Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 703/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie referendarza - art. 260 § 1 ustawy  P.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2017 r. sprzeciwu J. S. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 września 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego oraz zwrotu cła p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

J. S. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P." z siedzibą w B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz dwiema pełnoletnimi córkami. Źródło utrzymania rodziny stanowi prowadzona przez niego działalność gospodarcza– miesięczny dochód uzyskiwany z tego tytułu to 10.000 zł. Żona wnioskodawcy jest osobą bezrobotną. Stałe miesięczne wydatki to: raty spłaty kredytów i pożyczek – 85.000 zł; utrzymanie mieszkania i media 1.500 - 2.000 zł; utrzymanie córek – 2.000 zł. Wskazał, że ma zaciągnięte kredyty na łączną kwotę 3.000.000 zł. Skarżący ponosi również koszty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (zakup paliwa, podatek VAT, remonty budynków, telefony, energia elektryczna, wynagrodzenie pracowników). W skład majątku wnioskodawcy wchodzi: dom o powierzchni 80 m2 (wartość 200.000 zł); dom o powierzchni 300 m2 (wartość 600.000 zł); nieruchomość rolna o powierzchni 5 ha; współwłasność nieruchomości (wartość 2.000.000 zł); baza paliwowa (wartość 3.500.000 zł) – zaciągnięty kredyt w kwocie 1.600.000 zł; trzy ciągniki siodłowe o wartości około 100.000 zł każdy; samochód ciężarowy (wartość 80.000 zł); trzy naczepy cysterny – wartość 150.000 zł każda; samochód osobowy (wartość 25.000 zł). Skarżący nie ma zgromadzonych oszczędności. Wnioskodawca podkreślił, iż złożył łącznie 840 wniosków o sprostowanie zgłoszenia celnego, zaś dalszych 940 wniosków jest w przygotowaniu. Wyliczył, że koszty wpisów od skarg złożonych w przedmiotowych sprawach wyniosą 178.000 zł. Skarżący wskazał, że nie dysponuje majątkiem pozwalającym na uiszczenie wymaganych należności sądowych, nie dysponuje również majątkiem ruchomym, który może być sprzedany, bez negatywnego wpływu na prowadzoną działalność gospodarczą.

Ponadto wnioskodawca oświadczył, że jego małżonka jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, pozostaje z nim we wspólności majątkowej. Jedna córka wnioskodawcy pracuje na umowę zlecenie w firmie P., osiąga dochód miesięczny w wysokości 1.700 zł netto, druga uczy się, pozostaje na utrzymaniu rodziców. Dzieci wnioskodawcy nie posiadają majątku. Skarżący prowadzi rolniczą działalność produkcyjną na powierzchni 2,5 ha – uprawia zboże (pozostałą część nieruchomości stanowią użytki zielone), nie posiada inwentarza żywego i sprzętu rolniczego. W 2016 r. wnioskodawca nie składał wniosku o przyznanie dopłat unijnych do prowadzonej produkcji rolnej, w poprzednich latach wysokość przyznanych dotacji wynosiła około 3.000 zł rocznie. Skarżący nie uzyskuje dochodu z tytułu posiadania domów. Powierzchnia bazy paliwowej wynosi 6.500 m2, na działce tej jest usytuowany budynek o powierzchni 160 m2. Wnioskodawca jest współwłaścicielem w ½ części działki o powierzchni 1.600 m2.

Skarżący przedstawił bilans i rachunek zysków i strat za lata

2016 – 2017; zeznania podatkowe za rok 2016; umowę o kredyt inwestycyjny z dnia [...] grudnia 2016 r. na kwotę 1.890.000 zł , umowy pożyczki: z [...] lipca 2016 r. na kwotę 118.169,41 zł i z dnia [...] sierpnia 2015 r. na kwotę 62.099,38 Euro a także umowę pożyczki na kwotę 223.197,77 zł, harmonogramy ich spłat; potwierdzenia przelewów.

