Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 526/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 8, art. 41 ust 1, art. 2 ust 4, art. 3 pkt 2-11, art. 39 ust 1 i 2, art. 2 i 3
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art. 41 ust 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., po rozpatrzeniu wniosku K. S. z dnia [...] r., decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm., dalej zwanej "u.p.s."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej zwanej "K.p.a.") oraz upoważnienia Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r., odmówił przyznania zasiłku celowego na cele bytowe - odzież, obuwie, środki czystości, wydatki mieszkaniowe, artykuły higieniczne oraz artykuły gospodarstwa domowego.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że dochód rodziny K. S., ustalony na podstawie art. 8 ustawy o pomocy społecznej wynosi [...] zł i jest wyższy od kryterium dochodowego określonego dla rodziny, tj. od kwoty [...] zł. Z uwagi na powyższe wystąpił brak podstawowej przesłanki do przyznania zasiłku celowego. W rozpoznawanej sprawie stwierdzono jednocześnie, że w środowisku wnioskodawczyni występuje niepełnosprawność, bezrobocie oraz długotrwała choroba. W związku z powyższym, po przeanalizowaniu sytuacji materialno - bytowej rodziny K. S. ustalono, że zachodzi przypadek, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, który szczególnie uzasadniałby przyznanie pomocy specjalnej. W świetle zapisu art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym "potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej", wskazano, że ośrodek zmuszony był odmówić pomocy specjalnej. Na wyjaśnienie powyższego stanowiska wskazano, iż ograniczone środki finansowe ośrodka przyznane na realizację zadań własnych gminy, duża liczba osób i rodzin ubiegających się i uprawnionych do korzystania z bezzwrotnych świadczeń z pomocy społecznej powodują, iż ośrodek w pierwszej kolejności zmuszony jest zaspokoić podstawowe potrzeby bytowe klientów pozostających bez źródeł dochodu bądź z dochodem poniżej kryterium ustawowego. Wyjaśniono, że budżet ośrodka na realizację zadań własnych gminy [...] r. wynosi [...] zł. Z kwoty tej ośrodek pokrywa koszt wyżywienia dzieci w szkołach i świetlicach, który rocznie wynosi ok. [...] zł., koszt pobytu dzieci w przedszkolach w wysokości ok. [...] zł. oraz koszt pobytu klientów w domach pomocy społecznej w wysokości [...] zł. Zatem po odliczeniu wyżej wymienionych sum, pozostaje kwota [...] zł, którą ośrodek może przeznaczyć na pomoc w formie zasiłków celowych. Biorąc pod uwagę, że z pomocy ośrodka rocznie korzysta ok. [...] środowisk, na każde z nich przypada (statystycznie) miesięczna kwota pomocy w wysokości ok. [...] zł. Organ zaznaczył także, że rodzinie wnioskodawczyni wcześniej przyznano już pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego na żywność i obiady.

Od powyższej decyzji K. S. złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.

W treści złożonego środka prawnego podniosła ona, że w uzasadnieniu decyzji organu I instancji widnieją celowe błędy popełnione przez urzędników MOPS w S., w tym skutkujące naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. K. S. wskazała, że błędnie ustalono wysokość dochodu skarżącej wskazując zamiast kwoty [...] zł, kwotę [...] zł. Na podstawie błędu w zakresie ustalenia wysokości dochodu dwuosobowej rodziny, zdaniem odwołującej się, można stwierdzić, że organ działa na korzyść własną, przyczyniając się jednocześnie do pogorszenia sytuacji ekonomicznej jej rodziny od dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie -art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a., art. 39 ust. 1 i 41 pkt. 1 u.p.s., art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz § 1 pkt 16 lit. a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie ż art. 41 u.p.s. w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż dochód rodziny strony analizowany był z miesiąca złożenia wniosku tj. z [...] r. Ponieważ rodzina utraciła środki z tytułu stypendium syna Ł., jej dochód w [...] wynosił [...] zł. Na dochód ten składały się: dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł, renta ZUS w kwocie [...] zł, oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Organ II instancji wskazał, że wykazany dochód także przekroczył kryterium dochodowe na osobę tj. [...] zł i wynosił [...] zł. Przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy potwierdził trudną sytuację finansową strony spowodowaną niepełnosprawnością oraz bezrobociem. Okoliczności te obligowały organ do rozpatrzenia sprawy zgodnie z art. 41 u.p.s. Organ I instancji, pomimo uznania sytuacji strony, jako przypadku uzasadniającego udzielenie pomocy w formie zasiłku specjalnego - odmówił przyznania wnioskowanej pomocy, uzasadniając swoje stanowisko objęciem strony bieżącą pomocą na zakup obiadów oraz przedstawiając środki, jakimi dysponuje oraz ich szczegółowe rozliczenie. Analiza akt potwierdziła przyznanie stronie decyzją z dnia [...]r. nr [...] zasiłku celowego specjalnego w wysokości [...] zł, jako pomocy na częściowe pokrycie kosztów zakupu obiadów. Kolegium zaznaczyło, iż uznając, że pomoc społeczna ma charakter uzupełniający i wspomagający a nie ma na celu, jak też nie ma ona możliwości zaspokojenia potrzeb w pełnym zakresie - pomimo rozumienia faktycznie trudnej sytuacji zarówno finansowej jak i zdrowotnej rodziny odwołującej się - jako organ uprawniony do badania zgodności zaskarżonych decyzji z prawem nie znajduje podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji. Ponadto w ocenie Kolegium organ I instancji szczegółowo dokonał rozliczenia środków którymi dysponuje.

