Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 314/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2005-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 17
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Asesor WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Na oryginale właściwe podpisy


UZASADNIENIE

II SA/Bd 314/05

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (SKO) decyzją z dnia [...]2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej D. D. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]2004 r. przyznającej zasiłek rodzinny na dziecko – F. B. i odmawiającej przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w związku z ustaleniem dotyczącym wspólnego zamieszkiwania i wychowywania dziecka z jego ojcem biologicznym, na podstawie art. 5 i art. 8 ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż z dokumentów zawartych w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że skarżąca od ponad dwóch lat zamieszkuje wspólnie z ojcem dziecka, prowadzi z nim wspólne gospodarstwo domowe i razem wychowują syna F. Oznacza to, że skarżąca nie spełnia warunków określonych w art. 3 pkt 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych i dlatego odmówiono przyznania prawa do dodatku.

W skardze na powyższą decyzję D. D. podniosła, iż przedstawiła dokumenty, z których wynika, że nie prowadzi wspólnego gospodarstwa z ojcem dziecka, że wspólne z nim zamieszkiwanie nie świadczy o wspólnym wychowywaniu dziecka. Wskazała, że od dwóch lat otrzymuje alimenty na syna i sama boryka się z problemami wychowawczymi. Uznała, że spełnia wszystkie warunki, od których zależy przyznanie prawa do dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do sądu decyzji są przepisy ustawy z dnia 28.11.2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.). Zgodnie z przepisem art. 8 i 12 tej ustawy matce dziecka przysługuje dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka w wysokości 170 zł na dziecko. Przez samotne wychowywanie dziecka rozumie się w myśl art. 3 pkt 17 ustawy, wychowywanie dziecka przez pannę, kawalera, osobę pozostającą w separacji orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu, osobę rozwiedzioną, wdowę lub wdowca, jeżeli wspólnie nie wychowuje dziecka z ojcem lub matką dziecka.

Nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca jest panną i że wychowuje swojego syna F., jak również co do tego, że mieszka w mieszkaniu ojca F., bo jak twierdzi nie miałaby gdzie mieszkać, gdyby jej nie przyjął do siebie. Co do tego, czy syn skarżącej jest wychowywany wspólnie przez skarżącą i jego ojca, Sąd powziął poważne wątpliwości. Skarżąca konsekwentnie twierdzi bowiem, że nie prowadzi z ojcem dziecka wspólnego gospodarstwa domowego, ani nie wychowuje z nim dziecka, a to że razem z nim mieszka spowodowane zostało tym, że nie miała się gdzie podziać po tym, jak została wymeldowana przez matkę. Podnosi także, iż od trzech lat otrzymuje alimenty na syna w kwocie 200 zł.

Organ zarówno I jak i II instancji przeciwstawia tym twierdzeniom jedynie to, że skarżąca w dniu 02.11.2004 r. złożyła oświadczenie, że od około dwóch lat prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z ojcem dziecka i razem wychowują dziecko oraz to, że we wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do tego zasiłku z dnia 22.11.2004 r. wykazała ojca dziecka jako członka rodziny.

Nie mogą to być wystarczające argumenty, jeżeli się weźmie pod uwagę to, że dopisanie we wniosku z dnia 22.11.2004 r. ojca dziecka jako członka rodziny nastąpiło przez zupełnie inną osobę aniżeli skarżąca (jaką nie wiadomo) oraz to, że oświadczenie skarżącej z dnia 02.11.2004 r. pojawiło się w aktach w niewyjaśnionych okolicznościach, napisane jest nie przez skarżącą i jest całkowicie sprzeczne z tym, co twierdzi skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze. Organ drugiej instancji pomimo tego, że jest w związku z wniesionym odwołaniem zobowiązany ponownie merytorycznie rozpoznać sprawę, nie dostrzegł istniejących sprzeczności i nie podjął trudu ich wyjaśnienia. Powinien był to uczynić, zwłaszcza wobec możliwości uzyskania wywiadu środowiskowego na podstawie przepisu art. 23 ust. 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wynikałyby z niego informacje, na podstawie których można by ustalić, czy rzeczywiście skarżąca nie spełnia warunków, od których zależy uzyskanie prawa do dodatku wynikających z art. 3 pkt 17 ustawy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga zasługiwała na uwzględnienie wobec naruszenia przez organ administracji publicznej zasad postępowania wynikających z art. 7, 8, 75 i 77 K.p.a. w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy.

Orzeczono więc na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), jak w pkt 1 sentencji, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.