Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 411/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1 i 2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2015 r. K. K. i W. K. złożyli skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania ich wniosku o ustalenie odszkodowania.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. Prezydent [...] przedstawił swoje stanowisko co do przedmiotowej skargi. Organ przede wszystkim wskazał, że obecnie podejmowane są czynności mające na celu zabezpieczenie środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania za nieruchomość będącą przedmiotem postępowania i że strony postępowania zostały poinformowane o przyczynach niedotrzymania terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] na załatwienie sprawy oraz że wydanie decyzji będzie możliwe po zabezpieczeniu środków na wypłatę odszkodowania. Jednocześnie Prezydent [...] wskazał, że przewiduje, iż postępowanie zakończy się do dnia [...] grudnia 2015 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie wezwał K. K. do wskazania czy bezpośrednio przez wniesieniem do Sądu skargi na bezczynność Prezydenta [...] skarżący wystąpił do Wojewody [...] z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a jeśli tak – to wezwano skarżącego, aby nadesłał kserokopię takiego zażalenia wraz z potwierdzeniem wniesienia go do Wojewody [...].

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przesłał do Sądu kopię zażalenia do Wojewody [...] na niezałatwienie przez Prezydenta [...] w terminie sprawy o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...], złożonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przez adwokata A. K. oraz kopię pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] marca 2013 r., którym organ wyższej instancji zwrócił się do organu stopnia podstawowego o nadesłanie akt sprawy na potrzeby rozpatrzenia ww. zażalenia.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] o wypożyczenie całości akt sprawy Wojewody [...], w której organ ten wydał w dniu [...] czerwca 2013 roku postanowienie nr [...] znak: [...] o uznaniu wniesionego przez W. K. zażalenia na bezczynność organu za uzasadnione i o wyznaczeniu Prezydentowi [...] terminu na podjęcie rozstrzygnięcia.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. doręczono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie akta organu wojewódzkiego, dotyczące postępowania z zażalenia na niezałatwienie przez Prezydenta [...]

w terminie sprawy o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

W niniejszej sprawie z uwagi na okoliczność, że stawiany przez stronę zarzut bezczynności dotyczył Prezydenta [...], skarżący zobligowany był, przed wniesieniem skargi do Sądu, do złożenia do Wojewody [...] zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy przez organ stopnia podstawowego.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, w tym z akt Wojewody [...], dotyczących postępowania w którym organ ten wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] - takiego zażalenia skarżący K. K. nie wystosował. Jakkolwiek z treści zażalenia z dnia [...] stycznia 2012 r., wniesionego w dniu [...] stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego) na niezałatwienie sprawy przez Prezydenta [...] o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], złożonego przez adwokata A. K. wynika, że pełnomocnik przedmiotowy środek zaskarżenia złożył w imieniu W. i K. K., to nie oznacza to jednak, że przedmiotowa czynność w odniesieniu do obu skarżących została dokonana przez ww. pełnomocnika skutecznie. Z akt sprawy, jaka toczyła się przez Wojewodą [...] w wyniku złożenia ww. zażalenia wynika, że adwokat A. K., składając przedmiotowe zażalenie, jak i w toku omawianego postępowania zażaleniowego nie załączył jakichkolwiek pełnomocnictw upoważniających go do działania w imieniu W. i K. K. w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie niezałatwienia przez organ sprawy w terminie. Co prawda w aktach administracyjnych sprawy o odszkodowanie znajduje się pełnomocnictwo (k. [...]) z którego wynika, że K. K. i W. K. w dniu [...] stycznia 2008 r. upoważnili adwokata A. K. do występowania w ich imieniu w sprawie dotyczącej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], to jednakże zwrócić należy uwagę na fakt, że oświadczeniem z dnia [...] marca 2011 r. (k. [...] akt administracyjnych) K. K. z dniem [...] marca 2011 r. wycofał udzielone przez siebie ww. adwokatowi pełnomocnictwo.

Powyższe spowodowało, że adw. A. K. nie mógł skutecznie złożyć

w dniu [...] stycznia 2013 r. (data stempla pocztowego) w imieniu K. K. zażalenia na niezałatwienie przez Prezydenta [...]sprawy w terminie, gdyż w tej dacie nie legitymował się już pełnomocnictwem do działania w imieniu ww. skarżącego.

Tym samym, Wojewoda [...], rozpoznając w dniu [...] czerwca 2013 r. złożone zażalenie na bezczynność, w postanowieniu nr [...] znak: [...] wskazał, iż rozstrzygnięcie to dotyczy zażalenia jedynie W. K.. W aktach administracyjnych sprawy znajdowało się bowiem pełnomocnictwo z którego wynikało, że umocowanie adw. A. K. do działania w imieniu wyżej wymienionego jest aktualne. Wskazać bowiem należy, iż posiadając w dniu złożenia przedmiotowego zażalenia pełnomocnictwo udzielone przez W. K., adwokat A. K. mógł skutecznie zaskarżyć bezczynność Prezydenta [...] w imieniu W. K..

Wobec powyższego na uwagę zasługuje, iż W. K. wyczerpał tryb poprzedzający złożenie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego, czego nie można stwierdzić w odniesieniu do skarżącego K. K.. Adwokat A. K. nie miał bowiem umocowania do działania w imieniu wyżej wymienionego w wyżej omawianym postępowaniu zażaleniowym na bezczynność organu, a jednocześnie skarżący K. K. nie złożył nigdy zażalenia na niezałatwienie przez organ sprawy

w terminie osobiście. Podkreślenia bowiem wymaga, iż tut. Sąd przed wydaniem niniejszego rozstrzygnięcia wezwał skarżącego do wskazania czy przed złożeniem skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Z odpowiedzi jednak na to wezwanie nie wynika, aby kiedykolwiek skarżący złożył takie zażalenie osobiście. Skarżący powołał się jedynie na zażalenie złożone przez adw. A. K., który wówczas nie mógł skutecznie działać w imieniu skarżącego K. K., gdyż udzielone mu pełnomocnictwo zostało wypowiedziane.

Tym samym, w związku z niewyczerpaniem środków zaskarżenia, skarga K. K. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.