Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1317/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 24 par. 1 pkt 5  art. 145 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi A. Z. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej 1. uchyla orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w zaskarżonej części dotyczącej trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej; 2. stwierdza, że orzeczenie w części określonej w pkt 1 nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] maja 2014 r., działając na podstawie przepisów § 11 ust. 1 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013) a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r. Nr 15, poz. 80 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. Z., utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Do wydania powyższych orzeczeń doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

A. Z. został skierowany przez Dowódcę JW nr [...] w I. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w celu ustalenia stanu zdrowia w związku z nie przystąpieniem do rocznego sprawdzianu sprawności fizycznej (przebywanie na zwolnieniu lekarskim).

Po zgromadzeniu dokumentacji oraz przeprowadzeniu stosownych badań Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w [...] wydała w dniu [...] lutego 2014 r. orzeczenie nr [...], w ramach którego na podstawie rozpoznanych schorzeń powodujących niezdolność do służby wojskowej:

1. nadciśnienie tętnicze II stopnia WHO § 39 pkt 2

oraz schorzeń współistniejących:

2. otyłość BMI 32,5 - § 1 pkt 7

3. krwinkomocz i białkomocz do dalszej diagnostyki § 48 pkt 10

4. podwyższony poziom kreatyniny do kontroli § 48 pkt 12

5. cukrzyca typu 2- § 54 pkt 4

6. przebyte zwichnięcie biodra lewego – bez upośledzenia funkcji § 77 pkt 5

zakwalifikowała orzekanego, jako trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - kategoria N - zał. 1 grupa II.

Ponadto, stwierdziła, że rozpoznane schorzenia pozostają bez związku ze służbą wojskową. Zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia z datą wydania orzeczenia i nie zaliczyła go do żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Jednocześnie stwierdziła, że badany jest zdolny do pracy oraz wyznaczyła termin badania kontrolnego na wrzesień 2016 r. .

W uzasadnieniu orzeczenia Komisja powołała się na wyniki badań specjalistycznych wykonanych podczas czynności komisyjnych. Wskazując na wyniki badania Echo serca i stwierdzone zmiany, jak również wynik próby wysiłkowej i małej wydolności – METS 4,49 Komisja stwierdziła, że dokonała wyboru kategorii zdrowia N wynikającej z § 39 pkt 2 schorzenia rozpoznanego w pkt 1.

Projekt powyższego orzeczenia został zatwierdzony w dniu [...] marca 2014 r. przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w [...], natomiast w dniu [...] kwietnia 2014 r. orzeczenie to zostało doręczone A. Z.

Od powyższego orzeczenia A. Z. złożył odwołanie do Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W.

W uzasadnieniu odwołania podniósł, że pomimo orzeczenia niezdolności do zawodowej służby wojskowej przez komisję lekarską jest żołnierzem, który swoje obowiązki w wojsku chce wykonywać do ukończenia 60 roku życia. W związku z powyższym zwrócił się o weryfikację ustaleń Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...], w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, orzeczeniem nr [...]z dnia [...] maja 2014 r., działając na podstawie przepisów § 11 ust. 1 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości, a także § 12 pkt 1 i § 30 pkt 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach, utrzymała w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

W uzasadnieniu orzeczenia CWKL podkreśliła, że rozpatrzyła odwołanie w oparciu o dokumentację orzeczniczo-lekarską znajdującą się w aktach sprawy zgodnie z § 30 ust. 2 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. Po dogłębnej analizie powyższej dokumentacji stwierdziła, że RWKL prawidłowo rozpoznała u orzekanego między innymi schorzenie ujęte w pkt 1 skarżonego orzeczenia - nadciśnienie tętnicze II stopnia WHO - § 39 pkt 2, które ustalono na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej tj.:

1) próby wysiłkowej (wykonanej przez lekarza kardiologa w trakcie badań zleconych przez RWKL w ramach przeprowadzonego postępowania orzeczniczego) w której wyjściowe RR wynosiło 170/90 mmHg i wzrosło w trakcie badania do 220/100 mmHg, oraz z wyjściową tachykardią 96/min i nadmierną odpowiedzią tętna na zadawany wysiłek (max 130/min) przy niewielkim wysiłku stanowiącym 4,59 MET osiągniętym w bardzo krótkim czasie 1 min 40 sek., co świadczy o niskiej tolerancji wysiłkowej oraz nadmiernej reakcji RR związanej z wysiłkami fizycznymi (opisana przez kardiologa jako próba wysiłkowa niediagnostyczna, przerwana z powodu wzrostu RR do 220/100 mmHg z wyraźną reakcją presyjną, mała tolerancja wysiłkowa, bez istotnych zmian w EKG w zakresie wykonanego wysiłku);

