Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2624/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 i ust. 3, ust. 4 i art. 206 ust. 1, art. 40 ust. 4, art. 24 pkt 1 i 2, art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie świadczenia usługi dzierżawy łączy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także: Prezes UKE), po rozpatrzeniu wniosku spółki T. S.A. z siedzibą w W. (dalej także: T. S.A. lub skarżąca spółka) oraz wniosku K. (dalej także: K.) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zmiany przedłożonego przez skarżącą spółkę T. S.A. projektu "Oferty ramowej [...]" (dalej Oferta [...] lub Oferta ramowa) i jego zatwierdzenia – uchylił w/w decyzję w części Załącznika Nr 1 do tej decyzji (Oferta [...]) oraz Załącznika Nr 2 do Oferty [...] (Wzór Umowy Ramowej) i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (punkt I oraz punkt II zaskarżonej decyzji), zaś w pozostałym zakresie utrzymał w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. w mocy (punkt III zaskarżonej decyzji).

Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], Prezes UKE zobowiązał skarżącą spółkę T. S.A. do przygotowania projektu "Oferty ramowej [...]" (Oferty [...]).

W wykonaniu w/w decyzji organu regulacyjnego, skarżąca spółka w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o zatwierdzenie projektu Oferty [...].

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki Prezes UKE – działając na podstawie art. 43 ust. 1 w zw. z art. art. 42 ust. 1 i art. 206 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) - decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] - zmienił przedłożony przez skarżącą spółkę T. S.A. projekt "Oferty ramowej [...]" (Oferty [...]) i zatwierdził projekt w brzmieniu zawartym w Załączniku Nr 1 do tej decyzji, a także ustalił opłaty dla usług dzierżawy odcinków zakończeń łączy, odcinków niebędących zakończeniami łączy i łączy [...] oraz łączy analogowych.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. K. wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r. Uczestnik postępowania, zarzucając Prezesowi UKE błędne i nieprawidłowe ustalenia w zakresie niektórych regulacji zawartych w Ofercie [...], wniósł o uchylenie spornej decyzji organu w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skarżąca spółka T. S.A. również wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r. Skarżąca spółka, zarzucając spornemu rozstrzygnięciu Prezesa UKE szereg nieprawidłowości, wniosła o uchylenie w/w decyzji organu regulacyjnego z dnia [...] grudnia 2009 r. w części szczegółowo opisanej w petitum środka zaskarżenia i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy – poprzez wprowadzenie stosownych zmian w decyzji.

W wyniku rozpoznania złożonych zarówno przez skarżącą spółkę T. S.A., jak i K. wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne - decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], uchylił w/w decyzję Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zmiany przedłożonego przez skarżącą spółkę T. S.A. projektu Oferty [...] i jego zatwierdzenia w części Załącznika Nr 1 do tej decyzji oraz Załącznika Nr 2 do Oferty [...] (Wzór Umowy Ramowej) i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (punkt I oraz punkt II zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.), zaś w pozostałym zakresie utrzymał w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. w mocy (punkt III decyzji).

W uzasadnieniu decyzji Prezes UKE, ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów obu stron stwierdził, iż po powtórnej analizie materiału dowodowego przedmiotowej sprawy postanowił uchylić w części zaskarżoną decyzję oraz orzec w tym zakresie co do istoty sprawy, albowiem uznał, że u podstaw dokonanych zmian leżała również troska o słuszny interes strony skarżącej, jak i operatorów, do których kierowana jest Oferta [...] i są one wynikiem stwierdzonych w trakcie ponownego rozpoznania sprawy braków i nieścisłości poprzedniej regulacji, które mogły być źródłem komplikacji w trakcie wykonywania postanowień wspomnianej oferty ramowej.

Pismem z dnia [...] listopada 2010 r. skarżąca spółka T. S.A., reprezentowana przez radcę prawnego, działając za pośrednictwem organu regulacyjnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Prezesa UKE z dnia [...] października 2010 r., nr [...]

T. S.A. zaskarżyła sporną decyzję Prezesa UKE z dnia [...] października 2010 r. w części, tj.:

1) w części uchylającej pkt 5.7 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r. i rozstrzygającej w tej części co do istoty sprawy oraz utrzymującej pkt 5.7 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do w/w decyzji w pozostałym zakresie,

2) w części uchylającej pkt 2.5 ppkt 2 załącznika nr 1 do w/w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

3) w części uchylającej pkt 1.9 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

4) w części uchylającej pkt 2.6 ppkt 7 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

5) w części uchylającej pkt 2.4. ppkt 13 lit c) załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

6) w części uchylającej pkt 2.4 ppkt 2 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

7) w części uchylającej pkt 3.2 pkt 5 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

8) w części uchylającej pkt 3.6 ppkt 6 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

9) w części uchylającej pkt 5.5 ppkt 7 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

10) w części utrzymującej w mocy pkt 2.5 ppkt 3 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.,

11) w części utrzymującej w mocy pkt 2.5 ppkt 4 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.,

12) w części uchylającej pkt 4.3 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy.

Zaskarżonej decyzji Prezesa UKE spółka T. S.A. zarzuciła:

1) naruszenie art. 40 ust. 4 oraz art. 43 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - polegające na wprowadzeniu w ofercie ramowej opłat w innej wysokości, niż określona w rozstrzygnięciu w sprawie ustalenia wysokości opłat,

2) naruszenie art. 40 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz art. 13 dyrektywy o dostępie polegające na niezastosowaniu kryterium ponoszonych kosztów w zakresie:

1. wprowadzenia opustów od ustalonych opłat,

2. usunięcia opłaty za przygotowanie kosztorysu w przypadku zastosowania rozwiązania alternatywnego,

3. braku uprawnienia T. S.A. do pobierania opłat w przypadku wypowiedzenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego umowy szczegółowej przed terminami instalacji urządzeń i/lub urządzeń końcowych i podpisaniem protokołu zdawczo- odbiorczego,

4. braku uprawnienia T. S.A. do pobierania opłat w przypadku ustalenia, że zamówienie ma być realizowane z terminie dłuższym niż 30 dni,

3) naruszenie art. 43 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 oraz art. 24 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - polegające na ustaleniu warunków współpracy z T. S.A. w sposób sprzeczny z definicją rynku właściwego określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 24 ustawy - Prawo telekomunikacyjne,

4) naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności stanu faktycznego, niezebraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego w zakresie poniższych rozstrzygnięć:

1. ustalenia, że T. S.A. przysługuje uprawnienie do żądania ustanowienia zabezpieczenia tylko w przypadku zalegania przez przedsiębiorcę z płatnościami z tytułu usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, tj. bez uwzględnienia realizacji płatności za inne usługi oraz w przypadku krótkotrwałego zalegania z płatnościami,

2. ustalenie, że T. S.A. przysługuje uprawnienie do odmowy realizacji zamówienia na usługę tylko w przypadku zalegania przez przedsiębiorcę z płatnościami z tytułu usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, tj. bez uwzględnienia realizacji płatności za inne usługi,

3. skrócenia terminu przewidzianego na udzielenie odpowiedzi na zamówienie na usługę po wprowadzeniu Interfejsu Systemu Informatycznego,

4. skrócenia terminu realizacji zmiany miejsca zakończenia łącza telekomunikacyjnego oraz zmiany przepływności łącza,

5. ustalenia kary umownej na rzecz przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w przypadku gdy opóźnienie w zwrocie łącza następuje z winy T. S.A.,

5) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 189 ust. 2 pkt 1 lit c) ustawy - Prawo telekomunikacyjne, polegające na nieuwzględniu celów jakimi Prezes UKE obowiązany jest kierować się przy regulowaniu rynku telekomunikacyjnego, tj. wymogu stworzenia warunków dla rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej oraz efektywnego inwestowania w dziedzinie infrastruktury oraz promocji technologii innowacyjnej poprzez uniemożliwienie wdrożenia sieci nowej generacji.

