Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 536/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA Anetta Chołuj, Anna Kuczyńska - Szczytkowska, (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi K.P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia 21 czerwca 2021 r. nr SKO/41/RD-31/2021 w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kategorii C I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia 12 kwietnia 2021 r. nr 1/2020 oraz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 16 lutego 2021 r. nr SKO/41/KPA-2/2021; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze na skarżącego kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. K. (dalej: skarżący) w dniu 1 kwietnia 2019 r. złożył do Starosty Lwóweckiego wniosek o wydanie prawa jazdy kat. C. Do wniosku dołączył m.in. orzeczenie lekarskie, orzeczenie psychologiczne i kopię prawa jazdy z którego wynika, że posiada uprawnienie do kierowania pojazdami kategorii AM i B.

W dniu 8 lipca 2020 r. do Starostwa Powiatowego w Lwówku Śląskim wpłynęło postanowienie Prokuratora Rejonowego w Lwówku Śląskim z 6 lipca 2020 r. o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii AM i B. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że Prokuratura Rejonowa w Lwówku Śląskim prowadzi śledztwo przeciwko skarżącemu podejrzanemu o czyn z art. 177 § 2 k.k. Postanowienie Prokuratora wydane zostało na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Postanowieniem z 14 grudnia 2020 r. (nr 001/2020) Starosta Lwówecki (dalej: Starosta, organ I instancji) zawiesił postępowanie w sprawie wydania prawa jazdy kat. C skarżącemu. W uzasadnieniu wskazał, że za przestępstwo zarzucane skarżącemu Sąd może orzec środek karny – zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Rozstrzygnięcie Sądu będzie zatem wpływać na możliwość wydania prawa jazdy.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: SKO, organ odwoławczy) postanowieniem z 16 lutego 2021 r. (nr SKO/41/KPA-2/2021) uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze kwestia wpływu wydanego uprzednio przez prokuratora postanowienia o zatrzymaniu prawa jazdy kat. AM i B na ocenę żądania strony winna być rozstrzygnięta w toku postępowania administracyjnego, albowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny.

Decyzją z dnia 12 kwietnia 2021 r. (nr 1/2020, pismo nr: KD.5430.488.2021.AK) Starosta odmówił wydania K. K. prawa jazdy kat. C. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256). W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że w obrocie prawnym pozostaje prawomocne postanowienie Prokuratora o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Osoba, wobec której zostało wydane takie postanowienie, posiada zakaz poruszania się pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii objętej dokumentem prawa jazdy.

W odwołaniu od wyżej wskazanej decyzji skarżący podkreślił, że nie został wobec niego orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów, a postanowienie Prokuratora ogranicza się do zatrzymania prawa jazdy kat. AM i B i w świetle art. 39 Kodeksu karnego nie jest równoznaczne z zakazem prowadzenia pojazdów. W ocenie skarżącego nie zaistniała podstawa do odmowy wydania prawa jazdy z art. 12 ust. 1 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami.

Decyzją z 21 czerwca 2021 r. (nr SKO/41/RD-31/2021) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Jako podstawę prawną decyzji SKO wskazało art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 12 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020, poz. 1268, dalej: ustawa o kierujących pojazdami), art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021, poz. 450, dalej: Prawo o ruchu drogowym). SKO podzieliło interpretację dokonaną przez Starostę odnośnie podstawy odmowy wydania stronie prawa jazdy kat. C wobec wydania w stosunku do kierującego postanowienia Prokuratora w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. AM, B w związku z toczącym się postępowaniem o czyn z art. 177 § 2 kodeksu karnego. Wskazało, że postanowienie Prokuratora zostało wydane na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodziło się ze skarżący, że w niniejszej sprawie nie orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych przez skarżącego. Jednak w ocenie organu odwoławczego należy mieć na uwadze cel regulacji zawartej w art. 12 ust. 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, jakim jest zapobieżenie i wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji. Kolegium stanęło na stanowisku, że wydanie przez Prokuratora postanowienia na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym odpowiada w swej istocie i ma taki sam cel, jakim jest zakaz prowadzenia pojazdów, orzeczony wyrokiem sądu. Za takim wnioskiem – w ocenie SKO - przemawia wykładnia celowościowa art. 12 ust. 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami oraz art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W skardze skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonej decyzji zarzucił:

- naruszenie art. 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez błędną wykładnię skutkującą odmową wydania stronie skarżącej legalnie uzyskanego prawa jazdy kategorii C w sytuacji gdy nie doszło wcześniej do prawomocnego orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy tej kategorii.

