Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 292/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 12 ust 1, art. 20 ust. 1 pkt 23a, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 21 ust. 1 pkt 90, art. 21 ust. 1 pkt 16,23a,39,40
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Asesor sądowy Maria Grzymisławska – Cybulska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2017r. sprawy ze skargi WJ na interpretacje indywidualną Ministra Rozwoju i Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] W. J. (dalej jako: "wnioskodawca", "strona" lub "skarżący") wystąpił o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Prezentując we wniosku stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że jest pracownikiem naukowym [...] (dalej również: "uczelnia"), zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. [...] wystąpiła o przyznanie jej przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego grantu finansowego w celu finansowania i realizacji uczestnictwa wnioskodawcy w IV edycji programu "Mobilność Plus". Na podstawie wniosku przekazanego przez uczelnię, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał decyzję, którą przyznał [...] finansowe na finansowanie w latach 2016-2018 udziału wnioskodawcy w tym programie. Celem programu jest umożliwienie młodym naukowcom, w tym uczestnikom studiów doktoranckich, udziału w badaniach naukowych prowadzonych w renomowanych zagranicznych ośrodkach naukowych pod opieką wybitnych naukowców o międzynarodowym autorytecie w danej dziedzinie nauki. Program zapewnia finansowanie pobytu uczestnika programu w jednostce naukowej posiadającej siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, prowadzącej w sposób ciągły badania naukowe lub prace rozwojowe oraz podróży między miejscem zamieszkania uczestnika programu a miejscowością, w której znajduje się zagraniczny ośrodek. Wyjaśniono, że program ma pomóc uczestnikom programu w dalszym rozwoju kariery naukowej przez zdobycie doświadczenia i wiedzy dzięki udziałowi w badaniach naukowych lub pracach rozwojowych realizowanych przy wykorzystaniu aparatury i metod niedostępnych w kraju.

W dalszej kolejności wskazano, że wniosek konkursowy do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego został złożony przez [...] w której wnioskodawca jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na stanowisku adiunkta. Udział wnioskodawcy w programie jest ściśle koordynowany przez opiekuna naukowego, a wyjazd w ramach programu jest wykonywany w związku z czynnościami wykonywanymi na uczelni. Wnioskodawca wyjaśnił, że udział w konkursie oraz obecny wyjazd celem udziału w badaniach naukowych w zagranicznym ośrodku wiąże ściśle z pracą na [...] oraz dalszym rozwojem zawodowym w tej jednostce. Badania wykonywane w ramach programu służą mu bezpośrednio do kontynuacji prac prowadzonych obecnie na [...] oraz do poszerzenia prowadzonych prac naukowych, wykonywanych w ramach umowy o pracę. Wnioskodawca wskazał, że [...] odnosi bezpośrednią korzyść z uczestnictwa wnioskodawcy w programie, ponieważ w publikacjach naukowych będących wynikiem prac wykonywanych podczas pobytu za granicą wnioskodawca, pozostając pracownikiem [...], podaje afiliację jednostki macierzystej ([...]). Oznacza to, że publikacje liczą się do dorobku jednostki naukowej uczelni, na podstawie którego jednostka jest oceniana przez MNiSW i uzyskuje kategorię naukową, która przekłada się na poziom finansowania. Wnioskodawca podkreślił, że uzyskał zgodę na uczestnictwo w programie wydaną mu przez Radę Wydziału Informatyki oraz otrzymał od swojego przełożonego, dyrektora Instytutu Informatyki, pisemne "Polecenie wyjazdu służbowego w ramach programu Mobilność Plus", w którym wskazane zostało, że zostaje on wysłany do instytutu "Institute Dalie Molle of Artificial Intelligence" celem realizacji projektu naukowego "Głębokie sieci neuronowe dla problemów uczenia się ze wzmocnieniem". W dalszej kolejności wskazano, że wnioskodawca badania naukowe wykonuje dla swojego pracodawcy, a nie prywatnie lub dla zagranicznego ośrodka, z którym nie wiąże go żadna umowa cywilnoprawna. Zawierając umowę z [...] oraz będąc skierowanym do wykonywania badań naukowych i podnoszenia kwalifikacji, wnioskodawca musi prowadzić działalność wyłącznie w jednym miejscu, wskazanym mu przez pracodawcę - [...] Nie posiada również dowolności w zakresie wyjazdu lub działań i projektów wykonywanych za granicą, lecz czynności te prowadzi zgodnie z treścią projektu, złożonego w konkursie przez uczelnię, a zaakceptowaną przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Zgodnie z zawartą przez wnioskodawcę z [...] umową, środki finansowe przysługują wnioskodawcy wyłącznie w okresie pozostawania wnioskodawcy w stosunku pracy z Uczelnią. W związku z uzyskaniem tytułu laureata programu, na udział w programie zostały przyznane uczelni środki celem finansowania kosztów realizacji projektu naukowego: pobytu wnioskodawcy w zagranicznym ośrodku oraz podróży między miejscem zamieszkania, a miejscowością, w której znajduje się zagraniczny ośrodek, kosztów pobytu i podróży między miejscem zamieszkania a miejscowością, w której znajduje się zagraniczny ośrodek małżonki uczestnika programu oraz ich niepełnoletnich dzieci. Wskazano, że w stosunku do wnioskodawcy uczestnictwo w programie oraz wypłata pieniędzy niezbędnych na udział w programie jest ściśle koordynowane przez [...]rodki w ramach programu przyznawane są najpierw [...] od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, a następnie -redystrybuowane przez [...] (wypłata prowadzona jest przez pracodawcę -[...]