6) naruszenie art. 139 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji na niekorzyść strony wnoszącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo iż w tym zakresie żaden z uczestników nie wnosił o zmianę decyzji, tj. w zakresie:

1. rozszerzenia zakresu łączy telekomunikacyjnych, które T. S.A. jest obowiązana wydzierżawiać na zasadach określonych w Ofercie ramowej,

2. skrócenia terminu realizacji zmiany miejsca zakończenia łącza telekomunikacyjnego oraz zmiany przepływności łącza,

3. ustalenia kary umownej na rzecz przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w przypadku gdy opóźnienie w zwrocie łącza następuje z winy T. S.A.,

4. wprowadzenia możliwości przekazania łącza dzierżawionego do eksploatacji w terminie dłuższym niż 30 dni od złożenia zamówienia.

W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, tj. w części uchylającej pkt 5.7 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i rozstrzygającej w tej części co do istoty sprawy oraz utrzymującej pkt 5.7 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w pozostałym zakresie, a także decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w części, tj. w pkt 5.7 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do tej decyzji,

ewentualnie na wypadek uznania przez Sąd, iż brak przesłanek do stwierdzenia nieważności o:

- uchylenie zaskarzonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w tym samym zakresie (w tej samej części) oraz

- uchylenie:

a) zaskarzonej decyzji w części uchylającej pkt 2.5 ppkt 2 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

b) zaskarzonej decyzji w części uchylającej pkt 1.9 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

c) zaskarżonej decyzji w części uchylającej pkt 2.6 ppkt 7 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

d) zaskarżonej decyzji w części uchylającej pkt 2.4. ppkt 13 lit c) załącznika nr 1 do Decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

e) zaskarzonej decyzji w części uchylającej pkt 2.4 ppkt 2 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do Decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

f) zaskarżonej decyzji w części uchylającej pkt 3.2 pkt 5 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do Decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

g) zaskarżonej decyzji w części uchylającej pkt 3.6 ppkt 6 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

h) zaskarżonej decyzji w części uchylającej pkt 5.5 ppkt 7 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

i) zaskarżonej decyzji w części uchylającej pkt 4.3 załącznika nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i orzekającej w tej części co do istoty sprawy,

j) zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt 2.5 ppkt 3 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w części, tj. w pkt 2.5 ppkt 3 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do tej decyzji,

k) zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt 2.5 ppkt 4 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w części, tj. w pkt 2.5 ppkt 4 Oferty ramowej stanowiącej Załącznik nr 1 do tej decyzji,

2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi spółka T. S.A., ustosunkowując się do zarzutu naruszenie art. 40 ust. 4 oraz art. 43 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na wprowadzeniu w ofercie ramowej opłat w innej wysokości, niż określona w rozstrzygnięciu w sprawie ustalenia wysokości opłat, wskazała, że Prezes UKE ustalając owe opłaty - dopuścił się rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącej, wysokość opłat określonych w Ofercie ramowej nie może pozostawać w sprzeczności z opłatami ustalonymi przez Prezesa UKE na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. W przedmiotowej sprawie taka sprzeczność, zdaniem strony skarżącej, jednak zachodzi, albowiem utrzymany w mocy zaskarżoną decyzją pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. ustala opłaty w innej wysokości, niż opłaty określone w Załączniku nr 1 do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. zmienionym decyzją z dnia [...] października 2010 r. stanowiącym Ofertę ramową. Spółka T. S.A. stwierdziła, że zasadniczo opłaty określone w pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. zostały wprost przeniesione do Oferty ramowej (Część 14 "Opłaty za Łącza dzierżawiona"), jednakże w Ofercie ramowej ponadto wprowadzono w Części 5. "Warunki świadczenia oferowanych Usług" pkt 5.7 przewidujący opusty od opłat określonych w Części 14 "Opłaty za Łącza dzierżawiona". Innymi słowy, zdaniem skarżącej, utrzymany zaskarżoną decyzją pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., w którym ustalono wysokość opłat nie zawiera opustów. Takie opusty zawiera natomiast zmieniona Oferta ramowa. Decyzja jest zatem wewnętrznie sprzeczna, gdyż rozstrzygnięcie z pkt I jest niezgodne z rozstrzygnięciem z pkt II. W ocenie T. S.A., oczywiste jest, że Prezes UKE może ustalić w ofercie inne opłaty, niż przedstawione w projekcie tylko wówczas, gdy wcześniej na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne ustali inną wysokość opłat. W przedmiotowej sprawie pomimo ustalenia opłat na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE ustalił inne opłaty w Ofercie ramowej ustalonej na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Takie rozstrzygnięcie, zdaniem skarżącej spółki, stanowi rażące naruszenie prawa

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 i 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz art. 13 dyrektywy o dostępie polegające na niezastosowaniu kryterium ponoszonych kosztów, skarżąca spółka zarzuciła, iż wprowadzenie opustów nastąpiło bez uwzględnia kosztów ponoszonych przez T. S.A. W ocenie T. S.A., kryterium kosztowe jest podstawowym kryterium, które organ regulacyjny jest zobowiązany zastosować przy ustalaniu opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego. Zdaniem skarżącej, przesądza o tym, obowiązek nałożony na T. S.A., o którym mowa w art. 40 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, polegający na ustalaniu opłat w oparciu o ponoszone koszty. Taki obowiązek został nałożony na T. S.A. decyzją wydaną na podstawie art. 24 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Nałożenie takiego obowiązku, zdaniem strony, stanowi warunek konieczny uprawniający Prezes UKE do kształtowania opłat stosowanych przez T. S.A., o czym przesądza treść art. 40 ust. 4 cyt. ustawy. W ocenie T. S.A., wykładnia przepisu art. 40 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne nie może zostać dokonana w oderwaniu od treści art. 40 ust. 1 tej ustawy. Sprzeczne bowiem z zasadami logicznego rozumowania byłoby nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku ustalania opłat w oparciu o ponoszone koszty a następnie narzucanie mu, w wykonaniu tego obowiązku, opłat bez uwzględnienia kryterium kosztowego. Skarżąca spółka podkreśliła jednak, że jeżeli nawet polskie przepisy prawa uprawniałyby Prezesa UKE do ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego bez uwzględnienia kryterium kosztowego, to byłoby to sprzeczne z prawem Unii Europejskiej, albowiem obowiązek kontroli cen określony został w art. 13 dyrektywy 2002/19/WE.

Skarżąca zarzuciła ponadto, iż w spornej decyzji w sposób niezgodny z prawem organ usunął opłaty za przygotowanie kosztorysu w przypadku zastosowania rozwiązania alternatywnego (zarzut dotyczy pkt 2.5 ppkt 2 Oferty ramowej). Skarżąca wskazała, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż T. S.A. w wyniku dokonanej zmiany nie może pobierać dodatkowych opłat za rozwiązanie alternatywne. T. S.A. wskazała, że w tej sytuacji nie może żądać opłat związanych z zapewnieniem rozwiązania alternatywnego, a opłaty ograniczają się do opłat podstawowych, tak jakby usługa mogła być świadczona w standardowej formie. Według Prezesa UKE wystarczającą rekompensatą dla T. S.A. jest obowiązek zawarcia umowy na co najmniej 12 miesięcy. Zdaniem skarżącej, takie rozwiązanie ma charakter iluzoryczny, gdyż przy tego rodzaju usłudze, nawet, gdy umowa zostaje zawarta na czas nieoznaczony z możliwością jej rozwiązania z zachowaniem krótkiego okresu wypowiedzenia, w zdecydowanej większości przypadków jest ona świadczona znacznie dłużej niż 12 miesięcy. Zatem w tym przypadku, mimo obowiązku zastosowania rozwiązania alternatywnego, które pociąga za sobą dodatkowe koszty, nie przyznano T. S.A. żadnej rekompensaty pieniężnej. Strona zarzuciła jednocześnie, iż ponownie do usunięcia opłaty doszło przy zastosowaniu innego kryterium, niż kryterium kosztowe.

