Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 229/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Marek Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulgi płatniczej - umorzenie zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną po rozpoznaniu odwołania pani A.L. od decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za III i IV kwartał 2006 r.; I, II, III, IV kwartał 2007 r.; I, II, III, IV kwartał 2008 r.; I, II, III kwartał 2009 r. w wysokości 54.751 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w kwocie 10.475 zł, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że umorzenie w całości lub w części zaległości jest szczególnym rodzajem ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Stanowi ono tzw. nieefektywny sposób wygasania zobowiązań poprzez rezygnację wierzyciela z przysługujących mu należności. Wierzyciel podatkowy może to uczynić wyłącznie tylko w zakresie i na zasadach określonych przez prawo. Tak więc organ podatkowy dokonuje umorzenia w formie decyzji administracyjnej o charakterze konstytutywnym, która znosi stosunek prawny zobowiązania podatkowego. Ustawodawca w treści art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej posłużył się zwrotami niedookreślonymi "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" – stosując pomiędzy nimi alternatywę nierozłączną "lub". Oznacza to, że dla spełnienia określonego warunku konieczne jest udowodnienie przynajmniej jednej z nich z zastosowaniem ocen pozaprawnych. Organ odwoławczy zaznaczył jednakże, że w przypadku uznania administracyjnego, organ podatkowy obowiązany jest do wyważenia interesu społecznego z indywidualnym interesem strony, ponieważ obliguje go do tego art. 2 Konstytucji RP, a jego uznaniu pozostawia się ostateczną decyzję co do rozstrzygnięcia także w przypadku udowodnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy stwierdził, iż Burmistrz Miasta C. należycie ustalił sytuację majątkową skarżącej i jej rodziny, a z analizy dochodów gospodarstwa domowego skarżącej wynika, iż odpowiednio skarżącej i jej trójce dzieci przyznawane były począwszy od 2006 r.: zasiłek celowy, świadczenia pielęgnacyjne, zaliczki alimentacyjne, zasiłek rodzinny i pielęgnacyjny – z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. Rodzinie skarżącej były przyznawane również inne świadczenia, takie jak: jednorazowy dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego czy jednego gorącego posiłku dziennie. Ponadto organ odwoławczy wskazał, w ślad za Burmistrzem Miasta C., iż synowie skarżącej – M. i M. mają orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności, a M. od dnia 1 marca 2010 r. otrzymuje rentę socjalną w kwocie 525,88 zł. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na fakt, iż na dzień sporządzenia zaskarżonej decyzji przeciętny miesięczny dochód rodziny skarżącej wynosi 2.234,88 zł, podczas gdy koszty utrzymania rodziny (prąd, gaz, koszty transportu, woda i szambo, ogrzewanie, telefon, koszty związane z zakupem leków, środki czystości, środki higieny), kształtują się na poziomie około 1.250 zł. Zatem na pozostałe potrzeby rodziny pozostaje około 1.000 zł. Rodzina mieszka w lokalu do którego nie ma tytułu prawnego nie płacąc czynszu w zamian za stróżowanie. Dlatego organ pierwszej instancji nie kwestionował istnienia ważnego interesu podatnika w umorzeniu przedmiotowych zaległości, zaś organ odwoławczy wyraził pogląd, iż umorzenie zaległości podatkowych jest w interesie skarżącej, a mając na uwadze sytuację rodzinną skarżącej, jej interes ma postać kwalifikowaną ważnego interesu.

Odnosząc się do zarzutu odwołania o bezpodstawnym przyjęciu przez organ pierwszej instancji, iż umorzenie przedmiotowych zaległości naruszałoby interes publiczny, organ odwoławczy wskazał, że podatniczka jest właścicielką nieruchomości o powierzchni [...] m2 położonej w obrębie wsi S. w gminie O., która zabudowana jest budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynkiem gospodarczym i została nabyta w drodze aktu darowizny; jest również właścicielką nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] (w 2008 r. skarżąca na potrzeby oferty sprzedaży szacowała wartość przedmiotowej nieruchomości na kwotę 4 mln zł). Organ podkreślił również, iż nieruchomość położona w C. opodatkowana jest najniższą stawką – jak dla gruntów tzw. pozostałych. Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu podatkowego pierwszej instancji i stwierdził, iż pomijając kwestię wahań wartości nieruchomości i zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości, ryzyko błędnych decyzji inwestycyjnych (zakupiony grunt miał zabezpieczać byt niepełnosprawnego syna), w tym przypadku poprzez niemożność udźwignięcia ciężarów związanych z jej posiadaniem, nie może obciążać budżetu gminy.

