Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 281/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 200 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1842
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (spr.) Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant st. asystent sędziego Anna Rudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale IV w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego . oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Rektora Uniwersytetu W. (dalej jako organ lub Rektor) z dnia [...], nr [...], który na podstawie art. 200 i art. 207 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 ze zm., dalej jako ustawa o szkolnictwie wyższym lub w skrócie u.p.s.w.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] nr [...] odmawiającą przyznania K. N. (dalej jako doktorantka, wnioskująca, odwołująca lub skarżąca) zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2016/2017.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 28 września 2016 r. skarżąca, będąca doktorantką trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego złożyła wniosek o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w okresie od dnia 1 października 2016 r. do dnia 30 września 2017 r.

Prorektor ds. Nauczania, na podstawie protokołów z prac Wydziałowej Komisji Doktoranckiej, wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] odmówił przyznania wnioskującej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2016/2017 przywołując się na unormowania art. 200a ust. 1 u.p.s.w., § 3 ust. 2-4 Regulaminu przyznawania zwiększania wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W., będącego Załącznikiem do Zarządzenia Rektora Uniwersytetu W. Nr 63/2014 z dnia 20 maja 2014 r. z późn. zm. (dalej zwanego Regulaminem) oraz pkt 1 Zarządzenia Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2016/17 (dalej zwanego Zarządzeniem Dziekana z 2015 r.). Biorąc pod uwagę, że zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30 % najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich ustalono, iż na III roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego studiuje 43 doktorantów, w związku z tym, maksymalnie tylko 13 doktorantom, spełniającym powyższe kryteria można było przyznać zwiększenie wysokości stypendium doktoranckiego, w tym w dyscyplinie językoznawstwo - filologia polska dla 3 doktorantów.

Sygnalizując, że wniosek skarżącej został negatywnie zaopiniowany przez Wydziałową Komisję Doktorancką, wskazano, iż wnioskująca za swoje osiągnięcia w pracy badawczej i dydaktycznej uzyskała 48 punktów, co zapewniło wnioskodawczyni 6 pozycję na liście rankingowej doktorantów ubiegających się o zwiększenie wysokości stypendium doktoranckie, tj. pozycję poza grupą 30% najlepszych doktorantów w dyscyplinie językoznawstwo filologia polska. Na zakończenie podniesiono, że zajęcie tej pozycji nie daje podstawy do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego.

W dniu 12 grudnia 2016 r. do Rektora wpłynął wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie przyznania jej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/2017. W uzasadnieniu wniosku skarżąca zarzuciła wyżej wymienionej decyzji naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. pkt 1 zdanie pierwsze Zarządzenia Dziekana z 2015 r., polegające na błędnej wykładni przepisów u.p.s.w. w zw. z § 3 ust. 2 w zw. z § 2 ust. 2-4 Regulaminu poprzez nieprzyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. (dalej jako Uniwersytet lub w skrócie UWr) skarżącej w roku akademickim 2016/2017, tj. w okresie od dnia 1 października 2016 r. do dnia 30 września 2017 r., mimo że spełnione zostały kryteria wynikające zarówno z przepisów u.p.s.w., jak i Regulaminu;

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, t.j.: pkt 1 zdanie drugie i zdanie trzecie oraz pkt 2 i pkt 3 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. w zw. z § 3 ust. 3 w zw. z § 2 ust. 2-4 Regulaminu w zw. z art. 200a ust. 1 zdanie drugie u.p.s.w., polegające na błędnej wykładni ww. przepisów u.p.s.w., która doprowadziła do przyjęcia w sposób dowolny, bez podstawy prawnej podziału na dyscypliny i kierunki na poszczególnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym - przewidujących, jeżeli chodzi o listy osób rekomendowanych do stypendiów, wyłącznie podział na poszczególne lata studiów doktoranckich i podział taki winien był zostać przewidziany w trybie przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego określonym przez Rektora zgodnie z delegacją ustawową wynikającą z art. 200a ust. 1 u.p.s.w. oraz w szczegółowych kryteriach ustalonych przez Dziekana Wydziału Filologicznego;

3) przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. przez niewskazanie w decyzji wszystkich faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w zakresie obejmującym szczegółowe kryteria przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, a także przez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji i nieprzytoczenia wszystkich przepisów, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie, co zdaniem skarżącej stanowi naruszenie zasady przekonywania, a w konsekwencji zasady pogłębiania zaufania do organów administracyjnych jako publicznych.

Kwestionując rozstrzygnięcie wyrażone w decyzji z dnia [...], nr [...], odmawiające przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, skarżąca zarzuciła organowi podejmującemu przedmiotową decyzję nieodniesienie się do złożonych przez nią zastrzeżeń do listy osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego, w których zwracała uwagę na część problemów opisanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Rektor utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] wskazał w pierwszej kolejności, że Regulamin zawiera w § 3 ust. 2 i ust. 3 kryteria i zasady wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. W tym kontekście podniesiono, że zwiększenie stypendium, na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich może być przyznane doktorantowi, który wyróżniał się osiągnięciami w pracy badawczej i dydaktycznej w poprzednim roku studiów. Stosownie zaś do § 3 ust. 3 Regulaminu ustalenie szczegółowych, przejrzystych i jednoznacznych kryteriów wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego leży w kompetencji dziekana, po zasięgnięciu opinii rady wydziału (rady instytutu) i wydziałowego samorządu doktorantów i z zachowaniem następujących zasad:

1. liczba doktorantów na poszczególnych latach, którym przyznano zwiększenie stypendium nie może przekraczać 30% wszystkich doktorantów na danym roku;

2. liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego rozdziela się pomiędzy dyscypliny naukowe.

