Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 48/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 118 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego A sp. z o. o. Zakład Pracy Chronionej z siedzibą we W. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia 10 grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 lutego 2000 r. do dnia 31 lipca 2001 r. w kwocie 766.593,00 zł wraz z odsetkami postanawia: 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego A sp. z o. o. Zakład Pracy Chronionej we W. kwotę 22.546,90 (dwadzieścia dwa tysiące pięćset czterdzieści sześć 90/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe A sp. z o. o. Zakład Pracy Chronionej z siedzibą we W. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia 10 grudnia 2002 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Skarbowego Wrocław-Krzyki z dnia 16 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres od dnia 1 lutego 2000 r. do dnia 31 lipca 2001 r. w wysokości 766.593,00 zł wraz z odsetkami wniosło o jej uchylenie oraz zasądzenie od organu podatkowego drugiej instancji na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów procesu.

Na posiedzeniu mediacyjnym w dniu 7 marca 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. zobowiązał się wydać w terminie siedmiu dni decyzji uwzględniającej ustalenia dokonane między stronami. Do protokołu posiedzenia mediacyjnego pełnomocnik strony skarżącej (adwokat) złożyła wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W dniu 15 marca 2005 r. organ podatkowy drugiej instancji nadesłał do Sądu swoją decyzję z dnia 11 marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego aktu Izby Skarbowej we W. i poprzedzającej go decyzji Urzędu Skarbowego Wrocław-Krzyki oraz o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W piśmie z dnia 16 marca 2005 r. reprezentująca skarżącą spółkę adwokat zawarła oświadczenie, iż wyżej wskazana decyzja kasacyjna Dyrektora Izby Skarbowej we W. została wydana zgodnie z ustaleniami stron, dokonanymi w postępowaniu mediacyjnym, oraz że zrzeka się prawa do zaskarżenia tej decyzji, a także wniosek o zasądzenie od strony przeciwnej pełnych kosztów wpisu od skargi, kosztów zastępstwa prawnego w wysokości pełnej stawki minimalnej od kwoty będącej przedmiotem zaskarżenia, z tego względu, że w wyniku postępowania mediacyjnego stron przeciwna wydała decyzji w pełni zgodną z żądaniem skarżącego zgłoszonym w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści przywołanych wyżej regulacji wprost wynika, iż poczynając od dnia 1 stycznia 2004 r. do tzw. spraw starych będzie stosowało się "nowe przepisy".

Zgodnie z art. 117 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym, organ uchyla lub zmienia zaskarżony akt albo wykonuje lub podejmuje inną czynność stosownie do okoliczności sprawy w zakresie swojej właściwości i kompetencji.

Z kolei stosownie do art. 118 § 2 ustawy procesowej jeżeli skarga na akt lub czynność wydane lub podjęte na podstawie ustaleń, o których mowa w art. 117 § 1, nie zostanie wniesiona albo skarga ta zostanie oddalona, sąd umarza postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne.

Aktualny stan sprawy, powstały na skutek wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. decyzji zgodnej z ustaleniami poczynionymi między stronami na posiedzeniu mediacyjnym w dniu 7 marca 2005 r., która nie stała się przedmiotem skargi, pozwala na przyjęcie, iż zaistniały przesłanki obligujące Sąd do umorzenia postępowania, o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w przepisie art. 201 § 2 w związku z art. 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2, przepis art. 206 stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 206 ustawy procesowej w razie częściowego uwzględnienia skargi sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W przedmiotowej sprawie decyzja kasacyjna wydana na podstawie ustaleń dokonanych na posiedzeniu mediacyjnym uwzględnia w całości sformułowane w skardze żądanie Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego Asp. z o. o., a zatem unormowanie wynikające z art. 206 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania do orzeczenia o zwrocie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 205 § 2 ustawy procesowej do niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Niewątpliwie do takich kosztów należą uiszczona opłata sądowa od skargi, opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa oraz koszt zastępstwa prawnego przez pełnomocnika (adwokata), ustanowionego pod rządem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Przepis § 2 ust. 1 tego rozporządzenia przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-5, niezależnie od wysokości tych opłat ustalonych w umowie między adwokatem a klientem. Kierując się powyższym Sąd, przy określaniu kwoty tychże kosztów uwzględnił stawkę minimalną przewidzianą w § 18 ust. 1 pkt 1) lit. "a" w związku z § 6 pkt 7) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dla tych motywów orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.