Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 531/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 66 ust. 1 pkt 2, pkt 5, pkt 6 i pkt 6a, pkt 18, art. 74 ust. 3a, art. 80 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.
article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 77 par. 1, art. 80, art. 15, art. 136, art. 10 par. 1, art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi W. R. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a.", art 33-38 i art 59 ust. 1 pkt 2 oraz art 73 - art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.) zwanej dalej: "u.o.o.ś", Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w K., po rozpatrzeniu odwołania W. R. oraz W. P. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego na terenie działek nr [...] i [...] w obrębie B., gm. K..

Organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. organ I instancji,

po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. [...]. P. Sp. k. w W. (obecnie: [...] Sp. z o.o. P. K. Sp. k.) i przeprowadzeniu postępowania nakazanego przepisami u.o.o.ś, mając na uwadze opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (dalej w skrócie: "RDOŚ") i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. (dalej w skrócie: "PPIS"), określił środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku handlowo-usługowego o powierzchni zabudowy wynoszącej około [...] m2 w miejscowości B..

Odwołanie od ww. decyzji organu I instancji wnieśli W. R.

i W. P., prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą A. G. w B. , podnosząc zarzuty naruszenia:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c

w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, art. 66 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., w szczególności poprzez nieuwzględnienie, że inwestycja obejmuje również parkingi samochodowe, niedostrzeżenie, że raport nie zawiera rzetelnej analizy wpływu inwestycji na obszar górniczy "[...]", wody gruntowe, wpływu leja depresji na tereny chronione oraz analizy emisji kluczowych zanieczyszczeń emitowanych do powietrza, nie uwzględnienia oddziaływania przedsięwzięcia na etapie jego likwidacji oraz poprawnych odległości od terenów akustycznie chronionych, zaniża poziom mocy akustycznej urządzeń, pomija istotne dla klimatu akustycznego źródła hałasu, jak i przedstawia iluzoryczne wersje wariantów,

- prawa procesowego, tj. art. 7, art. 75, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zebranie niewystarczającego materiału dowodowego i błędne ustalenia w sprawie, skutkujące przyjęciem nierzetelnie sporządzonego raportu, w którym pominięto trzy źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, błędnie przedstawiono lokalizację terenów chronionych akustycznie (które to znajdują się w odległości 40 metrów - przedszkole),

- art. 40 § 1 i 2 k.p.a., poprzez doręczenie postanowień i decyzji jedynie

w egzemplarzu dla Spółki A. G. w B. , z pominięciem pełnomocnika wspólników, a tym samym z pominięciem pełnomocnika wspólników i poszczególnych wspólników.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy

ze skargi W. R. i W. P. wyrokiem wydanym

w dniu 27 września 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 489/18 uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] r.

W ocenie Sądu, zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów procesowych, tj. art 77 § 1 i art. 80 oraz art. 15 k.p.a. w odniesieniu do określenia wpływu inwestycji na środowisko na etapie jej likwidacji i niezwrócenia uwagi przez organ II instancji, że raport zawiera jedynie fragmentaryczne odniesienie się do tej kwestii. Sąd uznał pozostałe dziewięć zarzutów skargi za nieusprawiedliwione.

Sąd wskazał, że organ odwoławczy jest zobowiązany nie tylko do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, ale rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, w tym w kontekście poczynionych w wyroku uwag Sądu i rozpatrzenie zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia art. 66 ust. 6 u.o.o.ś.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, po zapoznaniu się z aktami sprawy

i rozpatrzeniu odwołania i po odniesieniu się do złożonego przez inwestora uzupełnieniu raportu w zakresie oddziaływania inwestycji na etapie ewentualnej likwidacji, Kolegium uznało, że argumenty odwołujących się nie zasługują na uwzględnienie.

Inwestor zaplanował na działkach nr [...] i [...] w B. (w centralnej części terenu przeznaczonego pod przedmiotowe zainwestowanie) budowę budynku handlowo-usługowego. Całkowita powierzchnia przeznaczona do przekształcenia w związku z realizacją inwestycji wyniesie ok. [...] ha. Wewnątrz budynku zaprojektowano przestrzenie pod lokale handlowe, części wspólne dla klientów (pasaże), kino z [...] salami projekcyjnymi oraz część techniczną (kotłownia, rozdzielnie, strefa dostaw - w południowej części budynku). W przestrzeni pasażu zaprojektowano ponadto część gastronomiczną ze stolikami do konsumpcji, a od strony południowej budynku zaprojektowano wyjście na zadaszony ogródek letni ograniczony ścianami z gazonów z roślinami, budynek zaprojektowano jako jednokondygnacyjny, z wyłączeniem części kinowej i sklepu spożywczego, które posiadać będą dwie kondygnacje. Przedmiotowy budynek zostanie posadowiony na ażurowej palisadzie żwirowo-betonowej oraz nasypie żwirowym. Na infrastrukturę towarzyszącą składać się będą: parkingi, sieć dróg wewnętrznych, chodniki, zbiorniki na wody opadowe roztopowe, sieć wodnokanalizacyjna, gazowa oraz przyłącze energetyczne. Centrum handlowe obsługiwane będzie przez jeden główny parking usytuowany od frontu budynku (w północnej części działki) oraz dwa mniejsze parkingi przeznaczone dla pracowników obsługi zlokalizowane na tyłach budynku (w części zachodniej i południowej działki inwestycyjnej). Wjazd na teren przedmiotowego centrum zlokalizowano od ul. [...].