Wnioskodawca wskazał, że zawarte zostały dwie umowy, tj.: pomiędzy Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego a [...] oraz pomiędzy [...] a nim. Środki przekazywane na finansowanie programu przyznawane są zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2014 r., poz. 1620 oraz z 2015 r., poz. 249) oraz zasadami określonymi w komunikacie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r. o ustanowieniu programu pod nazwą "Mobilność Plus" (M. P. poz. 254). Środki finansowe w ramach programu są przyznawane nie bezpośrednio laureatowi konkursu, lecz jednostce naukowej na podstawie decyzji Ministra, z przeznaczeniem dla wnioskodawcy. Środki rozdysponowuje zatem jednostka naukowa. Wnioskodawca wyjaśnił, że na okres wyjazdu celem podwyższania kwalifikacji naukowych oraz prowadzenia badań na rzecz [...] w ramach programu "Mobilność Plus" uzyskał od władz uczelni urlop od powierzonych mu czynności dydaktycznych i naukowych w siedzibie uczelni - w P..

Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego wnioskodawca zadał organowi podatkowemu następujące pytanie: Czy przyznane wnioskodawcy, jako pracownikowi naukowemu [...] środki finansowe wykorzystywane w związku podjęciem badań naukowych w ramach programu Mobilność Plus zwolnione są z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 90 tej ustawy lub na podstawie innego przepisu tej ustawy?

Wnioskodawca przedstawił swoje stanowisko i uzasadnił je, jednak organ wydający interpretację indywidualną nie podzielił poglądów wnioskodawcy, że środki finansowe otrzymywane przez wnioskodawcę w związku z udziałem w Programie "Mobilność Plus" korzystają ze zwolnienia od podatku uregulowanego w art. 21 ust. 1 pkt 90 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem organu środki finansowe przyznane przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego uczelni na sfinansowanie uczestnictwa wnioskodawcy w programie "Mobilność Plus" nie mogą korzystać również ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie stanowią żadnej z wymienionych kategorii stypendiów, w ogóle nie są stypendiami. Ponadto organ wskazał, że do otrzymywanych przez wnioskodawcę środków finansowych z tytułu uczestnictwa w programie "Mobilność Plus" nie ma zastosowania zwolnienie z art. 21 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Organ zajął stanowisko, że na gruncie opisanego we wniosku stanu faktycznego środki finansowe otrzymane przez wnioskodawcę w związku z udziałem w Programie "Mobilność Plus" nie korzystają z żadnego z podanych przez wnioskodawcę zwolnień podatkowych, wobec czego są opodatkowane podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych.

