Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 611/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 77 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi A. W. i G. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. R., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) oraz kwotę 55 zł (pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem 22% podatku od towarów i usług łącznie kwotę 305 zł (trzysta pięć złotych).


UZASADNIENIE

Sygn. VII SA/Wa 611/10

UZASADNIENIE

Decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...] sierpnia 1967 r. zatwierdzono plan realizacyjny i udzielono R. i M. S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego na działce przy ul. [...].

Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji złożyli A. i G. W.

We wniosku o stwierdzenie nieważności wskazano, że pozwolenie na budowę zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ budynek o szerokości 8,52 m posiadający w każdej ścianie otwory został zlokalizowany na działce o szerokości (w chwili budowy domu) 9,0 m, co nie pozwalało na realizację budynku zgodnie z obowiązującymi przepisami w kwestii odległości od granicy działki. Ponadto decyzji pozwolenia na budowę nie otrzymali sąsiedzi nieruchomości N., poprzedni właściciele działki [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., znak [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z dnia [...] sierpnia 1967 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w wyniku gromadzenia akt dotyczących pierwotnego pozwolenia na budowę pozyskał: kserokopię decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] sierpnia 1967 r., znak: [...], wraz z informacją, że integralną częścią decyzji jest plan realizacyjny i projekt typowy [...]; kartę z projektu typowego, z której wynika, że zatwierdzony projekt budynku przedstawia obiekt o wymiarach 852x852, posiadający na każdej ścianie otwory okienne; kopię archiwalnej mapy zasadniczej w skali 1:1000 (aktualnej na 1964 r.) i kopię w skali 1:1000 (aktualnej na 1973 r.), obejmujących rejon działki nr [...] w L.

Organ ustalił, że inwestorka R. S. jak i Sąd Rejonowy w L., gdzie w sprawie o sygn. akt [...] oddalono powództwo o nakazanie zamurowania okien w jej budynku, nie są w posiadaniu dokumentów zatwierdzonych decyzją o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda [...] stwierdził, że budynek stanowiący własność R. S., wybudowano w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę. Z postępowania służb nadzoru budowlanego oraz opinii biegłego sądowego z dnia 25 stycznia 1996 r. (do sprawy sygn. akt [...] w Sądzie Rejonowym w L.) wynika, że budynek został posadowiony w odległości 1,20 m od granicy działki, a w ścianie szczytowej od strony posesji Wereszczyńskich umieszczono trzy otwory okienne oraz balkon na wysokości I piętra. Zarówno właściciele jak i organy, przed którymi toczyło się postępowanie nie dysponują dokumentacją techniczną, w oparciu, o którą wybudowano sporny obiekt.

Organ wskazał, że w oparciu o posiadane dokumenty tj. archiwalną mapę z 1964 r., ww. opinię biegłego sądowego, kserokopię karty projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, można stwierdzić, że budynek R. i M. S. nie mógł zostać usytuowany zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. ustawą z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz rozporządzeniem Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego ponadto rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli.

Wojewoda [...] stwierdził, że w oparciu o posiadane dokumenty nie można ustalić jak został zlokalizowany projektowany budynek. Wskazał, że decyzja Prezydium nie określa, na której działce udzielono pozwolenia na budowę, ponieważ nie został określony numer działki. Można domniemywać jedynie, że kserokopia decyzji dotyczy aktualnego domu mieszkalnego S.

Zdaniem Wojewody [...] braki w zgromadzonym materiale dowodowym oraz niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie nie stanowią dokumentów w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i nie mogą stanowić podstawy podejmowanych przez organy administracji rozstrzygnięć.

