Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1400/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania M. T. od decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] października 2009 r. umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce ew. nr [...] położonej w S., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2006 r. nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "p. o. ś.", realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia.

Przedsięwzięcia mogące oddziaływać na środowisko określa zaś rozporządzenie Rady Ministrów dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r.".

W dniu 31 sierpnia 2007 r. weszła w życie nowelizacja rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., dokonana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. (Dz. U. nr 158, poz. 1105), zwanego dalej "rozporządzeniem z dnia 21 sierpnia 2007 r.", zgodnie z którą nie wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia instalacje nie kwalifikujące się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z brakiem przepisów przejściowych dla tej nowelizacji nowe przepisy mają zastosowanie także do postępowań wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e znowelizowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny mogą wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

W myśl przedłożonej przy piśmie z dnia 27 sierpnia 2007 r. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z października 2007 r. sporządzonej już w oparciu o znowelizowane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., zawierającą część graficzną i tekstową obrazującą parametry określone w noweli rozporządzenia, należy uznać, że wzdłuż osi głównej anteny w odległości do 150 m na azymutach poszczególnych anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi.

Powyższe ustalenie prowadzi do wniosku, iż planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Skoro zatem postępowanie w tym przedmiocie wszczęte jeszcze pod rządami odmiennie brzmiących przepisów rozporządzenia nie zostało zakończone do dnia 31 sierpnia 2007 r. stosowną decyzją ostateczną, a nowe przepisy - z braku przepisów przejściowych - weszły w życie w dniu 31 sierpnia 2007 r., to organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i umorzył je w oparciu o przepis art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k. p. a.". Skoro przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymieniona w znowelizowanym rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2004 r. jako przedsięwzięcie wymagające lub mogące wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, a wszczęte postępowanie w tym przedmiocie należało umorzyć.

Organ odwoławczy podniósł, że nie ma wpływu na wynik sprawy umorzenie postępowania przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 105 § 2 k. p. a. zamiast na podstawie art. 105 § 1 k. p. a.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł M. T. Wskazał, że jest właścicielem działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w S., otaczających działkę ew. nr [...], na której została wybudowana prawdopodobnie w 2002 r. stacja telefonii komórkowej. Obecnie stacja ta ma ulec rozbudowie, skutkiem czego wymienione powyżej działki zostaną objęte zwiększonym wpływem promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez rozbudowaną stację. Organ naruszył konstytucyjne prawo własności skarżącego określając pośrednio przeznaczenie jego działek sąsiadujących z działką ew. nr [...], eliminując je bez jakiegokolwiek wyjaśnienia i uzasadnienia z używalności przez ludzi i zwierzęta oraz ograniczając moją dyspozycję tymi działkami. Skoro odległość anteny do działek skarżącego nie przekracza 40 m, a moc nadajników będzie przekraczać 2000 W, to jest to odległość znacznie mniejsza niż wymagana przepisami odległość od działek dostępnych i używanych przez ludzi. Ponadto organ nie wskazał dowodów w postaci dokumentów i pomiarów potwierdzających bezpieczeństwo terenów skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Jak wynika z akt administracyjnych inwestor pismem dnia 26 czerwca 2007 r. na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 46a ust. 1 p. o. ś. wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce ew. nr [...] położonej w S.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2010 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] października 2009 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu zaszła podstawa do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k. p. a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą z dnia 3 października 2008 r.", do spraw wszczętych na podstawie p. o. ś., a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Takim przepisem jest art. 46 ust. 1 pkt 1 p. o. ś. stanowiący, że realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia tego rodzaju określają przepisy § 2 i 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r.

Przepis § 2 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. łączy rodzaj przedsięwzięcia z obowiązkiem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązujący od dnia 31 sierpnia 2007 r. w zmienionym brzmieniu § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a tego rozporządzenia stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Z kolei § 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r. nie łączy rodzaju przedsięwzięcia z obowiązkiem sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązujący od dnia 31 sierpnia 2007 r. w zmienionym brzmieniu § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e tego rozporządzenia stanowi, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Z mapy z zaznaczoną przybliżoną lokalizacją stacji bazowej na planie geodezyjnym sporządzonym w październiku 2007 r. wynika, iż wieża stacji znajduje się na środku działki ew. nr [...]. Ponadto z akt sprawy wynika, że równoważna moc izotropowa anten sektorowych, które będą wchodziły w skład stacji bazowej, wynosi od 3.290 W do 3.484 W. Miejsca dostępne dla ludności nie występują w odległości nie mniejszej niż 100 i nie większej niż 150 m od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania poszczególnych anten, a znajdujący się na działce maszt jest znacznie wyższy niż znajdujące się w najbliższej okolicy budynki, w których przebywają ludzie.

Okoliczność ta powoduje konieczność umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez organ konstytucyjnego prawa własności poprzez pośrednie przeznaczenie działek skarżącego. Zaskarżona decyzja nie określa bowiem ich przeznaczenia, lecz jedynie stwierdza, że bezprzedmiotowe jest postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia na sąsiadującej działce ew. nr [...].

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.