Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 310/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: zobowiązano organ do wydania aktu
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, a przewlekłość i bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem pra
wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E. L. na bezczynność Burmistrza Miasta L. w sprawie odprowadzania ścieków na nieruchomości skarżącej I. zobowiązuje Burmistrza Miasta L. do wydania w terminie dwóch miesięcy aktu w sprawie objętej skargą, II. stwierdza, że Burmistrz Miasta L. dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania; III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania oraz bezczynność Burmistrza Miasta L. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; IV. wymierza Burmistrzowi Miasta L. grzywnę w wysokości 2000 zł (dwa tysiące).


UZASADNIENIE

E. L., działająca przez pełnomocnika z urzędu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Miasta w sprawie dotyczącej odprowadzania ścieków na nieruchomość skarżącej. Wskazano, że skarżąca wniosła w tej sprawie zażalenie w trybie art. 37 k.p.a., a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wydało postanowienie z dnia 18 sierpnia 2015 roku, sygn. akt [...], uznając zażalenie to za uzasadnione i wyznaczając Burmistrzowi Miasta L. dodatkowy 30 - dniowy termin na załatwienie sprawy w formie prawem przewidzianej, który upłynął bezskutecznie.

Na podstawie art.149 § 1 pkt 1 skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza Miasta L. do wydania decyzji nakazujących podjęcie działań zapobiegających szkodom na działce skarżącej, wraz z terminem wykonania tych czynności.

Na podstawie art.149 § 1 pkt 3 i 4 p.p.s.a. skarżąca wniosła o stwierdzenie, że Burmistrz dopuścił się bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa.

Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o przyznanie od Burmistrza sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Na podstawie art. 200 p.p.s.a. skarżąca wniosła o zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że jak wynika ze zgromadzonych w Samorządowym Kolegium Odwoławczym akt sprawy o sygnaturze [...], na skutek licznych pism Skarżącej SKO zwracało się dwukrotnie do Burmistrza Miasta L. - pismami z dnia 27 czerwca 2018 roku oraz z dnia 1 sierpnia 2018 roku o udzielenie informacji dotyczących sposobu załatwienia spraw (tj. wniosków E. L.) przekazanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. do Burmistrza Miasta L. pismem z dnia 17 stycznia 2018 roku, a dotyczącym między innymi sprawy znak: [...]

W związku z odpowiedzią Burmistrza Miasta L. z dnia 6 sierpnia 2018 roku, SKO ponownie pismem z dnia 22 sierpnia 2018 roku zwróciło się do Burmistrza Miasta L. , iż sprawy (tj. wnioski E. L.) przekazane przez SKO w N. do Burmistrza Miasta L. pismem dnia 17 stycznia 2018 roku, między innymi dot. sprawy znak: [...] winny zostać niezwłocznie załatwione w formie prawem przewidzianej, a o sposobie ich załatwienia należy poinformować SKO w N.

Do dnia dzisiejszego sprawa nie została załatwiona w formie przewidzianej prawem.

Pismem z dnia 17 lutego 2019 roku pełnomocnik skarżącej zwrócił się do organu z prośbą o udzielenie informacji na temat spraw dotyczących E. L.. W odpowiedzi z dnia 15 marca 2019 roku Burmistrz odniósł się do wskazanych spraw wskazując między innymi, iż postępowanie w sprawie szkód na działce nr [...] zostało zawieszone na podstawie art. 100 § 1 k.p.a. ze względu na nieustalenie granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz powtórzył argumentację w sprawie "likwidacji rur podziemnych". Ponadto wskazał iż w Urzędzie nie jest prowadzone żadne postępowanie administracyjne z udziałem skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy L. wskazał, że E. L. składa do tut. Urzędu szereg pism, w których wnosi o prowadzenie postępowań różnego rodzaju dotyczących rozmaitych spraw jak: nagrody jubileuszowej, stosunków wodnych, relacji sąsiedzkich, zieleni przygranicznej itp. Trudno jest ustalić o co chodzi Wnioskodawczyni - co potwierdza WSA Wydział II postanowieniem Sygn akt: II SAB/Kr 29/17 z dnia 12 kwietnia 2017 r., w którym Sąd postanawia odrzucić skargę E. L. uzasadniając między innymi tym, że "treść skargi ma charakter zbiorczego schematu znanego tylko skarżącej, odnoszącego się do bliżej nieokreślonych wniosków i skarg".