Wnioski uczestników studiów doktoranckich opiniowane przez powołaną w tym celu przez Rektora Wydziałową Komisję Doktorancką, w skład której wchodzą przedstawiciele doktorantów, przekazywane są do Rektora, jako organu uprawnionego do podejmowania decyzji w sprawie przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego.

Wskazano także, iż obowiązujące przy ubieganiu się o zwiększenie wysokości stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/17 szczegółowe kryteria wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie, określone zostały w Zarządzeniu Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2015 r. (określanym na potrzeby niniejszego uzasadnienia jako Zarządzenie Dziekana z 2015 r.), a nie w Zarządzeniu Dziekana Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2017/18 (dalej zwanego Zarządzeniem Dziekana z 2016 r.), na którym opiera się argumentacja odwołującej w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (pkt 1 i pkt 2 wniosku).

Przywołując dalej Zarządzenie Dziekana z 2015 r. wskazano, że liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego rozdziela się na poszczególnych latach studiów doktoranckich pomiędzy doktorantów prowadzących badania w następujących dyscyplinach:

- językoznawstwo (filologia polska, dziennikarstwo);

- językoznawstwo (filologie obce);

- literaturoznawstwo (filologia polska, dziennikarstwo);

- literaturoznawstwo (filologie obce);

- bibliologia i informatologia.

Zdaniem Rektora nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez skarżącą zarzut, że "do otrzymania zwiększenia stypendium doktoranckiego rekomendowano osoby, które nie mieszczą się w stworzonym przez władze Wydziału Filologicznego UWr podziale na pięć dyscyplin", to znaczy doktorantów realizujących studia w dyscyplinie językoznawstwo - dziennikarstwo, gdyż Zarządzenie Dziekana z 2016 r., na którym opiera swoją argumentację odwołująca, wprawdzie nie uwzględnia w obrębie dwóch dyscyplin - literaturoznawstwa i językoznawstwa dodatkowo, obok filologii polskiej dziennikarstwa, ale zarządzenie to dotyczy przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego dopiero w roku akademickim 2017/2018.

W ocenie organu określone w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r. zasady rozdziału liczby zwiększeń stypendiów doktoranckich na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich na Wydziale Filologicznym na poszczególne latach studiów doktoranckich z uwzględnieniem dyscyplin naukowych: literaturoznawstwo, językoznawstwo, bibliologia i informatologia, z dodatkowym rozdzieleniem dyscypliny literaturoznawstwo na literaturoznawstwo - filologia polska, dziennikarstwo i literaturoznawstwo - filologie obce oraz dyscypliny językoznawstwo na językoznawstwo - filologia polska, dziennikarstwo i językoznawstwo - filologie obce, nadal jest podziałem na trzy dyscypliny, wbrew temu co podnosi odwołująca, bowiem wewnętrzny podział w obrębie tych dwóch dyscyplin (literaturoznawstwa i językoznawstwa) pozwala uwzględnić specyfikę badań naukowych polonistycznych oraz badań naukowych w zakresie filologii obcych realizowanych przez doktorantów.

W przekonaniu Rektora specyfika realizowanych badań naukowych w obrębie tych dwóch dyscyplin daje z tego tytułu większe możliwości i wyrównuje szanse doktorantom ubiegającym się o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego. Norma prawna wyrażona w art. 200a ust. 1 u.p.s.w., w funkcjonującym w obiegu prawnym w Uniwersytecie Regulaminie i wydanym na jego podstawie Zarządzeniu Dziekana pozwala Rektorowi na podjęcie w sposób odpowiedzialny i właściwy decyzji przyznających na zwiększenie wysokości stypendium doktoranckiego doktorantom mogącym wykazać się najlepszymi osiągnięciami, w oparciu o liczbę doktorantów składających wnioski o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego i przeznaczonymi na ten cel środkami finansowymi z budżetu państwa. Służy temu także rozróżnienie doktorantów na poszczególnych latach studiów z uwzględnieniem różnych dyscyplin naukowych realizowanych przez doktorantów, jak i również specyfiki i stopnia trudności prowadzonych badań naukowych w obrębie jednej tylko dyscypliny. W opinii organu wskazane w art. 200a ust. 1 u.p.s.w. kryteria decydujące o przyznaniu zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego są nieostre i zbyt ogólne, co przy ich stosowaniu może prowadzić do dużej dowolności w ocenie osiągnięć poszczególnych doktorantów ubiegających się o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego i tym samym wykroczenia poza granice uznania administracyjnego.

