Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 700/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41
journal: Dz.U. 2008 nr 115 poz 728
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na zakup żywności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta W. decyzją z [...] sprostowaną postanowieniem z dnia [...]., na podstawie art. 3 pkt 1,art. 5, art. 7 ustawy z dnia 29.12.2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania (Dz. U. Nr 267 poz. 2259) art. 17 ust. 1, art. 39 ust.1, 2, art. 106 ust.1 ustawy z dnia 12.03.2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późno zm.), odmówił D. T. udzielenia pomocy w formie zasiłku celowego na zakup artykułów żywnościowych w ramach wieloletniego programu – "Pomoc państwa w zakresie dożywiania."

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że strona pismem z dnia [...] zwróciła się o pomoc w postaci zasiłku celowego na zakup żywności. Postępowanie w tym zakresie zakończyło się wydaniem decyzji odmownej.

Organ sprawę rozpoznał również w oparciu o ustawę z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w myśl której, pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa wart. 3 pkt.1 ustawy, jeśli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio wart. 8 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Ustalony w ten sposób dochód netto skarżącej przekroczył wyżej powołane kryterium tj. 715,50zł., łącznie stanowiąc 797.61 zł.

Skarżąca we wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu podniosła, że uzasadnieniem dla przyznania jej dochodzonej pomocy jest niepełnosprawność, jak również trudna sytuację finansową.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: kpa), art. 3 i art. 5, ustawy z dnia 29.12.2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania (Dz. U. Nr 267 poz. 2259) związku z art. 3 ustawy z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ( Dz.U. nr 25, poz. 186), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie swoje organ oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Skarżąca podaniem z dnia [...] zwróciła się do MOPR we W. o przyznanie zasiłku celowego na żywności za miesiąc kwiecień 2009.

Prośba o pomoc została rozpatrzona w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania (Dz. U. Nr 267 poz. 2259) oraz § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006r. w sprawie realizacji programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ( Dz. U. nr 25, poz. 186).

Organ pomocy społecznej, orzekając w drugiej instancji, stwierdził, że zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. c powyższej ustawy, w ramach Programu są realizowane działania dotyczące w szczególności zapewnienia pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, z późn. zm.2)), zwanej dalej "ustawą o pomocy społecznej", w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym – w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych.

Natomiast § 6 powyższego rozporządzenia stanowi, że pomoc w formie świadczenia pieniężnego w postaci zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności, w tym dla dzieci i młodzieży w placówkach, o których mowa w § 66 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 7 marca 2005 r. w sprawie rodzajów i szczegółowych zasad działania placówek publicznych, warunków pobytu dzieci i młodzieży w tych placówkach oraz wysokości i zasad odpłatności wnoszonej przez rodziców za pobyt ich dzieci w tych placówkach (Dz. U. Nr 52, poz. 467 i Nr 212, poz. 1767), a także pomoc w formie świadczenia rzeczowego, jest przyznawana w przypadku braku możliwości zapewnienia posiłku lub gdy przyznanie pomocy w formie posiłku byłoby nieuzasadnione z uwagi na sytuację osobistą lub rodzinną.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 powyższej ustawy pomoc w zakresie dożywiania może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje, osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł. zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" – przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Zdaniem organu w świetle przytoczonych przepisów skarżąca, jako osoba niepełnosprawna w znacznym stopniu, prowadząca jednoosobowe gospodarstwo domowe przy dochodzie stanowiącym emeryturę i dodatek pielęgnacyjny w łącznej wysokości 795, 65, przekracza kryterium dochodowe stanowiące kwotę 715 zł. Z tego powodu orzeczenie organu I instancji nie narusza przepisów prawa.

Skargę na powyższą decyzję organu II instancji D. T. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze podniosła, że utrzymuje się z emerytury oraz zasiłku pielęgnacyjnego, związanego ze schorzeniem, na które cierpi, które pozwalają jej wyłącznie na opłacenie bieżących świadczeń. Skarżąca wskazała ponadto, że syn jej, będący inwalidą w stopniu umiarkowanym, odmawia jej pomocy. Jak również wynika ze skargi, specjalny zasiłek celowy przyznawano skarżącej już kilkakrotnie, po czym odmówiono jego przyznawania. Skarżąca podniosła ponadto, że informacje zwarte w meldunku z dnia [...], stanowiącego podstawę wydania decyzji przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, były informacjami niepełnymi, bowiem miasto otrzymało na pomoc społeczną kwotę wyższą, niż wymieniona w meldunku. Skarżąca podkreśliła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji materialnej, jest schorowana i nie dysponuje środkami ani na opiekę, ani na żywność.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga nie może być uwzględniona, ponieważ kontrola zaskarżonej decyzji administracyjnej nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, które uzasadniałoby jej uwzględnienie.

Ustalenia organu w zakresie spełnienia przesłanek do przyznania pomocy na dożywianie odpowiadają przepisom prawa.

Kontrola sądowoadministracyjna decyzji organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przyznanie pomocy w formie świadczenia pieniężnego na zakup artykułów żywnościowych w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania nie zależy od uznania administracyjnego oraz względów słuszności. Przyznanie powyższej pomocy zostało uregulowane w przepisach prawa i uzależnione jest ściśle od spełnienia ustawowych przesłanek w tym kryterium dochodowego, którego przekroczenie uniemożliwia przyznanie świadczenia.

Organy administracji właściwie powołały przepisy prawa dające podstawę do oceny możliwości przyznania świadczenia z uwagi na trudna sytuację życiową skarżącej.

Mianowicie chodzi o ustawę z dnia 29 grudnia 2005r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267 poz. 2259) oraz § 6 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 2006r. w sprawie realizacji programu wieloletniego " Pomoc państwa w zakresie dożywiania" ( Dz.U. nr 25, poz. 186.). Zgodnie z powyższymi przepisami skarżąca spełnia kryterium sytuacyjne, aby skorzystać z Programu, który ukierunkowany jest na pomocy w zakresie dożywiania osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym -- w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych.

Oprócz kryterium sytuacyjnego ustawa nakłada obowiązek spełnienia kryterium dochodowego i wynika to z ar. 5 ust. 1 powyższej ustawy "Pomoc w zakresie dożywiania", zgodnie z którym pomoc może być przyznana nieodpłatnie osobom i rodzinom, o których mowa w art. 3 pkt 1, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje, osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 477 zł. zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Dochód skarżącej nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, t.j kwotę 715,50, gdyż wynosi 797,61 zł.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.