Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 410/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.7, 77 par.1, 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.145 par.1 pkt.1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Ref.staż.Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2004r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego J.G. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, uchylił decyzję własną z dnia [...] września 2002r. Nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego oraz odmówił przyznania J.G. uprawnień kombatanckich.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że nie są wiarygodne oświadczenia świadków – S.T. i I.K., którzy potwierdzali pobyt skarżącego w hitlerowskim obozie w Z. w okresie lipiec-sierpień 1943 r.

Powołując się na zaświadczenie z dnia 20 maja 2004r. Archiwum Państwowego, podającego fakt wysiedlenia 20 mieszkańców K., osadzonych następnie w obozie na M., organ podał, że oświadczenia świadków są sprzeczne z tymże zaświadczeniem.

Organ podniósł jednocześnie, iż w świetle informacji Archiwum, na zachowanych imiennych listach wysiedlonych i aresztowanych osób nie było nazwiska skarżącego,

Stąd też uznano, że wnioskodawca nie przedstawił dostatecznych dowodów potwierdzających pobyt w hitlerowskim obozie w Z.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J.G. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając subiektywną ocenę zebranego materiału dowodowego oraz bezpodstawne powoływanie się przez organ na szczątkowe i niepełne dane archiwalne z pominięciem zeznań świadków, którzy przeżyli gehennę obozu i z tego tytułu uzyskali uprawnienia kombatanckie.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty podniesione przez skarżącego są słuszne i zasługują na uwzględnienie.

Należy zwrócić uwagę, że okoliczności dotyczące pobytu skarżącego w obozie Z. w lipcu 1943 r. potwierdzali świadkowie I.K. urodzona w 1935 r. oraz S.R. urodzony w 1937 r., którzy, jak wynikało z zaświadczeń dołączonych do akt sprawy nabyli uprawnienia kombatanckie z tytułu pobytu w hitlerowskim obozie w 1943r.

Organ bezpodstawnie nie dał wiary zeznaniom świadków nie wykazując obiektywnie, że są one sprzeczne z dowodem w postaci pisma Archiwum Państwowego z dnia 20 maja 2004r. Nr 840-141/04. Pismo to dołączono do akt sprawy i wbrew twierdzeniom organu nie mogło wykluczać faktów podanych przez świadków.

Analizę zebranych dowodów organ ograniczył tylko do wskazania sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadków, a danymi wynikającym z przedmiotowego pisma.

W ocenie Sądu uważna analiza informacji podanych przez Archiwum nie mogła w żaden sposób podważać wiarygodności zeznań świadków czy też stanowić podstawy do twierdzenia o zachodzącej sprzeczności.

Dlatego też należało przyznać rację skarżącemu, że ocena zeznań świadków ma charakter subiektywny z racji uznania ich za niewiarygodne bez racjonalnego uzasadnienia.

Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 80 kpa, organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonana przez organ ocena naruszała powyższy przepis, bowiem odnosiła się tylko do jednego z dowodów w tej sprawie, a nie do całokształtu okoliczności sprawy.

Miała także wpływ na treść niekorzystnego dla skarżącego rozstrzygnięcia.

Stosownie do art. 7 kpa , w toku postępowania organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 kpa, obowiązkiem organu było w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Takim materiałem dowodowym pomocnym przy rozpatrywaniu sprawy stanowić mogły na przykład zgromadzone już dokumenty dotyczące osadzenia I.K. i S.R. w hitlerowskim obozie, którym z tego tytułu przyznano uprawnienia kombatanckie.

Ponadto organ powinien dodatkowo wyjaśnić okoliczności podawane przez świadków zwłaszcza, że skarżący w swoim życiorysie podał, iż po wysiedleniu został zabrany i osadzony wraz z matką w obozie w Z.

Według oświadczenia skarżącego z dnia 31 grudnia 2003r. , przebywał on po opuszczeniu obozu na terenie gminy R. Wydaje się za uzasadnione poczynienie bliższych ustaleń na ten temat, zwłaszcza, że skarżący był półsierotą (jego ojciec zmarł w 1942r.) i jak podawał przebywał w obozie ze swoją matką. Dla całokształtu okoliczności sprawy istotne są również dane dotyczące wysiedlenia mieszkańców K. podane przez Instytut Pamięci Narodowej Oddział w L. w piśmie z dnia 14 czerwca 2004r. Nr BULu-5543-54/04 (dołączonym do akt sprawy), które wpłynęło do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych już po wydaniu przez organ zaskarżonej decyzji.

Omawiane pismo Instytutu stanowiło odpowiedź na wystąpienie organu z dnia 14 kwietnia 2004 r. (zawarte w piśmie Nr DO-3/K0228/K-1162405/2004), a wskazywało B.W., S.C. i F.J. – jako świadków wysiedlenia mieszkańców K., które miało miejsce w dniu 9 lipca 1943 roku.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ wyjaśni powyższe kwestie jako istotne i mające wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku skarżącego o przyznanie uprawnień kombatanckich.

Podzielając trafność zarzutów i wniosków skargi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję uznając ją za wydaną z naruszeniem omawianych przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 li."c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Orzeczenie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania uzasadniał przepis art. 200 cyt. ustawy.