Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 3425/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 23a ust. 7, art 23f ust. 6, art. 117, art. 129, art. 138 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach oddala skargę


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] czerwca 2014 r. od decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. cofającej w całości Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością [...] z siedzibą we W. zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] października 2014 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ przywołał m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. udzielił spółce z ograniczoną odpowiedzialnością [...] z siedzibą we W., zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Termin ważności ww. decyzji określono do dnia [...] grudnia 2014 r.

W dniu [...] czerwca 2010 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w C. przeprowadzili kontrolę w punkcie gry na automatach o niskich wygranych należącym do Spółki, objętym ww. zezwoleniem, zlokalizowanym na Stacji LPG w miejscowości D..

W toku przeprowadzonej kontroli w formie eksperymentu gry na automacie o niskich wygranych o nazwie [...]. numer fabrycznym [...] ustalono przekroczenie wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze, tj. grę za stawkę wyższą niż 0,50 zł a wartość jednorazowej wygranej za wyższą niż 60 złotych. Uzyskany wynik wykazał naruszenie art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, z późn. zm.).

Do akt sprawy dołączono także, opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym w B. z dnia [...] lutego 2011 r. sygn.[...].

W konkluzji powyższej opinii ustalono iż "Opiniowany automat nie jest zgodny z zapisem Ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz.1540). W szczególności nie jest zgodny z art. 129 ust. 3 Ustawy w zakresie wysokości maksymalnej stawki za udział w jednej grze oraz maksymalnej jednorazowej wygranej w jednej grze’’.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia z dnia [...] grudnia 2008 r. Następnie zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego w P. jako organu uprawnionego, o którym mowa w art. 23b ust. 1 ustawy o grach hazardowych o poddanie badaniu sprawdzającemu w trybie art. 23b ustawy o grach hazardowych ww. automatu.

Naczelnik Urzędu Celnego w P., jako organ uprawniony, wystąpił do upoważnionej przez Ministra Finansów jednostki badającej - Izby Celnej w P., Wydziału Laboratorium Celnego – o przeprowadzenie badania sprawdzającego ww. automatu

Jak wynika z przekazanej opinii wynik badania automatu oceniono jako NEGATYWNY, w zakresie niespełnienia warunku wynikającego z przepisu art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, dotyczącego maksymalnej jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za grę.

Organ zezwalający I instancji po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. cofnął w całości zezwolenie udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Uznając trafność powyższego rozstrzygnięcia podniesiono w szczególności, że

w dacie orzekania, zastosowanie w sprawie mają przepisy u.g.h. oraz przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 8 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, chyba że stanowi ona inaczej.

Za słusznością zastosowania powyższych przepisów przemawia stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1262/11,

Jak wynika z art. 129 ust. 3 u.g.h. od dnia 1 stycznia 2010 r. przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł.

Ponadto przepisem art. 144 uchylono u.g.z.w., z wyjątkiem art. 14, art. 15b ust. 1 w zakresie dotyczącym kartonów do gry bingo pieniężne, ust. 2, 4, 4a, 5, art. 15d, art. 16 pkt 2 i 3, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 22 i art. 23. W konsekwencji automaty i urządzenia do gier o niskich wygranych nadal podlegają rejestracji przed dopuszczeniem ich do eksploatacji i użytkowania.

Zgodnie z art. 138 ust 3 u.g.h. organ zezwalający w drodze decyzji, cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u.g.h.

W związku z powyższym organ podkreśla, iż za automaty o niskich wygranych należy uważać w aktualnym stanie prawnym takie automaty, które dotychczas posiadają ważne poświadczenie rejestracji, wydane do dnia [...] października 2009 r. przez Ministra Finansów lub od dnia [...] października 2009 r. przez poszczególnych naczelników urzędów celnych. Jednakże równowartość jednorazowej wygranej oraz maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 60 zł i 0,50 zł. Są to stawki bardzo zbliżone do stawek poprzednio obowiązujących, czyli 15 euro i 0,07 euro.

Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej w [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej cofnięcia Spółce zezwolenia uznał, że zgromadzony materiał dowodowy oraz przepisy prawa dają podstawę do zastosowania art. 138 ust. 3 u.g.h., którego konsekwencją jest cofnięcie Spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...].

Decyzję opisaną powyżej zaskarżyła [...] sp. z o.o. we W. zarzucając jej :

I. rażące naruszanie art. 23b ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez nie przeprowadzenie badania sprawdzającego, o którym mowa ww. przepisie, zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej we wskazanej upoważnionej do tego jednostce badającej; organ natomiast przeprowadził badanie w innej wybranej jednostce oczywiście nie spełniającej wymogów ustawowych;

II. rażące naruszenie przepisów art. 23f oraz 23 § 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z § 14 ust. 4 i 5 w zw. z § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych w zw. z art. 120, art. 121 § 1, 122 oraz art. 197 § 3 w zw. z art. 130 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi - stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów do gier z warunkami ich rejestracji (co stanowiło podstawę wydania decyzji merytorycznej) jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej, która winna spełniać warunki określone ww. przepisami prawa, a w niniejszej sprawie badania przeprowadziła jednostka nie spełniająca tych wymagań, w szczególności związana organizacyjnie w strukturze pionowej, określającej politykę stosowania prawa, z organem administracji wydającej decyzję i w ramach tej struktury oczywiście zainteresowaną ze względów finansowych określonym wynikiem badania;

III. błędną wykładnię art. 138 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 1 i art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, ew. błędne zastosowanie tych przepisów w związku z rażącym naruszeniem art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 32 ust. 1 Konsytuacji RP (a także art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz z art. § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych) - poprzez cofnięcie Skarżącej zezwolenia w całości (na wszystkie punkty gier obejmujące wszystkie możliwości eksploatacji automatów do gier w tych punktach, po 3 w każdym punkcie, na terenie województwa [...]) z powodu zakwestionowania jednego automatu do gier w jednym punkcie gier (na Stacji LPG w miejscowości D.), i to w sytuacji gdy automat ten został wcześniej dopuszczony do eksploatacji, co stanowi oczywistą i nieproporcjonalną ingerencję w prawa nabyte Skarżącej, sprzeczną z zasadami konstytucyjnymi oraz w konsekwencji przejaw rażąco nierównego traktowania w sytuacji istotnie podobnych (m. in. o których mowa w art. 59 ustawy o grach hazardowych);

IV. rażące naruszenie art. 122 w zw. z 123 § 1 oraz art. 210 § 4 i art. 253a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa w związku z zastosowaniem art. 138 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych w związku z naruszaniem:

- art. 8 i art. 9 w związku z art. 1 akapit pierwszy pkt 1), 3), 4) i 11) Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w związku z § 4, § 5, § 8 i § 10 w związku z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 roku w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych,

- art. 32 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach i zakładach wzajemnych w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych,

- art. 2, art. 7, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 91 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Konstytucji w związku z art. 2 Aktu o przystąpieniu do Unii Europejskiej,

- Deklaracji nr 17 do Traktatu z Lizbony ("Deklaracja odnosząca się do pierwszeństwa") potwierdzającej zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego na warunkach określonych przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości,

- zasad wynikających z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości - orzeczeń:

1) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach w sprawach połączonych [...], [...] praz [...]

2) z dnia 21 kwietnia 2005 roku w sprawie [...] postępowania karnego przeciwko [...],

3) z dnia 4 czerwca 2009 roku w sprawie [...] Komisja v. Grecji,

4) z dnia 30 kwietnia 1996 roku w sprawie [...] [...]

5) z dnia 5 czerwca 2007 roku w sprawie [...] [...] / inni v. [...],

6) z dnia 22 czerwca 1989 roku w sprawie [...] [...]

7) z dnia 11 lipca 2002 roku w sprawie [...] [...] plc v. ...

