Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1343/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: ART. 112 UST. 2, ART 124 UST. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: ART. 64
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: ART. 7, ART. 77, ART. 80, ART. 107 PAR 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2016 r. sprawy ze skargi K. J. i G. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej zwanej "k.p.a.") oraz art. 9a, art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.; dalej zwanej "u.g.n.") utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z [...] lutego 2016 r., nr [...] ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości L., gmina L., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 5,2866 ha, stanowiącej własność K. J. i G. J., poprzez zezwolenie P. S.A. z siedzibą w L. na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego o szerokości 18 m inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...], stosownie do załącznika mapowego do tej decyzji.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z 17 listopada 2015 r. P. S.A. z siedzibą w L. (dalej zwana również "Spółką") wystąpiła w trybie art. 124 u.g.n., uzupełnionym pismem z 7 grudnia 2015 r., o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości L., gmina L., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 5,2866 ha, stanowiącej własność K. J. i G. J., poprzez zezwolenie na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego o szer. 18 m inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że:

- zakres robót związanych z inwestycją będzie polegał na założeniu i przeprowadzeniu nad ww. nieruchomością linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...], tj. przeciągnięciu nad nieruchomością w pasie technologicznym o szerokości 18 m i długości 102 m przewodów fazowych podwieszanych na słupach elektroenergetycznych, z których jeden posadowiony zostanie w obrębie nieruchomości, stosownie do załącznika graficznego - mapy w skali 1:1000 z naniesionym projektem lokalizacji linii napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...],

- powierzchnia ograniczenia związana z inwestycją będzie wynosiła 1833 m2 (pas technologiczny o szer. 18 m i długości 102 m), stosownie do załącznika mapowego, wraz z posadowieniem oraz późniejszym funkcjonowaniem ww. linii ze wszelkimi obiektami i urządzeniami niezbędnymi do jej eksploatacji,

- realizacja inwestycji zgodna jest z zapisem § 18 ust. 8 pkt 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L., uchwalonym uchwałą Rady Gminy w L. z [...] kwietnia 2007 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...] z 2007 r.),

- Spółka prowadziła rokowania z właścicielami ww. nieruchomości w sprawie wyrażenia zgody na jej udostępnienie, którzy jednak nie wyrazili zgody na udostępnienie nieruchomości w celu realizacji planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego, co udokumentowała.

Ponadto P. S.A. wniosła o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości, na podstawie art. 108 k.p.a.

Pismem z 7 grudnia 2015 r. K. J. i G. J. wnieśli o odmówienie wnioskodawcy wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości oraz decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności. Zdaniem stron planowana inwestycja nie jest celem publicznym w świetle art. 6 pkt 2 u.g.n. Dalej stwierdzili, że wnioskodawca przemilczał, iż głównym celem inwestycji, na co wskazywał inwestor w czasie spotkania w dniu 30 września 2015 r., jest zapewnienie dostaw energii do zakładu przetwórstwa mięsnego w L. Z informacji przedstawionych przez inwestora wynika, że inwestycja, którą chce realizować nie jest inwestycją celu publicznego mającą powstać w interesie społecznym i służyć ogółowi, tylko ma zaspokoić potrzeby energetyczne podmiotu prywatnego. W ocenie K. J. i G. J. brak jest zatem podstaw do wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, gdyż jak wynika z art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzja taka może być wydana w celu realizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji stwierdzili, że brak jest również podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Ponadto zaznaczyli, że inwestor uzasadniając wniosek o wydanie decyzji ww. trybie nie wykazał okoliczności niezbędnych do jej wydania. Uznali, że powołanie się przez wnioskodawcę ogólnie na podstawy z art. 108 § 1 k.p.a., bez ich skonkretyzowania i wskazania realnego zagrożenia dóbr wymienionych w tym przepisie, nie jest wystarczającą podstawą do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Nadto podkreśli, iż planując przebieg inwestycji wnioskodawca nie kontaktował się z nimi w sprawie przebiegu linii przez nieruchomość będącą ich własnością.

P. S.A. w piśmie z 21 grudnia 2015 r. ustosunkowując się do zarzutów K. J. i G. J. stwierdził, że planowana inwestycja bezspornie stanowi cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 2 u.g.n. i zgodna jest w odniesieniu do ww. nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy L.. Ponadto we wniosku Spółka w sposób jednoznaczny i skonkretyzowany wskazała na przesłanki warunkujące wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w celu realizacji planowanej inwestycji z rygorem natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się do planowanej inwestycji Wójt Gminy L. w piśmie z 28 grudnia 2015 r. stwierdził, że jest ona zgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L. uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy w L. z [...] kwietnia 2007 r. Do opinii dołączono kopię pisma autora planu zagospodarowania przestrzennego w sprawie interpretacji zapisów ww. uchwały, z którego wynika, że na terenach użytkowanych rolniczo, oznaczonych symbolem R, dopuszcza się lokalizację obiektów energetyki, urządzeń technicznych energetyki, linii energetycznych stacji transformatorowo-rozdzielczych.