Jednakże po szczegółowej analizie zarzutów skargi oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. znak sprawy: [...] z dnia 18 sierpnia 2015 r. uznano, że skarga ma charakter zasadny w zakresie w jakim zarzuca, że postępowanie w sprawie odprowadzenia ścieków na nieruchomość Wnioskodawczyni nie zostało zakończone w sposób przewidziany przepisami k.p.a.

W tej sprawie Burmistrz Miasta L. podjął już stosowne czynności i obecnie prowadzone jest z udziałem stron (właścicieli sąsiednich nieruchomości) postępowanie administracyjne. Przewidywany termin zakończenia postępowania - to 30 sierpnia 2019 roku." Burmistrz Miasta L. wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego.

Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 4 września 2019 r. Burmistrz Miasta L. przesyłając akta sprawy E. L. podniósł, że "Pani L. zasypuje tut. Urząd szeregiem pism, w których podnoszone są rozmaite sprawy związane z majątkiem P. L. , jej pracą zawodową, sąsiadami, polityką państwa. Dodatkowo P. L. , w sytuacji, gdy Urząd zwraca się o wyjaśnienie, czego faktycznie się domaga, informując o kompetencjach różnych organów w sprawach które podnosi, najczęściej nie reaguje lub powtarza te same tezy. Wobec powyższego, Urząd posiada bogatą korespondencję z Panią L. , jednakże ma problem z ustaleniem, które dokumenty mogą być uznane za dotyczące której sprawy".

Dalej wskazano na zawieszenie postępowania postanowieniem Burmistrza Miasta L. znak: [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. potwierdziło ten fakt w postanowieniu z dnia 18 sierpnia 2015 r., uznając zażalenie Wnioskodawczyni jako bezzasadne.

W związku z faktem, że SKO uznało zażalenie za uzasadnione w kwestii odprowadzenia ścieków po przeprowadzeniu kontroli przez służby miejskie zostało ustalone, że z terenu nieruchomości, która sąsiaduje z jej nieruchomością były wywożone ścieki, natomiast posesja w L. ul. [...] nie figurowała w wykazie posesji z których były odbierane nieczystości płynne prowadzonym przez Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w L..

Na dzień dzisiejszy trwa postępowanie administracyjne w sprawie gospodarki ściekowej w L. przy ul. [...]. Przeprowadzana jest w tym względzie kontrola posesji zlokalizowanych w sąsiedztwie nieruchomości E. L..

Niestety, pomimo skutecznego dostarczenia pism, E. L. nie reaguje na prośby w nich zawarte i jak zostało potwierdzone, pomimo zamieszkałej nieruchomości, w pierwszym półroczu 2019 r. ścieki z jej nieruchomości nie były wywożone. Wobec takiej sytuacji zachodzi podejrzenie, że ścieki o zalewanie którymi E. L. podejrzewa sąsiadów mogą wypływać z jej nieruchomości w kierunku nieruchomości jej córki.

Aby określić stan faktyczny w terenie, w dniu 19 sierpnia 2019r przy osobistym udziale Burmistrza Miasta L. odbyły się oględziny terenu. Niestety, z uwagi na gęstość zarośli, komisja nie mogła ani potwierdzić ani wykluczyć istnienia odpływów ze zbiorników. Wobec powyższego termin zakończenia sprawy został przesunięty do dnia 30 września 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.".

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia tj. środka przewidzianego w art. 37 k.p.a. Obecne brzmienie tego przepisu przewiduje wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Skarżąca złożyła środek zaskarżenia w 2015 roku, kiedy to art. 37 k.p.a. przewidywał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W tym zakresie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 18 sierpnia 2015 r. postanowienie: sygn. [...] – uznające zażalenie w sprawie odprowadzania ścieków na nieruchomość wnioskodawczyni za uzasadnione. Pomimo zmiany stanu prawnego w tym zakresie, wniesione wcześniej środki zaskarżenia należy uznać za wystarczające, a zatem sprawa spełniała warunki formalne i nadawała się do merytorycznego rozpoznania.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. W sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić. Jeżeli zaś zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania organ pozostaje w bezczynności, Sąd winien zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie kreślonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności.

W tym miejscu należy wskazać, że postępowanie, którego skarga dotyczy zostało zainicjowane wnioskiem E. L. z dnia 12 lipca 2012 r. o treści: "Proszę – w związku ze szkodami, niszczeniem działki nr [...] ze strony wód płynących z działek [...] obr. [...] i innych działek (podejrzewam – ścieki) o podjęcie postępowania wyjaśniającego i oględziny w terenie".

