Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2506/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 207 par. 2, art. 151, art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. NSA Leszek Kiermaszek Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2931/12 w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 7 czerwca 2013 r., IV SA/Wa 2931/12 w sprawie ze skargi S. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchylił zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...].

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

Skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o stwierdzenie nieważności:

(1) decyzji Naczelnika Gminy [...] powiat [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...], orzekającej o zakwalifikowaniu S. i Z. małżonków B., jako kandydatów na nabywców działki Państwowego Funduszu Ziemi, oznaczonej numerem [...], o powierzchni 2,46 ha, położonej w obrębie [...],

(2) decyzji Naczelnika Gminy [...] powiat [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...], orzekającej o zakwalifikowaniu S. S., jako kandydata na nabywcę działki Państwowego Funduszu Ziemi, oznaczonej numerem [...], o powierzchni 0,42 ha, położonej w obrębie [...] (obie decyzje, określane dalej łącznie jako "decyzje Naczelnika").

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] SKO przekazało wniosek skarżącego do rozpatrzenia według właściwości Wojewodzie.

Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., wydanym na podstawie art.61a k.p.a., Wojewoda odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności obu decyzji Naczelnika, uznając że skarżący nie posiada w sprawie objętej wnioskiem interesu prawnego w rozumieniu art.28 k.p.a.

Skarżący wniósł do Ministra zażalenie na postanowienie Wojewody.

Rozpatrzywszy wniesione zażalenie zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., Minister utrzymał postanowienie Wojewody w mocy. Podzielając ocenę Wojewody odnośnie nieposiadania przez skarżącego interesu prawnego w sprawie w rozumieniu art.28 k.p.a., Minister wskazał w szczególności, że zgodnie z art.28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z akt sprawy wynika, że nieruchomości objęte decyzjami z 1982 r. stanowiły wyłączną własność Państwa, a skarżący nie był uczestnikiem postępowania o ustalenie kandydata na nabywcę tych nieruchomości. W świetle powyższych okoliczności skarżący nie może być stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z 1982 r.

Skarżący wniósł do Sądu skargę na postanowienie Ministra z dnia [...] listopada 2012 r., zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art.61a k.p.a. w związku z art.61 § 1 k.p.a. w związku z art.28 k.p.a. w związku z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art.7 k.p.a. w związku z art.77 k.p.a. w związku z art.138 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez Ministra, że postanowienie Wojewody było prawidłowe i że skarżący nie ma przymiotu strony niniejszego postępowania.

2. art.124 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art.138 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym przyjęciu przez Ministra, że postanowienie Wojewody było prawidłowe, podczas gdy w uzasadnieniu postanowienia Wojewoda nie odniósł się do większości podniesionych przez skarżącego zarzutów.

