Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1291/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1,2, art. 134
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2016 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia bezskuteczności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Straży Granicznej postanowieniem nr [...], z dnia [...] marca 2016 r., wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 58 oraz art. 59 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej: k.p.a. w zw. z art. 462 ust. 6 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożonego przez przewoźnika: [...] wraz z odwołaniem od decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdził bezskuteczność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy.

Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2015 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...], nałożył na przewoźnika: [...] karę administracyjną w wysokości 12 676,50 PLN (słownie: dwanaście tysięcy sześćset siedemdziesiąt sześć złotych, 50/100) stanowiącej równowartość 3 000 EUR (słownie: trzy tysiące euro) w związku z przywiezieniem do granicy cudzoziemca nieposiadającego zezwolenia na wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja ta, w dniu jej wydania, tj. [...] sierpnia 2015 r., została pozostawiona w aktach ze skutkiem doręczenia (art. 40 § 5 k.p.a.).

W dniu 3 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik strony, działając na podstawie art. 58 k.p.a. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania jednocześnie wnosząc odwołanie od decyzji z [...] sierpnia 2015 r.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazano, że decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] nie została skutecznie doręczona stronie, z uwagi na naruszenie:

- art. 9 oraz art. 10 k.p.a., poprzez przekazanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 9 lipca 2015 r, (w tym pouczenia o treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a.) wyłącznie w języku polskim, w przypadku gdy stroną postępowania był podmiot mający siedzibę na terytorium [...] i którego członkowie zarządu nie władają językiem polskim w jakimkolwiek stopniu, przez co uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu,

- art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. poprzez pozostawianie przekazywanych stronie pism (w tym skarżonej decyzji) w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, podczas gdy strona nie została pouczona o tym, że niewskazanie pełnomocnika do doręczeń pism implikuje pozostawianie ich w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, a pouczenie takie winno być sformułowane w języku dla członków zarządu strony zrozumiałym, tj. w sposób, który umożliwiłby stronie rzeczywisty i czynny udział w postępowaniu.

Strona nie złożyła odwołania od decyzji bez własnej winy, ponieważ o niej nie wiedziała. Jednocześnie o treści decyzji strona dowiedziała się dniu 27 października 2016 r., tj. w dniu, w którym pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy. W związku z tym 7- dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania został zachowany.

Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, że stosownie do treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. strona zamieszkała za granicą lub mająca siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Polsce jest obowiązana wskazać w Polsce pełnomocnika do doręczeń. Powyższy obowiązek nie dotyczy sytuacji, gdy doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla strony pisma pozostawiane są w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Dzień złożenia pisma do akt sprawy jest uważany za dzień doręczenia pisma stronie. Organ administracji publicznej, przestrzegając zasady ogólnej informowania, ma obowiązek pouczyć o tym stronę przy pierwszym doręczeniu.

Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji, pouczył stronę, przy pierwszym doręczeniu, tj. w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika, o obowiązku wynikającym wprost z przepisu art. 40 § 4 k.p.a. Przedmiotowe zawiadomienie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 16 lipca 2015 r. Z uwagi na fakt, iż przewoźnik - pomimo poinstruowania - nie ustanowił pełnomocnika do doręczeń w Polsce, decyzja organu I instancji, w dniu jej wydania, została doręczona stronie w trybie pozostawienia w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] została doręczona skutecznie.

Organ odwoławczy powołując się na treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a. wskazał, że dla zastosowania tego przepisu winny być spełnione następujące cztery przesłanki: wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy (wnoszący podanie musi uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w przewidzianym terminie), wniesienie podania o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin, w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której przewidziany był uchybiony termin.

Oceniając zachowanie przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia, organ odwoławczy wskazał, że uzyskanie przez stronę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu jest datą, od której należy liczyć termin siedmiu dni, w którym powinna zostać zgłoszona prośba o przywrócenie terminu. Tak więc, siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. rozpoczął swój bieg najpóźniej w dniu 21 grudnia 2015 r., kiedy to pełnomocnik strony otrzymał pismo Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] grudnia 20115 r. Termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania upływał z dniem 28 grudnia 2015 r. Podanie o przywrócenie terminu zostało nadane przez wnioskującego w dniu 3 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego). Artykuł 58 § 2 k.p.a. wyznaczył początek 7 dniowego terminu do wnioskowania o przywrócenie terminu na dzień "ustania przyczyny uchybienia terminowi". Zatem w ocenie organu odwoławczego, otrzymanie w dniu 21 grudnia 2015 r. przez pełnomocnika strony pisma Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] grudnia 2015 r., zawierającego informacje dotyczące sprawy w przedmiocie nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika, w tym sygnaturę decyzji, datę jej wydania oraz sposób doręczenia stwarza domniemanie ustania przyczyny uchybienia terminowi.

