Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 169/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2)
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 53/14 w przedmiocie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 22 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

W wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 22 listopada 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., Skarżący podał, że z uwagi na wszczęte postępowania podatkowe i prowadzoną egzekucję zmuszony był zamknąć działalność gospodarczą. Wśród osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wskazał bezrobotną żonę oraz dwie córki (ur. 2003 r. i 2005 r.). Jednocześnie wskazał, że miesięczne dochody rodziny stanowi zasiłek dla bezrobotnych małżonki oraz otrzymywane przez niego do lipca 2015 r. wynagrodzenie za pracę na stanowisku prokurenta w spółce z o.o. w łącznej kwocie 2.260 zł netto.

Postanowieniem z 20 listopada 2015 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Na skutek sprzeciwu wniesionego przez Skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia, sprawa została poddana pod rozpoznanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który zaskarżonym postanowieniem odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Sąd administracyjny pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z dołączonych do sprawy dokumentów, Skarżący w 2014 r. osiągnął przychód w kwocie 187.718,77 zł, natomiast jego małżonka w kwocie 712.889,50 zł (PIT-28 i PIT-36). Łącznie zatem małżonkowie w minionym roku uzyskali przychód w kwocie 900.608,50 zł. W rezultacie trudno dać wiarę, że wnioskodawca przy tak wysokich przychodach nie poczynił stosownych oszczędności i, że obecnie nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym przezeń sporem sądowym, nawet przy uwzględnieniu okoliczności, iż suma należnych obecnie wpisów od wniesionych w trzech postępowaniach (I SA/Lu 52-54/14) skarg kasacyjnych wynosi 10.722 zł. Ponadto jak wynika z akt sprawy posiadanie tak znacznych przychodów pozwoliło skarżącemu nie tylko wygospodarować środki na opłacenie wpisów od wniesionych skarg sądowych w tych sprawach w łącznej kwocie 21.443 zł lecz również na pokrycie należności zawodowego pełnomocnika. W rezultacie trudno dać wiarę, że wnioskodawca nie posiada środków tytułem zabezpieczenia pozostałych kosztów postępowania. Również analiza wyciągów z rachunków bankowych skarżącego i jego małżonki nie potwierdza twierdzeń skarżącego o braku odpowiednich środków pieniężnych.

Powyższe postanowienie Skarżący zaskarżył zażaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2) P.p.s.a). Zgodnie z jednolitą linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. postanowienie z dnia 4 stycznia 2011 roku w sprawie o sygn. akt II FZ 681/10), z art. 246 § 1 pkt 2) P.p.s.a. wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przyznanie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest formą jej finansowania z budżetu państwa i przez to powinno sprowadzać się jedynie do przypadków, w których strona nie posiada rzeczywiście środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym i wykaże to w sposób przekonywający. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie zwrócił uwagę na szereg okoliczności sprawy, w szczególności zaś uzyskanie przez małżonków znacznych przychodów w 2014 r., które wykluczały ocenę, że skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji należało ocenić jako zgodne z prawem.

Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.