W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący podniósł w szczególności, że jest jednym z następców prawnych dawnego właściciela majątku ziemskiego [...], przejętego na własność Państwa na podstawie przepisów o reformie rolnej – S. M. P. W skład przejętego w ramach reformy rolnej majątku wchodził zespół dworsko – parkowy, obejmujący m.in. działki [...], będące przedmiotem decyzji z 1982 r. Przed złożeniem przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z 1982 r., na wniosek skarżącego przeprowadzone zostało postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia w trybie uregulowanym w §5 i §6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 10, poz.51), że majątek (bądź jego część) nie podpadał pod przepisy o reformie rolnej. Postępowanie to zakończyło się orzeczeniami organów obu instancji, niekorzystnymi dla skarżącego. W wyniku rozpoznania wniesionej przez skarżącego skargi na decyzję odwoławczą tut. Sąd, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 780/04, stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji, wydanych w sprawie. Przesłanką do stwierdzenia nieważności obu orzeczeń było przyjęcie przez Sąd, zgodnie z ówcześnie obowiązującą linią orzeczniczą, że rozstrzyganie kwestii, czy dana nieruchomość przeszła na własność Państwa na podstawie przepisów o reformie rolnej, czy też nie, nie należy do właściwości organów administracji. W ocenie Sądu kwestie tego rodzaju stanowią spór o prawo rzeczowe, do rozstrzygania którego właściwe są sądy powszechne. Aktualnie stanowisko sądów administracyjnych jest inne, niemniej w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 27 stycznia 2005 r. Wojewoda Świętokrzyski, decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie, odsyłając skarżącego na drogę postępowania cywilnego. W konsekwencji powyższego skarżący wniósł do Sądu Rejonowego w [...] pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej, dotyczącej nieruchomości wchodzących w skład przejętego majątku. Przedmiotem pozwu skarżącego były tylko te nieruchomości, które pozostają we władaniu Skarbu Państwa, a zatem nie działki nr [...] (których dotyczy decyzja z 1982 r.), które zostały zbyte przez Skarb Państwa osobom trzecim. Niezależnie od faktu, że pozew skarżącego nie obejmował działek, których dotyczą decyzje z 1982 r., działek tych, z uwagi na fakt, że były integralną częścią zespołu pałacowo – parkowego, również dotyczyło postępowanie dowodowe, przeprowadzone przez sąd powszechny. Orzekając w przedmiocie pozwu sąd powszechny stwierdził w sposób jednoznaczny, że zespół pałacowo – parkowy, w tym działki, których dotyczą decyzje z 1982 r., nie podpadał pod działanie przepisów o reformie rolnej, a zatem nigdy nie przeszedł na własność Państwa. Powyższe ustalenie Sądu ma zasadnicze znaczenie pomimo faktu, że ostatecznie powództwo skarżącego zostało oddalone z tej przyczyny, że obejmowało ono również inne działki, aniżeli wchodzące w skład zespołu pałacowo – parkowego (którego częścią były działki, których dotyczą decyzje z 1982 r.). Skarżący zamierza złożyć kolejny pozew, obejmujący wyłącznie działki wchodzące w skład zespołu pałacowo – parkowego. Mając na uwadze materiał dowodowy zebrany na potrzeby wcześniejszego postępowania przed sądem powszechnym, skarżący przyjmuje założenie, że jego żądanie co do tych działek, wchodzących w skład zespołu pałacowo – parkowego, których nie dotyczyły decyzje z 1982 r., zostanie przez sąd powszechny uwzględnione. Pomimo tego, że działki, których dotyczą decyzje z 1982 r. zostały bezprawnie zbyte przez Państwo na rzecz osób trzecich (bezprawność ta wynika z faktu, że Skarb Państwa dokonał zbycia nieruchomości, których własności wcześniej skutecznie nie nabył na podstawie przepisów o reformie rolnej), skarżący nie ma możliwości odzyskania tych działek w naturze. Zbycie przez Państwo nieruchomości osobom trzecim, którego elementem były decyzje z 1982 r., spowodowało szkodę na rzecz skarżącego. Gdyby decyzje te, wydane z rażącym naruszeniem prawa, nie zostały wydane, to skarżący mógłby w naturze odzyskać działki, których te decyzje dotyczą, na zasadach takich jak reszta działek wchodzących w skład zespołu pałacowo – parkowego. Wskazane wyżej okoliczności wskazują, że skarżący ma interes prawny w tym, aby żądać stwierdzenia nieważności decyzji z 1982 r. Stwierdzenie nieważności decyzji z 1982 r. umożliwiłoby skarżącemu odzyskanie nieruchomości w naturze (poprzez wystąpienie, w następstwie stwierdzenia nieważności decyzji, z powództwem do sądu powszechnego o uzgodnienie księgi wieczystej w stosownym zakresie). Ewentualna odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z 1982 r. z racji przyczyn, o których mowa w art.158 § 2 k.p.a., stanowiłaby natomiast podstawę do podniesienia przeciwko Skarbowi Państwa roszczeń odszkodowawczych. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego krąg stron postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie ogranicza się wyłącznie do osób, które były stronami postępowania, którym decyzja ta została wydana.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę uwzględnił, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie Ministra, podobnie jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody wydano z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art.61 a w związku z art.28 k.p.a., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów organy wadliwie uznały bowiem, że należy odmówić wszczęcia na wniosek skarżącego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z 1982 r. z uwagi na to, że skarżący nie posiada interesu prawnego w sprawie. Interes taki skarżący posiada, stąd przesłanki do wszczęcia postępowania wystąpiły. Sąd wskazał, że byli właściciele gruntów warszawskich mają przymiot strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży lokalu w budynku znajdującym się na gruncie w sytuacji, gdy odzyskali część lokali (niesprzedanych), a jednocześnie stwierdzono, że decyzja o odmowie ustanowienia na ich rzecz własności czasowej (użytkowania wieczystego) w części dotyczącej lokali sprzedanych została wydana z naruszeniem prawa". Sąd stwierdził, że w wyroku SR z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I C 8/06 sąd powszechny zajął jednoznaczne stanowisko, że zespół dworsko – parkowy, w tym nie objęte pozwem działki, których dotyczą decyzje z 1982 r., nie podpadał pod działanie przepisów o reformie rolnej, a zatem jego przejęcie na własność Państwa było wadliwe. sąd wprawdzie powództwo skarżącego oddalił, niemniej wyłącznie z tej przyczyny, że obejmowało ono również inne działki, aniżeli wchodzące w skład zespołu dworsko – parkowego, w odniesieniu do tychże działek sąd nie stwierdził przejęcia ich na własność Państwa z naruszeniem przepisów dekretu o reformie rolnej. Sąd uznał, że wydane w niniejszej sprawie postanowienia organów obu instancji wydano z naruszeniem wskazanych na wstępie przepisów postępowania administracyjnego. Z tej racji oba postanowienia należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Od tego wyroku skargę kasacyjną złożył Minister, zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez przyjęcie, że zaskarżone postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody Świętokrzyskiego wydane zostały z naruszeniem art. 61 a w związku z art. 28 k.p.a. w wyniku błędnego uznania przez sąd, że należało wszcząć na wniosek skarżącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z 1982 r. z uwagi na to, że skarżący posiada interes prawny w sprawie,