Przedsięwzięcie objęte decyzją organu I instancji zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 54 b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.).

Po otrzymaniu wniosku inwestora, organ I instancji pismem z dnia [...] r. wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. W tym samym dniu, zgodnie z art. 64 u.o.o.ś., organ I instancji wystąpił do organów współdziałających, tj. RDOŚ i PPIS o wyrażenie opinii co do konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

PPIS w opinii z dnia [...] r., stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, natomiast RDOŚ pismem znak: [...] wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje potrzeba przeprowadzenia takiej oceny.

W dniu 10 stycznia 2017 r. do organu wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora z prośbą o podjęcie zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji podjął zawieszone postępowanie i przesłał ww. organom PPIS i RDOŚ przedłożoną przez pełnomocnika inwestora, kartę informacyjną przedsięwzięcia i ponownie zwrócił się o wyrażenie opinii do co do konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko.

PPIS opinią z dnia [...] r. podtrzymał w mocy swoje dotychczasowe stanowisko i nie stwierdził potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, uznając, że przedmiotowe przedsięwzięcie w zakresie eksploatacji nie powinno negatywnie oddziaływać na zdrowie i życie ludzi.RDOŚ po analizie przedłożonej przez inwestora karty informacyjnej przedsięwzięcia, postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził, że istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zakreślając jednocześnie zagadnienia, jakie winny zostać poddane analizie w opracowanym raporcie.

Jak wskazał organ II instancji, społeczeństwo zostało poinformowane

o prowadzonym postępowaniu i możliwości składania uwag i wniosków w terminie

30 dni od dnia wywieszenia zawiadomienia.

Postanowieniem z dnia [...] r. organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ustalając zakres raportu i zawiadamiając strony o tym fakcie poprzez obwieszczenie. Po otrzymaniu raportu organ wystąpił do właściwych organów o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. PPIS uzgodnił realizację przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] r., po uzupełnieniu raportu przez inwestora, RDOŚ w S. także uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia.

Organ podał do publicznej wiadomości informację o złożonym przez inwestora raporcie odziaływania na środowisko, wraz z jego uzupełnieniem, o prowadzonej ocenie oddziaływania na środowisko (art. 33 i 79 ust. 1 u.o.o.ś.).

Organ wskazał na zgodność inwestycji z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B. , przyjętymi uchwałą Nr [...] z dnia [...] r.(Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego nr [...]) w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B. ; oraz uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Wojew. Zachodniopomorskiego z dnia [...]) w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. dla obrębu ewidencyjnego B. , część działek nr [...] i [...] obr. ew. B. .

Organ wskazał na przesłanki odmowy wydania decyzji środowiskowej określone w u.o.o.ś., których istnienia nie stwierdził w przedmiotowej sprawie.

Wyjaśnił, że z zaproponowanych wariantów realizacji inwestycji najbardziej zasadnym będzie ten, który przyniesienie najmniej szkód środowisku. W niniejszej sprawie w raporcie stanowiącym podstawę do wydania zaskarżonej decyzji wskazano wariant podstawowy czyli proponowany przez wnioskodawcę polegający na budowie centrum handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz wariant alternatywny polegający na realizacji przedsięwzięcia o tej samej funkcji i gabarytach jednak z budową parkingów podziemnych. W konsekwencji stwierdzono, iż przyjęcie tego wariantu byłoby mniej korzystne dla środowiska bowiem mogłoby wpłynąć na zmianę warunków gruntowo-wodnych. Kolegium zaznaczyło, że Sąd w wyroku z dnia 27 września 2018 r. zgodził się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. i uznał, iż zarzut naruszenia art 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 6a u.o.o.ś. nie zasługuje na uwzględnienie.

Według Kolegium, analiza przedłożonego w sprawie raportu wraz z jego uzupełnieniami uprawnia do stwierdzenia, iż przedstawiono w nim wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko w sposób uzasadniony merytorycznie m.in. w oparciu o ocenę wagi poszczególnych źródeł oddziaływania oraz skutków w środowisku takiej działalności. Przy sporządzaniu raportu wzięto pod uwagę zarówno dostępne w tej materii opracowania krajowe, jak i zagraniczne. Raport został sporządzony przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną i został pozytywnie zweryfikowany przez RDOŚ. Zarzuty stawiane raportowi powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 ust. 1 u.o.o.ś., a także przepisu prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66. Dlatego też ogólne zarzuty, iż nie zgromadzono pełnego materiału dowodowego, czy też że raport jest nierzetelny, Kolegium uznało za niewystarczające.

Odnosząc się do zarzutów odwołania o nierzetelnym opracowaniu raportu

w odniesieniu do oddziaływania akustycznego w fazie realizacji, Kolegium, po analizie raportu wraz z uzupełnieniem, przyjmując, iż pomiarów dokonano w sytuacji,

gdy wszystkie źródła hałasu (usytuowane na dachu budynku wszystkie urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne oraz ruch pojazdów klientów i obsługi) pracują jednocześnie, z maksymalną przedstawioną przez producenta mocą, uznało, że poziom hałasu na najbliżej zlokalizowanych terenach podlegających ochronie akustycznie nie przekroczy wartości dopuszczalnych.

Kolegium odniosło do zarzutu, że raport oddziaływania na środowisko zawiera jedynie fragmentaryczne odniesienie się do kwestii wpływu inwestycji na środowisko na etapie jej likwidacji i wskazań ww. wyroku co do szczegółowego zbadania raportu

w kontekście powyższego. Organ podniósł, że w uzupełnieniu raportu szczegółowo opisano tę kwestię.