Interpretacja Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w P. stanowi przedmiot skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze wnioskodawca, wniósł o uchylenie wydanej interpretacji z dnia [...]., oraz o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, w szczególności poprzez zastosowanie do skarżącego art. 20 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 zamiast art. 12 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 21 ust. 1 pkt 90 oraz art. 21 ust. 1 pkt 16 i 23a, 39 i 40 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. z dnia 17 stycznia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 361). Autor skargi zarzucił także błąd wykładni art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 12, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 90, ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, t.j. z dnia 17 stycznia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 361), a także błąd wykładni przepisów prawa, w szczególności błąd wykładni przepisów art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 12, art. 20 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 39 i pkt 40 u.p.d.o.f. Ponadto podniesiono także zarzut niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, w szczególności pominięcie interpretacji zwolnienia wskazanego w art. 21 ust. 1 pkt 23a u.p.d.o.f.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w interpretacji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57a ppsa skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art.57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).

Odnosząc się do pierwszego z podniesionych zarzutów należy wskazać, że Skarżący wskazał na zastosowanie art. 20 w zw. z art. 10 ust 1 pkt 9 zamiast art. 12 w zw. z art. 10 ust 1 pkt 9, art. 21 ust 1 pkt 90 oraz 21 ust 1 pkt 16, 23a, 39, 40 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych- dalej jako: u.p.d.o.f.

W odniesieniu do tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że autor skargi podnosi, że organ interpretacyjny błędnie przyjął, że środki przekazywane Skarżącemu w ramach programu Mobilność Plus, są środkami z tzw. innych źródeł, zamiast ze stosunku pracy. Konsekwencją, tego błędnego, w ocenie autora skargi, założenia jest błędna wykładnia przepisu art. 21 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f., który znajduje zastosowanie do wynagrodzeń pochodzących ze stosunku pracy, a nie w stosunku do innych przychodów pochodzących z tzw. innych źródeł. W tym zakresie autor skargi powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. II FSK 516/14 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2015 r. sygn. III SA/Wa 3853/14.

Odnosząc się do wskazanego zarzutu, należy podzielić stanowisko strony skarżącej. Należy, bowiem zwrócić uwagę, że w myśl przepisu art. 12 ust 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W okolicznościach badanej sprawy nie budzi wątpliwości fakt, że Skarżący jest pracownikiem naukowym [...] zatrudnionym na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. W opisanym we wniosku stanie faktycznym, wypłaty pieniężnej na rzecz wnioskodawcy dokonuje [...] będąca pracodawcą wnioskodawcy. Nie ulega również wątpliwości, że przekazane wnioskodawcy przez pracodawcę środki pieniężne, mogły zostać przekazane wyłącznie osobie, zatrudnionej przez jednostkę naukową, taki wymóg formułuje bowiem pkt III ust 6 i 7 Komunikatu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r. o ustanowieniu programu pod nazwą "Mobilność Plus" (M.P.2012, poz. 254). Nie może zatem budzić uzasadnionych wątpliwości fakt, że wypłata pieniężna otrzymana przez Skarżącego od Instytutu Informatyki [...] na realizację projektu naukowego "Głębokie sieci neuronowe dla problemów uczenia się ze wzmocnieniem", w ramach IV edycji programu "Mobilność Plus" , stanowi przychód z tytułu stosunku pracy, bowiem odpowiada ona definicji zawartej w art. 12 ust 1 u.p.d.o.f. Błędnie zatem organ interpretacyjny przyjął, że wnioskodawca nie bierze w przedmiotowym programie udziału w ramach stosunku pracy, a w konsekwencji przekazane przez pracodawcę na jego rzecz jako uczestnika programu "Mobilność Plus" środki finansowe nie stanowią przychodu ze stosunku pracy (s. 7 uzasadnienia interpretacji).

