Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 735/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 par. 2, art. 111 par. 1, art. 156
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody z dnia 31 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. S. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 2000 (dwa tysiące) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 marca 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 w zw. z art. 129 ust. 5 pkt 1, art. 130 ust. 1 zd. 2. oraz art. 132 ust. 1a, 2 i 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami

(Dz. U. z 2014 r., poz. 518), Prezydent Miasta - wykonujący zadania starosty z zakresu administracji rządowej, po rozpatrzeniu wniosków K. S., Z. S., A. S., J. S., E. G., A. S. i W. K. - o ustalenie i wypłatę odszkodowania za nieruchomość położoną w Gdańsku przy ul. W., składającą się obecnie z działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], o powierzchni łącznej 27.780 mkw., obręb B. nr [...], k.m. [...], przejętą przez Gminę Miasta G. od L. K. na podstawie decyzji z dnia 4 września 1991 r., nr [...], zatwierdzającej projekt podziału działki nr [...], dla której Sąd Rejonowy w G. prowadzi księgę wieczystą nr KW [...]:

- ustalił na rzecz K. S., Z. S., A. S., J. S., A. S., E. G. i W. K. odszkodowanie w kwocie 6.142.000 zł za opisaną wyżej nieruchomość, stanowiącą obecnie własność Gminy Miasta G.,

- orzekł, że ww. osoby są zobowiązane solidarnie do zwrotu na rzecz Gminy Miasta G. zwaloryzowanego odszkodowania wypłaconego L. K., które po waloryzacji wynosi 820.505,48 zł,

- wskazał, że do otrzymania kwoty 5.321.494,52 zł, wynikającej z pomniejszenia kwoty 6.142.000 zł o kwotę 820.505,48 zł, uprawnione są wyżej wymienione osoby, każda w 1/7 części, tj. w kwocie 760.213,51 zł,

- orzekł, że przyznane odszkodowanie zobowiązany jest zapłacić Prezydent Miasta jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił m.in., że opierając się na operacie szacunkowym z dnia 19 grudnia 2012 r., sporządzonym w sposób rzetelny i wiarygodny, wartość całej nieruchomości, której dotyczył wniosek, ustalił na kwotę 6.142.000 zł.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła Gmina Miasta G., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Gmina zakwestionowała wartość przedmiotowej nieruchomości określoną w operacie szacunkowym z dnia 19 grudnia 2012 r., wskazując, że wartość ta jest zawyżona.

Decyzją z dnia 31 lipca 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 roku, poz. 267 ze zm.), Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wskazując, że została ona wydana zgodnie z zasadami i trybem przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

W skardze na powyższą decyzję A. S. potwierdził stanowisko organów, zgodnie z którym za podstawę odszkodowania należało przyjąć operat szacunkowy sporządzony w dniu 19 grudnia 2012 r. Stwierdził również, że jako właściciel 1/7 części spadku po zmarłej L. K., wnosi jedynie w swoim imieniu i jedynie w stosunku do wypłaconej mu kwoty odszkodowania tj. 760.213,51 zł - o wypłacenie mu należnych odsetek ustawowych za okres od dnia 19 lipca 2012 r., tj. od dnia, w którym stał się prawnym spadkobiercą L. K. na mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. , sygn. akt [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. uczestnik postępowania J. S. wniósł o uwzględnienie skargi.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd administracyjny jest w zasadzie sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracyjnego. W swoim orzeczeniu sąd zawiera ocenę prawną kontrolowanego aktu oraz wytyczne co do stosowania prawa w danej sprawie indywidualnej lub też stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności. Z tą chwilą rola sądu administracyjnego się kończy, a sprawa powraca do organów administracji publicznej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga natomiast sprawy administracyjnej in merito, jego zadaniem jest bowiem jedynie ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia wymaganej przez prawo podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. Zadanie to sprowadza się do ustalenia, czy materiał procesowy zebrany w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymaganiom stawianym przez przepisy prawne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005 r., sygn. FSK 2282/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173165; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2005 r., sygn. FSK 2161/04, Baza Orzeczeń LEX nr 173175; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2004 r., sygn. GSK 589/04, ONSAiwsa 2004, nr 3, poz. 56).

Uwzględniając skargę na decyzję sąd może zatem jedynie uchylić zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd może również stwierdzić nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych, szczególnych przepisach, albo stwierdzić wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (vide art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Należy przy tym podkreślić również, że sąd administracyjny rozpoznaje sprawę sądowoadministracyjną w granicach rozpoznania i rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną. Stanowi o tym expressis verbis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym: "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną".

Jak słusznie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt I OSK 183/11 (Baza Orzeczeń LEX nr 1096357): "Granice sprawy wyznacza rozstrzygnięcie w decyzji administracyjnej, a nie stosunek materialnoprawny wynikający z normy prawa materialnego, który nie został skonkretyzowany w wyniku autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego w formie decyzji administracyjnej. Możliwość prawną dokonania niepełnej autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego dopuszcza art. 104 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiąc, że "Decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy sprawę w danej instancji". W razie gdy organ administracji publicznej nie dokonał pełnej autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego, ale wyłącznie w części rozpoznał i rozstrzygnął sprawę decyzją ostateczną, nie można skutecznie co do tego zakresu zarzucić naruszenia przepisów prawa postępowania. W razie gdy sprawa objęta żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie nie została w całości rozpoznana i rozstrzygnięta, stronie służy na podstawie art. 111 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego żądanie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia."

Zgodnie z powyższym, to zaskarżona decyzja wyznacza zakres rozstrzygniętej sprawy. Z treści decyzji Wojewody zaskarżonej w niniejszej sprawie jasno wynika, że zakresem tym objęte zostało jedynie ustalenie na rzecz K. S., Z. S., A. S., J. S., A. S., E. G. i W. K. odszkodowania za nieruchomość, stanowiącą obecnie własność Gminy Miasta G. Stosownie do treści zacytowanego powyżej art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jedynie zatem tak wyznaczony zakres rozstrzygnięcia mógł zostać poddany kontroli sądu administracyjnego. Natomiast w zakresie nieobjętym rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez organy sąd decyzji nie mógł skontrolować.

Z decyzji organów obu instancji, jak i z akt niniejszej sprawy, jednoznacznie wynika również, że organy nie orzekały w przedmiotowej sprawie o odsetkach od ustalonego w sprawie odszkodowania. Kwestia ta w ogóle nie była przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Podkreślić także należy, że skarżący o wydanie takiego rozstrzygnięcia (o odsetkach od odszkodowania) w toku postępowania przed organami nie wnosił. Dopiero w skardze do sądu administracyjnego wniósł o wypłacenie mu należnych odsetek ustawowych. Odsetki te nie stanowiły zatem ani przedmiotu rozpoznania, ani rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej, która zakończyła się zaskarżoną decyzją. Brak było zatem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, które mogłoby stanowić przedmiot kontroli sądu w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga dotyczyła w istocie kwestii nie objętej zakresem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji i z tego względu

- jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd zwrócił skarżącemu kwotę 2000 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.