Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2370/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 ust. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 164 poz 1365
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia del. NSA Jacek Hyla, Protokolant asystent sędziego Dorota Chromicka, po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 282/12 w sprawie ze skargi M.J. na decyzję Uczelnianej Komisji ds. Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 10 stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stypendium rektora dla najlepszych studentów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.J. na rzecz Uniwersytetu Szczecińskiego kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 282/12 oddalił skargę M.J. na decyzję Uczelnianej Komisji do spraw Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 10 stycznia 2012 r. nr [...]w przedmiocie stypendium rektora dla najlepszych studentów.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia 10 stycznia 2012 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1, art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), Uczelniana Komisja ds. Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego utrzymała w mocy decyzję własną z dnia 29 listopada 2011 r., Nr [...], którą orzeczono o nie przyznaniu M.J. stypendium rektora dla najlepszych studentów, za rok akademicki 2011/2012.

M.J. będący studentem drugiego roku Wydziału [...]Uniwersytetu Szczecińskiego, na kierunku pierwszego stopnia – [...]z elementami studiów nad chrześcijaństwem, wystąpił do Uczelnianej Komisji ds. Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych studentów, w roku akademickim 2011/2012. Wnioskodawca legitymował się wysoką średnią uzyskanych ocen w poprzednim roku akademickim, która wynosiła - 4,76.

Rozpatrująca sprawę Uczelniana Komisja d/s Pomocy Materialnej, decyzją z dnia 29 listopada 2011 r., nie przyznała M.J. wnioskowanego stypendium dla najlepszych studentów. Komisja wskazała, iż zgodnie z § 3 ust. 2 Regulaminu zasad i trybu przyznawania pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Szczecińskiego studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia z § 1 ust. 2 pkt 1 - 6 ww. Regulaminu, chyba że student kontynuuje studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia, w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres 3 lat.

Komisja ustaliła, iż M.J. ukończył studia jednolite magisterskie na kierunku Prawo, co w świetle § 3 ust. 2 Regulaminu, uniemożliwiało przyznanie wnioskodawcy przedmiotowego stypendium.

M.J. złożył do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 184 ust. 4 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz naruszenie § 3 ust. 2 Regulaminu zasad i trybu przyznawania pomocy materialnej dla studentów. Wskazał, że nie sposób się zgodzić z treścią i motywami decyzji z dnia 29 listopada 2011 r. Ustalenia w zakresie stanu faktycznego są - według strony - prawidłowe. Wnioskodawca potwierdził, iż faktycznie w dniu 27 czerwca 1995r. ukończył studia wyższe i otrzymał tytuł magistra na kierunku Prawo. Doszło jednak do błędnej wykładni § 3 ust. 2 ww. Regulaminu. Według M.J., powołany przepis nie miał w stosunku do jego osoby zastosowania. Wnioskodawca uważał, że należało zastosować w tejże sprawie, interpretację łączną § 3 ust. 2 Regulaminu oraz art. 184 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Z przepisów tych w żaden sposób nie da się wyinterpretować normy, według której ukończenie w przeszłości studiów magisterskich, automatycznie pociąga za sobą utratę prawa do świadczeń na innych studiach. Według strony, gdyby ustawodawca chciał wyłączyć, w każdym przypadku, możliwość uzyskania stypendium przez studenta, który ukończył już (kiedykolwiek) studia na innym kierunku, to uregulowałby tę kwestię wyraźnie, w odrębnym przepisie.