Pełnomocnik inwestora, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zauważył, iż o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na etapie likwidacji można mówić jedynie o sytuacji czysto hipotetycznej, ponieważ całkowita likwidacja obiektu budowlanego jest w możliwej do przewidzenia przyszłości bardzo mało prawdopodobna. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest brak likwidacji obiektu i jego oddziaływania na środowisko na tym etapie z uwagi na bardzo wysokie koszty realizacji inwestycji. Inwestor nie zakłada likwidacji obiektu. Inwestor zakłada, że w przypadku gdy branża handlowa nie będzie już opłacalna obiekt z całą infrastrukturą zostanie dostosowany do nowej funkcji. Zaprojektowany budynek daje taką możliwość ponieważ konstrukcyjna siatka słupów żelbetowych daje możliwość dowolnego zaaranżowania wnętrza: ściany wewnętrzne wyznaczające powierzchnię sklepów nie są ścianami konstrukcyjnymi i można je dowolnie burzyć oraz stawiać bez ograniczenia, ściany zewnętrze budynku również nie są ścianami konstrukcyjnymi i można w nich wykonywać dowolną ilość okien, drzwi; konstrukcyjna część dachu budynku w postaci stalowej kraty może zostać zamontowana wyżej lub niżej w zależności od wymaganej wysokości wnętrz budynku, plac parkingowy może zostać wykorzystany jako targowisko itp.

Wskazane wyżej najistotniejsze elementy w budynku świadczą o tym, że budynek może zmienić swoją funkcję bez konieczności jego likwidacji. Budynek może zostać przekształcony np. w salę gimnastyczną, salę audytoryjną, magazyn, wrotkowisko i "skate park" bez dużych nakładów finansowych i negatywnych skutków dla środowiska przyrodniczego.

W przypadku zmiany funkcji budynku prace z tym związane będą miały jedynie charakter prac remontowych, jedynym oddziaływaniem mogącym mieć wpływ na środowisko będzie wytwarzanie odpadów. Będą to przede wszystkim następujące materiały: płyty gipsowo-kartonowe, cienkościenne profile ze stali ocynkowanej, tafle szkła z witryn sklepowych – materiał, który może zostać powtórnie użyty przy realizacji każdej inwestycji budowlanej np. wewnętrzne ścianki szklane, daszki nad wejściami, reklamy zewnętrzne oraz pozostałości innych materiałów budowlanych, typowych dla prowadzenia prac budowlanych. W oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. poz. 1923), dokonano szacowania ilości i rodzajów powstających odpadów oraz sposoby postępowania z nimi na etapie likwidacji. W uzupełnieniu raportu przedstawiono rozważania wariantu zakładającego całkowitą likwidację obiektu, i związaną z tym rozbiórkę budynku i wszystkich innych obiektów budowlanych (parkingu, dróg wewnętrznych, obiektów małej architektury itp.). Szacowania ilości i rodzaje powstających odpadów w przypadku całkowitego demontażu obiektu oraz sposoby postępowania z nimi przedstawiono w oparciu o ww. rozporządzenie z dnia 9 grudnia 2014 r.

W takim wariancie oddziaływanie na środowisko wiązałoby się w największym stopniu z powstaniem znaczących ilości odpadów, takich jak: odpady w postaci kostki brukowej - która może zostać powtórnie wykorzystana w innej lokalizacji, odpady w postaci izolowanych płyt warstwowych, które można powtórnie użyć jako ściany zewnętrzne lub wewnętrzne w budynkach magazynowych, produkcyjnych, tymczasowych, odpady w postaci płyty gipsowo-kartonowych, odpady w postaci cienkościennych profil ze stali ocynkowanej, odpady w postaci szklanych tafli - materiał który może zostać powtórnie użyty przy realizacji każdej inwestycji budowlanej np.: wewnętrzne ścianki szklane, daszki nad wejściami, reklamy zewnętrzne itp., opady w postaci stalowych profili z konstrukcji dachu i ścian, opady w postaci drewnianych dźwigarów dachowych z dachu budynku - materiał który może zostać ponownie użyty w mniejszym budynku jako konstrukcja dachu, opady w postaci płyt izolacyjnych PIR, membrana dachowa, materiał PCV, murowane ściany z bloczków Ytong, opady w postaci żelbetowych ścian i słupów, odpady z demontażu parkingów i dróg wewnętrznych, masy ziemne z niwelacji terenu.

