Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 929/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 16
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego dla sędziów oraz składników uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz L. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

[...] Wojskowa Komisja Lekarska w W. orzeczeniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] uznała [...] L. B. [...] – sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości trwale niezdolnym do zawodowej służby wojskowej.

Mając powyższe na względzie, Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] października 2010 r. zwolnił L. B. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] października 2010 r. Natomiast Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą z dnia [...] września 2010 r. nr [...] przeniosła ww. w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r.

Wcześniej w dniu [...] lipca 2010 r. Minister Sprawiedliwości decyzją nr [...] na podstawie art. 104 kpa, art. 80 ust. 2 i art. 104 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), art. 91 § 1, § 1 c-2, § 6-7, art. 91a i art. 78 § 2 i 3 ustawy o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz.1070 ze zm.) w zw. z art. 70 § 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1676 ze zm.) oraz art. 10 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 459) przyznał od dnia [...] stycznia 2010 r. [...] L. B. - zajmującemu stanowisko służbowe [...] - sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości - dodatek wyrównawczy dla sędziów w wysokości [...] zł miesięcznie. Jednocześnie stwierdził, że składniki porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia przysługującego od dnia [...] stycznia 2010 r. sędziemu sądu wojskowego zajmującemu stanowisko równorzędne sędziemu sądu apelacyjnego delegowanemu do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości na stanowisku [...] wynoszą:

- wynagrodzenie zasadnicze w [...] stawce wynagrodzenia zasadniczego: [...] ,

- dodatek funkcyjny w dotychczasowej wysokości [...] zł,

- dodatek specjalny w wysokości 25% wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkiem funkcyjnym:

[...] zł,

- dodatek za długoletnią pracę:

[...] zł,

Stwierdził też, że dodatek przyznany niniejszą decyzją przysługuje od dnia [...] stycznia 2010 r. na czas zajmowania stanowiska służbowego [...] - sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości. Powyższa decyzja stała się ostateczna.

Następnie w dniu [...] listopada 2010 r. Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 z późn. zm.), art. 91 i art. 78 § 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn. zm.), § 2 pkt 1 i § 4 ust. 1, 2, 3 pkt 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298), § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie ustalenia wykazu stanowisk sędziów sądów wojskowych oraz sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości, równorzędnych ze stanowiskami sędziów sądów powszechnych oraz stanowiskami sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości (Dz. U. Nr 196, poz. 1297), oraz w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (Dz. U. Nr 104, poz. 866) wydał decyzję nr [...], którą przyznał od dnia [...] stycznia 2010 r. [...] L. B. - zajmującemu stanowisko służbowe [...] - sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości - dodatek wyrównawczy dla sędziów w wysokości [...] zł miesięcznie. Jednocześnie stwierdził, że składniki porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia przysługującego od dnia [...] stycznia 2010 r. sędziemu sądu wojskowego zajmującemu stanowisko równorzędne sędziemu sądu okręgowego delegowanemu do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości na stanowisku naczelnika wydziału wynoszą:

- wynagrodzenie zasadnicze w [...] stawce wynagrodzenia zasadniczego: [...] zł,

- dodatek funkcyjny w wysokości 0,33 kwoty bazowej tj.: [...] zł,

- dodatek specjalny w wysokości 25% wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkiem funkcyjnym:

[...] zł,

- dodatek za długoletnią pracę: [...] zł.

Jednocześnie stwierdził, że dodatek przyznany niniejszą decyzją przysługuje od dnia [...] stycznia 2010 r. na czas zajmowania stanowiska służbowego naczelnika wydziału - sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości.

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. L. B. zwrócił się o ponowne rozpoznanie sprawy.

Minister Sprawiedliwości, po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w części decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2010 r. o wysokości składników porównywalnego miesięcznego uposażenia L. B. i ustalił od dnia [...] stycznia 2010 r. ww. wysokość dodatku wyrównawczego dla sędziów w kwocie [...] zł miesięcznie oraz jednocześnie ustalił składniki uposażenia L. B. w okresie od [...] stycznia 2010 r.

