Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 981/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
Powołane przepisy: article: Art. 132 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: Par. 24
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia
article: Art. 146 par. 1, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) SO (del.) Janusz Bociąga Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi R. D. na czynność Komendanta Powiatowego Policji z dnia 4 maja 2012 r. w przedmiocie zatrzymania dowodu rejestracyjnego I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Komendanta Powiatowego Policji na rzecz skarżącego R. D. kwotę 457,00 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący – R. D. – działający przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 18 maja 2012 r., skargę

na czynność Komendanta Powiatowego Policji, polegającą na zatrzymaniu mu w dniu 4 maja 2012 r. dowodu rejestracyjnego pojazdu.

Skarżący uważa, że kwestionowana przez niego czynność Komendanta jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej

w skrócie P.p.s.a.). W świetle doktryny, za takie czynności uznaje się bowiem czynności podjęte w sprawie indywidualnej, skierowane do oznaczonego podmiotu

i dotyczące uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie

lub obowiązek określone są w przepisach prawa powszechnie obowiązującego.

Zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu, o której mowa w art. 132 ust. 1 pkt 1a Prawa o ruchu drogowym, jest konsekwencją istnienia uprawnienia

a zarazem i obowiązku właściciela pojazdu. Dowód rejestracyjny jest dokumentem uprawniającym i niezbędnym do poruszania się określonym pojazdem po drogach publicznych. Jego utrata zobowiązuje właściciela pojazdu do usunięcia przyczyny jego zatrzymania, a następnie przeprowadzenia badań technicznych potwierdzających usunięcie tych przyczyn w stacji diagnostycznej posiadającej uprawnienia do takich czynności oraz uiścić za to badanie stosowną opłatę. Prowadzenie pojazdu na drodze publicznej, bez wymaganych dokumentów stanowi wykroczenie określone w art. 95 bądź 96 Prawa wykroczeń.

Komendant Komendy Powiatowej Policji, jest więc organem uprawnionym do władczego działania, gdyż podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa.

Skarżący podniósł także, że spełnił wymóg, wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a. Wskazał, że w przypadku, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. skargę wnosi się

w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie dowód rejestracyjny został zatrzymany skarżącemu w dniu 4 maja 2012 r., 18 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego wezwał organ, listem poleconym, do usunięcia naruszenia prawa. Organ pismem z dnia 25 maja 2012 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 29 maja 2012 r., udzielił odpowiedzi na wezwanie. Skarga natomiast wpłynęła do Komendanta

- 28 czerwca 2012 r.

Skarżący zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji naruszenie prawa materialnego – art. 132 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 66 ust. 5 tejże ustawy oraz § 24 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego wyposażenia, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że pojazd stwarza zagrożenie bezpieczeństwa i nie spełnia dodatkowych warunków dla Taxi.

Podniósł, że jest właścicielem pojazdu mechanicznego VW [...],

o nr rejestracyjnym [...], który to posiada ekspertyzę wydaną przez Polski Związek Motorowy w dniu 28 lutego 2012 r., o spełnieniu dodatkowych warunków

dla taksówek opisanych w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

31 grudnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ).

W dniu 4 maja 2012 r., kierujący pojazdem własności skarżącego – M. M. - został zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji, który w treści wydanego pokwitowania o zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego, jako podstawę zatrzymania wskazał: "pojazd stwarza zagrożenie bezpieczeństwa, pojazd nie spełnia dodatkowych warunków dla TAXI".

Skarżący podkreślił, że zastrzeżenia funkcjonariusza Policji (organu) dotyczyły wyłącznie dostępu do tylnych drzwi. Zdaniem jego zastrzeżenia te nie wynikają jednak w żadnym zakresie z przepisów prawa. § 24 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, stanowi jedynie, że taksówka ma być wyposażona w dwoje drzwi z prawej i dwoje z lewej strony pojazdu,