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku polegającą na tym, że prawie całość uzasadnienia zajmuje przytoczenie stanu faktycznego sprawy oraz przywołanie poglądów orzecznictwa sądowego ukształtowanego na gruncie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279, z późn. zm.) bez wyjaśnienia na czym polega analogia sytuacji prawnej dawnych właścicieli nieruchomości warszawskich a dawnymi właścicielami nieruchomości przejętych na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6

września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945, Nr 3, poz. 13, z późn. zm.) i dlaczego należało w niniejszej sprawie przyjąć wnioski sformułowane w przytoczonym w zaskarżonym wyroku orzecznictwie sądowym,

3) art. 153 p.p.s.a. przez przyjęcie, że ocena prawna wyrażona w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 780/04 nadal jest wiążąca, mimo wydania w dniu 10 stycznia 2011 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów uchwały (sygn. akt I OPS 3/10) kwestionującej dotychczasowe stanowisko i stanowi przeszkodę do ponownego wszczęcia postępowania, o którym mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10, poz. 51, z późn. zm.);

2. prawa materialnego, a mianowicie:

4) art. 28 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. i § 13 ust. 1 pkt 3 zarządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 25 lipca 1979 r. w sprawie cen, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. Nr 19, poz, 114) przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż skarżący ma interes prawny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...],

5) art. 365 § 1 k.p.c. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż stwierdzenie Sądu Rejonowego w [...] zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 listopada 2011 r. sygn. akt 8/06 stanowiące o tym, że nieruchomości objęte decyzjami Naczelnika Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1982 r. nr [...] nie podlegały przejęciu na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, są wiążące w niniejszej sprawie.

Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenia, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania lub oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej skrócie "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania wymienionych w § 2 tego przepisu, zatem wniesioną skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy skarżący S. P. posiada interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy z dnia [...] czerwca 1982r. wydanych w sprawie ustalenia kandydatów na nabywcę działek z Państwowego Funduszu Ziemi. Bezsporne jest, że przedmiotowe działki pochodziły z majątku ziemskiego [...], który na podstawie dekretu o reformie rolnej został przejęty na rzecz Skarbu Państwa, a którego właścicielem był poprzednik prawny wnioskodawcy M. P. W dacie wydawania decyzji z [...] marca 1982r. przedmiotowe działki stanowiły własność Skarbu Państwa i znajdowały się w Państwowym Funduszu Ziemi, a skarżący S. P., ani jego poprzednicy prawni nie byli stroną tego postępowania. Bezsporna jest również okoliczność, iż w dacie występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowych decyzji z dnia [...] czerwca 1982r., tj w dniu [...] marca 2012r., ani w późniejszym terminie nie doszło do wydania prawomocnego orzeczenia stwierdzającego, że przedmiotowe nieruchomości nie podlegały przejęciu na podstawie art.2 ust.1 lit.e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Skarżący podejmował co prawda kroki prawne w celu wykazania, że przedmiotowe nieruchomości nie podlegały przejęciu na cele reformy rolnej, jednak póki co zakończyły się one niepowodzeniem Jednym z takich kroków prawnych było postępowanie o uzgodnienie treści księgi wieczystej jakie toczyło się przed Sądem Rejonowym w [...] z powództwa skarżącego, postępowanie to nie dotyczyło działek, które stały się przedmiotem decyzji z dnia [...] czerwca 1982r.. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 listopada 2011r. sygn. akt I C 8/08 powództwo zostało oddalone. W uzasadnieniu zaś wyroku Sąd Rejonowy w [...] wypowiedział się na temat przejęcia zespołu dworsko-parkowego [...] na cele reformy rolnej stwierdzając, że przejęcie to nastąpiło w sposób bezprawny. To z uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 listopada 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł interes prawny skarżącego w żądaniu wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1982r. o ustaleniu kandydatów na nabywcę nieruchomości z Państwowego Funduszu Ziemi, albowiem na skutek ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji w grę mogłoby wchodzić uzyskanie odszkodowania.