- uposażenie zasadnicze według grupy uposażenia [...] zł,

- dodatek za długoletnią służbę wojskową po 25 latach - 25% - [...] zł,

- dodatek wyrównawczy – [...] zł

określając następującą wysokość składników porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia przysługującego od dnia [...] stycznia 2010 r.

- wynagrodzenie zasadnicze w [...] stawce – [...] zł,

- dodatek funkcyjny – [...] zł,

- dodatek specjalny (25%) – [...] zł,

- dodatek za długoletnią pracę (20%) – [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. ustalono wobec [...] L. B., sędziego zajmującego stanowisko [...] w Departamencie Sądów Wojskowych MS, podstawy i wysokość dodatku wyrównawczego z jednoczesnym ustaleniem składników porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia, w tym wysokość dodatku funkcyjnego i dodatku specjalnego. Odpowiadając natomiast na zarzuty odwołującego się dotyczące przyjęcia jako podstawy rozstrzygnięcia rozporządzeń niespełniających standardów konstytucyjnych Minister wskazał, że domniemanie zgodności aktów normatywnych z Konstytucją oznacza, że akt normatywny obowiązujący w polskim systemie prawnym jest uznawany za konstytucyjny oraz stosowany do czasu stwierdzenia jego niezgodności przez kompetentny organ we właściwej procedurze. W sytuacjach, w których zachodzą wątpliwości, domniemanie powinno przemawiać na rzecz konstytucyjności kwestionowanych regulacji ustawowych. Minister uznał, że brak jest podstaw do kwestionowania konstytucyjności obu rozporządzeń i stosowania w ich miejsce rozporządzeń, jakie utraciły moc obowiązującą, podnosząc, iż jedyną podstawą umożliwiającą wydanie skarżonej decyzji jest stosowanie unormowań wynikających z powołanych w decyzji pierwszoinstancyjnej rozporządzeń Prezydenta RP z 11 października 2010 r. Dalej organ wyjaśnił, iż pomimo zakończenia pełnienia zawodowej służby wojskowej i przejścia sędziego w stan spoczynku wydanie nowej decyzji finansowej kształtującej jego uposażenie było obligatoryjne z uwagi na obowiązywanie obu rozporządzeń Prezydenta RP z datą wsteczną - tj. z mocą od dnia 6 maja 2009 r. i dnia 4 marca 2009 r., zwłaszcza w sytuacji, gdy na mocy art. 36 a § 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. Nr 226 poz. 1676, z późn. zm.) to Minister Sprawiedliwości wskazywał będzie uposażenie spoczynkowe sędziego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję L. B. wniósł o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - § 2 pkt 1 i § 4 ust. 1, 2, 3 pkt 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. w sprawie ustalenia wykazu stanowisk sędziów sądów wojskowych oraz sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości, równorzędnych ze stanowiskami sędziów sądów powszechnych oraz stanowiskami sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości, poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe, bezpodstawne zastosowanie, albowiem skarżący w dniu wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie pozostawał w czynnej służbie sędziowskiej, ani nie pełnił zawodowej służby wojskowej, II. w konsekwencji powyższego naruszenia przepisów prawa materialnego skarżący zarzucił skarżonej decyzji brak podstaw prawnych do jej wydania w oparciu o ww. rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 11 października 2010 r., gdyż skarżący wcześniej w dniu [...] października 2010 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej wskutek rozwiązania stosunku służbowego sędziego z mocy prawa i przeniesiony w stan spoczynku z dniem [...] lipca 2010 r., III. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - w szczególności art. 91 § 6 ustawy z dnia 27 lipca 2010 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, poprzez określenie dodatku funkcyjnego i dodatku wyrównawczego na podstawie wyżej określonych rozporządzeń Prezydenta RP, w sytuacji gdy skarżący został wcześniej zwolniony z zawodowej służby wojskowej i w dniu jej wydania nie pozostawał w czynnej służbie sędziowskiej, ani nie pełnił żadnej funkcji., IV. sprzeczność w treści zaskarżonej decyzji sprowadzającą się w ustaleniu dodatku wyrównawczego w dwóch różnych kwotach - tj. w kwocie [...] (pkt 1 decyzji) i w kwocie [...] zł (pkt 2 decyzji), V. wydanie jej w oparciu o przepisy wyżej określonych rozporządzeń Prezydenta RP z dnia 11 października 2010 r. dotkniętych istotnymi wadami prawnymi.

