Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 836/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Natalia Paulina Kielak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi D. Sp. j. w S. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. D. sp. j. M. i A. D[...] (dalej powoływana jako spółka; skarżąca) zgłosiła Staroście S. (dalej powoływany także jako Starosta, organ pierwszej instancji) zamiar zmiany sposobu użytkowania toalety ogólnodostępnej na pomieszczenie gospodarcze. Do zgłoszenia spółka załączyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz rzut kondygnacji budynku z zaznaczonym zgłaszanym pomieszczeniem gospodarczym i zaplanowaną do usunięcia armaturą łazienkową.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. organ pierwszej instancji nałożył na spółkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia z dnia [...] marca 2021 r. o następujące dokumenty i informacje: (-) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania, (-) ekspertyzę techniczną istniejącego budynku wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub kopię takiej ekspertyzy, (-) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi. Starosta wskazał, że w przypadku nieuzupełnienia braków w wyznaczonym terminie 10 dni od otrzymania postanowienia organ wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Spółka, pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r., dokonała uzupełnienia zgłoszenia, załączając kopię mapy określającej położenie budynku w stosunku do granic innych nieruchomości, kopię protokołu kontroli stanu technicznej sprawności obiektu budowlanego wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń oraz opis techniczny określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego, jego konstrukcję wraz z danymi techniczno-użytkowymi. Spółka wskazała, że przedmiotem inwestycji jest zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia sanitarnego na pomieszczenie gospodarcze, a w zakres robót wchodzi demontaż sedesu, zaś inne roboty budowlano-montażowe nie będą wykonywane.

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Starosta S. wniósł sprzeciw do zgłoszenia spółki z dnia [...] marca 2021 r. dotyczącego zmiany sposobu użytkowania toalety ogólnodostępnej na pomieszczenie gospodarcze w budynku zlokalizowanym na działce o nr [...] położonej w obrębie S., gmina S.

Starosta uznał, że obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o dokumenty wskazane w ww. postanowieniu nie został przez zgłaszającego spełniony, w związku z czym jest zobowiązany do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia. Organ pierwszej instancji wskazał, że zamiast ekspertyzy, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: u.p.b.) wskazanej w postanowieniu z dnia 30 marca 2021 r. spółka przedłożyła protokół roczny z przeglądu okresowego kontroli stanu technicznego obiektu budowlanego, który nie stanowi dokumentu, o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 5 u.p.b. Ponadto w ocenie Starosty zmiana sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, jakim jest budynek handlowo-usługowy prowadzi do naruszenia art. 84 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.), z którego wynika, że w budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne, a obowiązek ten nie dotyczy budynków obsługi bankowej, handlu lub usług o powierzchni użytkowej do 100 m2 włącznie.

Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 8 k.p.a., art. 35 k.p.a., błędną interpretację art. 71 u.p.b., błędną interpretację § 84 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie art. 32 Konstytucji RP.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Wojewoda P. (dalej powoływany jako organ odwoławczy, Wojewoda) utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że na parterze budynku zlokalizowanego na działce nr [...] w S. prowadzona jest działalność handlowo-usługowa polegająca na sprzedaży lodów, kawy i innych produktów z możliwością spożycia na miejscu, co potwierdził Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. oraz organ pierwszej instancji. Ponadto Wojewoda wskazał, że przed tym organem toczyło się postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty S. z dnia [...] stycznia 2021 r., znak [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia dotyczącego budowy wiaty o powierzchni zabudowy 34,63 m2 przy budynku położonym na działce o nr [...] w S.. Organ odwoławczy podał, że strefa ogólnodostępna, gdzie możliwe jest spożywanie zakupionych produktów na miejscu wynosi ponad 100 m2 użytkowej, gdyż strefa ogólnodostępna w budynku według wskazań spółki wynosi 94,48 m2, do czego należy dodać powierzchnię zgłoszonej przez spółkę wiaty o powierzchni 34,63 m2. Wojewoda stwierdził zatem, że niemożliwą jest zmiana sposobu użytkowania toalety ogólnodostępnej na parterze budynku na działce o nr [...] w S. na pomieszczenie gospodarcze, gdyż lokal o powierzchni powyżej 100 m2 powinien posiadać ustępy ogólnodostępne. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy budynek nie pełni jedynie funkcji handlowej, ale również usługową.

