Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 90/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 3 ust 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 21 ust 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie określenia Nadleśnictwu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 17.01.2011 r. Nadleśnictwo złożyło deklaracje na podatek od nieruchomości na rok 2011 i zadeklarowało do zapłaty kwotę 4 930,00 zł. Ze złożonej deklaracji wynika, że podatnik w roku 2011 zgłosił do opodatkowania budynki mieszkalne, budynki pozostałe i garaże. Nie zadeklarował natomiast do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z działalnością gospodarczą, wykorzystywanych w roku 2011 przez E Spółka z.o.o. do prowadzonej działalności gospodarczej. Organ ustalił, że Nadleśnictwo nie miało w roku 2011 zawartych żadnych umów z zakładami energetycznymi, regulujących kwestię korzystania przez nie z gruntów pod liniami energetycznymi. Strony zobowiązały się dopiero [...].11.2012 r. umową nr [...] do ustanowienia służebności przesyłu do dwóch lat od dnia podpisania niniejszych umów (§11). Organ podatkowy I instancji wezwał Spółkę E Spółka z.o.o. do wskazania, na których z działek w roku 2011 była prowadzona wycinka drzew i krzewów i na których był przeprowadzony remont lub modernizacja linii lub urządzeń elektroenergetycznych. W odpowiedzi E Spółka z.o.o. poinformowała, że na działkach w roku 2011 nie była prowadzona wycinka drzew i krzewów. Był natomiast prowadzony remont i naprawa uziemień na linii relacji [...]. Dodatkowo Spółka wyjaśniła, że prowadzone prace miały charakter incydentalny. Również po wezwaniu w sprawie wyjaśnień dotyczących roku 2012 Spółka wyjaśniła, że prowadzone prace miały charakter incydentalny.

Na tej podstawie - skoro ani w ciągu 2011 r., ani w ciągu roku 2012 nie wybudowano niczego nowego, a tylko incydentalnie prowadzono prace - organ I instancji ustalił, że wielkość gruntów zinwentaryzowana w roku 2012 była taka sama przez cały rok 2011 i dlatego przyjął do wyliczeń wielkości, wynikające z wymienionej wyżej umowy. Ponieważ zaś organowi podatkowemu nie przedstawiono dokumentów, z których wynikałoby, że została zawarta umowa z zakładami energetycznymi, przenosząca posiadanie gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi na te podmioty i zakłady energetyczne posiadają te grunty bez tytułu prawnego - to uznał, że podatnikiem jest Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe faktycznie władające tymi gruntami. Zatem, skoro Nadleśnictwo nie zawarło z E Spółka z.o.o. umów dzierżawy lub służebności gruntów to obowiązek podatkowy spoczywa – zdaniem organu - na Nadleśnictwie. Podkreślił, że nadleśnictwa nie są podatnikami podatku od nieruchomości jako posiadacze, ale jako zarządcy nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. W przypadku przekazania gruntu przez nadleśnictwo w dzierżawę na podstawie umowy cywilnoprawnej obowiązek podatkowy przeszedłby na dzierżawcę, czyli posiadacza zależnego (art.3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. z 2016 r., poz. 716 – dalej "u.p.o.l."). Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że sporne grunty pod napowietrznymi liniami energetycznymi, wyłączone są z produkcji leśnej, a w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego oznaczone są symbolem przeważnie Ls. Organ podatkowy I instancji ustalił, że Nadleśnictwo nie prowadzi na tych gruntach działalności leśnej. Posadowienie budowli na terenach będących w zarządzie Lasów Państwowych spowodowało w rzeczywistości bowiem wyłączenie ich z tej działalności.

W ocenie Wójta Gminy, E spółka z. o. o. wykorzystywała w roku 2011 grunty pod liniami energetycznymi do prowadzonej działalności gospodarczej w sposób dowolny, niczym nie ograniczony.

Wszystko to świadczy również o tym – zdaniem organu - że grunty te są zajęte pod działalność - służą one wyłącznie przedsiębiorcy do prowadzonej przez niego działalności, a właściciel (zarządca) nie ma możliwości i nie prowadzi na nich z tego powodu działalności leśnej ani rolnej. W oparciu o powyższe organ podatkowy I instancji określił Nadleśnictwu podatek w wysokości 138.357,00 zł. (172 946,00 m2 x 0,80zł) od gruntów związanych z działalnością gospodarczą z uwagi na fakt posadowienia na tychże nieruchomościach linii elektroenergetycznych, których właścicielem jest E Spółka z o. o. Podmiot ten wykorzystuje przedmiotowe grunty do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym grunty te zostały opodatkowane stawką podatku zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.

