Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 323/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Iwona Niżnik - Dobosz Protokolant : st. sekr. sądowy Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr XVII/147/2012 Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czorsztyn I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części: - postanowień tekstowych: § 5 ust. 1.1 zdanie 2, § 5 ust. 3 pkt 4, § 9 ust. 1 pkt 2a, § 9 ust. 7 pkt 1 w zakresie słów: "usług specjalnych", § 12 ust. 2, - załączników 1 i 2 uchwały (załączniki graficzne), w zakresie terenów oznaczonych symbolami: 5.1 UT, 2.2 MN/MT, 3.2 MN/MT, 6.2 MN/MT, 7.2 MN/MT, 8.2 MN/MT, 9.2 MN/MT, 10.2 MN/MT, 34.2 MN/MT, 44.2 MN/MT, 46.2 MN/MT, 61.2 MN/MT, 62.2 MN/MT, 63.2 MN/MT, 64.2 MN/MT, 65.2 MN/MT, 66.2 MN/MT, 67.2 MN/MT, 68.2 MN/MT, 69.2 MN/MT, 70.2 MN/MT, 71.2 MN/MT, 72.2 MN/MT, 73.2 MN/MT, 74.2 MN/MT, 75.2 MN/MT, 76.2 MN/MT, 77.2 MN/MT, 78.2 MN/MT, 79.2 MN/MT, 80.2 MN/MT, 81.2 MN/MT, 1.2 ZL/R, 4.2 ZL/R, 5.2 ZL/R, 7.2 ZL/R, 8.2 ZL/R, 9.2 ZL/R, 11.2 ZL/R, 18.2 ZL/R, 1.2 R/USn, 15.1 KS, - w załącznikach nr 1 i 2 uchwały, w legendzie dotyczącej oznaczenia dla terenów 1 UAI słów: "usług specjalnych", II. umarza postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności co do postanowienia zaskarżonej uchwały w paragrafie 10 ust. 5 pkt. 3 lit. b oraz co do załączników 1 i 2 uchwały w zakresie terenów 16.1ZP, 16.1U, 3.1US; III. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwalę Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 15 czerwca 2012 r., nr XVII/147/2012 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czorsztyn, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594) w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, ze zm.) i wniósł o stwierdzenie jej nieważności w części:

- w zakresie postanowień tekstowych:

§ 5 ust. 1.1 zdanie 2,

§ 5 ust. 3 pkt 4,

§ 9 ust. 1 pkt 2 w zakresie słowa: "mieszkalnictwo"

§ 9 ust. 7 pkt 1 w zakresie słów: "usług specjalnych",

§ 10 ust. 5 pkt 3 lit. b,

§ 12 ust. 2

- oraz w zakresie załączników 1 i 2 do uchwały (załączniki graficzne), w zakresie terenów:

5.1 UT,

2.2 MN/MT,

3.2 MN/MT,

6.2 MN/MT,

7.2 MN/MT,

8.2 MN/MT,

9.2 MN/MT,

10.2 MN/MT,

34.2 MN/MT,

44.2 MN/MT,

46.2 MN/MT,

61.2 MN/MT,

62.2 MN/MT,

63.2 MN/MT,

64.2 MN/MT,

65.2 MN/MT,

66.2 MN/MT,

67.2 MN/MT,

68.2 MN/MT,

69.2 MN/MT,

70.2 MN/MT,

71.2 MN/MT,

72.2 MN/MT,

73.2 MN/MT,

74.2 MN/MT,

75.2 MN/MT,

76.2 MN/MT,

77.2 MN/MT,

78.2 MN/MT,

79.2 MN/MT,

80.2 MN/MT,

81.2 MN/MT,

1.2 ZL/R,

4.2 ZL/R,

5.2 ZL/R,

7.2 ZL/R,

8.2 ZL/R,

9.2 ZL/R,

11.2 ZL/R,

18.2 ZL/R,

1.2 R/USn,

16.1 ZP,

15.1 KS,

16.1 U,

3.1 US.

- w zakresie załączników nr 1 i 2 do ww. uchwały w zakresie oznaczenia terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi (legendy):

-w zakresie oznaczenia dla terenów 2. MN/MT w zakresie słów: "lub turystycznej",

-w zakresie oznaczenia dla terenów 1UAI - w zakresie słów: "usług specjalnych".

W uzasadnieniu Wojewoda Małopolski zaznaczył, że zgodnie z wymogami art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 717) Wójt Gminy Czorsztyn przedłożył mu uchwałę Nr XVII/147/2012 Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 15 czerwca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czorsztyn wraz z załącznikami, w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi.

Przedłożone dokumenty planistyczne organ ocenił w zakresie spełnienia wymogów przepisów prawa dotyczących:

kompletności i zawartości dokumentacji prac planistycznych,

prawidłowości wykonania czynności trybu sporządzania projektu zmiany planu,

zawartości i treści przedmiotowej uchwały,

wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 nr 199 poz. 1227), rozporządzeń wykonawczych i przepisów odrębnych dotyczących planów miejscowych.

Wojewoda zauważył, że przedmiotowy plan został sporządzony i uchwalony w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 130, poz. 871), ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 1985 nr 12 poz. 49) oraz ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.Nr 130 poz. 871) i dlatego dokonał oceny ww. uchwały wraz z dokumentacją pod względem zgodności z przepisami obowiązującymi przed ww. zmianą ustawy.

W wyniku przeprowadzonej oceny nadzorczej uchwały i analizy dokumentacji planistycznej strona skarżąca stwierdziła, iż w jej ocenie przedmiotowa uchwała, w zakresie określonym w petitum skargi, została podjęta z istotnym naruszeniem procedury oraz zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazała, iż nie mogła we własnym zakresie wydać w odniesieniu do tej uchwały rozstrzygnięcia nadzorczego z uwagi na złożoność zakresu zaskarżenia oraz konieczność gruntownej analizy dokumentacji planistycznej, skutkującej niemożnością wydania rozstrzygnięcia nadzorczego w ustawowo określonym terminie.

I

1.1

Zdaniem Wojewody naruszono tryb sporządzania planu w zakresie art. 17 pkt 7 lit. c w związku z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w skrócie: u.p.z.p.), Wójt miał obowiązek uzgodnić projekt miejscowego planu z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, w omawianym przypadku z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, w zakresie ustaleń planu, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu i wprowadził zmiany wynikające z dokonanych już uzgodnień. Wójt Gminy Czorsztyn przedłożył projekt planu miejscowego do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Krakowie, na podstawie art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. w związku z art. 13 i art. 23 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody ze względu na położenie terenu objętego planem w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz rezerwatu przyrody Modrzewie. Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2011 r. znak: OP-I.610.6.20.201l.ADJCG RDOŚ odmówił uzgodnienia, wskazując w postanowieniu warunki, jakie należało spełnić w celu uzyskania pozytywnego uzgodnienia projektu planu miejscowego. RDOŚ w ww. postanowieniu wskazał (w punkcie 7), iż należy ograniczyć teren 9.1 U (występujący w projekcie planu) zgodnie z załącznikiem graficznym nr 3 do postanowienia, uzasadniając, iż teren ten w studium gminy (uzgodnionym wcześniej przez RDOŚ) znajduje się w strefie rekreacji nadwodnej ZP z dopuszczeniem zabudowy kubaturowej na powierzchni 1 % terenu. W związku z powyższym, po wprowadzeniu zmian do projektu planu, Wójt Gminy Czorsztyn ponownie wystąpił o uzgodnienie projektu planu miejscowego. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wydał postanowienie z dnia 12.10.2011 r. znak: OP-I.610.6.20.2011.AD, którym pozytywnie uzgodnił projekt planu miejscowego. Jednakże, analizując rysunek projektu planu miejscowego, przedłożonego do ponownego uzgodnienia z RDOŚ organ nadzoru stwierdził, iż teren 9.1 UT (do którego RDOŚ wniósł zastrzeżenia w punkcie 7 postanowieniu z dnia 16 sierpnia 2011 r. o odmowie uzgodnienia) został zmniejszony i w takiej formie przedłożony do ponownego uzgodnienia z RDOŚ (poprawiony projekt planu uzyskał pozytywne uzgodnienie z RDOŚ), po czym został ponownie skorygowany (poszerzony) i w nowym kształcie wyłożony do publicznego wglądu, a następnie przyjęty uchwałą w sprawie planu miejscowego. Ustalenia dla terenu 5.1 UT- tereny koncentracji usług turystycznych i rekreacji zapisano w § 10 ust. 1 tekstu uchwały, przyznając możliwość realizacji: hoteli, moteli, pensjonatów, schronisk turystycznych. Biorąc pod uwagę wzmiankę Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w zakresie zgodności analizowanego terenu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Czorsztyn Wojewoda stwierdził, iż fragment terenu 5.1 UT (w planie uchwalonym) położny jest w obszarze parku nadwodnego z urządzeniami rekreacyjnymi. Z powyższego wynika, że po uzgodnieniu projektu planu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska zostały wprowadzone zmiany, które nie były przedmiotem ponownego uzgodnienia. Wojewoda stwierdził też, iż "powiększony" w stosunku do pozytywie zaopiniowanego terenu 9.1 UT (występujący na planie uchwalonym teren 5.1 UT) - sąsiaduje z terenami 3.1 ZP i 4.1 ZP i w stosunku do wersji przedłożonej do uzgodnień obejmuje częściowo swoim zasięgiem te tereny. Porównawszy ustalenia planu miejscowego dla ww. terenów organ nadzorczy, zauważył znaczne różnice. Jako przeznaczenie podstawowe dla terenu 5.1 UT (ogólnie terenów 1.1 UT- 23.1 UT) w § 10 ust. 1 tekstu planu wskazano: tereny koncentracji usług turystycznych i rekreacji, w tym: hotele, motele, pensjonaty, schroniska turystyczne, pensjonaty, obiekty rekreacji indywidualnej, terenowe urządzenia i obiekty sportowo-rekreacyjne. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono: handel detaliczny, gastronomię, usługi administracji, usługi kultury i oświaty, agencje i biura turystyczne, pole namiotowe, zieleń urządzoną, ciągi piesze, ścieżki rowerowe, parkingi, urządzenia infrastruktury technicznej. Wśród postanowień planu dot. parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano, iż wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi do 30%, a powierzchnia biologicznie czynna nie może stanowić mniej niż 40% powierzchni działki budowlanej. Odnosząc się natomiast do terenów 3.1 ZP 4.1 ZP, "kosztem" których powiększono pierwotny teren 9.1 UT - obecnie teren 5.1 UT- ustalono, jako ich przeznaczenie (zgodnie z § 14 ust. 4 planu miejscowego): tereny zieleni urządzonej i nieurządzonej, tereny obiektów i urządzeń rekreacji przywodnej wzdłuż zbiornika wodnego Jezioro Czorsztyńskie oraz zb. Sromowce Wyżne i rzeki Dunajec lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Dopuszczono realizację na tych terenach: obiektów małej architektury (ławki, elementy oświetlenia terenu; sezonowych usług gastronomicznych i handlowych, wypożyczalni sprzętu, miejsc plażowania i biwakowania, obsługi WOPR z niezbędnym zapleczem sanitarnym i socjalno- administracyjnym pola namiotowego lub campingowego (carawaningowego) miejsc parkingowych; urządzeń sportowych typu boisko sportowe, placów zabaw; ciągów pieszych; plaż trawiastych, urządzonych zejść do wody oraz drewnianych pomostów dla cumowania łodzi. Jako zasady zagospodarowania ww. terenów ustalono m.in. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej minimum 90% powierzchni terenu, wskaźnik powierzchni zabudowy: do 1% powierzchni ogólnej terenu.