Odnośnie terminu na zgłoszenie sprzeciwu Wojewoda wskazał, że termin ten, w przypadku uzupełnienia zgłoszenia, należy liczyć od daty tego uzupełnienia lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia braków zgłoszenia. Organ odwoławczy stwierdził także, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest poprawność pozwoleń na budowę innych obiektów budowlanych, a jedynie zmiany sposobu użytkowania toalety ogólnodostępnej na pomieszczenie gospodarcze w budynku zlokalizowanym na działce o nr [...] położonej w obrębie S., gmina S..

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła do sądu administracyjnego spółka, zaskarżając ją w całości. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a., art. 35 k.p.a., błędną interpretację art. 71 u.p.b., błędną interpretację § 84 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie art. 32 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że powierzchnia lodziarni dostępna dla klientów wynosi mniej niż 100 m2, tj. 94,48 m2. Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody, że do tej powierzchni należy doliczyć powierzchnię wiaty rekreacyjnej wynoszącą 34,65 m2, gdyż wiata stanowi odrębny obiekt budowlany, a ponadto będzie użytkowana jedynie w okresie letnim. W ocenie spółki organ pierwszej instancji przekroczył termin do wniesienia sprzeciwu, rozpatrując zgłoszenie spółki przez 41 dni, naruszając przy tym art. 8 i art. 35 k.p.a. Spółka pozostaje również w przekonaniu, że nie było potrzeby wykonania ekspertyzy technicznej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w sytuacji, gdy jedyną czynnością techniczną jest demontaż sedesu, w związku z czym stan techniczny budynku nie ulegnie zmianie. Spółka wywiodła również, że organy nie rozstrzygnęły czy zamierzenie inwestora spełnia definicję zmiany sposobu użytkowania z art. 71 u.p.b. Według spółki doszło również do naruszenia art. 32 Konstytucji RP. Spółka uznaje bowiem, że organy nierówno traktują podmioty gospodarcze i wskazał przykłady podmiotów, które według spółki zostały potraktowane odmiennie w zakresie posiadania ustępów ogólnodostępnych.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obydwu instancji jako wydanych z naruszeniem prawa, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody P. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, mimo częściowo błędnego uzasadnienia.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy możliwości zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia pełniącego funkcję ogólnodostępnej toalety na pomieszczenie posiadające funkcję gospodarczą w lokalu będącym lodziarnio - kawiarnią w S. przy ul. [...]. Dodatkowo spółka wskazuje, że organ pierwszej instancji przekroczył 30 dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, a zatem sprzeciw ten jest nieskuteczny oraz naruszył zasadę równości wobec prawa.

Wskazać na wstępie należy, że materialnoprawną podstawą kwestionowanej decyzji jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: u.p.b.). Stosownie do art. 71 ust. 2 u.p.b. zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć:

1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania;

2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi;

3) oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2;

4) zaświadczenie lub kopię zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub kopię tej decyzji, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

5) w przypadku zmiany sposobu użytkowania, o której mowa w ust. 1 pkt 2 - ekspertyzę techniczną wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności, lub kopię takiej ekspertyzy;

6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia i opinie, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, w szczególności decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień i opinii.

W myśl zaś art. 71 ust. 3 u.p.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

W ocenie sądu, zgodzić się należało z organami, że zmiana sposobu użytkowania toalety ogólnodostępnej na pomieszczenie gospodarcze wymagało zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego. Przez taką zmianę należy rozumieć wszelkie działania zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z obiektu oraz wpływające na jego przeznaczenie czy warunki techniczno-budowlane. Proponowana przez spółkę zmiana, sprowadzająca się w istocie do likwidacji jedynej, ogólnodostępnej toalety w lokalu, niewątpliwie wpływa na zmianę warunków higieniczno-sanitarnych, a zatem jest zmianą sposobu użytkowania części obiektu budowlanego (art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.b.).

Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że zgłoszenie dokonane przez skarżącą spółkę nie zawierało niezbędnych elementów, które są wymagane w świetle art. 71 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.p.b. a zatem wydanie przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia [...] marca 2021 r. było zasadne. Nie ulega wątpliwości sądu, że zmiana sposobu użytkowania pomieszczenia pełniącego funkcję ogólnodostępnej toalety na pomieszczenie posiadające funkcję gospodarczą zmienia warunki higieniczno-sanitarne (art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.b.) a zatem obowiązkiem spółki było przedłożenie m.in. ekspertyzy technicznej stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 5 u.p.b. Skarżąca spółka takiej ekspertyzy nie przedłożyła, a zatem organ zasadnie wniósł sprzeciw od zgłoszenia dokonanego przez spółkę. Zaznaczyć przy tym należy, że nie ma istotnego znaczenia podnoszona przez spółkę okoliczność, że zakres prac budowalnych miał obejmować jedynie demontaż miski sedesowej, skoro w wyniku tych prac następuje zmiana warunków higieniczno-sanitarnych w danym lokalu.

Podkreślić także należy, że obowiązujące przepisy, z uwagi na charakter działalności prowadzonej przez spółkę w spornym lokalu, nie pozwalają na zmianę sposobu użytkowania pomieszczenia ogólnodostępnej toalety na pomieszczenie gospodarcze. Z akt sprawy wynika – na podstawie pism Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S., pisma Starosty S. jak i twierdzeń samej spółki - że w lokalu położonym na parterze budynku przy ul. [...] w S. jest prowadzona działalność usługowo-handlowa tj. sprzedaż lodów własnej produkcji, kawy oraz innych wyrobów cukierniczych, z możliwością ich spożycia na miejscu. Sprzedaż jest dokonywana zza lady, ale jednocześnie jest możliwość spożycia zakupionych produktów na miejscu. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości sądu, że skarżąca spółka w tymże lokalu prowadzi działalność gastronomiczną. Do lokali gastronomicznych zalicza się bowiem nie tylko stołówki, bary, restauracje czy jadłodajnie ale również cukiernie, kawiarnie, herbaciarnie, pijalnie alkoholi czy puby. Jednocześnie, na co zwrócił uwagę Powiatowy Inspektor Sanitarno-Epidemiologiczny w S. w piśmie z dnia [...] lipca 2021 r., powyższy lokal gastronomiczny jest budynkiem użyteczności publicznej i jednocześnie zakładem pracy.

Zgodnie z § 84 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065, dalej powoływane jako rozporządzenie w sprawie warunków technicznych) w budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli liczba osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej, wyższej lub niższej kondygnacji. Jednocześnie w myśl § 84 ust. 1a ww. rozporządzenia, ustępów ogólnodostępnych, o których mowa w ust. 1, nie urządza się w budynku obsługi bankowej, handlu lub usług o powierzchni użytkowej do 100 m2 włącznie. Definicja budynków użyteczności publicznej znajduje się w § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z której wynika, że przez taki budynek należy rozumieć budynek przeznaczony na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, wychowania, opieki zdrowotnej, społecznej lub socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, w tym usług pocztowych lub telekomunikacyjnych, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, oraz inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji; za budynek użyteczności publicznej uznaje się także budynek biurowy lub socjalny.

Zestawienie powyższych przepisów wskazuje, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, względem użytkowanego przez nią lokalu nie może mieć zastosowanie wyjątek, o którym mowa w § 84 ust. 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych bowiem wyjątek ten dotyczy jedynie budynków obsługi bankowej, handlu i usług o powierzchni użytkowej do 100 m2 włącznie. W definicji legalnej budynków użyteczności publicznej - § 3 pkt 6 rozporządzenia, budynki gastronomii zostały odrębnie wymienione od budynków handlowych czy usługowych, zatem wyjątek z § 84 ust. 1a rozporządzenia nie dotyczy budynków będących placówkami gastronomicznymi.