Strona zarzuciła również, iż w wyniku zmian dokonanych przez Prezesa UKE, T. S.A. utraciła uprawnienia do pobierania opłat w przypadku wypowiedzenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego umowy szczegółowej przed terminami instalacji urządzeń i/lub urządzeń końcowych i podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego (zarzut dotyczy pkt 2.5 ppkt 4 Oferty ramowej) W przypadku wypowiedzenia przez PT Umowy Szczegółowej przed terminami instalacji Urządzeń i/lub Urządzeń końcowych i podpisaniem Protokołu zdawczo-odbiorczego, T. S.A. nie przysługują żadne roszczenia wobec PT z tytułu opłat instalacyjnych i abonamentowych określonych w Cenniku wskazanym w Części 11 Oferty. Zatem, zdaniem skarżącej, podpisanie przez T. S.A. i przedsiębiorcę telekomunikacyjnego umowy szczegółowej, z czym wiąże się konieczność zarezerwowania łącza na rzecz tego przedsiębiorcy, wyklucza możliwość wykorzystania tego łącza na potrzeby własne skarżącej lub też wydzierżawienia na rzecz innego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Mimo takiej sytuacji, strona skarżąca nie uzyska wynagrodzenia. Przedsiębiorca może bowiem rozwiązać umowę, a T. S.A., zgodnie z zaskarżonym rozstrzygnięciem, w takiej sytuacji nie może żądać żadnych opłat. Strona zarzuciła w tym przypadku również, że przy wprowadzeniu nowego rozwiązania nie posłużono się kryterium kosztowym.

Odnosząc się do kwestii braku uprawnienia T. S.A. do pobierania opłat w przypadku ustalenia, że zamówienie ma być realizowane z terminie dłuższym niż 30 dni (zarzut dotyczący zmiany wprowadzonej zaskarżoną decyzją w pkt 4.3 Oferty ramowej), strona wskazała, że pomimo konieczności dokonania przez T. S.A. rezerwacji łącza, tj. pomimo braku możliwości wykorzystania łącza w tym terminie dla swoich potrzeb, czy też możliwości wydzierżawienia łącza na rzecz innego przedsiębiorcy, ustalono, iż skarżącej spółce nie przysługuje uprawnienie do pobierania opłat. Zdaniem skarżącej spółki, przy wprowadzeniu tego rozwiązania również nie posłużono się kryterium kosztowym, co oznacza, że Prezes UKE nie był uprawniony do wprowadzenia tego rodzaju zmiany.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 oraz art. 24 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne polegającego na ustaleniu warunków współpracy z T. S.A. w sposób sprzeczny z definicją rynku właściwego określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 24 ustawy - Prawo telekomunikacyjne (zarzut dotyczący zmiany wprowadzonej zaskarżoną decyzją w pkt 1.19 Oferty ramowej), skarżąca stwierdziła, iż zawarta w Ofercie ramowej definicja "Odcinka zakończenia łącza" jest niezgodna z definicją produktowego Rynku 13, albowiem Oferta ramowa określa znacznie szerszy katalog łączy, które skarżąca spółka T. S.A. jest obowiązana wydzierżawiać od tego, który określony został w decyzji na Rynku 13, tj. w Ofercie ramowej ustalono, że T. jest zobowiązana wydzierżawiać nie tylko łącza pomiędzy urządzeń abonenckim a najbliższym węzłem T., ale także w przypadku, gdy większa liczba węzłów T. będzie wykorzystanych przy świadczeniu usługi.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., skarżąca spółka stwierdziła, iż organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności stanu faktycznego, a także nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.

Zdaniem skarżącej spółki, ustalenie, że T. S.A. przysługuje uprawnienie do żądania ustanowienia zabezpieczenia tylko w przypadku zalegania przez przedsiębiorcę z płatnościami z tytułu usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, tj. bez uwzględnienia realizacji płatności za inne usługi oraz w przypadku krótkotrwałego zalegania z płatnościami (zarzut dotyczy pkt 2.6 ppkt 7 Oferty ramowej po zmianach wprowadzonych zaskarżoną decyzją), nastąpiło bez dostatecznego uzasadnienia. Według strony, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie wyjaśniono, dlaczego uprawnienie T. S.A. do żądania ustanowienia zabezpieczenia zostało ograniczone tylko do tych sytuacji, w których przedsiębiorca zalega z płatnościami za usługę dzierżawy łączy telekomunikacyjnych i dlaczego nie są brane pod uwagę zaległości w płatnościach za inne usługi telekomunikacyjne świadczone przez T. na rzecz tego przedsiębiorcy. Zdaniem skarżącej, na skutek rozwiązania przyjętego w zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny będzie zalegał na rzecz T. S.A. z płatnościami tytułu zapewnienia innego rodzaju dostępu telekomunikacyjnego, nawet, jeśli zaległości będą wielomilionowe, skarżąca spółka nie będzie mogła żądać ustanowienia zabezpieczenia w związku z zawarciem umowy dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Według skarżącej, należy mieć na uwadze, że T. S.A. nie może odmówić zawarcia umowy, której przedmiotem jest dzierżawa łączy telekomunikacyjne, z uwagi na nałożony na nią w tym zakresie obowiązek, o którym mowa w art. 34 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. W zakresie drugiej wprowadzonej zmiany dotyczącej wyłączenia uprawnienia T. S.A. do żądania zabezpieczenia w przypadku krótkotrwałych opóźnień w płatnościach, zdaniem strony nie wyjaśniono, które z opóźnień należy tak traktować. Według strony, pozostawienie tej kwestii bez wyjaśnienia naraża T. S.A. na bardzo istotne konsekwencje.

Ponadto, zdaniem skarżącej spółki, Prezes UKE nie wyjaśnił, dlaczego w zaskarżonej decyzji ustalono, że T. S.A. przysługuje uprawnienie do odmowy realizacji zamówienia na usługę tylko w przypadku zalegania przez przedsiębiorcę z płatnościami z tytułu usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, tj. bez uwzględnienia realizacji płatności za inne usługi. Zdaniem strony, uzasadnienie zawarte w decyzji zupełnie nie koresponduje ze zmianą wprowadzoną do Oferty ramowej.

Ponadto, zdaniem skarżącej, organ reglacyjny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił, dlaczego uległ skróceniu termin na odpowiedź na zamówienie na usługę po wprowadzeniu Interfejsu Systemu Informatycznego.

Jednocześnie strona skarżąca zarzuciła, iż Prezes UKE w uzasadnieniu spornej decyzji z dnia [...] października 2010 r. w ogóle nie wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się ten organ rozstrzygając zakresie skrócenia terminu realizacji zmiany miejsca zakończenia łącza telekomunikacyjnego oraz zmiany przepływności łącza (zarzut dotyczy zmian wprowadzonych zaskarżoną decyzją w pkt 3.2 pkt 5 oraz pkt 3.6 ppkt 6 Oferty ramowej).

Ponadto, zdaniem skarżącej spółki, w uzasadnieniu zaskarzonej decyzji w ogóle nie podjęto próby wyjaśnienia przyczyn, dla których organ regulacyjny wprowadził do Oferty ramowej nowe rozwiązanie polegające na ustaleniu kary umownej na rzecz przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w przypadku, gdy opóźnienie w zwrocie łącza następuje z winy T. S.A. Strona zauważył, iż wprowadzenie tej zmiany jest tym bardziej dziwne, jeśli zważy się, że żaden z podmiotów wnoszących o ponowne rozpoznanie sprawy, tj. T. S.A. i K., nie wskazywał na potrzebę wprowadzenia takiego postanowienia. Zdaniem skarżacej spółki, z uwagi na brak kosztów po stronie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego związanych z opóźnieniem w zwrocie łącza (brak kosztów związanych z utrzymaniem tego łącza) brak też jest podstaw do ustalania kary umownej na jego rzecz.

Spółka T. S.A. zarzuciła ponadto naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 189 ust. 2 pkt 1 lit c) ustawy - Prawo telekomunikacyjne, wskazując, iż organ nie uwzględnił celów, jakimi Prezes UKE obowiązany jest kierować przy regulowaniu rynku telekomunikacyjnego, tj. wymogu stworzenia warunków dla rozwoju i wykorzystania nowoczesnej infrastruktury telekomunikacyjnej oraz efektywnego inwestowania w dziedzinie infrastruktury oraz promocję technologii innowacyjnej poprzez uniemożliwienie wdrożenia sieci nowej generacji. Zdaniem strony, Prezes UKE nie uwzględnił propozycji T. S.A. w zakresie określenia warunków, na jakich skarżąca spółka może rozwiązać umowę szczegółową w związku ze zmianą technologii sieci telekomunikacyjnej eksploatowanej przez T. S.A. Dotyczy to sytuacji, w której dotychczasowe łącza miedziane miałyby zostać zastąpione łączami światłowodowymi. W ocenie T. S.A., odmawiając uwzględnienia, czy też w ogóle rozważenia propozycji skarżącej spółki, Prezes UKE nie wziął pod uwagę obligatoryjnych celów, którymi powinien się kierować przy regulacji rynku telekomunikacyjnego. W takiej sytuacji, zdaniem strony, zasadny jest wniosek skarżącej T. S.A. o uchylenie pkt 2.5 ppkt 3 Oferty ramowej.

