Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 56/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 659
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Ewa Majchrzak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 października 2014r. sprawy ze skargi spółki A. w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza [...] w przedmiocie wydania decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza [...], 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, 3. odrzuca skargę w pozostałej części, 4. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz spółki A. w [...] kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] spółka T. w C. (dalej jako skarżąca) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Burmistrza Miasta C. (dalej jako Burmistrz) w toku postępowania o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji celu publicznego, wnosząc o zobowiązanie Burmistrza do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, orzeczenie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wyjaśniła, że w dniu [...] złożyła do Burmistrza wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla projektu: "Rewitalizacja założenia zabytkowego kompleksu basenów leczniczych i rehabilitacyjnych termalno-solankowych uzdrowiskowych zamkniętych i otwartych, wraz z renowacją i rozbudową budynków zabytkowych, uzupełnionych o niezbędne obiekty mieszczące zespoły gabinetów lekarskich i zabiegowych, wraz z pokojami noclegowymi i restauracją, wraz z zagospodarowaniem terenu, z wewnętrznym układem komunikacji pieszo-jezdnej, ścieżkami ruchomymi, zielenią, elementami małej architektury, zjazdem z al. [...] oraz niezbędną infrastrukturą techniczną" na działkach na [...] położonych w C., przy al. [...].

Skarżąca wskazała, że projekt decyzji został uzgodniony postanowieniami z dnia [...] przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P., z dnia [...] przez Ministra Zdrowia oraz z dnia [...] przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Dalej skarżąca wskazała, że mimo dokonania przewidzianych przepisami uzgodnień Burmistrz dopiero w dniu [...] dokonał obwieszczenia o wydanych postanowieniach, jednak do dnia wniesienia skargi nie podjął działań zmierzających do wydania decyzji zgodnej z treścią złożonego wniosku lub odmawiającej uwzględnienia żądania. Zamiast tego organ mimo posiadanych prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie przewidzianych prawem uzgodnień, wezwał do uzupełnienia załączonej do wniosku dokumentacji o szkic sytuacyjny planu zagospodarowania terenu inwestycji uzupełniony o wymiary planowanego budynku. Szkic ten, mimo iż był całkowicie zbieżny z danymi zawartymi we wniosku wzbudził tak wielkie wątpliwości, że organ uznał, iż jest zmuszony zwrócić się z prośbą do Generalnego Konserwatora Zabytków, Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w T., [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Głównej Komisji Konserwatorskiej przy Generalnym Konserwatora Zabytków oraz Rady Ochrony Zabytków przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego o wyjaśnienie rzekomych wątpliwości w celu "doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem" poprzez przedstawienie stanowiska w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie skarżącej, wobec uzyskania przez Burmistrza wszelkich wymaganych przepisami prawa prawomocnych postanowień o dokonaniu uzgodnień dla decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, takie działanie nosi znamiona przewlekłego prowadzenia postępowania, a nadto stoi w sprzeczności z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz z art. 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego wobec braku podania w ww. korespondencji podstawy prawnej zgłoszonych żądań do zajęcia stanowiska, braku podania terminu na spełnienie tego żądania przez adresatów pism. Skarżąca podkreśliła, że od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego minęło 316 dni. W jej ocenie, nawet uwzględniając fakt dokonania korekty złożonego wniosku, jak i okres oczekiwania na wydanie prawomocnych postanowień o uzgodnieniu projektu decyzji, nie sposób uznać, że organ prowadzący postępowania dotrzymał terminu przewidzianego w art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. 65 dni od dnia złożenia wniosku, jak również nie można uznać, by dotrzymał warunków opisanych w art. 35 § 1 i art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ponadto skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniła, że przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć sytuacje prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny przez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź w wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikająca z istoty sprawy. Przewlekłym postępowaniem jest więc w opinii skarżącej opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku uznania skargi za dopuszczalną o umorzenie postępowania i oddalenie wniosku o zobowiązanie Burmistrza do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie oraz wniosku o wydanie orzeczenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] uznało, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie było prowadzone prawidłowo. W opinii organu, skarżąca wprawdzie spełniła warunek wynikający z art. 52 § 1 ww. ustawy, jednak skarga została wniesiona już po wydaniu przez Burmistrza decyzji w przedmiotowej sprawie. W tej sytuacji organ stanął na stanowisku, że istnieją przesłanki do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy.