Jednocześnie organ przyznał pewną niekonsekwencję w określeniu dodatkowego rozróżnienia w obrębie dyscyplin: literaturoznawstwo i językoznawstwo, zastosowanego w Informacji o liczbie stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie W. na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2016/2017, w której to powołano się na Uchwałę nr 174/2016 Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich, o które będą mogli ubiegać się uczestnicy studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2016/2017 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego inaczej niż w Uchwale nr 154/2015 Rady Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie określenia liczby stypendiów doktoranckich, o które będą mogli się ubiegać uczestnicy studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w roku akademickim 2015/2016 oraz wysokości pojedynczego stypendium doktoranckiego. Nie zmienia to jednak faktu, że studia doktoranckie na Wydziale Filologicznym prowadzone są w trzech dyscyplinach przy uwzględnieniu specyfiki w obrębie dyscypliny: literaturoznawstwo i językoznawstwo.

Z uwagi na fakt nieuzyskania przez jedyną doktorantkę z dyscypliny bibliologii i informatologii na III roku studiów doktoranckich warunku wstępnego, jakim było uzyskanie co najmniej 8 punktów za osiągnięcia w pracy badawczej (o czym wskazała Wydziałowa Komisja Doktorancka w piśmie z 3 stycznia 2017 r.) za niezasadny Rektor uznał także zarzut niejasności kryteriów wyłaniania doktorantów rekomendowanych do zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich na Wydziale Filologicznym.

Również za niezasadny uznano zarzut nieuwzględnienia przy rekomendowaniu do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego doktorantów III roku studiów doktoranckich z poszczególnych dyscyplin naukowych, inaczej niż to miałoby wynikać z art. 200a ust. 1 u.p.s.w., otrzymania przez skarżącą stypendium Rektora dla 15% najlepszych doktorantów. Odnośnie tego zarzutu wskazano, że procedura wyłaniania doktorantów do przyznania stypendium Rektora dla 15% najlepszych doktorantów kieruje się odmiennymi zasadami, jak i również inne jest źródło ich finansowania.

Zdaniem Rektora, należy również odmówić zasadności podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia określonej w kodeksie postępowania administracyjnego zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, poprzez udział w procedurze oceny wniosków stypendialnych i tworzenia list osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego doktorantów, którzy sami ubiegają się o przyznanie stypendium doktoranckiego. W tym zakresie organ uwzględnił stanowisko wyrażone przez Wydziałową Komisję Doktorancką w piśmie z dnia 3 stycznia 2017 r., w którym podkreślono, "że każdy wniosek oceniany jest przez dwie osoby, a doktoranci biorący udział w pracach WKD są wyłączeni z oceny ich wniosków".

Organ nadmienił również, iż wprowadzane w obieg wewnętrznych aktów prawnych Uniwersytetu W. Regulaminy przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. (Zarządzenie Nr 73/2012 z dnia 20 czerwca 2012 r., Zarządzenie Nr 58/2013 z dnia 23 kwietnia 2013 r., Zarządzenie Nr 63/2014 z dnia 20 maja 2014 r.) podlegały konsultacji z Samorządem Doktorantów Uniwersytetu W., zaś na poziomie wydziału do opiniowania zarządzeń Dziekana włączeni są przedstawiciele wydziałowego samorządu doktorantów o czym świadczy zapis § 3 ust. 3 Regulaminu. W tym kontekście Rektor podniósł, iż wiadomym jest mu, że od czasu wejścia w życie Regulaminu przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W., wprowadzonego Zarządzeniem Rektora Uniwersytetu W. Nr 58/2013 r. z dnia 23 kwietnia 2013 r. i nakładającego obowiązek ustalania kryteriów przyznawania stypendium doktoranckiego w odpowiednim terminie, uczestnicy Stacjonarnego Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego nie zgłosili zastrzeżeń do nich ani poprzez swoich przedstawicieli do Rady Wydziału, ani poprzez Radę Doktorantów, ani nawet przez swoich kolegów opracowujących kryteria.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżącej co do nieodniesienia się do złożonych przez nią zastrzeżeń do list osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego, w których zwracała uwagę na część problemów opisanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Rektor stwierdził, że z wiedzy posiadanej w tym zakresie przez organ odwoławczy należy wskazać, że do organu podejmującego decyzję o przyznaniu zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, wraz z wnioskiem odwołującej nie zostały przekazane jej zastrzeżenia wyrażone w piśmie z dnia 14 października 2016 r.

Rektor wskazał także, iż organowi znany jest z urzędu fakt otrzymania przez odwołującą w roku akademickim 2015/2016 decyzji odmawiającej przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego, opartej na takich samych podstawach prawnych, procedurze i faktach. Mimo tego, skarżąca ani nie kwestionowała tego rozstrzygnięcia w tamtym czasie, ani nie zgłaszała zastrzeżeń do procedury wyłaniania doktorantów rekomendowanych do przyznania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego (podanej do wiadomości publicznej z dużym wyprzedzeniem czasowym), przed terminem składania wniosków o przyznanie zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2016/2017.

