Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5090/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Sędzia WSA Łukasz Krzycki Protokolant Agnieszka Foks-Skopińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. sprawy ze skargi E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 2 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz E. R. 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2003 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania E. R., B. i M. R., pana R., T. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2003 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji gazu płynnego służącego do tankowania pojazdów samochodowych, przewidzianej do realizacji na działce nr ew. [...] położonej na terenie miasta O. przy ul. [...] róg ul. [...] -w pkt 1: na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 kpa umorzyło postępowanie odwoławcze w odniesieniu do odwołania złożonego przez pana R. i T. S.,

w pkt 2: na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu ważności decyzji "do 31 grudnia 2003 r." i w tym zakresie ustaliło termin ważności decyzji "do 30 czerwca 2004 r.", w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] z dnia [...].VI.1994 r., poz. [...]). Teren inwestycji jest przeznaczony pod funkcje mieszkaniowo-usługowe i urządzenia komunikacji samochodowej (A66 MU, Ks). Stacja nie wpływa szkodliwie na glebę i wody powierzchniowe ze względu na odparowywanie gazu, strefy bezpieczeństwa nie wykraczają poza granice działki. Organ podniósł, że kwestia usytuowania obiektu w terenie będzie przedmiotem ustaleń w pozwoleniu na budowę. Na drodze klasy GP odległość między zjazdami sąsiadujących stacji nie powinna być mniejsza niż 2 km na terenie zabudowy. W niniejszej sprawie wjazd i wyjazd ze stacji będzie odbywał się od strony ul. [...], a nie ul. [...].

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła E. R. zarzucając, że jako właścicielka działki sąsiedniej nie akceptuje funkcjonowania stacji tankowania gazu obok jej domu, która stwarza uciążliwość oraz zagrożenie dla jej rodziny. Realizacja tej stacji, w odległości 180 m od istniejącej już stacji tankowania gazu jest niezgodna z przepisami. Zarzuciła także niezachowanie odpowiednich stref ochronnych pomiędzy stacją a zamieszkałymi zabudowaniami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę

wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, aczkolwiek z przyczyn, które nie są tożsame z przedstawionymi przez skarżącą.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), która w niniejszej sprawie ma zastosowanie z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w sprawie niniejszej jest decyzja Samorządowego Kolegium w W. z dnia [...] października 2003 r., utrzymująca w mocy, za wyjątkiem terminu ważności, decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2003 r. Rozstrzygając sprawę organy obu instancji winny stosować przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), ponieważ sprawa została wszczęta (10 czerwca 2003 r.) i niezakończona decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), tj. 11 lipca 2003 r. (art. 85 ust. 1).

Stosownie do treści art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest rozstrzygnięcie, czy przedmiotowa inwestycja może być realizowana na danym terenie w myśl postanowień wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawą orzekania jest plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący w dacie wydawania decyzji.

Podnieść należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie wskazało w uzasadnieniu decyzji żadnych danych, w oparciu o które można przyjąć obowiązywanie w dacie podejmowania przez niego decyzji miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1994 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] z dnia [...].VI.1994r., poz. [...]).

Było to konieczne w świetle uregulowania art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, z którego wynika zasada utraty mocy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy (1 stycznia 1995 r.) po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, chyba że w tym terminie rada gminy uchwali studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany; wówczas plan zachowuje ważność w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy (31 grudzień 2003 r.).

Zaistnienie wyjątku od tej zasady, określonego w art. 67 ust. 1 a i 2 winno być szczegółowo wykazane w uzasadnieniu decyzji, dla której plan ma zasadnicze znaczenie. Jego wystąpienie świadczyć będzie o obowiązywaniu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] kwietnia 1994 r. w dacie wydawania decyzji przez oba organy orzekające, które badałyby zgodność inwestycji z jego ustaleniami.

Nie wyjaśnienie tych okoliczności oznacza naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tworząc wątpliwości czy organy działały praworządnie przy rozstrzyganiu sprawy.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt lc, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w wyroku.