Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 972/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Zwrócić uiszczony wpis w sprawie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2, § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego - postanawia - 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu L. W. kwotę 190 zł /słownie: sto dziewięćdziesiąt złotych/ tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...], którą L. W, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...], wymierzono karę pieniężną za zajęcie, bez wymaganego prawem zezwolenia, pasa drogowego.

Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego – adw. W. C. w dniu 30 grudnia 2013 r. (dowód doręczenia – k. 15 akt administracyjnych organu II instancji).

Decyzja zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem SKO [...], w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej wymienioną decyzję złożył L. W. w dniu 30 stycznia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej – k. 7 akt sądowych sprawy).

Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 252/14 Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie odrzucił powyższą skargę z uwagi na fakt, że została wniesiona z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu dla jej złożenia. Wskazano, że decyzja organu odwoławczego została wysłana na adres ustanowionego w sprawie adwokata W. C. ([...]) i odebrana przez adwokat M. K. w dniu 30 grudnia 2013 r. W związku z tym termin do wniesienia skargi upływał w dniu 29 stycznia 2014 r. Nadanie skargi w placówce pocztowej w dniu 30 stycznia 2014 r. nastąpiło więc po terminie i skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako "P.p.s.a.").

Na skutek złożonej przez L. W. skargi kasacyjnej w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 1396/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA wskazał na wątpliwości co do prawidłowości doręczenia decyzji. Wyjaśnił, że decyzję organu I instancji doręczono na adres wskazany

w pełnomocnictwie. Korespondencję organu odebrał pracownik kancelarii kwitując odbiór własnoręcznym podpisem oraz pieczęcią kancelarii adwokata W. C. Z kolei decyzję organu odwoławczego również doręczono na adres kancelarii pełnomocnika skarżącego, lecz korespondencję odebrał pracownik kancelarii adwokackiej M. K. prowadzonej pod tym samym adresem. Z akt administracyjnych nie wynikało natomiast, czy adwokat M. K. prowadzi wspólną kancelarię z pełnomocnikiem skarżącego, czy wręcz przeciwnie wykonuje ona działalność jednoosobową pod tym samym adresem. W tych okolicznościach NSA nakazał zbadać ponownie kwestię prawidłowości doręczenia decyzji pełnomocnikowi skarżącego a następnie ustalić wpływ tego zdarzenia dla biegu terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje art. 190 P.p.s.a. zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przewidziane

w tym przepisie związanie wykładnią prawa dotyczy zarówno prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa istnieje tylko wówczas gdy:

a) stan faktyczny ustalony w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA; b) po wydaniu orzeczenia NSA zmienił się stan prawny (zob. J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Komentarz, W-wa 2006r., s.191).

Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013 r. ([...]) została doręczona ustanowionemu przez L. W. pełnomocnikowi – adw. W. C, na wskazany w pełnomocnictwie adres: [...] i odebrana w dniu 30 grudnia 2013 r. przez pracownika kancelarii adwokackiej M. K.

Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, a więc w przedmiotowej sprawie upłynął w dniu 29 stycznia 2014 r. Tymczasem skarga wniesiona została do Sądu

w dniu 30 stycznia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej – k. 7 akt sądowych) a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a.

Wskazać trzeba, że zgodnie treścią art. 40 § 2 K.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z powyższego wynika obowiązek organów administracji prowadzących postępowanie doręczania pism procesowych,

w tym orzeczeń (decyzji i postanowień) pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia pisma pełnomocnikowi, ponieważ w przypadku ustanowienia pełnomocnika w sprawie, tylko takie doręczenie uznaje się za prawnie skuteczne.

W rozpoznawanej sprawie SKO prawidłowo doręczyło kwestionowaną decyzję pełnomocnikowi skarżącego – adwokatowi W. C., na wskazany w pełnomocnictwie adres jego kancelarii. Jak już wyżej wskazano przesyłka ta została odebrana przez pracownika kancelarii adwokackiej M. K.

W celu usunięcia wątpliwości co do prawidłowości doręczenia decyzji oraz mając na uwadze wytyczne wskazane w postanowieniu NSA z dnia 24.12.2014 r., sygn. akt II GSK 1396/14 a które wiążą tut. Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Rzeszowie zwrócił się do adwokata W. C. o wyjaśnienie czy adwokat M. K. prowadzi wraz z nim wspólną kancelarię czy też przeciwnie wykonuje ona działalność jednoosobową pod tym samym adresem. Jednocześnie zwrócono się o wskazanie osób uprawnionych do odbioru korespondencji kierowanej na adres kancelarii adwokata W. C.

W odpowiedzi (k. 73 akt sądowych) adwokat W. C. poinformował, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod adresem: [...]. Jak oświadczył korespondencja kierowana na adres kancelarii może być doręczana wyłącznie "do jego rąk", natomiast adwokat M. K. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod tym samym adresem.