lub dwoje drzwi z prawej strony jedne z lewej i jedne z tyłu pojazdu. Pojazd, którego właścicielem jest skarżący, VW [...], o nr rej [...] spełnia te warunki bowiem posiada jedne drzwi z lewej strony oraz dwoje drzwi z prawej strony pojazdu oraz drzwi z tyłu pojazdu, wyposażone w wewnętrzną oraz zewnętrzną klamkę. Powyższe stanowisko zostało niejednokrotnie potwierdzone przez licencjonowane stacje diagnostyczne, jak i przez licencjonowanego Rzeczoznawcę Samochodowego mgr inż. T. C., który w ekspertyzie z dnia 28 lutego 2012 r., stwierdził, iż przedmiotowy pojazd spełnia wszystkie wytyczne zawarte w § 24 ww. rozporządzenia. Policja, jak stwierdził skarżący, dokonuje niewłaściwej interpretacji wskazanych przepisów, stojąc na stanowisku, że pojazd skarżącego, nie spełnia warunków technicznych dla taksówek osobowych i permanentnie dokonuje zatrzymania dowodów rejestracyjnych m. in. pojazdów takich, jaki posiada skarżący. Następnie sytuacja się powtarza bowiem stacja diagnostyczna wydaje opinię, że pojazd spełnia wymagania przewidziane prawem i pojazd może zostać dopuszczony do ruchu. Z taką opinią skarżący udaje się do Wydziału Komunikacji, gdzie odzyskuje zatrzymany dowód rejestracyjny, po czym sytuacja znowu się powtarza. Organ znowu dokonuje zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu, twierdząc, że pojazd nie spełnia dodatkowych wymagań dla TAXI. Skarżący dodał, że organ, próbował wpływać na uprawnionych diagnostów poprzez wszczęcie przeciwko nim postępowania karnego w sprawie poświadczenia nieprawdy. Prokuratura jednak postanowieniem z dnia 10 maja 2012 r., umorzyła postępowanie w sprawie wobec braku znamion czynu zabronionego.

Ponadto skarżący zarzucił Komendantowi naruszenie przepisów postępowania – art. 77 § 1 i 80 k.p.a. - poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, pominięcie oceny i brak wyjaśnienia odmowy udzielenia wiarygodności dowodowi z opinii rzeczoznawcy T. C. W ocenie skarżącego organ w ogóle nie ustosunkował się ani nie uzasadnił powodów dla których odmówił wiarygodności opinii rzeczoznawcy samochodowego dołączonej do wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ nie przedstawił także żadnych zarzutów pod kątem ww. opinii. Stwierdził jedynie, że "zdanie o opinii rzeczoznawcy T. C. zachowa dla siebie". Takie działanie organu stanowi istotne naruszenie zasady wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, określonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zarazem stanowił naruszenie swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Samo powołanie się w odpowiedzi na wezwanie do naruszenia prawa, przez organ, na wyrok Sądu Rejonowego Wydziału Cywilnego z dnia 30 grudnia 2011 roku sygn. akt [...], którym to wyrokiem sąd cywilny oddalił powództwo o zapłatę, nie daje organowi podstaw do dokonywania wiążącej interpretacji materialnego prawa administracyjnego, gdyż jest to rzeczą sądów administracyjnych a nie cywilnych. Na marginesie podkreślił, że zgodnie z art. 11 P.p.s.a. wiążące dla sądu administracyjnego są jedynie ustalenia dokonane prawomocnym wyrokiem karnym skazującym.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności Komendanta Powiatowego Policji z dnia 4 maja 2012 r. i zasądzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na tę skargę Komendant Powiatowy Policji wskazał, że skarżący pominął w swej argumentacji artykuły Prawa o ruchu drogowym. Oparł się wyłącznie na § 24 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia. Nie zwrócił jednak uwagi, że § 24 wspomnianego rozporządzenia umieszczony jest w rozdziale o tytule "Warunki dodatkowe dla taksówki". Przepisy tego Rozdziału są jedynie dopełnieniem warunków, które spełniać powinien każdy pojazd. Aby zatem zrozumieć intencję ustawodawcy zwrócić należy uwagę na przepisy Rozdziału 1 "Warunki ogólne", a w szczególności na zamieszczony tam § 8 ust. 4 pkt 6. Dotyczy on wyposażenia wnętrza kabiny kierowcy oraz pomieszczeń przeznaczonych do przewozu osób. Zdaniem Komendanta z punktu 6 wprost wynika, że w razie konieczności drzwi muszą umożliwiać wyjście na zewnątrz. W samochodzie prywatnym muszą być dwa takie wyjścia, jednak w taksówce już cztery. Tylna klapa pojazdu skarżącego (zwana przez skarżącego drzwiami nie spełnia, w ocenie Komendanta, tego wymogu, bowiem rząd siedzeń w tylnej części samochodu uniemożliwia jego opuszczenie. Pomimo składanego oparcia ludzie w różnym wieku i o różnej sprawności fizycznej, czy gabarytach nie będą w stanie tą drogą opuścić pojazdu. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, poza sporem jest fakt, że ustawodawcy nie chodziło tylko o ilość otworów o nazwie "drzwi" ale o funkcję jaką mają pełnić.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego opinii rzeczoznawcy Komendant podniósł, że uznał ją co najmniej za nierzetelną. Z pierwszej karty tej opinii wynika, że została ona sporządzona w dniu 28 lutego 2012 r.. Niezrozumiałym jest więc fakt, że rzeczoznawca posługuje się definicją taksówki, która została zmieniona ustawą