- brak dokonania wymaganych ustaleń faktycznych i uzasadnienia przesłanek, którymi kierował się organ administracji, niezbędnych do oceny art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych jako przepisu technicznego, pomimo że zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracji zobowiązany jest do dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych koniecznych do ww. oceny, a brak w tym zakresie jest nienaprawialny na etapie postępowania sądowo-administracyjnego;

- nie zastosowanie prawa wspólnotowego poprzez nie zastosowanie się organu administracji do wytycznych wynikających z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego;

-a także oczywiście błędne i niespójne w świetle obiektywnych danych oraz niewystraczające w światłe braku właściwych ustaleń faktycznych przyjęcie, że ww. przepis art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych nie miał (nie mógł mieć) istotnego wpływu na obrót automatami do gier;

-nie ustosunkowanie się do pism, twierdzeń i dowodów Skarżącej;

- w konsekwencji poprzez cofnięcie zezwolenia Skarżącej w oparciu o art. 138 ust. 3 ustawy o grach hazardowych - w sytuacji gdy przepis ten jako przepis techniczny sprzeczny ze z prawem wspólnotowym o notyfikacji przepisów technicznych, jest przepisem bezskutecznym.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości ewentualnie w części, w której wykonywanie zezwolenia nie było kwestionowane przez organ administracyjny lub o stwierdzenie nieważności obu ww. decyzji, bądź stwierdzenie ich wydania z naruszeniem prawa, a nadto o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w sprawie sprowadza się do oceny wystąpienia przesłanek cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Dla oceny legalności postępowania i wydanych w nim decyzji istotne jest, że rejestracja automatu, co do którego stwierdzone zostały nieprawidłowości nastąpiła pod rządami obowiązującej wcześniejszej ustawy.

Ustawa o grach hazardowych (zwana dalej u.g.h.) w przepisach przejściowych utrzymała w mocy ważność dotychczasowych zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych do czasu ich wygaśnięcia na zasadach dotychczasowych (art. 117 i art. 129 u.g.h.), co oznacza, że utrzymane zostały w mocy certyfikaty użytkowanych automatów do gier o niskich wygranych. Zasadę tę potwierdził również art. 11 ustawy nowelizującej z dnia 26 maja 2011 r. W następstwie wskazanej noweli zmianie uległa treść art. 23 ustawy oraz dodano art. 23a do 23f.

Po wejściu w życie nowelizacji, to jest od dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie dotyczącej cofnięcia rejestracji automatu należy stosować przepisy u.g.h. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Dodać należy, że treść wskazanej noweli została notyfikowana przed Komisją Europejską w dniu 16 września 2010 r. pod numerem [...]

W myśl przepisów u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 129 ust. 1 u.g.h.). Przez gry na automatach o niskich wygranych ustawa rozumie gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł (art. 129 ust. 3 u.g.h.). Zgodnie z art. 138 ust. 3 u.g.h. organ właściwy, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u.g.h.

W świetle art. 23a ust. 7 u.g.h., wystarczające dla cofnięcia rejestracji, a co za tym idzie później zezwolenia, jest stwierdzenie niezgodności automatu z warunkami określonymi w ustawie. Nie ma znaczenia fakt, czy automat utracił cechy techniczne pozwalające na prowadzenie gier odpowiadających definicji ustawowej gry na automatach o niskich wygranych, czy od początku ich nie posiadał mimo, że został zarejestrowany jako automat do takich gier (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 349/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - CBOSA). Procedura sprawdzenia spełnienia przez automat obowiązujących przepisów prawa wymaga, stosownie do art. 23b u.g.h., przeprowadzenia badania sprawdzającego przez upoważnioną jednostkę badającą. Zgodnie z art. 23b ust. 1 u.g.h., na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać urządzenie lub automat badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23a ust. 3 u.g.h). W aktach znajduje się opinia z badania sprawdzającego wykonana przez upoważnioną przez Ministra Finansów jednostkę badającą. Wyników tych badań strona skutecznie nie podważyła.