Wojewoda stwierdził, iż zmiany wprowadzone przez organ planistyczny, dokonane po uzgodnieniach z RDOŚ, a nie wynikające jednocześnie z tych uzgodnień, były na tyle istotne, iż wymagały powtórzenia procedury planistycznej, czego jednak organ planistyczny nie wykonał, naruszając tym samym art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. w związku z art. 13 i art. 23 ustawy o ochronie przyrody, ze względu na położenie terenu objętego planem w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz rezerwatu przyrody Modrzewie.

W związku z powyższym strona skarżąca z uwagi na wyżej opisane istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego wniosła o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zakresie:

załącznika nr 1 i 2 do ww. uchwały w zakresie terenu 5.1 UT

1.2

Wojewoda porównując projekt planu przedłożony do ponownego uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska z uchwalonym planem miejscowym zauważył następujące zmiany, wprowadzone po etapie uzgodnień z RDOŚ, dotyczące przeznaczenia niektórych terenów:

1) MT (projekt planu) - na MN/MT (plan uchwalony),

2) MN (projekt planu) - na MN/MT (plan uchwalony),

3) UT (projekt planu) - na MN/MT (plan uchwalony),

4) US (projekt planu) - na MN/MT (plan uchwalony),

5) oraz dokonano poprawek polegających na zmianie przeznaczenia terenów MT, MN na

tereny MN/MT

Przeznaczenie terenu w uchwalonym planie miejscowym Przeznaczenie terenu w projekcie miejscowego planu,

przedłożonym do uzgodnienia RDOŚ

3.2 MN/MT 1.2MT

2.2 MN/MT 4.2 MN/MT + 3.2 MT

6.2 MN/MT 6.2 MN/MT i 7.2 MN/MT i 8.2 MN/MT - powiększone o

tereny 2.2MT, 3.1MN, 4.1 MN, 5.1MN, + 1.1.MN +

6KDW+

7.2 MN/MT 6.1 MN

9.2 MN/MT 1.1MT,2.1MN,9.1MN

10.2 MN/MT 10.2MN/MT + droga 3KDD+ 8.1 MN

8.2 MN/MT 7.1 MN

34.2 MN/MT 43.2MN/MT, 42.2MN/MT 44.2MN/MT,

37KDW+ 36KDW+ 40KDW + 41KDW+

41.2MN/MT, 38.2MN/MT, 46.2MN/MT + 11.2MT

44.2 MN/MT 34.2MN/MT + fragm. 2.1US + 48KDW+19.1UT

46.2 MN/MT 20.1 UT

61. 2 MN/MT 13.2 MT, 16.2 MT

62.2 MN/MT 14.2 MT

63.2 MN/MT 15.2MT

64.2 MN/MT 17.2MT

65.2 MN/MT 42.1MN,41.1MN

66.2 MN/MT 43.1 MN

67.2 MN/MT 70.2 MN/MT + 61KDW + 44.1MN,7.1MT, 18.2MT

68.2 MN/MT 19.2MT

69.2 MN/MT 26.1 UT

70.2 MN/MT 45.1 MN

71. 2 MN/MT 46.1 MN

72.2 MN/MT 47.1 MN

73. 2 MN/MT 48.1 MN

74.2 MN/MT 49.1 MN

75.2 MN/MT 50.1 MN

76.2 MN/MT 8.1 MT

77.2 MN/MT 51.1 MN

78.2 MN/MT 52.1 MN

79.2 MN/MT 53.1 MN

80.2 MN/MT 54.1 MN

81. 2 MN/MT 55.1 MN

MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

MN/MT - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pensjonatowej i rekreacji indywidualnej

UT - tereny koncentracji usług turystycznych i rekreacji

US - usługi sportu i rekreacji

Porównując zapisy projektu planu miejscowego w wersji przedłożonej do uzgodnień z RDOŚ w Krakowie określających przeznaczenie ww. terenów MN, MT, UT, US z odpowiadającymi im na rysunku planu terenami, dla których zmieniono przeznaczenie na MN/MT strona skarżąca wskazała na to, iż zapisy tekstowe planu określające przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne dla ww. terenów oraz zasady zagospodarowania ww. terenów znacznie się różnią.

1.2.1

Po porównaniu zapisów tekstowych planu uchwalonego z projektem planu przekazanym do uzgodnień z RDOŚ organ nadzoru dokonał zestawienia zapisów tekstowych dotyczących terenów MN/MT z planu uchwalonego z zapisami dotyczącymi terenów MT - z projektu planu przedłożonego do uzgodnień z RDOŚ dotyczące następujących terenów z planu uchwalonego: 2.2 MN/MT - (projekt planu: 4.2 MN/MT + 3.2 MT); 3.2 MN/MT- (projekt planu: 1.2 MT); 34.2 MN/MT- (projekt planu: 43.2 MN/MT, 42.2 MN/MT, 44.2 MN/MT, 37 KDW + 36 KDW + 40 KDW + 41 KDW + 41.2 MN/MT, 38.2 MN/MT, 46.2 MN/MT + 11.2 MT); 61.2 MN/MT- (projekt planu: 13.2 MT, 16.2 MT); 62.2 MN/MT - (projekt planu: 14.2 MT); 63.2 MN/MT - (projekt planu: 15.2 MT); 64.2 MN/MT - (projekt planu: 17.2 MT) 68.2 MN/MT - (projekt planu: 19.2 MT) i 76.2 MN/MT - (projekt planu: 8.1 MT).

Porównując zapisy projektu planu miejscowego w wersji przedłożonej do uzgodnień z RDOŚ określających przeznaczenie ww. terenów MT z odpowiadającymi im na rysunku planu terenami, dla których zmieniono przeznaczenie na MN/MT skarżąca wskazała na to, iż zapisy tekstowe planu określające przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne dla ww. terenów znacznie się różnią. Przedstawiła, że zapisy dla terenów MN/MT z planu uchwalonego wyglądają następująco:

§ 8 ust. 3. Dla terenów oznaczonych symbolami: 1.2MN/MT - 126.2MN/MT ustala się następujące kategorie przeznaczenia:

1) przeznaczenie podstawowe: tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pensjonatowej i rekreacji indywidualnej

2) przeznaczenie dopuszczalne:

a. zabudowa zagrodowa;

b. usługi nieuciążliwe;

c. miejsca parkingowe;

d. zieleń urządzona;

e. infrastruktura techniczna;

f. drogi wewnętrzne;

g. ścieżki rowerowe;

h. ciągi i place piesze.

3.1. Obowiązują następujące ustalenia dotyczące zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu:

1) wysokość budynków: zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 2;

2) powierzchnia biologicznie czynna: nie mniej niż 50% powierzchni działki;

3) wskaźnik powierzchni zabudowy: do 30 %;

4) kąt nachylenia głównych połaci dachowych: zgodnie z ustaleniami §3 ust.4;

5) utrzymuje się istniejącą zabudowę z możliwością remontów, przebudowy i rozbudowy;

- pozostałe ustalenia - jak dla 1MN.

Natomiast zapisy dla terenów MT z projektu planu przedłożonego do uzgodnień z RDOŚ wyglądały następująco:

§ 8 ust. 4 Na terenach oznaczonych symbolami: 1.1MT -10.1MT ustala się następujące przeznaczenie terenu:

1) przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy turystycznej: pensjonatowej oraz rekreacji indywidualnej (letniskowej);

2) przeznaczenie dopuszczalne :

a. usługi drobne, nieuciążliwe

b. miejsca parkingowe;

c. zieleń urządzona;

d. infrastruktura techniczna;

e. ulice wewnętrzne,

f. ścieżki rowerowe;

g. ciągi i place piesze;

4.1. Obowiązują następujące ustalenia dotyczące sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu:

1) utrzymuje się istniejącą zabudowę z możliwością modernizacji technicznej, przebudowy, rozbudowy;

2) przy realizacji nowej zabudowy obowiązuje wydzielanie działek budowlanych o powierzchni : zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 6:

3) obowiązuje zachowanie min. 50% powierzchni działki jako powierzchni biologicznie czynnej;

4) możliwa realizacja obiektów małej architektury i urządzeń związanych z wypoczynkiem (baseny rekreacyjne, paleniska do grillowania, oczka wodne, altany, placyki zabaw dla dzieci,

5) wysokość budynków : zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 2;

6) na ścianach budynków zakazuje się stosowania tablic reklamowych o pow.powyżej 2,0 m2;

7) dopuszcza się aby następujące elementy budynków i budowli wykraczały poza linię obowiązującą zabudowy na odległość nie większą niż 100 cm: gzymsy, okapy, opaski wokół okienne, zdobienia elewacji, zadaszenia nad wejściami, elementy odwodnienia dachu;

8) wprowadza się zakaz stosowania jako materiałów wykończeniowych ścian plastykowych listew elewacyjnych typu "siding" - nie dotyczy obiektów tymczasowych;

9) przyjmuje się zasadę nawiązania do linii zabudowy istniejącej oraz zachowania minimalnej odległości od dróg publicznych zgodnie z przepisami odrębnymi;

10) obowiązują ogrodzenia ażurowe o maksymalnej wysokości 2,0 m;

11) dojazd drogami publicznymi lub wewnętrznymi;

12) obowiązuje zakaz realizacji usług nie związanych z funkcją rekreacyjną, sportową lub turystyczną.

5. Na terenach oznaczonych symbolami: 1.2MT - 20.2MT ustala się następujące przeznaczenie terenu:

1) przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy rekreacji indywidualnej (letniskowej );

2) przeznaczenie dopuszczalne :

a. miejsca parkingowe;

b. zieleń urządzona;

c. infrastruktura techniczna;

d. drogi wewnętrzne,

e. ścieżki rowerowe;

f. ciągi piesze i place;

5.1. Obowiązują następujące ustalenia dotyczące sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu:

1) realizacja zabudowy na działkach o powierzchni : zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 6.

2) obowiązuje forma budynków wolnostojących niepodpiwniczonych, o wysokości nie większej niż 7 m;

3) forma dachu- zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 4 ;

4) wymagana realizacja zieleni na powierzchni minimum 50% działki;

5) obowiązuje zakaz realizacji usług niezwiązanych z funkcją rekreacyjną.