Kluczowe dla rozpatrzenia sprawy jest - w opinii strony - użycie czasownika "kontynuować". Posiłkując się słownikowym rozumieniem zwrotu kontynuować, strona wnioskuje, że ograniczenia w przyznaniu stypendium wymienione w § 3 ust. 2 Regulaminu, dotyczą innej grupy studentów niż wnioskodawca. M.J. zaznaczył, iż nie kontynuował nauki na innych studiach w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, a także nigdy nie studiował, jednocześnie na kilku kierunkach, gdyż najpierw ukończył studia na jednym kierunku, a następnie - dopiero po ich ukończeniu - rozpoczął naukę na drugim kierunku studiów i to zupełnie nie związanych przedmiotowo z poprzednimi, zatem uważa, że w jego sytuacji należy przyjąć, iż nie chodzi o kontynuację, lecz o podjęcie nauki na nowo.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia 10 stycznia 2012 r. Uczelniana Komisja ds. Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku M.J. o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów, utrzymała w mocy decyzję z dnia 29 listopada 2011 r.

Komisja powtórzyła za dokonanymi uprzednio ustaleniami, iż wnioskodawca ukończył w 1995 r. jednolite studia magisterskie na kierunku Prawo. Aktualnie podjęte studia nie stanowią o kontynuowaniu nauki w rozumieniu art. 184 ust. 5 ustawy o szkolnictwie wyższym oraz w rozumieniu § 3 ust. 2 Regulaminu. Odnosząc się do interpretacji powołanych przepisów, prezentowanej w odwołaniu, organ wskazał, na stanowisko Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Minister uznał, iż pomoc materialna nie przysługuje studentom, którzy ukończyli już jeden kierunek studiów z tytułem zawodowym magistra lub równorzędny, albo też studentom, którzy po ukończeniu studiów pierwszego stopnia, kontynuują naukę na studiach pierwszego stopnia. Skoro wnioskodawca ukończył już studia magisterskie to - zdaniem organu - stypendium rektora takiej osobie nie przysługuje.

W skardze kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M.J. wniósł o uchylenie decyzji Uczelnianej Komisji ds. Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego z dnia 10 stycznia 2012 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 3 ust. 2 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Szczecińskiego, poprzez błędną wykładnię tych przepisów i niewłaściwe zastosowanie.

Uczelniania Komisja ds. Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego udzielając odpowiedzi na skargę M.J. wniosła o jej oddalenie.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego, które odnotowano w protokole z rozprawy sądowej z dnia 16 maja 2012 r., wezwano pełnomocnika organu, tj. r.pr. J.W. (pismem z dnia 17 maja 2012 r.), do przedłożenia dowodu świadczącego, o tym, iż Wiceprzewodnicząca Uczelnianej Komisji ds. Pomocy Materialnej posiadała upoważnienie Przewodniczącego Komisji do podpisywania decyzji, w dniu jej wydania.

W wykonaniu powyższego zobowiązania, pełnomocnik organu w dniu 23 maja 2012 r. (data stempla pocztowego) przesłał Sądowi, kopię pisma z dnia 31 października 2011 r. o powołaniu składu Uczelnianej Komisji ds. Pomocy Materialnej Uniwersytetu Szczecińskiego oraz kopię upoważnienia Przewodniczącego Komisji z dnia 2 listopada 2011 r., a także kopię upoważnienia Przewodniczącego Komisji z dnia 10 stycznia 2012 r., z których wynika uprawnienie Wiceprzewodniczącej Komisji E.C. do podpisania decyzji, wydanych w postępowaniu administracyjnym na skutek rozpatrzenia sprawy M.J. o przyznanie stypendium dla najlepszych studentów.

Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji podniósł, że stanowiący podstawę żądania skarżącego, art. 173 ust. 1 pkt 3 oraz art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) określa prawo do otrzymania pomocy materialnej od rektora dla najlepszych studentów, za osiągnięcie wysokiej średniej ocen lub posiadających osiągnięcia naukowe, artystyczne lub wysokie wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym lub krajowym. Zgodnie z ust. 3 powołanego artykułu, o przyznanie przedmiotowego stypendium rektora, student może ubiegać się nie wcześniej niż po zaliczeniu pierwszego roku studiów.