Dodatkowo wskazać należy, że skarżąca spółką błędnie ujednolica pojęcie powierzchni użytkowej budynku (lokalu) z powierzchnią ogólnodostępną dla gości kawiarni. Powierzchnia użytkowa to także powierzchnia wykorzystywana do przygotowania i przechowywania lodów czy też strefa przygotowania ciast, deserów czy napojów. Łączna powierzchnia tych wszystkich stref, co bezsprzecznie wynika z przedłożonego przez spółkę wyrysu dołączonego do pisma z [...] września 2021 r. wynosi ponad 200 m2, a zatem przekracza 100 m2. Oznacza to, że nawet z tej przyczyny użytkowany przez spółkę lokal musi mieć ustęp ogólnodostępny, bowiem nie spełnia warunku nieprzekraczania 100 m2 z § 84 ust. 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

W tym miejscu zgodzić się należało ze skarżącą spółką, że Wojewoda błędnie zaliczył do powierzchni użytkowej wskazanego lokalu również powierzchnię dobudowanej wiaty o pow. 34,63 m2, bowiem jest to odrębny obiekt budowlany. Powyższy błąd jednakże nie miał wpływu na zasadność podjętego rozstrzygnięcia, bowiem i tak lokal użytkowany przez spółkę, zarówno z powodu rodzaju prowadzonej działalności (lokal gastronomiczny) jak i jego powierzchni użytkowej (przekraczającej 100 m2) musi być wyposażony w ogólnodostępny ustęp.

Mając na uwadze powyższe za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 71 u.p.b. i § 84 ust. 1a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Podobnie należało ocenić zarzuty naruszenia art. 8 k.p.a., art. 35 k.p.a. w zw. z art. 71 u.p.b. poprzez przekroczenie terminu do złożenia sprzeciwu przez organ pierwszej instancji.

W myśl art. 71 ust. 4 u.p.b. zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, organ administracji architektoniczno-budowlanej, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Termin do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że jego przekroczenie skutkuje pozbawianiem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu. W orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu należy liczyć, od dnia złożenia wniosku spełniającego wszystkie elementy wymagane przepisami prawa. Jak wskazał WSA we Wrocławiu w uzasadnieniu wyroku z 29 listopada 2018 r., II SA/Wr 569/18, bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna się w dniu złożenia kompletnego wniosku. Sytuacja ta dotyczy stanu faktycznego objętego hipotezą przepisu art. 71 ust. 3 p.b., a więc sytuacji, w której organ w drodze postanowienia nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów. W niniejszej sprawie, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 30 marca 2021 r. wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia zgłoszenia o niezbędne elementy (dokumenty), na które skarżąca spółka odpowiedziała pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Tym samym, słusznie Wojewoda P. przyjął, że bieg 30-dniowego terminu do złożenia sprzeciwu rozpoczął się w dniu [...] kwietnia 2021 r., czyli w dniu następnym po uzupełnienie zgłoszenia przez skarżąca spółkę. Starosta S. wniósł sprzeciw w drodze decyzji w dniu [...] maja 2021 r., która to decyzja została nadana w polskiej placówce operatora publicznego w dniu 14 maja 2021 r., a zatem z zachowaniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 71 ust. 4 u.p.b.

Zdaniem sądu, także zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa wynikającej z art. 32 Konstytucji RP nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżąca spółka upatrywała naruszenia tej zasady w tym, że organy nierówno traktują podmioty gospodarcze, bowiem na podstawie własnych doświadczeń wskazał przykłady lokali (m.in. [...]), które mimo znacznych powierzchni nie posiadają ustępów ogólnodostępnych. Zasada równości oznacza nakaz nadawania takich treści unormowaniom prawnym, aby kształtowały one w jednakowy (podobny) sposób sytuację prawną podmiotów jednakowych (podobnych); równość w prawie wymaga, by przepisy prawne ujmowały prawa i obowiązki jednostki w sposób wolny od dyskryminacji oraz bez wprowadzania nieuzasadnionych przywilejów. W niniejszej sprawie przede wszystkim wskazać należy, że wymienione przez skarżącą spółkę lokale nie są lokalami gastronomicznymi lecz handlowymi, a zatem nie można przyjąć, że są to lokale identyczne czy też porównywalne z lokalem użytkowanym przez skarżącą spółkę. Zatem podnoszona przez skarżącą spółkę okoliczność braku ustępów ogólnodostępnych we wskazanych lokalach handlowych w żaden sposób nie podważa legalności wydanej przez Wojewodę P. decyzji.

Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).