Po rozpatrzeniu odwołania A. i G. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną [...] kwietnia 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na skutek skargi A. i G. W. była przedmiotem kontroli sądu.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 28 października 2008 r. w sprawie o sygnaturze VII SA/Wa 1015/08 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] uznając, że poprzedzające ich wydanie postępowanie wyjaśniające przeprowadzono z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w jego ocenie organ bezzasadnie nawiązywał do okoliczności faktycznych na gruncie, a dotyczących usytuowania budynku, który jak sam wskazał przypuszczalnie wzniesiony został na podstawie, kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji pozwolenia na budowę, bo ta nie zawierała oznaczenia działki, której dotyczy. Sąd wskazał, że brak w decyzji o pozwoleniu na budowę określenia numeru działki, powinien być oceniany pod kątem tego, czy stanowi wadę rażącego naruszenia prawa.

Zdaniem Sądu dla poddania kontroli w postępowaniu nieważnościowym przedmiotowej decyzji pozwolenia na budowę organ musi przeprowadzić wszechstronne i wnikliwe postępowanie dowodowe.

Brak możliwości odnalezienia dokumentu zawierającego decyzję o pozwoleniu na budowę nie oznacza braku możliwości odtworzenia jego treści. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają wprawdzie uregulowań dotyczących postępowania w razie zaginięcia lub zniszczenia akt, analogicznych do zawartych w księdze czwartej Kodeksu postępowania cywilnego (art. 716-729), nie oznacza to jednak, iż organ administracji może uchylić się od obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia zgodnie z obowiązującym prawem, do czego zobligowany jest na mocy art. 7 k.p.a.

W sytuacji gdy ustalenie treści decyzji jest niezbędne do załatwienia sprawy, należy ją przesłankowo odtworzyć przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, nie wyłączając przesłuchania świadków i stron.

Zdaniem Sądu w tej sprawie koniecznym jest przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, a postępowanie organu winno dotyczyć ustalenia treści decyzji o pozwoleniu na budowę oraz jej załączników.

Po ponownym rozpatrzeniu wniosku mając na uwadze wytyczne Sądu Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną [...] lipca 2009 r. na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z [...] sierpnia 1967 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej R. i M. S. pozwolenia na budowę domu mieszkalnego przy ulicy [...] w L.

W uzasadnieniu organ podał, że nie można ustalić czy kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Organ podkreślił, że w oparciu o posiadane dokumenty tj. archiwalną mapę z 1964 r., opinię biegłego sądowego, kserokopię karty projektu zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę można stwierdzić, że budynek R. i M. S. nie mógł zostać usytuowany na działce nr [...] zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na dzień wydania decyzji obowiązywała bowiem ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz rozporządzenie Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 21 lipca 1961 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego. Powyższe przepisy nie mówią wprost o odległości obiektu od granicy działki, jednak z § 20 pkt 1 rozporządzenia wynika, że dla poszczególnych rodzajów pokrycia dachowego obowiązują określone w tabeli najmniejsze odległości między budynkami wolnostojącymi lub ich częściami, nie osłoniętymi ścianą przeciwpożarową. Wynika z niej, przy najmniej korzystnym wariancie, że w razie braku zabudowy na sąsiedniej działce odległość budynku od granicy działki nie może być mniejsza niż 3,0 m. Ponadto § 78 ust. 5 powyższego rozporządzenia określa, że otwory drzwiowe i okienne w ścianach zewnętrznych dwóch sąsiednich stref pożarowych powinny być oddalone od siebie co najmniej o 6,0 m, jeżeli kąt zawarty między tymi ścianami jest mniejszy od 120°, zaś z art. 277 pkt b rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowie osiedli wynika, że nowe budynki ogniotrwałe, posiadające od strony granicy otwory, prowadzące do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4,0 m od granic sąsiadów.

Działka inwestorów (jak wynika z mapy ewidencyjnej z 1964 r.) posiadała szerokość ok. 12,0 m, tymczasem projektowany budynek miał szerokość 8,52 m i otwory okienne w każdej ze ścian, co uniemożliwiało posadowienie obiektu w wyżej podanych odległościach od granic działki. W oparciu o posiadane dokumenty nie sposób ustalić, czy projekt budynku obejmował również lukarnę i drzwi balkonowe w poddaszu oraz, czy poprzedni właściciel inwestowanej działki nr [...] p. H. P. jako osoba władająca gruntem wyraził zgodę na przedmiotową inwestycję w określonym miejscu.