W odwołaniu od powyższej decyzji, strona zarzuciła naruszenie:

1. art. 1 ust. 1-3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym poprzez przyjęcie, że od objętych decyzją lasów, Nadleśnictwo jest zobowiązane zapłacić podatek od nieruchomości, a nie podatek leśny, przy czym zarzut dotyczy gruntu o powierzchni 172 946 m2,

2. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b i ust. 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że E Spółka z o. o. jest bezumownym posiadaczem zarządzanych przez Nadleśnictwo lasów o powierzchni 172 946 m2, znajdujących się pod stanowiącymi własność Spółki słupami i przewodami elektroenergetycznymi, w wyniku czego Nadleśnictwo - jako zarządzające przedmiotowymi gruntami leśnymi, będącymi własnością Skarbu Państwa - zostało zobowiązane do zapłaty od tych gruntów podatku od nieruchomości, a nie podatku leśnego,

3. art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4 pkt 2a i 3 lit. c, d ustawy z dnia 18 września 1991 r. o lasach oraz art. 4 ust. 1, art. 8 ust. 1, 3, 3b, 3e i art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie w związku z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym oraz art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez bezpodstawne i dowolne ustalenie, że Nadleśnictwo nie prowadzi i nie może na przedmiotowych gruntach prowadzić działalności leśnej, chociaż taka działalność była w 2011 r. prowadzona,

4. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym oraz

art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że usytuowane pod przewodami elektroenergetycznymi grunty leśne zostały zajęte przez E Sp. z o. o. na prowadzenie działalności innej niż działalność leśna,

5. art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez przyjęcie, że przedmiotowe granty zostały wyłączone z produkcji leśnej, na skutek usytuowania na nich linii elektroenergetycznych,

6. art. 2a, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie obowiązku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony, dotyczącego okoliczności mających znaczenie dla sprawy, rozstrzygnięcie na korzyść organu podatkowego wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego, a tym samym - prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów podatkowych.

Ponadto Nadleśnictwo zarzucało zaskarżonej decyzji sprzeczność istotnych ustaleń organu podatkowego pierwszej instancji z treścią zebranych w sprawie dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie, że podlegająca przedmiotowo ocenie podatkowej powierzchnia gruntów leśnych wynosi 172 946 m2, zamiast

108 806 m2.  Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] listopada 2016 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazało, że w sprawie bezspornym jest, że grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznymi zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy - "Ls". Niesporne jest również i to, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest odwołujący się. Skoro bowiem podmiot prowadzący działalność gospodarczą (E) korzysta z gruntu bez tytułu prawnego, to zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od gruntów pozostających w zarządzie Nadleśnictwa, oznaczonych w ewidencji gruntów symbolami Ls, R, będzie obciążać Nadleśnictwo. SKO zwróciło uwagę, że pierwszym i podstawowym kryterium, wynikającym z treści art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości rolnym czy też leśnym, jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu w tym rejestrze ma bowiem podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Od reguły tej istnieje jednak wyjątek. Kolejnym bowiem kryterium, o którym mowa w treść art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem grunty pod liniami energetycznymi, sklasyfikowane jako lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Powołując się m.in. na wyroki NSA z 09.06.2016 r. sygn. akt II FSK 1238/14 oraz sygn. akt II FSK 1156/14, stwierdził, że brzmienie przepisu zawartego w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. powiązać zatem należy, nie tylko z analizą funkcjonalną, ale również systemową i to zarówno przepisów dotyczących podatku od nieruchomości, jak i między innymi podatku leśnego, ustawy o lasach oraz ustawy - Prawo energetyczne. Zdaniem SKO, w sprawie grunty pod liniami napowietrznymi zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej przez E sp. z o. o., która prowadzi działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej. Celem wykonywania wskazanej działalności podmiot ten wykorzystuje w sposób trwały, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą przez las linią energetyczną, są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, - a nadto przedsiębiorstwo energetyczne jest zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej pod rygorem nałożenia kary pieniężnej przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących min. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych.

