Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 934/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art22,art.6
journal: Dz.U. 2018 poz 2067
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jedn.
article: aart.145,200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 6485 (sześć tysięcy czterysta osiemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W wyniku rozpatrzenia wniosku H. Sp. z o.o., o wydanie zasolenia na zajęcie pasa drogowego wg. projektu organizacji ruchu Nr [...] oraz harmonogramu robót, Prezydenta W. decyzją z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] zezwolił H. Sp. z o.o. na zajęcie, wg Projektu organizacji ruchu Nr [...] oraz harmonogramu robót, pasa ruch ul. [...] wokół budynku Pl. [...] pod wygrodzenie terenu budowy, ustawienie rusztowania wraz z jego demontażem, funkcjonowania zadaszenia na potrzeby wykonania robót związanych z remontem elewacji budynku oraz remontem dachu w terminie 07.09.2016r. - 30.10.2017r. oraz ustalił opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 106.755, 52 zł., zgodnie z wyliczeniem stanowiącym integralną część decyzji.

Od powyższej decyzji odwołała się (w zakresie wysokości opłaty za zajęcia pasa drogowego) H. Sp. z o.o., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji, poprzez zastosowanie i uwzględnienie prawidłowych dla stanu faktycznego sprawy stawek za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej na czas prowadzenia robót zgodnie z wnioskiem strony z dnia 4 sierpnia 2016 r. tj. z uwzględnieniem stawek preferencyjnych ustalonych Uchwalą nr [...] wynikających z okoliczności, że remont i prace budowlane na potrzeby których dokonane będzie zajęcie pasa ruchu drogowego dotyczą obiektu zabytkowego.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania H. Sp. z o.o., (w zakresie wysokości opłaty za zajęcia pasa drogowego), od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2016 r" Nr [...] zezwalającej H. Sp. z o.o. na zajęcie, wg projektu organizacji ruchu Nr [...] oraz harmonogramu robót, pasa ruch ul [...] pod wygrodzenie terenu budowy, ustawienie rusztowania wraz z jego demontażem, funkcjonowania zadaszenia na potrzeby wykonania robót związanych z remontem elewacji budynku oraz remontem dachu w terminie 07.09.2016r. - 30.10.2017r. oraz ustalającej opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 106.755, 52 zł., zgodnie z wyliczeniem stanowiącym integralną część decyzji, orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżoną decyzję (w zakresie objętym zaskarżeniem).

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 40 ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy m.in. prowadzenia robót w pasie drogowym (art. 40 ust. 2 pkt 1) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam(art. 40 ust. 2 pkt 3), zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Ponadto jako zasadę art. 40 ust. 3 u.d.p. wprowadza, że za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Potwierdzają tę regułę dalsze jednostki art. 40 u.d.p. (ust. 4 -14b), które określają zasady pobierania opłaty za zajęcie pasa drogowego, jeżeli zajęto go na podstawie zezwolenia, jak i kary pieniężnej, gdy zajęto go bez zezwolenia (ust. 12 ).

Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień (art. 40 ust. 4). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art.

40 ust. 4).

Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala zaś dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym że stawki opłaty, o których mowa w art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p. nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 5 u.d.p., nie może przekroczyć 200 zł.

Organ wskazał, że w realiach niniejszej sprawy za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej na czas prowadzenia robót ustalono opłatę zgodnie z Uchwałą Nr [...] z dnia 27 maja 2004 r., w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r., Nr 148, poz. 3717 z .). Opłata ustalona zaskarżonym w pkt. 3 decyzji wynika z iloczynu liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego.

Zdaniem odwołującej się, w zakresie wysokości opłaty, organ I instancji przy ustalaniu wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego winien zastosować stawki preferencyjne, które w światłe w/w uchwały [...] z dnia 27 maja 2004r. zajęcie pasa drogowego dotyczą prowadzenia wszelkich robót związanych remontem obiektów zabytkowych oraz wznoszeniem i remontem obiektów użyteczna publicznej.

W ocenie spółki organ błędnie uznał, iż budynek hotelu M. przy [...] nie jest obiekt zabytkowym, a jedynie znajduje się na tere zabytkowym, gdyż budynek ten jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków [...], utworzonej na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012 r.

Zdaniem Kolegium jednak, wbrew zarzutom odwołania, prawidłowo została wyliczona wysokość opłaty za zajęcie pasa drogowego jako iloczynu liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, zgodnej z uchwałą nr [...] z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat zajęcia pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, w brzmieniu obowiązującym na dzień zajęcia pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego.

Zadaniem Kolegium nie było podstaw do zastosowania przy obliczaniu wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego stawek preferencyjnych, które w światłe w/w uchwały [...] z dnia 27 maja 2004r. z dotyczą prowadzenia wszelkich robót związanych remontem obiektów zabytkowych, bowiem w dacie udzielenia zezwolenia na zajęcia pasa drogowego na potrzeby remontu elewacji i dachu budynku hotelu M., budynek ten nie był obiektem zabytkowym.

