Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 460/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 9 lutego 2007 r. A. Z., zwany dalej skarżącym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji [...] stycznia 2007 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2006 r., Nr [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską.

Jak wynika z akt sprawy skarżący uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej w związku z przynależnością do Polskiego Związku Łowieckiego i uprawianiem łowiectwa. Pozyskanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. informacji o skazaniu skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] marca 2006 r., sygn. akt [...] za popełnienie przestępstwa określonego w art. [...] skutkowało wszczęciem z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania skarżący został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie oraz o możliwości złożenia stosownych wyjaśnień. Korzystając z przysługującego mu prawa, pismem z dnia 18 września 2006 r. skarżący zakwestionował powody wszczęcia postępowania administracyjnego podnosząc, iż sam fakt skazania za przestępstwo z art. [...] w żadnym stopniu nie uzasadnia wszczęcia postępowania, bowiem popełnione przez niego przestępstwo nie posiada znamion przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu.

Decyzją z dnia [...] października 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w P., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – dalej ubia (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską uznając, iż należy on do grupy osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. tj. osób, które nie mogą legitymować się pozwoleniem na broń. Organ przyznał, iż strona wprawdzie została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za popełnienie przestępstwa nie ujętego w katalogu przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, tym niemniej katalog przestępstw których popełnienie warunkuje zaliczenie posiadacza pozwolenia na broń do grupy osób, które takiego pozwolenia posiadać nie mogą nie ma charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy.

W odwołaniu od decyzji skarżący nie podzielił stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu decyzji i stwierdził, iż jego zdaniem skazanie prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. [...] nie stanowi przesłanki do odebrania pozwolenia na broń. W ocenie strony ustawa o broni i amunicji w sposób jasny i czytelny określa szczegółowe zasady nie tylko odbierania pozwoleń na broń ale także np. wydawania takich pozwoleń. W treści odwołania skarżący powołał się na załączoną do akt sprawy opinię (k. 66 akt administracyjnych) sporządzoną w Wydziale [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w P., zgodnie z którą skazanie prawomocnym wyrokiem z art. [...] nie stanowi samodzielnej przesłanki do odebrania pozwolenia na broń.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., działający z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, Naczelnik Wydziału [...] Biura [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2006 r. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 lit. a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu I instancji, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ uznał za bezsporne, że skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. [...], tj. złożenia fałszywych zeznań. Organ zaznaczył, iż przestępstwo to nie jest wymienione w art.15 ust. 1 pkt 6 ubia gdzie ustawodawca wskazał przykładowo przestępstwa, których popełnienie uzasadnia istnienie obawy użycia broni palnej przez posiadacza pozwolenia na broń, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu nie oznacza to jednak że przestępstwo, nie może być brane pod uwagę przy ocenie osoby, która się go dopuściła, a posiada tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. Organ odwoławczy dodał, iż mając na uwadze obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie w przypadku ustalenia, że jego posiadacz należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W przypadku A. Z. nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż tylko cofające mu pozwolenie na broń. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń, za popełnienie przestępstwa ma w niniejszej sprawie charakter wiążący dla ustalenia czy spełniona jest przesłanka art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z wyroku zapadłego wobec skarżącego wynika niewątpliwie, iż swoim postępowaniem naruszył on porządek prawny, a zatem nie posiada nieskazitelnej opinii, jakiej wymagają organy Policji od osób posiadających tak szczególne prawo (do którego dostęp jest reglamentowany z woli ustawodawcy) jakim jest pozwolenie na broń. Z uwagi na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, kwestia ta ma istotne znaczenie dla interesu społecznego.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, skarżący zarzucił organowi dokonanie niewłaściwej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia poprzez błędne przyjęcie, iż katalog przestępstw określonych w ww. przepisie nie jest katalogiem zamkniętym a jedynie przykładowym. Podniósł błędne odwołanie się do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nieznajdujące odzwierciedlenia w niniejszej sprawie oraz niezrozumiałe dla skarżącego wydłużanie postępowania, jak i pominięcie dowodu z opinii prawnej znajdującej się w posiadaniu organu.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Odpierając zarzuty skarżącego organ podniósł, iż z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia jednoznacznie wynika, iż pozwolenia na broń nie może posiadać osoba, co do której istnieje uzasadniona obawa że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, a nie wyłącznie ta osoba która została skazana za przestępstwo przeciwko życiu zdrowiu lub mieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc m.in. kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje, Sąd stwierdził, iż naruszają one prawo, a zatem skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi art. 18 ust.1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia a więc osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., mocą której organ cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W sprawie nie jest sporne, że skarżący został ukarany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. za przestępstwo nie będące przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.

