Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1066/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-12-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2017 r. wniosku N S.A. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi N S.A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z [...] r. nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] września 2017 r. N S.A. wniosła skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy wymienioną w sentencji postanowienia. Aktem tym utrzymano w mocy decyzję z nakazu z [...] lipca 2017 r. wydanego przez Inspektora Pracy, którym nakazano skarżącej spółce:

1) opracowanie, wydanie, wdrożenie i udostępnienie pracownikom do stałego korzystania aktualnych instrukcji (procedur) dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy przy wykonywaniu prac związanych z ostrzeniem (szlifowaniem) obicia piłowego bębna głównego zgrzeblarki,

2) podjęcie szczegółowo opisanych działań organizacyjno - technicznych mających na celu całkowite wyeliminowanie lub ograniczenie stosowanych dotychczas w zakładzie niebezpiecznych metod pracy podczas ostrzenia.

W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

Motywując takie żądanie Spółka podniosła, iż w jej zakładzie funkcjonują już szczegółowe zasady korzystania z urządzenia do którego odnosił się nakaz. Stwierdziła również, iż opracowanie nowych procedur mogłoby się wiązać z powstaniem szkody w znacznych rozmiarach w postaci kosztów opracowania nowych procedur, powołania niezależnego specjalisty z zakresu maszyn i urządzeń i "generowałoby dużo wyższe zagrożenia niż obecnie obowiązujące procedury".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z przepisu wynikają dwie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, mianowicie wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków wykonania aktu. Postępowanie dotyczące wstrzymania wykonania jest jednak postępowaniem toczącym się na wniosek strony. Dlatego ciężar przedstawienia okoliczności stanowiących o spełnieniu ustawowych przesłanek wstrzymania obarcza ten podmiot, który domaga się uzyskania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ów ciężar rozumie się jako obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, tak aby przedstawić sądowi, nieznającemu sytuacji strony i nie posiadającemu kompetencji do badania z urzędu sytuacji wnioskodawcy, spójny i niewątpliwy stan faktyczny uzasadniający konkluzję o wystąpieniu którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Sąd musi mieć bowiem wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. np. post. NSA z 20 lipca 2015 r. II FZ 542/15, post. WSA w Krakowie z 9 września 2015 r. I SA/Kr 1247/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania wydanej dla niej decyzji.

Uzasadnienie wniosku zawierało bowiem wyłącznie hasłowe wskazanie na wiązane z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody spowodowanej potencjalnym wydatkiem związanym z uzyskaniem nowych procedur oraz polegającej na zwiększeniu zagrożenia w związku z wprowadzeniem nowych procedur.

Co do argumentu o kosztach opracowania nowych procedur bezpieczeństwa, dostrzec należy, iż Skarżąca, nie dość, że nie wykazała swych twierdzeń jakimkolwiek dokumentem, to w uzasadnieniu wniosku nawet nie przedstawiła konkretnych danych wskazujących na rzeczywisty koszt sporządzenia koniecznej dokumentacji oraz wdrożenia wynikających z niej procedur. W uzasadnieniu wniosku brak również, wyrażonych wymiernymi danymi, informacji o tym jak wydatek wywołany przez wykonanie zaskarżonej decyzji mógłby wpłynąć na sytuację majątkową spółki. Na podstawie wniosku Skarżącej Sąd nie mógł zatem zweryfikować ogólnikowego argumentu o niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody.

Na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł jedocześnie ocenić celowości oraz rzeczywistych skutków wykonania obowiązków wynikających z nakazu wydanego przez inspektora pracy. Taka ocena stanowiłaby bowiem istotny element merytorycznego badania zaskarżonej decyzji właściwy dla fazy rozpoznania samej skargi. W orzecznictwie wprost wskazuje się natomiast, iż przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności aktu objętego skargą. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy (zob. post. NSA: z 13 listopada 2012 r. II OSK 590/12 oraz z 18 marca 2014 r. II OZ 250/14).

Z powyższych względów Sąd, na postawie art. 61 § 3 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przy czym, godnie z art. 61 § 5 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.