Wojewoda zwrócił uwagę, iż zmieniając symbole z MT na MN/MT zmieniono przeznaczenie:

1) terenów zabudowy turystycznej: pensjonatowej oraz rekreacji indywidualnej (letniskowej)- odnośnie terenu 76.2 MN/MT z planu uchwalonego w stosunku do 8.1 MT z projektu planu

2) terenów zabudowy rekreacji indywidualnej (letniskowej) – odnośnie terenów

2.2 MN/MT - (projekt planu: 3.2 MT)

3.2 MN/MT - (projekt planu: 1.2 MT)

34.2 MN/MT - (projekt planu: 11.2 MT)

61.2 MN/MT - (projekt planu: 13.2 MT, 16.2 MT)

62.2 MN/MT - (projekt planu: 14.2 MT)

63.2 MN/MT - (projekt planu: 15.2 MT)

64.2 MN/MT - (projekt planu: 17.2 MT)

68.2 MN/MT - (projekt planu: 19.2 MT)

umożliwiając lokalizowanie na tych terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem zabudowy zagrodowej. Zmieniono także ustalenia dotyczące sposobu zabudowy i zagospodarowania dla tych terenów.

Wojewoda stwierdził, że względu na położenie gminy Czorsztyn w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu, a w przypadku miejscowości Czorsztyn w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego oraz w sąsiedztwie obszaru Natura 2000, koniecznym było uzgodnienie powyższych zmian z Dyrektorem Pienińskiego Parku Narodowego oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska - czego jednak organ planistyczny nie wykonał. Projekt planu, który został finalnie uchwalony przez Radę Gminy, nie został uprzednio w tej wersji przedłożony do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska (w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu - art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody) oraz Dyrektorowi Pienińskiego Parku Narodowego (w części dotyczącej otuliny parku narodowego, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego - art. 10 ust. 6 ww. ustawy) - tym samym, według organu, naruszono art. 17 pkt 7 lit. c w zawiązku z art. 17 pkt 9 u.p.zp.

Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności załącznika nr 1 i 2 do ww. uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach w zakresie następujących terenów: 2.2 MN/MT, 3.2 MN/MT, 34.2 MN/MT, 61.2 MN/MT, 62.2 MN/MT, 63.2 MN/MT, 64.2 MN/MT, 68.2 MN/MT, 76.2 MN/MT.

1.2.2

Wojewoda przedstawił także zestawienie zapisów tekstowych dotyczących terenów MN/MT z planu uchwalonego z zapisami dotyczącymi terenów MN - z projektu planu dotyczące następujących terenów z planu uchwalonego:

7.2 MN/MT - (projekt planu 6.1 MN)

8.2 MN/MT - (projekt planu: 7.1 MN)

10.2 MN/MT - (projekt planu: 10.2 MN/MT + 3 KDD+ 8.1 MN)

65.2 MN/MT - (projekt planu: 42.1 MN, 41.1 MN)

66.2 MN/MT - (projekt planu: 43.1 MN)

70.2 MN/MT - (projekt planu: 45.1 MN)

71.2 MN/MT - (projekt planu: 46.1 MN)

72.2 MN/MT - (projekt planu: 47.1 MN)

73.2 MN/MT - (projekt planu: 48.1 MN)

74.2 MN/MT - (projekt planu: 49.1 MN)

75.2 MN/MT - (projekt planu: 50.1 MN)

77.2 MN/MT - (projekt planu: 51.1 MN)

78.2 MN/MT - (projekt planu: 52.1 MN)

79.2 MN/MT - (projekt planu: 53.1 MN)

80.2 MN/MT - (projekt planu: 54.1 MN)

81.2 MN/MT - (projekt planu: 55.1 MN)

Następnie organ nadzoru po raz kolejny przytoczył zapisy § 8 ust. 3 dla terenów MN/MT z planu uchwalonego (dla terenów oznaczonych symbolami: 1.2MN/MT – 126.2 MN/MT) oraz dla porównania zapisy dla terenów MN z projektu planu przedłożonego do uzgodnień z RDOŚ, które wyglądały następująco:

§ 8 ust. 3. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1.1 MN - 56.1 MN ustalono następujące przeznaczenia terenu:

1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna;

2) przeznaczenie dopuszczalne:

a. zabudowa zagrodowa (siedliskowa);

b. usługi drobne, nieuciążliwe,

c. budynki gospodarcze, garaże;

d. miejsca parkingowe;

e. zieleń urządzona;

f. infrastruktura techniczna;

g. drogi wewnętrzne;

h. ścieżki rowerowe;

i. ciągi i place piesze;

1. Na terenach, o których mowa w ust. 1. obowiązywały następujące ustalenia dotyczące sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu:

1) dopuszczono formę zabudowy: wolnostojącą, bliźniaczą lub szeregową;

2) wysokość budynków mieszkalnych: do 11 m ;

3) wysokość budynków gospodarczych i inwentarskich w zabudowie zagrodowej : do 10 m;

4) wysokość pozostałych budynków - zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 2 ;

5) kąt nachylenia głównych połaci dachowych: zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 4 (dot. także przebudowy i rozbudowy budynków);

6) dla zabudowy bliźniaczej lub szeregowej dopuszczono lokalizację budynków w granicach działki;

7) na ścianach budynków zakazano stosowania tablic reklamowych o powierzchni powyżej 2,0 m2;

8) dopuszczono aby następujące elementy budynków i budowli wykraczały poza linię obowiązującą zabudowy na odległość nie większą niż 100 cm: gzymsy, okapy, opaski wokółokienne, zdobienia elewacji, zadaszenia nad wejściami, elementy odwodnienia dachu;

9) wprowadzono zakaz stosowania jako materiałów wykończeniowych ścian plastykowych listew elewacyjnych typu "siding" - nie dotyczy obiektów tymczasowych;

10) powierzchnia biologicznie czynna nie mogła stanowić mniej jak 40% powierzchni poszczególnych działek budowlanych;

11) obowiązywały ogrodzenia ażurowe o maksymalnej wysokości 2,0 m;

12) dojazd drogami publicznymi lub wewnętrznymi;

13) przyjęto za zasadę nawiązania do linii zabudowy istniejącej oraz zachowania minimalnej odległości od dróg publicznych zgodnie z przepisami odrębnymi;

14) dopuszczono realizację obiektów budowlanych i urządzeń związanych z działalnością rzemieślniczą oraz inną działalnością gospodarczą, nie kolidującą z funkcją mieszkalną, pod warunkiem ograniczenia uciążliwości i zmian w środowisku do granic własności inwestora;

15) dopuszczono lokalizację gospodarstw agroturystycznych oraz możliwość adaptacji starych zagród i budynków gospodarczych na cele rekreacji indywidualnej.

Wojewoda zwrócił uwagę, iż zmieniając symbole terenów MN na MN/MT wprowadzono tym samym możliwość lokalizowania na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - zabudowy pensjonatowej i rekreacji indywidualnej. Zmieniono także ustalenia dotyczące sposobu zabudowy i zagospodarowania dla tych terenów.

Ze względu na położenie gminy Czorsztyn w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu, a w przypadku Czorsztyna w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego oraz w sąsiedztwie obszaru Natura 2000, zdaniem Wojewody koniecznym było uzgodnienie zmian z Dyrektorem Pienińskiego Parku Narodowego oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska - czego jednak organ nie wykonał, czym naruszył art. 17 pkt 7 lit. c w zw. z art. 17 pkt 9 u.pz.p. Dlatego strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zał. nr 1 i 2 uchwały Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach w zakresie następujących terenów: 7.2 MN/MT, 8.2 MN/MT, 10.2 MN/MT, 65.2 MN/MT, 66.2 MN/MT, 70.2 MN/MT, 71.2 MN/MT, 72.2 MN/MT, 73.2 MN/MT, 74.2 MN/MT, 75.2 MN/MT, 77.2 MN/MT, 78.2 MN/MT, 79.2 MN/MT, 80.2 MN/MT, 81.2 MN/MT.

1.2.3

Organ nadzoru przedstawił także zestawienie zapisów tekstowych dotyczących terenów MN/MT z planu uchwalonego z zapisami dotyczącymi terenów UT- z projektu planu. Przedmiotowe zestawienie dotyczyło następujących terenów z planu uchwalonego: 44.2 MN/MT- w projekcie planu: 34.2 MN/MT + 48 KDW+ 19.1 UT + 2.1 US, 46. MN/MT - w projekcie planu 20.1 UT, 69.2 MN/MT - w projekcie planu 26.1 UT.

Organ po raz kolejny przytoczył zapisy dla terenów MN/MT z planu uchwalonego (j. w.) oraz zapisy dla terenów UT z projektu planu przedłożonego do uzgodnień z RDOŚ, które brzmiały:

§ 10 ust. 1. Dla terenu oznaczonego w planie symbolami: 1.1 UT- 32.1 UT dopuszcza się następujące kategorie przeznaczenia terenu:

1) przeznaczenie podstawowe - usługi rekreacji i turystyki, w tym:

a. hotele; motele, pensjonaty;

b. schroniska turystyczne;

c. pensjonaty

d. terenowe urządzenia i obiekty sportowe i rekreacyjne;

2) przeznaczenie dopuszczalne :

a. handel detaliczny, gastronomia;

b. usług administracji;

c. usługi kultury i oświaty;

d. agencje i biura turystyczne;

e. pole namiotowe;

f. zieleń urządzona;

g. zieleń nieurządzona;

h. ciągi piesze;

i. ścieżki rowerowe;

j. parkingi;

k. urządzenia infrastruktury technicznej (np. stacje transformatorowe, inne).

1.1 Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów:

1) możliwość rozbudowy i przebudowy istniejących obiektów budowlanych;

2) wysokość budynków : zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 2;

3) wprowadza się zakaz stosowania jako materiałów wykończeniowych ścian plastykowych listew elewacyjnych typu "siding";

4) powierzchnia biologicznie czynna nie może stanowić mniej jak 40% powierzchni działki budowlanej;

5) dopuszcza się lokalizowanie tablic z informacjami turystycznymi;

6) dopuszcza się stosowanie ogrodzeń ażurowych o maksymalnej wysokości 2, 0 m;

Z kolei zapisy dla terenów US z projektu planu przedłożonego do uzgodnień z RDOŚ brzmiały:

§ 10 ust. 5 Dla terenów oznaczonych w planie symbolami: 1.1 US- 3.1 US dopuszcza się następujące kategorie przeznaczenia terenu:

przeznaczenie podstawowe - tereny koncentracji usług sportu i rekreacji - w tym:

- terenowe urządzenia i obiekty sportowo-rekreacyjne, boiska, bieżnie, itp.;

- hale sportowe;

- budynki z zapleczem usługowo-sanitarnym;

przeznaczenie dopuszczalne:

- gastronomia i handel detaliczny;

- usługi oświaty, kultury, administracji;

- zieleń urządzona;

- pola namiotowe;

- ciągi piesze;

- ścieżki rowerowe;

- parkingi;

- urządzenia infrastruktury technicznej (np. stacje transformatorowe, inne).

Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów:

- dopuszcza się wznoszenie budynków i budowli, za wyjątkiem masztów radiokomunikacyjnych i budowli będących nośnikami reklam;

- wysokość budynków nie więcej niż 12 m - z zastrzeżeniem w § 3 pkt 2;

- minimalna powierzchnia nowowydzielonych działek budowlanych: zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 6;

- zakaz stosowania jako materiałów wykończeniowych ścian plastykowych listew elewacyjnych typu "siding";

- powierzchnia biologicznie czynna nie może stanowić mniej jak 40 % powierzchni działki budowlanej;

- wskaźnik powierzchni zabudowy: max 30 %;

- dopuszcza się lokalizowanie tablic z informacjami turystycznymi;

- dopuszcza się stosowanie ogrodzeń ażurowych o max. wysokości 2, 0 m;

- zakazuje się stosowania ogrodzeń o przęsłach betonowych prefabrykowanych,

Dla terenów związanych z wypoczynkiem nadwodnym: możliwość lokalizacji i urządzania dodatkowo: plaż trawiastych, przystani, wypożyczalni sprzętu, zadaszonych watrzysk, boisk sportowych, sezonowych punktów handlowo -gastronomicznych, obiektów małej architektury.

Organ nadzoru zwrócił również uwagę, iż zmieniając symbole terenów UT i US na MN/MT zmieniono tym samym przeznaczenie terenów, których podstawowym przeznaczeniem były: usługi rekreacji i turystyki, w tym: hotele; motele, pensjonaty; schroniska turystyczne; pensjonaty, terenowe urządzenia i obiekty sportowe i rekreacyjne (UT) oraz terenów koncentracji usług sportu i rekreacji (US) - na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pensjonatowej i rekreacji indywidualnej. Organ podniósł, że zmiana dotyczyła także ustaleń dotyczących sposobu zabudowy i zagospodarowania dla wzmiankowanych terenów. Wojewoda zwrócił także uwagę, iż poprzez dokonanie tak znaczących zmian dot. ww. terenów - będących przedmiotem uzgodnień z RDOŚ, ze względu na położenie gminy Czorsztyn w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu, a w przypadku miejscowości Czorsztyn w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego oraz w sąsiedztwie obszaru Natura 2000- konieczne było przeprowadzenie uzgodnień dotyczących powyższych zmian z Dyrektorem Pienińskiego Parku Narodowego oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, a organ planistyczny nie wywiązał się z powyższych obowiązków. Przeprowadzona przez Wojewodę analiza dokumentów planistycznych w opisanym zakresie doprowadziła go do wniosku, że projekt planu, który został finalnie uchwalony przez Radę Gminy, nie został uprzednio w tej wersji przedłożony do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska - w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu, zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody - oraz Dyrektorowi Pienińskiego Parku Narodowego- w kwestii dotyczącej otuliny parku narodowego, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego, zgodnie z art. 10 ust. 6 ww. ustawy. W ocenie skarżącego stanowi to naruszenie art. 17 pkt 7 lit. c w zawiązku z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności Załącznika Nr 1 i 2 do ww. w zakresie terenów: 44.2 MN/MT, 46. MN/MT, 69.2 MN/MT.

1.2.4.

Strona skarżąca podniosła ponadto, iż na rysunku planu uchwalonego znajdują się tereny, które powstały z połączenia zarówno terenów MT jak i MN, w związku z czym wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności załącznika nr 1 i 2 do ww. uchwały w zakresie terenów:

6.2 MN/MT - w projekcie planu uzgadnianym z RDOŚ - tereny: 6.2 MN/MT, 7.2 MN/MT, 8.2 MN/MT oraz 2.2 MT, 3.1 MN, 4.1 MN, 5.1 MN, 1.1 MN

9.2 MN/MT - w projekcie planu uzgadnianym z RDOŚ - tereny: 1.1 MT, 2.1 MN, 9.1 MN,

67.2 MN/MT - w projekcie planu uzgadnianym z RDOŚ - tereny: 70.2 MN/MT, 61 KDW, 44.1 MN, 7.1 MT, 18.2 MT,

Skarżący podniósł, iż w jego ocenie, poprzez dokonanie tak znaczących zmian dot. ww. terenów będących przedmiotem uzgodnień z RDOŚ - ze względu na położenie gminy Czorsztyn w Południowomałopolskim Obszarze Chronionego Krajobrazu, a w przypadku miejscowości Czorsztyn w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego oraz w sąsiedztwie obszaru Natura 2000 - koniecznym było uzgodnienie powyższych zmian w Dyrektorem Pienińskiego Parku Narodowego oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Wojewoda zarzucił organowi planistycznemu niewykonanie powyższych obowiązków i podniósł, iż projekt planu, który został finalnie uchwalony przez Radę Gminy, nie został uprzednio w tej wersji przedłożony do uzgodnienia Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska (w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu -art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody) oraz Dyrektorowi Pienińskiego Parku Narodowego (w części dotyczącej otuliny parku narodowego, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego - art. 10 ust. 6 ww. ustawy).

Organ zarzucił też niespełnienie przez organ planistyczny wymogów art. 17 pkt 8 u.p.z.p w zw. z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266). Powołując się na art. 7 tej ustawy Wojewoda podkreślił, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne - które wymaga zgody - dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wymagała uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby, a pozostałych gruntów leśnych - zgody marszałka województwa. W ocenie Wojewody z podkładu mapowego, na którym sporządzony jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wynika, że na poniżej wskazanych terenach znajdują się użytki określone jako lasy oznaczone stosownie do brzmienia § 68 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454, z późn. zm.) symbolem “Ls". Skarżący zauważył przy tym, że na rysunku planu miejscowego (załącznik 1 i 2 do uchwały) szereg terenów, oznaczonych na podkładzie mapowym jako "Ls" miało następujące przeznaczenie:

1) 1.2 ZL/R, 4.2 ZL/R, 5.2 ZL/R, 7.2 ZL/R, 8.2 ZL/R, 9.2 ZL/R, 11.2 ZL/R, 18.2 ZL/R - tereny zieleni śródpolnej,

2) 1.2 R/USn - tereny rolnicze z dopuszczeniem użytkowania rekreacyjnego,

3) 16.1 ZP - tereny zieleni urządzonej oraz terenowych urządzeń obsługi rekreacji z rekreacją przywodną (plaża, pola biwakowe, przystanki wodne),

4) 15. 1 KS - tereny urządzeń obsługi komunikacji samochodowej, parkingi,

5) 16. 1 U - tereny koncentracji usług różnych,

6) 3.1 US - tereny koncentracji usług sportu i rekreacji

Strona skarżąca powołała się na zapisy przedmiotowego planu miejscowego dotyczące wyznaczonych na planie miejscowym terenów lasów - oznaczonych na planie symbolem ZL, dodając, że w tekście planu miejscowego zapisano w § 13 ust. 1: ustalenia dla terenów lasów oznaczonych symbolami: 1.1 ZL - 7.1 ZL Tereny lasów

Dla terenów oznaczonych w planie symbolami: 1.1 ZL - 7.1 ZL ustala się przeznaczenie terenu: tereny kompleksów leśnych, lasy gospodarcze, ochronne.

1.1. Obowiązują następujące ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania terenu:

1) prowadzenie gospodarki leśnej uwzględniającej:

a) stopniową przebudowę drzewostanów w kierunku zgodności z warunkami siedliskowymi (roślinności potencjalnej);

b) utrzymywanie różnorodności siedliskowej wewnątrz obszarów leśnych poprzez zachowanie zbiorników wodnych, terenów zabagnionych i łąk śródleśnych w strukturze lasów;

c) zakaz zrębów zupełnych;

d) ochronę wiekowych drzewostanów i pojedynczych pomnikowych okazów drzew;

e) zachowanie strefy ekotonowej wzdłuż terenów leśnych o szerokości min. 30 m;

f) zakazuje się lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych /budynków/ trwale związanych z gruntem;

g) dopuszcza się lokalizację ścieżek i ciągów pieszych oraz obiektów małej architektury służących turystyce (za wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem 7. 1 ZL);

h) obowiązuje trwałe utrzymanie lasów i zapewnienie ciągłości ich użytkowania oraz prowadzenie racjonalnej gospodarki leśnej;

Pozostałe ustalenia zgodnie z przepisami odrębnymi ustawa o lasach z dnia 28 września 1991 r. (Dz. U. 91. 101. 444).

Wojewoda zwrócił uwagę, że dla niektórych terenów, dla których z podkładu mapowego, na którym był sporządzony przedmiotowy plan miejscowy, oznaczonych jako “Ls" czyli lasy, ustalono następujące przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu:

1) dla terenów ZL/R - § 13 ust. 2 tekstu planu zapisano:

§ 13 ust. 2. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1.2 ZL/R - 20.2 ZL/R ustala się przeznaczenie terenu: tereny zieleni śródpolnej.

2.1. Obowiązują następujące ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania terenu:

a) zachowanie zadrzewień i zakrzewień, oczek i cieków wodnych;

b) prowadzenie gospodarki uwzględniającej stopniową przebudowę drzewostanów w kierunku zgodności z warunkami siedliskowymi (roślinności potencjalnej);

c) utrzymywanie różnorodności siedliskowej poprzez zachowanie zbiorników wodnych, terenów zabagnionych i łąk;

d) zakazuje się lokalizacji wszelkich obiektów budowlanych trwale związanych z gruntem;

e) dopuszcza się lokalizację ścieżek i ciągów pieszych oraz obiektów małej architektury służących turystyce (za wyjątkiem terenu oznaczonego symbolem 11.2 ZL/R i 20.2 ZL/R);

f) pozostałe ustalenia zgodnie z przepisami odrębnymi dotyczącymi ochrony terenów rolnych i leśnych.

2) dla terenu 1.2 R/USn:

§ 12 ust. 2.

1) Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem: 1.2 R/USn ustala się przeznaczenie terenu: przeznaczenie podstawowe- tereny rolnicze z dopuszczeniem użytkowania rekreacyjnego;

2) przeznaczenie dopuszczalne:

a) terenowe urządzenia sportowo- rekreacyjne;

b) drogi rolnicze lub wewnętrzne;

c) urządzenia infrastruktury technicznej.

