Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 904/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2, art. 102 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 19 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] kwietnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z dnia 29 listopada 2012 r., nr ..., działając m.in. na podstawie art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1, § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749), art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1 i ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 9 i ust. 11, art. 105 pkt 1, art. 106 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), określił J.P. – prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "M. J.P." z siedzibą w P. – zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki X. o numerze nadwozia ..., pojemności silnika 2982 cm3, roku produkcji 2007, w kwocie .. zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wyjaśnił, że postanowieniem z dnia ... marca 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu ustalenia stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym opisanego wyżej samochodu.

Organ wskazał, że z kserokopii dowodu rejestracyjnego wskazanego pojazdu wynikało, że stanowi on samochód ciężarowy o dopuszczalnej ładowności 745 kg. W toku postępowania dowodowego przeprowadzono oględziny pojazdu oraz sporządzono dokumentację fotograficzną składającą się z 18 zdjęć. Organ ustalił, że przedmiotowy samochód posiada: pięć drzwi, dwa miejsca z przodu i trzy miejsca z tyłu - wyposażone w pasy bezpieczeństwa i zagłówki; pojazd jest całkowicie przeszkolny (boczne szyby i szyba z tyłu są przyciemniane); za siedzeniami pasażerów znajduje się metalowa kratka, a poniżej przegroda obita materiałem, oddzielająca część pasażerską od towarowej; samochód posiada jednolitą tapicerkę siedzeń, klimatyzację, elektronicznie opuszczane szyby, uchwyty dla pasażerów, oświetlenie, dywaniki, drzwi przednie i boczne obite w części plastikiem, tkaniną i materiałem imitującym drewno, a w drzwiach są obecne schowki i popielniczki; w części towarowej obecne są boczne burty obite plastikiem, szyby otwierane uchylnie, na podłodze znajduje się wykładzina, a pod nią cztery haki do mocowania ładunków i oświetlenie; tylne drzwi są obite plastikiem.

Pismem z dnia ... maja 2012 r. wezwano stronę do pisemnego oświadczenia dotyczącego daty wprowadzenia na terytorium kraju przedmiotowego pojazdu oraz pisemnego opisu stanu technicznego tego pojazdu według stanu na dzień sprowadzenia go do kraju. Wezwanie to nie zostało odebrane przez stronę. Natomiast w dniu... sierpnia 2012 r. strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań obecnego właściciela pojazdu oraz o powtórzenie oględzin przedmiotowego samochodu.

Organ podatkowy przyjął za datę powstania obowiązku podatkowego dzień ... stycznia 2010 r., tj. datę wydania zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu, albowiem podatnik nie podał dnia przywiezienia pojazdu do kraju. Wobec braku faktury zakupu, na podstawie art. 104 ust. 9 ustawy, organ dokonał wyceny samochodu w oparciu o Informator Rynkowy Samochody Osobowe EurotaxGlass’s 1/2010 dla danej marki samochodu, uwzględniając model samochodu, parametry silnika oraz rok produkcji. Podstawa opodatkowania wyniosła .. zł.

W ocenie organu podatkowego, powyższe cechy pojazdu jednoznacznie wskazują, że pojazd ten powinien zostać sklasyfikowany jako pojazd osobowy objęty pozycją CN 8703 przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Jego osobowy charakter został potwierdzony również przez autoryzowanego dealera tej marki samochodów. Mianowicie pismem z dnia 3 października 2012 r. firma X. sp. z o.o. poinformowała, że samochód marki ...nr nadwozia ... został wyprodukowany jako auto kategorii osobowej terenowej .... Oznacza to, że pojazd ten konstrukcyjnie wyposażony został w punkty kotwiące miejsca siedzące i pasy bezpieczeństwa dla pięciu osób, co też wskazuje na jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Jednocześnie organ pierwszej instancji podkreślił, że niemiecki dowód rejestracyjny oraz zaświadczenie o przeprowadzeniu badaniu technicznego, w których uznano przedmiotowy pojazd za samochód ciężarowy, nie mogą być traktowane jako elementy identyfikacje pojazdu, a co za tym idzie nie mogą mieć decydującego znaczenia dla określenia rodzaju pojazdu dla celów podatkowych.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie w całości decyzji pierwszoinstancyjnej i zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 181 w zw. z art. 180 § 1 i art. 188, art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i art. 216 Ordynacji podatkowej, a ponadto naruszenie prawa materialnego, tj. art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym i art. 72 ust. 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Ponadto w odwołaniu strona wniosła o przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

Decyzją z dnia ... kwietnia 2013 r., nr ..., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej w P. utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, podzielając ustalenia faktyczne i rozważania prawne Naczelnika Urzędu Celnego w P..

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że podobnie jak organ pierwszej instancji nie kwestionuje zapisów w dokumentach dotyczących pojazdu – dowodzie rejestracyjnym. Dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiążące są jednak postanowienia dotyczące nomenklatury, także wówczas, gdyby towary traktowane były odmiennie w innych przepisach. Z tego powodu uznanie pojazdu za ciężarowy w toku postępowania rejestracyjnego nie ma znaczenia dla postępowania podatkowego, w trakcie którego określenie rodzaju pojazdu odbywa się w oparciu o inne przepisy i zawarte w nich kryteria.