2) badania Echo 2 d (wykonane przez lekarza kardiologa z dnia [...] maja 2013 r. w Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej SP ZOZ – L. ul [...] w którym uwidoczniono i opisano we wnioskach - " Powiększona jama lewego przedsionka,..... Prawa jama serca granicznej wielkości.........Przerost mięśnia LK......";

3) konsultacji kardiologicznej wykonanej w dniu [...] lutego 2014 r. (konsultacja wykonana w ramach zleceń RWKL) z której wynika Dg. Nadciśnienie tętnicze II st. WHO (leki dzisiaj przyjmował), Próba wysiłkowa przerwana przy 4,59 METS z powodu wzrostu RR do 220/100 mrnHg( reakcja presyjną wygórowana), Mała tolerancja wysiłku.

CWKL wskazała, iż wyżej przytoczone schorzenie ujęte w pkt 1 skarżonego orzeczenia RWKL w świetle obecnie obowiązujących przepisów orzeczniczych powoduje niezdolność do zawodowej służby wojskowej - kategoria N.

Także pozostałe rozpoznania ujęte w pkt 2-5 skarżonego orzeczenia znajdują w ocenie CWKL potwierdzenie w badaniach wykonanych na potrzeby RWKL.

CWKL zaznaczyła przy tym, że wymagania zdrowotne wobec żołnierzy zawodowych do pełnienia dalszej zawodowej służby wojskowej są bardzo wysokie co spowodowane jest perspektywą dalszej, ciężkiej służby. Służba wojskowa żołnierza zawodowego ze względu na swoją specyfikę jest obarczona wieloma czynnikami uciążliwymi dla zdrowia między innymi: nieregularnym trybem pracy, bardzo dużym stresem (zajęcia strzeleckie z różnego rodzaju broni palnej, rzuty granatem, udział w misjach bojowych), dużą urazowością, oraz związanym z tym nieregularnym i nieprawidłowym odżywianiem (co przy nadciśnieniu tętniczym nieuregulowanym bądź opornym na leczenie jest przeciwwskazaniem). Wymaga ona dużej odporności i wytrzymałości zarówno fizycznej, (a jak wynika z przeprowadzonych badań specjalistycznych u orzekanego brak jest tej wytrzymałości u zainteresowanego), jaki i w sferze psychicznej. Zajęcia często odbywają się w trudnych warunkach zarówno atmosferycznych (upał, mróz, deszcz, kurz), jak i terenowych na poligonie, czy też w ramach misji pokojowych (w różnych strefach klimatycznych, często z narażeniem zdrowia i życia). Związana jest ona z dużymi obciążeniami wszystkich narządów i układów ludzkiego organizmu dotyczy to także układu krążenia (gdzie przy nadciśnieniu tętniczym może dojść do udarów krwotocznych mózgu i innych). Wszystkie powyższe uwarunkowania wymagają od żołnierza zawodowego bardzo dobrego stanu zdrowia, a predysponują w znaczącym stopniu do nasilenia bądź wystąpienia poważnych dolegliwości związanych z rozpoznanymi schorzeniami u zainteresowanego.

Biorąc zatem pod uwagę zgromadzone wyniki badań świadczące o niezadawalającej kontroli RR, otyłości i inne schorzenia ujęte w orzeczeniu komisji I instancji CWKL stwierdziła, iż obecne schorzenia uniemożliwiają orzekanemu wypełniania obowiązków służbowych w pełni tego słowa znaczeniu (np. zaliczanie testów sprawnościowych z WF-u, uczestnictwo w służbach, czy w zajęciach poligonowych lub uczestnictwo w misjach, co potwierdzone jest stosownymi wpisami lekarza rodzinnego w dokumentacji medycznej dostarczonej przez orzekanego).

A. Z. zaskarżył powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając, że orzeczenie to jest dla niego niezrozumiałe, krzywdzące, a przede wszystkim niezgodne z zasadami współżycia społecznego i zwykłej ludzkiej uczciwości, wobec żołnierza, który większość swojego życia poświęcił wojsku.