2. 1. Obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenu:

1) przeznaczenie podstawowe - tereny rolne użytkowane jako łąki i pastwiska, zadrzewienia;

2) przeznaczenie dopuszczalne - tereny sportów zimowych z infrastrukturą towarzyszącą;

3) utrzymuje się istniejące obiekty budowlane z dopuszczeniem ich przebudowy, odbudowy i rozbudowy oraz zakazem nadbudowy. Przy rozbudowie istniejącej karczmy, dobudowana powierzchnia zabudowy nie może przekroczyć 200 m 2;

4) utrzymuje się istniejącą górną stację kolei linowej do czasu realizacji projektowanych kolei;

5) dopuszcza się realizację dwóch nowych kolei linowych przedstawionych orientacyjnie na rysunku planu oraz innych wyciągów narciarskich (orczykowych) nieprzedstawionych na rysunku planu. Dopuszcza się korektę przebiegu kolei linowych. Przesunięcie lokalizacji górnych stacji, dopuszcza się wyłącznie w wyniku korekty przebiegu trasy oraz ze względów technologicznych;

6) dopuszcza się lokalizację tras narciarskich oraz tras snowbordowych, kładek narciarskich, pólek narciarskich do nauki jazdy, tras dla narciarstwa biegowego, ciągów spacerowych, ścieżek rowerowych, itp.;

7) zakaz realizacji obiektów budowlanych za wyjątkiem:

a) obiektów związanych z realizacją wyciągów narciarskich linowych i orczykowych oraz instalacji sztucznego śnieżenia, odwodnienia i oświetlenia tras narciarskich;

b) infrastruktury technicznej związanej ze sportowym i rekreacyjnym korzystaniem z terenów;

c) obiektów budowlanych infrastruktury technicznej, z zakazem lokalizacji stacji telefonii komórkowej;

d) obiektów i urządzeń małej architektury oraz tarasów widokowych, altan i innych urządzeń związanych architektonicznie i funkcjonalnie z obsługą turystów, w sąsiedztwie górnych stacji kolei linowych;

8) dopuszcza się usuwanie istniejących zadrzewień i zakrzaczeń, które zagrażają użytkownikom terenów narciarskich i terenów rekreacyjno- sportowych, zgodnie z przepisami odrębnymi;

9) obowiązuje zabezpieczenie terenu przed erozją z zastosowaniem środków technicznych i biologicznych;

10) obowiązuje prowadzenie tras zjazdowych z maksymalnym wykorzystaniem naturalnej konfiguracji terenu dla zminimalizowania robót ziemnych, zmierzających do sztucznego kształtowania podłużnego i poprzecznego profilu trasy;

11) obowiązuje utrzymanie i pielęgnacja muraw trawiastych, z możliwością wykorzystania rolniczego (wypas owiec i bydła);

12) obowiązuje niwelacja i zadarnianie terenów zdegradowanych w wyniku prac ziemnych. Zakres niwelacji terenu i sposób zabezpieczenia stoku przed erozją oraz zasady realizacji wyciągów narciarskich i tras zjazdowych na podstawie dokumentacji geologiczno- inżynierskiej.

3) dla terenów ZP (teren 16.1 ZP)

§ 14 ust. 4: Dla terenów oznaczonych w planie symbolami: 1.1 ZP - 17.1 ZP ustala się przeznaczenie: tereny zieleni urządzonej i nie urządzonej, tereny obiektów i urządzeń obsługi rekreacji przywodnej wzdłuż zbiornika wodnego Jezioro Czorsztyńskie oraz zb. Sromowce Wyżne i rzeki Dunajec lub w ich bezpośrednim sąsiedztwie:

1) Dopuszcza się realizację:

a) obiektów małej architektury: ławki, elementy oświetlenia terenu, itp.;

b) urządzeń sezonowych usług gastronomicznych i handlowych, wypożyczalni sprzętu, miejsc plażowania i biwakowania, obsługi WOPR, z niezbędnym zapleczem sanitarnym i socjalno- administracyjnym pola namiotowego lub campingowego (carawaningowego) miejsc parkingowych- za wyjątkiem terenów oznaczonych symbolami 12.1 ZP, 13.1 ZP:

c) urządzeń sportowych typu boisko sportowe, placów zabaw;

d) ciągów pieszych;

e) plaż trawiastych, urządzonych zejść do wody oraz drewnianych pomostów dla cumowania łodzi.

4. 1 Ustala się zasady zagospodarowania terenu:

a) obowiązuje realizacja zieleni urządzonej z zastosowaniem rodzimych gatunków drzew i krzewów.

b) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: minimum 90 % powierzchni terenu;

c) wskaźnik powierzchni zabudowy: do 1 % powierzchni ogólnej terenu;

d) wysokość obiektów budowlanych: do 4,5 m;

e) forma architektoniczna: zharmonizowana z otoczeniem krajobrazowym;

f) forma dachu: nie ustala się;

g) realizacja inwestycji w sposób nie powodujący niszczenia brzegów i inicjowania osuwisk;

h) zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych w odległości mniejszej niż 25 m od brzegów zbiornika wodnego;

i) na terenach oznaczonych symbolami 14.1 ZP oraz 17.1 ZP dopuszcza się możliwość lokalizacji pól biwakowych oraz boisk do gry.

4) dla terenów KS (teren 15.1 KS)

§ 16. Teren urządzeń komunikacji samochodowej - parkingi.

1. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: 1.1 Ks - 17.1 Ks ustala się

przeznaczenie tereny urządzeń obsługi komunikacji samochodowej, parkingi.

2. Obowiązują następujące ustalenia dotyczące sposobu zagospodarowania terenu:

1) umożliwia się lokalizowanie urządzeń i obiektów budowlanych związanych z obsługą parkingową oraz urządzeń infrastruktury technicznej;

2) dopuszcza się lokalizację wiat, zadaszeń o wysokości: do 3 m;

3) dopuszcza się lokalizację budynków usługowych o wysokości: zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 2;

4) powierzchnia biologicznie czynna nie może stanowić mniej jak 20 % powierzchni terenu;

5) na terenach oznaczonych symbolami 12.1Ks, 13.1Ks, 14.1Ks, 17.1 Ks, wyklucza się możliwość lokalizacji budynków oraz wiat i zadaszeń;

6) umożliwia się lokalizowanie tablic z informacjami turystycznymi;

7) zakazuje się lokalizowania wolnostojących obiektów reklamowych o powierzchni powyżej 3 m 2;

8) możliwość realizacji zieleni urządzonej, w tym: izolacyjnej;

9) obowiązuje instalowanie separatorów błota i substancji ropopochodnych na odpływach do kanalizacji deszczowej.

5) dla terenów U (teren 16.1 U)

§ 9 ust. 2 Na terenach oznaczonych symbolami: 1.1 U- 17.1 U ustala się następujące przeznaczenie terenu:

1) przeznaczenie podstawowe: tereny koncentracji usług różnych: handlu, gastronomii, administracji, rzemiosła, innych;

2) przeznaczenie dopuszczalne:

a) motele, hotele, pensjonaty;

b) zieleń urządzona;

c) infrastruktura techniczna;

d) drogi wewnętrzne;

e) ścieżki rowerowe;

f) place i ciągi piesze;

g) urządzenia sportu i rekreacji;

h) parkingi;

i) obiekty i urządzenia obsługi komunikacji.

2.1. Obowiązują następujące ustalenia dotyczące sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu:

1) zachowanie istniejących obiektów budowlanych z możliwością rozbudowy i przebudowy;

2) dla terenu odznaczonego symbolem 17. 1 U wprowadza się zakaz lokalizacji nowych budynków, dopuszcza się na tym terenie rozbudowę lub przebudowę istniejących obiektów budowlanych przy uwzględnieniu uwarunkowań wynikających ze szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z przepisami odrębnymi;

3) minimalna powierzchnia nowo wydzielonych działek budowlanych: zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 6;

4) wskaźnik powierzchni zabudowy: do 40 %;

5) wysokość budynków: zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 2;

6) nowoprojektowana zabudowa powinna mieć dachy o spadku nie większym niż 50°;

7) na ścianach budynków zakazuje się stosowania reklam o powierzchni powyżej 2 m2;

8) wprowadza się zakaz stosowania jako materiałów wykończeniowych ścian plastykowych listew elewacyjnych typu "siding" (nie dotyczy budynków tymczasowych);

9) udział powierzchni biologicznie czynnej- minimum 30 %;

10) dopuszcza się stosowanie ogrodzeń ażurowych o maksymalnej wysokości 2 m.

6) tereny US (teren 3.1 US)

§ 10 ust. 5 Dla terenów oznaczonych w planie symbolami: 1.1 US - 3.1 US dopuszcza się następujące kategorie przeznaczenia terenu:

1) przeznaczenie podstawowe - tereny koncentracji usług sportu i rekreacji, w tym:

a) terenowe urządzenia i obiekty sportowo-rekreacyjne. boiska, bieżnie, itp.:

b) hale sportowe:

c) budynki z zapleczem usługowo-sanitarnym.

2) przeznaczenie dopuszczalne:

a) obiekty gastronomii i handlu detalicznego;

b) usługi oświaty, kultury, administracji:

c) zieleń urządzona;

d) pola namiotowe;

e) ciągi piesze;

f) ścieżki rowerowe;

g) parkingi;

h) urządzenia infrastruktury technicznej (np. stacje transformatorowe, inne).

3) Parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenów:

a) dopuszcza się wznoszenie budynków i budowli, za wyjątkiem masztów radiokomunikacyjnych i budowli będących nośnikami reklam;

b) dla terenu oznaczonego symbolem 3.1 US wprowadza się zakaz lokalizacji nowych budynków, dopuszcza się na tym terenie rozbudowę lub przebudowę istniejących obiektów budowlanych przy uwzględnieniu uwarunkowań wynikających ze szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z przepisami odrębnymi;

c) wysokość budynków nie więcej niż 12 m- z zastrzeżeniem w § 3 pkt 2;

d) minimalna powierzchnia nowowydzielonych działek budowlanych: zgodnie z ustaleniami § 3.ust. 6;

e) zakaz stosowania jako materiałów wykończeniowych ścian plastykowych listew elewacyjnych typu "siding";

f) powierzchnia biologicznie czynna nie może stanowić mniej jak 40 % powierzchni działki budowlanej;

g) wskaźnik powierzchni zabudowy: do 30 %;

h) dopuszcza się lokalizowanie tablic z informacjami turystycznymi;

i) dopuszcza się stosowanie ogrodzeń ażurowych; zakazuje się stosowania ogrodzeń o przęsłach betonowych prefabrykowanych.

Organ nadzoru podniósł też, że w przypadku następujących terenów: 1.2 ZL/R, 4.2 ZL/R, 5.2 ZL/R, 7.2 ZL/R, 8.2 ZL/R, 9.2 ZL/R, 11.2 ZL/R, 18.2 ZL/R (tereny zieleni śródpolnej) doszło do nieuzasadnionego wyznaczenia w planie miejscowym terenów z mieszanym przeznaczeniem i użytkowaniem, tj. doszło do przemieszania funkcji leśnej i nieleśnej. Z kolei w przypadku pozostałych terenów, wskazanych poniżej: 1.2 R/USn, 16.1 ZP, 15.1 KS, 16.1 U, 3.1 US - ustalono ich przeznaczenie w sposób nieuzasadniony bez uzyskania stosownych zgód na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele nieleśne.

