Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 921/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 8, art. 123, art. 134, art. 155
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 66 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od postanowienia odmawiającego zmiany decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku gospodarczego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. nr [...]. dc


UZASADNIENIE

II SA/Łd 921/20

U Z A S A D N I E N I E

W dniu [...].02.2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał postanowienie Nr [...], którym na podstawie art. 123 § 1 i 2 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku A.T. z dnia 30.12.2019 r., odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...].12.2018 r., Nr [...], nakazującej J. M., A. T., M.T., H.M., J.B., J. B., J.B., H.M., E.M., R.M., A. P.-C., J.P., D.P., w terminie do dnia 30.06.2019 r., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku gospodarczego (składającego się z komórek i ubikacji), poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: nowego wyłazu istniejącego bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe poprzez rozebranie górnych naruszonych warstw cegieł włazu i wykonanie nowego przemurowania z cegły pełnej do żądanej wysokości 5-10 cm ponad poziomem przylegającego terenu i osadzenie żeliwnego włazu o wym. 60x60cm, uszczelnienia ścian zbiornika od strony wewnętrznej po uprzednim uzupełnieniu fragmentu tynku oraz na zewnątrz odsłoniętego fragmentu zbiornika, wzmocnienia pęknięcia ściany zewnętrznej poprzez zszycie, w technologii prętów wklejanych np. HELIFK, wymiany uszkodzonego nadproża okiennego poprzez rozbiórkę istniejącego i zastosowanie nadproża prefabrykowanego typu 2xL19, zdjęcie zdegradowanych warstw pokrycia dachowego, wyrównującej szlichty cementowej pokrycia z papy termozgrzewalnej z pełnym opierzeniem, rynnami i rurami spustowymi, otynkowanie ścian na zewnątrz, zabezpieczenie ścian fundamentowych budynku hydroizolacją poziomą metodą iniekcji, w budynku gospodarczym (składającym się z komórek i ubikacji), usytuowanym na nieruchomości w Ł. przy ul. A 33 (dz. nr 34 obr. [...]), zgodnie z ekspertyzą techniczną wraz z określeniem sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości opracowaną przez dr. inż. K.L., upr. nr [...], w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, mgr inż. J. K. upr. nr [...], w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz mgr inż. I. B. upr. nr [...], w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej, będącej załącznikiem do tej decyzji i stanowiącej jej integralną część, zmienionej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].09.2019 r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej zmiany terminu wykonania zobowiązania na dzień 31.12.2019 r.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła A.T.

Postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność "odwołania" od w/w postanowienia organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zażalenie jest zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym, który przysługuje tylko na niektóre postanowienia. W myśl art. 141 § 1 k.p.a., jeżeli przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bądź przepisy prawa materialnego, na podstawie których postanowienie zostało wydane, nie określają możliwości wniesienia zażalenia, to zażalenie takie jest niedopuszczalne.

W analizowanej sprawie zaszedł przypadek przedmiotowej niedopuszczalności " odwołania" A.T. z dnia 23.06.2020 r., z racji tego, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wydane w trybie art. 123 k.p.a.

Wedle art. 123 § 1 k.p.a. w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia (§ 1). Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 2). Prawo wniesienia zażalenia na wydane w toku postępowania postanowienie, zgodnie z treścią przepisu art. 141 § 1 k.p.a., służy stronie tylko wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tym samym katalog postanowień zaskarżalnych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest zamknięty.

Zaakcentować należy, iż stanowisko organu administracji publicznej wyrażone w trybie art. 123 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie rozstrzyga indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, tym samym nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje, aby na tak wyrażone stanowisko organu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia.

Stosownie do treści art. 144 k.p.a., w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednio zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Wobec tego, zgodnie z art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., organ zażaleniowy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia. Organ II instancji uznał zatem, że zachodzi przedmiotowa niedopuszczalność zażalenia, wobec czego należało, stosownie do treści art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. stwierdzić,, w drodze postanowienia, niedopuszczalność złożonego przez A.T. środka zaskarżenia.

Organ uznał za stosowne zwrócić uwagę na zapadły w przedmiotowej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 03.06.2020 r., sygn. akt II SA/Łd 308/20, którym odrzucono skargę A.T. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].02.2020 r., Nr [...]. W uzasadnieniu wskazanego wyroku skład sędziowski wyraził bowiem następujący pogląd: " (...) w razie gdy organ uzna za bezzasadne żądanie przez stronę zmiany decyzji ostatecznej - w trybie art. 154 k.p.a., jest obowiązany wydać decyzję odmawiającą zmiany decyzji dotychczasowej. Decyzja odmowna jest decyzją wydaną w pierwszej instancji, od której służy odwołanie. Właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Chociaż organ pierwszej instancji błędnie przyjął formę postanowienia dla załatwienia - wniosku skarżącej oraz błędnie pouczył o środkach zaskarżenia nie zmienia to faktu, iż nadal jest to rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Niezawinione przez stronę zaniechanie złożenia odwołania może być podstawą do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do organu II instancji" .