- naruszenie art. 7a § 1 kpa poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości prawnych powstałych w trakcie rozpoznawania sprawy z pominięciem zasady wykładni przepisów prawa na korzyść strony postępowania co ostatecznie w sposób istotny wpłynęło na treść decyzji.

Wskazując na powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Lwóweckiego z 12 kwietnia 2021 r. i nakazanie temu organowi wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że bezspornie skarżącemu zatrzymano prawo jazdy kat. AM postanowieniem Prokuratora z dnia 6 lipca 2020 r., a w dniach od 5 kwietnia 2019 r. do dnia 27 lipca 2020 r. skarżący odbył szkolenie kandydata na kierowcę kat. C, które ukończył uzyskując pozytywny wynik z egzaminu teoretycznego 5 sierpnia 2020 r. oraz w dniu 2 września 2020 r. z egzaminu praktycznego. Zauważył, że do dnia wniesienia skargi wobec skarżącego nie został orzeczony prawomocnym wyrokiem przewidziany przepisami Kodeksu karnego (art. 42 kk) oraz Kodeksu wykroczeń (art. 29 kw) środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Kolegium Odwoławcze w sposób całkowicie niezrozumiały zrównało charakter prawomocnego orzeczenia Sądu z postanowieniem Prokuratora wydanym w postępowaniu przygotowawczym.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. C.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem Prokuratora z dnia 6 lipca 2020 r. zostało zatrzymane skarżącemu prawo jazdy kategorii AM i B w związku z prowadzeniem śledztwa przeciwko skarżącemu podejrzanemu o czyn z art. 177 § 2 kodeksu karnego. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący, który odbył szkolenie kandydata na kierowcę kat. C zakończone pozytywnym wynikiem z egzaminu teoretycznego i praktycznego, złożył wniosek o wydanie mu prawa jazdy kategorii C. Organ I instancji zawiesił postępowanie w sprawie wniosku skarżącego, a następnie po uchyleniu postanowienia o zawieszeniu postępowania przez organ II instancji, odmówił skarżącemu wydania prawa jazdy kategorii C, które to rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez SKO.

W sprawie problem sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy osobie, której postanowieniem prokuratora zostało zatrzymane prawo jazdy kat. AM i B, może być wydane prawo jazdy kat. C w sytuacji uzyskania przez taką osobę przewidzianych prawem kwalifikacji.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 12 ust. 1 tej ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie:

1) u której w wyniku badania lekarskiego stwierdzono aktywną formę uzależnienia od alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu;

2) w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu;

3) w stosunku do której wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy - w okresie i zakresie obowiązywania tej decyzji;

4) posiadającej inny dokument stwierdzający uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym;

5) która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia;

6) której prawo jazdy zostało wymienione w trybie art. 97 ust. 1 i 2;

7) która rozpoczęła w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, procedurę wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedurę wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy.

Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii:

1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A;

2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

W myśl art. 12 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami przepis ust. 1 pkt 3 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kategorii:

1) C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy obejmujących uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B;

2) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy obejmujących uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

W sprawie skarżący posiada uprawnienia kategorii AM i B. Prawo jazdy to zostało mu zatrzymanie przez prokuratora w związku z toczącym się postępowaniem przygotowawczym o czyn z art. 177 § 2 kodeksu karnego. W sprawie nie mógł zatem znaleźć zastosowania ani art. 12 ust. 2, ani art. 12 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami. W stosunku do skarżącego nie został bowiem orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, nie została również wydana decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami lub zatrzymaniu prawa jazdy. W konsekwencji w dacie orzekania przez organy obu instancji nie było wynikających z przepisów prawa - których wykładnia językowa nie budzi wątpliwości - podstaw do odmowy wydania prawa jazdy kategorii C. Podstawą taką mogłoby być tylko prawomocne orzeczenie sądu lub decyzja administracyjna o zatrzymaniu prawa jazdy. Dopóki zatem nie ma prawomocnego wyroku sądu orzekającego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w określonym zakresie i na określony okres to, nie ma formalnych podstaw do odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C.