Starosta O. decyzją z [...] lutego 2016 r. nr [...], ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w miejscowości L., gmina L., oznaczonej jako działka nr [...], stanowiącej własność K. J. i G. J., poprzez zezwolenie Spółce na przeprowadzenie na tej nieruchomości w granicach pasa technologicznego o szer. 18 m inwestycji celu publicznego polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...], której przebieg jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy L. uchwalonym ww. uchwałą.

Zdaniem Starosty O. wniosek Spółki spełnia wymogi art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy L., a złożenie wniosku poprzedzone zostało rokowaniami inwestora z właścicielem nieruchomości w sprawie uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości w celu wykonanie prac związanych z inwestycją, która stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. J. i G. J. zarzucili naruszenie:

˗ art. 124 ust. 1 u.g.n. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego,

˗ art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 64 Konstytucji RP przez wydanie decyzji, w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych i zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że brak jest podstaw do władczego działania organu, bowiem nie zachodzą przesłanki z art. 124 u.g.n.,

˗ art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP przez wydanie decyzji z pominięciem słusznego interesu stron postępowania,

˗ art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez pominiecie istotnych okoliczności związanych z celem inwestycji oraz przyjęcie, że inwestycja o znaczeniu lokalnym stanowi inwestycję celu publicznego,

˗ art. 6 k.p.a. przez przyjęcie rozszerzającej wykładni art. 124 u.g.n.,

˗ art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie czy planowana inwestycja spełnia przesłanki uznania za inwestycję celu publicznego i zastosowania art. 124 u.g.n.,

˗ art. 8 w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 przez oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na dowodach wskazanych przez inwestora, pomijając twierdzenia stron, że służy ona celowi prywatnemu.

Z uwagi na powyższe wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania lub wydanie decyzji odmownej.

Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty O.

Organ odwoławczy dokonując oceny spełnienia przesłanek wynikających z art. 124 ust. 1 u.g.n. stwierdził, że realizacja inwestycji polegającej na umieszczeniu przewodów linii elektroenergetycznej na przedmiotowej nieruchomości gruntowej, ma zaspokajać potrzeby regionu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, co wynika wprost z wniosku. Zwrócił przy tym uwagę, że P. S.A. na podstawie ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm..) odpowiada za bezpieczeństwo funkcjonowania elektroenergetycznego systemu dystrybucyjnego oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi. Ponadto zobowiązana jest utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię elektryczna w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Planowana inwestycja ma na celu zasilanie w energię elektryczną obszar podległego regionu. Z uwagi na powyższe Wojewoda stwierdził, że planowana inwestycja będzie realizowała cel publiczny, a jej znaczenie jest ponadlokalne.

W ocenie Wojewody zaskarżona decyzja wskazuje również precyzyjnie powierzchnię nieruchomości podlegającą ograniczeniu, tj. powierzchnię 1833 m2 oraz wielkość pasa technologicznego (szer. 18 m i dł. 102 m), stosownie do złącznika graficznego Nr 1. Ponadto lokalizacja inwestycji jest zgodna z zapisami § 18 ust. 8 pkt 7 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L., co potwierdził Wójt Gminy L. Nieruchomość, której dotyczy planowana inwestycja, objęta jest ww. planem zagospodarowania przestrzennego i położona jest w obszarze przeznaczonym na cele produkcji rolnej - symbol R.

Jak wskazał organ odwoławczy, wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone było także próbą uzyskania zgody na korzystanie z nieruchomości w celu realizacji inwestycji, stosownie do art. 124 ust 3 u.g.n. Spółka prowadziła rokowania z właścicielami nieruchomości informując o zakresie planowanej inwestycji, przedstawiając mapę określającą przebieg linii elektroenergetycznej na nieruchomości oraz proponując wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości. Właściciele nieruchomości nie wyrazili jednak zgody na dobrowolne udostępnienie nieruchomości w celu realizacji inwestycji.