Zdaniem sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty kwestionujące opinię Laboratorium Celnego Izby Celnej w P. jako jednostki badającej. Sąd zauważa, że to Laboratorium Celne Izby Celnej zostało wymienione jako upoważnione przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wykonywania badań sprawdzających automatów do gier o niskich wygranych. Upoważnienie tej jednostki badającej do przeprowadzania badań sprawdzających automatów do gier o niskich wygranych istniało w dacie przeprowadzania badań automatu. Należy podzielić, wyrażany już w orzecznictwie pogląd, że samo podanie do publicznej wiadomości wykazu jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23f ust. 6 u.g.h.) stanowi wystarczającą podstawę do zwrócenia się do takiej jednostki z odpowiednim zleceniem przeprowadzenia badania. Jeżeli bowiem upoważnienie do badań technicznych udzielane jest na określony czas (art. 23f ust. 3), a w wykazie, o którym mowa w art. 23 f ust. 6 właściwy minister umieszcza tylko jednostki upoważnione, to oznacza, że dany wykaz jako podlegający bieżącej aktualizacji przez wskazany organ administracyjny powinien uwzględniać jedynie te jednostki badające, które spełniają wszystkie wymagane prawem warunki.

Trzeba zatem stwierdzić, że fakt figurowania jednostki badającej w wykazie jednostek upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier stanowi podstawę przyjęcia przez organ statusu danej jednostki jako uprawnionej do przeprowadzania badania sprawdzającego automatów do gier o niskich wygranych (zob. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 października 2013 r. w sprawie II SA/Go 743/13; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 19 listopada 2013 r. II SA/Bk 719/13 - orzeczenia dostępne w CBOSA).

Wskazać również trzeba, że przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Przepisu tego nie można bowiem uznać za techniczny z uwagi na to, że nie ustanawia warunków uniemożliwiających lub ograniczających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogących wpływać na sprzedaż takich automatów. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie II FSK 1195/12 wyraził pogląd, że art. 129 ust. 3 u.g.h. definiuje i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określając przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania. Nie odnosi się on natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy produktu. NSA doszedł do przekonania, z czym w pełni zgadza się Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że przepisu tego nie można traktować jako specyfikacji technicznej. Przepis art. 129 ust. 3 u.g.h. jest tożsamy z poprzednio obowiązującą ustawą o grach i zakładach wzajemnych, która w art. 2 ust. 2b definiowała gry na automatach o niskich wygranych jako gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. W związku z powyższym wejście w życie u.g.h. nie wpłynęło negatywnie na definicję gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie Sądu podobnie trzeba uznać, że art. 138 ust. 3 u.g.h. (w którym znajduje się odwołanie do art. 129 ust. 3 u.g.h.) także nie podlegał obowiązkowi notyfikacji. Dodać przy tym trzeba, że postępowanie dotyczy cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych z powodu braku spełnienia warunków określonych w ustawie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Zdaniem Sądu, organ nie uchybił również normom wynikającym z przepisów prawa procesowego i dokonał kompleksowego wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy. Rozstrzygnięcie oparte zostało na dowodzie w postaci opinii z badania sprawdzającego, przeprowadzonej przez upoważnioną jednostkę badającą której nie sposób zarzucić braku obiektywizmu oraz na dowodzie z eksperymentu przeprowadzonego w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy celnych.

Zdaniem sądu cofnięcie zezwolenia było w rozpatrywanym przypadku konieczne i uzasadnione w kontekście zastosowanych przez organy przepisów oraz prawidłowo poczynionych ustaleń, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą niezgodnie z warunkami określonymi w art. 129 ust. 3 u.g.h. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że powyższy przepis zawierający definicję gry na automacie o niskich wygranych nie ustanawia warunków ograniczających lub uniemożliwiających prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier i nie ma wpływu na sprzedaż takich automatów, a tym samym nie narusza fundamentalnych zasad wyrażonych w art. 34, art. 49 i art. 56 TfUE, dotyczących swobodnego przepływu towarów, usług oraz swobody przedsiębiorczości. Uznać też należy, że art. 138 ust. 3 u.g.h. nie może być dyskryminujący dla Spółki, której sytuacja jest odmienna od podmiotów respektujących obowiązujące warunki urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