Organ wyjaśnił, iż w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 1333) zostały ustanowione przepisy, na podstawie których termin wykonania obowiązku wyznacza organ administracji w wydanym przez siebie akcie administracyjnym. W takich przypadkach organ dysponuje tzw. luzem decyzyjnym, gdyż zakres i bieg terminu nie wynika wprost z przepisu prawa, lecz z woli organu administracji. Termin taki ma charakter procesowy, instrukcyjny, nie jest zaś terminem prawa materialnego. Terminy prawa materialnego to z kolei takie, które wynikają z przepisu prawa i zakreślają pewien okres czasu na dokonanie określonej czynności, z upływem, którego ustawa wiąże określone skutki. Wobec tego, termin procesowy może być przedłużany stosownie do uznania organu z jego woli bądź też może zostać wydłużony na żądanie stron jeżeli zachodzą ku temu stosowne okoliczności, które podlegają ocenie organu administracji.

Tryby art. 154 k.p.a. bądź art. 155 k.p.a. są trybami nadzwyczajnym. Przedłużenie terminu o charakterze procesowym nie wymaga uruchomienia trybu nadzwyczajnego. Kwestia przedłużenia terminu nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia o istocie sprawy. Tym samym, przedłużenie terminu do wykonania obowiązków, nałożonych na inwestora na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jako kwestia wynikła w toku postępowania, winno nastąpić w drodze postanowienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.01.2012 r., II OSK 2113/10). Tym samym, brak jest podstaw prawnych, aby przedłużając termin wykonania nałożonego obowiązku, organ administracji brał pod uwagę przesłanki, o których mowa w art. 154 k.p.a. bądź 155 k.p.a.

Organ wskazał ponadto, że wniosek z dnia 30.12.2019 r. A.T. sformułowany został jasno i wyraźnie, czyli jako dążenie do przedłużenia terminu wykonania nałożonego obowiązku. Intencją Wnioskodawcy nie była - ani zmiana, ani też uchylenie decyzji co do meritum. Wnioskodawca nie wnosił bowiem o zmianę (uchylenie) nałożonych nań obowiązków.

W związku z powyższym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prawidłowo uznał zatem, że przedłużenie terminu o charakterze procesowym może nastąpić na wniosek strony bez konieczności uruchamiania trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji ostatecznych przewidzianego w art. 154 i art. 155 k.p.a. Co prawda, sposób sformułowania sentencji postanowienia z dnia [...] r., Nr [...], mógłby prowadzić do odmiennego wniosku, to jednak mając na względzie powołaną podstawę prawną tego rozstrzygnięcia, w tym stanowisko organu I instancji zaprezentowane w jego uzasadnieniu, jak również nie budzącą wątpliwości treść żądania wyrażonego we wniosku z dnia 30.12.2019 r. A.T., stwierdzić jednoznacznie należy, iż uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść wydanego przez tutejszy organ rozstrzygnięcia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.T. podniosła zarzuty naruszenia:

- art. 134 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnie i uznanie w sprawie niedopuszczalności odwołania;

- art. 104 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakazującej dokonanie prac budowlanych, wydanej bez uprzedniego rozstrzygnięcia przedmiotu sprawy, to jest bez należytego zbadania, czy wobec wykonanych prac związanych z uszczelnieniem ścian zbiornika na ścieki, wykonaniem nowego wyłazu oraz dotychczas wykonanych prac nadal istnieje niebezpieczeństwo związane z użytkowanym budynkiem;

- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez zaakceptowanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieuzasadnione przyjęcie, że obiekt może zagrażać życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia, w sytuacji gdy skarżąca podjęła kroki celem usunięcia bezpośredniego zagrożenia lokatorów i planuje dalsze prace po zakończeniu okresu zimowego; przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania postanowienia w sytuacji, gdy PINB nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego w sprawie, w szczególności nie dokonał ponownej weryfikacji stanu faktycznego, nie sprawdził czy i jakie podjęto kroki mające na celu wyeliminować niebezpieczeństwo;

- art. 66 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że PINB prawidłowo zastosował ten przepis, w sytuacji gdy nastąpiło to bez uprzedniego zbadania, czy nie istnieją przesłanki do wydłużenia terminu do wykonania prac remontowych w sytuacji, gdy ustawodawca nie określił zakresu i biegu terminu.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: 1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania; 2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy; 3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania; 5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Na mocy art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując zaskarżone w tej sprawie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności "odwołania" Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, nie wszystkie jednak jej zarzuty i argumenty są zasadne.