Kolegium uznało, iż zakładany sposób gospodarowania odpadami gwarantuje zabezpieczenie środowiska gruntowo-wodnego przed migracją potencjalnych zanieczyszczeń. Charakter oddziaływania na pozostałe komponenty środowiska będzie zbliżony do wpływu opisanego w raporcie dla etapu budowy. Hipotetyczny etap likwidacji będzie krótkotrwały, trwający znacznie krócej niż etap budowy i związany będzie z eksploatacją maszyn budowlanych służących do rozbiórki wszystkich obiektów i przywróceniu terenu do stanu zbliżonego pierwotnego (usunięcie nadsypanych warstw gruntu). Oddziaływania związane z likwidacją zamykać się będą w obszarze przekształconym przez budowę centrum handlowego, zaś ewentualne oddziaływania na szatę roślinną dotyczyć mogą jedynie zniszczenia zieleni urządzonej o przeciętnym znaczeniu przyrodniczym, zniszczeniu nie ulegną przez to stanowiska chronionych gatunków roślin i zwierząt. Szacuje się, iż ryzyko ewentualnego wycieku substancji ropopochodnych do gruntu z maszyn wykorzystywanych na etapie likwidacji przedsięwzięcia jest niewielkie. Wykonawca prac zobowiązany będzie do wykorzystania maszyn w pełni sprawnych technicznie oraz nadzoru nad nimi w czasie prowadzenia prac oraz usuwania wszelkich mogących się pojawić usterek. Teren inwestycji, po usunięciu pozostałości materiałów budowlanych i zebraniu nadwyżki gruntu, zostanie wyprofilowany do stanu zbliżonego do pierwotnego z wykorzystaniem ziemi humusowej, po czym może zostać zagospodarowany zielenią lub przywrócony do rolniczego użytkowania. Inwestor nie planuje ingerencji w głębsze warstwy gruntu, nie przewiduje demontażu betonowych elementów wzmocnienia podłoża (słupów). Zostaną one pozostawione w gruncie. Są to obiekty neutralne dla środowiska gruntowo-wodnego i nie będą one wpływać na jakość wód podziemnych czy gruntów. Prace rozbiórkowe nie będą ingerować w sposób znaczący w wody powierzchniowe, w ich obrębie przewiduje się jedynie likwidację wylotu kanalizacji deszczowej do rowu i przywrócenie kształtu koryta w tym miejscu do sytuacji pierwotnej. Po likwidacji obiektu nie zmieni się charakter odpływu w rowie, jak wskazano w raporcie zaprojektowane rozwiązania zapewniające dopływ wód opadowych do rowu na etapie eksploatacji z terenu centrum w ilościach zbliżonych do dopływu naturalnego, w związku z tym po jego likwidacji ilości dopływających wód się nie zmienią w sposób istotny, a jedynie przywrócony zostanie gruntowy charakter dopływu. Na etapie likwidacji obiektu, jedynymi ściekami, jakie będą powstawać na przedmiotowym terenie będą ścieki bytowe (ze względu na obecność pracowników firm rozbiórkowych). W celu wyeliminowania ich wpływu na środowisko gruntowo-wodne teren prac zostanie wyposażony w przenośne toalety typu Toi-toi, których zawartość będzie przewożona do stacji zlewczych oczyszczalni ścieków za pomocą wozów asenizacyjnych.

Podczas prowadzenia prac rozbiórkowych nastąpi emisja hałasu i zanieczyszczeń do powietrza, wynikająca z pracy maszyn budowlanych, prace te ze względu na ich krótkotrwały charakter i oddalenie od siedzib ludzkich nie będą powodowały znaczących uciążliwości. Kolegium stwierdziło, iż roboty rozbiórkowe nie będą oddziaływać na środowisko w sposób znacząco negatywny, będą miały krótkotrwały charakter i pozwolą na przywrócenie terenu inwestycji do kształtu zbliżonego do pierwotnego.

Następnie Kolegium przedstawiło zakres rozważań, poddanych już uprzednio

w ramach kontroli sądowoadministracyjnej decyzji organu II instancji z dnia [...] r. co do skutków inwestycji na etapie jej realizacji w zakresie emisji hałasu oraz substancji gazowych i pyłu do powietrza, spowodowane pracą urządzeń i maszyn budowlanych; odległości od terenów chronionych akustycznie; ochroną pobliskich obszarów chronionych m.in. specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 [...] "[...]", czy też użytku ekologicznego pn. "[...]", obszaru Natura 2000 pn. "[...]"; oddziaływaniu inwestycji na cele środowiskowe zawarte w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza O. . Realizacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na bioróżnorodność obszaru położonego w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, rozumianą jako liczebność i kondycję populacji występujących gatunków, w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedlisk, w tym utratę, fragmentację lub izolację siedlisk oraz zaburzenia funkcji przez nie pełnionych, a także ekosystemy - ich kondycję, stabilność, odporność na zaburzenia, fragmentację i pełnione funkcje w środowisku.

Obszar inwestowania pozostaje w granicach działek wskazanych we wniosku inwestora. Realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach, jeśli spełnione będą warunki określone w raporcie o oddziaływaniu na środowisko oraz nałożone w decyzji środowiskowej.

Kolegium nie uznało zarzutu odwołania o błędnym określeniu rodzaju realizowanej inwestycji, poprzez pominięcie w rozstrzygnięciu decyzji parkingów o powierzchni [...] ha. Za chybione Kolegium uznało bowiem wywody odwołania, iż źródło hałasu w postaci wjazdu i wyjazdu z terenu inwestycji znajduje się w odległości zaledwie 40 m od przedszkola. Odwołujący się za wjazd i wyjazd na teren planowanej inwestycji przyjął drogę pożarową, usytuowaną w odległości 40 m od przedszkola.

Zwróciło uwagę, że planowana jest "Budowa centrum handlowo-usługowego wraz z układem drogowym zewnętrznym i infrastrukturą techniczną w B. gmina K. oraz przedsięwzięcie pn. "Budowa Centrum Handlowo-Usługowego oraz sklepu [...] wraz z parkingiem naziemnym wraz towarzyszącą infrastrukturą drogową i techniczną, na terenie dz. nr [...] obręb B., gm. K.". Przywołane wyżej inwestycje sąsiadujące z przedmiotowym przedsięwzięciem zaprojektowane zostały przez odrębne podmioty w granicach identycznego obszaru inwestycyjnego.

