Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 36/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1; art.28; art. 33 ust. 1; art. 35;
journal: Dz.U. 2019 poz 1397
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
article: art. 7; art. 77 § 1; art. 78 § 1; art. 80;
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] 2020 r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A. S. ("skarżący" lub "strona"), utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy D. z [...] 2019 r. nr [...] przedmiocie wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu mieszkalnym położonym w miejscowości K. 27.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z [...] 2019 r. T. S. ("wnioskodawca") zwrócił się do Wójta Gminy D. o wymeldowanie skarżącego z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w miejscowości K. pod nr 27. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że skarżący nie zamieszkuje pod wskazanym adresem, natomiast przez cały okres zameldowania pod tym adresem przebywał w położonym obok domu - pod adresem K. 26. Dom o numerze 27 stanowi pustostan, który z uwagi na zły stan techniczny nie nadaje się do zamieszkiwania (dziurawy dach, drewniane i rozpadające się ściany, brak dostępu prądu).

W toku postępowania administracyjnego Wójt Gminy D. ("organ I instancji") ustalił, że skarżący nie przebywa w lokalu, w którym jest zameldowany na pobyt stały. W konsekwencji organ I instancji uznał, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w przepisie art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2021 r. poz. 510), dalej powołanej jako "ustawa" lub "ustawa o ewidencji ludności", i decyzją z [...] 2019 r. orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w przedmiotowym lokalu.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionował zasadność wymeldowania wskazując, że zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od czasu zameldowania w nim, to jest od 1967 r. Wskazał, że okoliczność zamieszkiwania pod wskazanym adresem mogą potwierdzić świadkowie M. K. oraz S. W., których adresy zamieszkania skarżący podał w odwołaniu.

Wojewoda nie uwzględnił odwołania. W ocenie organu odwoławczego nie budziło wątpliwości, że skarżący nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 30 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 474/19 uchylił decyzję organu odwoławczego. Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy nie odniósł się do wniosków dowodowych strony zgłoszonych przez w odwołaniu, nie odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy i przeprowadzonych dowodów, naruszając tym samym zasady postępowania administracyjnego ustanowione w art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 k.p.a. i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), w skrócie "k.p.a.".

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy decyzją z [...] 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] 2019 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności, zameldowanie na pobyt stały lub czasowy ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w danym miejscu. Zameldowanie w żaden sposób nie łączy się z prawem do lokalu, a służy jedynie prawidłowej ewidencji ludności.

W ocenie organu nie budzi wątpliwości, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu położonym pod adresem K. 27. Skarżący zamieszkuje bowiem w sąsiednim budynku, należącym do jego siostry, tj. pod adresem K. 26. Potwierdza to informacja Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, dokonana kontrola meldunkowa oraz w oświadczenie Sołtysa wsi K.. Organ nadmienił, iż skarżący podczas kontroli rozmowie z funkcjonariuszem Policji sam przyznał, iż cały okres zimowy mieszka u swojej siostry, tj. pod adresem K. 26. W sprawie przesłuchani zostali świadkowie. R. S. potwierdził fakt, iż lokal położony pod nr 27 nie jest zamieszkany przez skarżącego, natomiast kolejny świadek - A. G. nie miał wiedzy na temat miejsca zamieszkania skarżącego, nie wiedział także, co się znajduje na posesji pod numerem 27. Przesłuchany w sprawie E. T. (listonosz) zeznał, iż skarżącego widuje na obu posesjach, natomiast korespondencję przekazuje mu tam, gdzie go spotka. Z relacji T. S. wynika, iż przedmiotowy lokal służy skarżącemu jako magazyn, w którym znajdują się worki ze zbożem oraz stosy starych ubrań, zaś z racji złego stanu technicznego (dziurawy dach, rozpadające się ściany) nie nadaje się do zamieszkiwania. Brak jest tam również podłączenia prądu, który według świadka skarżący pobiera z lokalu swojej siostry za pomocą przedłużacza.

Organ odwoławczy podkreślił, że z analizy zeznań samego zainteresowanego, wynika, iż uważa on, że zamieszkuje pod adresem K. 27. Przyznał jednocześnie, że nie partycypuje w kosztach utrzymania nieruchomości (tj. nie opłaca podatku od nieruchomości, nie miał również wiedzy, czy ma zawartą umowę na wywóz śmieci z niniejszej nieruchomości). Zdaniem organu zeznania skarżącego, że nieruchomość wyposażona jest prócz mebli w telewizor, radio, lodówkę i zamrażarkę, mogły potwierdzić tylko zaplanowane przez organ I instancji oględziny nieruchomości. Nie odbyły się one jednak, bowiem na zaplanowanych czynnościach nie pojawił się skarżący, mimo odebrania zawiadomienia o terminie i miejscu ich przeprowadzenia.