SKO nie podzieliło stanowiska strony o prowadzeniu na spornych gruntach działalności leśnej w ograniczonym zakresie. Jego zdaniem, w rejonie pasów technicznych niemożliwe jest prowadzenie działalności leśnej w zakresie, ochrony i zagospodarowania lasu, a także utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych. Jest bezspornym – zdaniem organu - że przedmiotowe grunty pod liniami energetycznymi (zajęte pod pasy techniczne), z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa liniom energetycznym, oczyszczane są z drzew i krzewów, co wynika z obowiązujących przepisów prawnych oraz ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Czynności tych dokonuje operator na własny koszt, we własnym zakresie i w rozmiarze, jaki uzna za niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania linii napowietrznej. Z tego względu za niewiarygodne należy uznać twierdzenia Nadleśnictwa, co do prowadzenia działalności leśnej. Z uwagi na zapewnienie operatorowi nieograniczonego wstępu na pasy techniczne wraz z niezbędnym sprzętem, celem usuwania awarii linii i urządzeń elektroenergetycznych, prowadzenia czynności eksploatacyjnych, konserwacyjnych remontowych lub modernizacyjnych linii i urządzeń elektroenergetycznych, a także budowy na tych gruntach nowych linii oraz wycinki drzew i krzewów, nie sposób przyjąć, by możliwe było prowadzenie na tym gruncie kompleksowej działalności we wskazanym przez Nadleśnictwo zakresie, a sprowadzającym się do dokonywania zaplanowanych nasadzeń i prowadzenia upraw leśnych zmierzających do urządzania i zagospodarowania lasu. Z tego względu nie sposób też przyjąć, że pasy techniczne wykorzystywane są do wprowadzania na nich krzewów liściastych oraz że wykorzystywane są jako poletka zgryzowe. Z uwagi na konieczność zachowania bezpieczeństwa w rejonie linii energetycznych wysokiego napięcia trudno też przyjąć, że pasy techniczne pod liniami wykorzystywane są, jako szlaki komunikacyjne. W ocenie SKO, prowadzenie działalności leśnej, która nosi znamiona działalności wskazanej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, czyli jest zorganizowana i ciągła, nie można utożsamiać z samym istnieniem i funkcjonowaniem lasu oraz jego ekosystemu. W ustawie o lasach wskazano, że lasem jest także grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej, tj. np.: tereny pod liniami energetycznymi. Wynika z tego, że na gruncie tym występuje roślinność leśna, możliwe jest żerowanie zwierząt leśnych. Powyższe jednak w żaden sposób nie przesądza o tym, że tereny zajęte na pasy techniczne pod liniami wysokiego napięcia nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej. Fakt, że powstałe, w wyniku ulokowania w lesie linii napowietrznych, pasów technicznych, o których przebiegu, szerokości i warunkach utrzymania decyduje ich operator, mogą stanowić jednocześnie pasy przeciwpożarowe, nie może zatem decydować o zasadności zastosowania względem tych gruntów podatku leśnego, zamiast podatku od nieruchomości. Pomimo okoliczności, że pasy techniczne znajdują się w granicach lasu, to przywołana powyżej argumentacja, wskazuje, że sporne grunty udostępnione zakładowi energetycznemu na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci energetycznych, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego, zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przesyłaniu energii elektrycznej, tj. działalności innej niż działalność leśna. Z pewnością także wskazana działalność nie jest prowadzona incydentalnie, a grunty te zostały zajęte na ten cel w sposób trwały. Wskazał – powołując się na ww. wyroki NSA - że odczytanie normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. pozwala na stwierdzenie, że grunty znajdujące się pod pasami technicznymi, usytuowane pod napowietrznymi liniami energetycznymi, są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne energii elektrycznej, a tym samym grunty te stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Nadleśnictwo zarzuciło:

1/ naruszenie prawa materialnego:

- art. 1 ust. 1 -3 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym poprzez przyjęcie, że od objętych decyzją lasów Nadleśnictwo jest zobowiązane zapłacić za 2011 r. podatek do nieruchomości a nie podatek leśny;

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b i ust. 2 u.p.ol. poprzez przyjęcie, że operator sieci dystrybucyjnej - E Spółka z o.o. jest faktycznie bezumownym posiadaczem położonych wzdłuż sieci gruntów leśnych zarządzanych przez Nadleśnictwo, w wyniku czego Nadleśnictwo zarządzające tymi gruntami - zostało zobowiązane do zapłaty od tych gruntów podatku od nieruchomości, a nie podatku leśnego;

- art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4 pkt 2a i 3 lit. c, d ustawy o lasach oraz

art. 4 ust 1 art. 8 ust. 1, 3, 3b, 3e i art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 i 6 ustawy Prawo łowieckie w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym oraz art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l., poprzez przyjęcie, że "... w rejonie pasów technicznych niemożliwe jest prowadzenie działalności leśnej...’’, pomimo tego, że na przedmiotowych gruntach Nadleśnictwo taką działalność w 2011 r. w ograniczonym zakresie prowadziło, zgodnie z zatwierdzonym przez ministra właściwego dla sprawy środowiska Planem Urządzania Lasu;