Kolegium odniosło się do braku doręczenia decyzji organu I instancji także wspólnikom spółki cywilnej i podniosło, że jeżeli strona postępowania kwestionuje skuteczność doręczenia rozstrzygnięcia, jednakże pomimo pominięcia pełnomocnika

w sposób skuteczny wnosi odwołanie, bez ujemnych skutków prawnych, to nie ma podstaw do przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Podsumowując Kolegium na podstawie oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przede wszystkim raportu dotyczącego oddziaływania na środowisko planowanego do realizacji przedsięwzięcia, stwierdziło, iż przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie i zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie i uzasadnienie spełnia wymagania przewidziane przepisami prawa materialnego wynikającymi z u.o.o.ś., a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stanowił podstawy do wydania negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia.

W. R. i W. P., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej w całości decyzji. Ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia ww. wniosku skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kwestionowanej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 74 ust. 3a u.o.o.ś., poprzez błędne wyznaczenie kręgu stron postępowania i nie zawiadomienie o toczącym się postępowaniu aktualnego właściciela nieruchomości stanowiącej działkę gruntu

nr [...] z obr. B. , gm. K., tj. K. K. Spółka z o.o., która to Spółka nabyła własność tejże nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji od skarżących w dniu [...] r.

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj.:

a) art. 10 k.p.a., poprzez niezastosowanie i w efekcie brak zawiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i uzupełnieniu raportu środowiskowego, co w konsekwencji uniemożliwiło stronie zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, składania zastrzeżeń do uzupełnionego raportu i wniosków dowodowych sprawie;

b) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a., poprzez niezastosowanie i brak zlecenia analizy uzupełnionego materiału dowodowego organowi I instancji, co w efekcie doprowadziło do oceny całości raportu jedynie przez jedną instancję i pozbawiło możliwości weryfikacji wyników analizy przez obie instancje organów administracji publicznej, co skutkowało wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi, podnieśli skarżący, że powinni zostać powiadomieni

o zakończonym postępowaniu wyjaśniającym i o możliwości zapoznania się

z uzupełnionym raportem co wypełniałoby zasadę czynnego udziału strony

w postępowaniu.

Zdaniem skarżących, organ II instancji podejmując decyzję o dokonaniu czynności w toku postępowania dowodowego, w wykonaniu zaleceń WSA w Szczecinie, sam zbadał przedstawiony przez uczestnika raport wraz z jego uzupełnieniem w zakresie, w jakim był zaskarżony. Uzupełniony materiał dowodowy był przedmiotem badania tylko jednej instancji. Skarżący nie tylko nie mogli zapoznać się z treścią uzupełnionego raportu, ale również nie mogli składać zastrzeżeń co do zagadnień tam podniesionych. Uchybienie to miało negatywny wpływ na skuteczne chronienie swoich interesów przez skarżących, w szczególności w sytuacji, w której skarżący mają de facto do dyspozycji tylko jedną instancję, bowiem organ II instancji sam przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe. Połączenie tych dwóch okoliczności stanowi kwalifikowane naruszenie prawa skarżących w toku postępowania do kontroli prawidłowości jego prowadzenia.

Skarżący zauważyli, że według organu II stopnia etap likwidacji, o jaki został rozszerzony raport, ma jedynie hipotetyczne znaczenie. Natomiast w świetle ustawy jest to zagadnienie, które powinno zostać poddane analizie w przedmiotowym raporcie, a przedstawione oddziaływanie na środowisko podczas likwidacji obiektu może negatywnie oddziaływać na środowisko, a w szczególności nieruchomości położone w bliskim sąsiedztwie. Argument, iż likwidacja jest bardzo mało prawdopodobna jest argumentem nieprzekonującym, gdyż w chwili obecnej uczestnik nie jest w stanie przewidzieć, czy w przyszłości będzie zmuszony do rozbiórki całej inwestycji, a ta, przy tak dużym obiekcie, ma ogromny wpływ na środowisko, a w konsekwencji na nieruchomości skarżących, które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie.

Według skarżących, nie mieli możliwości jakiejkolwiek kontroli ustaleń uzupełnionego raportu, w szczególności czy zamierzone oddziaływanie mieści się

w wyznaczonych ustawą normatywnych standardach oddziaływania, a także czy wszystkie zagadnienia, jakie powinny przedmiotem analizy, tam rzeczywiście się znalazły. Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu miało znaczący wpływ na wynik sprawy. Nie jest to jedynie hipotetyczna sytuacja, lecz w niniejszej sprawie z racji dotychczasowego kwestionowania wyniku postępowania, skarżący zostali pozbawieni realnych mechanizmów, które zamierzali wykorzystać.

W kwestii naruszenia zaskarżoną decyzją art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a.

skarżący wskazali, że w niniejszej sprawie doszło do uzupełnienia raportu o kwestię, która jest obligatoryjna w świetle u.o.o.ś. Raport został więc uzupełniony przez inwestora i przedstawiony do analizy jedynie organowi II instancji. Wyników raportu nie mógł zweryfikować organ I instancji, co, w ocenie skarżących, jest rażącym naruszeniem prawa. Organ II instancji winien w ramach nadanych mu ustawą uprawnień, na podstawie art. 136 k.p.a., zlecić organowi I instancji merytoryczne rozpoznanie całości materiału dowodowego, nie tylko odniesienie się uzupełnionej części raportu.