Organ wyjaśnił, że zwrócił się do organu I instancji o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z zeznań świadków zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Organ ocenił, że żaden z nich nie stwierdził wprost, czy skarżący mieszka pod adresem K. 27, świadkowie nie mieli także wiedzy gdzie znajduje się centrum życiowe skarżącego. Pierwszy świadek - M. K. nie potrafił określić, pod którym z adresów mieszka skarżący, jednak jego zdaniem mieszkanie jest wyposażone w meble i lodówkę, aczkolwiek nie zauważył tam rzeczy osobistych skarżącego. Dodał, że posiłki skarżący spożywa u swojej matki w miejscowości S.. Drugi ze świadków - S. W. również nie był w stanie konkretnie określić, czy skarżący stale zamieszkuje pod adresem K. 27. Nie wiedział również jak wygląda mieszkanie, czyli jak jest umeblowane lub ile ma pokoi, ponieważ, jak zeznał, kiedy był tam po raz ostatni było ciemno, a z powodu braku prądu siedzieli przy świeczce. Świadek nie potrafił również określić, czy skarżący posiada swoje rzeczy osobiste w tym lokalu.

Organ zakwestionował twierdzenia skarżącego, że w budynku nr 27 znajdują się sprzęty gospodarstwa domowego, ponieważ brak jest stałego dopływu prądu do przedmiotowego lokalu. Zdaniem organu, prowizoryczne podłączenie w formie przedłużacza nie dowodzi o stałym zamieszkiwaniu skarżącego w niniejszym lokalu.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego. Skarżący podniósł, że zamieszkuje w spornym lokalu od 1967 r., do chwili obecnej. Skarżący podniósł, że ściany w lokalu nr 27 nie rozpadają się, a on sam w spornym lokalu posiada wersalkę do spania, pościel, naczynia i rzeczy osobiste, szafę, lodówkę, zamrażarkę, stół oraz krzesła.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Przedmiotem oceny sądu jest decyzja organu II instancji wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 30 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 474/19 decyzji tego organu z 26 lipca 2019 r.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej w skrócie "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy był zatem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 474/19.

W ocenie sądu rozpoznającego skargę w sprawie niniejszej, organ odwoławczy prawidłowo wykonał wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie III SA/Lu 474/19 oraz wyczerpująco wyjaśnił wskazane przez sąd okoliczności.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku w sprawie III SA/Lu 474/19 stwierdził, że braki w zakresie odniesienia się przez organ II instancji do wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w postępowaniu odwoławczym oraz argumentacji zawartej w odwołaniu, a także w zakresie oceny całokształtu materiału dowodowego nie pozwalają na przyjęcie, że organ odwoławczy zrealizował wynikającą z art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zdaniem sądu organ nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie oraz nie rozważył zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Sąd zwrócił uwagę, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący, kwestionując ustalenia tego organu, wskazał osoby świadków M. K. oraz S. W., którzy według skarżącego mogli potwierdzić okoliczność zamieszkiwania skarżącego w miejscu zameldowania. Tymczasem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie odniósł się do powyższych wniosków dowodowych, pomijając w istocie wnioski skarżącego. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak było wskazania konkretnych dowodów, na których organ opiera swoje ustalenia. Organ odwoławczy ogólnie powołał się na zeznania świadków, nie podając imion i nazwisk tych świadków, z których zeznań wyprowadził określone wnioski w zakresie ustaleń faktycznych. Brak też w zaskarżonej decyzji oceny poszczególnych przeprowadzonych już w sprawie dowodów, a także odniesienia się do argumentów skarżącego podniesionych w treści odwołania.

We wskazaniach dla organu co do dalszego postępowania, sąd polecił, by przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podjął czynności w celu przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu.

Przed przystąpieniem do rozważań merytorycznych dotyczących przesądzenia kwestii spełnienia bądź nie przesłanek wymeldowania skarżącego ze spornej nieruchomości, należało ocenić, czy organ wykonał wskazane wyżej szczegółowe zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, a więc przede wszystkim czy podjął czynności w celu przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu.

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, w wykonaniu wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, organ II instancji zwrócił się do organu I instancji o przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków: M. K. oraz S. W.. Dowody te zostały przeprowadzone [...] 2020 r. i zaprotokołowane.