- art. 1 ust. 1 ustawy o podatku leśnym oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że usytuowane pod przewodami elektroenergetycznymi grunty leśne zostały przez operatora sieci zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna i to w sposób trwały, a nie incydentalny,

- art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych

(t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 909) poprzez przyjęcie, że przedmiotowe grunty zostały wyłączone z produkcji leśnej jako zajęte na wykonywanie na nich działalności gospodarczej innej niż działalność leśna;

2) sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranych w sprawie dowodów w szczególności poprzez przyjęcie, że E Sp. z o.o. jest posiadaczem zależnym nieruchomości, na których posadowione są linie energetyczne;

3) naruszenie przepisów art. 20, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie obowiązku zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia zarzutów odwoławczych od decyzji organu I instancji, zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, nieuwzględnienie wniosków dowodowych dotyczących okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, naruszenie obowiązku działania na podstawie przepisów prawa przy dokonywaniu wykładni systemowej znaczenia pojęcia prawnego "zajęcia na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna". W uzasadnieniu Nadleśnictwo podniosło, że samo posadowienie linii i urządzeń elektroenergetycznych na gruntach Skarbu Państwa, zarządzanych przez PGL Lasy Państwowe nie wyłącza przedmiotowych gruntów z produkcji leśnej, które nadal w zakresie swojego wykorzystania pozostają w dyspozycji i faktycznym władaniu Nadleśnictwa, a sam fakt posadowienia elementów infrastruktury energetycznej nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przyjęcie założenia, co do zmiany podatku przez władającego przedmiotowym gruntem. Posadowienie oraz prowadzenie przez Spółkę eksploatacji, konserwacji remontów i modernizacji linii oraz urządzeń elektroenergetycznych na gruntach pozostających w zarządzie PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwa ogranicza, ale nie wyklucza prowadzenia gospodarki leśnej. Grunty pod liniami elektroenergetycznymi mogą być wykorzystywane w gospodarce leśnej między innymi na potrzeby gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania choinek, zwierzyny oraz płodów runa leśnego. Nie bez znaczenia pozostaje możliwość wykorzystania pasów technologicznych pod liniami elektroenergetycznymi jako pasów przeciwpożarowych. Zwróciło uwagę, że gospodarka leśna w każdym nadleśnictwie jest prowadzona w oparciu o zawarte w ustawie o lasach szczegółowe regulacje dotyczące planów urządzania lasu, których ustalenia, zgodnie z art. 20 ustawy o lasach i uwzględnia się w planach zagospodarowania przestrzennego i ewidencji gruntów i budynków. W Nadleśnictwie był to plan urządzania lasu obowiązujący w latach 2007 - 2016, zatwierdzony w dniu 23 marca 2009 r. przez ministra właściwego do spraw środowiska. Zgodnie z tym planem, na przedmiotowych gruntaclh leśnych, położonych pod przewodami elektroenergetycznymi, Nadleśnictwo prowadziło w roku podatkowym 2011 gospodarkę leśną, czyli działalność leśną w ograniczonym zakresie, zgodnie z Instrukcją Urządzania Lasu, będącą załącznikiem do zarządzenia nr 55 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 21.11.2011 r., a wcześniej zgodnie z Instrukcją Urządzania Lasu, będącą załącznikiem do zarządzenia nr 43 DGLP z dnia 18.04.2003 r. Z uwagi na treść tych instrukcji, Nadleśnictwo wykorzystywało pasy pod liniami elektroenergetycznymi przy tworzeniu podziałów powierzchniowych lasu oraz stosowaniu odpowiednich kierunków i następstw cięć w lasach. Pasy te spełniały funkcję ochrony lasu przed wiatrami wywalającymi, wykorzystywano je także do celów transportowych. Przyjęcie w zaskarżonej decyzji,

iż korzystanie przez podatnika z przedmiotowych pasów było niemożliwe, gdyż stwarzałoby to zagrożenie dla linii, jest wnioskiem idącym zdecydowanie za daleko. Pasy techniczne pod przewodami pełnią również planowo rolę pasów biologicznych. Nadleśnictwo wykazało również, że zgodnie z ustawowymi wymogami obowiązującymi dla planów urządzania lasu (PUL), zgodnie z tym planem i z art. 6 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, stworzyło na przedmiotowych pasach warunki dla ochrony gatunkowej rzadkich, zanikających gatunków roślin, w tym widłaka goździstego i kocanki piaskowej.