Jednocześnie Sąd zaznaczył, na co także słusznie zwrócił także uwagę organ rozpatrujący wniosek M.J., że w art. 184 ust. 1 - 3 ustawy o szkolnictwie wyższym, określono zasady wypłacania m.in. przedmiotowej pomocy materialnej w postaci stypendium dla najlepszych studentów. Natomiast w ust. 5 powołanego artykułu, ustawodawca określił negatywną przesłankę, uniemożliwiającą przyznanie pomocy materialnej, o której jest mowa w art. 173 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, a zatem także w przypadku stypendium dla najlepszych studentów. Otóż zgodnie z treścią art. 184 ust. 5 powołanej ustawy studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów, kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia wymienione w art. 173 ustawy, wyjątek stanowić będzie przykład studenta, który kontynuuje studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej, niż przez okres 3 lat.

Posiłkując się terminologią, użytą w art. 2 ustawy o szkolnictwie wyższym, Sąd I instancji wyjaśnił, iż przez studia pierwszego stopnia (art. 2 pkt 7 tej ustawy), należy rozumieć formę kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji pierwszego stopnia. Jeśli zaś chodzi o studia drugiego stopnia (art. 2 pkt 8), obejmuje to formę kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający co najmniej kwalifikacje pierwszego stopnia, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia. Jednolite studia magisterskie, jak wynika z art. 2 pkt 9 ustawy o szkolnictwie wyższym, to forma kształcenia, na którą są przyjmowani kandydaci posiadający świadectwo dojrzałości, kończącą się uzyskaniem kwalifikacji drugiego stopnia.

Ponadto wskazał, iż w polskim szkolnictwie wyższym sposób uzyskiwania stopni kształcenia, oparto na tzw. systemie bolońskim. Według tego kryterium przebieg kształcenia oparty jest na możliwości uzyskania trzech stopni naukowych, co jest powiązane z ukończeniem odpowiedniego stopnia studiów wyższych. W przypadku studiów pierwszego stopnia (zawodowych), kształcenie kończy się nadaniem tytułu licencjata lub inżyniera, w przypadku studiów drugiego stopnia (magisterskich) albo jednolitych studiów magisterskich - nadaniem tytułu magistra lub równorzędnego (lekarza, lekarza dentysty, lekarza weterynarii). Natomiast uzyskanie trzeciego stopnia kształcenia, wymaga ukończenia studiów doktoranckich, umożliwiających uzyskanie zaawansowanej wiedzy w określonej dziedzinie lub dyscyplinie nauki, przygotowujące do samodzielnej działalności badawczej i twórczej oraz uzyskania stopnia naukowego doktora. Nauka na studiach doktoranckich wymaga ukończenia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich i jest prowadzona w uczelniach oraz jednostkach naukowo-badawczych, które mają do tego uprawnienia (art. 2 pkt 10 ustawy o szkolnictwie wyższym).

Przechodząc do oceny podnoszonych w skardze zarzutów o naruszeniu przepisów prawa, Sąd I instancji wyjaśnił, iż w istocie treść § 3 ust. 2 Regulaminu zasad i trybu przyznania pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Szczecińskiego, powołanego w treści zaskarżonej decyzji jest dokładnym powtórzeniem treści art. 184 ust. 5 ustawy o szkolnictwie wyższym. Z normy tej wynika reguła, iż uprawnienie studenta do otrzymania przedmiotowej pomocy materialnej wygasa z chwilą ukończenia jednego kierunku studiów, z wyjątkiem sytuacji, gdy chodzi o studenta, który kontynuuje naukę po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra.

Kierując się przy tym ustawowym kryterium stopniowania szkolnictwa wyższego, Sąd przyjął, że ukończone przez skarżącego M.J., uprzednio, tj. w 1995 r., jednolite studia magisterskie należy zaliczyć do studiów wyższych drugiego stopnia. Nie można tym samym podzielić stanowiska prezentowanego przez skarżącego, iż jego przypadek nie dotyczy sytuacji przewidzianej w art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, wskazujący na sytuację uniemożliwiające przyznanie pomocy materialnej studentom, o których jest mowa w art. 173 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy.

