Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 881/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 23 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. W. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 688/16 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. Sp. z o.o. Sp. k. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 688/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, działając na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia [...] lutego 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że P. Sp. z o.o. wraz ze skargą na wyżej powołaną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków grożących zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej. Do wniosku Spółka dołączyła bilans aktywów i pasywów na dzień 31 maja 2015 r., rachunek porównawczy zysków i strat oraz wykaz ostatecznych decyzji, którymi nałożono na nią kary pieniężne.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca wskazała jedynie, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej i uniemożliwi prowadzenie dalszej działalności gospodarczej. W istocie nie wykazała zaś jaka powstanie szkoda i jakie będą jej rozmiary, nie przedstawiła również okoliczności, które miałyby świadczyć, że rzeczywiście takie niebezpieczeństwo zachodzi.

Sąd wskazał, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W jego ocenie, Spółka nie przedstawiła w szczególności dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, co zasadniczo uniemożliwia weryfikację wniosku w kontekście ustawowych przesłanek tymczasowej ochrony prawnej. Do wniosku dołączyła wprawdzie oświadczenie komplementariusza spółki Y. P. z dnia 5 kwietnia 2016 r. z informacją, że Spółka od ponad pół roku nie prowadzi żadnej działalności operacyjnej, nie posiada żadnego majątku, nie zatrudnia pracowników, a zarząd Spółki pełni funkcje społecznie, lecz taki stan rzeczy sam w sobie nie stanowi jeszcze przesłanki ochrony tymczasowej przed skutkami zaskarżonej do Sądu ostatecznej decyzji organu administracji.

Zdaniem WSA, strona nie wykazała, że zapłata przed rozpoznaniem skargi kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł może jej wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie posiada ona aktualnie majątku pozwalającego na prowadzenie działalności. Oceny tej nie zmienia również zawarta w oświadczeniu dodatkowa informacja, że wobec Spółki toczy się szereg postępowań egzekucyjnych w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry – albowiem również nie uprawdopodabnia to wystąpienia niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazuje jedynie na hipotetyczne zobowiązanie, którego przedmiotem jest świadczenie pieniężne, co zaś nie wyklucza możliwości późniejszego zwrotu nienależnie wyegzekwowanej kwoty. W konsekwencji Sąd uznał, że powyższe okoliczności nie stanowią niebezpieczeństwa w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Spółki i nieuprawdopodobnionych możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za niezasadne Sąd uznał twierdzenie, że nieuwzględnienie przedmiotowego wniosku może prowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, skoro z informacji Spółki wynika, że od pół roku nie prowadzi ona działalności operacyjnej. Zdaniem WSA, argumentacja skarżącej nie odwołuje się do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że zapłata określonej kwoty pieniężnej zasadniczo ma odwracalne skutki i nie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, zwłaszcza w sytuacji gdy zobrazowany przez Spółkę stan jej finansów nie wskazuje na realną możliwość wyegzekwowania kwoty określonej w decyzji organu. Prawomocne uchylenie zaskarżonej decyzji, prowadzić zaś będzie do zwrotu ewentualnie uiszczonej lub wyegzekwowanej kwoty. Reasumując Sąd stwierdził, że wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca nie wskazała konkretnych okoliczności wystarczających do uznania, iż zachodzi wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia jej znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy z załączonych dowodów wynikało, że spółka w razie przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji i innych ostatecznych decyzji ją obciążających nie byłaby w stanie dalej prowadzić działalności gospodarczej. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie.

Spółka wniosła o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do zażalenia na okoliczność uzasadnienia wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zażalenia spółka powołała się przede wszystkim na zaprzestanie działalności gospodarczej, wielość nałożonych kar pieniężnych w łącznej wysokości 1.572.000 zł oraz prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tych przyczyn podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącej spółce kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. WSA wskazał, że w aktach sprawy brak jest dokumentów uprawdopodobniających stanowisko zawarte we wniosku i obrazujących aktualną i rzeczywistą kondycję finansową skarżącej spółki, przez co nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że istotnie, brak wykazania należycie uprawdopodobnionych okoliczności przemawiających za spełnieniem ustawowych przesłanek do zastosowania ochrony tymczasowej stoi na przeszkodzie pozytywnemu rozpatrzeniu złożonego wniosku. Załączone do wniosku o wstrzymanie dokumenty w postaci: bilansu na dzień 31 maja 2015 r., rachunku zysków i strat (porównawczego) na dzień 31 maja 2015 r. oraz zestawienia 67 decyzji wymierzających spółce kary pieniężne w łącznej wysokości 1.572.000 zł nie stanowią, w ocenie NSA, o spełnieniu przez spółkę ustawowych przesłanek we wskazanym zakresie. Zasadnie zatem przyjął Sąd I instancji, że w związku z niewykazaniem okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., złożony wniosek nie mógł zostać uwzględniony.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że samo wykazanie straty z działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strata powstaje bowiem wskutek uzyskania nadwyżki kosztów nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych, wobec czego powstanie w jednym roku rozliczeniowym straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Skarżąca, ograniczając się jedynie do twierdzeń o charakterze ogólnym, nie dokonała próby określenia, jakie konkretnie skutki albo jaką szkodę może wywołać wykonanie decyzji, nie sposób więc uznać, żeby uprawdopodobniła wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy również zaznaczyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania nie może być oparty na przekonaniu strony o "wysokim prawdopodobieństwie uchylenia zaskarżonej decyzji", a zatem o jej wadliwości. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dokonuje się bowiem kontroli legalności tej decyzji, tylko bada się złożony wniosek pod kątem wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej.

Z podanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.