Nikt, poza organem II instancji, nie mógł dokonać analizy raportu wraz z jego uzupełnieniem pod względem wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz czy został on dokonany w oparciu o ocenę wagi poszczególnych źródeł oddziaływania oraz skutków w środowisku takiej działalności. Organ odwoławczy jest kompetentny wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części naruszałoby zawartą w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Określenie wpływu inwestycji na środowisko na etapie likwidacji jest obligatoryjnym elementem raportu, co wydaje się być zrozumiałe zważywszy na fakt, że rozbiórka obiektu budowlanego może wiązać się ze zwiększoną emisją pyłów i gazów oraz spalin pojazdów ciężarowych, wytworzeniem znacznej ilości odpadów i koniecznością zagospodarowania, które to działania mogą się okazać dotkliwsze na środowisko niż sama budowa. Skoro zatem raport zawierał jedynie fragmentaryczne odniesienie się do tej kwestii, to naturalną konkluzją jest, iż nie spełniał on wymogów przewidzianych przepisami prawa.

Zdaniem skarżących, nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności. Uzupełnienie raportu o kwestie podniesione w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 27 września 2018 r. wykraczają poza władztwo organu II instancji do przeprowadzenia we własnym zakresie postępowania wyjaśniającego i wydania rozstrzygnięcia, bez przekazywania tejże sprawy do weryfikacji organowi I instancji. Brak weryfikacji raportu nie tylko w uzupełnionej części, ale jako całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stanowi naruszenie wynikającej z art. 15 k.p.a., co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co w świetle art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prowadzi do nieważności decyzji.

Precyzując zarzut naruszenia art. 74 ust. 3a u.o.o.ś., skarżący podnieśli kwestię kto jest stroną postępowania w sprawie wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazali, że własność działki nr [...] została przeniesiona

ze wspólników spółki cywilnej - skarżących na K. K. Spółkę z o.o.

z siedzibą w W. na podstawie umowy sprzedaży nieruchomości aktem notarialnym z dnia [...] r. Toteż od tego dnia uczestnikiem niniejszej postępowania powinna być również ww. Spółka K. K.. W dniu wydawania decyzji przez Kolegium, nowy inwestor był wpisany jako właściciel nieruchomości w postaci działki nr [...] z obrębu B. , gmina K., w księdze wieczystej nieruchomości, co poświadcza załączony do niniejszej skargi wydruk sądu ksiąg wieczystych, a także ujawniony był w rejestrze gruntów prowadzonym przez Powiat K.. Pominięcie inwestora w niniejszym postępowaniu, jako jego strony, jest ewidentnym naruszeniem prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola sprawy sprawowana według kryterium legalności działań organu administracji publicznej (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

Materialnoprawne podstawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia znajdują swoje oparcie w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.), zwanej dalej: "u.o.o.ś".

Należy odnotować, że sprawa objęta przedmiotem zaskarżonej decyzji była już poddana kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 września 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 489/18 uwzględnił skargę i uchylił wydaną uprzednio decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. określającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji pn. "Budowa budynku handlowo-usługowego M. dz. nr [...], [...] w obr. ew. B. , gm. K.".

W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że nie podziela argumentacji skarżących dotyczącej naruszenia art. 545 ust. 1 w zw. z art. 509 pkt 4 lit. a Prawo wodne, bowiem ustawa ta weszła w życie po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a uchylenie decyzji nakładałoby na organ obowiązek rozpoznania sprawy według uprzednio obowiązujących przepisów. Za niezasadny, Sąd uznał zarzut naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.o.ś., w raporcie wskazano jaka powierzchnia ulegnie przekształceniu w wyniku realizacji przedsięwzięcia, a wpływ budowy miejsc postojowych na środowisko został w raporcie oceniony. Sąd nie uwzględnił zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c u.o.o.ś. Raport zawiera bowiem szczegółowe wyliczenia odnoszące się do emisji zanieczyszczeń spowodowanych ruchem pojazdów w ruchu osobowych i ciężarowych. Wobec tego, że uwzględniono w raporcie wpływ planowanej inwestycji na klimat akustyczny Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c u.o.o.ś. Niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., w raporcie wyjaśniono jaki wpływ na środowisko będzie miała planowana inwestycja i jakie środki zabezpieczające środowisko inwestor zamierza zastosować, aby zminimalizować ryzyko negatywnego oddziaływania na środowisko. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 81 ust. 2 u.o.o.ś., bowiem organ nałożył na inwestora dość restrykcyjne obowiązki m.in. w zakresie monitoringu porealizacyjnego, co w ocenie Sądu nie może być traktowane jako przyjęcie przez organ, że inwestycja będzie miała znacząco negatywny wpływ na środowisko, ale stanowi przejaw podjęcia szeroko zakrojonych działań prewencyjnych, których celem jest ochrona środowiska. Sąd nie podzielił zarzutu, iż doszło do naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., bowiem inwestor wyjaśnił z jakiego względu odstąpił od szczegółowego opisu wariantu alternatywnego, polegającego na budowie obiektu z parkingami podziemnymi. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 6a u.o.o.ś., bowiem wskazano w raporcie, że nie powinien być realizowany wariant alternatywny w postaci realizacji inwestycji z garażami podziemnymi ze względu na warunki geologiczne i nie jest to wariant iluzoryczny. Niezasadny był dla Sądu zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 18 u.o.o.ś., albowiem streszczenie raportu w języku niespecjalistycznym spełnia kryteria poprawności.