Skarżący zarzucił organowi interpretacyjnemu błędną wykładnię art. 10 ust 1pkt 9, art. 12, art. 20 ust 1 w zw. z art 21 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f. W ocenie Sądu, zgodzić należy się z autorem skargi, że prawidłowa wykładnia przepisu art. 21 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f. wobec jednoznacznego brzmienia żądania wniosku o interpretację rubryka H formularza) wymagała uwzględnienia przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki oraz wydanych na podstawie delegacji zawartej w tej ustawie przepisów, w tym Komunikatu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 26 kwietnia 2012 r. o ustanowieniu programu pod nazwą "Mobilność Plus", oraz określonych w nim celów tego programu. W okolicznościach badanej sprawy, organ odstąpił w zasadzie od oceny zaistnienia przesłanek określonych w art. 2 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f. Uznając że przychód podatnika nie stanowi przychodu ze stosunku pracy organ wskazał, że przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie, są przepisy Prawa o szkolnictwie wyższym. Zauważyć jednak należy, że jakkolwiek organ wskazał, jakie w jego ocenie uznać należy za "przepisy odrębne" w rozumieniu art. 21 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f., to w żaden sposób nie uzasadnił swojego wniosku o braku spełnienia przesłanek wskazanych tym przepisem, poza jedną, tj. że otrzymane przez skarżącego środki nie są przychodem ze stosunku pracy. Zgodzić należy się ze Skarżącym, że brzmienie przepisu art. 21 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f. zgodnie z którym wolna od podatku jest wartość świadczeń przyznanych "zgodnie z odrębnymi przepisami" przez pracodawcę na podnoszenie kwalifikacji zawodowych, nie uzasadnia wniosku, aby ocena tych przesłanek dokonywana mogła być wyłącznie poprzez pryzmat przepisów rangi ustawowej. Należy zwrócić uwagę, że sam organ żadnej oceny w tym zakresie nie przeprowadził, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że w odniesieniu do pracowników uczelni do odrębnych przepisów należy zaliczyć ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym. Brak w tym zakresie stanowiska organu, co do tego czy są to jedyne przepisy, ani też jak ewentualnie organ je interpretuje. Trudno zatem w tym zakresie dokonać kontroli wydanej interpretacji.

Kolejny zarzut skargi dotyczy błędnej wykładni art. 10 ust 1 pkt 9, art. 12 , art. 20 ust 1 w zw. z art. 21 ust 1 pkt 39 i pkt 40 u.p.d.o.f.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych w pkt 3 skargi przepisów należy wskazać, że w myśl art. 21 ust 1 pkt 39 u.p.d.o.f. wolne od podatku są stypendia otrzymywane na podstawie przepisów o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, stypendia doktoranckie otrzymywane na podstawie przepisów o szkolnictwie wyższym lub stypendia przyznawane na podstawie przepisów o zasadach finansowania nauki oraz inne stypendia naukowe i stypendia za wyniki w nauce, których zasady przyznawania zostały zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego, po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego, albo przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 21 ust 1 pkt 39 u.p.d.o.f. należy podkreślić, że w dacie orzekania przez organ interpretacyjny, wnioskom organu o nieprawidłowości stanowiska Skarżącego, w tym zakresie, nie można było odmówić racji. O trafności stanowiska organów w tym zakresie przesadzało, bowiem literalne brzmienie tego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 ust 1 pkt 40 u.p.d.o.f. należy wskazać, że stosownie do treści tego przepisu wolne od podatku są świadczenia pomocy materialnej dla uczniów, studentów, uczestników studiów doktoranckich i osób uczestniczących w innych formach kształcenia, pochodzące z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz ze środków własnych szkół i uczelni - przyznane na podstawie przepisów o systemie oświaty oraz Prawo o szkolnictwie wyższym.

