Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 56/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 252 § 2, art. 260 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B. P. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) października 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 7 kwietnia 2017 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

B. P. (dalej jako: "skarżąca", lub "strona") pismem z [...] lutego 2017 r. wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

Zarządzeniem z 23 lutego 2017 r., referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia baku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosku na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF" według wzoru ustalonego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257, dalej jako: "rozporządzenie z 19 sierpnia 2015 r.") w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do przedmiotowego wezwania załączono urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, zgodny z wzorem formularza stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej 22 marca 2017 r. (ZPO - k.26 akt sądowych).

W terminie do uzupełnienia braku formalnego wniosku, skarżąca przesłała do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245, dalej jako: "rozporządzenie z 16 grudnia 2003 r."). Tym samym nie wykonała prawidłowo wezwania Sądu z 23 lutego 2017 r.

Z uwagi na powyższe referendarz sądowy zarządzeniem z 7 kwietnia 2017 r. pozostawił wniosek strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W sprzeciwie od wyżej wskazanego zarządzenia skarżąca wniosła o jego uchylenie, wskazując na brak podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaskarżonego zarządzenia oraz sprzeczność ustaleń faktycznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego sprowadzającą się do wadliwego przyjęcia, jakoby skarżącą wzywano do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W uzasadnieniu sprzeciwu wyjaśniła, iż wezwanie zostało wadliwie zaadresowane i tylko z tego powodu przesyłka sądowa nie mogła zostać prawidłowo doręczona skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone nim zarządzenie starszego referendarza sądowego należało utrzymać w mocy.

Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Należy wyjaśnić, że stosownie do treści z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Art. 257 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Wskazania wymaga również, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. znowelizowany został art. 256 p.p.s.a. zawierający upoważnienie ustawowe do określenia wzoru formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z dokonaną nowelizacją w dniu 19 sierpnia 2015 r. Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257).

Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie strona nie złożyła pierwotnie wniosku na urzędowym formularzu referendarz sądowy prawidłowo wezwał ją do uzupełnienia braku formalnego wniosku wprost wskazując w treści wezwania, iż wniosek należy złożyć na urzędowym formularzu PPF według wzoru ustalonego rozporządzeniem z 19 sierpnia 2015 r., pouczając jednocześnie o skutkach niewykonania powyższego wezwania we wskazanym terminie. Ponadto należy podkreślić, iż do wezwania sporządzonego w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego załączono aktualnie obowiązujący formularz PPF celem jego wypełnienia przez stronę i odesłania do Sądu.

Pomimo prawidłowo sformułowanego wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku i doręczenia go stronie wraz z właściwym formularzem PPF, skarżąca nie uzupełniła braku formalnego przedmiotowego wniosku. Skarżąca nadesłała bowiem wypełniony formularz PPF według nieaktualnego wzoru ustalonego rozporządzeniem z 16 grudnia 2003 r.

W ocenie Sądu na prawidłowość skarżonego przez stronę zarządzenia referendarza sądowego nie miał wpływu również podnoszony przez stronę fakt błędnego zaadresowania przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku. Powyższa korespondencja skierowana do strony została zaadresowana na jej adres jednakże ze wskazaniem jako adresata "B. P.", a nie "B. P.". Należy jednak podkreślić, iż pomimo tej pomyłki korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku oraz przesyłająca formularz PPF została skarżącej doręczona, o czym świadczy znajdujące się w aktach zwrotne potwierdzenie odbioru przedmiotowej przesyłki (k.26 akt sądowych). Wynika z niego, iż skarżąca powyższe wezwanie otrzymała 22 marca 2017 r., na co wskazuje data odbioru przesyłki oraz czytelny podpis skarżącej. Powyższe potwierdza również fakt, iż 22 marca 2017 r., a zatem w dniu otrzymania przedmiotowej przesyłki, skarżąca nadała do Sądu pismo procesowe zatytułowane "Uzupełnienie braków formalnych wniosku" wraz z załącznikiem w postaci wypełnionego nieaktualnego formularza PPF. Tym samym zarzut strony skarżącej zawarty w sprzeciwie, a sprowadzający się do stwierdzenia, iż nie została ona wezwana do braków formalnych wniosku, uznać zatem należało za nieuzasadniony.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.