W uzasadnieniu skargi strona odnosła się również szerzej do zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 139 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. - polegającego na wydaniu decyzji na niekorzyść strony wnoszącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo iż w tym zakresie, żaden z uczestników nie wnosił o zmianę decyzji.

W kontekście powyższego zarzutu, skarżąca wskazała, iż pomimo braku w tym zakresie wniosków podmiotów wnoszących o ponownej rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., zaskarżoną decyzją wprowadzono niekorzystne dla T. S.A. rozwiązania polegające na rozszerzeniu zakresu definicji Odcinka zakończenia łącza.

Ponadto, według skarżącej spółki, z naruszeniem przepisów art. 139 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., organ regulacyjny skrócił termin realizacji zmiany miejsca zakończenia łącza telekomunikacyjnego oraz zmiany przepływności łącza. Zdaniem strony, rozwiązanie wprowadzone w zaskarżonej decyzji jest niekorzystne dla T. S.A. (strony wnoszącej o ponowne rozpatrzenie sprawy), gdyż usunięto w tym zakresie możliwość określenia przez T. S.A. innego (dłuższego) terminu w przypadku konieczności zapewnienia rozwiązania alternatywnego. Strona podniosła ponadto, iż o zmianę pkt 3.2 pkt 5 oraz pkt 3.6 ppkt 6 Oferty ramowej nie wnosił również K., tj. drugi uczestnik postępowania, który wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona uznała, że wprowadzenie zmian sporną decyzją nie było uzasadnione tym, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. rażąco naruszała prawo lub rażąco naruszała interes społeczny, a tylko w takiej sytuacji organ mógłby orzec na niekorzyść strony skarżacej. Strona dodała jednoczesnie, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie wyjaśniono, jakimi przesłankami kierował się Prezes UKE rozstrzygając w tym zakresie.

Według strony skarżącej, z naruszeniem przepisów art. 139 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., organ regulacyjny ustalił również karę umowną na rzecz przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w przypadku, gdy opóźnienie w zwrocie łącza następuje z winy T. S.A. Wprowadzona zmiana, zdaniem strony, jest w sposób oczywisty niekorzystna dla T. S.A. Zdaniem skarżącej, doszło zatem do naruszenia wymogu, o którym mowa w art. 139 k.p.a., przy czym strona dodała, że w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie poruszono kwestii wprowadzenia takiej zmiany.

Skarżąca spółka stwierdziła ponadto, iż z naruszeniem przepisów art. 139 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., organ regulacyjny wprowadził również możliwość przekazania łącza dzierżawionego do eksploatacji w terminie dłuższym niż 30 dni od złożenia zamówienia. Według skarżącej, o taką zmianę nie wnosił żaden z podmiotów skarżących decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. Taka zmiana, według strony, w sposób jednoznaczny jest niekorzystna dla T. S.A. Niewątpliwie również zmiana nie został podyktowana rażącym naruszeniem przepisów prawa lub interesu publicznego (uzasadnienie nie wskazuje na takie przesłanki zmiany). Zdaniem skarżącej spółki, oznacza to, że Prezes UKE nie był uprawniony do wprowadzenia tego rodzaju zmiany.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Prezes UKE, szczegółowo ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skarżącej spółki - stwierdził, iż wydając obie sporne decyzje z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz z dnia [...] października 2010 r. nie dopuścił się takich naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na rozprawie w dniu 21 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na wniosek pełnomocnika skarżącej spółki, na podstawie art. 96 § 2 p.p.s.a., wyłączył jawność rozprawy i zarządził odbycie posiedzenia przy drzwiach zamkniętych ze względu na możliwość ujawnienia tajemnicy przedsiębiorstwa.

Strona skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2011 r. przedstawiła swoją dodatkową argumentację dotyczącą stanowiska Prezesa UKE wyrażonego w odpowiedzi na skargę.

W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2011 r. Prezes UKE, reprezentowany przez pełnomocnika, przedstawił stanowisko organu regulacyjnego odnośnie twierdzeń skarżącej spółki zawartych w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2011 r.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2011 r. K., wnosząc o oddalenie skargi złożonej przez skarżącą spółkę T. S.A. - przedstawiła stanowisko tej organizacji odnośnie niektórych zarzutów strony skarżącej.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, która odbyła się w dniu 22 listopada 2011 r., strony postępowania - reprezentowane przez pełnomocników – podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska zajęte w niniejszej sprawie.

W załączonych do akt niniejszej sprawy, po zamknięciu rozprawy sądowej, pismach procesowych (załącznikach do protokołu z rozprawy z dnia 22 listopada 2011 r.), tj. w piśmie procesowym skarżącej spółki z dnia [...] listopada 2011 r. oraz pismach K. z dnia [...] listopada 2011 r. i z dnia [...] grudnia 2011 r., pełnomocnicy stron wyrazili swoje dodatkowe stanowiska w sprawie, szczegółowo odnosząc się do poszczególnych zarzutów stawianych obu spornym decyzjom Prezesa UKE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także p.p.s.a.).

Należy przy tym zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga spółki T. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2010 r., nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], wydana w przedmiocie zmiany przedłożonego przez T. S.A. projektu "Oferty ramowej [...]" (Oferty [...]) i jego zatwierdzenia – nie naruszają prawa.

Przedmiotowe decyzje Prezesa UKE nie naruszają – zdaniem Sądu – zarówno norm prawa materialnego wyrażonych zarówno w stosownych przepisach wspólnotowych, w tym przede wszystkim w dyrektywie nr 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz. U. UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r., 108.7; Dz. U. UE-sp.13-29-323 ze zm.), jak i w przepisach krajowych, tj. w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności w przepisach art. 43 ust. 1 w zw. z art. 42 ust. 1 i art. 206 tej ustawy.

Wydając obie sporne decyzje, organ regulacyjny nie uchybił również stosownym przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził ponadto jakichkolwiek podstaw do uznania, że wspomniane decyzje Prezesa UKE zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa skutkującym koniecznością zastosowania przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Należy jednocześnie zauważyć w tym miejscu, iż w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, sprawa o zatwierdzenie projektu zmiany oferty ramowej przez Prezesa UKE nie jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, a więc podlega kontroli (kognicji) sądu administracyjnego (tak m.in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2009 r., II GPS 1/09, LEX nr 517816).

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r. należy na wstępie wskazać, iż decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], Prezes UKE zobowiązał skarżącą spółkę T. S.A. do przygotowania projektu "Oferty ramowej [...]" (Oferty [...]).

Zgodnie z przepisem art. 42 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE może nałożyć, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 24 pkt 2 lit. a), w drodze decyzji, na operatora o znaczącej pozycji rynkowej, na którego został nałożony obowiązek równego traktowania zgodnie z art. 36, lub wraz z tym obowiązkiem, obowiązek przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, której stopień szczegółowości określi w decyzji.

Niewątpliwie Prezes UKE, nakładając obowiązek przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, musi wziąć pod uwagę adekwatność i proporcjonalność tego obowiązku do zidentyfikowanych problemów rynkowych, których rozwiązanie służy realizacji celów określonych w art. 1 ust. 2 (art. 24 pkt 2 lit. a). Powinien także uwzględniać cele polityki regulacyjnej określone w art. 189 ust. 2 cyt. ustawy (tak również: M. Rogalski /w:/ M. Rogalski (red.), K. Kawałek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, LEX, 2010, komentarz do art. 42 Prawa telekomunikacyjnego).

Ponadto należy uznać, iż na gruncie ustawy – Prawo telekomunikacyjne możliwość nałożenia obowiązku przedstawienia projektu oferty ramowej (jak i pozostałych środków zaradczych) jest dyskrecjonalną kompetencją organu regulacyjnego wynikającą z oceny adekwatności tego środka regulacyjnego, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, celów ustawy oraz celów polityki regulacyjnej określonych m.in. w art. 1 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 42 ust. 1 i art. 189 ust. 2 cyt. ustawy (vide: A. Chrzanowski, Stosowanie ofert ramowych w praktyce regulacyjnej /w:/ Regulacja rynków telekomunikacyjnych, pod red. S. Piątka, Warszawa 2007, s. 312).

W wykonaniu wspomnianych decyzji organu regulacyjnego, nakładających obowiązek przygotowania i przedstawienia projektu oferty ramowej, skarżąca spółka T. S.A. w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. wystąpiła do Prezesa UKE z wnioskiem o zatwierdzenie przedłożonego przez nią projektu Oferty [...].

Art. 43 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne stanowi, iż Prezes UKE zatwierdza projekt oferty ramowej, jeżeli odpowiada on przepisom prawa i potrzebom rynku wskazanym w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej albo zmienia przedłożony projekt oferty ramowej i go zatwierdza, a w przypadku nieprzedstawienia oferty ramowej w terminie - samodzielnie ustala ofertę ramową.

Zdaniem Sądu, należy stwierdzić, iż Prezes UKE, analizując projekt oferty ramowej, powinien kierować się dwiema przesłankami, tzn. zgodnością projektu oferty z prawem oraz zgodnością projektu oferty z potrzebami rynku wskazanymi w decyzji nakładającej obowiązki. Prezes UKE może zatwierdzić projekt oferty, jeżeli odpowiada ona przepisom prawa. Oznacza to, że projekt oferty powinien być zgodny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym unormowaniami ustawy - Prawo telekomunikacyjne, a w szczególności z przepisami art. 34-35 i art. 42-43. Projekt oferty ramowej powinien być także zgodny z potrzebami rynku wskazanymi w decyzji nakładającej obowiązek przedłożenia oferty ramowej.

Prezes UKE decyzją może zmienić przedłożony projekt oferty ramowej i go zatwierdzić. W uzasadnieniu decyzji powinno być wskazane, jakie elementy projektu oferty i dlaczego zostały zmienione.

Decyzja zmieniająca i zatwierdzająca ofertę powinna doprowadzić ten dokument do stanu zgodnego ze wszystkimi wymaganiami prawnymi oraz obowiązkami regulacyjnymi, wynikającymi z decyzji wydanych przez Prezesa UKE (tak również: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 354).

Modyfikacja oferty może dotyczyć tych postanowień projektu oferty, które są niezgodne z przepisami prawa lub nie spełniają potrzeb rynku określonych w decyzji. Zmiany te powinny polegać na dostosowaniu treści projektu oferty do wymogów prawa. Nie mogą natomiast prowadzić do rozszerzenia zakresu oferty ponad wymagania co do treści oferty określone przepisami prawa. Przykładowo nie mogą obejmować zakresem oferty usług, które nie są objęte zakresem rynków, na których ten podmiot ma znaczącą pozycję rynkową czy nie znajdują swego oparcia w postanowieniach decyzji nakładających obowiązki regulacyjne. Konstrukcja art. 43 wskazuje na to, że decyzja zatwierdzająca lub zmieniająca i zatwierdzająca ofertę nie może nakładać lub zmieniać obowiązków regulacyjnych. Decyzja ta powinna jedynie egzekwować zgodność projektu oferty ramowej z ustalonymi obowiązkami regulacyjnymi (tak również: M. Rogalski /w:/ M. Rogalski (red.), K. Kawałek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, LEX, 2010, komentarz do art. 43 Prawa telekomunikacyjnego).

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej spółki Prezes UKE – działając na podstawie art. 43 ust. 1 w zw. z art. art. 42 ust. 1 i art. 206 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne - decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] - zmienił przedłożony przez skarżącą spółkę T. S.A. projekt Oferty [...] i zatwierdził ów projekt w brzmieniu zawartym w Załączniku Nr 1 do tej decyzji, a także ustalił opłaty dla usługę dzierżawy odcinków zakończeń łączy, odcinków niebędących zakończeniami łączy i łączy [...] oraz łączy analogowych.

Następnie, działając w wyniku rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy złożonych zarówno przez skarżącą spółkę T. S.A., jak i K. – organ regulacyjny zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], uchylił w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. w części Załącznika Nr 1 do tej decyzji (zawierającego Ofertę [...]) oraz Załącznika Nr 2 do Oferty [...] (Wzór Umowy Ramowej) i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy (punkt I oraz punkt II zaskarżonej decyzji), zaś w pozostałym zakresie utrzymał w/w decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r. w mocy (punkt III zaskarżonej decyzji).

Zdaniem Sądu, Oferta [...] w spornej wersji zmienionej i zatwierdzonej przez organ regulacyjny mocą zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2010 r. jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, w tym przede wszystkim unormowaniami unijnymi oraz przepisami Prawa telekomunikacyjnego. Wspomniana Oferta [...] jest także zgodna z potrzebami rynku wskazanymi w decyzji nakładającej na skarżącą spółkę obowiązek przedłożenia oferty ramowej.

Przechodząc do kwestii oceny poszczególnych zarzutów, należy w pierwszej kolejności wskazać, iż niezasadny jest zarzut naruszenie art. 40 ust. 4 oraz art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na wprowadzeniu w ofercie ramowej, stanowiącej załącznik nr 1 do Decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2010 r., nr [...], zwanej dalej "Ofertą [...]", opłat w innej wysokości niż określona w rozstrzygnięciu w sprawie ustalenia wysokości opłat.

Należy uznać, że organ regulacyjny – zgodnie z art. 43 ust. 1 w zw. z art. 40 ust. 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne - decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. zmienił w całości projekt oferty ramowej i zatwierdził ofertę ramową na usługę [...] (pkt I tej decyzji), a także skorzystał z możliwości ustalenia opłaty dla tej usługi w tej samej decyzji (pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2009r.). Niewątpliwie opłaty określone w pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. zostały "przeniesione" do Załącznika nr 1 do tej decyzji, stanowiącego w istocie kompletną Ofertę [...]. Do takiego działania obligowały Prezesa UKE postanowienia pkt 6 Załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 lipca 2008 r. w sprawie zakresu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym (Dz. U. Nr 138, poz. 866), który stanowi, że "Oferta ramowa o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie łączy dzierżawionych powinna obejmować rodzaj, wysokość i sposób naliczania opłat z tytułu świadczenia usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych". Wbrew temu, co sugeruje skarżąca, wysokość opłat za usługę [...], zawarta w pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2009r., na skutek ponownego rozpoznania sprawy przez Prezesa UKE, pozostała niezmieniona (vide: - pkt III zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2010 r.).

W ocenie Sądu, zarzuty strony skarżącej związane są z błędnym utożsamianiem pojęcie "opłata" z pojęciem "opust". Według Sądu, należy zgodzić się z organem regulacyjnym, iż takie postrzeganie tych wyrażeń jest błędne, chociażby z tego powodu, że opust jest pochodną opłaty (ma charakter następczy względem ustalenia wysokości opłat). W konsekwencji, jak słusznie wskazał Prezes UKE, opusty nie mogły stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w pkt II decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., albowiem nie stanowią one opłaty, a tylko taki przedmiot obejmuje swą dyspozycją przepis art. 40 ust. 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne. Poziom opustów, nie mógł zatem stanowić składowej tej części decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r., która odnosi się do wysokości opłat za usługi [...]. W konsekwencji należy uznać, iż opusty stanowiące składnik oferty ramowej na usługę [...], w żadnej mierze nie mogą być postrzeganie, jako opłata za usługę [...], a więc – wbrew zarzutom skarżącej spółki – Sąd nie dostrzega sprzeczności w wysokości opłat za usługę [...], tj. sprzeczności pomiędzy w pkt lI i pkt I decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r. W tej sytuacji należy uznać, że - wbrew twierdzeniom T. S.A. - opłaty ustalone na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. (pkt II tej decyzji) nie odbiegają od opłat zawartych w ofercie ramowej ustalonej na podstawie art. 43 ust. 1 cyt. ustawy (pkt I decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.).