Wojewoda zaznaczył, że każda zmiana użytkowania gruntów leśnych na nieleśne wymaga odpowiedniej zgody i nie jest dopuszczalne wykorzystanie gruntów leśnych na inne cele, w tym na cele rolnicze. Zarzucił także organowi planistycznemu, że w uchwalonym planie miejscowym użytki leśne przemieszane są z użytkami rolnymi i innymi. Zdaniem skarżącego niezasadnie dopuszczono w planie lokalizację obiektów małej architektury. W ocenie organu plan miejscowy powinien wskazywać jednoznacznie przeznaczenie terenu, równocześnie nie mogąc w nim wyznaczyć terenu z mieszanym przeznaczeniem i użytkowaniem, tj. terenów rolnych z terenami leśnymi.

Wojewoda stwierdził, że w przypadkach wyznaczonych na zał. graficznych nr 1 i 2 planu terenów: 1.2 ZL/R, 4.2 ZL/R, 5.2 ZL/R, 7.2 ZL/R, 8.2 ZL/R, 9.2 ZL/R, 11.2 ZL/R, 18.2 ZL/R - tereny zieleni śródpolnej - które wg podkładu mapowego oznaczone są jako "Ls" - lasy nie można w sposób jednoznaczny rozgraniczyć terenów o przeznaczeniu leśnym od terenów o przeznaczeniu nieleśnym. Zarzucił także brak rozgraniczenia terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Ponadto, załącznik graficzny uchwały, na którym zaznaczono linie rozgraniczające obszar ww. terenów, nie pozwala w sposób jednoznaczny ustalić wyłącznie leśnego przeznaczenia tych obszarów, ani rozgraniczyć terenów o przeznaczeniu leśnym i o przeznaczeniu nieleśnym. Zdaniem Wojewody oznacza to możliwość zagospodarowania gruntów leśnych na cele nieleśne bez zgody właściwego organu. Uznał także objęcie liniami rozgraniczającymi terenów o rożnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania bez rozgraniczenia ich od siebie za niedopuszczalne.

Zarzucił też wyznaczenie terenów o zupełnie innym przeznaczeniu, niż oznaczone na podkładzie mapowym jako “Ls" - czyli lasy, tj.: 1.2 R/USn - tereny rolnicze z dopuszczeniem użytkowania rekreacyjnego, 16.1 ZP - tereny zieleni urządzonej oraz terenowych urządzeń obsługi rekreacji z rekreacją przywodną (plaża, pola biwakowe, przystanki wodne), 15.1 KS - tereny urządzeń obsługi komunikacja samochodowej, parkingi, 16.1 U - tereny koncentracji usług różnych, 3.1 US - tereny koncentracji usług sportu i rekreacji.

W ocenie skarżącego wojewody niedopuszczalnym było zamieszczanie w treści planu miejscowego przepisów uzależniających realizację ustaleń planu od przyszłych uzgodnień. Wojewoda podniósł, że wywołuje to sytuację niedopuszczalną z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego, powodującą niedookreślenie norm prawa materialnego. Skarżący uznał za niezgodne z prawem zapisy, uzależniające wykonanie ustaleń planu od uzyskania stanowiska innych organów. Postanowieniu § 5 pkt 1.1 zdanie 2 przedmiotowej uchwały wojewoda zarzucił, że wymieniony w nim obowiązek sporządzenia analizy krajobrazowej nie wynika z przepisów prawa, a ponadto, że wymóg jej sporządzenia nie może być nałożony ustaleniami planu miejscowego. Powołując się zaś na § 5 ust. 3 pkt 4 uchwały, skarżący zarzucił niedookreśloność regulacji. Wojewoda podniósł, że ustalenia planu naruszają obowiązujący porządek prawny i ingerują w kompetencje organów, nakładając dodatkowe wymogi, wykraczające poza powszechnie obowiązujące prawo.

Skarżący zarzucił też rozbieżność w określeniu przeznaczenia terenów MN/MT pomiędzy zapisami tekstowymi, a zapisami legendy, dotyczącą § 8 ust. 3 przedmiotowej uchwały (symbole: 1.2 MN/MT-126.2 MN/MT). Paragrafowi 9 ust. 7 pkt 1 uchwały skarżący zarzucił posłużenie się przez organ planistyczny zwrotem niedookreślonym ("usługi specjalne") przy ustaleniach dla terenów oznaczonych w planie symbolami: 1.1 UAI - 8.1 UAI. Podniósł również, że użyty w § 9 ust. 1 pkt 2 termin: “mieszkalnictwo"- regulujący ustalenia dla terenów oznaczonych symbolami 1.1 UC- 3.1 UC jest niewystarczający do stwierdzenia czy oznacza zabudowę mieszkaniową jednorodzinną czy wielorodzinną.

W odpowiedzi na skargę wójt gminy wniósł o jej oddalenie.

Wójt gminy wskazał, że tereny oznaczone symbolem 5.1 UT, w projekcie planu symbol 9.1UT, w całości odzwierciedlają ustalenia poprzedniego planu miejscowego i swoim zagospodarowaniem odpowiadają ustaleniom poprzedniego planu miejscowego (tereny oznaczone symbolami 2.19.UT/ZP2, 2.19.UT/ZP3), przyjętego uchwałą nr XXIII/162/04 Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 29 listopada 2004 r. i uzgodnionego przez RDOŚ. Dlatego nie było możliwe ich ograniczenie. Przyznał jednak, iż ostateczna treść uchwalonego zaskarżoną uchwałą planu miejscowego nie była przedmiotem ponownych uzgodnień z RDOS, nie mniej jednak odmiennie od Wojewody ocenił znaczenie prawne braku przedmiotowego uzgodnienia. W jego ocenie Czorsztyn różnice pomiędzy projektem przedłożonym do uzgodnień RDOŚ a projektem uchwalonym są niewielkie i nie skutkowały potrzebą ponownego uzyskiwania uzgodnienia RDOŚ, a wobec powyższego nie nastąpiło "istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego", które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej stwierdził, że ewentualnie można by było w niniejszej sprawie mówić o pewnym naruszeniu zasad (a nie trybu) sporządzania planu i o ewentualnym uchyleniu zaskarżonej uchwały w zakresie wskazanym w skardze, a nie o stwierdzeniu jej nieważności.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że w ustaleniach planu wszystkie nowe tereny zagospodarowania wprowadzone w nim zostały sprawdzone pod kątem klasy gruntu i z analizy wynika, iż żaden z terenów nie wymagał sporządzenia wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów.

Teren oznaczony w zmianie planu symbolem 1.2 R/USn, na którym zgodnie z mapami glebowymi znajdują się użytki leśne, utworzony został w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego Góry Wdżar (przyjętym uchwałą nr XVII/107/08 Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r.), a w obecnym planie teren ten został nieznacznie powiększony w części północnej, w której znajdują się użytki rolne klas nie objętych ochroną. Jako dowód wójt powołał decyzję Wojewody Małopolskiego o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych znak ŚR.VI.KP.6112/23/03 z dnia 12.11.2003 r.

Dla terenów oznaczonych w zmianie planu symbolami 16.1U, 3.1US, 16.1ZP została zmieniona klasyfikacja gruntów leśnych na inne na mocy decyzji Starosty Nowotarskiego o zmianie klasyfikacji gruntów z dnia 07.07.2005 r. znak: GK.7437/116/05.

Obszary oznaczone symbolami 2ZL/R, to tereny zieleni śródpolnej, obejmujące zarówno enklawy leśne jak i grunty rolne z zielenią śródpolną, zostały oznaczone symbolem "mieszanym" - symbol "R" dla których obowiązuje nakaz ochrony zieleni, zachowania zadrzewień i zakrzewień (określa funkcjonalne powiązanie z kompleksem terenów rolnych) oraz m.in. zakaz lokalizowania wszelkich obiektów budowlanych. Tereny te nie wymagały więc zmiany przeznaczenia gruntów.

Wobec powyższego wójt stwierdził, że pozostawia sądowi ocenę stopnia naruszenia zasad czy trybu sporządzania planu miejscowego i wnosi o rozpoznanie sprawy poza kolejnością z uwagi na pilną potrzebę wszczęcia nowej procedury uchwalania planu celem eliminacji ewentualnych negatywnych skutków dla społeczności lokalnej, jakie mogą wyniknąć z uwzględnienia skargi.

Z kolei w piśmie procesowym z dnia 19 maja 2015 r. (data wpływu do sądu) odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi podniesiono, że:

Ad. pkt I. 2.1) W zakresie terenów, które w projekcie planu przekazanym do uzgodnień przez RDOŚ oznaczone były symbolem MT, a które w planie uchwalonym zmieniły symbol MN/MT, nie zachodziła konieczność ponowienia procedury uzgodnienia z ww. organem. Zgodnie z ustaleniami planu uchwalonego, w ww. terenach wprowadzono dodatkowo jako przeznaczenie podstawowe, budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, pozostawiając bez zmian uzgodnione przez RDOŚ budownictwo pensjonatowe i rekreacji indywidualnej. Wprowadzenie ww. zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynikało z uwzględnienia uwag złożonych przez mieszkańców w trakcie wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego, a w związku z faktem, iż w stosunku do zabudowy pensjonatowej ma ono znacznie mniejszy wpływ na funkcjonowanie obszaru chronionego krajobrazu niż zabudowa pensjonatowa, nie ponowiono procedury uzgodnienia projektu planu z RDOŚ. Uznano, iż samo wprowadzenie ww. funkcji, bez zmiany ustaleń planu w zakresie wskaźników dotyczących maksymalnej powierzchni zabudowy, minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, jak również zasad kształtowania architektury budynków, nie narusza warunków uzgodnienia projektu planu z RDOŚ i nie wymaga ponowienia czynności, których mowa w art.17 pkt 13 u.p.z.p.

Ad. pkt 1.2.2) Dopuszczenie w terenach, które w projekcie planu przekazanym do uzgodnień przeznaczone były dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej również zabudowy pensjonatowej i rekreacji indywidualnej, w związku z pozostawieniem w planie w stanie niezmienionym ustaleń dotyczących wskaźników kształtowania zabudowy, nie naruszało warunków uzgodnienia planu z RDOŚ i nie wymagało ponowienia czynności, o których mowa w art.17 pkt 13 u.p.z.p. Zgodnie z ustaleniami planu przekazanego do uzgodnień, jak również planu uchwalonego, dopuszczone w planie gabaryty budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie będą odbiegać od gabarytów budynków pensjonatowych. Ponadto uznano, w związku z faktem, że pensjonaty są obiektami, których zakres świadczonych usług, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa ograniczony jest do całodziennego wyżywienia, ich wpływ na obszar chronionego krajobrazu jest w stosunku do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nieznaczny.

Ad. pkt l.2.3) Wymienione tereny, dla których zmieniono przeznaczenie terenu z usług rekreacji i turystyki (tereny oznaczone symbolem UT) oraz usług sportu i rekreacji (tereny oznaczone symbolem US) na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pensjonatowej i rekreacji, nie wymagały ponowienia uzgodnienia z RDOŚ, gdyż wskutek ww. zmiany przeznaczenia, ograniczeniu uległ ich wpływ na obszar chronionego krajobrazu. W związku z powyższym zmiana powyższa nie narusza warunków uzgodnienia projektu planu z RDOŚ, gdyż nie wprowadza funkcji, które mogłyby pogorszyć warunki funkcjonowania przyrody oraz krajobrazu.