Do sytuacji skarżącego, skoro prowadzone jest postępowanie przygotowawcze, będzie mógł ewentualnie znaleźć zastosowanie art. 12 ust. 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, który zakazuje wydania prawa jazdy osobie, w stosunku do której prawomocnym wyrokiem sądu orzeczony został zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu, a który to przepis stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie prawa jazdy kat. C w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kat. B. Od tego zatem, czy wobec skarżącego orzeczony zostanie przez sąd prawomocnie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B uzależniona będzie możliwość rozpoznania wniosku o wydanie prawa jazdy kat. C. Ocenie sądu w sprawie karnej podlegać będzie czyn skarżącego popełniony przed zdaniem przez niego egzaminu na kategorię C.

Wobec powyższego, skoro w sprawie nie było podstawy prawnej do odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C (uprawnienie takie nie wynika z art. 12 ustawy o kierujących pojazdami), to tym samym konieczne było wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Organy wydając decyzje o odmowie wydania prawa jazdy kategorii C na podstawie art. 12 ust. 1, 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami dopuściły się naruszenia prawa materialnego.

Należy przy tym podkreślić, że w demokratycznym państwie prawa organy administracji nie mogą podejmować działań, które będą osłabiać lub podważać skutki działania prokuratury i sądu. Zatrzymanie skarżącemu przez prokuratora prawa jazdy w związku z podejrzeniem popełnienia przez skarżącego czynu z art. 177 § 2 kodeksu karnego ma charakter prewencyjny i eliminuje z ruchu drogowego kierowcę, co do którego występuje podejrzenie stwarzania zagrożenia dla innych uczestników ruchu. W takiej sytuacji wydanie skarżącemu prawa jazdy kat. C i przyznanie uprawnienia do kierowania pojazdami tej kategorii, gdy nie może on kierować pojazdem kategorii B byłoby zupełnie niezrozumiałe. Dopiero rozstrzygnięcie sądu w sprawie karnej usunie niepewność co do możliwości wydania skarżącemu prawa jazdy kat C. (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 111/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA).

W konsekwencji - w ocenie Sądu - w stanie faktycznym sprawy zasadne było zawieszenie podstępowanie w sprawie o wydanie prawa jazdy do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a więc orzeczenia przez właściwy organ co do zakazu w zakresie kategorii B. Zachodziła zatem wskazana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawa do zawieszenia postępowania w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii C. W konsekwencji sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, została dokonana nie tylko w kontekście zarzutów skargi, którymi sąd administracyjny nie jest związany (stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.), ale także obligowała Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego poza bezpośrednio zaskarżonymi decyzjami organów obu instancji, również postanowienia SKO z dnia 16 lutego 2021 r. (nr SKO/41/KPA-2/2021) uchylającego postanowienie Starosty Lwóweckiego o zawieszeniu postępowania. Objęcie wyrokowaniem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania w postępowaniu sądowym obejmującym kontrolę legalności decyzji kończącej postępowanie w sprawie wydania prawa jazdy kategorii C, wynika z faktu, że oba rodzaje orzeczeń wydane zostały w granicach jednej sprawy administracyjnej, której dotyczy skarga, a konieczność wyeliminowania postanowienia SKO uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania, jest niezbędna dla usunięcia naruszenia prawa. Przepis art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd administracyjny do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zamieszczone w przepisie pojęcie "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym zatem granice materialne danej sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. II OSK 2370/11, CBOSA). Sąd administracyjny, badając legalność zaskarżonej decyzji, wraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. W rezultacie to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2905/21, CBOSA). W odniesieniu do kontrolowanego postępowania, postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego o wydanie mu prawa jazdy kategorii C nie były wcześniej objęte sądową kontrolą legalności (nie były przedmiotem skargi do sądu administracyjnego). Na przeszkodzie zatem w objęciu obecnym wyrokowaniem tych postanowień nie stoi powaga rzeczy osądzonej, a konieczność wyeliminowania postanowienia SKO uchylającego postanowienie o zawieszeniu postępowania, jest niezbędna dla usunięcia naruszenia prawa.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. a) w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na koszty postępowania złożyły się: kwota 200 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego (480 zł) i opłata skarbowa (17 zł).

Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.