Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 1663/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-12-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 9 września 2014 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 września 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 14 kwietnia 2014 r. ustalającą skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w łącznej wysokości [...] zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. P. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 9 września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważy, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej, albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie.

Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała w jakikolwiek sposób, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący uzasadniając swój wniosek powołał się jedynie na grożącą nieodwracalnymi skutkami przedwczesną egzekucję administracyjną orzeczonej w decyzjach kwoty. Podniósł, że sporna należność wraz z odsetkami jest bardzo znaczna, a zatem jej ściągnięcie na podstawie zaskarżonej decyzji "może poderwać podstawy egzystencji skarżącego". Skarżący nie podał ani w skardze, ani na dalszym etapie postępowania sądowego żadnych konkretnych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej (np. stanu posiadanych ruchomości i nieruchomości, wartościowych rzeczy, osiąganych dochodów, czy też ewentualnie posiadanych zobowiązań) popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku.

Podnieść należy, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania jego sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. przywołane już powyżej postanowienie NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13).

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warto także zaznaczyć, że ustalona decyzjami organów obu instancji kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jej wykonania są odwracalne.

Dodatkowo wymaga podkreślić, że rozpoznając - na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. – wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251; postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepubl.)

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.