Na rozprawie pełnomocnik Wojewody cofnął skargę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności co do terenów oznaczonych symbolem: 16.1ZP, 16.1U, 3.1US załącznika nr 1 i 2 do uchwały oraz w zakresie postanowień tekstowych – § 10 ust. 5 pkt 3 lit. b. Cofnięcie skargi uzasadnił tym, że zapoznał się z decyzją z 2005 r., jaką przedłożył Wójt Gminy. Co do terenu 1.2R/USn pozostawił sprawę do uznania sądu ponieważ porównanie rysunku planu z załącznikiem do decyzji z 2003 r. ujawnia, iż działki objęte odrolnieniem nie pokrywają się z działkami przeznaczonymi w planie pod tym symbolem. Dodał jednak, iż lektura planu z 2004 i 2008 r. sugeruje, iż doszło do faktycznego odlesienia występujących w tym terenie działek, na podstawie tych planów. Natomiast co do terenu 5.1 UT pełnomocnik uznał, że brak uzgodnienia z RDOŚ ma decydujące znaczenie i ujęcie tego terenu w planie z 2004 r. nie ma znaczenia i nie eliminuje konieczności uzgodnienia. Wyeliminowanie z legendy słowa "lub turystycznej" dla terenu 2 MN/MT pełnomocnik pozostawił do uznania sądu.

Pełnomocnik wójta gminy Czorsztyn oświadczył, że oprócz decyzji Starosty Nowotarskiego z 12.11.2003 r. została wydana, przed uchwaleniem planu w 2008 r., decyzja Starosty Nowotarskiego o zmianie klasyfikacji gruntu kolejnych terenów położonych w terenie o symbolu 1.2R/USn, ale po uchwaleniu planu z 2008 r., decyzja ta została ostatecznie uchylona. Obecnie w uchwalonym planie teren ten obejmuje te grunty, co do których brak decyzji o zmianie kwalifikacji gruntu i nie została też wydana decyzja dotycząca odlesienia. Pełnomocnicy nie potrafili sprecyzować które działki należące do ww. terenu zostały faktycznie (a nie prawnie) odlesione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), a stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: Ppsa), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ppsa), a także aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków innych niż określone w pkt 5 podejmowanych z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 powołanej ustawy).

Zasada legalności obliguje Sąd do kontroli aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, co w konsekwencji oznacza, że sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem obowiązującym w dacie jego wydania. Zauważyć również trzeba, iż z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Treść przytoczonego przepisu wskazuje, że czynności organów państwowych winny opierać się na przyznanej organom kompetencji. Zasadę legalności w odniesieniu do samorządu terytorialnego konkretyzuje art. 171 ust. 1 Konstytucji RP stanowiący, że działalność samorządu terytorialnego podlega nadzorowi z punktu widzenia legalności.

Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, w trybie określonym w art. 90 tej ustawy. Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 wskazanej ustawy, organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały organu gminy. Po upływie tego terminu organ ten traci bowiem kompetencje do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy i w myśl art. 93 ust. 1 ww. ustawy, chcąc doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Możliwość uwzględnienia skargi wniesionej w takim trybie ustawodawca przewidział w przepisie art. 147 Ppsa, w myśl którego Sąd rozpoznając skargę na uchwałę gminy orzeka o nieważności tej uchwały albo stwierdza, że wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Z przepisu art. 91 ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, a w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa. Ustawodawca wskazał w ten sposób, że podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy są istotne naruszenia prawa, przy czym powołana regulacja nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które uwzględnione zostały w treści art. 91 ust. 4 powoływanej ustawy, sankcjonującym w odmienny niż stwierdzenie nieważności sposób tę kategorię wadliwości wymienionych rodzajów aktów organu gminy.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd podzielił pogląd prezentowany w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, wg którego odesłanie zawarte w art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym do odpowiedniego stosowania przepisów kpa nie uprawnia do stosowania w zakresie oceny wadliwości uchwały organu gminy przepisu art. 156 § 1 kpa, ustanawiającego w sposób taksatywny przypadki kwalifikowanej wadliwości orzeczenia administracyjnego, obligującej właściwy organ do stwierdzenia jego nieważności. Wypracowane w omawianym zakresie poglądy nauki i judykatury pozwoliły ustalić pewien katalog istotnych naruszeń prawa, skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. Do tej kategorii naruszeń zalicza się: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej podjęcia określonego rodzaju uchwały, podjęcie uchwały o treści nie przewidzianej w normie prawnej będącej podstawą jej podjęcia, naruszenie procedury podjęcia uchwały (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, ONSA 1996, Nr 3, poz. 90; z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97 ONSA 1998, Nr 3, poz. 79). Akceptując ww. poglądy, Sąd rozpoznając sprawę przeprowadził ocenę w ramach tak określonych przesłanek istotnego naruszenia prawa i uwzględniając te przesłanki oraz wskazane wcześniej kryterium legalność stwierdził konieczność wyeliminowania zaskarżonych przez organ nadzoru postanowień ww. uchwały w zakresie wynikającym z treści punktu I sentencji wyroku.

Skargę organu nadzoru Sąd uznał za zasadną prawie w całości (oddalenie jej nastąpiło w niewielkim zakresie, o czym orzeczono w pkt III, a umorzenie postępowania – ze względu na cofnięcie skargi – w pkt II), dlatego dokładnie przytoczył jej zarzuty i ich uzasadnienie w nin. uzasadnieniu. Sąd po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej uchwały i dokonaniu analizy dokumentacji planistycznej podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę organu nadzoru, że przedmiotowa uchwała, w zakresie określonym w petitum skargi, sprecyzowanym i ograniczonym na rozprawie została podjęta z istotnym naruszeniem procedury oraz zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ze względu na zarzuty skargi podnieść należy, że w stanowieniu aktów prawa miejscowego organy samorządu terytorialnego związane są przepisami ustaw. Akty prawa miejscowego są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych, nie mogą wykraczać poza unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań w ustawie, a także powtarzać kwestii w nich uregulowanych.

Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie, jako kontrola legalności, ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nie może ona dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie rozstrzygnięć.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm., dalej w skrócie: u.p.z.p ) wójt (...) po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego występuje o opinie o projekcie planu m.in. do regionalnego dyrektora ochrony środowiska (obecnie pkt 6 lit. a), a następnie dokonuje jego uzgodnienia m. in. z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych (obecnie pkt 6 lit. b). Przepisami odrębnymi, zobowiązującym do uzgodnienia projektu planu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska były i są przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.). Jak prawidłowo podniósł Wojewoda przedmiotowy plan miejscowy został sporządzony i uchwalony w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie tej ustawy (Dz. U. Nr 130, poz. 871) w związku z czym został naruszony tryb sporządzania planu w zakresie art. 17 pkt 7 lit. c w związku z art. 17 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którymi to przepisami wójt miał obowiązek uzgodnić projekt miejscowego planu z organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych. W omawianym przypadku obowiązek ten dotyczył uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, w zakresie ustaleń planu, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu oraz uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego. Bezsporne jest, że organ planistyczny – w odniesieniu do wprowadzonych zmian (które zostały prawidłowo opisane przez organ nadzoru w skardze) – nie dokonał uzgodnień z ww. organami, a ponadto wprowadzone zmiany sprzeczne były z dokonanym już uzgodnieniem z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Teren objęty planem leży w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz rezerwatu przyrody Modrzewie, a Czorsztyn - w otulinie Pienińskiego Parku Narodowego oraz w sąsiedztwie obszaru Natura 2000. Przepis art. 13 ust 3a. ustawy o ochronie przyrody stanowił, że projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, w części dotyczącej rezerwatu przyrody i jego otuliny, wymagają uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na cele ochrony rezerwatu przyrody, a art. 23 ust. 5 tej ustawy stanowił, że m.in. projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody projekty m.in. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej parku narodowego i jego otuliny wymagały (i wymagają) uzgodnienia z dyrektorem parku narodowego w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody parku narodowego,

Wobec powyższego Sąd w całości podziela stanowisko Wojewody, że przepis art. 17 pkt 7 lit. c. u.p.z.p. nakazywał organowi planistycznemu – uzyskanie uzgodnień od ww. organów, a po wprowadzeniu zmian do projektu planu - ponowne uzgodnienie projektu planu. Skoro z przepisów odrębnych wynikał obowiązek uzgodnienia projektu planu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz dyrektorem Pienińskiego Parku Narodowego to należało przedłożyć tym organom zmieniony projekt wraz z nową zmienioną prognozą oddziaływania na środowisko. Ocena bowiem wprowadzonych bardzo licznych zmian do projektu należy - z punktu widzenia ich wpływu na środowisko, czy ochronę przyrody - do regionalnego dyrektora ochrony środowiska i dyrektora parku narodowego, a nie do wójta gminy. Ścisłe przestrzeganie procedury planistycznej, o jakiej mowa w art. 28 u.p.z.p, zostało przez ustawodawcę obwarowane sankcją nieważności. I tak pod pojęciem trybu procedury planistycznej mieści się brak stosownego uzgodnienia projektu planu. Ponadto zgodnie z poglądem ukształtowanym od lat w doktrynie stanowisko organu współdziałającego jest wiążące dla organu decydującego. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mimo braku uzgodnienia bądź niezgodnie z dokonanym uzgodnieniem stanowi istotne naruszenie przepisu art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. w związku z art. 10 ust. 6, art. 13, art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody. Z kolei istotne naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.z.p., stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Dlatego zaniechanie uzyskania opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i dyrektora Pienińskiego Parku Narodowego, powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w części, która została zmieniona po dokonanym uzgodnieniu i nie uzgodniona ponownie.

Ponieważ ocena wprowadzonych zmian w uchwalonym planie (zmian co do przeznaczenia jak i warunków zagospodarowania terenów) w stosunku do uzgodnionego projektu planu należy do organów uzgadniających, a nie wójta, dla oceny kontrolowanej uchwały bez znaczenia pozostaje analiza warunków zagospodarowania terenów objętych zmianami (opisanymi dokładnie i prawidłowo w części stanu faktycznego uzasadnienia). Sąd jednak wyraża przekonanie, że nie jest obojętne, czy dany teren jest przeznaczony jedynie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, czy też jedynie pod zabudowę pensjonatową i rekreacji indywidualnej, czy też pod koncentrację usług turystycznych i rekreacji lub teren usług sportu i rekreacji, czy też łącznie pod kilka rodzajów tej zabudowy, podczas gdy organ planistyczny na ostatnim etapie uchwalenia panu dokonał ww. licznych zmian w przeznaczeniu terenów (np. zmiany z MT (projekt planu) na MN/MT (plan uchwalony), z MN (projekt planu) - na MN/MT (plan uchwalony), z UT (projekt planu) - na MN/MT (plan uchwalony), z US (projekt planu) - na MN/MT (plan uchwalony), z MT, MN na MN/MT ). Nie jest też prawdą, że zmieniając przeznaczenie nie zmieniono warunków zagospodarowania ww. terenów. Jako przykład należy wskazać dopuszczenie w planie zabudowy zagrodowej na terenach, w których w projekcie jej w ogóle nie przewidziano, czy zmienioną dopuszczalną wysokość budynków gospodarczych, którą w projekcie planu po uzgodnieniu z RDOŚ dla terenów o symbolu MN przewidziano do 10 m, a w terenie, którego przeznaczenie zmieniono w planie na MN/MT - do 11 m. Podobnie ten parametr uległ zmianie w terenach o symbolu MN/MT w stosunku do projektu dla terenów o symbolu US, co do których zmieniono przeznaczenie na MN/MT.

