Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 32/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 i 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Głuchołazach w przedmiocie skargi na działalność ośrodka pomocy społecznej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 czerwca 2010 r., uzupełnianym kolejnymi pismami, a skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. K. domagała się pociągnięcia do odpowiedzialności administracyjnej, cywilnej i karnej Kierownika oraz pozostałych pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w Głuchołazach. Uzasadniając swoje żądanie wskazała na nieprawidłowości, jakich jej zdaniem, dopuściły się w/w osoby przy m.in. rozpoznawaniu jej wniosku o opłacanie składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, tj. w postępowaniu zakończonym "postanowieniem" odmownym z dnia 11 maja 2009 r. Zarzuciła nieprawidłowe wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu o sygn. akt II SAB/Op 11/08, a w dalszej części pisma wskazała na działania jakie podjęła w celu wyegzekwowania swoich należności, polegające m.in. na zawiadomieniu organów Prokuratury i wniesieniu pozwu do Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu. Zwróciła się ponadto o zwolnienie od jakichkolwiek kosztów sądowych.

Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poinformował skarżącą, że sprawa z jej skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 maja 2007 r. została prawomocnie zakończona. Ponadto wezwał A. K. do: wskazania o co wnosi; jaki charakter ma jej pismo; a także do określenia, czy pismo to stanowi skargę na niewykonanie wyroku Sądu z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1030/07. A. K. ustosunkowała się do wezwania w piśmie z dnia 20 lipca 2010 r., wnosząc o dopuszczenie do rozpoznania nowych dowodów w sprawie na bezczynność w opłaceniu zaległych składek emerytalnych i rentowych przez organ opieki społecznej w Głuchołazach. Jednocześnie do akt sprawy dołączyła szereg dokumentów związanych z tą tematyką.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w piśmie z dnia 4 sierpnia 2010 r., ponownie poinformował skarżącą o prawomocnym zakończeniu sprawy ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a także o pozostawieniu w aktach sprawy pism nadesłanych do Sądu, bez nadawania im dalszego biegu. Ponadto zaznaczył, że sąd administracyjny nie rozpoznaje skarg na zaniedbania, czy niewłaściwe i nienależyte wykonywanie zadań przez inne organy i ich pracowników. Odnosząc się do powyższego, A. K. - w piśmie z dnia 15 sierpnia 2010 r. - nie zgodziła się z odmową nadania sprawie dalszego biegu, a także podtrzymała wnoszone w tym zakresie argumenty.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2010 r., z akt sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1030/07 została wyłączona skarga A. K., którą to skargę przekazano - według właściwości - do Wydziału I WSA w Warszawie. Następnie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 14 października 2010 r., sprawa została zarejestrowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt I SA/Wa 2067/10 - w przedmiocie skargi na działalność ośrodka pomocy społecznej, a jako skarżony organ został wskazany Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Głuchołazach.

W odpowiedzi na skargę z dnia 29 września 2010r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Głuchołazach wniósł o:

1) przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu,

2) odrzucenie skargi,

3) obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi, organ powołał się na art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), podnosząc, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania zarzutów popełnienia przestępstwa, stawianych przez A. K. pracownikom Ośrodka. Ponadto, za odrzuceniem skargi przemawia okoliczność, że A. K. domaga się załatwienia sprawy w zakresie wydania decyzji opłacenia przez Ośrodek składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, a to było już przedmiotem postępowania administracyjnego i sądowego. Decyzję odmawiającą skarżącej opłacenia składek emerytalno - rentowych Kierownik OPS w Głuchołazach wydał w dniu 11 maja 2009 r. (nr decyzji [...]), a w wyniku odwołania A. K. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało decyzję organu I instancji w mocy, rozstrzygnięciem nr [...]. Powyższą decyzję odwoławczą A. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który oddalił jej skargę (sygn. akt II SA/Op 286/09), a Naczelny Sąd Administracyjny - wyrokiem z dnia 17 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 123/10 - podtrzymał stanowisko sądu I instancji, oddalając skargę kasacyjną A. K.

Postanowieniem z dnia 26 października 2010 r. (sygn. akt I SA/Wa 2067/10), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu.

W dniu 19 stycznia 2011 r. do tut. Sądu wpłynęło pismo skarżącej o zwolnienie jej od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 7 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmówił A. K. przyznania prawa pomocy z powodu oczywistej bezzasadności jej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem badał, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej akty lub czynności takiej kontroli sądowej nie podlegają. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach.

Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, A. K. wyraziła dezaprobatę dla sposobu działania Kierownika i pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w Głuchołazach, w sprawie jej wniosku o opłacenie składek rentowo - emerytalnych przez Ośrodek. Skarżąca zakwestionowała prawidłowość działań podjętych przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej w Głuchołazach, za którego funkcjonowanie odpowiada jego Kierownik, wymieniony zresztą także z imienia i nazwiska w skardze. Na wezwanie Sądu, A. K. nie wskazała jednakże decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, podjętych lub dokonanych przez Kierownika Ośrodka, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. W szczególności nie są takimi czynnościami opisane w piśmie z dnia 28 czerwca 2010 r. działania polegające - przykładowo - na "stworzeniu ponad 200 akt na ubezwłasnowolnienie", "bezprawne wykorzystanie choroby mamy", "naruszenie karty praw pacjenta", składanie fałszywych informacji do akt. Nie są nimi także - jak twierdzi skarżąca w piśmie z dnia 20 lipca 2010 r. - "utrata w jej oczach wiarygodności" przez pracownika socjalnego, który stał się nieodpowiedzialny i nieprzewidywalny. Rozpoznanie żądania A. K. "pociągnięcia do odpowiedzialności administracyjnej, cywilnej i karnej" pracowników Ośrodka, również nie należy do kompetencji sądu administracyjnego. Jednakże analiza powyższych zarzutów zawartych w skardze oraz pismach procesowych, zdaniem Sądu, uprawnia stwierdzenie, że skarga ta ma charakter tzw. "skargi powszechnej", jaką strona niezadowolona z działania organu może wnieść w trybie przepisów Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zatytułowanego - "Skargi i wnioski". Przedmiotem skargi powszechnej może być bowiem w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego). Natomiast sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII K.p.a., co potwierdza utrwalone już w tej kwestii orzecznictwo sądowoadministracyjne. Odnotować również wypada, że postępowanie uregulowane w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego ma jednakże charakter odrębny od postępowania administracyjnego, nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej, jedynie informuje o sposobie załatwienia tej skargi. Skarga ta rozpoznawana jest na podstawie przepisów przywołanego Działu VIII K.p.a. i w stosunku do niej przepisy P.p.s.a. się nie odnoszą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 1998 r., nr III SA 1636/97, dostępny w programie komputerowym LEX nr 37138, a także postanowienie NSA z dnia 15 maja 2009 r., sygn. akt I OZ 520/09, zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast zgodnie z art. 229 pkt 3 K.p.a., organem właściwym do rozpatrzenia skargi na działalność Ośrodka Pomocy Społecznej jest rada gminy. Należy ponadto zauważyć, że postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów K.p.a. jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, może złożyć skargę na działalność tego właśnie organu.

W tym stanie rzeczy, skoro rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę należało odrzucić, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Poza powyższym zauważyć przyjdzie, że nawet w przypadku (wobec niejednoznacznych i niejasnych odpowiedzi udzielonych przez skarżącą Sądowi) gdy wolą A. K. było ponowne rozpoznanie przez sąd administracyjny sprawy obowiązku opłacania składek rentowych i emerytalnych przez Ośrodek Pomocy Społecznej w Głuchołazach, to skarga ta podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. W przepisie tym została bowiem wyrażona zasada powagi rzeczy osądzonej, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami została już prawomocnie osądzona. Żądanie A. K. stanowiło już przedmiot rozpoznania przez sądy administracyjne, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w dniu 30 września 2008r. (sygn. akt II SAB/Op 11/08) zobowiązał Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Głuchołazach do rozstrzygnięcia w terminie jednego miesiąca wniosku A. K. zawartego w piśmie z dnia 3 stycznia 2000r., w przedmiocie opłacenia składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Następnie, wyrokiem z dnia 17 maja 2010 r. (sygn. akt I OSK 123/10) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 20 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Op 286/09) w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 4 czerwca 2009 r., nr [...], w przedmiocie odmowy opłacania składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Tym samym, skoro przedmiot skargi A. K. stanowił już istotę postępowań sądowych zakończonych prawomocnymi orzeczeniami, to skargę taką również należałoby odrzucić na podstawie powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.