Dalej Wojewoda wyjaśnił, że organ wydający decyzję na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie ma już swobody w ustaleniu przebiegu inwestycji celu publicznego, której usytuowanie wynika z wcześniejszych zdarzeń prawnych, bowiem są one wiążące w postępowaniu prowadzonym na podstawie ww. przepisu. Na etapie ograniczania sposobu korzystania z nieruchomości dla potrzeb realizacji inwestycji celu publicznego o przebiegu przesądzonym w planie miejscowym nie ma już możliwości kwestionowania usytuowania linii. Zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przesądza bowiem albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, albo decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 u.g.n. stanowi przewidziane przez ustawodawcę ograniczenie konstytucyjnej zasady ochrony własności, wynikającej z art. 21 oraz 64 ust. 2 Konstytucji RP.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że podnoszone zarzuty są niezasadne, bowiem przed wydaniem decyzji dopełniono obowiązku przeprowadzenia rokowań o udostępnienie nieruchomości w celu realizacji inwestycji, zaś roszczenie strony nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że były one prowadzone niewłaściwie. Ponadto proponowany przebieg linii elektroenergetycznej jak i szerokość pasa technologicznego stanowi minimalne niezbędne obciążenie ww. nieruchomości uwzględniające potrzeby przedsiębiorstwa przesyłowego w zakresie odpowiedniego dostępu do urządzeń przesyłowych (art. 124 ust. 6 u.g.n.).

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. J. i G. J. (dalej zwani "skarżącymi") wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o ewentualne uchylenie w całości decyzji organu I instancji powtarzając w całości zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazane w odwołaniu od decyzji I instancji.

Zdaniem skarżących Spółka nie wykazała, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, bowiem we wniosku nie wskazała szczegółowo w jaki sposób ma ona wpłynąć na interes społeczny i dobro ogólne. Tym samym organ nie ustalił jaki jest faktyczny cel inwestycji przyjmując, że ogólne wyjaśnienia zawarte we wniosku są wystarczające. Ponadto organy nie wzięły pod uwagę w jaki sposób wydanie decyzji może wpłynąć na dalsze wykorzystanie nieruchomości. Biorąc pod uwagę interes ekonomiczny wnioskodawcy pominięto, iż dalsze wykorzystywanie nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem może być utrudnione.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania P. S.A. z siedzibą w L. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie ze względu na brak merytorycznych podstaw do jej uwzględnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej zwanej "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także innych naruszeń, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.

Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest jedną z form wywłaszczenia nieruchomości zdefiniowaną w art. 112 ust. 2 u.g.n. i stanowi ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności (art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. przewiduje szczególny przypadek ograniczenia wykonywania prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego i innych praw rzeczowych, polegający na znoszeniu przez właściciela lub użytkownika wieczystego przedsięwzięć inwestycyjnych podejmowanych na jego nieruchomości, a polegających na zakładaniu i przeprowadzeniu na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Warunkiem koniecznym i zarazem podstawowym (przesłanką) ubiegania się o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania przez właściciela lub użytkownika wieczystego z nieruchomości jest realizacja celu publicznego wyszczególnionego w art. 6 u.g.n., a co najważniejsze, zgodnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub też z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli planu miejscowego brak. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym dla oceny spełnienia przesłanki celu publicznego nie ma znaczenia, kto ten cel realizuje oraz kto jest jego wykonawcą. Szczególnym rodzajem ograniczenia praw do nieruchomości jest udzielenie na podstawie art. 124 u.g.n. zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Ponadto, stosownie do art. 124 ust.1 u.g.n., powyższej czynności dokonuje starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Art. 124 ust. 3 u.g.n. zawiera dyrektywę, która nakazuje, aby wydanie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Wymieniony przepis ustanawia pierwszeństwo umownego uregulowania kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością na cele budowlane związane z realizacją inwestycji liniowej przed rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej. Niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy właściciel nie odpowiedział na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że przeprowadzone pertraktacje pomiędzy inwestorem a właścicielami działki o nr ewidencyjnych [...] nie zakończyły się porozumieniem. Zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i sądowego strony zgodnie stwierdziły, że skarżący nie wyrazili zgody na ustanowienie służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem, a prowadzone negocjacje zostały zakończone skutkiem negatywnym. Nie budzi zatem wątpliwości, że skarżący nie zgodzili się na propozycje inwestora, wskutek czego należy uznać, że nie było możliwe zawarcie umowy cywilnoprawnej umożliwiającej zajęcie części nieruchomości objętej wnioskiem inwestora.