Ponadto oceniając zmiany jakie wprowadził organ w stosunku do terenu 5.1 UT (w projekcie o symbolu 9.1 U) stwierdzić należy, że naruszone zostały zasady sporządzania planu miejscowego, ponieważ merytoryczną treść planu miejscowego kształtują obok postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego także stanowiska zawarte przez organy uzgadniające. Organy planistyczne z treści postanowienia o odmowie uzgodnienia, a następnie postanowienia uzgadniającego projekt planu znały dokładnie stanowisko regionalnego dyrektora ochrony środowiska co do ww. obszaru, a pomimo to uchwaliły plan niezgodnie z otrzymanym uzgodnieniem. Bez żadnego znaczenia pozostaje tutaj jakiekolwiek uzasadnienie nawiązujące do wcześniej obowiązującego planu miejscowego, jakie podnoszono w odpowiedzi na skargę.

W myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Art. 15 ust. 2 u.p.z.p w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w określonym trybie. I tak zgodnie z ust. 2 pkt 1 u.p.z.p w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Dlatego nie do zaakceptowania jest sytuacja, aby organy planistycznie całkowicie dowolnie, bez stosownych uzgodnień, dokonywały tak istotnych i licznych zmian zarówno w przeznaczeniu terenów, jak i w liniach rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu oraz szczególnych warunkach zagospodarowania terenów.

Sąd podzielił również stanowisko organu nadzoru, że co do terenów wymienionych wyżej w skardze (z wyjątkiem terenów oznaczonych w planie symbolami 16.1U, 3.1US, 16.1ZP, dla których została zmieniona klasyfikacja gruntów leśnych na inne, na mocy decyzji Starosty Nowotarskiego z dnia 7.07.2005 r. znak: GK.7437/116/05), tj.: 1.2 ZL/R, 4.2 ZL/R, 5.2 ZL/R, 7.2 ZL/R, 8.2 ZL/R, 9.2 ZL/R, 11.2 ZL/R, 18.2 ZL/R (tereny zieleni śródpolnej) doszło do wyznaczenia w uchwalonym planie miejscowym terenów z przeznaczeniem mieszanym, tj. doszło do przemieszania funkcji leśnej i nieleśnej, a co do terenów: 1.2 R/USn, 15.1 KS ustalono ich przeznaczenie bez uzyskania stosownych zgód na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele nieleśne.

Zgodnie z powołanym wyżej art. 15 ust. 2 u.p.z.p plan miejscowy powinien wskazywać jednoznacznie przeznaczenie terenu, a zatem niedopuszczalne jest wyznaczenie terenów rolnych z terenami leśnymi bez możliwości jednoznacznego rozgraniczenia terenów o przeznaczeniu leśnym od terenów o przeznaczeniu nieleśnym np. rolnym. Jak słusznie podniósł Wojewoda oznaczałoby to możliwość zagospodarowania gruntów leśnych na cele nieleśne bez zgody właściwego organu.

Niedopuszczalne było też wyznaczenie w terenach leśnych innego przeznaczenia. Dotyczy to terenów o symbolu 1.2 R/USn - tereny rolnicze z dopuszczeniem użytkowania rekreacyjnego oraz o symbolu 15.1 KS - tereny urządzeń obsługi komunikacja samochodowej, parkingi. Porównanie tych obszarów na rysunku kontrolowanego planu oraz treści decyzji Wojewody Małopolskiego o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych znak ŚR.VI.KP.6112/23/03 z dnia 12.11.2003 r. (co do obszaru o symbolu 1.2 R/USn) prowadzi do wniosku, że obszary te nie pokrywają się. Zdaniem organu planistycznego obszar z decyzji został "nieznacznie" powiększony w jego północnej części "w której znajdują się użytki rolne klas nie objętych ochroną", a ponadto teren ten utworzony został w poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego Góry Wdżar przyjętym uchwałą nr XVII/107/08 Rady Gminy Czorsztyn z/s w Maniowach z dnia 28 marca 2008 r. Przypomnieć należy, że uchwalając plan miejscowy organy samorządu terytorialnego związane są przepisami ustaw. Akty prawa miejscowego są stanowione na podstawie upoważnień ustawowych, nie mogą więc wykraczać poza unormowania ustawowe, czy czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań w ustawie, a zatem o tzw. odlesieniu gruntów nie może zadecydować organ planistyczny. Skoro zatem dla terenu o symbolu 15.1 KS w ogóle nie została wydana decyzja właściwego organu o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, a teren o symbolu 1.2 R/USn zawiera zarówno tereny, które zostały "odlesione" i tereny, co do których takiej zgody nie udzielono, to wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały również w tej części sąd uznał za zasadny na podstawie art.17 pkt 8 u.p.z.p. w związku z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2008 r., nr 237, poz. 1657).

Sąd podzielił również stanowisko skarżącego wojewody, że niedopuszczalnym jest zamieszczanie w treści planu miejscowego przepisów uzależniających realizację ustaleń planu od przyszłych uzgodnień, czy uzyskania stanowiska innych organów. Obowiązek sporządzenia analizy krajobrazowej z § 5 pkt 1.1 zdanie 2 przedmiotowej uchwały nie wynika z żadnych przepisów prawa, a ponadto wymóg jej sporządzenia nie może być nałożony ustaleniami planu miejscowego. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tym zakresie utrwalone ((vide np.: wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1148/06 i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2013 r. II SA/Wr 110/13, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zamieszczenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nieprzewidzianych przepisami prawa procedur, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone podczas gdy plan zagospodarowania przestrzennego jest prawem miejscowym, czyli aktem powszechnie obowiązującym, zawierającym normy bezwzględnie obowiązujące. Wykluczone więc jest zawieranie w jego przepisach norm otwartych, pozwalających jakimkolwiek podmiotom na indywidualne uzgadnianie odstępstw od obowiązującego planu. Uzależnienie możliwości dokonania określonych czynności od uzyskania zgody przez jakikolwiek podmiot wymieniony w planie wprowadzałoby w istocie możliwość odstąpienia od przyjętych przez radę gminy postanowień prawa miejscowego w zakresie ustaleń dla poszczególnych terenów objętych planem z pominięciem właściwej procedury podejmowania uchwał w sprawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zaaprobowanie powyższych rozwiązań mogłoby prowadzić do sytuacji, w której postanowienia planu miejscowego mogłoby zostać zmienione w oparciu o bliżej niesprecyzowane działania podmiotów nieuprawnionych do sprawowania władztwa planistycznego w gminie. Regulacje takie naruszają z kolei bez wątpienia ustawowo przyznane wyłącznie radzie gminy uprawnienie do samodzielnego decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, w ramach, którego ustala ona przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu położonego na obszarze danej gminy. Tego prawa nie może ona scedować na inny podmiot. Zasada wyrażona w art. 3 u.p.z.p. stanowi więc wyraz samodzielności władztwa planistycznego gminy, w którym rada gminy jest organem ustawowo odpowiedzialnym za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak podstawy prawnej, aby kompetencję do stanowienia przepisów prawa miejscowego rada gminy mogła przekazać – w jakimkolwiek zakresie - na rzecz innego podmiotu. Rada gminy w zakresie posiadanej samodzielności winna przestrzegać określonych ustawą zasad planowania i procedury planistycznej oraz obowiązku wszelkiego działania opartego na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej (art. 7 Konstytucji). Z tego też względu wszystkie regulacje muszą mieć podstawę prawną oraz być określone w sposób jasny i precyzyjny, nie pozwalający na dowolną interpretację (typu: " bezpośrednie sąsiedztwo", "usługi specjalne ", "mieszkalnictwo"). Dlatego też orzeczono o stwierdzeniu nieważności zaskarżonych postanowień tekstowych planu jako podjętych z istotnym naruszeniem art. 3, art. 4 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 147 § 1 Ppsa, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Zgodnie natomiast z art. 28 u.p.z.p. nieważność aktu prawa miejscowego powoduje naruszanie zasad sporządzania planu miejscowego lub istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Badając zaskarżoną uchwałę Sąd nie stwierdził, aby którykolwiek z niewłaściwych organów brał udział w uchwalaniu planu. Nie stwierdził też innych, niż dostrzeżone przez organ nadzoru, istotnych naruszeń procedury, czy zasad uchwalenia planu, które uzasadniałyby stwierdzenie jego nieważności w całości, czy w większym zakresie niż został zaskarżony (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1993 r. SA/Wr 258/93 OPS 1995/3/52 ). Dlatego orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na podstawie na podstawie art. 147 § 1 Ppsa w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p.

Odnośnie żądania stwierdzenia nieważności co do terenów oznaczonych symbolem: 16.1ZP, 16.1U, 3.1US załącznika nr 1 i 2 do uchwały oraz w zakresie postanowień tekstowych – § 10 ust. 5 pkt 3 lit. b. orzeczono o umorzeniu postępowania wobec cofnięcia skargi. Cofnięcie skargi organ nadzoru uzasadnił tym, że zapoznał się z treścią decyzji z 2005 r. Chodzi o decyzję Starosty Nowotarskiego o zmianie klasyfikacji gruntów z dnia 07.07.2005 r. znak: GK.7437/116/05 dla terenów oznaczonych w planie symbolami 16.1U, 3.1US, 16.1ZP, dla których została zmieniona klasyfikacja gruntów leśnych na inne na mocy ww. decyzji. Wobec treści tej decyzji sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 1Ppsa.

Co do żądania stwierdzenia nieważności w zakresie załączników nr 1 i 2 uchwały w zakresie oznaczenia terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi (legendy) co do oznaczenia dla terenów 2. MN/MT w zakresie słów: "lub turystycznej", Sąd uznał, że pomimo, że zwrot " lub turystycznej" nie powtarza nazewnictwa przyjętego w treści uchwały (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pensjonatowej i rekreacji indywidualnej), to jednak w pewnym sensie odzwierciedla jej charakter, a usunięcie go spowodowałoby niejasność legendy planu co do przeznaczenia tych terenów ponieważ pozostałyby dwa różne obszary o różnych kolorach z oznaczeniem jedynie zabudowy mieszkaniowej. Dlatego w tym zakresie skargę oddalono (pkt III sentencji orzeczenia) na podstawie art. 151 Ppsa.