Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 284/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1g
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat M. K. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy [...] lokal nr [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokat M. K. z funduszu Skarbu Państwa –Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi


UZASADNIENIE

III SA/Łd 284/13

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku (znak [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania R.K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym], utrzymało w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] w przedmiocie zatrzymania R.K. prawa jazdy kategorii BCE.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, wnioskiem z dnia 16 września 2009 roku Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wystąpił do Starosty Powiatowego w P. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji R.K. do kierowania pojazdami objętymi prawem jazdy kategorii B+CE+C. Wniosek został złożony w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Z wniosku wynikało, że R.K. otrzymał łącznie 25 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od dnia 11 sierpnia 2008 roku do dnia 29 kwietnia 2009 roku. Komendant wskazał, że naruszenia ruchu drogowego dokonane zostały w dniach: a) 11.08.2008 r. (nałożone punkty: 2); b) 15.10.2008 r. (nałożone punkty: 6); c) 04.11.2008 r. (nałożone punkty: 2); d) 10.03.2009 r. (nałożone punkty: 9) oraz e) 29.04.2009 r. (nałożone punkty: 6).

Pismem z dnia 24 września 2009 roku Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w P. zawiadomił R.K. o wszczęciu z urzędu wobec niego postępowania w sprawie skierowania na badania psychologiczne. Decyzję o skierowaniu R.K. na badania psychologiczne Komendant Powiatowy Policji w P. wydał w dniu 16 października 2009 roku.

Pismem z dnia 21 października 2009 roku Starosta P. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii B,C,CE. Zawiadomienie zostało doręczone R.K. w 23.10.2009 r.

W związku z wszczętym postępowaniem o zatrzymanie prawa jazdy i skierowaniem na badania psychologiczne w dniu 16 listopada 2009 roku R.K. zwrócił się o "wstrzymanie decyzji" z uwagi na zwrócenie się do Sądu Rejonowego w O. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od wyroku nakazowego z dnia 17 lutego 2009 roku, dotyczącego zdarzenia z dnia 4 listopada 2008 r.

Starosta P. uwzględnił wniosek R.K. i postanowieniem z dnia [...] roku zawiesił wszczęte postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Pismem z dnia 7 grudnia 2009 roku Sąd Rejonowy w O. Wydział Grodzki zawiadomił Starostę P., że sąd postanowieniem z dnia 16 listopada 2009 roku odmówił R.K. przywrócenia terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku nakazowego. W tej sytuacji Starosta P. podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia [...], na które R.K. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Postanowienie organu pierwszej instancji Kolegium utrzymało w mocy (postanowienie z dnia [...]).

W tym stanie rzeczy decyzją z dnia [...] roku Starosta P. orzekł na podstawie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g) ustawy Prawo o ruchu drogowym o zatrzymaniu R.K. prawa jazdy kategorii BCE Nr [...], nr druku [...], z dnia 28 listopada 2003 roku, do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Jednocześnie wezwano R.K. do zwrotu posiadanego dokumentu prawa jazdy.

Od decyzji tej R.K. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., kwestionując przede wszystkim zasadność ukarania go przez Sąd w O., co – jak podnosił – było wynikiem pomyłki jego pracodawcy i Komendy Policji w M.. Podnosił także, iż zatrzymanie prawa jazdy uniemożliwi mu pracę, a tym samym utrzymanie syna w wielu szkolnym. Powołał się również na wykonanie badań psychologicznych jeszcze przed skierowaniem wydanym przez Komendanta Powiatowego w P., którego to skierowania - jak twierdzi - nie otrzymał do dnia złożenia odwołania.

Jednocześnie wniósł o powiadomienie go o terminie posiedzenia składu orzekającego Kolegium, aby mógł wyjaśnić swoją sytuację. Kolegium uwzględniło wniosek R.K., zawiadamiając go o terminie posiedzenia.