W uzasadnieniu skargi podkreślił, że jest żołnierzem od 1982 r. Decyzję o poświęceniu się służbie w Wojsku Polskim podjął jeszcze jako młody chłopiec, mieszkający na polskich ziemiach wschodnich, zajętych w czasie II wojny światowej przez ZSRR. Po wojnie jego rodzice podjęli starania o powrót do Polski, które zostały uwieńczone sukcesem dopiero w 1969 r.

Po wstąpieniu do Wojska Polskiego z wdzięczności za ten zaszczyt, przyrzekł sobie, że będzie dobrym żołnierzem i będzie pełnił tę służbę, aż do osiągnięcia pełnej przewidzianej pragmatyką wysługi.

Zaznaczył, że przez cały okres służby nie korzystał ze zwolnień lekarskich, nie chorował, był wyróżniany, nagradzany i awansowany.

Przełożeni, ku jego zaskoczeniu z nieznanych dla niego przyczyn postanowili zwolnić go jednak ze służby wojskowej wcześniej. Skierowano go na Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...], celem orzeczenia o stanie zdrowia. W dniu, w którym miało odbyć się badanie, wyjechał samochodem bardzo wcześnie o godzinie drugiej w nocy. Podróż trwała [...] godzin. Był bardzo zmęczony i podenerwowany, co nie pozostało bez wpływu na niekorzystny wynik próby wysiłkowej. Ponadto jego waga jest już nieaktualna, gdyż spadła do 100 kg. RWKL po powierzchownych badaniach przeprowadzonych po męczącej, kilku godzinnej podróży orzekła, że jest niezdolny do służby wojskowej, a CWKL w sposób bezkrytyczny, bez wzywania go na dodatkowe badania, w trybie zaocznym podtrzymała to orzeczenie.

Skarżący stwierdził, że jest oburzony uzasadnieniem orzeczenia, zawartym w punktach 1, 2, 3, 4 i dalszych, które mogły być trafne, gdyby dotyczyło to żołnierza mającego przed sobą 10 lub 20 lat służby, a nie jak w jego przypadku, trzy miesiące, tj. do końca wysługi przewidzianej pragmatyką.

W konkluzji skarżący stwierdził, iż chce odejść ze służby jako emeryt z pełną wysługą lat, a nie jako inwalida, którym nie jest i nigdy nie był. W jego ocenie, należy mu się to po tylu latach nienagannej służby.

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej o oddalenie w oparciu o art. 151 P.p.s.a., z powodu merytorycznej niezasadności podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi CWKL podniosła, że skarżący posiada 32 lata wysługi wojskowej, co uprawnia go do pełnego zaopatrzenia emerytalnego - zgodnie z zapisami ustawy z 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 666 z późn. zm.), zatem nie jest osobą pokrzywdzoną społecznie.

CWKL zaznaczyła jednocześnie, że istotą orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia tak jak w typowym badaniu lekarskim, przeprowadzonym przez lekarza pierwszego kontaktu bądź lekarza medycyny pracy, ale rozstrzygnięcie o zdolności - przydatności zdrowotnej - do służby wojskowej i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności powodujących niezdolność do służby wojskowej. Wiedza medyczna służy więc w tym przypadku do kwalifikacji stanu zdrowia orzekanego i zaliczenia go zgodnie z kazuistyką załączników do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. do jednej z kategorii zdolności w ramach określonej grupy. Zatem wojskowa komisja lekarska dokonuje oceny przydatności osoby orzekanej - pod względem zdrowia fizycznego i psychicznego - do zawodowej służby wojskowej.

W przypadku skarżącego rozpoznane schorzenia czynią go natomiast niedolnym do zawodowej służby wojskowej.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 5 sierpnia 2014 r. wyjaśnił, że zostało mu 70 dni do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej za 40 lat pracy. Dlatego też prosi o umożliwienie mu dosłużenia lub doliczenie brakujących dni do jubileuszówki, gdyż po 32 latach służby czuje się pokrzywdzony.

Na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. skarżący sprecyzował, że skarży orzeczenie CWKL tylko w zakresie dotyczącym orzeczenia o trwałej niezdolności do zawodowej służby wojskowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy).

Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając kontrolę orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. w zaskarżonej części dotyczącej uznania skarżącego za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej świetle powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ w postępowaniu przed Centralną Wojskową Komisją Lekarską w W. doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że skoro, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie, a orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej jest decyzją, to w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie takiej zdolności orzekające organy mają obowiązek stosować wszystkie ogólne zasady postępowania administracyjnego. Postępowanie administracyjne winno być zatem prowadzone w zgodzie z wyrażoną w art. 7 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, zasadą prawdy obiektywnej oraz z unormowaną w art. 9 K.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych.

