Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 583/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2008 nr 291 poz 1 art. 2,  art. 12
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 20 ust. 6
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

W 2009 i 2010 r. "A" Spółka z o.o. z siedzibą w G. działając na podstawie pełnomocnictwa pośredniego udzielonego przez "B." Sp. Jawną złożyła zgłoszenia celne uzupełniające do odprawy w procedurze dopuszczenia do obrotu towar opisany w SAD (pole 31) jako wkręt gwoździowy, stalowy, ocynkowany, któremu przypisano kod TARIC 7318 15 59 99.

Wszystkie zgłoszenia celne spełniały wymogi formalne, zostały więc przyjęte i zarejestrowane pod stosownymi numerami OGL, a towar zwolniony do wnioskowanej procedury bez przeprowadzenia weryfikacji.

W pismach z dnia 20 i 21 września 2011 r. spółka "A." złożyła wniosek o dokonanie kontroli zgłoszeń celnych w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru. Spółka wskazała, że z uwagi na budowę i sposób montażu zgłoszony towar powinien, w jej ocenie, być sklasyfikowany według kodu TARIC 7317 00 61 00, właściwego dla gwoździ, w tym gwożdziowkrętów. Dla poparcia stanowiska, że zgłoszony towar spełnia cechy produktów mieszących się w proponowanym kodzie TARIC, spółka przedłożyła sporządzoną dla spółki "B." ekspertyzę Instytutu Techniki Budowlanej w P. z 14 września 2011 r. oraz wydane wobec czeskich podmiotów dwie Wiążące Informacje Taryfowe nr [...](w aktach sprawy).

Postępowania w sprawie wymienionych, poszczególnych zgłoszeń, połączono i postępowania celne zakończyły się wydaniem przez Naczelnika Urzędu Celnego w G. w dniu 23 lutego 2012 r. decyzji, o numerze [...], w której organ odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru.

Organ uznał, że towar został w zgłoszeniu prawidłowo sklasyfikowany do kodu TARIC 7318 15 59 99, ponieważ jest on wkrętem, a nie gwoździem, co potwierdzają dostarczone przez stronę próbki towaru, jak i - wbrew jej intencji - także przedłożone przez nią dokumenty w postaci: katalogu zamocowań spółki "B.", ekspertyzy Instytutu Techniki Budowlanej, dokumentów złożenia towaru na magazyn główny oraz kopii zawartych z kontrahentami umów. Organ zgodził się, że decyzje Wiążących Informacji Taryfowych mogą służyć zarówno importerom jak i organom celnym w klasyfikacji towarów. Podkreślił, jednak, że jeżeli nie zostały one wydane dla towarów sprowadzonych przez firmę "B." nie są w żaden sposób w tej sprawie wiążące, tym bardziej, że można odnaleźć również decyzje WIT na towar opisany tak samo, jak towar importowany przez stronę, gdzie klasyfikuje się go do kodu TARIC 7318 15 59.

Odwołania od powyższej decyzji równolegle złożyły spółka "B." oraz spółka "A.," zarzucając naruszenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Odwołujący się podkreślili, że dokumenty WIT, pomimo, że nie były wydawane dla importera, mają duże znaczenie precedensowe. Wskazali także na fakt, że organ nie ma wiadomości specjalnych pozwalających mu na samodzielne kwestionowanie złożonej przez stronę ekspertyzy, bez wyczerpania inicjatywy dowodowej w zakresie powołania biegłych dla wydania opinii w tej sprawie.

Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [...] powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną przez spółki "B." i "A.".

Organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji w wydanej decyzji dokonał prawidłowej kwalifikacji towaru pod pozycję 7318 15, właściwą dla wkrętów, śrub, nakrętek, wkrętów do podkładów, haków gwintowanych, nitów, zawleczek, przetyczek, podkładek (włącznie z podkładkami sprężystymi) i podobnymi artykułami, z żeliwa i stali oraz podpozycji 7318 15 59 99, obejmującej pozostałe wkręty i śruby ze stali gwintowane (nie będące ani wkrętami do drewna ani też wkrętami samogwintującymi), posiadające główkę płaską z nacięciem krzyżowym. Organ ponownie wskazał, że powyższe wynika z ogółu zgromadzonych w sprawie dokumentów, które nie tylko nie są przez stronę kwestionowane, ale przeciwnie - są przez nią wskazywane jako wiarygodne dowody lecz na inną okoliczność (tj. zasadności klasyfikacji towaru do kodu 7317 00 61 00). W uzasadnieniu podkreślono, że zarówno z przełożonej przez stronę ekspertyzy, próbek towaru, jak i katalogu oferowanych produktów wynika, że przedmiotem zgłoszenia celnego były wkręty ze stali, gwintowane, posiadające główkę płaską z nacięciem krzyżowym, które to cechy determinują ich klasyfikację do kodu TARIC 7318 15 59 99. Organ zaznaczył, że wnioskowana przez stronę nowa klasyfikacja taryfowa tj. pozycja 7317 obejmuje: gwoździe, gwoździe z szeroką główką, pinezki kreślarskie, gwoździe karbowane, klamry (inne niż te objęte pozycją 8305) i podobne artykuły, żeliwa i stali, nawet z główkami z innych metali, ale z wyłączeniem tych, które mają główki z miedzi. Zgodnie z brzmieniem Not wyjaśniających do tej pozycji zalicza się do niej: gwoździowkręty o skręconych trzpieniach i główkach bez rowka. Z wszystkich zebranych w sprawie dowodów wynika natomiast, że zgłoszone przez stronę gwoździowkręty mają nie tylko główki z rowkami (rowki o nacięciu krzyżowym), ale przede wszystkim gwint o linii śrubowej, który jest zupełnie czymś innym, niż gwoździowkręty o skręconych trzpieniach. Organ uznał ponadto, że prosty sposób montażu polegający na wbiciu gwoździowkręta przy pomocy młotka nie może przesądzać o zakwalifikowaniu go jako gwoździa tj. do kodu 7317 00 61 00. Jest to niewątpliwie okoliczność przyśpieszająca montaż, jednak bez znaczenia dla klasyfikacji towaru, mając na uwadze na wskazany wyżej fakt posiadania przez gwoździowkręty główki zakończonej nacięciem krzyżowym (umożliwajacym ich demontaż przy użyciu wkrętarki). Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Dyrektor Izby Celnej w G. uznał, że dokonana przez organ I instancji ocena dowodów nie nosi znamion dowolności ani arbitralności, ponieważ wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, w tym przedłożona przez stronę ekspertyza, zostały poddane wnikliwej i całościowej ocenie. Organ I instancji podjął wszystkie możliwe środki, aby doprowadzić do wyjaśnienia sprawy, podczas gdy to strona nie wywiązała się ze swojego zobowiązania wynikającego z pisma z dnia 3 lutego 2012 r. i do dnia wydania decyzji nie przedłożyła dodatkowej opinii, do przedłożenia której zobowiązała się. Zdaniem Dyrektora w sprawie nie było także potrzeby przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłych. Jak wynika bowiem z przepisu art. 197 Ordynacji podatkowej, biegłego powołuje się wówczas, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W ocenie organu odwoławczego w sprawie sytuacja tego rodzaju nie miała miejsca gdyż, jak już wyżej podkreślono, rodzaj towaru nie budził jakichkolwiek wątpliwości i nie był przedmiotem sporu między organem celnym, a stroną.

Skargę od powyższej decyzji złożyła spółka "B.". Działaniom organów celnych spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez:

- zastosowanie dowolnej, zamiast swobodnej, oceny dowodów i

- nieudowodnienie okoliczności związanych z zastosowaniem kodu taryfy celnej w zgłoszeniach celnych będących następnie przedmiotem korekt.

Strona skarżąca wskazała, że wbrew twierdzeniom organu wszystkie przedłożone przez nią dokumenty, w tym naukowa ekspertyza, potwierdzają zasadność zakwalifikowania towaru do zaproponowanego we wniosku kodu. W uzasadnieniu zwrócono uwagę na brak konsekwencji organu, który zgadzając się generalnie z treścią ekspertyzy, neguje wyłącznie jej wnioski, a więc to, że towar ze względu na sposób jego montażu - przez wbijanie - powinien być zaliczany do gwoździ, a nie do wkrętów. Strona skarżąca ponownie opisała właściwości zgłoszonego towaru, tj, że produkty nie nadają się do drewna (co ma ścisły związek z brakiem gwintu na końcu), nie są hartowane, są zaopatrzone w karby o linii śrubowej, a nie typowy gwint (które są wyłącznie po to aby rozpierać kołek tworzywowy) oraz, że nie mogą być zamontowane poprzez wkręcenie bez kołka, z którym tworzą funkcjonalną całość. Końcowo podkreślono znaczenie dokumentów WIT w dążeniu do zapewnienia jednolitej klasyfikacji taryfowej dla takich samych produktów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał skargę za niezasadną.

W niniejszej sprawie spor dotyczy klasyfikacji towaru opisanego w zgłoszeniu celnym jako wkręty gwoździowe, stalowe, ocynkowane.

