Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SO/Wa 4/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o wymierzenie grzywny-art.55 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a i art. 55 § 1 ;  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Ł. S. o ukaranie Dyrektora Kliniki Hematologii, Onkologii i Chorób Wewnętrznych Samodzielnego Publicznego Centralnego Szpitala Klinicznego w [...] grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić skarżącemu Ł.S. uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 (sto) złotych.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2014 r. na biuro podawcze Sądu wpłynął wniosek Ł.S. (skarżący) o wymierzenie Dyrektora Kliniki [...] Samodzielnego Publicznego [...] Szpitala Klinicznego w W. (organ) grzywny z tytułu nieterminowego przekazania do Sądu jego skargi z dnia [...] listopada 2013 r. (data wpływu do organu) na decyzję organu w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Kierownik Kliniki [...] Samodzielnego Publicznego [...] Szpitala Klinicznego w W. wyjaśnił, że nie istnieje stanowisko Dyrektora Kliniki, lecz Ordynatora, a sama klinika nie posiada osobowości prawnej, a jest jednostką organizacyjną (jedną z kilkudziesięciu) ww. Szpitala, którym kieruje i który reprezentuje Dyrektor. Kierownik wyjaśnił, że klinika nie jest "organem", zaś do niego nie dotarło pismo stanowiące skargę skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Grzywna ta ma charakter dyscyplinująco – represyjny. Wymierzenie jej uzależnione jest od łącznego zaistnienia dwóch warunków, tj. złożenia wniosku oraz niewykonania w ogóle lub wykonania po upływie ustawowego terminu obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a.

Dokonując wykładni powołanych przepisów uwzględnić należy regulacje wyznaczające zakres właściwości sądów administracyjnych.

W orzecznictwie przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2012r. sygn. akt I OZ 739/12).

Zważyć należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności wyłącznie administracji publicznej. Wynika to wprost z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Prawne formy działania administracji publicznej, podlegające kognicji sądu administracyjnego, jak i bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, jako podstawy do wniesienia skargi, zostały określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. Ustawa ta nie zawiera definicji pojęcia organu administracji publicznej. W związku z powyższym uznać należy, iż w przypadku powierzenia jakiemukolwiek podmiotowi na mocy ustawy realizacji zadań publicznych w jednej z form określonych w art. 3 P.p.s.a., podmiot ten staje się organem administracji publicznej w rozumieniu tej ustawy i dopuszczalne jest postępowanie sądowoadministracyjne.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny Dyrektorowi ww. kliniki został złożony w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w tej sprawie dokonanie wykładani pojęcia organu, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., wymaga odniesienia do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198).

Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1. organy władzy publicznej,

2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W postępowaniu z wniosku o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem do sądu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest zatem ustalenie, czy podmiot, którego ukarania domaga się skarżący jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pozwala ono bowiem na dokonanie oceny dopuszczalności wniosku (por. postanowienia NSA z dnia 26 października 2011 r. I OZ 796/11, z dnia 19 kwietnia 2010 r. I OZ 125/10). W przypadku ustalenia, że wskazany przez skarżącego podmiot nie mieści się w kręgu zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, uznać należy, iż nie jest on organem, o którym mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. zobowiązanym do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie może być w stosunku do niego kierowany wniosek o ukaranie grzywną.

W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wymierzenie grzywny jako organ wskazał Dyrektora ww. kliniki. W związku z tym konieczne stało się ustalenie, czy jest on podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Sąd podziela argumentację zawartą w odpowiedzi na wniosek, że kierownik kliniki nie jest organem administracji, którego działanie lub bezczynność mogłaby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.

Z powyższego wynika, że organem reprezentującym ww. szpital jest jego Dyrektor. Prowadzi to do wniosku, że kierownik kliniki ww. szpitala nie będący organem tego szpitala, nie może zostać uznany za podmiot go reprezentujący.

Zatem wymierzenie kierownikowi kliniki grzywny jest niedopuszczalne. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej wymierzenie grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., może nastąpić tylko w stosunku do podmiotu reprezentującego inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osób prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów; a nie dowolnie wskazanej przez skarżącego osoby fizycznej pełniącej funkcję w strukturach tego szpitala.

Reasumując stwierdzić należy, że kierownik kliniki ww. szpitala nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej i co za tym idzie nie jest zobowiązany, w myśl art. 54 § 2 P.p.s.a., do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W stosunku zatem do kierownika kliniki nie może być kierowany wniosek o ukaranie go grzywną za nieprzekazanie skargi, a wniosek złożony, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 64 § 3 P.p.s.a i art. 55 § 1 P.p.s.a., orzekł jak punkcie 1 postanowienia.

O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jak w punkcie drugim postanowienia.