Sąd I instancji podzielił należy pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a dotyczący przedmiotowej problematyki, iż pomoc materialna dla studentów wymieniona w art. 173 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w tym m.in. stypendium dla najlepszych studentów, przysługuje jedynie studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów, ale studiów pierwszego stopnia, kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra, i to jednak nie dłużej, niż przez okres trzech lat. Jednocześnie z art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie można wywieść normy, że wymienione w nim świadczenia zawsze przysługują studentowi studiującemu studia na innym kierunku, czy kontynuującemu studia na innym kierunku, w tym także, gdy ów student, nawet po kilku latach od ukończenia pierwszego kierunku studiów, kontynuuje naukę, jednak nie w celu uzyskania tytułu magistra po ukończeniu studiów pierwszego stopnia, jak wynika to wprost z art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2010r., sygn. akt IV SA/Wr 164/10, opublikowany w internetowej bazie - orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W takiej zaś sytuacji, jak przedmiotowa, nie ma potrzeby sięgania do wykładni funkcjonalnej i systemowej przepisów powołanych w zaskarżonej decyzji, gdyż już z samej wykładni językowej należy wnioskować, iż w przypadku studenta, który ukończył studia drugiego stopnia, a po ich ukończeniu przystąpił do dalszego kształcenia, bez względu przy tym na kierunek późniejszego studiowania, pomoc materialna, w tym w formie stypendium dla najlepszych studentów, bez wątpienia nie przysługuje. Nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku, wywody skargi o znaczeniu czasownika "kontynuować", wobec - jak przedstawił to skarżący - podjęcia przez stronę studiowania na nowym kierunku studiów, a nie kontynuowania rozpoczętej nauki, skoro strona legitymowała się dyplomem z 1995 r. o ukończenia jednolitych studiów magisterskich (drugiego stopnia) i uzyskaniem tytułu magistra, co wykluczało stronę z grona uprawniających do uzyskania świadczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M.J., zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie prawa materialnego tj. art. 184 ust. 5 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 3 ust. 2 Regulaminu zasad i trybu przyznawania pomocy materialnej dla studentów Uniwersytetu Szczecińskiego przez błędną wykładnię tych przepisów i ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, że ukończenie jednolitych studiów magisterskich na jednym kierunku przed rozpoczęciem studiów pierwszego stopnia na drugim kierunku, stanowi negatywną przesłankę, uniemożliwiającą studentowi studiującemu na drugim kierunku otrzymanie świadczeń o których mowa w art. 173 p.s.w., w tym stypendium dla najlepszych studentów.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że treść uzasadnienia wyroku wskazuje na to, że Sąd w istocie nie przeprowadził wykładni (w ujęciu pragmatycznym) przepisów regulujących problematykę przyznawania pomocy materialnej i to nawet w zakresie wystarczającym do zastosowania metody wyrażonej paremią clara non sunt interpretanda. Wedle niej jeżeli zgodnie z regułami znaczeniowymi danego języka przekładu przepisu na zakodowaną normę można dokonać w jeden sposób, uzyskując normy ze sobą zgodne, to odwoływanie się do innego sposobu wykładni naruszałoby zasady kultury prawnej państwa praworządnego. Nawet bowiem posłużenie się tą metodą (krytykowaną zresztą w literaturze prawniczej) wymaga ustalenia jakie znaczenie - na gruncie języka tekstu prawnego - mają poszczególne wyrazy użyte w tym tekście. Gdyby przyjąć, iż użyty w treści art. 184 ust. 5 p.s.w. czasownik "kontynuować" (studia) oznacza także "rozpocząć (studia) po zakończeniu poprzednich studiów (kształcenia)", prowadziłoby to do wniosku, że ten sam czasownik został dwukrotnie użyty w tym samym przepisie (zdaniu) w dwóch różnych znaczeniach: Raz znaczyłby on tyle, co ponownie podjąć określoną czynność, podobną to innej, której wykonywanie już w przeszłości zakończono (takie znaczenie nie występuje w słowniku), innym zaś razem znaczyłby wykonywać w dalszym ciągu rozpoczętą czynność (w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionej podstawy prawnej, albowiem wbrew zaprezentowanemu w niej stanowisku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie dokonał błędnej wykładni art. 184 ust. 5 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. o szkolnictwie wyższym ( Dz. U Nr. 164, poz. 1365 ze zm. ), dalej powoływanej jako p.s.w.