W ocenie Sądu, należy ponadto wskazać, że opusty przewidziane w Ofercie [...] nie przysługują automatycznie, lecz dla ich uzyskania konieczne jest spełnienie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego określonych warunków, tj. określonego czasu trwania umowy, czy też przesłanek infrastrukturalnych. Zatem, jak słusznie zauważył organ, rolą opustów jest promowanie zachowań przedsiębiorców telekomunikacyjnych, które są korzystne także z punktu widzenia skarżącej T. S.A., tj. promowanie stałej współpracy z lojalnymi klientami na rynku hurtowym.

Nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż T. S.A. stosuje opusty na rynku detalicznym. W tej sytuacji organ słusznie przyjął, że fakt ten obliguje skarżącą spółkę do stosowania podobnych rozwiązań na rynku hurtowym. W przeciwnym razie, jak zasadnie wskazał organ, skarżąca spółka T. S.A., konkurując z przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi o klienta na rynku detalicznym, miałaby przewagę konkurencyjną polegającą na możliwości promowania współpracy ze stałymi klientami, zaś przedsiębiorca telekomunikacyjny pozbawiony możliwości otrzymania opustu od T. S.A. na rynku hurtowym, nie miałby takiej możliwości. W związku z powyższym, argumentacja strony, iż udzielenie opustu ma decydujący wpływ na ustalenie ceny za usługę dzierżawy łączy, jest pozbawiona zasadności.

Mając na względzie powyższe, nie można zgodzić, się z twierdzeniem podnoszonym przez T. S.A., że opusty stanowią element opłaty, albowiem opusty stanowią element Oferty [...] zależny od spełnienia dodatkowych warunków i powodujący obniżenie opłat tylko po spełnieniu przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego tych warunków. Opusty nie mają w istocie żadnego powiązania z kosztami ponoszonymi przez T. S.A., gdyż wartości opustów wskazane w Ofercie [...] stanowią konkretną wartość procentową, przyznawaną warunkowo.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku strony skarżącej o stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2009r., w części wskazanej przez spółkę T. S.A. w skardze, czy też jej uchylenia.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 1 i 4 Pt oraz art. 13 dyrektywy nr 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) polegające na niezastosowaniu kryterium ponoszonych kosztów w zakresie wprowadzenia opustów od ustalonych opłat, należy uznać, że zarzut ten, podobnie jak poprzedni, opiera się na błędnym założeniu strony skarżącej, że opłata za usługę [...] jest tożsama z poziomem opustu przyznawanego przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu za czas trwania umowy z T. S.A., czy też na skutek zaistnienia przesłanek infrastrukturalnych. Należy uznać, iż wbrew stanowisku skarżącej, ustalanie przez organ regulacyjny poziomu upustów w Ofercie [...] nie następuje z trybie, o którym stanowi art. 40 ust. 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, bowiem ten dotyczy wyłącznie wysokości opłat. W konsekwencji ustalając poziomu upustów, organ nie jest obowiązany stosować kryterium kosztowego. W ocenie Sądu, organ regulacyjny zasadnie wskazał, iż nie można zrównywać szczególnego trybu ustalania wysokości opłat za usługę [...], na zasadzie art. 40 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, z ustalaniem innych elementów oferty ramowej w oparciu o art. 42 ust. 3 w zw. z art. 43 ust. 4 cyt. ustawy.

Wobec powyższego, zarzuty skargi dotyczące kryterium kosztowego, wyprowadzone przez skarżącą z przepisu art. 13 dyrektywy nr 2002/19/WE z dnia 7 marca 2002 r., należy uznać za niezasadne.

Na marginesie warto - zdaniem Sądu - wskazać, iż nie bez znaczenia w kontekście omawianych powyżej zarzutów strony skarżącej jest także podnoszony przez Prezesa UKE fakt, że wprowadzając sporne opusty, organ ten wzorował się na dotychczas obowiązujących rozwiązaniach (vide: oferta ramowa [...] z 2007 r.), z tą jedynie różnicą, że - na wniosek T. S.A. - zrezygnowano z opustu podstawowego w wysokości 5%, co wymusiło "modyfikację" przez organ części 5 pkt 5.7 Oferty [...].

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w kontekście usunięcia opłaty za przygotowanie kosztorysu w przypadku zastosowania rozwiązania alternatywnego, należy wskazać, że niewątpliwie pewnego rodzaju zabezpieczeniem dla T. S.A., pozwalającym jej na odzyskanie kosztów związanych z uruchomieniem usługi w sposób alternatywny, jest rozwiązanie przewidziane w Części 2 pkt 2.5 ppkt 2 i 9 Oferty [...] określające minimalny okres obowiązywania Umowy Szczegółowej w przypadku, gdy T. S.A. poniosła nakłady inwestycyjne w związku z realizacją zamówienia na usługę w sposób alternatywny. Pierwsze ze wskazanych wyżej postanowień przewiduje, że skarżąca T. S.A. przez co najmniej 12 miesięcy będzie otrzymywała opłaty za zestawienie łącza w sposób alternatywny, drugie natomiast stanowi dodatkowe zabezpieczenie dla T. S.A. w sytuacji, gdy przedsiębiorca telekomunikacyjny wypowie umowę zawartą na warunkach wskazanych w Części 2 pkt 2.5 ppkt 2 Oferty [...] przed terminem, na który została zawarta. Skarżąca otrzyma bowiem wówczas opłaty należne jej od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego za cały okres trwania umowy zawartej na czas określony, jednak nie więcej niż za 24 miesiące. Zdaniem Sądu, Prezesa UKE słusznie w tej sytuacji przyjął, iż opłata za przygotowanie kosztorysu przewyższałaby koszty nakładów poniesionych przez T. na realizację Zamówienia na Usługę w sposób alternatywny, bowiem strona odzyskuje zwrot tych kosztów na podstawie pkt 2.5 ppkt 2 i 9 Oferty [...]. Dlatego też, zarzut powyższy nie zasługuje na uwzględnienie.

Ponadto warto wskazać, na co zwracała uwagę również K. w piśmie procesowym (załączniku do protokołu) z dnia [...] listopada 2011 r., iż powyższa opłata nie funkcjonowała również zarówno w Ofercie [...] z 2006 r., jak i w Ofercie [...] z 2007 r., co - zdaniem K. - jest istotne ze względu na ciągłość regulacyjną oraz brak zaskarżenia tego rozwiązania przez T. S.A.

Z kolei, jeśli chodzi o zarzuty skarżacej spółki dotyczące braku uprawnienia do pobierania przez T. S.A. opłat w przypadku wypowiedzenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego Umowy Szczegółowej przed terminami instalacji Urządzeń i/lub Urządzeń końcowych i podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego, należy - zdaniem Sądu - zgodzić się z organem regulacyjnym, iż uprawnienie T. S.A. do naliczania opłat powstaje z chwilą przekazania łącza do eksploatacji, tj. z chwilą podpisania protokołu zdawczo-odbiorczego. Jeżeli wypowiedzenie zostanie złożone przed instalacją Urządzeń lub Urządzeń końcowych, to skarżąca T. S.A. nie ponosi kosztów związanych ze świadczeniem usługi na rzecz przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Należy mieć na względzie przede wszystkim postanowienia wzoru Umowy Ramowej stanowiącego Załącznik nr 2 do spornej Oferty [...], który stanowi uszczegółowienie zapisów Oferty [...] w tym zakresie. W tym zakresie trzeba wskazać, iż kwestię instalacji urządzeń końcowych przedsiębiorcy telekomunikacyjnego regulują art. 5 ust. 8 i 9 wzoru Umowy Ramowej. Zgodnie z tymi postanowieniami, jeżeli istnieje możliwość realizacji usługi, wówczas strony są zobowiązane do ustalenia terminu (nie dłuższego niż 14 dni), w którym zostanie przeprowadzona instalacja urządzeń końcowych przedsiębiorcy telekomunikacyjnego oraz testy łącza telekomunikacyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 9 wzoru Umowy Ramowej niezapewnienie przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego dostępu do jego lokali w powyższym celu oznacza rezygnację z zamówienia oraz odstąpienie od Umowy Szczegółowej. W świetle powyższych zapisów, argumentacja T. S.A., iż przez cały okres trwania Umowy Szczegółowej przedsiębiorca telekomunikacyjny może nie zdecydować się na wykorzystanie łącza poprzez niedołączenie swoich urządzeń końcowych do łącza - nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem dołączenie urządzeń końcowych przedsiębiorcy telekomunikacyjnego odbywa się już na etapie zestawiania łącza, zaś przeprowadzenie testów łącza dzierżawionego (z udziałem urządzeń końcowych przedsiębiorcy telekomunikacyjnego) jest warunkiem przekazania łącza do eksploatacji. W konsekwencji, należy uznać, że wypowiedzenie Umowy Szczegółowej przed rozpoczęciem świadczenia usługi na rzecz przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, tj. przed terminem instalacji urządzeń końcowych i podpisaniem protokołu zdawczo-odbiorczego, nie powoduje powstania kosztów po stronie skarżącej T. S.A.