W przypadku uznania skargi za dopuszczalną organ wskazał, że jest ona bezzasadna i nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia przewlekłości postępowania. Wyjaśnił, że w dniu [...] skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednak wniosek ten został uzupełniony w dniu ]...] i od momentu złożenia kompletu dokumentów należy liczyć początek biegu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia [...] określił warunki konserwatorskie, natomiast pismem z dnia [...] Burmistrz wystąpił do uprawnionego urbanisty o przygotowanie projektu decyzji. Projekt decyzji wpłynął do organu [...], lecz po jego analizie i dokonaniu uwag do tego projektu, ostateczna jego wersja wpłynęła do organu w dniu [...]. Projekt decyzji został uzgodniony postanowieniami z dnia [...] przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P., z dnia [...] przez Ministra Zdrowia oraz z dnia [...] przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Następnie organ wystąpił do kancelarii radców prawnych o sporządzenie opinii prawnej w sprawie realizacji przedmiotowej inwestycji. Dalej organ wyjaśnił, że pismem z dnia [...] zwrócił się do delegatury Wojewódzkiego Urzędy Ochrony zabytków we W. o jednoznaczne wyjaśnienie, czy przewidziana do realizacja w ramach ww. inwestycji budowa budynku spełnia przesłanki do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zapytanie podobnej treści zostało skierowane do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Głównej Komisji Konserwatorskiej, Rady Ochrony Zabytków przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Generalnego Konserwatora Zabytków. Jak wyjaśnił organ, konieczność wystąpienia z ww. zapytaniem wynikała z faktu, że zgodnie z treścią wniosku oraz sporządzonym przez urbanistę projektem decyzji w ramach inwestycji można wyodrębnić budowę kompleksowego odtworzeniowego remontu istniejącego kompleksu basenów termalno-solankowych z budynkiem przebieralni, budynków filtrów z natryskami fontanną oraz teren tzw. ogródka jordanowskiego, stanowiących obiekty zabytkowe ujęte w rejestrze zabytków, jak również budowę budynków nowych w tzw. bloku uzdrowiskowym. Natomiast z postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynika, że należy zachować wartości zabytkowe obiektu poprzez prowadzenie kompleksowego odtworzeniowego remontu konserwatorskiego w oparciu o dokumentację opracowaną na podstawie archiwalnego projektu [...], inwentaryzację inż. [....] z [...] oraz wnikliwą analizę zachowanej architektury, ze szczególnym uwzględnieniem materiałów wykończeniowych zastosowanych przy realizacji obiektu z [...] oraz, że oczekiwanym efektem realizacji remontu kompleksu basenu termalno-solankowego jest przywrócenie architektury i zagospodarowania terenu z czasu oddania obiektu do użytku w [...].

Organ wyjaśnił, że z posiadanego opracowania dotyczącego archiwalnego projektu nie wynika, ażeby przewidywał on realizację dodatkowych budynków. Warunki konserwatorskie nakazują przywrócenie stanu architektury i zagospodarowania terenu z czasu oddania obiektu do użytku, tymczasem w wydanym w dniu [...] postanowieniu Wojewódzki Konserwator Zabytków uzgodnił projekt decyzji przewidujący realizację nowego obiektu, który nie istniał w pierwotnym kompleksie, wobec czego w ocenie Burmistrza postanowienie to jest sprzeczne z wydanymi wcześniej warunkami konserwatorskimi. Skoro przedwojenny projekt nie przewidywał realizacji jakiegokolwiek budynku dodatkowego, to zdaniem organu zaistniała uzasadniona wątpliwość, czy planowany obiekt może być objęty zakresem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W ocenie Burmistrza nie można mu postawić zarzutu zawinionego działania. Takie stanowisko zajęło też Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając działanie Burmistrza za zmierzające do ustalenia stanu prawnego sprawy. Burmistrz wskazał nadto, że znaczny zakres czynności przypadał na czynności innych organów oraz osób, które nie są zależne od niego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że kontrola sądowa działalności administracji publicznej, obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a ww. ustawy.