Na powyższą decyzję K. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . W uzasadnieniu skargi wskazała, że organ I i II instancji nie uwzględnił przyznania pomocy pieniężnej bezzwrotnej w myśl art., 41 ust. 1 u.p.s. oraz uzasadniających przyznanie pomocy, co najmniej sześciu przesłanek, tj.: ubóstwa, niedostatku, niedożywienia rodziny, skromnego wyżywienia dla dwojga osób co miesiąc, braku funduszy na uzupełnienie podstawowych artykułów gospodarstwa domowego, środków czystości i bielizny osobistej oraz leków na leczenie. W przypadku rodziny skarżącej występują: niepełnosprawność, długotrwała choroba, bezrobocie, a do tego rodzina ma charakter niepełny. Niniejsza sytuacja jest znana w ośrodku od [...] lat, jednakże z winy urzędników rodzina nie ma szans na poprawę sytuacji życiowej. K. S. wskazała, że bez stałej pracy zarobkowej, pomimo zdobycia przez nią w okresie ostatnich trzech lat nowego zawodu, zmuszona jest egzystować w skrajnej biedzie, a MOPS w S. dodatkowo utrudnia wyjście rodziny z ubóstwa. Decyzje organu I i II instancji wydane zostały bez przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego, co nakazuje treść art. 7 i 77 K.p.a. Organ II instancji ponownie badając sprawę powinien był podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Dlatego Kolegium powinno było zwrócić szczególną uwagę, czy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia przyznanego decyzją z dnia [...] r. są odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy w kwocie [...] zł na okres [...] miesięcy, tj. od dnia [...]r. Kwota ta dla dwóch dorosłych osób w rodzinie skarżącej, w wieku [...] oraz [...] lat, pozwala na częściowe pokrycie kosztów obiadów w wysokości [...] zł miesięcznie na jedną osobę ([...] zł dziennie na jeden posiłek dziennie). Skarżąca podniosła także, że świadczenie z pomocy społecznej powinno służyć również umacnianiu rodziny. Celem pomocy społecznej jest bowiem zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych osób i rodzin oraz umożliwienie im bytowania w warunkach odpowiadających "godności człowieka". Pomoc społeczna powinna w miarę możliwości prowadzić do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. K. S. zaznaczyła także, że z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że w jej rodzinie występuje "brak możliwości ofert pracy". W tej sytuacji nie można było zdaniem skarżącej uzasadniać odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego wyłącznie powołaniem się na ograniczone możliwości finansowe oraz okoliczność, że rodzinie przyznano już pomoc w formie specjalnego zasiłku celowego na żywność i obiady. Art. 2 ust. 4 u.p.s. ustanawia bowiem zasadę ogólną, według której potrzeby korzystających z pomocy społecznej powinny być uwzględnione, o ile odpowiadają celom i możliwościom tej pomocy. Z zasady tej nie można wyprowadzać wniosku szczegółowego, w myśl którego jeżeli środki na świadczenia są ograniczone, to można dowolnie odmawiać ich przyznania osobom, które oprócz ubóstwa, spełniają co najmniej jedną z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt 2-11 u.p.s. Z zasady tej można wywodzić jedynie miarkowanie pomocy i wprowadzanie ograniczenia jedynie co do formy, rodzaju lub rozmiaru świadczenia. Skarżąca zaznaczyła również, że od dnia [...] r. nastąpiła utrata dochodu, której wysokość miesięcznym budżecie wyniosła łącznie [...] złotych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze potrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonego aktu dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że decyzja ta wydana została w sposób zgodny z prawem.