Realizacji tych dwóch zasad służy m. in. instytucja wyłączenia pracownika (przepisy art. 24 – 27 K.p.a.).

Z akt administracyjnych wynika natomiast, że Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. dopuściła się naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., a w konsekwencji postępowanie przed tym organem dotknięte zostało kwalifikowaną wadą. Stosownie bowiem do art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W myśl natomiast art. 26 § 1 K.p.a., w przypadku wyłączenia pracownika jego bezpośredni przełożony wyznacza innego pracownika do prowadzenia sprawy, przy czym, jak stanowi przepis art. 24 § 4 K.p.a., wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron.

Wolą ustawodawcy, wyrażoną w przepisie art. 27 § 1 K.p.a., w przypadkach określonych w art. 24 § 1 K.p.a., wyłączeniu podlega również członek organu kolegialnego. Wyłączenie pracownika, jako czynność procesowa rozstrzygająca o udziale konkretnego pracownika w postępowaniu w indywidualnie oznaczonej sprawie, następuje w formie postanowienia (art. 123 § 1 i § 2 K.p.a.). Taką też formę procesową ma postanowienie o wyznaczeniu innego pracownika do prowadzenia sprawy. Obydwa postanowienia wydawane są kolejno po sobie (por. J. Borkowski (w:) J. Borkowski, B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, 12. wyd., s.146, teza 16).

Odnosząc treść powołanego przepisu do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy w sposób jednoznaczny stwierdzić, że w postępowaniu prowadzonym przez Centralną Wojskową Komisję Lekarską w W. jako organ II instancji orzekali pracownicy tego organu, którzy uprzednio brali udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

[...] J. P. oraz [...] R. S. brali bowiem udział w postępowaniu prowadzonym przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w [...] w ramach instytucji uregulowanej w § 26 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15 poz. 80). Zgodnie z treścią § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia, projekt orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej ustalającego: 1) trwałą lub czasową niezdolność do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz związek lub brak związku choroby lub ułomności z taką służbą, 2) związek lub brak związku śmierci z zawodową służbą wojskową – przewodniczący wojskowej komisji lekarskiej przesyła wraz z pozostałą dokumentacją do wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia.

Wedle treści § 26 ust. 2 rozporządzenia, wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia zajmuje stanowisko na podstawie otrzymanej dokumentacji. W razie potrzeby wojskowa komisja lekarska wyższego stopnia może przeprowadzić ponowne badanie lekarskie i badania specjalistyczne oraz skierować żołnierza na obserwację szpitalną, a także przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dokumentów. W przypadku zatwierdzenia projektu orzeczenia przez wojskową komisję lekarską wyższego stopnia wojskowa komisja lekarska wydaje orzeczenie w brzmieniu zatwierdzonego projektu (§ 26 ust. 3 rozporządzenia).

Istotną cechą współdziałania określonego w § 26 rozporządzenia jest okoliczność, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ I instancji bierze także udział organ wyższego stopnia, a udział ten wyraża się w formie zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia projektu orzeczenia organu I instancji. Współdziałanie to polega zatem na współdecydowaniu, w określonych prawem przypadkach, o treści rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu, tego rodzaju współdziałanie podlega ograniczeniom przewidzianym w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., a członkowie wojskowej komisji lekarskiej wyższego stopnia – którzy brali udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, poprzez szczególną postać współdziałania zarówno w przypadku zatwierdzenia, jak i niezatwierdzenia projektu orzeczenia rejonowej wojskowej komisji lekarskiej - podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu odwoławczym.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że [...] J. P. oraz [...] R. S. brali udział, w posiedzeniu Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w dniu [...] marca 2014 r. podczas którego doszło do zatwierdzenia projektu orzeczenia Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., a także naruszając przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. orzekali jako członkowie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] w postępowaniu odwoławczym wydając zaskarżone orzeczenie utrzymujące w mocy orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r.

Stwierdzone naruszenie prawa stanowi zatem podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., a jak wynika z treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wystąpienie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zobowiązuje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego orzeczenia bez konieczności badania, czy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. także T. Woś (w:) "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", pod red. T. Wosia, wyd. 4., Warszawa 2011, str. 665, teza 19).

Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy Sąd wstrzymał wykonanie orzeczenia w uchylonej części.