Zawiadomieniem z 30 lipca 2012 r. Burmistrz Miasta L. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek E. L. z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie szkód na działce nr ewid.[...] obr.[...] (będącej własnością E. L.) spowodowanych wodami płynącymi z terenu działki nr ewid.[...] obr.[...].

W dniach 31 sierpnia 2012 r. i 26 października 2012 r. przeprowadzono oględziny, a następnie postanowieniem z 18 grudnia 2012 r. organ administracji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie szkód na działce [...] obr.[...], będącej własnością E. L., wszczętego pismem znak: [...] z dnia 30 lipca 2007 r. oraz na zasadzie art. 100 §1 k.p.a. wezwał E. L. do wystąpienia do właściwego organu (tj. Urzędu Miasta L.) o wszczęcie postępowania mającego na celu ustalenie przebiegu granicy pomiędzy działkami w L. nr ewid.[...] obr.[...] i nr ewid. [...] obr.[...] w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania niniejszego pisma.

Dalej w przesyłanych do WSA aktach (stanowiących potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie) znajdują się pisma skarżącej i organu dotyczące kwestii niszczenia znaków granicznych, a także dwa postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 18 sierpnia 2015 r.: jedno opisane już wcześniej dotyczyło uznania za uzasadnione zażalenia w sprawie odprowadzania ścieków na nieruchomość E. L., a drugie (znak [...]) uznawało za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej zmiany stosunków wodnych.

W sprawie "wypływu ścieków" w kierunku działki nr [...] obr. [...] w L. zawiadomieniem z dnia 14 września 2015 r. znak [...] Burmistrz pismem z dnia 14 września 2015 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2015 r.

Następnie w dniu 11 lipca 2016 r. skierowano do skarżącej pismo z wyjaśnieniami m. in. w zakresie wywożenia nieczystości płynnych z nieruchomości sąsiadujących z działką skarżącej oraz w zakresie wykonanych w tym terenie w latach dziewięćdziesiątych XX wieku odwodnień i planowanego w latach 2019 – 2020 objęcia terenu kanalizacją sanitarną.

Dalej w aktach administracyjnych znajduje się pismo Burmistrza noszące również datę 14 września 2015 r., znak [...], wzywające E. L. m. in. do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie kto wypuszcza ścieki na nieruchomość wnioskodawczyni i kiedy takie zalanie miało miejsce – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Na kolejne pismo skarżącej z 18 lipca 2016 r. organ administracji odpowiedział pismem z dnia 14 listopada 2016 r., w którym przypomniano m. in. fakt zawieszenia postępowania postanowieniem z 18 grudnia 2012 r.

Kolejne pismo w aktach administracyjnych zostało sporządzone przez ustanowionego dla E. L. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pełnomocnika z urzędu i nosi datę 17 lutego 2019 r. W piśmie tym pełnomocnik podjął próbę "wyjaśnienia i uporządkowania" spraw dotyczących E. L., a toczących się przed Burmistrzem Miasta L.

W odpowiedzi na to pismo, datowanej na 15 marca 2019 r., przypomniano postanowienie o zawieszeniu postępowania z 18 grudnia 2012 r., odniesiono się również do kwestii "likwidacji rur podziemnych" oraz "przywrócenia kierunku spływu wody źródlanej".

W aktach znajdują się również pisma SKO w N. z 17 stycznia 2018 r., 27 czerwca 2018 r., 1 sierpnia 2018 r. i z dnia 22 sierpnia 2018 r. Pierwsze z nich przekazywało według właściwości pismo E. L. dotyczące odprowadzania ścieków. Dwa kolejne stanowiły wezwania do udzielenia wyjaśnień w kwestii sposobu załatwienia sprawy. Ostatnie z wymienionych pism Kolegium zawierało informację dla Burmistrza, iż wnioski skarżącej przekazane organowi I instancji według właściwości winny zostać niezwłocznie załatwione w formie prawem przewidzianej, a o sposobie ich załatwienia należy poinformować Kolegium. Pisma te stanowiły załącznik do skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, która zainicjowała niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, wniesionej do organu w dniu 13 czerwca 2019 r.

Po wniesieniu skargi przez fachowego pełnomocnika Burmistrz podejmował pewne czynności w sprawie, jednakże w dalszym ciągu nie doprowadziły one do zakończenia postępowania.

Jak wynika z powyższego w dacie wniesienia skargi Burmistrz Miasta L. pozostawał w bezczynności, a zatem skarga jest zasadna. Z tego względu Sąd w pkt II wyroku stwierdził, że Burmistrz Miasta L. dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Również w dacie wyrokowania postępowanie administracyjne nie było zakończone, a zatem w pkt I wyroku zobowiązano organ administracji do wydania aktu w sprawie objętej skargą w terminie dwóch miesięcy – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia organowi akt.