W odniesieniu do zarzutów procesowych strony, organ drugiej instancji stwierdził, że organ pierwszej instancji działał w zgodzie z regułami prawa procesowego zawartymi w Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim zaś organ odwoławczy uznał za zbędne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka S., a także ponowne dokonywanie oględzin spornego pojazdu, ponieważ w ocenie organu nie mogło to wnieść żadnych nowych istotnych faktów potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w P. uznał za zbędne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziadziny techniki samochodowej na okoliczność, czy pojazd posiada cechy umożliwiające zaklasyfikowanie go jako pojazd ciężarowy. Według organu w tym zakresie należało stwierdzić, że to organy podatkowe są uprawnione do samodzielnego dokonywania klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej, dlatego domaganie się przez skarżącego powołania wskazanego biegłego należało uznać za chybione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J.P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: naruszenie norm postępowania podatkowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1, art. 216 i art. 191 Ordynacji podatkowej, oraz naruszenie prawa materialnego: art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym i art. 72 ust. 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organ pierwszej instancji w żaden sposób nie poinformował podatnika o sposobie rozstrzygnięcia złożonych przez niego w dniu ... października 2012 r. wniosków dowodowych i nie umożliwił stronie ustosunkowania się do zgromadzonego materiału dowodowego, wydając w dniu ...listopada 2012 r. decyzję. Ponadto według strony w wyniku stosowania przez organ podatkowy przedmiotowej wykładni prawa dochodzi do zaistnienia sprzeczności prawa obowiązującego na terytorium jednego państwa. Na podstawie bowiem danych technicznych samochodu i obowiązujących przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym diagnosta zakwalifikował pojazd ... jako pojazd ciężarowy, którą to następnie kwalifikację potwierdził Wydział Komunikacji w dowodzie rejestracyjnym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.), przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl art. 101 ust. 2 ustawy obowiązek podatkowy w akcyzie od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo i niezarejestrowanych wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1) bądź nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2). Podatnikiem, według art. 102 ust. 1 wskazanej ustawy, jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Natomiast przepis art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym definiuje samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 87031011, pojazdów typu meleks o kodzie CN 87031018 oraz pojazdów typu quad o kodzie CN 87031018.

Z powyższej regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703 obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż o klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.

Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy podatkowe obu instancji prawidłowo przyjęły, stosując się do wskazań wynikających z wyroku ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06 (Lex nr 337569), że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu. Powyższe znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd (zob. m.in. wyrok NSA z 10 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 370/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Z kolei użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.

Ponadto przy ustalaniu właściwej pozycji CN, należy kierować się także Wyjaśnieniami do Taryfy celnej - Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiącymi załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 01 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (MP. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów. Wprawdzie nie są one prawnie wiążące, jednak w znaczący sposób przyczyniają się one do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji Taryfy celnej i jednolitego jej stosowania (zob. wyrok ETS z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. C-400/05). Według tychże wyjaśnień w pozycji (8703) określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów.

Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy:

a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwiące oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych;

b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli;

c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu;

d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów;

e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki).

W niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo zajęły się ustaleniami dotyczącymi ogólnego wyglądu i ustaleniem ogółu cech samochodu w celu określenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu samochodowego.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym w szczególności protokołu oględzin przedmiotowego samochodu oraz materiału fotograficznego, organy podatkowe ustaliły, że przedmiotowy samochód X. posiada: pięć drzwi, dwa miejsca z przodu i trzy miejsca z tyłu – wyposażone w pasy bezpieczeństwa i zagłówki; pojazd jest całkowicie przeszkolny (boczne szyby i szyba z tyłu są przyciemniane); za siedzeniami pasażerów znajduje się metalowa kratka, a poniżej przegroda obita materiałem, oddzielająca część pasażerską od towarowej; samochód posiada jednolitą tapicerkę siedzeń, klimatyzację, elektronicznie opuszczane szyby, uchwyty dla pasażerów, oświetlenie, dywaniki, drzwi przednie i boczne obite w części plastikiem, tkaniną i materiałem imitującym drewno, a w drzwiach są obecne schowki i popielniczki; w części towarowej obecne są boczne burty obite plastikiem, szyby otwierane uchylnie, na podłodze znajduje się wykładzina, a pod nią cztery haki do mocowania ładunków i oświetlenie; tylne drzwi są obite plastikiem.