W przedmiotowej sprawie Burmistrz Miasta S. odmówił skarżącej przyznania specjalnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na cele bytowe, tj. zakup odzieży, obuwia, środków czystości, artykułów higienicznych i gospodarstwa domowego oraz na pokrycie wydatków mieszkaniowych, którą to decyzję organ odwoławczy podtrzymał w mocy.

Bezspornym jest, że nawet przy uwzględnieniu okoliczności wskazanych w skardze, co do utraty części dochodu, dochód rodziny skarżącej przekracza kryterium dochodowe, określone w art. 8 u.p.s., warunkujące przyznawanie świadczeń z pomocy społecznej. W związku z powyższą okolicznością w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajdować mógł art. 41 ust. 1 u.p.s., normujący przesłanki przyznawania specjalnego zasiłku celowego osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe, który to przepis organy obu instancji uwzględniły w zakresie podjętych rozstrzygnięć.

Organ I instancji w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, choć środowisko skarżącej, w którym występuje niepełnosprawność, bezrobocie oraz długotrwała choroba, uzasadnia przyznanie świadczenia na podstawie art. 41 ust. 1 K.p.a., to jednak z uwagi na liczbę środowisk jakie obejmuje on zakresem swojego działania, a także ograniczone środki budżetowe, zmuszony był odmówić skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ ten nadmienił jednocześnie, że decyzją wydaną w tej samej dacie, przyznał na rzecz skarżącej specjalny zasiłek celowy na zakup żywności i obiadów w wysokości [...] złotych, na okres [...] miesięcy. Takie rozstrzygnięcie organ II instancji uznał za prawidłowe, którego to stanowiska nie podziela skarżąca podnosząc, że decyzje organu I i II instancji wydane zostały bez przeanalizowania całokształtu materiału dowodowego, co nakazuje treść art. 7 i 77 K.p.a. Organ II instancji natomiast ponownie badając sprawę powinien był podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Organ ten powinien był zwrócić przy tym szczególną uwagę, czy rodzaj, forma i rozmiar świadczenia przyznanego decyzją z dnia [...] r. są odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy w kwocie [...] zł na zakup żywności i obiadów. Zdaniem skarżącej art. 2 ust. 4 u.p.s. ustanawia zasadę ogólną, według której potrzeby korzystających z pomocy społecznej powinny być uwzględnione, o ile odpowiadają celom i możliwościom tej pomocy. Jednak z zasady tej nie można wyprowadzać wniosku, iż jeżeli środki na świadczenia są ograniczone, to można dowolnie odmawiać ich przyznania osobom, które oprócz ubóstwa, spełniają co najmniej jedną z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt 2-11 u.p.s. Z zasady tej można wywodzić jedynie miarkowanie pomocy i wprowadzanie ograniczenia jedynie co do formy, rodzaju lub rozmiaru świadczenia.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, z jednej strony analizie poddać należy treść art. 41 ust. 1 u.p.s. by na jej podstawie dokonać oceny motywów, którymi przy rozstrzygnięciu sprawy kierowały się organy obu instancji. Z drugiej strony natomiast weryfikacji wymagają ogólne zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, co umożliwi zbadanie, czy podjęte rozstrzygnięcia w sposób właściwy wpisują się w intencje prawodawcy, co do sposobu realizacji polityki społecznej państwa.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne. Zasiłek celowy, niezależnie od osiąganego dochodu, może być przyznany również w celu realizacji postanowień kontraktu socjalnego (art. 39a ust. 1 i 2 u.p.s.). Niezależnie od osiąganego dochodu, zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego lub w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej (art. 40 u.p.s.). Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 u.p.s., w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi.

W świetle powołanych regulacji przyjąć należy, że intencją ustawodawcy, wyrażoną w art. 41 ust. 1 u.p.s. było, aby właściwe organy pomocy społecznej miały możliwość przyznawania świadczeń z tytułu zasiłku celowego wskazanych w art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy nawet wówczas, gdy dochód na osobę w rodzinie przekracza kryterium dochodowe, ale wyłącznie w sytuacji szczególnie uzasadnionej. Ustawodawca nie sprecyzował przesłanek warunkujących przyznanie tego rodzaju pomocy, jak również nie zamieścił w ustawie definicji tego rodzaju świadczenia, pozostawiając ocenę w tym zakresie organowi decyzyjnemu.