Postanowieniem z dnia 6 września 2017 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, uznając, że sytuacja materialna Skarżącego pozwala mu ponieść koszty postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarżący złożył sprzeciw od postanowienia referendarz sądowego. Zarzucił mu niezasadne uznanie, że nie zachodzą okoliczności przemawiające za częściowym zwolnieniem od kosztów. Podniósł, że złożył ok 500 wniosków

o sprostowanie i zwrot cła za 2014 rok, 340 wniosków o sprostowanie zgłoszenia celnego za 2015 rok a w przygotowaniu pozostaje ok. 340 wniosków o zwrot cła za 2015 rok i ok. 600 wniosków o sprostowanie i zwrot cła za 2016 rok. Ponadto wskazał, że gdyby jego sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania, to kwota wpisu byłaby niższa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako: "p.p.s.a."), od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd – zgodnie z treścią art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.

Sąd, oceniając wniosek po raz drugi na gruncie tej sprawy nie znalazł podstaw do zmiany postanowienia referendarza sądowego z dnia 1 września 2017 r.

Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie

i rodziny.

Należy wskazać, że obecnie do Sądu wpłynęło ponad 110 skarg J. S., co oznacza, że łączna wysokość wpisów to kwota ok. 11.000 zł.

Natomiast Skarżący w roku bieżącym (stan na dzień 30 czerwca br.) uzyskał dochód w kwocie 222.432,69 zł, przy przychodzie 13.671.962,40 zł. Z kolei w roku 2016 zysk ten wyniósł 364.217,55 zł, przy przychodzie 24.009.079,28 zł. Wartość środków trwałych firmy to 6.757.580,36 zł. Dodatkowo Skarżący oświadczył, że jedna z jego córek pracuje na umowę zlecenie i osiąga z tego tytułu dochód

w wysokości 1.700 zł netto miesięcznie. Skala uzyskiwanych przez Skarżącego dochodów, w połączeniu ze stanem posiadanych nieruchomości i rzeczy ruchomych wskazuje w sposób oczywisty, że bez większego uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny jest on w stanie uiścić kwotę ok. 11.000 zł wpisu. Formułując to stanowisko Sąd uwzględnił przy tym koszty utrzymania Skarżącego

i jego rodziny a także fakt posiadania kredytów. Jak zasadnie wskazał referendarz sądowy, Skarżący nie wykazał, aby miał trudności z płynnością finansową

i z regulowaniem swoich zobowiązań.

Zaznaczyć należy, że na tym etapie Sąd nie odnosi się do podawanej przez Skarżącego kwoty tj. 178.000 zł, gdyż jest to na chwilę obecną prognoza, która może, ale nie musi zostać zrealizowana. Sąd rozpoznając niniejszy wniosek odnosi się do kwoty wpisów w sprawach, które już zawisły przed Sądem.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, że jego skargi nie zostały połączone do wspólnego rozpoznania należy stwierdzić, że na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą

w związku. Jednak połączenie na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie ma wpływu na wysokość opłat sądowych (np. tytułem wpisu od skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia). W takiej sytuacji przyjmuje się, że opłata powinna być ustalona dla każdej sprawy odrębnie, a następnie wysokość poszczególnych opłat powinna zostać zsumowana (por. postanowienia NSA: z dnia 28 maja 2010 r., I FZ 183/10, LEX nr 658401, i z dnia 9 września 2014 r., II FZ 1297/14, LEX nr 1503716). Zatem niepołączenie spraw Skarżącego do wspólnego rozpoznania pozostaje bez znaczenie z punktu widzenia wysokości wpisu sądowego od tych spraw. Zaznaczyć przy tym należy, że stosownie do art. 233 p.p.s.a. wpis sądowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być niższy niż 100 zł, a właśnie w takiej wysokości zostały określone wpisy od skarg we wszystkich sprawach zawisłych przed Sądem ze skarg Skarżącego.

Z przyczyn wskazanych powyżej, na podstawie art. 260 w zw. z art. 245 § 3

w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.