Organ drugiej instancji podkreślił, że organ podatkowy wydał decyzję w ramach tzw. uznania administracyjnego, co w zaistniałym stanie faktycznym oznacza, iż w przypadku stwierdzenia przez Burmistrza Miasta C. wystąpienia, którejkolwiek z przesłanek art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy może ale nie musi podjąć pozytywną decyzję w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego.

Organ odwoławczy podniósł także, iż mając na uwadze, że strona i jej rodzina otrzymują stałe wsparcie ze środków publicznych, pomimo tego, że w sprawie występuje "ważny interes podatnika", to udzielenie ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych nie może stać się stałą praktyk, tym bardziej, że sama podatniczka nie potrafiła określić w jaki sposób ewentualne udzielenie ulgi przyczyniłoby się do poprawy bieżącej sytuacji materialnej jej samej i członków jej rodziny.

Organ drugiej instancji przywołał także stanowisko Burmistrza Miasta C., zgodnie z którym, sytuacja w jakiej znalazła się skarżąca nie jest stanem jakiego nie można było przewidzieć. Mając na uwadze, iż strona jest właścicielką przedmiotowej nieruchomości począwszy od 1989 r., stale opiekuje się chorym synem, nie pracuje, nie przejawia aktywności w samodzielnym wyjściu z trudnej sytuacji finansowej, a te problemy rozwiązywane są wyłącznie przez publiczne wsparcie – zdaniem organu odwoławczego, aprobującym stanowisko organu podatkowego, udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości byłoby bezcelowe, nie dające gwarancji, że przyczyni się do poprawy sytuacji w jakiej znalazła się jej rodzina, tym bardziej do terminowego regulowania kolejnych zobowiązań podatkowych.

Organ rozpoznający odwołanie przytoczył fakty, z których wynika, iż odwołującej się umorzono już niegdyś zaległości w podatku od nieruchomości, a w 2008 r. w podatku od spadków i darowizn, co jednakże w opinii organów, nie zmieniło znacząco sytuacji materialnej rodziny. Podkreślił, iż trudna sytuacja finansowa strony nie przesądza o konieczności przyznania jej ulgi w postaci umorzenia zaległości. W innym bowiem wypadku, każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłanki do uzyskania takiej ulgi. Jednakże, mając na uwadze, iż konstytutywna zasadą jest powszechność i równość opodatkowania, a co za tym idzie obowiązek realizowania zobowiązań podatkowych, to podatnik nie może być z niego pochopnie zwalniany.

W skardze na to rozstrzygnięcie skierowanej, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca pani A.L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, zarzucając:

1) niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, oraz

2) nietrafne rozważenie interesu publicznego w zestawieniu z ważnym interesem strony, a przez to niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] odmawiającej umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości.

Uzasadniając skargę, skarżąca wskazała, iż w niniejszej sprawie został wykazany interes podatnika, o którym mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a organ odwoławczy przyznał wręcz, iż interes skarżącej ma postać kwalifikowaną. Tym samym, zdaniem skarżącej, ziszczenie się powyższej przesłanki umożliwiło umorzenie zaległości podatkowych.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego, w świetle którego Burmistrz Miasta C. należycie wyważył przesłankę tzw. interesu publicznego, z ważnym interesem strony oraz stwierdził, że sytuacja w której się znalazła nie była stanem, którego nie można było przewidzieć, a zwłaszcza, że nie przejawiała aktywności w samodzielnym wyjściu z takiej sytuacji finansowej, a jej problemy są rozwiązywane wyłącznie przez publiczne wsparcie.