TSUE wielokrotnie podkreślał, że w tej szczególnej dziedzinie, jaką są gry hazardowe, organy krajowe dysponują swobodnym uznaniem wystarczającym do ustalenia wymogów, z jakimi związana jest ochrona konsumenta i porządku społecznego, oraz że o ile warunki ustanowione przez orzecznictwo Trybunału są ponadto spełnione, do państw członkowskich należy dokonanie oceny, czy w kontekście założonych przez te państwa i zgodnych z prawem celów konieczny jest całkowity lub częściowy zakaz tego rodzaju działalności, czy też wystarczające jest jedynie ograniczenie tej działalności i ustanowienie w tym celu mniej lub bardziej ścisłych zasad kontroli (orzeczenia w sprawach: [...]; [...] i [...]). Trybunał przyznawał jednocześnie, że w dziedzinie gier i zakładów, których nadmiar ma szkodliwe konsekwencje społeczne, krajowe przepisy mające na celu uniknięcie pobudzania popytu poprzez ograniczanie wykorzystywania ludzkiej skłonności do gry mogą być uzasadnione (orzeczenia w sprawach: [...]; [...]; [...]). W tym kontekście Trybunał podkreślał, że względy moralne, religijne lub kulturowe jak też konsekwencje moralnie i finansowo szkodliwe dla jednostek i społeczeństwa, które wiążą się z grami i zakładami, mogą uzasadniać istnienie dyskrecjonalnych uprawnień władz krajowych wystarczających dla ustalenia, zgodnie z ich własną skalą wartości, wymogów w zakresie ochrony konsumentów i porządku społecznego (orzeczenia w sprawach: [...]; [...], [...] i [...]; [...]; [...]; od [...] do [...]; [...] i [...]). Państwa członkowskie mają pełną swobodę w wyborze systemu regulacji sektora hazardowego - w tym w wyborze wartości, które decydują się chronić poprzez taki system. W ramach tej swobody, państwa mogą wybrać pomiędzy absolutnym zakazem urządzania gier hazardowych, częściowym zakazem bądź przyzwoleniem połączonym z systemem nadzoru i kontroli nad sektorem (wyrok w sprawie [...]), przy zachowaniu wymogu proporcjonalności (wyrok w sprawach połączonych [...], [...] i [...]; wyrok w sprawie [...]).

Zdaniem Sądu, w kontekście przedstawionych w uzasadnieniu do projektów u.g.h. motywów legislacyjnych (druki sejmowe Nr [...] i Nr [...] - Sejm VI kadencji) i zastosowanych w u.g.h. instrumentów prawnych, nie można ustawodawcy - nakazującemu cofnięcie zezwolenia w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 - postawić skutecznego zarzutu niezachowania zasady proporcjonalności, rozumianej jako zachowanie kryterium adekwatności przyjętego środka krajowego do realizowanego celu. Celem tym jest zaś uzasadniony interes państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych związany z zagrożeniem uzależnienia od hazardu. Cofnięcie zezwolenia w związku z prowadzeniem działalności niezgodnie z art. 129 ust. 3 u.g.h. nie stanowi środka arbitralnej dyskryminacji ani ukrytych ograniczeń w handlu między Państwami Członkowskimi.

Resumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem zaś zarzuty skargi są bezzasadne. Opierając się na opinii z badania sprawdzającego organy prawidłowo uznały, że nie zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 129 ust. 3 u.g.h. Tym samym zasadnie cofnięto zezwolenie udzielone Spółce, na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] i to niezależnie od tego że stwierdzone i wykazane w oczywisty sposób nieprawidłowości odnosiły się do jednego automatu do gier zlokalizowanego w jednym punkcie gry. Niespornie bowiem skarżąca organizując gry na tymże automacie za stawki wyższe niż przewidziane w u.g.h., oraz umożliwiające jednorazowo wygrane przekraczające kwoty tamże wskazane (60 zł) naruszyła warunki zezwolenia udzielonego jej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 roku nr [...]. Zdaniem sądu okoliczności o których mowa w pełni uzasadniały cofnięcie tegoż zezwolenia w całości (zezwolenie dotyczyło bowiem łącznie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych w 72 punktach gier).

Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.