Za zasadny Sąd uznał natomiast zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. w świetle zarzutu skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 66 ust. 6 u.o.o.ś., przejawiający się w tym, że raport nie uwzględnia oddziaływania przedsięwzięcia na etapie likwidacji. Sąd stwierdził, że analiza raportu prowadzi do wniosku, że w jednym tylko miejscu mówi on oddziaływaniu na środowisko na etapie likwidacji. Jednocześnie autorzy raportu nie wypowiadają się, czy likwidacja planowanego obiektu może wywoływać negatywne skutki dla środowiska tylko w tym obszarze. To z kolei oznacza, że organ nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, a ponadto nie rozpoznał odwołania skarżących w tej części, w której dotyczyło ono wskazanego uchybienia przy sporządzaniu raportu.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 153 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Związanie oceną prawną w znaczeniu nadanym ww. przepisem, oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i co istotne mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. W zaistniałej w sprawie sytuacji organ i Sąd będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, winien respektować stanowisko przedstawione w ww. wyroku zarówno w zakresie nieuwzględnionych skargą zarzutów naruszenia prawa, które zostały wyżej opisane, jak i w zakresie dotyczącym wskazania przez Sąd, że raport nie spełniał wszystkich wymogów określonych przepisami prawa w zakresie określenia wpływu inwestycji na środowisko w na etapie jej likwidacji, czego nie zauważyło Kolegium wydające decyzję z dnia [...] r.

Wobec tego, Sąd pomija w swych rozważaniach te aspekty oceny organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które powielają stanowisko ww. wyroku co do nieuwzględnionych uprzednią skargą naruszeń prawa mających związek z ustaleniem środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu, organ II instancji ponownie badający sprawę wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia zastosował się do oceny prawnej i wskazań ww. wyroku sądowego z dnia 27 września 2018 r. Organ ten przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe na podstawie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.). Wskazany przepis stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Wypełniając ten obowiązek powiązany

z wynikającym z art. 153 p.p.s.a. związaniem, organ II instancji wezwał inwestora do uzupełnienia braków raportu o wyjaśnienie kwestii wpływu na środowisko na etapie jej likwidacji.

Sąd kontrolując sprawę stwierdza, że inwestor uzupełnił w pełni raport

o brakujące części i dokument ten został poddany prawidłowej ocenie organu. Inwestor wskazał w uzupełnieniu raportu, że o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na etapie jej likwidacji można mówić jedynie jako sytuacji czysto hipotetycznej. Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest brak likwidacji obiektu i jego oddziaływania na środowisko na tym etapie. Z uwagi na bardzo wysokie koszty realizacji inwestycji inwestor nie zakłada likwidacji obiektu. W raporcie wskazano, sposoby dostosowania obiektu do nowej funkcji w przypadku braku opłacalności dotychczasowego sposobu wykorzystania obiektu. Najistotniejsze elementy w budynku świadczą o tym, że może on zmienić swoją funkcję bez konieczności jego likwidacji. Zmiany będą miały charakter jedynie prac remontowych. Inwestor wskazał sposób zagospodarowania odpadów w takim przypadku. W uzupełnieniu raportu przedstawiono także rozważania na temat wariantu likwidacji budynku, zakładającego całkowitą rozbiórkę. Szacowanie ilości i rodzaje powstałych

w przypadku całkowitego demontażu obiektu oraz sposoby z nimi, przedstawiono

w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 1923). Organ szczegółowo wskazał rodzaje emisji na środowisko mających miejsce w trakcie likwidacji inwestycji. Przedstawił przewidywany zakres działań i następstwa likwidacji obiektu oraz wskazał środki służące ochronie poszczególnych elementów środowiska w tym przypadku dla ludzi i środowiska. Sąd uznaje, że w sposób pełny organ uzupełnił brakujący materiał dowodowy i wyczerpująco wyjaśnił motywy uznania, że skutki mogące mieć miejsce w wariancie likwidacji inwestycji nie przemawiają przeciwko odmowie udzielenia inwestorowi środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Skarżący postawili wydanej decyzji zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 10 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a.

Sąd w związku z tym wyjaśnia, że wynikające z art. 10 k.p.a. prawo czynnego udziału w postępowaniu polega na zapewnieniu stronom wpływu na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Sąd zgadza się z wywodem skarżących, że na stronie stawiającej zarzut naruszenia ww. przepisu spoczywa ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2011 r., o sygn. akt I OSK 575/10). Zdaniem Sądu, skarżący prezentowaną argumentacją nie wykazali, że we wskazany wyżej sposób organ II instancji dopuścił się istotnego naruszenia zasady czynnego ich udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, że dokumentacja inwestora uzupełniająca brakujące części raportu wpłynęła do organu w dniu 17 grudnia 2018 r. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2019 r. organ poinformował strony postępowania o niemożliwości załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie oraz poinformował o prawie stron do czynnego udziału w tym postępowaniu. Skarżący mieli więc realną możliwość skorzystania z przysługujących im uprawnień procesowych z art. 10 § 1 k.p.a., w tym wglądu w uzupełnienie raportu, który był jedynym dokumentem, jaki został dodatkowo zebrany w postępowaniu odwoławczym. Zakładając, iż oczekiwaniem skarżących było, że bezpośrednio przed wydaniem zaskarżonej organ winien był zawiadomić strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o uzupełnieniu raportu, to skarżący nie wskazali jakich konkretnie zarzutów procesowych przeciwko trafności przedmiotowego raportu nie przedstawili, które miałby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie mogą o tego rodzaju okolicznościach istotnych decydować sama możliwość składania zastrzeżeń do zebranego materiału dowodowego bez wskazania, jakiej konkretnej argumentacji i ewentualnych dowodów skarżący nie byli w stanie powołać, że raport nie został należycie uzupełniony, czy też że oddziaływanie inwestycji nie mieści się w wyznaczonych ustawowo standardach oddziaływania. Stąd zarzut skargi o naruszeniu w sprawie art. 10 k.p.a. Sąd uznał za nietrafny.