W skardze do tut. Sądu skarżąca zarzuciła decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] w pierwszej kolejności naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 200a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 200 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 u.p.s.w. w zw. z § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz.U. z 2016 r., poz. 558, dalej jako rozporządzenie MNiSW z 2016 r.) w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej w skrócie u.s.n.) w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 8 sierpnia 2011 r. w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych i załączonego do niego wykazu (Dz.U. Nr 179, poz. 1065, dalej jako rozporządzenie MNiSW z 2011r.) w zw. z programem kształcenia na Stacjonarnych Studiach Doktoranckich Wydziału Filologicznego UWr dla osób rozpoczynających studia w roku akademickim 2014/2015 i następnych przyjętym przez Radę Wydziału Filologicznego na posiedzeniu w dniu 4 lutego 2014 r. zgodnie z uchwałą nr 123/2012 Senatu UWr z dnia 19 grudnia 2012 r. w sprawie wytycznych dla rad jednostek organizacyjnych dotyczących tworzenia planów i programów kształcenia na studiach doktoranckich oraz zarządzeniem nr 38/2013 Rektora UWr z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad projektowania, uruchamiania i realizacji programów kształcenia w UWr, z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 lipca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie kształcenia na studiach doktoranckich w uczelniach i jednostkach naukowych oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich przez ich błędną wykładnię, co poskutkowało przyjęciem nieprawidłowego podziału na dyscypliny polegającego na dokonaniu ich wewnętrznego zróżnicowania wbrew regulacjom ustawowym, wykonawczym i wewnętrznym UWr, a także na włączeniu do dyscypliny językoznawstwo doktorantów reprezentujących jednostkę prowadzącą badania w obszarze nauk społecznych w dyscyplinie nauk o mediach oraz nauk o poznaniu i komunikacji społecznej, co doprowadziło do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie skarżącej;

2) art. 200a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 200 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 206 ust. 1 pkt 6 u.p.s.w. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 2 rozporządzenia MSWiN z 2016 r. w zw. z § 3 ust. 2-4 w zw. z § 2 ust. 1-5 Regulaminu w zw. z pkt 1-2 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. polegające na błędnej wykładni wymienionych przepisów i w konsekwencji zastosowaniu nieprawidłowych zasad i trybu przyznawania zwiększenia stypendiów doktoranckich z dotacji projakościowej przez zastosowanie podziału doktorantów danego roku studiów doktoranckich na poszczególne grupy, co doprowadziło do wydania decyzji na niekorzyść skarżącej, gdy tymczasem jedynym kryterium ustawowym przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego jest wyróżnianie się przez doktoranta w pracy naukowej i dydaktycznej mierzone osiągnięciem przez słuchacza stosownej liczby punktów w obrębie jednej listy stypendialnej dla określonego (jednego) roku i typu studiów doktoranckich;

3) art. 200a ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 200 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 w zw. z art. 201 ust. 1 pkt 6 u.p.s.w. w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia MSWiN z 2016 r. w zw. z § 3 ust. 2 Regulaminu w zw. z pkt 3-4 Zarządzenia Dziekana z 2015 r. polegające na ich niezastosowaniu i nieprzyznaniu wnioskodawczyni zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zdań projakościowych, mimo że spełniła ona kryteria ustawowe uzasadniające jego przyznanie.

Ponadto skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP przez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady praworządności i w konsekwencji wydania decyzji w oparciu o wewnętrzne akty normatywne organów uczelni naruszające przepisy rangi ustawowej w przedmiocie zasad i trybu przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niewystarczające zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązku w tym zakresie i w konsekwencji niewyjaśnienie stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy;

3) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonych decyzji z uwagi na zawarcie w nich ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonych decyzji, w szczególności dlaczego przyjęto dodatkowe rozróżnienie w zakresie dwóch z trzech dyscyplin, w tym: jakimi kryteriami się kierowano, o jakim charakterze, a także na jakiej podstawie prawnej je zastosowano, a także jakimi kryteriami się kierowano przy ustalaniu liczby zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej dla poszczególnych grup, o jakim charakterze były to kryteria, a także na jakiej podstawie prawnej i w jaki sposób kryteria i liczby te ustalono;

4) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 w zw. z art. 87 Konstytucji RP przez brak pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej i wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych i zastosowaniu dodatkowych kryteriów przyznawania stypendiów w zakresie dot. dokonania dodatkowego podziału w obrębie podstawowych dyscyplin, co doprowadziło do naruszenia zasady równości w przydzielaniu stypendiów dla słuchaczy jednego roku studiów doktoranckich przez nieuprawnione premiowanie wyników słuchaczy trzeciego roku Stacjonarnych Studiów Doktoranckich Wydziału Filologicznego UWr zaklasyfikowanych jako doktoranci dziennikarstwa oraz filologii obcych, względnie, jak wskazał organ, doktoranci przypisani do określonych jednostek administracyjnych UWr;

5) art. 107 § 2 i § 3 k.p.a. przez dowolność i brak wyjaśnienia, dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny stał się podstawą odmiennych decyzji wobec doktorantów tego samego roku studiów;

6) art. 9 i art. 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie przesłanek wydania przez organ II instancji decyzji utrzymującej decyzję organu I instancji co uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji;

7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, gdy prawidłowe było jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy polegające na przyznaniu skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W szczególności Rektor podkreślił, że zakład administracyjny (publiczny), jakim jest uczelnia, samodzielnie sprawuje funkcje administracji publicznej, korzystając z władztwa zakładowego, którego istotę stanowi upoważnienie dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu - w rozpatrywanym wypadku z doktorantem, natomiast przez wskazanie w art. 207 ust. 1 u.p.s.w. nakazu odpowiedniego stosowania kodeksu postępowania administracyjnego należy rozumieć minimum procedury, niezbędnej dla załatwienia sprawy i zachowania uprawnień strony, przy uwzględnieniu specyfiki szkoły wyższej i przyjętych w niej zasadach komunikowania o rozstrzygnięciach organów uczelni. W ocenie Rektora nie sposób zatem oczekiwać, aby szkoła wyższa działała tak jak organ administracji publicznej, gdyż została powołana do zupełnie innych zadań, których zakres wynika z art. 4 u.p.s.w.