Organ wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o wpisie do zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego układu urbanistycznego oraz zespołu budowlanego M. została zaskarżona m in. przez H. Sp. z o.o. do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzja Nr [...] z dnia [...] marca 2017r. orzekł o wpisie o wpisie do zabytków nieruchomych województwa [...] układu urbanistycznego oraz zespołu budowlanego [...].

Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o wpisie o wpisie do zabytków nieruchomych województwa hotelu M. położonego w [...] została zaskarżona przez H. Sp. z o.o. do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu I instancji nie budzi zastrzeżeń, a okoliczności podnoszone

w odwołaniu, nie mają wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia, orzeczono zatem jak na wstępie.

Pismem z dnia 6 marca 2020r. H. Sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła do WSA w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie przepisów które miały istotny wpływ na wynik sprawy:

a. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, tj. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadzenie pełnego i rzetelnego postępowania dowodowego, oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności poprzez zupełne pominięcie decyzji [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. i okoliczności tam podniesionych,

b. 7 k.p.a., art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa - organ błędnie przyjął, że jedynym dowodem mogącym wykazać, iż dany budynek stanowi obiekt zabytkowy jest wpis do ewidencji zabytków, w sytuacji w której taka przesłana dla uznania budynku za zabytek nie wynika z definicji legalnej, zabytku nieruchomego o której mowa w art. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami , a wpis zabytku do ewidencji ma charakter jedynie deklaratoryjny,

c. art. 8 § 1 kpa, 9 kpa, oraz 80 kpa - organ w sposób dowolny i arbitralny ustalił stan faktyczny sprawy, decyzję oparł na nieznanych i nie udowodnionych w toku postępowania okolicznościach, tj. okoliczności związanych z uchyleniem Decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] r. z dnia [...] lutego 2016 r. oraz uchyleniem decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r.,

d. art. 8 i 107 § 2 i § 3 kpa poprzez dowolność wydania decyzji oraz niepełne

i niedostateczne uzasadnienie decyzji, zawarcie w niej zbyt ogólnikowych twierdzeń,

e. poprzez zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. art. 80 kpa tj. błędną ocenę całokształtu okoliczności faktycznych w sprawie i utrzymanie w mocy decyzji

nr [...] w sytuacji w której organ, powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I Instancji.

II. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 1 i 2 ustawy

o ochronie zabytków w zw. z Uchwałą nr [...] z dnia 27 maja 2004 r. oraz poz. 2 kolumna 2. D załącznika nr 1 do Uchwały nr [...] z dnia 10 czerwca 2010r. - w wyniku której organ niezasadnie odmówił stronie skarżącej, możliwości wyliczenia opłat za zajęcia pasa drogowego, wg stawek "preferencyjnych" określonych dla wszelkich robót związanych z remontem obiektów zabytkowych.

Mając powyższe na względzie, w oparciu o tak sformułowane zarzuty spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie wysokości opłaty oraz o zwrot kosztów postępowania w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego wg norm przepisanych,

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty.

Skarżący wskazał, iż zgodnie z Decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2016 r. wpisano do rejestru zabytków budynek H. położony przy [...]. O zabytkowym charakterze przedmiotowego budynku była również mowa w decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Natomiast samo postępowanie dotyczące wpisu do rejestru zabytków nieruchomych układu urbanistycznego [...] oraz w stosunku do samego budynku H. zostało wszczęte w 2014 r. W ocenie Skarżącego ww. opisane okoliczności zostały zupełnie pominięte przez SKO, co świadczy o ewidentnym naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa.

Strona skarżąca zwróciła uwagę, że w art. 7 ustawy o ochronie zabytków wymienia formy ochrony zabytków i są nimi:

- wpis do rejestru zabytków;

- wpis na Listę Skarbów Dziedzictwa;

- uznanie za pomnik historii;

- utworzenie parku kulturowego;

- ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji

o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego.

W ocenie strony skarżącej H. jest obiektem zabytkowym, bowiem [...] marca 2017 r. na mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] wpisano m.in. sporny budynek do rejestru zabytków. Ponadto SKO nie udowodnił, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] lutego 2016 r. o wpisie H. do rejestru zabytków została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wobec powyższego należy, uznać, iż argument SKO, iż H. została wpisany do rejestru zabytków po zakończeniu remontu i postępowania, nie odbiera mu przymiotu bycia zabytkiem, a jedynie przyznaje dodatkową formę ochrony.