Zdaniem skarżącej sprowadzone wkręty gwoździowe należy zakwalifikować do kodu TARIC 7317 00 61 00, właściwego dla gwoździ, w tym gwożdziowkrętów, przede wszystkim z uwagi na sposób montażu spornego towaru, którego dokonuje się poprzez wbijanie. W ocenie organów celnych przedmiotowy towar należy natomiast klasyfikować według kodu TARIC 7318 15 59 99 właściwego m.in. dla wkrętów, ze stali, gwintowanych, posiadających główkę płaską z nacięciem krzyżowym. Organy nie znalazły podstaw do zmiany kwalifikacji taryfowej towaru podanej w zgłoszeniu celnym.

Polska z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej przyjęła Wspólną Taryfę Celną, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, opublikowanym w Dz. U. WE Nr L 87. 256.1.

Załącznik nr 1 do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego. Ponieważ zgłoszeń celnych dokonano w 2009 i 2010 r. w niniejszej sprawie zastosowanie miało Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L 2008 Nr 291) oraz Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L 2009 Nr 287).

Wskazać należy, iż Wspólna Taryfa Celna, oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. nr 11 z 1997 r., poz. 62), która weszła w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r.

Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom, określającym zasady, na których jest oparta, oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację jej postanowień, co oznacza, że dany towar zawsze jest klasyfikowany do jednej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

Zatem do każdego importowanego towaru przypisano odpowiedni kod Taryfy Celnej. Zgodnie zaś z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny; dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z treścią pozostałych reguł. Ponadto, zgodnie z Regułą 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzana zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł (...). Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.

Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady nr 2658/87 Nomenklatura Scalona obejmuje wspólnotowe podpodziały zwane podpozycjami CN. Ustanowiona na mocy art. 3 ww. rozporządzenia Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich zwana dalej TARIC, obejmuje natomiast dalsze możliwe podpodziały wspólnotowe zwane podpozycjami TARIC.

Zgodnie z art. 20 ust. 6 Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. Unii Europejskiej Serii L.302 z 19 października 1992 r. ze zm.) klasyfikacja towarowa polega na przyporządkowaniu towaru do właściwej podpozycji Nomenklatury Scalonej, bądż do właściwej podpozycji każdej innej nomenklatury, która jest oparta na Nomenklaturze Scalonej, a została oparta na Nomenklaturze Scalonej. Nomenklaturą tą będzie więc także nomenklatura TARIC.

Pełny zakres klasyfikacji taryfowej określony jest łącznie przez treść danej pozycji wraz z uwagami (reguła 1 ORINS) oraz wyjaśnienia do Taryfy celnej obejmujące m.in. Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz.U. Unii Europejskiej Serii C z 2008 r. Nr 133. 1). Klasyfikując towary do poszczególnych kodów należy zatem kierować się opisanymi powyżej zasadami oraz faktycznym stanem importowanego towaru.

Podpozycja 7317 00 Nomenklatury Scalonej obejmuje: gwoździe, gwoździe z szeroką główką, pinezki kreślarskie, gwoździe karbowane, klamry (inne niż te objęte pozycją 8305) oraz wyroby podobne, z żeliwa lub stali, również z główkami z innych metali, ale z wyłączeniem tych, które mają główki z miedzi. Uwzględniając treść pozycji 7317 00 proponowany przez stronę kod TARIC 7317 00 69 00 obejmuje mieszczące się w tej kategorii pozostałe wyroby ocynkowane tj. inne niż pinezki, gwoździe w taśmach i zwojach oraz gwoździe ze stali zawierającej 0,5 % masy lub więcej węgla, hartowane. Zgodnie z brzmieniem not wyjaśniających do pozycji CN 7317 zalicza się m.in. gwożdziowkręty, jednak o ile posiadają skręcone trzpienie i główki bez rowka.