Pismem z dnia 19 sierpnia 2010 roku R.K. zwrócił się o "odroczenie wyznaczonego na dzień 24.08.2010 posiedzenia" z uwagi na wystąpienie do Rzecznika Praw Obywatelskich o kasację postanowienia sądowego. Uznając, że zweryfikowanie orzeczenia Sądu Rejonowego w O. mogłoby skutkować zmniejszeniem liczby punktów do 23, a więc poniżej limitu wiążącego się z negatywnymi konsekwencjami dla kierującego przewidzianymi w przepisach ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w tym zatrzymaniem prawa jazdy, Kolegium postanowiło o zawieszeniu postępowania odwoławczego (postanowienie z dnia [...]). Pismem z dnia 26 października 2010 roku R.K. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o przedłużenie zawieszenia postępowania w jego sprawie wskazując, że zwrócił się do Sądu w O. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu. Po uzupełnieniu przez stronę materiału dowodowego poprzez przekazanie (po wezwaniu) kserokopii odpowiedzi Rzecznika Praw Obywatelskich, który odmówił podjęcia działań w sprawie oraz wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem skierowanego do Sądu Rejonowego w O., Kolegium uznało, że ustały przyczyny zawieszenia postępowania z wniosku z 19 sierpnia 2010 roku i podjęło zawieszone postępowanie (postanowienie z dnia [...]).

Jednocześnie Kolegium uznało, że istnieją przesłanki do zawieszenia postępowania z wniosku R.K. z dnia 26 października 2010 roku ( wystąpienie do Sądu Rejonowego w O. o wznowienie postępowania karnego).

Pismem z dnia 11 lipca 2011 roku R.K. zwrócił się ponownie o dalsze zawieszenie postępowania odwoławczego podając, że ponieważ Sąd w O. nie uwzględnił jego wniosku o wznowienie postępowania, wystąpił w swojej sprawie do Ministra Infrastruktury. Pismem z dnia 13 lipca 2011 roku wezwało R.K. do przekazania orzeczenia Sądu Rejonowego w O. wydanego z jego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tegoż Sądu z dnia 17 lutego 2009 roku. Ponieważ w wyznaczonym przez Kolegium terminie R.K. nie dostarczył wymaganych dokumentów, Kolegium podjęło zawieszone postępowanie odwoławcze postanowieniem z dnia [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium wskazało na wstępie, że zgodnie z dyspozycją art. 135 ust. 1 pkt 1 lit.g ustawy - Prawo o ruchu drogowym policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, natomiast zgodnie z art. 138 ust. 1 tejże ustawy decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. d i lit. g, wydaje starosta.

Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowym przypadku wystąpiły przesłanki do zatrzymania R.K. prawa jazdy. Należy bowiem podkreślić, że przepisem art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym Policja została zobowiązana do prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Zatem wynikające z tej ewidencji punkty, przekraczające liczbę 24, stanowią podstawę dla wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu poddania się z wynikiem pozytywnym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy (art. 138 ust. 1 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b cytowanej ustawy). Przekroczenie przez R.K. liczby 24 punktów wskazał Komendant Wojewódzki Policji w Ł. we wniosku do Starosty P. z dnia 16 sierpnia 2009 roku o skierowanie ww. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień. Przekroczenie liczby 24 punktów wynika także z zawiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia 24 września 2009 roku o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania R.K. na badania psychologiczne oraz decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] roku o skierowaniu R.K. na badania psychologiczne. Dokumenty te, wystawione przez właściwy organ w oparciu o prowadzoną ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, są dokumentami urzędowymi nie podlegającymi weryfikacji zarówno przez organ administracji publicznej pierwszej instancji (w tym przypadku Starostę P.) jak i organ odwoławczy (SKO). Stanowią one środek dowodowy w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., przy czym, jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania zgodności ze stanem rzeczywistym, stosownie do art. 76 § 1 k.p.a.

Jak dalej wskazał organ II instancji, faktem jest, że R.K. w dniu 10 października 2009 roku - jak to określa "przed terminem" - wykonał badania psychologiczne, na co powołuje się w odwołaniu. Na badanie to skierował go Komendant Powiatowy Policji w P., a nie Starosta P.. Jednakże innym skutkiem otrzymania przez R.K. 25 punktów (a więc przekroczenia 24 punktów) za naruszenie przepisów ruchu drogowego było także zatrzymanie zaskarżoną decyzją prawa jazdy. Powoduje to także konieczność poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, co wynika z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1.

Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył R.K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przesłuchanie skarżącego w terminie posiedzenia sądowego, odroczenie wykonania decyzji przez Starostwo w P. do czasu rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny.