Na pasach takich występują także inne istotne gatunki roślin, jak wrzosy i gatunki rodzaju Cladonia. Ponadto, grunty pasów pod przedmiotowymi przewodami wchodzą w skład zarządzanego przez Nadleśnictwo Ośrodka Hodowli Zwierzyny, jako obwody wyłączone z dzierżawy nr [...], n których jest prowadzona także działalność leśna w zakresie gospodarowani zwierzyną i pozyskiwania zwierzyny. Strona wskazała, że w myśl art. 11 ustawy Prawo łowieckie, gospodarując zwierzyną Nadleśnictwo tworzy zakrzewienia, utrzymuje inną roślinność przyziemną, tworzy osłony dla zwierzyny, wzbogaca naturalną bazę żerową, uprawiając tak zwane poletka zaporowe z roślinnością poszukiwaną przez zwierzynę, wykłada karmę dla zwierząt w okresach o utrudnionym dostępie do innych miejsc żerowania, utrzymuje też naturalne ciągi ekologiczne dla zwierzyny, nie grodząc pasów pod liniami. Nadleśnictwo wykorzystuje tereny pod liniami energetycznymi podczas organizacji polowań poprzez rozstawienie linii myśliwych.

Odnosząc się do przywoływanego przez organ potencjalnie degradującego wpływu jaki wywiera przesył energii elektrycznej o dużej mocy na życie biologiczne pod pasami, Nadleśnictwo wyjaśniło, że E Sp. z o.o. użytkuje wyłącznie sieci o napięciu nie wyższym niż 110 kV, co oznacza, że tylko potencjalnie mogą one oddziaływać na środowisko, co wcale nie oznacza, że to oddziaływanie w ogóle występuje i ma charakter powszechny, względem całego środowiska przyrodniczego, w tym na cały ekosystem leśny. Faktem powszechnie znanym jest również okoliczność, iż grunty pod liniami są także powszechnie użytkowane rolniczo, bez obserwowanych negatywnych skutków dla roślin. Zauważono jednak, że stwierdzenie oddziaływania takich linii na środowisko następuje w drodze postanowienia organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej, co nie nastąpiło.

Zdaniem Nadleśnictwa, przedstawiona w wyrokach NSA i w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wykładnia normy prawnej zawartej w

art. 1 ust. 1 u.p.l. i w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. jest nietrafna, gdyż nie uwzględnia innych ustaw mających bezpośredni związek z korzystaniem przez przedsiębiorców energetycznych z gruntów leśnych. Pierwszym z takich przepisów jest przywołany w cytowanych wyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 09.06.2016 r. przepis art. 3 pkt 2 ustawy o lasach. W myśl tego przepisu lasem jej również grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywanie dla potrzeb gospodarki leśnej, miedzy innymi: linie podziału przestrzennego lasu, tereny pod liniami energetycznymi. Treść tej normy wskazuje wprost, że grunty pod liniami energetycznymi mogą być lasem, jeżeli są zajęte dla potrzeb gospodarki leśnej. W przepisie tym ustawodawca zdecydował, że możliwe jest prowadzenie gospodarki leśnej (działalności leśnej) na gruntach pod liniami energetycznymi. O tym zaś, czy taka działalność jest faktycznie prowadzona, winno rozstrzygnąć postępowanie dowodowe, którego przeprowadzenia zaniechano. Wskazując na art. 39a ustawy o lasach, skarżącą strona stwierdziła, że w cytowanym przepisie ustawodawca zdecydował, że możliwe jest korzystanie przez przedsiębiorcę energetycznego, z gruntów zarządzanych przez Lasy Państwowe w sposób, który nie wyklucza, a jedynie ogranicza działalność leśną nadleśnictw. Za zupełnie nietrafne uznano zawarte w decyzji Kolegium ustalenie, iż E Sp. z o.o. z pewnością nie prowadzi działalności energetycznej incydentalnie, a trwale (str. 25). Odnosząc się do zarzutu nieustosunkowania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do kwestii różnicy w powierzchni gruntów pod liniami energetycznymi, Nadleśnictwo podniosło, że organ podatkowy błędnie zinterpretował treść § 4 ust. 2 lit. b umowy wykonawczej zawartej przez Nadleśnictwo i E Sp. z o.o. w dniu [...].11.2012 r., w której uzgodniono zasady współpracy stron w celu zapewnienia bezpieczeństwa utrzymania linii. Bezpieczeństwo korzystania z linii elektroenergetycznej stwarza potrzebę ustalenia wymaganej szerokości technicznego. Na gruncie, w stosunku do szerokości wymaganej, pas ten był szerszy lub węższy od wymaganego, przy czym uzgodniono, że ograniczenia w prowadzeniu działalności leśnej stwarza wyłącznie pas o szerokości wymaganej, a jeżeli jest on węższy niż wymagany - ograniczenia wywołuje pas istniejący. Zdaniem podatnika, treść tego uzgodnienia wywiera wpływ także na sytuację prawną podatnika w roku 2011, ze względu na charakter ustaleń stron. Wójt ustalił, dla celów podatkowych,

