Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 2654/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II FSK 2654/13 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku T. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2013 r., I SA/Bk 115/13 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 6 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku od dochodowego od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Białymstoku oddalił skargę T. S. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 6 lutego 2013 r.

w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych

za 2006 r. z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że organ I instancji ustalił, iż skarżący wraz z małżonką nie mogli posiadać na początku 2006 r. oszczędności w kwocie 393.065,00 zł pochodzących z prowadzonej przez nich działalności gospodarczej oraz pożyczek.

3. Organ odwoławczy nie dał wiary, że skarżący wraz z żoną z tytułu działalności gospodarczej prowadzonej w latach 1986-2001 mogli zgromadzić

i przechowywać aż do 2006 r. oszczędności w tak znacznej kwocie. Podniósł,

że skarżący nie osiągał w latach 90-tych XX w. dochodów 154.952 zł miesięcznie, tylko - jak sam podał - około 25.000 zł w miesiącach letnich i około 11.000-12.000 zł miesięcznie w pozostałych miesiącach. Dodatkowo organ zauważył, że łączna wysokość strat poniesionych przez skarżącego w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w latach 2002 – 2005 oraz strat poniesionych przez jego małżonkę

w ramach działalności gospodarczej w latach 2000-2005 i wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą poniesionych w latach 2000-2005 – wyniosła

aż 558.703,68 zł. Zwrócił uwagę, że powyższa okoliczność zmniejszała prawdopodobieństwo zgromadzenia tak znacznych oszczędności m.in. z działalności gospodarczej.

4. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę, zarzucając jej m.in. naruszenie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez oddalenie wniosku

o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków i uznanie, że przedmiotem dowodu są okoliczności niemające znaczenia dla sprawy oraz zaniechanie ustalenia dochodów skarżącego uzyskanych w klatach 1986-2002.

5. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę podzielił stanowisko organu

i podniósł, że wobec poniesienia strat z prowadzonych przez małżonków działalności gospodarczych w latach 2000-2005 i 2002-2005 - logiczny był wniosek, iż wydatki

i mienie zgromadzone przed 2006 r. przekraczały kwotę oszczędności 494.100 zł, jaką skarżący mógł zgromadzić w latach 1986-2001. Sąd wskazał, że zasadnie przyjęto, iż wydatki i mienie z 2006 r. nie mogły zostać sfinansowane w całości

z oszczędności z lat 80-tych o 90-tych ubiegłego wieku.

6. Powyższy wyrok skarżący zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając mu naruszenie m.in. art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000 r. Nr 14 , poz. 176 ze zm.), zwanej dalej: u.p.d.o.f. W skardze kasacyjnej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 6 listopada 2012 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 lutego 2013 r. W uzasadnieniu podał,

że "zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody

i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

7. W art. 61 § 3 mowa jest o sytuacji, gdy zachodzi "niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Ustawodawca określił te okoliczności w sposób szeroki, a na skarżącym, który wnioskuje o wstrzymanie wykonania decyzji ciąży obowiązek doprecyzowania okoliczności. To podatnik powinien konkretnie wskazać jakie okoliczności przemawiając za wstrzymaniem wykonania decyzji, jakie skutki wiążą się

z niewstrzymaniem i jakie przełożenie one mają na działalności prowadzoną przez podatnika (tu: skarżącego). Skarżący poprzestał na przytoczeniu treści przepisu,

co w tej sytuacji nie jest wystarczające. Powinien był przedstawiać jakie- w jego ocenie- negatywne skutki dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej będzie miało wykonanie wspomnianej decyzji. Jak wskazuje piśmiennictwo (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M Niezgódka-Medek, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie II, str. 162): "warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (...). Nie wystarczy samo powtórzenie przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, świadczących o tym,

że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione". Wynika to z tego, że wniesienie skargi – co do zasady- nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, o czym expressis verbis stanowi art. 61 § 1 p.p.s.a. W drodze wyjątku, w razie wystąpienia uzasadnionych przyczyn- istnieje możliwość przyznania ochrony tymczasowej, jaką jest instytucja wstrzymania wykonania decyzji lub aktu. Jednakże to na skarżącym ciąży powinność wskazania wspomnianych "uzasadnionych przyczyn". Sąd, pozostając bezstronnym i niezawisłym nie może wyszukiwać w aktach okoliczności przemawiających za wnioskiem skarżącego. Sąd nie może poszukiwać danych dotyczących rocznych obrotów skarżącego, nie może zestawiać ich z wartością przedmiotu sporu i rozważać, czy w zaistniałej sytuacji istnieje konieczność zaciągnięcia kredytu w banku i dywagować, jakie szanse

na jego uzyskanie ma skarżący w danych okolicznościach. To na skarżącym ciąży obowiązek przeanalizowania sytuacji finansowej prowadzonej działalności gospodarczej, przedstawienia możliwych rozwiązań i ich hipotetycznych skutków oraz poparcia swoich rozważań stosownymi dokumentami.

8. Orzecznictwo również podkreśla konieczność przedstawienia konkretnych okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie aktu lub czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2013 r., I SA/GL 7/13, wskazał, że sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania decyzji przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony. To w jej interesie leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania. Twierdzenia te winny zaś zostać poparte niezbędnym odwołaniem się

do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jej sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (podobnie: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 marca 2011 r., II GSK 373/11, LEX nr 783884; z dnia 3 lutego 2011 r., I OZ 74/11, LEX nr 741996; z dnia 18 marca 2010 r., II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 1 października 2009 r., I FSK 1312/08, LEX nr 573178; z dnia 30 lipca 2009 r., I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 19 czerwca 2009 r., II GSK 466/09, LEX nr 563508;

z dnia 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347).

Z powyższego wynika, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności powinien zawierać uzasadnienie, umożliwiające dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał, czy wykonanie decyzji - w jego ocenie – może zachwiać stabilnością finansową prowadzonej działalności, czy spowoduje jej całkowite zamknięcie, czy wiązać się będzie

z koniecznością zwolnienia pracowników, ograniczeniem rozmiarów działalności,

czy też wywoła skutek w postaci konieczności przebranżowienia się. W skardze kasacyjnej skarżący nie przedstawił żadnych okoliczności przemawiających

za wstrzymaniem wykonania decyzji.

9. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.