W ocenie skarżącego, założeniem prawodawcy było przyznanie stawek preferencyjnych (o które wnioskował skarżący) wszystkim obiektom zabytkowym, gdyż wynika to z wykładni Uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. gdzie, wprost w załączniku nr 1 w pozycji nr 2 wyodrębnia się jako rodzaj zajęcia, co do którego stosowne są stawki preferencyjne: "prowadzenie wszelkich robót związanych z remontem obiektów zabytkowych oraz wznoszeniem i remontem obiektów użyteczności publicznej,

w szczególności takich jak: urzędy administracji publicznej, szkoły, żłobki, przedszkola, domy opieki społecznej, placówki opiekuńczo-wychowawcze, obiekty ochrony zdrowia, obiekty budowlane, w których prowadzona jest działalność kulturalna".

Nie wskazano że przesłanką udzielenia ulgi przez organ za zajęcie pasa drogowego jest wpisanie zabytku do rejestru.

Powyższe znajduje potwierdzenie w tym, iż w obrębie tego samego aktu prawnego tj. Uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. w załączniku nr 3 w pozycji 23 [...] wprowadza stawki preferencyjne dla reklamy na zabytkowych słupach ogłoszeniowych, z wyraźnym zastrzeżeniem, że musi być to: "zabytkowy słup ogłoszeniowy wpisany do rejestru zabytków zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jego wydania.

W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Oceniając wydane w sprawie decyzje w oparciu o powyższe kryteria Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że naruszają one przepisy postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy administracji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego zobowiązane są na podstawie art. 7 i 77 k.p.a., nie wykazując należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Zebrane natomiast w sprawie dowody oceniły z naruszeniem zasady zawartej w art. 80 k.p.a. tj. swobodnej oceny dowodów. W konsekwencji uzasadnienia wydanych decyzji nie spełniają wymogów określonych w art.107§ 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie w wyniku rozpatrzenia wniosku H. Sp. z o.o., wydano decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego zgodnie z wnioskiem. oraz ustalono opłatę za zajęcie pasa drogowego w wysokości 106.755, 52 zł., zgodnie z wyliczeniem stanowiącym integralną część decyzji.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy możliwości zastosowania w stosunku do skarżącej spółki, przy obliczaniu wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego stawek preferencyjnych, które w światłe w/w uchwały [...] z dnia 27 maja 2004r. dotyczą prowadzenia wszelkich robót związanych remontem obiektów zabytkowych, bowiem w dacie udzielenia zezwolenia na zajęcia pasa drogowego na potrzeby remontu elewacji i dachu budynku h. przy [...], budynek ten nie był obiektem zabytkowym.

Warunkiem zastosowania stawek preferencyjnych jest ustalenie, że mamy do czynienia z budynkiem zabytkowym.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie organy nie ustaliły czy budynek h. jest obiektem zabytkowym. Uzasadnienie organu jest bardzo lakoniczne a do akt sprawy nie dołączono dokumentów na które powołuje się organ. W oparciu o powołane przez organ i stronę skarżącą fakty orzekający w sprawie sąd nie jest w stanie stwierdzić jaki jest stan faktyczny i tym samym ocenić legalności wydanej w sprawie decyzji.

Strona skarżąca w odwołaniu wskazała, że budynek h. jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków Warszawy, utworzonej na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2012r.

Zgodnie z treścią art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. 2020 poz.282) ochronie i opiece chronię zabytków w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte:

1)zabytki nieruchome wpisane do rejestru;

2)inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków;

3)inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków.

W niniejszej sprawie organ nie wyjaśnił czy i na jakiej podstawie, budynek hotelu M. jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków W.

Kolegium wskazało natomiast, że [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2017r. orzekł o wpisie o wpisie do zabytków nieruchomych województwa mazowieckiego układu urbanistycznego oraz zespołu budowlanego [...] (obejmującym h.). Należy mieć przy tym mieć na uwadze, że godnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami podlegają również, zabytki nieruchome będące, w szczególności układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi.

W tej sytuacji organ odwoławczy rozpoznając sprawę w wyniku odwołania powinien uwzględnić powyższą okoliczność czego z niewyjaśnionych w decyzji powodów nie uczynił.

Jednocześnie organ wskazał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o wpisie o wpisie do zabytków nieruchomych województwa h. została zaskarżona przez H. Sp. z o.o. do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Brak informacji czy postępowanie prowadzone od 2016r. zakończyło się i jaka zapadła decyzja.

Ponadto strona skarżąca powołuje się na decyzję nr [...] Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. Brak informacji czego decyzja dotyczy i jaki ma wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Mając na uwadze, iż sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie,

a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym

i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy organom administracji publicznej.

Organ zobowiązany będzie do ustalenia stanu faktycznego w sprawie, załączając do akt sprawy dokumenty na które powołuje się w uzasadnieniu decyzji.

Dlatego też Sąd działając na podstawie art. art. 145 § 1 pkt c) p. p. s. a. orzekł jak w sentencji. Jednocześnie o kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 1068 zł zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego, kwotę 5400 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265) oraz kwotę 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej.