Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1125/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 3, art. 64 § 2, art. 140, art. 134, art. 127 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skarg Skarbu Państwa- Prezydenta Miasta K., Gminy Miejskiej K. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołań oddala skargi.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] marca 2013r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, stwierdził niedopuszczalność odwołania Gminy Miejskiej K. i Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta K. (dalej: "skarżący") od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2011r. znak [...] w części dotyczącej pkt 1.

Podstawą wydania postanowienia były następujące ustalenia.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. znak [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniosków A. M., K. M., J. M. stwierdził w punkcie 1, że parcela budowlana [...] i parcele gruntowe pgr: [...], [...], [...], [...], [...] objęte dawną księga tabularną [...] gminy katastralnej L., nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, a w punkcie 2 o podpadaniu części parceli budowlanych i parceli gruntowych objętych ww. księgą pod działanie cytowanego art.2 ust. 1 lit. e) dekretu.

W dniu 22 czerwca 2011r. A. S. powołując się na pełnomocnictwo Gminy Miejskiej K. oraz Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta K. złożył odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej punktu 1. Do złożonego odwołania dołączono kserokopię pełnomocnictwa, upoważniającego A. S. do wnoszenia odwołań od decyzji administracyjnych, składanych wniosków o ponowne załatwienie sprawy, wnoszenia zażaleń na postanowienia wydawane przez organy administracji rządowej, samorządowej, w sprawach w których strona jest Gmina Miejska K. i Skarb Państwa – reprezentowany przez Prezydenta Miasta K., a przedmiot rozstrzygnięcia należy do zakresu działania Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. Kserokopię potwierdził za zgodność z oryginałem sam pełnomocnik.

Pismem z dnia 19 lutego 2013r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwrócił się do A. S. o uzupełnienie braków odwołania – w terminie 7 dniu, pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W piśmie wskazał, że zgodnie z art. 33 § 3 kpa odpis udzielonego pełnomocnictwa może być uwierzytelniony wyłącznie przez takiego pełnomocnika, który jest adwokatem lub radcą prawnym, nadto zauważył, że do pełnomocnictwa nie dołączono dokumentu (np. regulaminu organizacyjnego), który wskazywałby, że zaskarżona decyzja dotyczy spraw należących do zakresu działania Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. Pismo to doręczono w dniu 26 lutego 2013r. W zakreślonym, jak i późniejszym terminie, nie uzupełniono braków odwołania. W ocenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi skoro A. S. nie był należycie umocowany do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] należało postanowieniem stwierdzić niedopuszczalność odwołania.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2013 r. skarżący Gmina Miasta K. – Prezydent Miasta K. i Skarb Państwa – Prezydent Miasta K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2013r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 33 § 3 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że złożone w sprawie pełnomocnictwo poświadczone za zgodność z oryginałem nie spełnia wymogów określonych we wskazanym przepisie. Wnieśli o uchylenie postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że A. S. był upoważniony do reprezentowania skarżących w ww. postępowaniu, jak również do złożenia odwołania od wydanego w jego trakcie rozstrzygnięcia. Uprawnienie to wynika z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Nr [...] z [...] maja 2010, którego potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia została załączona do odwołania wniesionego od ww. postanowienia. Wskazali też, że zgodnie z Zarządzeniem Dyrektora Wydziału Geodezji z [...] marca 2013r. Nr [...] wydanym na podstawie polecenia służbowego dyrektora magistratu nr [...] z [...] kwietnia 2005r. zobowiązującego kierujących komórkami organizacyjnego Urzędu Miasta K. do wydania zarządzeń wewnętrznych w sprawie ustalenia wykazu pracowników do potwierdzenia kopii dokumentów za zgodność z oryginałem A. S. posiada ww. uprawnienia. W związku z tym w ocenie skarżących skoro wnoszący odwołanie w imieniu skarżących, załączył pełnomocnictwo uprawniające go do reprezentowania skarżących oraz potwierdził je zgodnie z posiadanym uprawnieniami, odwołanie wniesiono skutecznie i powinno zostać rozpatrzone.

Do skargi dołączono pismo pt. polecenie służbowe Nr [...] Dyrektora Magistratu z [...] kwietnia 2005r. w sprawie ustalenia w komórkach organizacyjnych Urzędu Miasta K. wykazu osób uprawnionych do potwierdzania kopii dokumentów za zgodność z oryginałem oraz zarządzenie NR [...]. Dyrektora Wydziału Geodezji z dnia [...] marca 2013r. w sprawie ustalenia wykazu pracowników Wydziału Geodezji uprawnionych do potwierdzania kopii dokumentów za zgodność z oryginałem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

W sprawie niniejszej odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2011r. dotyczącej zespołu dworsko – pałacowego w L. w imieniu Gminy Miejskiej K. i Skarbu Państwa podpisał, jak wynika z pieczątki zamieszczonej pod odwołaniem "z up. Prezydenta Miasta A. S. Kierownik Referatu w Wydziale [...]". Do odwołania załączono kserokopię upoważnienia Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2010r. upoważniającego A. S. – Wydział [...] między innymi do wnoszenia odwołań od decyzji administracyjnych wydanych przez organy administracji rządowej, samorządowej w sprawach, w których strona jest Gmina Miejska K. i Skarb Państwa - reprezentowany przez Prezydenta Miasta K., a przedmiot rozstrzygnięcia należy do zakresu działania Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. Załączoną kserokopię upoważnienia poświadczył za zgodność z oryginałem w dniu 22 czerwca 2011r., jak wynika z pieczątki Kierownik Referatu A. S.

Jak wynika z dyspozycji art. 33 § 3 kpa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Adwokat lub radca prawny oraz rzecznik patentowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa.

W tym stanie faktycznym, skoro do odwołania nie dołączono oryginału pełnomocnictwa, a złożona kserokopia była uwierzytelniona przez osobę nieumocowaną do tego, zdaniem Sądu, organ II instancji zobligowany był do wezwania A. S. w trybie art. 64 § 2 w związku z art. 140 kpa do uzupełnienia odwołania. W wezwaniu tym, pouczając, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni spowoduje stwierdzenie niedopuszczalność odwołania, wezwano do nadesłania oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa upoważniającego A. S. do złożenia odwołania – wskazując, że złożona kopia pełnomocnictwa nie odpowiada art. 33 § 3 kpa (którego brzmienie przytoczono) skoro uwierzytelnił ją A. S. Nadto zażądano, pod rygorem jw., nadesłania dokumentu, np. aktu prawa wewnętrznego (regulaminu organizacyjnego), z którego wynika, że przedmiot rozstrzygnięcia niniejszego postępowania mieści się w zakresie działania Wydziału Geodezji Urzędu Miasta K. Poza sporem pozostaje, że powyższego wezwania nie wykonano, ani w terminie w nim wskazanym, ani w terminie późniejszym. Prawidłowym było zatem stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania w oparciu o przepis art. 134 kpa.

Prowadzenie natomiast postępowania bez wezwania do usunięcia braku pełnomocnictwa czy innych jeszcze wymagań, względnie w sytuacji, gdy braki odwołania nie zostały uzupełnione, oznacza wadliwość postępowania i to w postaci kwalifikowanej. W takim przypadku mamy bowiem do czynienia z działaniem organu odwoławczego "z urzędu", co narusza zasadę skargowości (art. 127 § 1 kpa) i stanowi o rażącym naruszeniu prawa – wyrok NSA z 26 listopada 2011r., I OSK 1866/10/LEX 1069628. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że pogląd ten jest akceptowany tak w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie (zob. Piotr Przybysz - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r. str. 338 raz powołane tam orzecznictwo, w tym wyrok NSA z dnia 15 września 2000 r. sygn. III SA 417/00, /LEX 472117).

W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi wskazujący na naruszenie prawa procesowego, tj. art. 33 § 3 kpa. W aktach sprawy brak bowiem oryginału pełnomocnictwa, albo jego urzędowego odpisu np. notarialnego, czy też uwiarygodnionego przez organ prowadzący postępowanie lub organ udzielający w sprawie pomocy prawnej na podstawie art. 52 kpa.

Podkreślić przy tym trzeba, że Gmina Miejska K. była stroną przeprowadzonego postępowania administracyjnego, a nie organem działającym władczo w tym postępowaniu. W postępowaniu tym Gminę, jako stronę, wedle zasady wyrażonej w art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, reprezentuje Prezydent. Oczywiście Prezydent może być zastąpiony przez inną osobę, ta jednak działa na podstawie udzielonego w trybie art. 33 kpa pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo takie nie ma nic wspólnego z upoważnieniem, o którym mowa w art. 268a kpa. Upoważnienie polega na przekazaniu pracownikowi uprawnienia do podejmowania działań mieszczących się we władczych kompetencjach organu administracji publicznej. Podejmowane przez prawidłowo upoważnionego pracownika czynności administracyjne są czynnościami organu. Powtórzyć należy, że w sprawie dotyczącej zespołu dworsko – parkowego w L. Gmina była stroną prowadzonego postępowania. W związku z tym złożone przy skardze zarządzenie wywiera może wskazany w nim skutek w sprawach, w których Gmina jest organem działającym władczo.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.

-----------------------

1