W dalszej kolejności pismem z dnia 17 grudnia 2014 r. tut. Sąd zwrócił się do adw. W. C. o nadesłanie dowodu z którego wynikałoby złożenie, we właściwej miejscowo placówce pocztowej, zastrzeżenia o konieczności doręczania przesyłek pocztowych kierowanych na adres prowadzonej przez niego kancelarii adwokackiej – wyłącznie "do jego rąk". W odpowiedzi pełnomocnik wyjaśnił, że składając wcześniejsze oświadczenie "miał na myśli to, że prowadząc kancelarię jednoosobowo, kancelaria ta jest odrębnym podmiotem gospodarczym, nie mając nic wspólnego z kancelarią adwokata M. K., która mieści się w tym samym budynku". Dodał, że "prawo pocztowe nie zezwala na doręczanie przesyłek poleconych innemu adresatowi niż adresat przesyłki, chyba że ten inny adresat posiada ważne upoważnienie do takiego odbioru przesyłek (...)." Podał, że nie posiada dowodu na piśmie, że wymagał bądź obecnie wymaga od poczty przestrzegania tej reguły". Dopiero odstąpienie wymagałoby upoważnienia. Końcowo podniósł, że to kancelaria innego adwokata odbierając adresowaną do niego przesyłkę popełniła błąd, on nie może natomiast ponosić odpowiedzialności za błąd innej osoby.

Mając na uwadze konieczność pełnego ustalenia stanu faktycznego pozwalającego na dokonanie oceny prawidłowości doręczania przesyłek kierowanych na adres kancelarii adwokackiej W. C. tut. Sąd zwrócił się do Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] (k. 77 i 80 akt sądowych) o udzielenie informacji w zakresie doręczania przesyłek na adres ww. kancelarii.

W piśmie z dnia 16 stycznia 2015 r. (k. 89 akt sądowych), działający

z upoważnienia Dyrektora Biura Ładu Korporacyjnego i Zgodności – Kierownik Działu Operacyjnego [...] A. S.A. poinformował, że na podstawie złożonego pełnomocnictwa pocztowego nr [...] z dnia 10.03.2000 r. W. C. upoważnił, do odwołania, M. K. do odbioru korespondencji nadchodzącej do jego kancelarii adwokackiej. Dodał, że poczta nie posiada w swoich zbiorach dokumentów odwołujących to pełnomocnictwo. Końcowo zaznaczył, że kancelarie adwokackie W. C. i M. K. mieszczą się w tym samym budynku.

Odnosząc powyższe okoliczności do niniejszej sprawy wskazać należy, skarga L. W. została złożona z uchybieniem terminu, albowiem termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia zaskarżonej decyzji ustanowionemu pełnomocnikowi – adw. W. C. Jak wynika z akt sprawy adwokat W. C. oraz adwokat M. K. prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą a ich kancelarie mieszczą się w tym samym budynku i pod tym samym adresem: ([...]). W świetle uzyskanych z A. S.A. informacji wynika, że adwokat M. K. została upoważniona przez adwokata W. C. do odbioru nadchodzącej do jego kancelarii korespondencji. Skoro wyżej wymieniona posiada ważne upoważnienie do odbioru korespondencji kierowanej do adwokata W. C. zatem uznać należy, że przesyłka zawierająca decyzję organu odwoławczego została prawidłowo a przy tym skutecznie doręczona i odebrana.

Sąd nie uznał argumentacji podnoszonej przez adwokata W. C. wręcz przeciwnie ocenił ją jako mającą na celu uzyskanie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia, tj. uznania, że decyzja organu odwoławczego została nieprawidłowo doręczona, co zaś miałoby wpływ na bieg terminu do wniesienia skargi.

Za niezasadnością i nietrafnością argumentacji pełnomocnika przemawia także fakt, że sam L. W. w skardze podniósł, że składa ją na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2013 r., "doręczoną z uzasadnieniem memu pełnomocnikowi w dniu 30.12.2013 r.". Nadto podkreślenia wymaga, a co wynika z akt sprawy, część kierowanej do adwokata W. C. korespondencji odbiera pracownik kancelarii adwokackiej M. K. (m. in. zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 64, 87). Przy czym sam pełnomocnik – adw. W. C., nie kwestionuje tego faktu. Wręcz przeciwnie potwierdza fakt doręczenia przesyłki. Taka sytuacja zaistniała w ostatnio kierowanym do niego wezwaniu. Mianowicie pismem z dnia 17.12.2014 r. WSA w Rzeszowie zwrócił się do adw. W. C. o nadesłanie dodatkowych informacji. Pismo to, zaadresowane do wyżej wymienionego adwokata, odebrał w dniu 23.12.2014 r. pracownik kancelarii adwokackiej M. K. – kierownik M. J. (k. 87). W piśmie wyjaśniającym z dnia 7.01.2015 r. (k. 84) adwokat W. C. oświadczył: "odpowiadając na pismo Sądu z dnia 17 grudnia 2014 r., doręczone mi w dniu 23 grudnia 2014 r. ...". Zatem sam pełnomocnik adw. W. C. potwierdził prawidłowość doręczenia przesyłki. Co istotne, w taki sam sposób został potwierdzony odbiór przesyłki zawierającej kwestionowaną decyzję organu II instancji. Ewentualne wewnętrzne względy organizacyjne kancelarii prawnych, czy problemy w przekazywaniu korespondencji pomiędzy adwokatami prowadzącymi swe kancelarie pod tym samym adresem nie mogą prowadzić do uznania, że decyzja organu II instancji została nieprawidłowo czy też nieskutecznie doręczona.

Stwierdzić zatem należy, że złożona przez L. W. skarga została złożona z uchybieniem terminu przewidzianego na jej wniesienie. Przy czym wyżej wymieniony nie odwołał udzielonego adw. W. C. pełnomocnictwa, jak również nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wniesienie skargi po terminie skutkuje odrzuceniem skargi, przy czym bez wpływu na treść mającego zapaść rozstrzygnięcia, pozostaje kwestia wielkości opóźnienia.

Mając na uwadze powyższe względy Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Rzeszowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.

O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.