Zgodnie z wymienionym przepisem studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173, chyba że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat.

Jak wynika z cytowanego przepisu student, który ukończył już jeden kierunek studiów, mógł otrzymywać stypendium rektora dla najlepszych studentów tylko wtedy, gdy studiował w celu uzyskania tytułu magistra. Student nie był tym samym uprawniony do otrzymywania świadczeń przewidzianych w art. 173 ust. 1 p.s.w. w przypadku gdy:

1) uzyskał już tytuł magistra na innym kierunku studiów: w tym przypadku nie została bowiem spełniona przesłanka kontynuowania studiów na drugim kierunku studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra;

2) studiował drugi kierunek studiów na studiach pierwszego stopnia: w tym przypadku również nie została spełniona przesłanka kontynuowania studiów na drugim kierunku studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra.

Na podstawie art. 184 ust. 5 ustawy nie może zatem uzyskać stypendium student, który uzyskał już tytuł magistra na innym kierunku studiów, ponieważ w tym przypadku nie zostanie spełniona przesłanka kontynuowania studiów na drugim kierunku studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra.

W przepisie art. 184 ust. 5 p.s.w. słowo kontynuuje odnosi się zarówno do kontynuowania nauki ( przypadek ten dotyczy skarżącego, który kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów tj. [...]z elementami chrześcijaństwa ), jak i do kontynuowania studiów ( w ramach rozpoczętych studiów wyższych ). W pierwszym znaczeniu tzn. w sytuacji kontynuowania nauki na drugim kierunku studiów, po ukończeniu jednego kierunku studiów– stypendium nie przysługuje.

W drugim znaczeniu tj. kontynuowania studiów na drugim kierunku w celu uzyskania tytułu magistra – stypendium może być przyznane.

Pojęcie " kontynuuje studia" użyte w art. 184 ust. 5 p.s.w. oznacza zatem dalsze podnoszenie swojego wykształcenia ( studiowanie), ale tylko do momentu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, w okresie najwyżej 3 lat.

W konsekwencji uznać należy, że stypendium można przyznać tylko wtedy, gdy drugi kierunek studiów prowadzi do uzyskania po raz pierwszy tytułu magistra. Tylko bowiem przy takiej interpretacji art. 184 ust. 5 p.s.w. będzie spełniony zamiar przyświecający ustawodawcy, a polegający na wspieraniu materialnym z pieniędzy podatnika studenta, który ukończył już studia na jednym z kierunków na studiach pierwszego stopnia (uzyskał wykształcenie na poziomie licencjackim) i umożliwienia mu kontynuowania studiów w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra.

W rozpoznawanej sprawie skarżący ukończył jednolite studia prawnicze i uzyskał tytuł magistra co oznacza, że w jego przypadku w ogóle nie można mówić o prawie do świadczeń określonych w art. 173 ust. 1 ustawy p.s.w. Skarżący nie kontynuuje bowiem studiów po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra, a tylko w takiej sytuacji przysługiwałoby mu prawo do świadczeń wymienionych w art. 173 ust. 1 ustawy.

Identyczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 października 2012r. w sprawie I OSK 1724/12 – NSA Centralna Baza Orzecznictwa i Informacji o Sprawach.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt 1 Ppsa w zw. z § 2 ust. 1 i 2 oraz § 14 ust. 2 pkt.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), gdyż podwyższenia wynagrodzenia wymagał nakład pracy poniesiony przez pełnomocnika procesowego organu administracji i jego wkład w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.