Rektor ponadto wskazał i podkreślił, że studia doktoranckie realizowane na Wydziale Filologicznym UWr prowadzone są w dziedzinie nauk humanistycznych w zakresie trzech dyscyplin- literaturoznawstwa (142 doktorantów), językoznawstwa (102 doktorantów) oraz bibliologii i informatologii (12 doktorantów). Wbrew twierdzeniom skarżącej, doktoranci przypisani do Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej realizujący studia III stopnia na Wydziale Filologicznym uzyskują stopnień doktora z dziedziny nauk humanistycznych z dyscypliny językoznawstwo albo literaturoznawstwo, a nie jak przyjmuje skarżąca z dziedziny nauk społecznych z dyscypliny nauki o mediach czy nauki o poznaniu i komunikacji społecznej. Tym samym, nieprawdą jest stwierdzenie skarżącej jakoby w grupie doktorantów specjalizujących się w dyscyplinie językoznawstwo wszystkie miejsca stypendialne przypadły doktorantom prowadzącym badania w obrębie nauk społecznych, gdyż takich na tym wydziale nie ma.

Organ podniósł także, iż przed wydaniem zaskarżonych decyzji w sposób dogłębny i wszechstronny przeanalizował akta sprawy, z których jednoznacznie wynika, że skarżąca uzyskała 48 pkt w ramach prowadzonego postępowania, co zapewniło skarżącej 6 pozycję na liście rankingowej doktorantów klasyfikowanych w dziedzinie językoznawstwo (w części dot. doktorantów przypisanych do jednostek związanych z kierunkiem filologia polska i dziennikarstwo). Wynik ten skutkował odmową przyznania skarżącej zwiększenia stypendium doktoranckiego, albowiem w tej grupie przewidziano jedynie trzy miejsca stypendialne.

Rektor wskazał też, że skarżąca w istocie nie kwestionuje ustalonej przez Wydziałową Komisję Doktorancką oceny osiągnięć naukowo- dydaktycznych, co sprawia, iż liczba uzyskanych przez nią punktów nie jest przedmiotem sporu. Zarzuty skargi podważają natomiast zasady podziału zwiększenia wysokość stypendiów doktoranckich pomiędzy określone grupy doktorantów oraz sposób procedowania w sprawie, w szczególności w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć.

W ocenie organu, podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nieuzasadnione. Po pierwsze, zauważono, że zebrany w sprawie materiał jest niezwykle obszerny, tym bardziej, że sama skarżąca wykazywała się dużą aktywnością w toku postępowania. Wielokrotnie podnosiła ona zastrzeżenia co do sposobu podziału zwiększenia wysokości stypendiów przewidzianych do doktorantów Wydziału Filologicznego i przygotowanej na tej podstawie listy osób rekomendowanych do przyznania przedmiotowych środków. Powyższe skutkowało koniecznością ustosunkowania się do zgłaszanych uwag, w wyniku czego następowało wydłużenie postępowania, o czym skarżąca była poinformowana. Niemniej jednak wnioski wyciągnięte na podstawie zgromadzonego materiału w pełni uwzględniają wskazane przez skarżącą okoliczności, będące podstawą oceny jej osiągnięć naukowo-dydaktycznych. Po drugie, uzasadnienie zaskarżonych decyzji zawiera wszystkie elementy niezbędne do uznania tychże za ważne i umożliwiające ich weryfikację w toku postępowania odwoławczego, jak i postępowania sądowo-administracyjnego, co sprawia, iż brak było podstaw do stwierdzenia, że organ uchybił jakimkolwiek przepisom procedury administracyjnej.

W dalszym piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2017 r. skarżąca w reakcji na odpowiedź organu na jej skargę zarzuciła zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 22 listopada 2016 r. nieważność w wyniku rażącego naruszenia przepisów art. 200a ust. 1 u.p.s.w. w sposób wskazany w pkt 1 skargi oraz art. 6 i art. 7 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP w sposób wskazany w pkt 2a petitum skargi i w związku z powyższym wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie na podstawie art. 145 § 2 u.p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. nieważności w całości obu zaskarżonych decyzji, a na wypadek uznania przez sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia ich nieważności, podtrzymała zawarte w skardze wnioski o ich uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie u.p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji odmawiającej przyznania skarżącej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2016/2017, przy czym ogniskuje się on wyłącznie wokół kwestii prawidłowości przyjętego podziału zwiększenia wysokość stypendiów doktoranckich pomiędzy określone grupy doktorantów reprezentujące dyscypliny naukowe, a w konsekwencji również w zakresie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a także uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć.