Zgodnie z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2).

Instytucja skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania została do P.p.s.a wprowadzona ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2011 nr 6, poz. 18 ze zm.).

Pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania nie zostało zdefiniowane ustawowo. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nie istotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Za postępowanie prowadzone przewlekle uznać należy postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal J. Jagielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12 dokonując rozgraniczenia zakresu skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania, zauważyć trzeba, iż nowelizacja ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez dodanie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, wymagać będzie reinterpretacji pojęcia "bezczynności", poprzez ograniczenie jego rozumienia do nie wydania w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Ustawodawca dokonał więc rozgraniczenia między bezczynnością, gdy organ nie wydaje w terminie określonej decyzji czy też innego aktu, od przewlekle prowadzonego postępowania, gdy organ takie postępowanie prowadzi niesprawnie, nieskutecznie czy też w sposób nieuzasadniony przedłuża załatwienie sprawy, w sytuacji gdy sprawa mogłaby być załatwiona w terminie krótszym. Przewlekłość postępowanie dotyczyć będzie więc sytuacji innych niż nie wydanie w terminie rozstrzygnięcia.

Na uwagę zasługuje również stanowisko NSA zajęte w postanowieniu z dnia 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, który słusznie zauważył, że ratio legis wprowadzonych zmian jest rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu nie wydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa.

Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie podnosi się, że fakt wydania decyzji przed rozstrzygnięciem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nie powoduje, że postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe. Sąd rozpatrując skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania nie tylko obowiązany jest do orzeczenia w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie akt, ale również do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "jednocześnie" w zdaniu drugim art. 149 § 1 p.p.s.a. nie przesądza jeszcze, iż mamy do czynienia z koniunkcją przesłanek i możliwością orzekania merytorycznego jedynie, gdy istnieją podstawy do zobowiązania organu do działania. Są to przesłanki od siebie niezależne, stanowiące odrębne podstawy orzekania przez sąd administracyjny, uzależnione od stanu faktycznego danej sprawy. Nie oznacza to zatem sekwencyjności uzależnionych od siebie ustaleń procesowych, ale wyznacza kolejność (porządek) badania przez sąd administracyjny elementów stanu sprawy. Na takie rozumienie tego przepisu wskazuje leksykalne znaczenie słowa "jednocześnie", które zgodnie ze słownikowymi definicjami oznacza "w tym samym czasie, w tej samej chwili, współcześnie, zarazem, także, w równym stopniu" (Słownik języka polskiego. Tom I. Wydanie VII zmienione i poprawione. M. Szymczak (red. nauk.). Warszawa 1992, str. 832; a także Uniwersalny słownik język polskiego PWN. Tom I. S. Dubisz (red. nauk.). Warszawa 2008, str. 1283). Zatem, o ile wydanie przez organ administracyjny na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwym zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego, a następnie oceny, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (vide: wyrok NSA z dnia wyroku z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1031/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SAB/Po 106/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 139/12 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl)

Przenosząc powyższe rozważania teoretyczne na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły.

Art. 12 K.p.a. ustanawia zasadę szybkości postępowania - organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Wyrażona w tym przepisie zasada szybkości i wnikliwości postępowania została skonkretyzowana w art. 35 K.p.a. Organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (art. 35 § 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy, przy czym obowiązek ten istnieje również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 K.p.a.).Nie bez znaczenia dla oceny okresu trwania postępowania w niniejszej sprawie pozostaje też przepis art. 51 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który przewiduje możliwość wymierzenia przez wojewodę grzywny organowi prowadzącemu postępowanie w przypadku nie wydania decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji.