Prowadząc dodatkowe postępowanie, w trakcie kompletowania dokumentów dokonano następujących ustaleń. Komenda Powiatowa Policji w L. pismem z dnia 4 marca 2009 r., znak: [...] poinformowała, że Składnica Akt Komendy nie dysponuje materiałami dotyczącymi pozwolenia na budowę domu mieszkalnego R. i M. S. Ustalono również, że zarówno J. U. podpisujący zaskarżoną decyzję, jak i A. K. – kierownik budowy od wielu lat nie żyją. Ponadto ustalono, że inwestorzy w roku 1967 nie byli właścicielami działki nr [...], a z ewidencji gruntów miasta L. wynika, że działka nr [...] była wpisana na H. P. jako osobę władającą gruntem. Zgodnie z sentencją wyroku Sądu Powiatowego w L. z dnia [...] listopada 1970 r., sygn. akt [...] eksmitowano p. H. P. z w.w. działki i nadano wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności.

Istotną dla sprawy informacją jest stwierdzenie Urzędu Miasta L. w piśmie z dnia 15 kwietnia 2009 r., że nie posiada w swoich archiwach planu miejscowego z 1967 r. W związku z powyższym niemożliwe jest odniesienie się do problemu zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego obowiązującego dla tego terenu w czasie wydawania decyzji. Powołani przez stronę skarżącą świadkowie nie wnieśli do sprawy nowych dowodów. Podobnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. przy piśmie z dnia 15 lipca 2009 r. przesłał jedynie kserokopie dokumentów, będących już wcześniej w aktach sprawy. Ponadto z rozmowy przeprowadzonej w dniu 17 marca 2009 r. z pracownikiem A. Sp. z.o.o. w K. wynika, że firma w swoim archiwum nie posiada projektu budynku z roku 1967, a pod wskazanym symbolem [...] WB w aktualnym katalogu znajduje się inny budynek mieszkalny.

Wobec braków w zgromadzonym materiale zdaniem organu - nie jest możliwe jednoznacznie stwierdzić czy kwestionowana decyzja jest obarczona jedną z wad z art. 156 § 1 k.p.a. Nadto organ podkreślił, że własność działki, na której realizowana była inwestycja nie jest elementem rozstrzygającym ponieważ istniała prawna możliwość lokalizowania budynków nie tylko na działkach, w stosunku do których inwestor posiadał tytuł własności.

Odwołanie od tej decyzji złożyli A. i G. W., zarzucając organowi, iż nie przeprowadził właściwie postępowania wyjaśniającego – tj. nie przesłuchał właściciela działki nr [...] H. P., nie wyjaśnił zapisów obowiązującego w 1967 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie uzyskał całości akt administracyjnych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., które były przesłane wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]; co jest istotne gdyż w aktach były szkice, fotografie oraz projekt budowlany, a także iż organ wydał decyzję z naruszeniem art. 10 k.p.a.

Odwołujący się podali że 5 sierpnia 2009 r. przesłali do Wojewody pismo z wnioskiem o uzupełnienie dokumentów, a następnego dnia została im doręczona decyzja organu I instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną [...] grudnia 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg i wyniki postepowania przed organem I instancji uznając, że Wojewoda podjął wszelkie działania dla odtworzenia dokumentacji. Odnośnie zarzutów odwołania organ podał jedynie, że nie został przesłuchany wskazany świadek tj. S. J., co spowodowane było tym, że nie zgłosił się na wezwanie się organu. Odnosząc się do uwag odwołujących się dotyczących przesłania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego niekompletnych akt sprawy organ podał, że w jego ocenie jest bez znaczenia dla sprawy, bo organ nadzoru budowlanego był w posiadaniu dokumentacji dotyczącej zamurowania okien, likwidacji balkonu oraz dobudowy przedsionka i łazienki, a nie objętego kwestionowaną decyzją pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i G. W. zarzucając organowi brak staranności w prowadzonym postępowaniu w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymywał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zaskarżona decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. z [...] sierpnia 1967 r. wobec uchylenia decyzji wydanych w tym przedmiocie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 października 2008 r. Wyrok ten wobec tego, że nie został zaskarżony stał się prawomocny i stosownie do przepisu art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiązał w sprawie organy ponownie rozpatrujące sprawę.