z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454) - dotyczy 2.1.2). Organ ma prawo przypuszczać, że treść opinii już od poprzedniego stanu prawnego znajduje się

w komputerze rzeczoznawcy a wydanie opinii polega na wymianie danych na karcie numer 1 i dołączeniu odpowiednich zdjęć. Ponadto z dokumentacji fotograficznej (fot. 6) wynika, że brak jest wyodrębnionej przestrzeni bagażowej. Przestrzeń bagażowa znajdująca się na całej długości za tylnymi siedzeniami samochodu skutkować może przemieszczeniem się bagażu i zablokowaniem klamki wewnętrznej co całkowicie

w razie konieczności uniemożliwi opuszczenie pojazdu. Wątpliwym też jest umieszczenie gaśnicy (fot. 7) w przedziale bagażowym uznanym za rzeczoznawcę jako miejsce łatwo dostępne w razie potrzeby jej użycia. Wątpliwości narastają wraz ze zwiększaniem się liczby pasażerów i ich bagażu. Zatem nietrafny jest zarzut skarżącego o pominięciu opinii, bowiem opinia została wzięta pod uwagę, oceniona, jednakże organ nie podzielił stanowiska prezentowanego przez rzeczoznawcę, bowiem treść opinii przeczy zapisom rozporządzenia.

Komendant uważa, że skarżący, ze znanych sobie przyczyn, celowo wprowadza w błąd twierdząc, iż w dniu kontroli samochodem kierował M. M., gdy z dokumentów (notatnik służbowy funkcjonariusza) wynika, że kierowcą był M. M. - syn M.

Nie polega na prawdzie także twierdzenie skarżącego, że organ próbował wpływać diagnostów przez wszczęcie przeciwko nim postępowania karnego. Policja nie sprawuje pieczy nad diagnostami tylko właściwy starosta. Istotnie postępowania takie.

Reasumując Komendant Powiatowy Policji stwierdził, że pojazd skarżącego nie spełnia warunków dodatkowych dla taksówek i bez wątpienia zagraża on w ocenie Komendanta bezpieczeństwu przewożonym pasażerom. Policja zaś musi dbać o bezpieczeństwo osób korzystających z taksówek i eliminować

z ruchu pojazdy, które zagrażają bezpieczeństwu.

Wobec tego Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na inne niż decyzje

i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że przedmiotem skargi jest czynność

z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Czynność zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu jest bowiem czynnością o charakterze zewnętrznym, skierowaną do indywidualnego podmiotu i ma charakter publicznoprawny, a ponadto ma ona związek z uprawnieniami wynikającymi

z przepisów prawa.

Została wniesiona w terminie, a zatem wszelkie wymogi formalne zostały przez skarżącego spełnione.

Skarga jest zatem dopuszczalna i zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 132 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej czynności, "Policjant zatrzyma dowód rejestracyjny (pozwolenie czasowe) w razie:

1) stwierdzenia lub uzasadnionego przypuszczenia, że pojazd:

a) zagraża bezpieczeństwu w szczególności po wypadku drogowym,

w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy,

b) zagraża porządkowi ruchu,

c) narusza wymagania ochrony środowiska;

2) stwierdzenia, że pojazd nie został poddany badaniu technicznemu

w wyznaczonym terminie lub termin badania nie został wyznaczony prawidłowo;

3) stwierdzenia zniszczenia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego)

w stopniu powodującym jego nieczytelność;