W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca wnioskiem z dnia [...] zwróciła się do Burmistrza o wydanie decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie skorygowała ten wniosek pismem z dnia [...]. Pismem z dnia [...] Minister Zdrowia poinformował organ, że wnosi o prowadzenie inwestycji zgodnie z art. 38a ust. 1 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Natomiast pismem z dnia [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydał opinię w przedmiocie warunków konserwatorskich. Po przygotowaniu przez uprawnionego urbanistę projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego organ uzyskał wymagane uzgodnienia - postanowieniami Ministra Zdrowia z dnia [...], Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia [...] oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]. Obwieszczeniem z dnia [...] organ zawiadomił o dokonanych uzgodnieniach. Następnie w dniu [...] do organu wpłynęło pismo Radnej Rady Miejskiej w C. A. N. zatytułowane "odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji", w który m.in. wskazano, że część inwestycji nie mieści się w definicji pojęcia celu publicznego. Pismo to zostało przekazane autorowi projektu decyzji celem ustosunkowania się do poruszonych w nim kwestii. Pismem z dnia [...] organ wezwał A. N. do wykazania interesu prawnego w sprawie. Następnie pismem z dnia [...] Burmistrz zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków delegatura we W. o jednoznaczne wyjaśnienie, czy przewidywana do realizacji w ramach przedmiotowej inwestycji budowa budynku określonego jako budynek projektowany spełnia przesłanki uprawniające do realizacji tego obiektu jako inwestycja celu publicznego. Zapytanie o podobnej treści organ pismami z dnia [...] skierował do Głównej Komisji Konserwatorskiej przy Generalnym Konserwatorze Zabytków, Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Generalnego Konserwatora Zabytków, Rady Ochrony Zabytków przy Ministrze Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Pismem z dnia [...] Burmistrz poinformował skarżąca, iż nie jest możliwe załatwienie sprawy w terminie, wskazując na przewidywany termin zakończenia sprawy do dnia [...]. W odpowiedzi na pismo z dnia [...] Wojewódzki Konsekrator Zabytków poinformował Burmistrza, że wiążące stanowisko zawarł już w postanowieniu z [...]. Pismem z [...] skarżąca wniosła do SKO zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Pismem z [...] Dyrektor Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformował Burmistrza, że stanowisko konserwatorskie zostało już wyrażone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a sam Burmistrz wystąpił do Ministra po blisko 3 miesiącach od wydania przedmiotowego postanowienia. Następnie pismem z dnia [...] Burmistrz ponownie zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udzielenie odpowiedzi, czy planowana budowa nowego obiektu na terenie wpisanym do rejestru zabytków mieści się w kategorii inwestycji celu publicznego i wobec nieuzyskania odpowiedzi w piśmie z [...], pismem z dnia [...] jeszcze raz zwrócił się do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o rozwianie wątpliwości. Decyzją z dnia [...] Burmistrz ustalił lokalizacje celu publicznego o znaczeniu lokalnym.

Z powyżej przedstawionego stanu faktycznego sprawy wynika, że po uzyskaniu waloru ostateczności przez ostatnie z wymaganych uzgodnień - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] organ zebrał niezbędny materiał do zakończenia sprawy objętej wnioskiem skarżącej. Jednakże Burmistrz, po wniesieniu pisma zatytułowanego odwołanie przez osobę, której następnie nie uznał za stronę postępowania, podjął szereg czynności mających na celu rozwianie wątpliwości, czy inwestycja spełnia warunki umożliwiające wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje wymóg uzgodnienia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych formami ochrony zabytków, oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Uzgodnienie takie organ uzyskał i stało się ono prawomocne.

W tym miejscu zasadnym jest powołanie się na stanowisko zajęte przez NSA w wyroku z 24 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 239/08. NSA stwierdził, że organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (w tzw. postępowaniu głównym) nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. (w tzw. postępowaniu uzgodnieniowym). Ponadto w wyroku z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 922/06 NSA wskazał, że dopóki postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a wad proceduralnych jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe nie można rozciągać na postępowanie główne, zaś wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego w nim aktu.