Niezależnie od powyższego, wnioskujący nie uprawdopodobnił również, że uchybienie terminu do złożenia odwołania nastąpiło bez jego winy. Pełnomocnik strony, w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podniósł, że przekazanie stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary na przewoźnika (w tym pouczenie o treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a.) wyłącznie w języku polskim, w przypadku gdy strona postępowania był podmiot mający siedzibę na terytorium [...], którego członkowie zarządu nie władają językiem polskim w jakimkolwiek stopniu, uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu. Przedstawionej argumentacji nie można uznać za okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu a zaistniała zwłoka stanowi o braku należytej staranności ze strony składającego odwołanie. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy oraz przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Strona postępowania administracyjnego powinna postępować z należytą starannością bez względu na obywatelstwo, czy znajomość języków. Sama powinna przejawiać zainteresowanie prowadzonym postępowaniem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że trudność porozumiewania się w języku polskim nie stanowi usprawiedliwienia dla uchybienia terminowi dla dokonania czynności procesowej (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 128/08).

Ponieważ strona nie dochowała terminu (nieprzywracalnego) do złożenia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, należało stwierdzić bezskuteczność odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] marca 2016 r. wniósł [...]. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

art. 134 k.p.a. w zw. z art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. poprzez stwierdzenie bezskuteczności odwołania z powodu uchybienia terminu do wniesienia odwołania i uznanie pozostawiania przekazywanych stronie pism przez organ I instancji (w tym skarżonej decyzji) w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia za prawidłowe, podczas gdy Strona nie została pouczona o tym, że niewskazanie pełnomocnika do doręczeń pism implikuje pozostawianie ich w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, a pouczenie takie winno być sformułowane w języku dla członków zarządu strony zrozumiałym, tj. w sposób, który umożliwiałby stronie rzeczywisty i czynny udział w postępowaniu,

art. 134 k.p.a. w zw. z art. 9 oraz art 10 k.p.a., poprzez stwierdzenie bezskuteczności odwołania z powodu uchybienia terminu do wniesienia odwołania i uznanie, że przekazanie zawiadomienia o wszczęciu postępowania z 9 lipca 2015 r. w niniejszej sprawie (w tym pouczenia o treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a.) wyłącznie w języku polskim było prawidłowe, podczas gdy stroną postępowania był podmiot mający siedzibę na terytorium [...] i którego członkowie zarządu nie władają językiem polskim w jakimkolwiek stopniu, przez co uniemożliwiono stronie czynny udział w postępowaniu,

- art 58 § 1 i § 2 w zw. z art 59 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że pozostawienie w aktach sprawy decyzji z [...] sierpnia 2015 r. o nałożenia kary administracyjnej na przewoźnika [...] stanowiło skuteczne doręczenie decyzji, a jednocześnie uznanie, że brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie, w szczególności w związku z uchybieniem 7 -- dniowemu terminowi do dokonania takiej czynności, podczas gdy Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sposób spełniający wszystkie przesłanki wymienione w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a.

W konsekwencji powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem postanowienie Komendanta Głównego Straży Granicznej z [...] marca 2016 r. odpowiada prawu.

Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

Decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] sierpnia 2015 r., którą na przewoźnika: [...] nałożono karę administracyjną w wysokości 12 676,50 PLN (słownie: dwanaście tysięcy sześćset siedemdziesiąt sześć złotych, 50/100) stanowiącej równowartość 3 000 EUR (słownie: trzy tysiące euro) w związku z przywiezieniem do granicy cudzoziemca nieposiadającego zezwolenia na wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej została wydana na podstawie art. 462 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, ze zm.).

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach organ prowadzący postępowanie w sprawach o: wydanie cudzoziemcowi wizy, przedłużenie okresu ważności wydanej wizy lub okresu pobytu objętego tą wizą, udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy, zezwolenia na pobyt stały lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, zobowiązanie cudzoziemca do powrotu oraz podejmujący czynności kontrolne wobec cudzoziemca

- poucza cudzoziemca pisemnie w języku dla niego zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.

Decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] sierpnia 2015 r. nie należy do żadnego z wymienionych w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach postępowań. Zatem ani z przepisów szczególnych zawartych w ustawie o cudzoziemcach, ani z przepisów k.p.a. nie wynika obowiązek organu administracji w sprawie zakończonej decyzją z 27 sierpnia 2015 r. pouczania cudzoziemców w języku dla nich zrozumiałym o zasadach i trybie postępowania oraz o przysługujących mu prawach i ciążących na nim obowiązkach.

Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 27 Konstytucji RP językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski. Ta konstytucyjna zasada wprowadza obowiązek stosowania języka polskiego przy podejmowaniu czynności urzędowych przed wszystkimi organami państwa. Powtórzeniem konstytucyjnej zasady jest art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. Nr 90, poz. 999 ze zm.), a jej rozwinięciem unormowanie zawarte w art. 5 ust. 1 tej ustawy stanowiący, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych w języku polskim.