Pozycja 7318 Nomenklatury Scalonej jest z kolei właściwa dla wkrętów, śrub, nakrętek, wkrętów do podkładów, haków gwintowanych, nitów, zawleczek, przetyczek, podkładek (włącznie z podkładkami sprężystymi) i podobnymi artykułami, z żeliwa i stali, a jej podpozycja 7318 15 59 obejmuje pozostałe, inne niż ze stali nierdzewnej, wkręty gwintowane (nie będące ani wkrętami do drewna ani też wkrętami samogwintującymi) z główką, z wcięciami i łbem o krzyżowym gnieździe. Zadeklarowany przez stronę w zgłoszeniach celnych kod TARIC 7318 15 59 99 - uznawany przez organ za prawidłowy - obejmuje pozostałe z pozostałych, wkręty ze stali, gwintowane (nie będące ani wkrętami do drewna ani też wkrętami samogwintującymi), posiadające główkę płaską z nacięciem krzyżowym. Zgodnie z Notą wyjaśniającą do pozycji 7318 Wkręty, śruby i nakrętki, wskazano, że obejmuje ona również ślepe wkręty niezaostrzone (lub gwoździowkręty), jak również zaostrzone, z zastrzeżeniem, że ich łby są rowkowane. Wkręty te mają gwint o dużym kącie nachylenia i są często wbijane w materiał za pomocą młotka, lecz często można je wyciągnąć tylko za pomocą wkrętaka. Z grupy tej wyraźnie zostały jednak wyłączone spiczaste gwoździowkręty z łbami bez rowka, z zaznaczeniem, że przynależą do pozycji 7317.

W niniejszej sprawie poza sporem pozostają cechy zewnętrzne (budowa) i sposób zastosowania importowanego towaru, ustalone na podstawie próbek towaru, a także dostarczonych przez stronę dokumentów w postaci katalogu zamocowań firmy "B.", a także ekspertyzy Instytutu Techniki Budowlanej w P. znak: [...] z 14.09.2011 r. Wskazane dowody, w tym próbki towaru znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, co umożliwiło Sądowi dokonanie oceny wniosków wyciągniętych przez organ po przeprowadzeniu oględzin towaru.

Podzielić należy pogląd organu administracji, że rozpoznanie sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych. Niewątpliwie sporny towar to wkręty gwoździowe, z gwintem, stalowe ocynkowane do zamocowań w pełnych materiałach budowlanych, umieszczone w tulei z tworzywa sztucznego posiadające główkę płaską z nacięciem krzyżowym dostosowanym do narzędzia wkręcającego - wkrętaka oraz trzpień zaostrzony na końcu, przechodzący dalej w część walcowaną posiadającą karby (gwint o linii śrubowej), co umożliwia ewentualny demontaż poprzez wykręcanie go z tulei. W katalogu zamocowań firmy B. Sp., wyżej opisany towar został zaprezentowany na str. 14 jako kołek rozporowy do szybkiego montażu SM. Opis potwierdza jednoczenie - na co zwraca uwagę stona skarżąca - że montaż gwożdziowkręta nie następuje poprzez wkręcanie lecz przez wbicie w kołek przy pomocy młotka, co znacznie przyspiesza czas montażu. Cechy te potwierdza także przełożona ekspertyza Instytutu Techniki Budowlanej w P., w której wskazano, że: "Instytut Techniki Budowlanej w W. w 2007 wydał Aprobatę Techniczną [...] na tworzywowo - metalowe łączniki rozporowe B. SM tzw. szybkiego montażu. Przedmiotem Aprobaty Technicznej są tworzywowo-metalowe łączniki B. typu SM szybkiego montażu do montażowych zamocowań wielopunktowych w betonie zwykłym i cegłę ceramicznej. Łączniki rozporowe będące przedmiotem aprobaty składają się ze stalowego elementu rozporowego i tworzywowej tulei. Tuleja jest rozprężana na skutek wbijania metalowego elementu rozporowego, który dociska tuleję do ścianki otworu wywierconego w podłożu. Element rozporowy stanowi stalowy trzpień wbijany, tzw. gwoździowkręt. Trzpienie wbijane w przedniej części są zaostrzone i przechodzą na krótkim odcinku w część walcową. Części te są gładkie i nie posiadają żadnego gwintu, charakterystycznego dla wkrętów, co umożliwiałoby ich wkręcanie. Część walcowa posiada karby o linii śrubowej. Karby posiadają dużą pochyłość, co umożliwia ich wbijanie. Karby zwiększają nośność na wyrywanie łączników rozporowych typu SM oraz umożliwiają ewentualny jego demontaż przez wykręcanie z tworzywowej tulei. Konstrukcja przedmiotowych trzpieni dostosowana jest do montażu przez wbijanie jak gwoździ czy gwoździ pierścieniowych. Montaż ich przez wkręcanie nie jest możliwy. Wbijane trzpienie są kompletowane razem z tulejami tworzywowymi i jako komplet stanowią wyrób (łącznik rozporowy SM) wprowadzany do obrotu i stosowania".