Przed przystąpieniem do szczegółowych rozważań warto wspomnieć, że przepisy art. 207 ust. 1 i ust. 4 u.p.s.w. obligują organy uczelni, aby do podejmowanych decyzji w indywidualnych sprawach doktorantów, w tym także w przedmiocie przyznania stypendium uczestnikom studiów doktoranckich, stosować odpowiednio przepisy k.p.a. Odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony. Chociaż w świetle wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkół wyższych decyzje organów uczelni nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzje organów administracji publicznej, to jednak, skoro zostały poddane kontroli prowadzonej przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem (art. 207 ust. 1 u.p.s.w.), muszą one spełniać wymogi umożliwiające przeprowadzenie takiej kontroli. Oznacza to, że organy uczelni w postępowaniu w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego winny przestrzegać ogólnych zasad postępowania administracyjnego i respektować podstawowe założenia procedury administracyjnej. Powinny zatem poczynić ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a następnie podjęte rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania bądź odmowy przyznania stypendium doktoranckiego uzasadnić zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Źródeł normatywnych uprawnienia do skorzystania przez doktoranta uczelni z pomocy stypendialnej należy upatrywać w regulacji art. 200 ust. 1 u.p.s.w., który stanowi, że uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymać stypendium doktoranckie, które jest przyznawane, o czym mówi § 15 rozporządzenia MNiSW z 2016 r., niezależnie od otrzymywanych przez doktoranta innych świadczeń i środków z funduszu pomocy materialnej oraz rozmaitych stypendiów. Z kolei przepis art. 200a u.p.s.w. przewiduje jeszcze możliwość zwiększenia stypendium doktoranckiego ze środków pochodzących z dotacji projakościowej, o której mowa w art. 94b ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Zwiększenie stypendium doktoranckiego z tego tytułu przysługuje doktorantom wyróżniającym się w pracy naukowej i dydaktycznej, zaś tryb jego przyznawania określa regulamin określony przez rektora po uzyskaniu opinii właściwego organu samorządu doktorantów, z uwzględnieniem zasady, że uprawnienie do otrzymywania tego stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich (ust.1). Doktorantowi znajdującemu się w grupie 30% najlepszych doktorantów, któremu nie przyznano stypendium doktoranckiego, przyznaje się środki finansowe w wysokości kwoty zwiększenia stypendium, o którym mowa w ust. 1. Zwiększenie to staje się stypendium doktoranckim (ust. 2). Jak wynika z zestawienia treści ust. 1 i ust 2 art. 200a u.p.s.w. doktorantom spełniającym warunki określone regulaminem, którym przyznano stypendium doktoranckie, zwiększenie stypendium przysługuje, natomiast doktorantom którym stypendium doktoranckiego nie przyznano, zwiększenie stypendium może zostać przyznane. Zatem podstawą przyznania środków z dotacji projakościowej nie jest posiadanie statusu stypendysty, ale znalezienie się w grupie 30% najlepszych doktorantów. Co równie istotne, w przytoczonych powyżej przepisach mówi się, że uprawnienie do tego świadczenia przysługuje "nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich", dlatego też z jednej strony beneficjentami może być grupa doktorantów ilościowo mniejsza niż 30% ogółu doktorantów na konkretnym roku studiów doktoranckich, nawet znacznie mniejsza, zaś z drugiej strony nigdy natomiast nie może ona przekroczyć tej granicznej wielkości 30%.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 200a ust. 1 u.p.s.w., zarządzeniem Nr 63/2014 z dnia 20 maja 2014 r. Rektor Uniwersytetu wprowadził, obowiązujący od dnia podpisania, Regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie W. W § 2 ust. 4 i ust. 5 Regulaminu wskazano, że zwiększenie stypendium przysługuje doktorantom znajdującym się w grupie 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów doktoranckich, wyłonionych na podstawie złożonych wniosków, z uwzględnieniem przepisów, o których mowa w § 3 [Regulaminu], a także, iż wynik będący rezultatem wyliczenia 30% najlepszych doktorantów zaokrągla się do liczby naturalnej, według ogólnie przyjętych zasad tj. jeżeli po przecinku znajduje się cyfra równa lub większa od 5 to zaokrąglamy w górę, jeżeli mniejsza od 5, to zaokrąglamy w dół. Natomiast w § 3 ust. 3 Regulaminu przewidziano, że szczegółowe, przejrzyste i jednoznaczne kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów, na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich określa Dziekan, po zasięgnięciu opinii rady wydziału (rady instytutu) i wydziałowego samorządu doktorantów, z zachowaniem następujących zasad:

1) liczba doktorantów na poszczególnych latach, którym przyznano zwiększenie stypendium nie może przekraczać 30% wszystkich doktorantów na danym roku, z zastrzeżeniem § 2 ust. 5;

2) liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego rozdziela się pomiędzy dyscypliny naukowe.

W § 3 ust. 4 Regulaminu unormowano, że wyjątkowo w sytuacji braku możliwości wyłonienia grupy 30% najlepszych doktorantów na danym roku studiów doktoranckich w ramach określonej dyscypliny naukowej, dopuszczalna jest możliwość wyłonienia tej grupy na poszczególnych latach w obrębie wydziału.