W związku z uzasadnionymi wątpliwościami co do konstytucyjności unormowań zawartych we wspomnianych rozporządzeniach Prezydenta RP z dnia 11.10.2010 r. wniósł o wystąpienie w trybie art. 191 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 188 pkt 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku - z wnioskiem o zbadanie zgodności wymienionych wyżej rozporządzeń Prezydenta RP z dnia 11.10.2010 r. z obowiązującymi normami konstytucyjnymi ewentualnie przedstawienie - w trybie art. 193 Konstytucji RP - Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności ww. rozporządzeń Prezydenta RP z przepisami Konstytucji RP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga L. B. analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów, niż w niej wskazane. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do treści art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonym w odrębnych ustawach (§ 2).

Przytoczony powyżej przepis stanowi jedną z najważniejszych ogólnych zasad postępowania administracyjnego - zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Wyraża się ona w tym, że decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Zatem jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej jest wydanie nowej decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK Warszawa 2006 r., str. 101 i nast.).

Dalej należy wyjaśnić, iż przytoczony przepis nadając decyzjom ostatecznym cechę trwałości jednocześnie określa granice tej trwałości, poprzez wskazanie, iż decyzją ostateczną jest decyzja, od której nie przysługuje odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Takie sformułowanie ustawodawcy należy rozumieć szeroko, a więc dotyczyć ono będzie nie tylko samej decyzji, ale przede wszystkim ostatecznego załatwienia sprawy administracyjnej. Sprawa ta zatem nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego (tamże). Od powyższej reguły ustawodawca przewidział wyjątki enumeratywnie wymienione w art. 16 § 1 zd. 2 kpa. Oznacza to, iż decyzja ostateczna może być wzruszona:

1) przez uchylenie (zmianę) decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia (zmiany) decyzji prawidłowej bądź dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, art. 155, art. 161);

2) przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2). Uchylając decyzję, organ wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2);

3) przez stwierdzenie nieważności w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1). Stwierdzenie nieważności decyzji może otwierać drogę do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy;

4) przez uchylenie (zmianę) decyzji na podstawie przepisów szczególnych.

Ponadto Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje możliwość wzruszenia decyzji, gdy strona nie realizuje prawidłowo decyzji, a mianowicie: a) przez stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, gdy stała się bezprzedmiotowa, albo gdy nie dopełniono warunku zastrzeżonego w decyzji (art. 162 § 1); b) przez uchylenie decyzji, gdy strona nie wykonała określonej w decyzji czynności w oznaczonym terminie (art. 162 § 2).

Nie ulega wątpliwości, iż wskazane powyższej odstępstwa od zasady ogólnej trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej jako rozwiązania stanowiące wyjątek od zasady, podlegają wykładni ścisłej. Dlatego też podważenie trwałości decyzji ostatecznej może nastąpić tylko w określonym powyżej trybie, przy zastosowaniu którego organ obowiązany jest do przestrzegania zasad ogólnych postępowania (tamże).

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Minister Sprawiedliwości dwukrotnie ustalił L. B., sędziemu zajmującemu stanowisko [...] – sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości podstawy i wysokość dodatku wyrównawczego z jednoczesnym ustaleniem składników porównywalnego miesięcznego wynagrodzenia, w tym wysokość dodatku funkcyjnego i specjalnego, za okres od [...] stycznia 2010 r. W pierwszej kolejności organ wydał decyzję z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], od której skarżący nie wnosił środka odwoławczego, a zatem stała się ona ostateczna. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] ponownie ustalił powyższy dodatek i inne składniki uposażenia w sposób mniej korzystny dla strony.