Z kolei stosownie do treści art. 9 ustawy o cudzoziemcach w sprawach uregulowanych w ustawie pisma doręcza się osobom fizycznym pod wskazanym przez nie adresem albo w każdym miejscu, w którym się adresata zastanie, cudzoziemcom pozbawionym wolności pisma doręcza się za pośrednictwem administracji zakładu, w którym przebywają, w razie wyjazdu cudzoziemca za granicę stosuje się przepisy art. 40 § 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Strona do której skierowana jest decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] sierpnia 2015 r., to podmiot mający siedzibę za granicą. Zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego ma do niego zastosowanie przepis art. 40 § 4 i 5 k.p.a., który stanowi, że strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem.

Z akt administracyjnych wynika, że zawiadomieniem z 9 lipca 2015 r. przewoźnik [...] został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary administracyjnej na podstawie art. 462 ustawy o cudzoziemcach. W zawiadomieniu tym strona została m.in. poinformowana o treści art. 40 § 4 i 5 k.p.a.

Zawiadomienie z 9 lipca 2015 r. zostało doręczone przewoźnikowi [...] w dniu 16 lipca 2015 r. na jego adres zagraniczny. Zatem strona postępowania mająca siedzibę za granicą została prawidłowo wezwana do wskazania pełnomocnika do doręczeń oraz pouczona o następstwach zaniechania tej czynności. Dalej z akt przedmiotowej sprawy wynika, że decyzja Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] sierpnia 2015 r., skierowana do [...] została pozostawiona w aktach sprawy jako skutecznie doręczona w dniu 27 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że termin do wniesienia odwołania od wskazanej powyżej decyzji rozpoczął swój bieg 28 sierpnia 2015 r., a upłynął z dniem 10 września 2015 r.

Wobec powyższego, słusznie uznał organ, że wniesienie odwołania pismem z dnia 3 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego), świadczy o jego wniesieniu po upływie ustawowego terminu.

Przesłankami, które muszą obligatoryjnie zaistnieć w pierwszej kolejności aby w ogóle możliwe było badanie okoliczności podniesionych we wniosku o ewentualne przywrócenie uchybionego terminu - jest złożenie żądania w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu z jednoczesnym złożeniem odwołania. Ustanie przyczyny uchybienia terminu to ustanie przeszkody do dokonania danej czynności procesowej, niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności w tym zakresie. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ma charakter terminu nieprzywracalnego. Nie można zatem domniemywać początku jego biegu. Okoliczności towarzyszące powzięciu przez stronę informacji o uchybieniu terminu muszą jednoznacznie wskazywać, że strona na ich podstawie miała co najmniej obiektywną możliwość pozyskania wiedzy o tym fakcie (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 lipca 2016 r., VII SA/Wa 2216/15, Lex nr 2148982). Datą, od której należy liczyć termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, jest data uzyskania przez zainteresowaną osobę wiadomości o zdarzeniu powodującym rozpoczęcie biegu terminu. Jeśli, tak jak w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wiedziała o wydaniu decyzji, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od daty uzyskania wiadomości o tym, że decyzja została wydana.

Sąd podziela również stanowisko organu, że prośba o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania została złożona z uchybieniem 7 - dniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a.

Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 8 grudnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się do organu I instancji o wydanie z akt sprawy prowadzonej pod sygnaturą [...], uwierzytelnionych odpisów dokumentów, w tym doręczenie decyzji administracyjnej, na podstawie których wysunięto w stosunku do [...] roszczenia z tytułu kary umownej. Pełnomocnik wskazał, że wydana decyzja nigdy nie została doręczona [...].

W odpowiedzi na ten wniosek, organ I instancji pismem z 17 grudnia 2015 r. poinformował pełnomocnika skarżącej o przedmiocie postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2015 r., która na podstawie art. 40 § 5 k.p.a. została pozostawiona w akt sprawy ze skutkiem doręczenia. W piśmie tym pełnomocnik skarżącej został również poinformowany o treści pisma z 9 lipca 2015 r. doręczonego przewoźnikowi [...] w dniu 16 lipca 2015 r. Powołując się na treść art. 73 § 2 k.p.a. organ I instancji poinformował pełnomocnika skarżącej, że ma jedynie wydać stronie żądane odpisy do rąk własnych lub do rąk pełnomocnika, ale nie ma obowiązku ich przesyłania. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 21 grudnia 2015 r.

Wobec powyższego, zasadnie organ przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że najpóźniej w dniu 21 grudnia 2015 r. strona dowiedziała się o wydanej w sprawie decyzji z [...] sierpnia 2015 r. i doręczeniu jej stronie w trybie art. 40 § 5 k.p.a. zatem w dniu 21 grudnia 2015 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji i rozpoczął bieg 7 dniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W terminie tym strona miała możliwość zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia odwołania.

Złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dopiero w dniu 3 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu z art. 58 § 2 k.p.a.

W tych okolicznościach sprawy, organ odwoławczy zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził bezskuteczność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia.

Z tych wszystkich względów, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.