Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 306/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-04-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Makowska po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie :

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. A. na bezczynność Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie robót budowlanych wykonanych na terenie nieruchomości, odmówił wyznaczenia Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dodatkowego terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy oraz odmówił zarządzenia wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia przedmiotowej sprawy w terminie i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie. Jednocześnie organ ten w pouczeniu wskazał, że postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji i nie przysługuje na nie zażalenie, zaś stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu I instancji.

Pismem z dnia [...] M. A. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wyżej wskazane postanowienie organu nadzoru budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podkreślić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając m.in., czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego.

W przypadku stwierdzenia braku kognicji sądu do rozpoznania sprawy, taka skarga, podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 powołanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych (§ 3).

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi stanowi postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznające za niezasadne zażalenie wniesione przez skarżącego w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a.

W myśl art. 37 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§ 1). Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).

Z powyższego przepisu wynika, że zażalenie na niezałatwienie sprawy

w terminie służy kwestionowaniu przekroczenia przez właściwy organ ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy w celu spowodowania, aby rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a., nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r. sygn. akt IV SA 572/99). Wyczerpanie natomiast przez stronę trybu zażalenia warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji.

W ocenie Sądu, objęte skargą postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydane w trybie art. 37 K.p.a., nie należy do żadnej kategorii spraw wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewątpliwie nie stanowi postanowienia, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Postanowienie to nie podlega bowiem zaskarżeniu w administracyjnym toku instancji, gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości jego zaskarżenia. Ponadto przedmiotowe postanowienie nie kończy postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, albowiem dotyczy jedynie kwestii wpadkowej związanej z nieterminowym załatwieniem sprawy przez organ administracji publicznej. Z tych też względów Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 872/12, w którym wskazano, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter incydentalny i jako postanowienie nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono o odrzuceniu skargi.