4) uzasadnionego podejrzenia podrobienia lub przerobienia dowodu rejestracyjnego (pozwolenia czasowego);

5) stwierdzenia, że badanie techniczne zostało dokonane przez jednostkę do tego nieupoważnioną;

6) nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu

lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia, jeżeli pojazd jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;

|7) uzasadnionego przypuszczenia, że dane w nim zawarte nie odpowiadają stanowi faktycznemu". |

|Analiza powyższego przepisu wskazuje, że jednym z powodów zatrzymania dowodu rejestracyjnego pojazdu jest stwierdzenie lub uzasadnione |

|przypuszczenie, że pojazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. |

|W komentarzach do tego przepisu podkreśla się, że do "(...) wycofania pojazdu z ruchu nie wystarczy jakakolwiek niesprawność czy wada |

|techniczna pojazdu, jak również nasuwające się wątpliwości w tym zakresie. Chodzi mianowicie o taką niesprawność, która stwarza realne |

|zagrożenie. Można tu zaliczyć: zamontowanie na tej samej osi opon różnej konstrukcji, graniczne zużycie ich bieżnika, pęknięcia |

|obniżające lub naruszające ich osnowę, odkształcenia |

|lub skorodowanie elementów układu hamulcowego, wyciek lub uszkodzenie hydraulicznych, pneumatycznych lub próżniowych przewodów rurowych |

|lub zbiorników w tym układzie, brak lub uszkodzenie świateł drogowych oraz wyraźny luz kierownicy. Ocena zachowania wymagań technicznych |

|może być dokonana przez policjanta metodą słuchową lub wzrokową, a w razie wątpliwości przeprowadzane są specjalistyczne badania. Dowód |

|rejestracyjny lub pozwolenie czasowe mogą być zatrzymane w razie widocznych śladów przebijania numeru silnika, nadwozia lub podwozia, a |

|także w przypadku braku lub nieczytelności tabliczki znamionowej". (tak W. Kotowski, Komentarz do art. 132 ustawy |

|System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 10/2013). |

|Przyjmując nawet, że w zakres pojęcia "zagraża bezpieczeństwu" wchodzi spełnienie w przypadku taksówki wymogów wskazanych w § 24 ust. 1 |

|pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego |

|wyposażenia, to nie można zgodzić sięz dokonaną oceną przez Komendanta w tym zakresie, konsekwencją czego było podjęcie kwestionowanej |

|skargą czynności. |

|W świetle § 24 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia taksówkę wyposaża się m. in. w co najmniej dwoje drzwi z każdego boku nadwozia lub dwoje |

|drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia. |

|Trafnie zauważył Komendant, że przepis ten został zamieszczony w Rozdziale 7 "Warunki dodatkowe dla taksówki", ale ustawodawcy przy |

|wprowadzeniu tej treści przepisu przyświecała nie tylko idea bezpieczeństwa, ale i zagwarantowanie. nieutrudnionego wsiadania i |

|wysiadania z pojazdu osób korzystający z usług taksówek, stąd wymóg co najmniej dwojga drzwi z prawej strony. |

|Nawet patrząc przez pryzmat bezpieczeństwa i biorąc pod uwagę argumentację Komendanta, to stwierdzić należy, że myli się Komendant, iż |

|pojazd skarżącego nie spełnia wymogów zawartych w § 24 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia. Bez wątpienia posiada on co najmniej dwoje drzwi|

|z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia, co spełnia wymogi ww. przepisu. |

|Spełnione są także wymogi wskazane w powoływanym przez Komendanta |

|§ 8 ust. 4 pkt 6 rozporządzenia, z którego wynika, że wnętrze kabiny |

|oraz pomieszczenia przeznaczonego dla przewozu osób powinno być wyposażone |

|w wyjścia w postaci drzwi lub okien, co najmniej po jednym na każdą stronę pojazdu, umożliwiające w razie konieczności wyjście na |

|zewnątrz. |

|Skoro przedmiotowy pojazd skarżącego posiada dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej i jedne z tyłu nadwozia, co do których |

|zastrzeżenia podnosi Komendant, to bezsprzecznie zagwarantowany została możliwość w razie konieczności wyjścia na zewnątrz z tego |