Obie decyzje dotyczyły niewątpliwie tej samej należności pieniężnej przysługującej skarżącemu - dodatku wyrównawczego określonego w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.), zgodnie z którym w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym sędziego sądu wojskowego albo asesora lub prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia przysługującego na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego albo asesora lub prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku.

Obie decyzje obejmowały również ten sam okres czasu od [...] stycznia 2010 r. na czas zajmowania przez skarżącego stanowiska służbowego [...] – sędziego w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwie Sprawiedliwości.

Odmiennie natomiast obie decyzje ustalały wysokość przedmiotowego dodatku oraz pozostałych składników uposażenia skarżącego. Decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. została bowiem wydana w oparciu o przepisy dwóch rozporządzeń Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r.: w sprawie dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach sędziów sądów wojskowych oraz asesorów i prokuratorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 196, poz. 1298), oraz w sprawie ustalenia wykazu stanowisk sędziów sądów wojskowych oraz sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości, równorzędnych ze stanowiskami sędziów sądów powszechnych oraz stanowiskami sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości (Dz. U. Nr 196, poz. 1297). Powyżej wskazane przepisy odmiennie do obowiązujących dotychczas zasad ukształtowały sposób naliczenia przedmiotowego dodatku oraz odmiennie ustaliły wykaz stanowisk sędziów Departamentu Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości równorzędnych ze stanowiskami sędziów delegowanych do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości. W obu aktach zawarto przepis nadający im wsteczną moc obowiązywania od 4 marca 2009 r. i od 5 maja 2009 r.

Pomimo powyższej różnicy nie ulega jednak wątpliwości, iż obie decyzje dotyczyły tej samej kwestii, w tych samych warunkach i w odniesieniu do tej samej strony. Decyzja z dnia [...] listopada 2010 r. została zatem wydana przez organ w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostawała i pozostaje nadal decyzja tego samego organu z dnia [...] lipca 2010 r. ustalająca prawo skarżącego do dodatku wyrównawczego i innych składników uposażenia. Natomiast w aktach administracyjnych brak jest jakiejkolwiek informacji na temat uchylenia, unieważnienia, zmiany, czy też wygaśnięcia decyzji pierwotnej. Informacji takich nie przedstawił też organ w wystąpieniach kierowanych do Sądu. Zatem w niniejszej sprawie doszło do ponownego i niekorzystnego dla skarżącego rozpatrzenia sprawy ostatecznie zakończonej, przez co naruszono zasadę trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 kpa.

Odrębną kwestią pozostaje natomiast ocena, czy w stosunku do skarżącego uprawnione było stosowanie przepisów cytowanych powyżej rozporządzeń Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r., w sytuacji gdy został on już zwolniony z zawodowej służby wojskowej i został przeniesiony w stan spoczynku – a więc w dniu wydania decyzji Ministra Sprawiedliwości nie był już ani w czynnej służbie wojskowej, ani też nie był sędzią zajmującym stanowisko [...] w Departamencie Sądów Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości. Jednak rozważania Sądu w tym zakresie, w obliczu stwierdzonych naruszeń prawa byłyby przedwczesne. Z tych też powodów Sąd nie rozpatrzył wniosku skarżącego o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności cytowanych powyżej rozporządzeń z obowiązującymi normami konstytucyjnymi lub też przedstawienia pytania prawnego.

Reasumując, Minister Sprawiedliwości rozstrzygając ponownie o kwestii dodatku wyrównawczego należnego L. B. w sytuacji, gdy w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja tego organu w tym przedmiocie, naruszył art. 16 § 1 kpa. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe wytyczne Sądu, oceni zaistniałą sytuację faktyczną i prawną, również pod kątem potrzeby zastosowania w stosunku do skarżącego przepisów cytowanych rozporządzeń Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 11 października 2010 r. i wyda rozstrzygnięcie w sprawie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.