Punktem wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie musi być przypomnienie, że decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., Nr [...], nakazano J. M., A. T., M.T., H.M., J. B., J. B., J.B., H. M., E. M., R. M., A. P.-C., J.P. i D. P., w terminie do dnia 30.06.2019 r., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku gospodarczego (składającego się z komórek i ubikacji), poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: nowego wyłazu istniejącego bezodpływowego zbiornika na ścieki bytowe poprzez rozebranie górnych naruszonych warstw cegieł włazu i wykonanie nowego przemurowania z cegły pełnej do żądanej wysokości 5-10 cm ponad poziomem przylegającego terenu i osadzenie żeliwnego włazu o wym. 60x60cm, uszczelnienia ścian zbiornika od strony wewnętrznej po uprzednim uzupełnieniu fragmentu tynku oraz na zewnątrz odsłoniętego fragmentu zbiornika, wzmocnienia pęknięcia ściany zewnętrznej poprzez zszycie, w technologii prętów wklejanych np. HELIFK, wymiany uszkodzonego nadproża okiennego poprzez rozbiórkę istniejącego i zastosowanie nadproża prefabrykowanego typu 2xL19, zdjęcie zdegradowanych warstw pokrycia dachowego, wyrównującej szlichty cementowej pokrycia z papy termozgrzewalnej z pełnym opierzeniem, rynnami i rurami spustowymi, otynkowanie ścian na zewnątrz, zabezpieczenie ścian fundamentowych budynku hydroizolacją poziomą metodą iniekcji, w budynku gospodarczym (składającym się z komórek i ubikacji), usytuowanym na nieruchomości w Ł. przy ul. A 33 (dz. nr 34 obr. [...]), zgodnie z ekspertyzą techniczną wraz z określeniem sposobu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości opracowaną przez dr. inż. K.L., upr. nr [...], w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, mgr inż. J. K. upr. nr [...], w specjalności konstrukcyjno-budowlanej oraz mgr inż. I.B. upr. nr [...], w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej, będącej załącznikiem do tej decyzji i stanowiącej jej integralną część. Termin wykonania obowiązku został następnie zmieniony postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...].09.2019 r., Nr [...] na dzień 31.12.2019 r.

Powyższa decyzja wydana została w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie jest decyzją uznaniową. W przypadkach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, co oznacza, że ma obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wskazuje zatem, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Jeśli więc wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Zgodnie zaś z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. są dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z nich jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 66 ustawy Prawo budowlane. W świetle art. 155 k.p.a. nie jest możliwa zmiana decyzji administracyjnych, mających charakter "związany". Uchylenie lub zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewiduje pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy.

Jako że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie jest decyzją uznaniową, jej zmiana w zakresie nałożonych obowiązków jest niedopuszczalna (stąd też poza zakresem rozważań musiały pozostać zarzuty dotyczące meritum sprawy rozstrzygniętej w oparciu o ten przepis). Natomiast co do zasady istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania, niezależnie od tego, czy wyznaczony termin upłynął.

Wniosek skarżącej o zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego na podstawie decyzji wydanej w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane należy zatem potraktować jako wniosek o zmianę decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., a organ winien wydać decyzję administracyjną odnoszącą się do żądania wnioskodawczyni, nie zaś postanowienie, opierając się na art. 123 k.p.a. W konsekwencji stronie od wydanej decyzji przysługuje prawo odwołania się.

Rozstrzygając o żądaniu skarżącej w formie postanowienia, w dodatku z argumentacją, że jest to postanowienie wydane "w toku postępowania", a więc takie, od którego nie przysługuje zażalenie, a strona niezadowolona z rozstrzygnięcia według organu może zaskarżyć postanowienie w odwołaniu od decyzji (organ nie sprecyzował bliżej w odwołaniu, od jakiej decyzji mogłaby strona zaskarżyć postanowienie, skoro w zasadzie kończy ono procedowanie w sprawie wniosku o zmianę terminu wykonania obowiązku), organy obydwu instancji pozbawiły skarżącą prawa obrony własnych interesów poprzez pozbawienie możliwości instancyjnej kontroli wydanego orzeczenia.

W świetle powyższych rozważań należy uznać, że złożony przez skarżącą środek odwoławczy od rozstrzygnięcia PINB, organ II instancji powinien potraktować jako odwołanie od decyzji błędnie nazwanej postanowieniem. Tym samym należy stwierdzić, że nieprawidłowo, bo z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 8 k.p.a., organ odwoławczy wydał zaskarżone postanowienie skutkujące de facto odmową instancyjnej kontroli aktu administracyjnego.

Reasumując z uwagi na naruszenie art. 134 k.p.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie. Natomiast w granicach sprawy, mając na względzie rozstrzyganie przez organ I instancji o żądaniu skarżącej z pominięciem omówionego wcześniej trybu art. 155 k.p.a. i wobec niewłaściwego zastosowania art. 123 k.p.a., Sąd uznał za konieczne uchylenie również postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., nr [...].

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

dc