|pojazdu, nawet przy nie uznawaniu za drzwi w rozumieniu przepisów tylnych drzwi przedmiotowego pojazdu z uwagi, jak podnosi Komendant, na|

|przeszkodę w postaci rzędu siedzeń w tylnej części samochodu, uniemożliwiających jego zdaniem opuszczenie go tą częścią pojazdu. Zwrócić |

|bowiem należy uwagę,, że prawodawca wprowadził alternatywę w wyposażeniu kabiny oraz pomieszczenia przeznaczonego dla przewozu osób. |

|Wnętrze to powinno być wyposażone w wyjścia w postaci drzwi lub okien, co najmniej po jednym |

|na każdą stronę pojazdu. W sytuacji, gdy przedmiotowy pojazd ma dwoje drzwi |

|z prawej strony, to po każdej stronie, w tym także po lewej stronie ma okna. Licząc nawet osobno kabinę kierowcy i osobno pomieszczenie |

|dla pasażerów, przy wyposażeniu przedmiotowego pojazdu w dwoje drzwi z prawej strony, jedne z lewej strony i jedne z tyłu nadwozia, ma on|

|co najmniej po jednym oknie na każdą stronę pojazdu. Wprawdzie ustalenia zawarte w wyroku karnym uniewinniającym nie wiążą sądu |

|administracyjnego, w myśl art. 11 P.p.s.a., to nie mniej jednak stanowisko, |

|co do interpretacji analizowanych tu przepisów, Sąd podziela, iż okno również |

|w świetle tych przepisów jest drogą wyjścia w razie konieczności z pojazdu |

|na zewnątrz. Trafnie też sąd karny podniósł, że "tylny rząd siedzeń |

|(jak w samochodach wymienionych w zarzutach) nie uniemożliwia zaś opuszczenia tą drogą pojazdu lecz jedynie stanowi pewne utrudnienie. |

|Utrudnienie przy tym niezbyt znaczące, skoro – co bezsporne w niniejszej sprawie – pojazdy których dotyczą zarzuty miały składane oparcia|

|tylnego rzędu foteli. Nadto nie wymaga tłumaczenia, ze w przypadku pojazdów objętych zarzutami łatwość wyjścia |

|na zewnątrz przez tylna klapę (otwieraną także od wewnątrz) jest niepomiernie wyższa niż przez okno, o czym mowa w powołanym wyżej |

|przepisie. Zaznaczyć trzeba, że w przypadku pojazdów typu van, niezależnie czy jest użytkowany |

|dla celów prywatnych czy jako taksówka, tylna klapa z zasady nie służy |

|do wchodzenia i wychodzenia z pojazdu, gdyż nie jest to ani wygodne, |

|ani praktyczne w porównaniu do drzwi bocznych przystosowanych konstrukcyjnie |

|do tego celu. Realnie może być wykorzystana do wyjścia z pojazdu w razie wypadku połączonego z uszkodzeniami powodującymi zablokowanie |

|drzwi bocznych, zwłaszcza przy przewróceniu się pojazdu na prawy bok, w której to jednak sytuacji tylny rząd siedzeń pozostawia przejście|

|wzdłuż wewnętrznej bocznej płaszczyzny pojazdu." Zasadnie też sąd karny odwoławczy stwierdził, że "Niezależnie |

|od stwierdzenia, iż bezpieczeństwo jazdy w danym modelu pojazdu jest kategorią uniwersalna, w tym znaczeniu, że o ile uczestnictwo w |

|ruchu tych pojazdów (posiadających wymagane homologacje), mających pełen rząd siedzeń w ostatnim rzędzie rodziło zagrożenie dla |

|pasażerów, należało by nie dopuścić ich do ruchu także w użytku prywatnym, w którym przecież pojazd również może przewozić komplet |

|pasażerów". |

|Wobec powyższego Komendant podjął czynność niezgodną z przepisami prawa i brak było przesłanek do zatrzymania skarżącemu dowodu |

|rejestracyjnego |

|z tego powodu, że przedmiotowy pojazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym. |

|W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, |

|mając na uwadze treść art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo |

|o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł w punkcie I sentencji wyroku o|

|bezskuteczności zaskarżonej czynności. |

|O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed |

|sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), jak w punkcie |

|II sentencji wyroku. |

| |

| |

| |