Na podstawie użytego w treści art. 41 ust. 1 u.p.s. sformułowania, wskazującego że zasiłek taki "może być przyznany" przyjąć należy, że w przypadku tego rodzaju świadczenia, ustawodawca pozwalając na odejście od kryterium dochodowego nie nakłada jednocześnie na organ obowiązku jego przyznania, lecz jedynie daje organowi taką możliwość w szczególnie uzasadnionym przypadku. Powyższe pozwala przyjąć, iż orzekanie na podstawie art. 41 ust. 1 u.p.s. odbywa się na zasadzie tzw. uznania administracyjnego.

Pozostawiona organowi swoboda w zakresie rozstrzygania nie posiada jednak charakteru bezwzględnego. Luz decyzyjny organu wynikający z uznaniowego charakteru decyzji wymaga wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, zarówno tych, które odzwierciedlają indywidualną sytuacją wnioskodawcy i jego rodziny i decydują o jej uznaniu za szczególną lub też stoją na przeszkodzie takiemu uznaniu, jak i tych, które leżą po stronie samego organu właściwego do przyznania pomocy społecznej przy jednoczesnym respektowaniu określonych w ustawie celów pomocy społecznej. W myśl art. 7 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są bowiem podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli.

Zasady stosowania art. 41 ust. 1 u.p.s. wpisywać muszą się jednocześnie w cele i zadania pomocy społecznej oraz warunki jej przyznawania, określone w art. 2 i 3 u.p.s. Stosownie do niniejszych unormowań, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie powyższym sytuacjom, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być przy tym odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

To ostatnie sformułowanie wskazuje, że zakres świadczeń przyznawanych w ramach pomocy społecznej posiada charakter ograniczony z uwagi na limit dostępnych środków finansowych. Zadaniem pomocy społecznej jest między innymi taki sposób dysponowania dostępnymi środkami, aby udało się w miarę możliwości realizować założone w ustawie cele i jednocześnie pomoc ta trafiła do możliwie szerokiej grupy środowisk potrzebujących pomocy państwa.

Lektura treści uzasadnień podjętych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji, w tym w szczególności uzasadnienia decyzji organu I instancji, w części dotyczącej przyczyny odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego wskazuje, na odpowiednie do ustaleń faktycznych sprawy, jak również celów i zadań pomocy społecznej wyważanie w odniesieniu do sytuacji skarżącej podniesionych wyżej okoliczności wydawania decyzji uznaniowej dotyczącej przedmiotowego świadczenia. Skarżąca niewątpliwie znajduje się w trudnym położeniu, na co uwagę zwróciły także organy orzekające, uzasadniającym objęcie pomocą społeczną państwa. Podkreślić należy jednak, że pomocą tą skarżąca została objęta, pomimo przekroczenia kryterium dochodowego warunkującego jej przyznanie. W dniu wydania decyzji odmownej przez organ I instancji, przyznał on jednocześnie skarżącej jednocześnie specjalny zasiłek celowy na zakup żywności i obiadów. Kwestionowanie przez skarżącą wysokości tego świadczenia nie stanowi przedmiotu niniejszego postępowania. Okoliczność jego przyznania wskazuje jednak, że organy, stosownie do unormowań art. 3 ust. 4 u.p.s. podjęły odpowiednie działania, tak aby zostały uwzględnione potrzeby rodziny skarżącej, odpowiadające celom pomocy społecznej i jednocześnie mieściły się w zakresie możliwości finansowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w S.

Z przedstawionych przez organ I instancji szczegółowych wyliczeń w zakresie wysokości budżetu Ośrodka oraz liczby osób uprawnionych i korzystających ze świadczeń pomocy społecznej wynika, że organ ten, choć dostrzegł, jak wcześniej wskazano, trudną sytuację życiową i materialną skarżącej, to z powodu ograniczonych środków finansowych nie miał możliwości uwzględnienia wszystkich wnioskowanych przez nią świadczeń. Uwzględnił on jednak żądanie skarżącej w zakresie przyznania specjalnego zasiłku celowego na zakup obiadów i żywności. Pomimo, że w przekonaniu skarżącej zakres przyznanej pomocy jest niewystarczający przyjąć należy, że takie uzasadnienie odmowy przyznania świadczenia o charakterze specjalnym, stanowiące zdaniem Sądu wynik uwzględnienia sytuacji indywidualnej skarżącej, możliwości pomocy społecznej oraz interesu społecznego, zasadzającego się na tym, by pomoc ta mogła dotrzeć do jak najszerszej liczby środowisk, mieści się w prawnie dopuszczalnych granicach uznania administracyjnego, a konsekwencji nie skutkuje naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

W związku z powyższym za zgodną z prawem uznać należy również zaskarżoną decyzję organu II instancji, utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.