W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo omówił wszystkie przeprowadzone w sprawie dowody, tj. zeznania świadków: M. K., S. W., R. S., T. A. G. (organ błędnie podał jedynie imię "[...]") oraz E. T., przeanalizował informacje podane przez T. S. zawarte we wniosku o wymeldowanie i innych przedstawionych dokumentach oraz oświadczeniach, w tym zaprotokołowanych podczas przesłuchania świadków. Organ szczegółowo odniósł się także do twierdzeń samego skarżącego. Wskazał ponadto przyczyny, dla których nie udało się przeprowadzić oględzin lokalu nr 27 (skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie mimo skutecznego doręczenia zawiadomienia). W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się także do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Zdaniem sądu organ po uzupełnieniu materiału dowodowego, rozpatrzył sprawę w jej całokształcie, zgodnie ze wskazanymi wyżej wytycznymi sądu.

Przechodząc do analizy zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja organu II instancji, dotycząca wymeldowania skarżącego z pobytu stałego. Zaś materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności, w myśl którego organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Przy czym, zgodnie z definicją zawartą w art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Za pobyt stały uważa się pobyt z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję.

Należy podkreślić, że o ocenie charakteru pobytu lub opuszczenia lokalu nie decyduje treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Samo "pojawianie się" w opuszczonym lokalu, bez stworzenia tam centrum interesów życiowych, nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że skarżący mieszka w przedmiotowym lokalu.

Należy także przypomnieć, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie są wyłącznie aktami rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby i jako takie nie rodzą żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądzają o ich utracie. Wymeldowanie poświadcza jedynie opuszczenie miejsca pobytu stałego (zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski, który opuszcza miejsce pobytu stałego albo opuszcza miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu obowiązany jest wymeldować się). Jest to zatem wyłącznie akt, którego istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o rzeczywistym miejscu pobytu oznaczonej osoby. W przypadku osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, decyzję w sprawie wymeldowania wydaje organ gminy (art. 35 ustawy o ewidencji ludności). W orzecznictwie przyjmuje się, że opuszczenie miejsca pobytu stałego musi być trwałe i dobrowolne. Ustalenia organu winny się zatem koncentrować jedynie wokół tego, czy dana osoba opuściła miejsce pobytu stałego dobrowolnie i trwale opuściła lokal. Opuszczenie lokalu można z kolei uznać za dobrowolne, jeżeli wynikało ono z nieskrępowanej woli przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce. Przez dobrowolność rozumie się opuszczenie lokalu z własnej woli, tj. bez przymusu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko organu, że zaistniały przesłanki do wymeldowania skarżącego ze spornego lokalu ([...] 27). Uzupełniony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący zamieszkuje lokal sąsiedni – pod adresem K. 26, gdzie stale przebywa, przechowuje jedzenie i spożywa posiłki, ogląda telewizję. Natomiast lokal nr 27 stanowi jedynie magazyn różnych rzeczy i miejsce w którym skarżący przebywa czasowo, okazjonalnie. Nie można uznać, że skarżący przebywa tam stale i lokal ten stanowi jego centrum życiowe. Brak prądu i zły stan techniczny budynku, jedynie dodatkowo potwierdzają te wnioski.

Sąd podziela przedstawioną w zaskarżonej decyzji ocenę materiału dowodowego. W ocenie sądu organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu nr 27 w K., bowiem mieszka w położonym na sąsiedniej działce w budynku nr 26, należącym do jego siostry E. J.. Potwierdzają ten stan rzeczy przeprowadzone w sprawie dowody. Przesłuchany w charakterze świadka S. W. zeznał, że nie wie pod jakim numerem lokalu mieszka skarżący. Ostatni raz odwiedził skarżącego wiosną 2020 r. Skarżący wyniósł dla niego jedzenie z lokalu, "w którym zamieszkuje". Świadek oświadczył, że nie jest to ten sam lokal, w którym mieszka ojciec skarżącego. Natomiast u skarżącego (w lokalu nr 27) nocował i spożywał posiłek raz około 2 lat temu. Świadek raz był u skarżącego w kuchni ("pomieszczeniu znajdującym się za przybudówką"), jednak był pod wpływem alkoholu, było ciemno i spędzali czas przy świeczce, dlatego nie wie jak wygląda pomieszczenie i czy są tam jakieś meble, lecz widział kuchnię kaflową.