tę powierzchnię w wielkości 172.946 m2, a w rzeczywistość ograniczenia wywołuje powierzchnia o wielkości 108.806 m2. Powierzchnie te zostały zapisane w załączniku nr 1 do umowy. W kolumnie 12 - szerokość istniejąca w kolumnie 13 - szerokość wymagana. Nierozpatrzenie w ogóle tego zarzutu i przyjęcie, że szerokość pasa technicznego jest bezsporna, narusza art. 121 §1, art. 122, art. 187 § Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Istotą sporu zawisłego między stronami w rozpatrywanej sprawie są ustalenia dotyczące gruntu leśnego pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, począwszy od ustalenia jego powierzchni, a skończywszy na ustaleniu jakim podatkiem - leśnym czy od nieruchomości - powinien być ten grunt objęty. Mając na względzie przedmiot sporu należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm. - zwanej dalej "u.p.l."), opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Za działalność leśną w rozumieniu ustawy o podatku leśnym uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym (art. 1 ust. 3 u.p.l.). Tożsamej treści definicję "działalności leśnej" zawiera również art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. Definicja "lasu" została zaś precyzyjnie określona w art. 1 ust. 2 u.p.l. jako grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "Ls". Również w art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. wskazano, że pod pojęciem lasu należy rozumieć grunty tak sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższych przepisów wynika, że pierwszym i podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu w tym rejestrze ma bowiem podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tak więc to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one zatem podstawę wymiaru podatków (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2011r., sygn. akt II FSK 533/10). Od tej reguły istnieje jednak wyjątek. Kolejnym bowiem kryterium jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Co do zasady zatem, grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy ("Ls") powinny zostać opodatkowane podatkiem leśnym, chyba, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i wówczas podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z wykładnią celowościową art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wskazać również należy, że reguluje on wyjątki od opodatkowania poszczególnych nieruchomości podatkiem od nieruchomości (użytków rolnych, gruntów zadrzewionych, i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej), bowiem zasadą, wskazaną w art. 2 u.p.o.l., jest opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości. W tej sytuacji kluczowe staje się wyjaśnienie pojęcia "zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej". Zauważyć w tym miejscu należy, że kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 9 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 1238/14 i II FSK 1156/14. Zaakceptować należy stanowisko NSA, że podstawą podatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynność składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym czynność te muszą być wykonywane w sposób trwały (nieincydentalny). Zatem grunty znajdujące się pod pasami technicznymi, usytuowane pod napowietrznymi liniami energetycznymi są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne energii elektrycznej, a tym samym grunty te, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Grunty te są bowiem udostępniane operatorowi na postawienie na nich słupów przesyłowych, rozciągnięciu pomiędzy nimi sieci energetycznej, a następnie w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii oraz urządzeń elektroenergetycznych. Taki też zresztą zakres czynności w niniejszej sprawie wynika również z umowy wykonawczej z

[...].11.2012 r. nr [...].

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślić należy, że E Sp. z o.o. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie, m.in.: dystrybucji energii elektrycznej, a na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa posadowione są linie elektroenergetyczne będące własnością tego podmiotu. Grunty zostały udostępnione zakładom energetycznym na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci energetycznych, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych. W 2011 r. operator korzystał z nich bezumownie. Powyższe, w ocenie Sądu, przesądza, że grunty pod liniami napowietrznymi zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej przez E sp. z o.o., która prowadzi działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodzi jednoznacznie, że celem wykonywania wskazanej działalności ww. operator wykorzystuje dla potrzeb swej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą przez las linią energetyczną, są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto przedsiębiorstwo energetyczne jest zobowiązane utrzymywać własnym kosztem i staraniem pasy techniczne w sposób umożliwiający prawidłową eksploatację tych linii, w tym oczyszczania z roślinności drzewiastej i krzewiastej oraz jej porządkowania.