W ocenie Sądu, organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że powyższe okoliczności, wskazujące ogólny wygląd i ogół cech przedmiotowego pojazdu, świadczą o osobowych walorach pojazdu, a tym samym wyczerpują przesłankę, według której przedmiotowy samochód klasyfikować należy w pozycji CN 8703. Organy podatkowe słusznie wskazały, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako osobowy, a więc w założeniu producenta został zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, co znajduje wyraz w konstrukcji tego pojazdu, który fabrycznie w tylnej części posiada trzy siedzenia wraz z punktami mocowania pasów bezpieczeństwa. Wskazanego zasadniczego przeznaczenia pojazdu nie zmienia fakt zamontowania w nim przegrody (tzw. kratki) oddzielającej część przednią pojazdu przeznaczoną dla kierowcy i pasażerów od części tylnej przeznaczonej do przewozu towarów. Powyższej oceny w zakresie zasadniczego przeznaczenia przedmiotowego pojazdu nie zmienia również fakt, że jednocześnie samochód ten może faktycznie wykorzystywany do przewozu towarów. Jak już bowiem wyjaśniono powyżej, w zakresie zasadniczego przeznaczenia samochodu faktyczny sposób wykorzystywania pojazdu przez jego użytkownika nie ma decydującego znaczenia. Zasadnicze przeznaczenie pojazdu ustalane jest z punktu widzenia cech dominujących, a te w niniejszej sprawie – jak wykazano powyżej – przemawiały na rzecz zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdził, że w niniejszym przypadku nie doszło do naruszenia art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.

Jednocześnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 72 ust. 6a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Należy podkreślić, że problem ten jest niesporny w orzecznictwie sądowym, w którym jednolicie przyjmuje się, że związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnienie klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów, na przykład rejestracyjnych. Stąd zarejestrowanie danego samochodu jako ciężarowego – czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium – nie ma żadnego znaczenia dla klasyfikacji towaru. Z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu CN; bez znaczenia jest natomiast okoliczność, że w dowodzie rejestracyjnym, czy też zaświadczeniu wydanym przez diagnostę, pojazd jest wymieniony jako ciężarowy. Istota klasyfikacji według zasad Nomenklatury Scalonej musi uwzględniać stan towaru, jego konstrukcję oraz zasadnicze przeznaczenie (zob. m.in. wyrok NSA z 4 lipca 2013 r., I GSK 889/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło również do zarzucanego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, przy czym jednak wyprowadziły z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu i jego klasyfikacji taryfowej odmienne aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tych wniosków (która została wykazana powyżej) nie świadczy o pominięciu czy bezzasadnym nieuwzględnieniu dowodów w sprawie, ani też ich nieprawidłowej ocenie, a tym samym nie stanowi naruszenia art. art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej i wynikających z tych przepisów zasady ogólnych postępowania podatkowego. W szczególności dokumenty w postaci zaświadczeń o badaniach technicznych pojazdu oraz dokumentów rejestracji pojazdu również zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe, które jednak prawidłowo uznały, że – jak wyjaśniono powyżej – zapisy zawarte tych dokumentach co do charakteru pojazdu nie są wiążące na gruncie podatku akcyzowego, ponieważ określają one rodzaj pojazdu na podstawie odrębnej regulacji – przepisów Prawa o ruchu drogowym i na inne potrzeby (przede wszystkim w zakresie warunków technicznych i dopuszczenia pojazdu do ruchu). Nie mogą one zatem automatycznie przesądzać o zmianie kwalifikacji samochodu na gruncie prawa podatkowego, zawierającego odmienne reguły kwalifikacji samochodu, odwołujące się do Nomenklatury Scalonej.

Za nieuzasadniony należy również uznać zarzut skargi odnośnie do naruszenia przez organy podatkowe art. 216 § 1 i art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z nierozstrzygnięciem wniosków dowodowych strony oraz nieumożliwieniem stronie zapoznania się z materiałem dowodowym. Należy zwrócić uwagę, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wyznaczył stronie dwukrotnie – postanowieniami z dnia ... maja 2012 r. i z dnia ... października 2012 r. – siedmiodniowy termin do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy. Natomiast w decyzji odwoławczej Dyrektor Izby Skarbowej w P. odniósł się do wniosków dowodowych strony zgłaszanych w toku postępowania podatkowego, uznając za zbędne przeprowadzenie tych dowodów, w tym dowodu z opinii biegłego z dziedziny techniki samochodowej na okoliczność, czy pojazd posiada cechy umożliwiające zaklasyfikowanie go jako pojazd ciężarowy. Organ odwoławczy podkreślił, że organy podatkowe są uprawnione do samodzielnego dokonywania klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej. Sąd stwierdził, że nierozstrzygnięcie wskazanych przez stronę wniosków dowodowych przez organ pierwszej instancji stanowiło co prawda uchybienie procesowe, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy; co więcej – zostało ono konwalidowane przez organ drugiej instancji w decyzji z dnia ...kwietnia 2013 r. Przed wydaniem decyzji drugoinstancyjnej umożliwiono stronie także zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, jak również pouczono go o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Tym samym skarżący uzyskał możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2007 r., II FSK 870/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że ogół cech przedmiotowego samochodu, w tym w szczególności jego cechy konstrukcyjne, potwierdzają, że jest on zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Organy podatkowe dokonały zatem prawidłowej klasyfikacji przedmiotowego samochodu do samochodów osobowych objętych pozycją CN 8703 zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób, których nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. W konsekwencji nie doszło do zarzucanych w skardze naruszeń prawa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.