Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2018/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. o nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji w W. z dnia [...] lipca 2006 r. cofającą panu G. K. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 ust. 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - (tekst jednolity z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 145, poz. 1221).

Postawę faktyczną stanowiło ustalenie, że pan G. K. prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2006 r. w sprawie sygn. akt [...] został ukarany przez Sąd Rejonowy w W. za czyn z art. 178 a § 1 k.k. (a więc za przestępstwo umyślne) karą 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku oraz świadczeniem pieniężnym w wysokości 300 zł. Przestał zatem spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia.

Wskutek powyższego będzie mógł ubiegać się o wydanie nowej licencji pracownika ochrony - przy spełnieniu innych warunków określonych przepisami ustawy o ochronie osób i mienia - nie wcześniej niż po zatarciu skazania. W dacie wydania decyzji zatarcie skazania nie nastąpiło.

W odwołaniu złożonym do Komendanta Głównego Policji pan G. K. domagał się uchylenia decyzji organu I instancji wskazując na to, że czyn, za który został skazany był incydentalny, nie związany z wykonywaniem zadań pracownika ochrony. Cofnięcie licencji de facto jest zakazem wykonywania pracy agenta ochrony co spowoduje konsekwencje dla rodziny w postaci utraty jedynego źródła zarobkowania. Wskazywał, że jest jedynym żywicielem dwojga małoletnich dzieci i niepracującej żony.

Rozpoznając odwołanie organ II instancji podtrzymał stanowisko Komendanta Stołecznego Policji wskazując na to, że w chwili wydania decyzji pan G. K. pozostaje osobą karaną za przestępstwo umyślne i przestał spełniać istotny warunek do zachowania licencji pracownika ochrony fizycznej. Powoływał się na to, że w takim stanie faktycznym ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania licencji.

Podniósł w uzasadnieniu decyzji odwoławczej w szczególności, że przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony, gdy ten nie spełnia warunku określonego w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy. Trudna sytuacja finansowa strony, będącej głównym żywicielem rodziny, czy brak związku przestępstwa z wykonywanym zawodem, nie daje podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.

Organ wskazał, ze katalog przestępstw umyślnych, skutkujących cofnięciem licencji w przypadku skazania za nie prawomocnym wyrokiem sądu, nie został przez ustawodawcę w przywołanym przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 określony. Ustawodawca nie uzależnił cofnięcia licencji od konieczności ustalenia związku popełnionego przestępstwa z wykonywaniem zadań pracownika ochrony. Każde przestępstwo umyślne bez względu na jego rodzaj i okoliczności (także prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) rodzi konsekwencje administracyjnoprawne w postaci cofnięcia licencji pracownikowi ochrony, co wynika z dyspozycji art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pan G. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podnosił, że wyrok skazujący wyczerpał arsenał środków karnych za popełnienie czynu zabronionego. Grożąca mu utrata pracy (w trybie art. 52 k.p. z uwagi na cofnięcie licencji) byłaby w jego rozumieniu karą dodatkową, której sąd karny nie uwzględnił orzekając środki karne. Inaczej zawarłby to w przytoczonym wyroku poprzez zakaz wykonywania zawodu pracownika ochrony fizycznej, a tego nie uczynił. Żądanie przez Policję złożenia licencji jest dla niego równoznaczne z faktycznym zakazem wykonywania dotychczasowego zawodu i skutkuje utratą jedynego środka utrzymania, co nie było intencją sądu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wskazywał, że organ administracyjny nie dokonuje weryfikacji ustaleń i rozstrzygnięć postępowania karnego, ale wyrok wydany w postępowaniu karnym jest wiążący dla organów. Dlatego skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne sprawia, że właściwy komendant wojewódzki Policji ma obowiązek cofnięcia licencji.

Wyjaśnił przy tym, że cofnięcie licencji nie jest karą dodatkową za popełnienie przestępstwa, lecz skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia, że osoba posiadającą licencję pracownika ochrony została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, co wywiera ten skutek, że nie spełnia jednego z podstawowych wymogów - określonych ustawą o ochronie osób i mienia - do zachowania jej licencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz. U. 02.153.1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie zaś według kryteriów słusznościowych, na które przede wszystkim skarżący się powołuje.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga wniesiona przez pana G. K. nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji cofającą licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia została wydana z naruszeniem prawa.

Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity z 2005 r. Dz. U. Nr 145, poz. 1221) w art. 31 ust. 2 pkt 1 stanowi, iż Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję pracownikowi ochrony jeśli ten przestanie spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2.

Warunek określony w 26 ust. 2 pkt 5 dotyczy osoby, która może ubiegać się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wówczas, jeśli nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

W sprawie pana G. K. wystąpiła przesłanka skazania prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, której zaistnienie nakazuje organom Policji -w trybie administracyjnym - cofnięcie licencji pracownika ochrony.

Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie. M.in. w wyroku z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie VI SA/Wa 220/05 tutejszy Sąd stwierdził, że organ Policji jest związany prawomocnym wyrokiem sądu karnego i nie ma podstaw do badania jakichkolwiek zarzutów wobec tego wyroku. Wobec skazania pracownika ochrony fizycznej za przestępstwo umyślne, organ może jedynie stwierdzić, że skazany przestał spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwa, wymagany w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia od ubiegających się o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a następnie - na podstawie cytowanego wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji (tzw. uznanie związane). Ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia (publ. LEX nr 183641).

Wbrew zatem argumentom skarżącego, prawomocny wyrok skazujący pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia za przestępstwo umyślne wiązał bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia mu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Innymi słowy cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie.

Podkreślić należy, że przyjęte w ustawie o ochronie osób i mienia rozwiązanie prawne uzasadnia waga chronionych dóbr.

Nie ma racji skarżący twierdząc, że skoro sąd karny nie orzekał w postępowaniu karnym zakazu prawa wykonywania zawodu, to organ Policji nie może dodatkowo karać go cofnięciem licencji. Uprawnienia organów Policji wynikają wprost z art. 30 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o ochronie osób i mienia, który stanowi, że licencje wydaje, odmawia wydania, zawiesza i cofa, w formie decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania osoby komendant wojewódzki Policji.

W opisanym stanie faktycznym i prawnym nie mogło zapaść inne niż zaskarżone przez stronę rozstrzygnięcie. Decyzje o cofnięciu licencji pracownika ochrony wydane w sytuacjach o jakich mowa w art. 30 ust. 2 mają charakter tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom Policji tzw. luzu decyzyjnego, nie mają zatem wyboru w sposobie rozstrzygnięciu sprawy.

W takiej sytuacji ani organ, ani Sąd kontrolujący zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, nie mogą uwzględnić podnoszonych w skardze względów społecznych, jak utrata pracy będącej dla skarżącego jedynym źródłem utrzymania rodziny. Sformułowane w skardze zarzuty nie mogą stanowić podstawy do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem organ nie naruszył prawa materialnego ani zasad procedury administracyjnej w sposób istotny dla rozstrzygnięcia. Stan faktyczny i prawny sprawy został przez organy należycie wyjaśniony, a strona mogła ustosunkować się do wszelkich okoliczności wskazanych w postępowaniu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.