Zatem, ww. grunty wykorzystywane są na ten cel w sposób trwały, z pewnością nieincydentalny. Zdaniem strony, działając logicznie, nie można uznać, że grunty pod liniami energetycznymi mogą być wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej i jednocześnie być zajęte na wykonywanie działalności gospodarczej, innej niż leśna. Obie te sytuacje się wykluczają. Sąd ww. poglądu nie podziela, akceptując stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w powołanych wyżej wyrokach z 9 czerwca 2016r., że wniosek taki jest stanowczo zbyt daleko idący i nie wynika ani z analizy językowej, ani z innego rodzaju wykładni. Wywiedziony on został z piśmiennictwa, gdzie wskazywano, że "zajęcie oznacza, że na gruncie tym muszą być wykonywane rzeczywiście czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały i taki, że w zasadzie wykluczają prowadzenie innej działalności, np. rolniczej lub leśnej". (L. Etel "Podatek od nieruchomości", Komentarz, LEX 2012), a następnie powielony w orzeczeniach sądów administracyjnych. Tymczasem, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjnych, prawidłowe odczytanie normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. pozwala na stwierdzenie, że grunty na których znajdują się pasy techniczne, usytuowane pod napowietrznymi liniami energetycznymi, są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne energii elektrycznej, a tym samym grunty te, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l., podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Powyższe jednak, w żadnym razie, nie stoi na przeszkodzie możliwości prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, działalności leśnej, o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala, a tym bardziej, nie przesądza o opodatkowaniu tych gruntów podatkiem leśnym. Zdaniem strony organy dopuściły się też naruszenia prawa poprzez błędne przyjęcie, że w rejonie pasów technicznych niemożliwe jest prowadzenie w ograniczonym zakresie działalności leśnej. Wskazała, że grunty pod liniami mogą być wykorzystywane w gospodarce leśnej m.in. na potrzeby gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania zwierzyny, pozyskiwania choinek, płodów runa leśnego, jako pasy przeciwpożarowe, dla celów transportowych. Trzeba jednak – mając na uwadze ww. stanowisko NSA – podkreślić powtórnie, że okoliczność prowadzenia w ograniczonym zakresie działalności leśnej, nie przesądza w żadnym razie o opodatkowaniu tych gruntów podatkiem leśnym. Grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznymi są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne nawet jeżeli na gruntach tych jest możliwość prowadzenia działalności leśnej w ograniczonym zakresie.

W rozpoznawanej sprawie, jak wykazano wyżej, E sp. z o.o. prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystuje w sposób trwały, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą przez las linią energetyczną i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto Spółka jako operator jest zobowiązana utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej. Zatem ww. grunty zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej, co oczywiście nie stoi jednak na przeszkodzie możliwości prowadzenia na tych gruntach w ograniczonym zakresie działalności leśnej. Zauważyć też należy, że ww. wskazywana przez stronę działalność leśna jest związana z samym istnieniem i funkcjonowaniem lasu i jego ekosystemu. To zaś, że sporne grunty pod liniami napowietrznymi znajdują się w granicach lasu, występuje tam roślinność leśna, i możliwe jest żerowanie zwierząt leśnych czy ich użytkowanie łowieckie, w żadnym razie nie przesądza o zasadności zmiany opodatkowania gruntów, z podatku od nieruchomości na leśny. Dalej podkreślić należy, że zdefiniowane w cytowanym wyżej art. 1 ust. 3 u.p.l. pojęcie działalności leśnej jest bardzo szerokie. W takim ujęciu, w ocenie Sądu, każdy, choćby bardzo ograniczony, przejaw prowadzenia działalności leśnej na gruntach usytuowanych w pasie technicznym pod liniami energetycznymi, np. postawienie paśnika, zasadzenie choinek lub krzewów liściastych, pozyskanie karpiny, itd. musiałby powodować skutek w postaci opodatkowania tych gruntów podatkiem leśnym. Zaaprobować przy tym należy też stanowisko organów, w kwestii obciążenia ww. podatkiem stronę skarżącą. Skoro bowiem zajęcie przedmiotowych gruntów odbywa się bez tytułu prawnego, co nie jest sporne w niniejszej sprawie, podatnikiem podatku od nieruchomości, na podstawie art. 3 ust. 2 u.p.o.l., jest Nadleśnictwo, jako zarządca tych gruntów. Tylko zawarcie odpowiedniej umowy z E prowadziłoby do przeniesienia obowiązku podatkowego, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a u.p.o.l. na spółkę; w żadnym razie nie doprowadziłoby jednak do zmiany sposobu opodatkowania spornego gruntu. W jednym i drugim przypadku, w sytuacji, gdy grunty te są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, niezależnie, czy na podstawie umowy, czy też bezumownie, grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Kolejna kwestia sporna dotyczyła wielkości powierzchni pod liniami energetycznymi zajętej na prowadzenie działalności, czyli powierzchni przyjętej jako podstawy opodatkowania. Wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji SKO nie ustosunkował się zarzutu dotyczącego powierzchni gruntów przyjętych do opodatkowania. Brak odniesienia się do zarzutu dotyczącego powierzchni uznać należy za naruszenie przepisów postępowania. Jednak w ocenie Sądu naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, tym samym nie mogło stanowić podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