W myśl § 4 Regulaminu wnioski o zwiększenie stypendium podlegają opinii Wydziałowej Komisji Doktoranckiej (dalej również jako Komisja lub w skrócie WKD), która opiniuje je, w oparciu o kryteria, o których stanowi § 3 ust. 1-3 i na tej podstawie sporządza listy rankingowe, odrębnie dla każdego roku studiów doktoranckich (§ 4 ust. 4 i ust. 5), zaś doktorant wnioskujący o przyznanie zwiększenia stypendium, po zapoznaniu się z opinia Komisji, ma prawo wglądu do zgromadzonych w swojej sprawie dokumentów i w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia list rankingowych może złożyć do przewodniczącego Komisji, szczegółowo uzasadnione i udokumentowane, pisemne zastrzeżenia do ogłoszonej listy rankingowej, po czym te zastrzeżenia doktoranta są niezwłocznie rozpatrywane przez Komisję, której stanowisko- ustalone w wyniku rozpatrzenia zastrzeżeń jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu (§ 4 ust. 7 i ust. 8). Decyzję w sprawie zwiększenia stypendium doktoranckiego podejmuje Rektor, przy czym wszelkie jego kompetencje wynikające z tego Regulaminu wykonuje Prorektor ds. Nauczania, o ile Rektor nie postanowi inaczej (§ 4 ust. 9 i § 9 ust. 2).

Na podstawie cytowanego § 3 ust. 3 Regulaminu Dziekan Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W. wydał Zarządzenie z dnia 30 czerwca 2015 r. w sprawie ustalenia szczegółowych kryteriów wyłaniania 30% najlepszych doktorantów na drugim i kolejnych latach studiów doktoranckich na Wydziale Filologicznym w związku z procedurą przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w Uniwersytecie Wrocławskim obowiązujące przy ubieganiu się o stypendium na rok akademicki 2016/17 (wielokrotnie powoływanego w tym uzasadnieniu jako Zarządzenie Dziekana z 2015 r.). W pkt 2 tegoż zarządzenia przyjęto, że liczbę zwiększeń stypendium doktoranckiego, zgodnie z § 3 ust. 3 Regulaminu, rozdziela się na poszczególnych latach (drugim, trzecim i czwartym roku studiów) pomiędzy grupy doktorantów prowadzących badania w następujących dyscyplinach:

- językoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo);

- językoznawstwo (filologie obce);

- literaturoznawstwo (filologia polska; dziennikarstwo);

- literaturoznawstwo (filologie obce);

- bibliologia i informatologia.

W tej jednostce redakcyjnej dopisano także, iż do czasu wszczęcia przewodu doktorskiego doktoranci reprezentują dyscyplinę zgodną z dyscypliną opiekuna naukowego (osoby, które złożyły pisemne oświadczenie o wyborze innej dyscypliny, wskazują te dyscyplinę); po wszczęciu przewodu- dyscyplinę wskazana we wniosku o wszczęcie. W ostatnim zdaniu tego zarządzenia przyjęto, że sposób wyliczenia 30% doktorantów określa Regulamin przyznawania zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego.

Z protokołu z prac Wydziałowej Komisji Doktoranckiej z dnia 6 października 2016 r. w zakresie wniosków złożonych przez doktorantów III roku o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego wynika, iż złożono 32 wnioski przy liczbie doktorantów III roku wynoszącej 43 osoby, co przy uwzględnieniu regulaminowej zasady zaokrąglania niepełnych wyników dało liczbę 13 stypendiów. Ponieważ liczba rekomendowanych osób była pierwotnie mniejsza niż liczba osób możliwych do zarekomendowania, Komisja kierując się zasadą równego podziału stypendiów pomiędzy doktorantów z różnych dyscyplin naukowych, postanowiła dodatkowo rekomendować do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego po 1 osobie z każdej dyscypliny, która uzyskała najwyższy wynik punktowy (w dyscyplinach, w których możliwe było rekomendowanie doktoranta, czyli bez bibliologii i informatologii, gdzie wpłynął tylko 1 wniosek, który nie spełniał minimalnych wymogów punktowych). Ostatecznie Komisja dokonała następującego podziału 13 rekomendacji do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego między poszczególne dyscypliny:

1) bibliologia i informatologia: 0,

2) językoznawstwo (filologie obce): 3,

3) językoznawstwo (polonistyczne): 3,

4) literaturoznawstwo (filologie obce): 3,

5) literaturoznawstwo (polonistyczne): 4.

Po dokonaniu formalnej i merytorycznej oceny złożonych wniosków skarżąca otrzymała 47 pkt i nie została umieszczona w grupie osób rekomendowanych do przyznania zwiększenia stypendium doktoranckiego.

Po złożeniu zastrzeżeń przez skarżącą Komisja na zebraniu w dniu 14 października 2016 r. przyjęła jej zastrzeżenia w części odnoszącej się do oceny osiągnięć w pracy dydaktycznej i przyznała jej 1 dodatkowy punkt, co spowodowało że ostateczna suma punktów uzyskanych przez doktorantkę wyniosła 53 w ocenie wniosku o stypendium oraz 48 w ocenie wniosku o przyznanie zwiększenia stypendium. Pozostała część zastrzeżeń, kwestionująca przepisy regulujące przydział stypendiów, Komisja pozostawiła bez rozpatrzenia jako pozostające poza jej kompetencją.

Jak wyżej była mowa skarżąca nie negowała ilości przyznanych jej punktów przez Komisję, ale swoje zastrzeżenia, a następnie zarzuty we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jak też w przedmiotowej skardze, skoncentrowała na kwestionowaniu zgodności uczelnianych legislacji, tj. Regulaminu i Zarządzenia Dziekana z 2015 r., z przepisami wyższego rzędu w postaci Konstytucji RP, ustawy o szkolnictwie wyższym i rozporządzeń wykonawczych MNiSW.