Takie stanowisko Sądu pierwszej instancji nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego są zasadne.

Zgodnie z art. 365. § 1 kodeksu postepowania cywilnego, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że moc wiążąca orzeczenia odnosi się tylko do treści jego sentencji, a nie uzasadnienia (wyrok SN z dnia 8 czerwca 2005 r., V CK 702/04, Lex nr 402284). Nie mają zatem mocy wiążącej ani poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu orzeczenia (wyrok SN z dnia 13 marca 2008 r., III CSK 284/07, Lex nr 380931), ani motywy i ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu (wyrok SN z dnia 15 listopada 2007 r., II CSK 347/07, Lex nr 345525). Według Sądu Najwyższego, przedmiotem prawomocności materialnej jest bowiem ostateczny rezultat rozstrzygnięcia, a nie przesłanki, które do niego doprowadziły. Sąd przy wydaniu wyroku nie jest związany zarówno ustaleniami faktycznymi poczynionymi w innej sprawie, jak i poglądami prawnymi wyrażonymi w uzasadnieniu zapadłego w niej wyroku (wyrok SN z dnia 21 czerwca 2007 r., IV CSK 63/07, Lex nr 485880). Natomiast zawarte w uzasadnieniu orzeczenia motywy rozstrzygnięcia mogą mieć znaczenie dla ustalenia zakresu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia, czyli granic prawomocności materialnej orzeczenia w rozumieniu art. 365 § 1 (tak wyrok SN z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 452/06, OSNC-ZD 2008, nr A, poz. 20). Nie mają mocy wiążącej ani poglądy prawne wyrażone w uzasadnieniu orzeczenia, ani motywy i ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu. Nie można tym samym zgodzić się z stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż skarżący S. P. posiada interes prawny w żądaniu wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1982r. o ustaleniu kandydatów na nabywców nieruchomości z Państwowego Funduszu Ziemi w sytuacji gdy brak jest prawomocnego orzeczenia stwierdzającego, że przedmiotowe nieruchomości nie podlegały przejęciu na cele reformy rolnej. Źródłem takiego interesu nie może być wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 listopada 2011r., którym powództwo skarżącego nie tylko, że zostało oddalone, to nadto powództwo to nie obejmowało nieruchomości będących przedmiotem decyzji z dnia [...] czerwca 1982r.

Dodatkowo należy zaznaczyć, co wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, iż skarżący wraz z innymi spadkobiercami wystąpił z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa –Wojewodzie Świętokrzyskiemu o zapłatę (powództwo to między innymi dotyczyło działek nr [...] i [...] , czyli przedmiotu decyzji z dnia [...] czerwca 1982r. ). Wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 31 marca 2010r. I C 2443/05 powództwo zostało w części uwzględnione, a w pozostałym zakresie oddalone, jednak na skutek apelacji Sąd Apelacyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 listopada 2010r. I Ca 769/10 zmienił wyrok w ten sposób, że oddalił powództwo w całości. Zaś Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 9 grudnia 2011r. III CSK 100/11 oddalił skargę kasacyjną skarżącego S. P. Tym samym powyższe wyroki dodatkowo wskazują, że teza Sądu pierwszej instancji, iż źródłem interesu prawnego skarżącego może być uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 16 listopada 2011r. jest błędna.

Stąd też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie zasługiwał podniesiony zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia ww. przepisów prawa materialnego. Zaś w niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy, a tak jest w niniejszej sprawie, nie mamy do czynienia z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok, a na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniesioną skargę oddalił. Na podstawie art.207 § 2 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.