SKO przyjęło wyliczenia podstawy opodatkowania poczynione w decyzji przez organ I instancji. Zdaniem strony, organy błędnie przyjęły, że szerokość pasa technicznego wynosi 172.946 m2, w rzeczywistości bowiem ograniczenia wywołuje powierzchnia o wielkości 108.806 m2. Odnosząc się tego zarzutu wpierw należy zwrócić uwagę, że powierzchnia została ustalona na podstawie załącznika nr 1 do umowy wykonawczej z [...].11.2012r. Organ przyjął do opodatkowania istniejącą szerokość pasa technicznego. Organ dostrzegając jednak błędy w obliczeniach zawartych w załączniku, sam dokonał tego zabiegu mnożąc w odniesieniu do każdej z działek długość linii z szerokością pasa istniejącą.

Zdaniem Strony bezpieczeństwo korzystania z linii stwarza potrzebę ustalenia wymaganej szerokości pasa technicznego (wymagana szerokość pasa wynika z polskich norm). Należy jednak zwrócić uwagę, że w kontekście podstawy opodatkowania, istniejąca szerokość pasa ma znaczenie decydujące, nawet wtedy, gdy jest większa od wymaganej. Wynika to z tego, że opodatkowaniu podlega powierzchnia gruntu zajęta na prowadzenie działalności. Powierzchnia istniejąca wskazana w umowie wykonawczej z dnia [...].11.2012 r. jest zatem powierzchnią zajętą na prowadzenie działalności w zakresie przesyłu. Pas istniejący jest to pas na którym nie jest prowadzona działalność leśna (lub jest prowadzona działalność leśna

w ograniczonym zakresie). Z treści umowy wynika, że załącznik został wykonany na podstawie inwentaryzacji istniejących obecnie pasów technicznych (...) - § 4 pkt 1 umowy wykonawczej. Strona powołała się na uzgodnienia zgodnie z którymi jeżeli

w stosunku do szerokości wymaganej pas techniczny był szerszy od wymaganej to ograniczenia w prowadzeniu działalności leśnej stwarzał jedynie pas o szerokości wymaganej, a jeżeli jest on węższy niż wymagany - ograniczenia wywołuje pas istniejący. Należy jednak wskazać, że powołane uzgodnienia dotyczą zasad ustalenia wynagrodzenia rocznego od operatora energetycznego na rzecz Nadleśnictwa. Nie mają one jednak wpływu na ustalenie powierzchni faktycznie zajętych. Jak wynika z treści powołanej przez stronę umowy – wielkość powierzchni została ustalona na podstawie inwentaryzacji istniejących obecnie pasów technicznych oraz wymaganych zgodnie z polskimi normami. Przy ustaleniu powierzchni strony wskazały, że trasa linii oraz lokalizacja urządzeń elektroenergetycznych została ustalona w oparciu o stan istniejący - § 4 pkt 12 lit a umowy.

Prawidłowo więc, organ podatkowy do podstawy opodatkowania przyjął powierzchnię wynikającą z istniejącego pasa technicznego, a nie pasa wymaganego przepisami. Organ tym samym przyjął powierzchnię zajętą na prowadzenie działalności (powierzchnię istniejącą), a nie powierzchnię wynikającą z polskich norm.

Z treści decyzji organu I instancji wynika również, że niezależnie od wskazanych w załączniku wielkości - organ dokonał przeliczenia powierzchni wskazanych w załączniku do umowy wykonawczej z dnia [...] listopada 2012 r. Tym samym organ podatkowy dokonał wyliczeń powierzchni w oparciu o dane wynikające z umowy wykonawczej stwierdzając, że istniejąca powierzchnia pasa wynosi 172 946 m2 i taka powierzchnia stanowiła podstawę wyliczenia podatku. Reasumując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.