Zdaniem Sądu tak wyartykułowane zarzuty okazały się bezzasadne, gdyż przyjęte zapisy Regulaminu miały swoje umocowanie w delegacji ustawowej zawartej w art. 200a ust. 1 zdanie drugie u.p.s.w., i w żadnej mierze nie wykraczały poza jej granice. Podobnie rzecz ma się z przepisami zawartymi w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r., które dookreślały w dozwolony sposób kryteria wyłaniania grupy 30% najlepszych doktorantów po pierwszym roku studiów doktoranckich. Przewidziane bowiem w art. 200a ust. 1 u.p.s.w. uprawnienie rektora do ustanowienia regulaminu określającego tryb przyznawania zwiększenia stypendium doktoranckiego jest wyrazem omawianej wcześniej samodzielności organizacyjnej przyznanej uczelni, której jednym z przejawów jest m.in. samorządność normodawcza. Oznacza to prawo do skonkretyzowania warunków niezbędnych dla uzyskania uprawnienia do świadczenia w postaci zwiększenia stypendium doktoranckiego z dotacji projakościowej. To więc regulamin danej uczelni, a nie przepis rangi ustawowej określa, w jaki sposób postępowanie o przyznanie zwiększenia stypendium doktoranckiego jest prowadzone, jakie dokumenty i dowody doktorant ubiegający się o przyznanie zwiększenia stypendium jest zobligowany przedłożyć, jak również jakie kryteria i zasady przyjęto przy wyborze beneficjentów tego w gruncie rzeczy konkursowego postępowania. Ustawodawca w przepisie art. 200a ust. 1 u.p.s.w. określił jedynie minimalne reguły odnoszące się do wskazanego regulaminu, zgodnie z którymi uprawnienie do otrzymania zwiększenia stypendium przysługuje nie więcej niż 30% najlepszych doktorantów na poszczególnych latach studiów. Nie budzi przeto wątpliwości, że przyjęty przez rektora uczelni regulamin powtórzył progową wielkość 30 % najlepszych doktorantów, liczoną pośród wszystkich doktorantów na danym roku, którą nie można przekroczyć przy wyłanianiu grupy uprawnionych doktorantów, określił sposób wyliczenia 30% najlepszych doktorantów z uwzględnieniem zasady zaokrąglania wyniku do liczby naturalnej, jak też przyjął regułę rozdzielenia liczby zwiększeń stypendium pomiędzy dyscypliny naukowe. Z kolei w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r., wydanym na podstawie delegacji z § 3 ust. 3 Regulaminu, uszczegółowiono podział liczby zwiększeń stypendium doktoranckiego pomiędzy trzy dyscypliny naukowe z obszaru nauk humanistycznych, a zarazem w dziedzinie nauk humanistycznych, w zakresie których wyłącznie prowadzone są Stacjonarne Studia Doktoranckie Wydziału Filologicznego Uniwersytetu W., przy jednoczesnym dodatkowym rozdzieleniu językoznawstwa i literaturoznawstwa na filologie polską z dziennikarstwem i na filologie obce. W ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania dopuszczalności takiego dodatkowego podziału, gdyż w istocie nie zmieniał on przyjętego rozróżnienia trzech dyscyplin naukowych, a jedynie uwzględniał w większym stopniu specyfikę Wydziału Filologicznego i konieczność zróżnicowania wymogów odnoszących się do poszczególnych specjalizacji w ramach jednej dyscypliny naukowej. W przekonaniu składu orzekającego, to nie subiektywne odczucia doktoranta o skali trudności prowadzonych badań naukowych i związanej z tym niesprawiedliwości, lecz bardziej obiektywna, bo oparta na wyśrodkowanej ocenie przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych zasiadających w radzie wydziału i wydziałowego samorządu doktorantów, ocena wyrażona w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r. jest miarodajna w określeniu racjonalności dokonania dodatkowego podziału pośród dwóch czołowych dyscyplin naukowych, tj. językoznawstwa i literaturoznawstwa. Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób uznać za zasadne zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia szeregu przytoczonych w skardze przepisów prawa materialnego.

Podobna ocenę co do trafności odnieść należy do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, bowiem wbrew stanowisku skarżącej, organ w uzasadnieniu swoje ostatecznej decyzji z dnia 27 marca 2017 r. w sposób bardzo wnikliwy i przekonywujący przedstawił argumentację prawną świadczącą o zasadności odmowy skarżącej zwiększenia wysokości stypendium doktoranckiego z dotacji podmiotowej na dofinansowanie zadań projakościowych w roku akademickim 2016/2017. Powyższe ustalenie dotyczy zwłaszcza wyjaśnienia przyjętej w Zarządzeniu Dziekana z 2015 r. zasady rozdziału liczby zwiększeń stypendiów doktoranckich z uwzględnieniem dyscyplin naukowych: literaturoznawstwo, językoznawstwo, bibliologia i informatologia, z dodatkowym rozdzieleniem dwóch pierwszych na filologię polską i dziennikarstwo oraz na filologie obce, a także wyraźnego wyartykułowania, iż tak przyjęty podział nadal jest podziałem na trzy dyscypliny, gdyż wewnętrzny podział w obrębie literaturoznawstwa i językoznawstwa pozwala uwzględnić specyfikę badań naukowych polonistycznych oraz badań naukowych w zakresie filologii obcych realizowanych przez doktorantów.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.