Sąd nie podziela także zarzutu skargi wskazującego na naruszenie zaskarżoną decyzją zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), poprzez niezastosowanie i w efekcie brak zlecenia analizy uzupełnionego materiału dowodowego organowi I instancji (art. 136 k.p.a.). Wyjaśnić w związku z tym należy, że przepis z art. 136 k.p.a. nie przewiduje możliwości zleceniu organowi I instancji analizy uzupełnionego materiału dowodowego przez organ II instancji, ale wskazuje

na możliwość zlecenia organowi I instancji przeprowadzenia na zlecenie organu odwoławczego dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie.

Skoro organ II instancji samodzielnie dokonał uzupełnienia materiału dowodowego, na co zezwala art. 136 k.p.a., to nie był zobligowany do poddawana go weryfikacji przez organ I instancji, w innym wypadku instytucja uzupełnienia dowodów w postępowaniu odwoławczym nie miałaby zgodnego z tym przepisem zastosowania. Organ odwoławczy co do zasady, co wynika z art. 138 § 1 k.p.a., jest organem merytorycznie rozstrzygającym sprawę. Należy pamiętać, że przeprowadzenie postępowania uzupełniającego przez organ odwoławczy było konsekwencją wydania przez Sąd wyroku z dnia 27 września 2018 r. Wskazanym wyrokiem uchylono jedynie decyzję organu II instancji, co oznacza, że Sąd w zakresie pominięcia przez organ odwoławczy wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i całości odwołania, nie dopatrzył się tego rodzaju skutków, które nakazywałyby przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości, w istocie na nowo. W innym wypadku Sąd ten uchyliłby również decyzję organu I instancji. Jeżeli skarżący są odmiennego zdania to mogli, czego nie uczynili, zaskarżyć ww. wyrok z dnia 27 września 2018 r. Aktualnie wyrok ten jest prawomocny i wywołuje skutki wynikające z art. 153 p.p.s.a.

Stan faktyczny ustala organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego o nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji, jak i na te, które po wydaniu decyzji I instancji uległy zmianie, oraz te, które w świetle zmienionych przepisów prawa mają dla sprawy znaczenie prawne. Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzonego w postępowaniu odwoławczym nie wyłącza więc dopuszczalności nowych dowodów i nowych okoliczności faktycznych. Z zasady prawdy obiektywnej wypływa dla organu odwoławczego obowiązek uwzględnienia tych "nowości", chyba że prowadzą one do nowej sprawy. W ocenie Sądu, w zaistniałej w sprawie sytuacji nie mamy do czynienia z nową sprawą, organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy dotyczący możliwości oddziaływania inwestycji na etapie jej likwidacji, mając na względzie że dotychczas zebrane dowody nie dawały podstawy do uznania okoliczności faktycznych w tej mierze za w pełni udowodnione. Organ odwoławczy w konkluzji nie doszedł do wniosków przeciwnych ustaleniom organu I instancji, skoro utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r. Skarżący nie wykazali, że dokonana przez organ ocena materiału uzupełniającego stoi w sprzeczności z ustaleniami przyjętymi w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, nie zasługuje również na poparcie zarzut skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. poprzez błędne określenie kręgu stron postępowania. Skarżący formułując przedmiotowy zarzut winni wykazać, że takie ewentualne naruszenie ma istotne znaczenie w sferze ich praw i obowiązków wynikających z ich indywidualnej sytuacji procesowej w postępowaniu administracyjnym objętym kontrolą sądową. Skarżący takiego związku nie wykazali. Skarżący podnosząc ww. zarzut powołali się na naruszenie interesu prawnego innego podmiotu. Dochodzenia usunięcia tego rodzaju naruszenia prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym, nie jest możliwe przez każdą stronę i uczestnika postępowania administracyjnego, ale wyłącznie przez ten podmiot, którego takie naruszenie bezpośrednio dotyczy. Tak rozumianego interesu prawnego nie można opierać na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłyby nie tylko faktyczny, ale i prawny.

Podsumowując Sąd stwierdza, że kontrola sprawy nie potwierdziła naruszeń prawa zaskarżoną decyzji, które miałyby skutkować uwzględnieniem skargi. W art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. ustawodawca określił bowiem, jakie czynniki powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu orzeczenia, które musiało być poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Należy przy tym uwzględnić, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, wskazując jednocześnie warunki, jakie inwestor powinien spełnić w celu ochrony środowiska, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny również uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia objętego przedmiotem skargi.

Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji organ przedstawił w pełni ustalony stan faktyczny sprawy, który mógł stanowić oparcie dla dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami prawa materialnego. Zapewniono społeczeństwu udział w postępowaniu administracyjnym, objętym zaskarżoną decyzją. Wszystkie istotne kwestie spotkały się z prawidłową oceną organu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co oznacza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niezasadną skargę oddalił.