Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1166/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: NSA Adam Mikusiński WSA Stanisław Nitecki /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2005 r. sprawy ze skargi K.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.-B. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych umarza postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta B.-B. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] odmówił K.N. umieszczenia w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji podał, że aktualnie skarżąca może korzystać z usług opiekuńczych świadczonych w zwiększonej ilości godzin, natomiast w przypadku dalszego pogorszenia stanu zdrowia będzie mogła ponownie ubiegać się o umieszczenie w domu pomocy społecznej. Dodatkowo wskazał, iż gmina oferuje osobom starszym środowiskowe formy wsparcia jakimi są domy dziennego pobytu, z których skarżąca może korzystać.

Odwołanie od tej decyzji wniosła strona, która wyraziła swoje niezadowolenie i podniosła, że lekarz stwierdził, iż z uwagi na zły stan zdrowia wymaga całodobowej opieki. Dodatkowo skarżąca podała, że z uwagi na wiek i pogarszający się stan zdrowia jak również z uwagi na ograniczone środki finansowe nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 19 ust. 1, art. 55e ust. 2 i 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm./ utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podtrzymało stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji, iż obecnie skarżąca nie musi korzystać z domu pomocy społecznej i posiada zabezpieczone inne formy pomocy, które winny umożliwić jej funkcjonowanie w środowisku.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanych decyzji i podniosła, że z uwagi na stan zdrowia oraz wiek winna była zostać umieszczona w domu pomocy społecznej, gdyż mimo świadczonych usług opiekuńczych nie może samodzielnie funkcjonować w środowisku.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.-B. w odpowiedzi na skargę wystąpiło o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ ten poinformował, że sytuacja skarżącej uległa zmianie i mocą decyzji organu pierwszej instancji skarżąca została umieszczona w domu pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. uległ zmianie stan prawny i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. W konsekwencji oznacza to że stosownie do postanowień rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz.U. Nr 72, poz. 652/ sprawa podlega rozpatrzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd administracyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.

W aktach sprawy znajduje się odpis skrócony aktu zgonu K.N. przekazany pismem z dnia [...]r. przez Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w B.-B. Z aktu zgonu wynika, że K.N. zmarła [...]r., a w oznaczeniu stanu cywilnego osoby zmarłej zaznaczone zostało, że była [...].

W tym stanie faktycznym i prawnym wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające umorzenie postępowania przewidziane przytoczonym powyżej przepisem, gdyż strona postępowania zmarła. Przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłą i nie ma osoby, która zgłosiłaby udział w postępowaniu ze względu na swój interes prawny związany z wynikiem tego postępowania.

Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia należało postanowić jak w sentencji.

SJ/