Drugi ze świadków, o których przesłuchanie wnosił skarżący, M. K. ostatni raz widział skarżącego latem 2019 r. Świadek nie potrafił określić pod którym z adresów mieszka skarżący, jednak jego zdaniem mieszkanie jest wyposażone w meble i lodówkę, aczkolwiek nie był w stanie stwierdzić czy znajdują się tam rzeczy osobiste skarżącego. Słyszał zaś, że skarżący spożywa posiłki u swojej matki w miejscowości S. w domu jego rodziców.

Słusznie zwraca uwagę organ, że zgłoszeni przez skarżącego świadkowie nie potwierdzili faktu zamieszkiwania skarżącego w budynku pod adresem K. 27. Żaden ze świadków nie odwiedza skarżącego regularnie i nie ma wiedzy o jego rzeczywistym miejscu zamieszkania. Należy ponadto zauważyć, że świadkowie ci mieszkają w innych miejscowościach, a ich kontakty ze skarżącym są sporadyczne.

Podzielić należy także stanowisko organu, że także inne dowody przeczą tezie o zamieszkaniu skarżącego w lokalu nr 27. Z pisma Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z [...] 2019 r. wynika, że wywiady środowiskowe ze skarżącym przeprowadzane były w drewnianym, ocieplonym budynku, a podczas czynności pracownika opieki społecznej skarżący wskazywał jako swoje miejsce zamieszkania budynek stanowiący własność jego siostry (tj. K. 26) podając jednak numer 27. Z kolei Komendant Posterunku Policji poinformował organ I instancji, że podczas kontroli meldunkowej skarżącego zastano pod adresem K. 26. Także sołtys wsi K. w oświadczeniu z [...] 2019 r. potwierdziła, iż skarżący mieszka w domu należącym do jego siostry. Przesłuchany w tej sprawie R. S. potwierdził, iż lokal położony pod nr 27 nie jest zamieszkany przez skarżącego, natomiast świadek - A. G. nie miał wiedzy na temat miejsca jego zamieszkania. Świadek E. T. (listonosz) zeznał, iż skarżącego widuje przeważnie widuje w domu rodziców i tam mu zostawia korespondencję. Na sąsiedniej posesji (nr 27) widział go może 2 razy, jak z niej wychodził. Wnioskodawca T. S. twierdzi natomiast, że budynek nr 27 służy skarżącemu jako magazyn. Lokal ten jest w złym stanie technicznym (dziurawy dach, rozpadające się ściany) i nie nadaje się do zamieszkiwania, brak jest tam również prądu. Z twierdzeń wnioskodawcy wynika ponadto, że dopiero po wszczęciu postępowania skarżący dokonał prowizorycznego podłączenie prądu z lokalu swojej siostry za pomocą przedłużacza. Twierdzenie to nie zostało przez skarżącego skutecznie podważone.

Także inne dowody potwierdzają wnioski organu. Z informacji przesłanej przez gminę wynika, że co do lokalu nr 27 nie zawarto z gminą żadnej umowy na wywóz śmieci. Skarżący w odwołaniu potwierdził, że lokal nr 27 jest w złym stanie technicznym i nie jest podłączony do niego prąd. Jak słusznie podkreślił organ skarżący przyznał także, że nie partycypuje w kosztach utrzymania nieruchomości (tj. nie opłaca podatku od nieruchomości).

Skarżący wprawdzie twierdzi, iż sam robi remonty oraz kupuje drewno celem ogrzania lokalu, zaś nieruchomość wyposażona jest prócz mebli w telewizor, radio, lodówkę i zamrażarkę, jednak nie umożliwił organowi dokonania oględzin budynku, co pozwoliłoby na ocenę, czy rzeczywiście budynek nie jest zamieszkały nie nadaje się do zamieszkiwania.

Zauważyć należy, że organ I instancji dwukrotnie wyznaczył termin oględzin lokalu. Za pierwszym razem skarżący nie odebrał korespondencji, za drugim nie stawił się w miejscu oględzin mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie i miejscu przeprowadzenia czynności.

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strony mają prawo składać wyjaśnienia w każdym czasie w toku postępowania oraz przedstawiać dowody na ich poparcie. Skarżącemu, jako stronie postępowania zapewniono czynny udział w postępowaniu, umożliwiono złożenie dowodów i wyjaśnień w sprawie. W szczególności złożył on wyjaśnienia oraz został zawiadomiony o terminie i miejscu przeprowadzenia oględzin lokalu nr 27 w K.. Skarżący z prawa do udziału w czynności nie skorzystał. Jego nieobecność uniemożliwiła także przeprowadzenie samej czynności przez organ I instancji. W konsekwencji skarżący uniemożliwił potwierdzenie, że stale przebywa w lokalu nr 27 w K., w którym znajdują się sprzęty gospodarstwa domowego oraz jego rzeczy osobiste, a lokal nadaje się do zamieszkania.