Zdaniem Sądu, brak jest również uzasadnienia dla żądania przez skarżącą T. S.A. opłaty za rezerwację łącza w przypadku ustalenia, że zamówienie ma być realizowane w terminie dłuższym niż 30 dni, bowiem wydłużenie terminu przekazania łącza do eksploatacji jest możliwe tylko po uprzednim wyrażeniu zgody przez T. S.A. Ponadto, odnosząc się do tego zarzutu, należy uwzględnić fakt, iż oferta ramowa ustala minimalne warunki, jakie skarżąca T. S.A. powinna zaoferować swoim kontrahentom, a więc w Ofercie [...] wprowadzono postanowienie pozwalające stronom na ustalenie dłuższego terminu przekazania łącza do eksploatacji.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 43 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 oraz art. 24 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne polegające na ustaleniu warunków współpracy z T. S.A. w sposób sprzeczny z definicją rynku właściwego określonego w decyzji wydanej na podstawie art. 24 cyt. ustawy, należy - zdaniem Sądu – wskazać, iż argumentacja strony skarżącej w tym zakresie jest niezasadna.

Otóż, w ocenie Sądu, zasady współpracy z T. S.A. w zakresie dzierżawy odcinków zakończeń łączy zostały ustalone w spornej ofercie ramowej w sposób zgodny z definicją rynku 13, wskazaną w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2008 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 24 Prawa telekomunikacyjnego. Organ słusznie wskazał, iż zmiany wprowadzone zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 201o r. w zakresie definicji odcinka zakończenia łącza miały na celu doprecyzowanie, iż usługa dzierżawy łączy powinna być świadczona przez skarżącą spółkę bez względu na fizyczny przebieg danego łącza. Wskazać trzeba ponadto, iż definicja usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy przyjęta w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2008 r. na rynku 13 została przyjęta tylko na potrzeby tej decyzji w celu przeprowadzenia analizy rynku, na którym dzierżawę łączy świadczą różni operatorzy. Natomiast definicja zawarta w spornej Ofercie [...] ma na celu określenie warunków korzystania z usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy świadczonej w sieci T. S.A.. Dlatego też definicja usługi dzierżawy od odcinków zakończeń łączy zawarta w w/w decyzji z dnia [...] października 2008 r. na rynku 13 wymagała jej dostosowania do struktury sieci skarżącej T. S.A.. Celem oferty ramowej jest bowiem konkretyzacja obowiązków regulacyjnych wskazanych w decyzjach regulacyjnych wydanych na właściwych rynkach regulowanych. Prezes UKE uzasadniając skarżony zapis, nie bez racji wskazał, że przyjęcie definicji usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy bez jej dostosowania do sieci T. S.A., dokonanego w spornej decyzji, nie pozwalałoby przedsiębiorcom telekomunikacyjnym na korzystanie z usługi dzierżawy łączy świadczonej przez T. S.A.. Organ wskazał, że każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny zna bowiem schemat połączenia swojej sieci z siecią T. S.A., nie mając informacji o schematach łączenia z siecią T. S.A. sieci innych operatorów. Nie mając informacji, czy w danym węźle sieci T. S.A. (najbliższym od urządzenia abonenckiego) obecny jest jakiś przedsiębiorca telekomunikacyjny, operator zamawiający łącze w T. S.A. nie byłby w stanie właściwie złożyć zamówienia, bowiem nie mógłby określić, czy zamawiane przez niego łącze jest odcinkiem zakończenia łącza czy też odcinkiem niebędącym zakończeniem łącza. Zdaniem Sądu, przyjąć trzeba w tej sytuacji, iż w spornej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] października 2010 r. właściwie doprecyzowano definicję odcinka zakończenia łącza oraz definicję odcinka niebędącego zakończeniem łącza, trafnie wskazując, iż o zaliczeniu zamawianego w T. S.A. łącza do jednej bądź drugiej z tych kategorii decydują punkty, w których dane łącze jest zakończone. W rzeczywistości należy uznać, iż zakres usług świadczonych na podstawie decyzji organu regulacyjnego z dnia [...] października 2008 r. i decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia jest identyczny, albowiem w obu przypadkach droga łącza zawiera się pomiędzy urządzeniem abonenckim a węzłem w sieci skarżącej T. S.A., do którego dołączony jest operator wnioskujący o usługę (stanowiący zakończenie łącza dzierżawionego).

Na marginesie warto zauważyć, iż K. wskazała w toku postępowania, iż powyższe doprecyzowanie dotyczące faktycznej drogi zestawienia łącza zapobiegać ma również nadużyciom ze strony skarżącej T. S.A. K. stwierdziła bowiem, iż zgodnie z poprzednią definicją skarżący operator stosowała praktykę, w świetle której jako najbliższy węzeł w sieci T. S.A., do którego dołączony jest operator wnioskujący, był traktowany jakikolwiek węzeł, w którym wnioskujący operator posiadał jakąkolwiek infrastrukturę. Według K., pociągało to za sobą konieczność zamawiania dodatkowych łączy pomiędzy takim węzłem a węzłem, do którego łącze powinno być doprowadzone, zgodnie z intencją operatora alternatywnego. Taka praktyka prowadziła do sztucznego zawyżania kosztów po stronie skarżącej T. S.A. (konieczność zestawiania kolejnych odcinków) a po stronie operatora - znaczący zwrot wydatków, co często uniemożliwiało skuteczną konkurencję na rynkach detalicznych. Co więcej, zdaniem K., argumentacja strony skarżącej prowadziłaby do ucieczki spółki T. S.A. spod regulacji objętej stosownymi zapisami spornej Oferty [...].

Zdaniem Sądu, w kontekście powyższych argumentów, uznać należy, iż doprecyzowanie w spornej decyzji definicji odcinka zakończenia łącza oraz definicji odcinka niebędącego zakończeniem łącza, nie świadczy o naruszeniu przez organ regulacyjny przepisów art. 43 ust. 1 w związku z art. 42 ust. 1 oraz art. 24 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, albowiem nie doszło do ustalenia warunków współpracy w sposób sprzeczny z definicją rynku właściwego określonego w decyzji wydanej w 2008 r. na podstawie art. 24 cyt. ustawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ regulacyjny, wbrew zarzutom skarżącej spółki, nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.

Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] października 2010 r., jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2009 r., wydana w przedmiocie zmiany przedłożonego przez T. S.A. projektu Oferty [...] i jego zatwierdzenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezes UKE wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organ regulacyjny, wydając obie sporne decyzje, oparł się na materiale zgromadzonym w sprawie, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez obie strony (skarżącą spółkę oraz K.). Organ dokonał również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów stron dla toczącej się sprawy.

Wbrew zarzutom skarżącej, organ właściwie uznał, iż skarżącej spółce T. S.A. będzie przysługiwać uprawnienie do żądania zabezpieczenia tylko w przypadku zalegania przez przedsiębiorcę z płatnościami z tytułu usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, tj. bez uwzględnienia realizacji płatności za inne usługi oraz w przypadku krótkotrwałego zalegania z płatnościami. Zdaniem Sądu, organ słusznie podniósł, że obowiązek przedstawienia zabezpieczenia przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w sytuacji istnienia zaległości niewielkich oraz zaległości z innego tytułu niż dzierżawa łączy, może prowadzić do ograniczenia rozwoju rynku telekomunikacyjnego. Wprowadzanie do Oferty [...] takich zapisów, jak chce tego skarżąca, pozostawałoby w ewidentnej sprzeczności z celami przyświecającymi działalności Prezesa UKE, do których należy m. in. wspieranie rozwoju konkurencji.

