Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1383/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3, art. 200, art. 201
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z par. 6 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. w P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zasądzić od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. w P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 1457 (tysiąc czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Reprezentowane przez radcę prawnego P. w P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. pismem z dnia 10 czerwca 2009 r. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – cytowanej dalej jako p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. o nałożeniu na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 6.000 (sześć tysięcy) złotych i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jednocześnie w myśl art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji skoro organ po przeprowadzeniu analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia zważył, iż skarga zasługuje na uwzględnienie

i w konsekwencji w trybie autokontroli uchylił zarówno decyzję organu I, jak i II instancji, to niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a.

Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania

z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.).

Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego w świetle art. 205 § 2 p.p.s.a. zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Skarżąca reprezentowana była przez radcę prawnego, a zatem przez przepisy odrębne, o jakich mowa w cyt. przepisie należy rozumieć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) cytowane dalej jako rozporządzenie.

W świetle § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, zasadzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika

w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Zgodnie z ust. 2 powołanego paragrafu, podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna oblicza się na podstawie § 6. Zgodnie z pkt 4 tego paragrafu dla spraw,

w których wartość przedmiotu sprawy mieści się w przedziale powyżej 5.000 złotych do 10.000 złotych, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, stawka minimalna wynosi 1.200 złotych.

W tym stanie rzeczy Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Koszty postępowania Sąd zasądził na podstawie art. 200, art. 201 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia. Zasądzona kwota kosztów postępowania obejmuje zwrot wpisu od skargi, minimalną stawkę opłaty dla pełnomocnika skarżącej spółki oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.