Dokonując oceny, czy stwierdzona w sprawie bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa należy w pierwszej kolejności wskazać, że wbrew stanowisku organu wyrażonemu w odpowiedzi na skargę i dalszym piśmie procesowym fakt, że obywatel wnosi do organu liczne pisma w różnych sprawach nie zwalnia organów administracji publicznej z właściwego ich kwalifikowania i załatwiania w sposób prawem przewidziany.

W aktach administracyjnych przesłanych do niniejszej sprawy znajduje się bardzo duża ilość korespondencji pomiędzy skarżącą a Burmistrzem Miasta L. dotyczącej spraw niezwiązanych z przedmiotem skargi, nieułożonych chronologicznie. W istocie nie wiadomo, czy jest to jedna teczka dokumentów prowadzona w konkretnej sprawie administracyjnej (w postacie kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem), czy kserokopie pism skarżącej składanych w ciągu ostatnich lat, a dotyczących różnych kwestii. Za tą drugą wersją przemawia fakt, że nie wszystkie karty są ponumerowane – numery zostały nadane poszczególnym pismom wymienionym w załączniku do pisma organu z dnia 4 września 2019 r. Takie działanie sugeruje, że Burmistrz niejako "zebrał" w jednym segregatorze liczne pisma skarżącej dotyczące wielu różnych kwestii. W takiej sytuacji trudno w ogóle mówić o aktach sprawy w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego.

Trzeba też zwrócić uwagę, że większość pism E. L. była załatwiana poprzez przesłanie skarżącej pisma, bez podania podstawy prawnej i bez formalnego rozstrzygnięcia sprawy. Takie działanie organu administracji nie może znaleźć uznania Sądu, bowiem nie stanowi załatwienia sprawy w sposób prawem przewidziany, utrudnia przeprowadzenie kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej.

Nie jest zrozumiałe, dlaczego w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z dnia 12 lipca 2012 r. zostały wydane dwa postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. (pod dwoma różnymi znakami spraw) w zakresie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, w szczególności nie wiadomo bo nie wynika to z akt administracyjnych w którym momencie i na jakiej podstawie wyodrębniono dwie odrębne sprawy administracyjne.

Ponadto fakt zawieszenia postępowania w jednej z nich w grudniu 2012 r. nie zwalnia organu od podejmowania dalszych czynności. W postanowieniu o zawieszeniu postępowania strona została zobowiązania do wystąpienia z właściwym wnioskiem w terminie miesiąca od dnia otrzymania tego postanowienia. O tym, że E. L. z takim wnioskiem nie wystąpiła organ poinformował: osobiście skarżącą w piśmie z dnia 14 listopada 2016 r. i pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 15 marca 2019 r. Sprawa jest zawieszona od niemal siedmiu lat, a Burmistrz Miasta L. nie podejmuje w tej sprawie jakichkolwiek czynności, pomimo, że ma świadomość, iż skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem, o którym mowa w postanowieniu o zawieszeniu postępowania. Taka sytuacja również stanowi rażące zaniedbanie organu.

Wszystkie te okoliczności prowadzą do wniosku, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i uzasadniają wymierzenie organowi grzywny w kwocie 2 000 zł - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Według tego przepisu, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2018 r. (M. P. z 2019 r. poz. 154), wydanym na podstawie art. 20 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1270 z późn. zm.), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2018r. wyniosło 4585,03 zł. Oznacza to, że górna granica grzywny, jaką sąd może wymierzyć w niniejszej sprawie, wynosi obecnie 45 850,30 zł. Zdaniem Sądu za odpowiednią do całokształtu okoliczności sprawy, należy uznać grzywnę w wysokości 2000,00 zł (dwa tysiące). Grzywna we wskazanej wysokości w ocenie Sądu, spełnia zarówno funkcję represyjną jak i prewencyjną.

Wbrew żądaniom skargi brak było podstaw do zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 5 grudnia 2018 r., sygn. IIISO/Kr 29/18 została zwolniona od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej pełnomocnika z urzędu. Skarżąca nie poniosła więc żadnych kosztów w związku z niniejszym postępowaniem sądowym, a tym samym Burmistrz Miasta Limanowa nie ma obowiązku zwrócić jej żadnych kosztów.

Natomiast wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia zostanie rozpoznany odrębnym postanowieniem referendarza sądowego – na podstawie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wynagrodzenie takie przyznaje się środków budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.