Organ odwoławczy prawidłowo też wywodzi, że o ocenie charakteru opuszczenia lokalu nie decyduje deklaracja strony, ale okoliczności faktyczne oraz dowody wskazujące na stan rzeczywisty, a fakt, że skarżący przychodzi do lokalu i przebywa w nim okazjonalnie nie jest tożsamy z zamieszkiwaniem w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności. Przeprowadzone w sprawie dowody wskazują, że skarżący mieszka w budynku sąsiednim, należącym do jego siostry, a z pomieszczeń w budynku, w którym jest zameldowany korzysta okazjonalnie i to nie w celu stałego w nim zamieszkiwania. Okoliczność, że świadek S. W. zeznał, że nocował raz u skarżącego w lokalu nr 27 nie podważa ustaleń organu. Jak słusznie podkreślił organ, świadek nie potrafił wskazać ile pomieszczeń ma ten lokal, jakie jest jego wyposażenie, ani czy skarżący posiada w nim rzeczy osobiste.

Podnieść należy, że powyższej oceny nie zmienia również twierdzenie skarżącego, że z uwagi na "nieprawidłową" osobowość i stan zdrowia, trudno uznać jego wypowiedzi za "aktualne". W ocenie sądu wypowiedzi skarżącego oraz jego działania w sprawie (uczestniczył w przesłuchaniu świadków, przeważnie odbierał kierowaną do niego korespondencję) oraz treść jego wyjaśnień z 5 marca 2019 r., nie wskazują na jakiekolwiek problemy skarżącego ze zrozumieniem istoty toczącego się postępowania. Ani funkcjonariusz Policji, ani pracownik MOPS nie zwrócili uwagi na jakikolwiek dysfunkcje skarżącego. Natomiast jego wyjaśnienia złożone przed organem I instancji należy uznać za spójne i logiczne, a dokonywane przez niego czynności – jako racjonalne. Nietrafny jest zatem zarzut skargi wskazujący na brak wiarygodności tych wyjaśnień. W ocenie sądu, nawet pominięcie wyjaśnień strony, nie zmienia oceny materiału dowodowego w sprawie. Inne zgromadzone dowody, ocenione jako wiarygodne, wskazują, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu pod adresem K. 27.

W ocenie sądu, cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został oceniony przez organ odwoławczy w sposób logiczny i spójny. Organ odwoławczy nie naruszył przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Działał w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 6 k.p.a., na podstawie obowiązujących przepisów prawa, uwzględniając wytyczne zwarte w zapadłym w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Organ odwoławczy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy i rozpatrzył w sposób wyczerpujący zebrany materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny tego materiału wskazanych w art. 80 k.p.a. Dokonał oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, każdego z nich z osobna i we wzajemnym ich powiązaniu z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy. Tak jak wymaga tego zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a) organ odwoławczy ponownie rozpatrzył i rozstrzygnął sprawę. Przeprowadził postępowanie merytorycznie, ocenił dowody i przeanalizował wszystkie istotne okoliczności sprawy. Tym samym prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe doprowadziło organ do uzasadnionego wniosku, że zachodziły podstawy do wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z lokalu pod adresem K. 27.

Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji jest szczegółowe i oparte na wyczerpująco zebranym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Decyzja zawiera również właściwe uzasadnienie prawne, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Tak sporządzone uzasadnienie decyzji nie narusza zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.), jak również zasady pogłębiania zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.). Podnieść należy, że sam fakt, iż rozstrzygnięcie organu oczekiwań skarżącego nie spełnia nie uzasadnia naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Przy czym należy zauważyć, że w obecnym stanie prawnym okoliczności podniesione przez skarżącego w skardze dotyczące remontu lokalu nr 27 w K. przez rodziców skarżącego oraz złej sytuacji finansowej i zdrowotnej skarżącego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, że organy prawidłowo ustaliły, że skarżący nie zamieszkuje stale pod adresem K. 27. Zamieszkuje natomiast w sąsiednim domu – K. 26. W konsekwencji należy uznać, że trwale i dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania, co oznaczało spełnienie przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu, na podstawie art. 35 ustawy o ewidencji ludności.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W sprawie niniejszej Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z [...] 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.