W uzasadnieniu skargi nie sformułował wprost zarzutów odnoszących się do zaskarżonego orzeczenia Kolegium. W zasadniczej części skargi skoncentrował się, podobnie jak w odwołaniu, na zakwestionowaniu prowadzonego w stosunku do niego postępowania Sądu Rejonowego w O. w związku z postępowaniem o wykroczenie drogowe.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt zaświadczenia o odbyciu przez skarżącego szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na wniosek o wznowienie postępowania karnego i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 335/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy w O. III Wydział Karny wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w O. Sądu Grodzkiego – IX Wydziału Grodzkiego Wykroczeniowego z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt [...] oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W dniu 26 lutego 2013 r. do akt sprawy wpłynął odpis prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w O. III Wydziału Karnego z dnia 13 grudnia 2012 r. , sygn. akt [...] o oddaleniu wniosku skarżącego o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w O. z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt [...].

Postanowieniem z dnia 8 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 335/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego popierał skargę opierając ją na zarzucie naruszenia art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g ) ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 104 k.p.a. oraz 130 ust. 3 ustawy. Wnosił także o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy).

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270 ) – dalej ustawa p.p.s.a.) decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] Starosty P. stanowił przepis art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), [dalej ustawa – Prawo o ruchu drogowym], zgodnie z którym w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g), starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy.

Starosta, jako organ I instancji, jest więc uprawniony i zobligowany zarazem do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych za naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego. Starosta przed wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 138 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ustala stan faktyczny, jakim jest przekroczenie przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustaleń tych organ dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji).

W tym miejscu należy podnieść, że decyzja wydawana na podstawie art. 138 ust. 1 podobnie jak decyzja wydawana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym mają charakter decyzji związanej: jeżeli uprawniony organ stwierdzi określony stan rzeczy obowiązany jest wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie, na co wskazuje kategoryczne sformułowanie "starosta wydaje decyzję". Przekroczenie w ciągu roku przez kierującego limitu 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego, wywołuje dla niego dwojakiego rodzaju skutek: po pierwsze zatrzymanie prawa jazdy; po drugie skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Zatrzymanie prawa jazdy stanowi chwilowe zawieszenie uprawnień do kierowania pojazdami. Zgodnie z art. 138 ust. 2 trwa do czasu ustania przyczyny zatrzymania.

Jak wynika z przeprowadzonego przez organy administracji postępowania, skarżący przekroczył w okresie krótszym od jednego roku (tj. od dnia 11 sierpnia 2008 r do 29 kwietnia 2009 r.) limit 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, uzyskując łącznie 25 punktów. Okoliczność ta wynika wprost z dokumentu urzędowego - wniosku o sprawdzenie kwalifikacji wystawionego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 16 września 2009 r. (znak [...]), sporządzonego na podstawie art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b) cyt. ustawy. Wniosek ten wskazuje zarówno daty w jakich skarżący naruszał przepisy ruchu drogowego, rodzaj naruszeń, jak i przypisaną tym naruszeniom odpowiednią liczbę punktów, określoną zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisu art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236, poz. 1998), obowiązującego w dacie jego wystawienia. Fakt przekroczenia 24 punktów wynika także z zawiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w P. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania R.K. na badania psychologiczne. Zasadność i prawidłowość przypisania skarżącemu 2 pkt za przekroczenie prędkości w miejscowości G. w dniu 4 listopada 2008 r., co było przez niego kwestionowane, została w toku postępowania jednoznacznie wyjaśniona. Organy administracyjne, a także sąd administracyjny zawiesiły postępowanie do czasu zakończenia postępowań zmierzających do wzruszenia prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w O. z dnia 17 lutego 2009 r. Ponieważ jednak ani wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku nakazowego ani wniosek o wznowienie postępowania nie zostały uwzględnione, a orzeczenia Sądu Rejonowego w O., który orzekał tym przedmiocie są prawomocne, należało uznać, że skarżący w wyżej wskazanym okresie, krótszym niż rok, uzyskał 25 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustalenia organów administracji mają oparcie w zebranym materiale i są prawidłowe.

Jak stanowi art. 130 ust. 1 ustawy Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

W myśl ust. 2 tego przepisu, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty /.../.