W tym miejscu warto przypomnieć, że decyzja wydana w oparciu o art.18 ust. 1 pkt 2 ubia jest decyzją mającą charakter związania administracyjnego, co oznacza że organ administracji w przypadku stwierdzenia określonego stanu faktycznego przewidzianego ustawą (w przedmiotowej sprawie jest to stan opisany w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia) ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń. Należy jednak dodać, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy przesłanka, od której spełnienia uzależnione jest zastosowanie normy prawa (art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia – cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy nie.

Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ubia, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, musi zostać wydana w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do jednych z takich dowodów należą orzeczenia sądów karnych, w szczególności dotyczące skazania za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub informacje o toczących się postępowaniach karnych w takich sprawach. Należy uznać, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia eksponując, poprzez użycie słów w szczególności, skazanie za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu (lub toczące się postępowania w takich sprawach), a więc precyzując stan faktyczny, od którego zależy zastosowanie normy prawnej wobec osoby – posiadacza broni, której skazanie lub postępowanie karne dotyczy, przesądził o tym, iż co do takich osób jest uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co skutkować musi cofnięciem pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie skarżący został skazany za przestępstwo ([...]) zaliczane do kategorii przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości. Przestępstwo to nie zostało wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. W takim przypadku organ nie może opierać się wyłącznie na fakcie skazania za takie przestępstwo, a ma obowiązek przeprowadzić pełne postępowanie dowodowe umożliwiające dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", o której traktuje art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Wyroki skazujące za czyny inne niż w przepisie wyszczególnione można traktować jako jeden z dowodów koniecznych dla wydania wspomnianej oceny, ale nie jako dowód jedyny i wyłączny.

Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 88/06 oraz przywołanym w nim wyroku NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02 przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego.

W świetle dokonanych wywodów nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza istnienie w przypadku A. Z. przesłanek z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. W ocenie Sądu organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję cofającą skarżącemu pozwolenie na broń, błędnie uznał, iż w niniejszej sprawie prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń, za popełnienie przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości jest wystarczającą przesłanką do cofnięcia posiadanego przez skarżącego ww. pozwolenia. Sąd nie podzielił argumentu organu, iż z uwagi na przykładowo określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 katalog przestępstw, nie ma znaczenia rodzaj przestępstwa, jakiego dopuściła się dana osoba, ale sam fakt skazania, który ma charakter wiążący dla ustalenia czy spełniona jest przesłanka z art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, obligujące organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń.

Należy pamiętać, iż jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest określona w art. 7 kpa zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 k.p.a.). Powyższe nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu decyzji brak jest m. in. odniesienia do wystawionej przez Zastępcę Naczelnika sekcji [...] w W. opinii stanowiącej obszerną charakterystykę skarżącego dokonaną przez niezależny podmiot na prośbę Komendanta Głównego Policji w trakcie rozpoznawania odwołania.

Organ, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien uzupełnić materiał dowodowy i dokonać kompleksowej oceny postawy skarżącego jako osoby korzystającej z pozwolenia na broń. Swoją opinię w kwestii ewentualnego istnienia obawy, użycia broni przez skarżącego w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub z porządkiem publicznym organ winien uzasadnić w sposób odpowiadający rygorom przepisów ustawy o broni i amunicji i przepisów procesowych w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa.

Reasumując Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.