Podnosiła, iż jako osoba opiekująca się całodobowo nad niepełnosprawnymi dziećmi nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia.

Skarżąca uznała również za chybiony pogląd organu odwoławczego, zgodnie którym umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości byłoby bezcelowe. Zdaniem skarżącej konieczność uregulowania zobowiązania podatkowego będzie miała negatywny wpływ na sytuację majątkową jej rodziny, co więcej spowoduje utratę środków finansowych koniecznych do dalszej egzystencji.

Skarżąca wskazała, że nie powinna ponosić finansowej odpowiedzialności, w zakresie podatku od nieruchomości, za posiadaną nieruchomość w C. Argumentuje, iż to Miasto C. zmieniło samowolnie przeznaczenie przedmiotowego gruntu przeznaczając go na cele publiczne (park, rekreacja), a tym samy koszty wynikającej tej zmiany, brak racjonalnego wykorzystania działki lub jej sprzedaży po cenach rynkowych nie powinny obciążać skarżącej. Według skarżącej wykazała, że za umorzeniem przedmiotowych zaległości przemawia nie tylko jej interes prawny, ale także należycie pojmowany interes publiczny.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W myśl art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (Dz.U.2012.749.) organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67 b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Oznacza to, że "instytucja umorzenia zaległości podatkowej oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Przedmiotem uznania jest tutaj określenie skutku prawnego w postaci umorzenia bądź też odmowy umorzenia zaległości podatkowej" (tak wyrok NSA z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 425/10). "Nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67 a § 1 pkt 3 o.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi" (tak wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2011 r.). "Jeżeli organ podatkowy uznał, że w sprawie zachodzi "ważny interes podatnika", a to oznacza, że wziął pod uwagę podnoszone przez stronę argumenty, ale w ramach uznania administracyjnego odmówił umorzenia zaległości, to sąd nie może wkraczać w rozstrzygnięcie organu zwłaszcza, jeżeli organ podatkowy dokonał prawidłowych ustaleń, co do sytuacji strony, a w trakcie postępowania nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego. Decyzja co do przyznania lub odmowy przyznania ulgi wymyka się spod kontroli sądu, który stoi na straży legalności decyzji, co oznacza, że sąd nie ma prawa rozstrzygnąć czy decyzja ta jest słuszna" (tak wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 913/10). "Spójnik "lub" łączący zawarte w art. 67 § 1 o.p. przesłanki oznacza, że na wniosek podatnika organ może umorzyć zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę w całości lub w części, w trzech sytuacjach: gdy przemawia za tym ważny interes podatnika, gdy przemawia za tym interes publiczny oraz gdy przemawiają za tym obie przesłanki łącznie" (tak wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1534/07).

Warto w tym miejscu zauważyć, że redakcja przepisu art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej nie daje podstawy do twierdzenia, że opisane w nim przesłanki (interesy) pozostają w kolizji, oraz że służą innym celom niż uzasadnieniu przypadków, wobec zaistnienia których, wniosek podatnika w sprawie tak oznaczonej podlegać będzie stosownemu wyborowi (uznaniu) organu.

Przesłanki w postaci opisanych w art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej "interesów" podlegają wykazaniu w toku prowadzonego postępowania, zaś zaistnienie choćby jednej z nich oznacza konieczność rozważenia słuszności przyznania wnioskowanej ulgi. W żadnym razie wyrażony w powołanym przepisie "interes publiczny" nie ma wpływu na ustalenie istnienia ważnego interesu podatnika w umorzeniu należności z art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i konsekwencji z tego ustalenia wypływających. Istnienie rozumianego szeroko interesu publicznego, stanowi podstawę do wydania pozytywnej lub negatywnej dla podatnika decyzji w ramach uznania administracyjnego. Wskazany "interes" przemawia za przyznaniem ulgi, a nie przeciwko jej uzyskaniu.

Dlatego też nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że stosując przepis art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej należy przeciwstawiać sobie interesy tam wymienione, "wyrażać te przesłanki", uznając jedną za "lepszą" od drugiej. Istnienie interesu podatnika lub interesu publicznego badane jest na wstępnym etapie rozstrzygnięcia wniosku w sprawie udzielenia przedmiotowej ulgi, jako warunek niezbędny do rozważenia możliwości jej przyznania. Interes publiczny odnosi się do wartości wspólnych (publicznych) łączących daną wspólnotę na danym terenie (gmina czy państwo), przemawiających za przyznaniem ulgi, a nie przeciwko takiemu rozstrzygnięciu, w przypadku ustalenia istnienia drugiej ustawowej przesłanki tj. ważnego interesu podatnika. "Do uwzględnienia wniosku na podstawie art. 67 a § 1 o.p. wystarczające jest wykazanie zaistnienia "ważnego interesu podatnika", wykazywane jako przeszkody, braku przesłanki interesu publicznego pozbawione jest podstaw" tak wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Ol 799/10).

Warto również zauważyć, że po ustaleniu istnienia jednej lub obu przesłanek wymienionych w art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy dokonuje oceny okoliczności faktycznych i prawnych danej sprawy, skutkującej przyznaniem lub odmową przyznania przedmiotowej ulgi. Dopiero na tym etapie organ zestawia ze sobą, rozważa, analizuje okoliczności przemawiające za udzieleniem ulgi lub przeciwko temu. Rozstrzyga więc o słuszności wniosku strony mając na uwadze jej warunki indywidualne (nie tylko jako podatnika) oraz inne okoliczności wpływające na to rozstrzygnięcie w tym odnoszące się do danej społeczności np. jej potrzeb (rozumianych przy tym jako względy społeczne a nie "interes publiczny" państwowy czy samorządowy). Uznanie z art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej oznacza więc rozstrzygnięcie pomiędzy "interesem" jednostki a "interesem" społeczności, w której jednostka ta funkcjonuje.

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przeprowadziły obszerne i bardzo szczegółowe postępowanie dowodowe celem ustalenia sytuacji finansowej, osobistej, życiowej i zdrowotnej tak podatniczki jak i jej rodziny. Wskazały źródła dochodów i ich wysokość, majątek i zobowiązania strony, jej warunki mieszkaniowe i inne okoliczności pozwalające na stwierdzenie istnienia ważnego interesu podatniczki w umorzeniu przedmiotowych należności. Kwestia ta nie była sporna dlatego nie wymaga dalszego uzasadnienia.

Sporna w istocie była sprawa samego uznania zasadności wniosku strony przy ustalaniu zaistnienia wskazanej wyżej przesłanki. Sąd stwierdza, że mimo częściowo błędnego uzasadnienia rozstrzygnięcie, w zakresie zestawienia interesu publicznego z ważnym interesem strony, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu. Odmawiając udzielenia wnioskowanej ulgi organy podatkowe wyjaśniły i zbadały wyczerpująco wszelkie okoliczności sprawy, w tym fakty podnoszone przez stronę, dokonując ich oceny w sposób przekonujący i jasny, nie tylko w kontekście osobistej sytuacji majątkowej czy rodzinnej podatniczki, lecz również z uwzględnieniem związku pomiędzy tym stanem a zdarzeniami, które stan ten wywołały. Organy podatkowe wyjaśniły jakie względy społeczne wymagają by strona uiszczała podatki i zaległe zobowiązania podatkowe oraz dlaczego w chwili obecnej nie należy ją definitywnie zwalniać z zapłaty przedmiotowych należności. Dokonując ustaleń faktycznych organy podatkowe nie naruszyły zasad prowadzenia postępowania podatkowego a wydając rozstrzygnięcie nie postąpiły wbrew swobodzie przyznanego im uznania administracyjnego.

Sąd zauważa, że przedstawione w skardze argumenty miały na celu wykazanie, że w sprawie zaistniała druga przesłanka ustawowa w postaci interesu publicznego, a postępowanie organów było sprzeczne z należycie pojmowanym interesem publicznym. Zarzuty te były o tyle chybione, że organy podatkowe stwierdziły istnienie przesłanki określonej jako ważny interes podatnika, a tym samym zastosowały dyspozycję przepisu art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W istocie organy podatkowe prawidłowo uznały, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego uzasadniająca udzielenie wnioskowanej ulgi. W interesie publicznym nie leży bowiem zwalnianie z płatności zaległości podatkowych lub podatku osób dysponujących majątkiem, nieruchomościami o znacznej wartości, nawet w przypadku wykazania trudności w jego zbyciu czy możliwości racjonalnego, w rozumieniu podatniczki, wykorzystania wobec zmiany planów przestrzennego zagospodarowania terenu. Własność nieruchomości (gruntów) o wielomilionowej wartości, rodząca obowiązek uiszczania stosownych podatków (od nieruchomości), przynależna osobie znajdującej się od dłuższego czasu (kilku lat) w trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej, nie może stanowić podstawy do ustalenia istnienia interesu publicznego w umorzeniu zaległości podatkowych (odsetek) od tego przedmiotu opodatkowania, szczególnie w sytuacji, gdy jej właścicielka wcześniej (w 2003 r.) korzystała z takiej ulgi, co nie przyczyniło się do poprawy jej sytuacji, zaś od 2006 r. zaprzestała płacenie tego podatku (ostatnia wpłata z 6 maja 2006 r.). W interesie samorządu terytorialnego nie leży pozbawianie się wpływów z podatków od nieruchomości oraz aprobowania postępowania, w skutek którego podatek od posiadanego majątku (nieruchomości) nie jest płacony przez kilka lat oraz zrezygnować z tego dochodu w sytuacji, gdy istnieje możliwość zabezpieczenia tego zobowiązania (zaległości) na majątku podatniczki i jego późniejszego wyegzekwowania. W tym kontekście należy wskazać, że strona zbyła (w 2006 r.) część swojej działki uzyskując kwotę 700.000 zł, którą rozdysponowała w sobie tylko znany sposób wskazując, że musiała "uregulować wszystkie zobowiązania" i pozostawiając na własne potrzeby nie więcej niż 50.000 zł.

Interes publiczny, o którym mowa w art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej, nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowych w sytuacji istnienia majątku strony (podatnika) o wielomilionowej wartości.

Dlatego też bezzasadne były zarzuty skargi odnoszące się do istnienia lub nieistnienia "interesu publicznego" w umorzeniu spornych należności, a tym samym naruszenia art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Trudno bowiem uznać za sprzeczne z należycie pojmowanym interesem publicznym odmowę umorzenia zaległości podatkowych wynikających z posiadania nieruchomości w sytuacji, gdy jej właścicielka, której aktualna sytuacja życiowa jest trudna, ma majątek pozwalający (w przyszłości) na ich uregulowanie (dobrowolne lub przymusowe).

Warto przy tym podnieść, że podatek od nieruchomości stanowi źródło finansowania odpowiednich potrzeb całej społeczności gminy i poszczególnych jej mieszkańców, oraz że stosowane wobec skarżącej stawki podatku od nieruchomości nie miały charakteru – jak twierdzi podatniczka – "haraczu", skoro były to stawki w najniższej wysokości. Należy zgodzić się z organami podatkowymi, że niewątpliwie trudna sytuacja rodzinna skarżącej (interes podatniczki) nie przesądza automatycznie o konieczności przyznania jej wnioskowanej ulgi. Podatniczka korzysta z pomocy społecznej zabezpieczającej byt jej rodziny, zaś ulga w postaci umorzenia przedmiotowych należności wykracza poza ramy takiej pomocy. Posiadając nieruchomość podatniczka była i jest świadoma ciążących na niej obowiązków podatkowych i nie może poprzestać na wsparciu gminy czy innych organów lecz korzystać również z własnej inicjatywy w rozwiązaniu problemu powstałych po jej stronie zaległości podatkowych.

Dodatkowo Sąd wskazuje, że powoływanie się przez organ odwoławczy na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych, aczkolwiek przesadne nie stanowi naruszenia procedury w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób oparty na art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270) i na podstawie jej art. 151 skargę oddalił.