W myśl przepisu § 4 ust 1 i ust. 2 powołanego rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone m.in. prawomocnym wyrokiem sądu. Przed wydaniem tego rozstrzygnięcia do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem. Po stwierdzeniu naruszenia prawomocnym wyrokiem sądu wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym (§ 4 ust 4 rozporządzenia). Z kolei w myśl § 6 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które liczba punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 punkty.

Z treści przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli, tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej, liczba punktów nałożonych na skarżącego w okresie krótszym niż rok przekroczyła liczbę 24, to powyższe uzasadniało wydanie zaskarżonej decyzji. Rzeczą organu, wobec podnoszonych zarzutów było sprawdzenie czy kwestionowany wpis jest ostateczny, co organ wykonał.

Reasumując, skoro prawdziwość informacji zawartych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji co do ilości punktów przypisanych skarżącemu za nie została podważona, to uprawniony organ, wobec dyspozycji art. 138 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stwierdzając przekroczenie 24 punktów (łącznie 26), był zobligowany i prawidłowo orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu.

Podkreślić należy, że ustaleń co do liczby punktów nie dokonuje organ kontroli lecz wynikają one z ewidencji kierowców prowadzonej przez organy Policji. Dlatego jedyny i wystarczający dowód stanowiły dane z ewidencji przedstawione we wniosku o sprawdzenie kwalifikacji. Zgodnie bowiem z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ponieważ skarżący nie podważył skutecznie w toku postępowania treści dokumentu jakim był wniosek o sprawdzenie kwalifikacji, ustalenia co do ilości zgromadzonych przez skarżącego punktów są prawidłowe

Wyjaśnić należy, że na ocenę prawidłowości wydanej decyzji nie mogą wpłynąć szkolenia, których odbycie potwierdzają złożone dopiero w sądzie zaświadczenia. Potwierdzają one odbycie przez skarżącego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w S. szkoleń w dniu 29 października 2010 r., 9 lipca 2011 r., oraz 24 marca 2012 r. ( kolejno: zaświadczenie Nr [...], zaświadczenie Nr [...], zaświadczenie Nr [...]).

Wszystkie szkolenia, na które powołał się skarżący miały bowiem miejsce po 29 kwietnia 2009 r.

Jak stanowi art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

W myśl § 8 pkt 4 rozporządzenia Kierowcy wpisanemu do ewidencji, po przedstawieniu zaświadczenia o odbyciu szkolenia, Komendant Wojewódzki Policji, zmniejsza o 6 liczbę posiadanych punktów, odejmując je według kolejności wpisów, z zastrzeżeniem ust. 5 i 6.

Odbycie szkolenia nie powoduje jednak zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. ( § 8 ust. 6 rozporządzenia)

Z treści wskazanych przepisów wynika, że uzyskanie więcej niż 24 punktów za wykroczenia drogowe w ciągu roku wyklucza usunięcie tych punktów z ewidencji. Z uprawnienia do możliwości zmniejszenia zgromadzonych punktów karnych kierowca może skorzystać tylko przed przekroczeniem określonego limitu punktów, który wynosi 24. Ponieważ skarżący odbył pierwsze szkolenie w dniu 29 października 2010 r., a limit 24 punktów przekroczył 29 kwietnia 2009 r. nie było podstaw do oczekiwania, że nastąpi usunięcie z ewidencji punktów zgromadzonych przez skarżącego do tego dnia.

Podkreślić także należy, że fakt odbycia szkoleń został podniesiony przez pełnomocnika skarżącego dopiero przed sądem.

Stanowisko, że zmniejszenie liczby punktów w wyniku odbytego szkolenia może nastąpić tylko wówczas gdy przypisana kierowcy liczba punktów nie przekroczyła 24 należy uznać za ugruntowane w orzecznictwie ( patrz wyrok NSA z 17 czerwca 2010 r. I OSK 1152/09, wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r. I OSK 275/ 10 , wyroki WSA w Olsztynie z 7.10. 2010 r. II SA/Ol 786/10 , WSA w Kielcach II SA/Ke 691/10 z dnia 25 listopada 2010 r., wyrok WSA w Łodzi z 24 sierpnia 2011 r. III SA/Łd 175 /11 zamieszczone w Systemie Informacji Prawnej Lex.). .

Z tych względów skarga jako bezzasadna, stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała oddaleniu. Orzeczenie w pkt 2 wyroku wydano na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

D.Cz.