Jak wynika z załączonej do akt uchwały Rady Gminy L. z [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L., działka o numerze ewidencyjnych [...] położona w miejscowości L. gm. L. jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego. Działka położona jest na obszarze przeznaczonym w tym planie na cele produkcji rolnej - symbol R. Na terenach przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego na cele produkcji rolnej, jako przeznaczenie uzupełniające ustala się lokalizację sieci infrastruktury technicznej oraz inwestycji liniowych (§ 38 ust. 3 pkt 4 ww. uchwały). Zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale 7 ww. uchwały dotyczącym zasad modernizacji i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej ustala się, że na terenach objętych planem dopuszcza się lokalizację linii elektroenergetycznych, stacji transformatorowych, rozdzielczych i transformatorowo – rozdzielczych na warunkach określonych przez właściwego operatora systemu elektroenergetycznego lub inne upoważnione osoby (§ 18 ust. 8 pkt 7 tej uchwały).

Skarżący kwestionują, że projektowana inwestycja nie jest inwestycją realizującą cel publiczny, gdyż jest inwestycją lokalną, realizującą potrzeby spółki prawa handlowego, a więc cele komercyjne.

W ocenie Sądu planowana inwestycja polegająca na budowie odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej o napięciu znamionowym 110 kV relacji [...], co wynika zarówno ze złożonego przez inwestora wniosku, jak też dołączonej do niego mapy do celów projektowych, mimo że ma na celu zasilenie w energię elektryczną m.in. zakładu przetwórstwa mięsnego w L., stanowi inwestycję celu publicznego określoną w art. 6 ust. 2 u.g.n. Stosownie do treści ww. przepisu celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 1133/11), że powyższy przepis definiujący pojęcie inwestycji celu publicznego nie ogranicza jednocześnie kręgu inwestorów, ani też rodzaju zamierzeń budowlanych, którym mają służyć projektowane przewody i urządzenia. Sieć elektroenergetyczna to zespół "naczyń połączonych" stanowiących pewien zwarty system, składający się z indywidualnych odbiorców energii elektrycznej, co jednak nie oznacza, że każdy z nich ma doprowadzoną z elektrowni indywidualnie energię, niezależnie od inny odbiorców. W tym miejscu należy podkreślić, że w judykaturze jest ugruntowane stanowisko w kwestii uznania budowy i utrzymywania przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń za cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. (por. wyrok WSA w Krakowie z 22.08.2014 r.,, II SAB/Kr 197/14, LEX nr 1502586, wyrok WSA w Gdańsku z 23.07.2014r., II SAB/Gd 34/14, LEX nr 1500465, wyrok WSA w Gdańsku z 08.05.2014r., II SAB/Gd 11/14, LEX nr 1468012, wyrok WSA w Krakowie z 17.01.2014r., II SAB/Kr 278/13, LEX nr 1498279).

W świetle dokonanych przez organy ustaleń faktycznych i prawnych niniejszej sprawy zarzuty skargi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1 u.g.n., należy uznać za pozbawione podstaw prawnych. Należy wskazać, że rola organów z mocy samego art. 124 u.g.n. ograniczała się jedynie do zbadania czy wszystkie wymienione przesłanki wymienione w ust. 1 ww. przepisu w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej własność skarżących zostały spełnione. Jednocześnie, jak się podkreśla w doktrynie i orzecznictwie, organ winien był określić w sposób dokładny i przejrzysty sposób dokonywanego ograniczenia własności nieruchomości i w ocenie Sądu z powyższego obowiązku wywiązał się należycie. Decyzja Starosty w sposób szczegółowy określa przedmiot ograniczenia i jego terytorialny zakres, w tym jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji przez nieruchomość. Powyższa decyzja obejmuje swoim zasięgiem tylko część obszaru nieruchomości skarżących, jako obszar niezbędny do posadowienia na nim tych urządzeń oraz wykonania związanych tym posadowieniem robót budowlanych. W decyzji tej wskazano również precyzyjnie powierzchnię podlegającą ograniczeniu w pasie technologicznym o szerokości 18 m, w granicach oznaczonych na mapie, stanowiącej integralna część decyzji. Nadto stwierdzić należy, że organ rozważając uzasadniony interes właścicieli nieruchomości i jak najmniejszą dla niego uciążliwość inwestycji, musiał rozważyć także sprawę w szerszym kontekście - znaczenia przewidywanej inwestycji, jako służącego realizacji interesu społecznego. W ocenie Sądu, materiał dowodowy jak i postępowanie wyjaśniające w sprawie spełnia wymogi art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze organ I instancji podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z wymogiem zarówno prawa materialnego jak i procedury administracyjnej. Uzasadnienia decyzji obu instancji odpowiadają regulacji art. 107 § 3 k.p.a., albowiem organy wskazały podstawy faktyczne i prawne wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Wobec zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r., jak też poprzedzającej ją decyzji Starosty O. z [...] lutego 2016 r., zarzuty skargi należało uznać za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.