Organ interpretacyjny stanął na stanowisku, że do otrzymanych przez wnioskodawcę środków finansowych z tytułu uczestnictwa w programie "Mobilność Plus" nie ma zastosowania art. 21 ust 1 pkt 40 u.p.d.o.f.. Organ wskazał przy tym, że zwolnienie wskazane w tym przepisie uzależnione jest od spełnienia wskazanych w nim przesłanek, a niespełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje brakiem możliwości skorzystania ze zwolnienia podatkowego na podstawie tego przepisu. Organ wskazał, że zwolnieniem przedmiotowym, na mocy tego przepisu, objęto świadczenia mające charakter pomocy materialnej, przyznane wyłącznie na podstawie przepisów o systemie oświaty oraz Prawo o szkolnictwie wyższym. Natomiast w ocenie strony skarżącej zwolnienie z art. 21 ust 1 pkt 40 u.p.d.o.f. obejmuje również pomoc materialną przyznaną na podstawie programu "Mobilność Plus".

W cenie Sądu, zarzut naruszenia art. 21 ust 1 pkt 40 u.p.d.o.f., uznać należy za niezasadny. W kontekście zastosowania, w odniesieniu do środków otrzymywanych na podstawie programu "Mobilność Plus" zwolnienia z art. 21 ust 1 pkt 40 u.p.d.o.f. wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 02 marca 2017 r. sygn. II FSK 273/15, wskazując, że pomoc materialna wypłacana w związku z udziałem w programie dokształcającym o charakterze naukowym nie stanowi zwolnionego od podatku dochodowego świadczenia pomocy materialnej otrzymywanej przez osobę uczestniczącą "w innych formach kształcenia". NSA podkreślił przy tym, że stosownie do postanowień zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 40 u.p.d.o.f., wolne od podatku dochodowego są świadczenia pomocy materialnej dla uczniów, studentów, uczestników studiów doktoranckich i osób uczestniczących w innych formach kształcenia, pochodzące z budżetu państwa, budżetów jednostek samorządu terytorialnego oraz ze środków własnych szkół i uczelni – przyznane na podstawie przepisów o systemie oświaty oraz Prawo o szkolnictwie wyższym. Naczelny Sąd Administracyjny mając na uwadze powyższy zapis wskazał, iż właściwa interpretacja omawianego przepisu nie może się sprowadzać do szerokiego rozumienia Prawa o szkolnictwie wyższym, tj. zbioru wszelkich przepisów regulujących funkcjonowanie szkolnictwa wyższego. Nie uprawnione jest w szczególności stwierdzenie, że uczestnictwo w "innych formach kształcenia" określonych w przepisach art. 21 ust. 1 pkt 40 u.p.d.o.f. obejmuje takie jego formy jak udział w programie "Mobilność Plus". W świetle powyższego zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skarżący wskazał również na pominięcie w interpretacji zastosowania zwolnienia wskazanego w art. 21 ust 1 pkt 23a u.p.d.o.f. W kwestii pominięcia w interpretacji art. 21 ust 1 pkt 23a u.p.d.o.f., Sąd wskazuje, że w pkt. 74 wniosku o interpretację, Skarżący wskazał przepisy prawa podatkowego, których wykładni się domaga. W sformułowanym w pkt. 81 wniosku, pytaniu Skarżący podał, że domaga się przeprowadzenia wykładni art. 21 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f. w kontekście zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych środków finansowych przyznanych skarżącemu w ramach programu "Mobilność Plus" na podstawie art. 21 ust 1 pkt 90 u.p.d.o.f. lub na podstawie innego przepisu tej ustawy. Prawidłowo zatem organ przyjął, że żądaniem wniosku objęto interpretację art. 21 ust 1 pkt 90 , art. 21 ust 1 pkt 39 oraz art. 21 ust 1 pkt 40 u.p.d.o.f., bowiem te przepisy u.p.d.o.f. zostały wskazane przez samego wnioskodawcę. Nie sposób natomiast czynić zarzutem skargi braku oceny zastosowania tych przepisów, w sytuacji gdy we wniosku nie zażądano dokonania ich interpretacji.

Z uwagi na powyższe Sąd uchylił zaskarżoną interpretację, działając na podstawie art. 146 § 1 ppsa.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 i art. 205 § 2 ppsa.