Organy nie kwestionują sposobu montażu produktu. Fakt, że montaż jest możliwy wyłącznie przez wbijanie, a nie wkręcanie, w świetle brzmienia pozycji CN 7318 15 59 wraz z notą wyjaśniającą, nie stanowi jednak okoliczności mogącej przesądzić o zaliczeniu importowanego towaru do kategorii gwoździ, objętych pozycją CN 7317 00 69. Niezależnie od sposobu montażu importowany towar niewątpliwie posiada takie cechy jak: to, że jest gwintowanym, ocynkowanym wkrętem ze stali, posiadającym płaską główkę z nacięciem krzyżowym. Sąd podziela stanowisko organów celnych, że te właśnie cechy jednoznacznie determinują klasyfikację towaru do kodu TARIC 7318 15 59 99.

Wobec powyższego, w ocenie Sądu organy celne zasadnie uznały, że importowany towar należy uznać za wkręty (gwożdziowkręty), a nie gwoździe.

Sąd podziela stanowisko, że zebrane w sprawie dowody w wystarczający sposób pozwoliły na ustalenie istotnych cech produktu. Ponieważ cechy te nie były sporne, nie było także potrzeby powoływania biegłych na okoliczność ich stwierdzania. Zebrane w sprawie dokumenty oraz próbki towaru jednoznacznie wskazały na fakt, że przedmiotem importu były wkręty o określonej budowie i określonym sposobie montażu i demontażu. W zaskarżonej decyzji wyraźnie podkreślono, że Dyrektor Izby Celnej zgadza się z przedstawioną w ekspertyzie Instytutu Techniki Budowlanej w P. charakterystyką łączników rozporowych B. typu SM, co do ich budowy i zastosowania. Nie podzielił jednak zawartej w ekspertyzie konkluzji, a mianowicie, że ze względu na sam sposób montażu opisany w ekspertyzie łącznik zaliczyć należy do gwoździ, a nie do wkrętów. Prawidłowość zakwestionowania wniosków ekspertyzy przez organ znajduje potwierdzenie w treści brzmienia pozycji wraz z notą wyjaśniającą. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ nie naruszył w tym zakresie przepisów postępowania, w tym zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena co do klasyfikacji taryfowej towaru została przeprowadzona w sposób rzetelny, znajdując oparcie w bezspornie ustalonych w toku postępowania cechach towaru, które zostały szczegółowo omówione i wskazane przez organ celny. Ponieważ opis towaru pozwalał na właściwą klasyfikację taryfową, Sąd podziela stanowisko, że dodatkowy dowód z opinii biegłego nie był przydatny w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ wniosków płynących z ekspertyzy Instytutu Techniki Budowlanej w P. dotyczących poprawności uznania towaru za gwóźdź lub wkręt, Sąd wyjaśnia, że biegli nie są powoływani w celu dokonywania klasyfikacji taryfowej i nie mogą w tym zakresie zastępować organów celnych. Opinie biegłych z uwagi na posiadane przez ich autorów wiadomości specjalne mają służyć pomocy przy identyfikacji określonego towaru, z uwagi na jego cechy i właściwości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w tym m.in. w wyroku NSA z dnia 25 września 2007 r., I GSK 2190/06 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej www.nsa.gov.pl), podkreśla się, że nie jest dopuszczalny dowód z opinii biegłego na okoliczność klasyfikacji taryfowej, gdyż w tym zakresie właściwe są wyłącznie organy celne. Niezależnie od tego treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uwidacznia, że organ odwoławczy odniósł się do wskazanych przez stronę wniosków płynących z przedłożonej ekspertyzy, w tym również w zakresie argumentów dotyczących kwestii poprawności klasyfikacji taryfowej spornego towaru. Zarzuty skargi co do zastosowania dowolnej oceny dowodów oraz nieudowodnienia okoliczności związanych z zastosowaniem kodu Taryfy Celnej z powyższych względów Sąd uznaje za chybione. Zaskarżona decyzja nie została oparta na przypuszczeniach lecz na konkretnych, wchodzących w skład materiału dowodowego próbkach towaru i dokumentach, przedłożonych z inicjatywy strony.

Sąd podziela stanowisko strony skarżącej o szczególnym znaczeniu dokumentów WIT dla zapewnienia jednolitej klasyfikacji taryfowej dla takich samych produktów. Na marginesie wskazać jednak należy, że zawarty we wskazanych przez stronę dokumentach WIT opis towaru (zdjęcia) wskazuje na inny produkt niż będący przedmiotem sporu w niniejszej spawie. Podobnie jest w przypadku znajdującego się w aktach sądowych wniosku spółki "B." o udzielnie WIT. W zawartym we wniosku opisie wskazano m.in., że dotyczy on "gwoździa karbowanego formowanego na zimno ze stalowego drutu, ocynkowanego, który posiada stożkowy łeb z nacięciem krzyżowym oraz ostre stożkowe zakończenie".

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.