Warto zwrócić w tym kontekście uwagę na dodatkowe argumenty podniesione w toku postępowania przez K., która uznała, że wykluczenie sytuacji, w której następuję rzeczowe uzależnienie warunków świadczenia usługi dzierżawy łączy od kwestii związanych z wykonywaniem zobowiązań wynikających z zupełnie innego stosunku prawnego mogłoby zostać uznane również za niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331, ze zm.), które uzależnianie zawarcia umowy od przyjęcia lub spełnienia przez drugą stronę innego świadczenia, niemającego rzeczowego ani zwyczajowego związku z przedmiotem umowy, traktują jako nadużywanie pozycji dominującej.

Podobnie, jeśli chodzi o ustalenie, że skarżącej T. S.A. przysługuje uprawnienie do odmowy realizacji zamówienia na usługę tylko w przypadku zalegania przez przedsiębiorcę z płatnościami z tytułu usługi dzierżawy łączy telekomunikacyjnych, tj. bez uwzględnienia płatności za inne usługi, w tym przypadku również należy zgodzić się z organem regulacyjnym oraz K., iż spółka T. S.A. nie powinna dysponować uprawnieniem do odmowy realizacji zamówienia na usługę [...] w sytuacji posiadania przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego niewielkiej zaległości na rzecz T. S.A., czy też zaległości z innych tytułów niż dzierżawa łączy, bowiem taka sytuacja może prowadzić do ograniczenia rozwoju konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny bardzo rozsądnie podkreślił, że skarżąca spółka może żądać odsetek od zaległych kwot oraz, że nie została ona pozbawiona możliwości dochodzenia od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego tych należności. Z powyższych względów uznać trzeba, iż proponowane przez T. S.A. powiązanie istnienia zaległości po stronie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (krótkotrwałych bądź z tytułu innych usług niż dzierżawa łączy) z odmową realizacji zamówienia przez T. S.A. jest pozbawione zasadności.

Wbrew zarzutom strony skarżącej, organ w uzasadnieniu spornej decyzji w sposób trafny przyjął, że skrócenia terminu przewidzianego na udzielenie odpowiedzi na zamówienie na usługę po wprowadzeniu Interfejsu Systemu Informatycznego (ISI), jest podyktowane istotnym skróceniem procesu doręczania odpowiedzi (korespondencja przysyłana drogą elektroniczną), względem dotychczasowego sposobu (tradycyjnej poczty). Zatem, jak słusznie przyjął organ, uruchomieniu systemu ISI umożliwi pominiecie czasu niezbędnego na doręczenie przesyłki przez pocztę.

Również w odniesieniu do skrócenia terminu realizacji zmiany miejsca zakończenia łącza telekomunikacyjnego oraz zmiany przepływności łącza, organ zasadnie Prezes UKE wskazuje, iż decyzją z dnia [...] października 2010 r. nie dokonano skrócenia terminów na realizację zamówienia na zmianę przepływności łącza oraz zamówienia na zmianę miejsca zakończenia łącza dzierżawionego, bowiem decyzja z dnia [...] grudnia 2009 r. również określała, iż realizacja tych zamówień powinna być dokonywana przez stronę w ciągu 10 dni od wysłania do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego pozytywnej odpowiedzi na zamówienie.

Jeśli chodzi z kolei o kwestię zarzutów związanych z ustaleniem kary umownej na rzecz przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w przypadku, gdy opóźnienie w zwrocie łącza następuje z winy skarżącej T. S.A., należy uznać, iż Prezes UKE słusznie podniósł, że sporna Oferta [...] przewiduje termin na dokonanie zwrotu łącza, po upływie którego przedsiębiorca telekomunikacyjny jest zobowiązany do zapłaty na rzecz T. kwoty w wysokości 1/30 opłaty miesięcznej za dzierżawę łącza za każdy dzień opóźnienia w zwrocie łącza. Nie można więc twierdzić, że przedsiębiorca telekomunikacyjny nie ponosi żadnych kosztów związanych z opóźnieniem w zwrocie łącza. Wobec tego należy, zdaniem Sądu, stwierdzić, że kary umowne - w odniesieniu do tego samego przedmiotu - zostały prawidłowo zastrzeżone po obu stronach, a nie tylko na rzecz przedsiębiorców telekomunikacyjnych.

Ustosunkowując się do zarzutów skarżącej spółki podniesionych w kontekście rzekomego naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 189 ust. 2 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo telekomunikacyjne, polegającego na nieuwzględnieniu celów, jakimi Prezes UKE obowiązany jest kierować się przy regulowaniu rynku telekomunikacyjnego, należy wskazać, iż usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy, jak również usługi dzierżawy odcinków niebędących zakończeniami łączy są świadczone z wykorzystaniem różnych technologii, dlatego też, mając na względzie zasadę neutralności technologicznej, usługi świadczone na powyższych rynkach regulowanych nie zostały poddane segmentacji ze względu na technologię ich świadczenia. W tej sytuacji należy przyjąć, iż Prezes UKE, powołując się na zasadę neutralności technologicznej, poprzez wprowadzenie stosownych zapisów do Oferty [...] zapewnia rozwój konkurencji na wskazanych wyżej rynkach regulowanych, bowiem umożliwia przedsiębiorcom telekomunikacyjnym korzystanie z usługi dzierżawy łączy, niezależnie od technologii, którą T. S.A. wykorzystuje do jej świadczenia.

Ponadto, ustosunkowując się do powyższego zarzutu strony skarżącej, należy – zdaniem Sądu - zgodzić się z K. i uznać, że rzekome nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji organu zaleceń Komisji Europejskiej w sprawie regulowanego dostępu do sieci nowej generacji, nie jest zarzutem, który można w sposób trafny odnieść do postępowania w sprawie zatwierdzenia oferty ramowej. Należy bowiem przyjąć, że to decyzja Prezesa UKE z dnia [...] października 2008 r., określając przedmiot regulacji, nakłada określone obowiązki regulacyjne. Wszelkie zatem wyłączenia, w zakresie sieci nowej generacji mogłyby, ewentualnie, być uwzględnione we wspomnianej decyzji z 2008 r., co dałoby ewentualnie możliwość uwzględnienia takiego wyłączenia również w spornej ofercie ramowej. Uznać trzeba zatem, iż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Prezes UKE nie miał podstaw do wprowadzenia zapisów oczekiwanych przez skarżącą T. S.A. W tej sytuacji, zarzut skarżącej nieuwzględnienia celów polityki regulacyjnej przez Prezesa UKE w tym przypadku jest całkowicie chybiony.

Dokonując z kolei analizy zarzutu dotyczącego rzekomego naruszenia art. 139 k.p.a. w związku art. 127 § 3 k.p.a. polegającego na wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2010 r. na niekorzyść strony wnoszącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zarzut podniesiony przez spółkę T. S.A. w pkt 6 skargi jest niezasadny.

Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2009 r. wniosło dwóch uczestników postępowania, tj. zarówno K. jak i skarżąca spółka T. S.A. Strona skarżąca wniosła o zmianę ww. decyzji w części, podczas gdy K. zażądał uchylenia w/w decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy.

Jak słusznie wskazał organ regulacyjny, powołując się na stanowisko doktryny oraz orzecznictwo, w sytuacji, gdy odwołania złożyły strony o sprzecznych interesach i żądania odwołań są przeciwstawne, to zagadnienie reformationis in peius nie powstaje, skoro uwzględnienie żądania jednej ze stron (decyzja na korzyść strony) jest równoznaczne z nieuwzględnieniem żądania innej strony (decyzja na niekorzyść strony).

Nie można zgodzić się z twierdzeniem T. S.A., iż K. wnosząc o uchylenie wskazanej decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. w całości, wnosił o nowe rozwiązanie jedynie w kilku punktach oferty ramowej.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy – zdaniem Sądu – uznać, iż Prezes UKE, wydając decyzję z dnia [...] grudnia 2009 r., a następnie – w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy - decyzję z dnia [...] października 2010 r., nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa.

Według Sądu, organ regulacyjny w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego dokładnie wyjaśnił wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a także konkretnie ustosunkował się do żądań i twierdzeń strony skarżącej. Ponadto organ administracji w sposób wyczerpujący i wszechstronny zebrał i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które Prezes UKE poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2010 r. spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a., albowiem Prezes UKE wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla strony skarżącej.

Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.