Podzielając wyżej zaprezentowane stanowisko NSA wskazać należy, że od momentu uprawomocnienia się ww. postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Burmistrz był związany tym stanowiskiem i nie był uprawniony do samodzielnej weryfikacji zajętego przez organ uzgadniający stanowiska. Tymczasem Burmistrz, całkowicie lekceważąc fakt związania postanowieniem uzgodnieniowym, nie wskazując podstawy prawnej swoich działań zwrócił się do szeregu podmiotów celem weryfikacji uzgodnienia dokonanego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz przesądzenia, czy planowana inwestycja spełnia przesłanki uprawniające do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy zgodnie z treścią art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organem właściwym do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest wójt, burmistrz, prezydent miasta. Obowiązkiem Burmistrza, a nie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków było więc rozważenie, czy przedmiotowa inwestycja może być objęta decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uznać należy więc, że wszystkie czynności podejmowane przez Burmistrza po uzyskaniu wymaganych uzgodnień były zbędne. Czynności te pozbawione były jakiegokolwiek znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sposób nieuzasadniony przedłużając jej załatwienie. Czynności podejmowane przez Burmistrza od momentu uzyskania wymaganych uzgodnień do wydania decyzji z [...] nie miały realnego znaczenia dla rozpatrzenia sprawy. Niezrozumiała jest również opieszałość organu w sprawie dokonania obwieszczenia o uzyskanych uzgodnieniach. Ostatnie z nich (postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków) wpłynęło do organu [....], natomiast obwieszczenia dokonano dopiero [...].

Ponadto wskazać należy, że Dyrektor Ochrony Zabytków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazał Burmistrzowi na wiążący charakter postanowienia uzgodnieniowego już w piśmie z dnia [...]. Krytycznie więc odnieść się należy się do polemiki, na jaką pozwolił sobie Burmistrz z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w zakresie obowiązku udzielenia odpowiedzi, czy przedmiotowa inwestycja może być objęta decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pomimo, iż po pierwszym zapytaniu organ uzyskał informację, iż stanowisko Wojewódzki Konserwator Zabytków zawarł już w postanowieniu uzgodnieniowym, Burmistrz jeszcze dwukrotnie kierował do tego organu tożsame zapytania. Pisma te nie wniosły nic do sprawy, realnie wpływając na przedłużenie terminu jej załatwienia. Działania powyższe nie znajdują uzasadnienia i niewątpliwie miały też wpływ na tak późne wydanie decyzji kończącej postępowanie. Uwzględniając okres dokonania przez organ niezbędnych czynności do załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że prowadził on postępowanie bez zbędnej zwłoki. Od złożenia przez skarżącą kompletnego wniosku, do wydania decyzji kończącej postępowanie minęło bowiem 275 dni.

Wskazać również należy, że organ nie wywiązał się z wynikającego z art. 36 § 1 K.p.a. obowiązku zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie. Jedynie pismem z dnia z [...], a więc po 220 dniach od złożenia kompletnego wniosku organ zawiadomił skarżącą, iż sprawa nie zostanie załatwiona w terminie, wskazując przewidywany termin załatwienia sprawy do [...], jednak również tego terminu nie zdołał dochować.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób przewlekły. W związku z wydaniem wnioskowanej przez skarżąca decyzji niemożliwym było rozstrzygnięcie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, jednak rozważenia wymagało, czy przewlekle prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd uznał, iż bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Stopień naruszenia prawa nie uzasadniał także wymierzenia organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W szczególności należy tu zauważyć, iż ostatecznie organ załatwił sprawę administracyjną przed wydaniem przez Sąd wyroku.

Oceniając okres prowadzonego przez Burmistrza postępowania, w kontekście regulacji zawartej w art. 35 K.p.a., jak również podejmowane działania bez podania podstawy prawnej, z pominięciem przewidzianych prawem procedur, związane kierowanymi do szeregu podmiotów zapytaniami o możliwość wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, uznać należy, że przewlekłe prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Na orzeczenie w tym zakresie miało też wpływ nieinformowanie strony postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie (poza pismem z dnia [...]).

Brak natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o zobowiązanie Burmistrza do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy, bowiem w przepisach P.p.s.a brak jest podstawy prawnej do rozpatrzenia tego wniosku. Możliwość taka przewidziana jest jedynie przepisem art. 38 K.p.a. w toku postępowania administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę na zasadą, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W zakresie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.