnieniem.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.