Stosownie do treści tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Zgodnie z utrwalonymi poglądami w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 p.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postepowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826-827).

Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później.

Wyłączenie związania oceną prawną i jej konsekwencjami w postaci wskazań, co do dalszego postępowania wyrażoną w orzeczeniu sądowym, może nastąpić tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu wyroku w drodze skargi kasacyjnej (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2007 r. sygn. akt II GSK 240/06, publ. zbiór Lex 325365).

Równocześnie w takim samym zakresie "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu wiąże w sprawie ten sąd". Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 407/06, publ. zbiór Lex 362477 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r. sygn. akt III RN 13/97, publ. OSNAP 1999, nr 1, poz. 2).

Zauważyć ponadto należy, ze pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego, co do dalszego postępowania mają wytyczyć kierunek działania organu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W cytowanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 28 października 2008 r. sąd jednoznacznie stwierdził, że obowiązkiem organu jest podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego tj. dopuszczenie jako dowodu w sprawie wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, co znaczy, że organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem wszelkich dostępnych środków dowodowych (z urzędu i zgłoszonych przez strony). Sąd podkreślił, iż w jego ocenie w przedmiotowej sprawie organ winien przeprowadzić rozprawę administracyjną.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy w ocenie sądu organy nie zastosowały się w pełni do wytycznych Sądu.

Nie przeprowadzono bowiem rozprawy administracyjnej nie przesłuchano świadka H. P., który był władającym działką, na której zrealizowano inwestycję, nie przeprowadzono również analizy dokumentów zebranych w postępowaniu prowadzonym przed organem nadzoru budowlanego, przy czym stwierdzenie organu, iż dokumenty te nie mają znaczenia w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu bez wykazania jakie dokumenty organ nadzoru zebrał nie może zostać poddane kontroli Sądu.

Organy nie ustaliły również czy w czasie wydawania kontrolowanej decyzji na terenie objętym inwestycją obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podając jedynie, że Urząd Miasta w L. nie dysponuje takim planem.

Poza powyższym należy podkreślić, że słusznym jest zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. – podnoszony przez skarżących.

Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu (prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania) obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę podejmowania decyzji.

Z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się co do okoliczności wskazanych w tym artykule. Zawarte w treści powyższego przepisu sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji publicznej, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia.

Zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn niż wymienione w art. 10 § 2 k.p.a. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.

W aktach rozpoznawanej sprawy brak jest dowodu, z którego wynikało by, że organ I instancji zawiadomił skarżących o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Konsekwencją naruszenia tej zasady postępowania był fakt, że 4 sierpnia 2009 r. (a więc w kilka dni po wydaniu rozstrzygnięcia) skarżący złożyli do Wojewody pismo zawierające wnioski dowodowe według nich istotne dla rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu naruszenie zasady zapewniającej stronie gwarancje procesowe ochrony jej praw (w rozpoznawanej sprawie uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału a szczególnie zgłoszenia wniosków dowodowych) w sytuacji gdy organ odwoławczy nie odniósł się co do tego naruszenia stanowi wadę postępowania mogącą mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu organy winny uzupełnić postępowanie prowadzone w sprawie uwzględniając powyższe uwagi Sądu i przeprowadzić je z zachowaniem reguł i zasad procedury administracyjnej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.