Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1132/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6051 Dokumenty stwierdzające tożsamość
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: M.P. 2006 nr 86 poz 880 art. 78, 133, 134, 174, 175 par 1; art. 10, 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz.U. 2000, Nr 98, poz. 1071), art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.) sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran Protokolant Agnieszka Gugała - Szczerbicka po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 745/08 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 lipca 2008 r. oddalił skargę J. W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wydania dowodu osobistego.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. Prezydent Miasta P. poinformował J. W., że wydanie dowodu osobistego bez numeru ewidencyjnego PESEL jest niemożliwe, co wynika z art. 37 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

J.W. pismem z dnia 30 stycznia 2008 r. wniosła o "uzupełnienie decyzji Prezydenta Miasta P.", w którym zakwestionowała możliwość wydania jej dowodu osobistego zawierającego numer ewidencyjny PESEL. Jednocześnie złożyła odwołanie do Wojewody M. od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2008 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Wojewoda M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2008 r. stanowi decyzję administracyjną, bowiem mimo braków formalnych zawiera ono wszelkie niezbędne elementy pozwalające na zakwalifikowanie tej czynności jako takiego aktu administracyjnego.

Wojewoda wskazał, że osoba będąca obywatelem polskim i zamieszkała w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązana jest posiadać dowód osobisty od ukończenia 18 roku życia. Artykuł 37 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wymienia jakie dane zamieszcza się w dowodzie osobistym. Wśród nich jest numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL). Ustawodawca nie przewiduje, aby o treści danych decydowała osoba ubiegająca się o otrzymanie dowodu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła J.W., wskazała, że decyzja Prezydenta Miasta P. nie była decyzją administracyjną, nie zawiera bowiem prawidłowego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego. Nadto stwierdziła, że zaskarżone decyzje ingerują w prawa i wolności obywatelskie skarżącej, mimo że zastosowane przepisy sprzeczne są z Konstytucją RP oraz art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Zdaniem skarżącej organy miałyby podstawy do działania, gdyby przepisy prawa, a zwłaszcza Konstytucja RP upoważniały do nadania numeru PESEL bez zgody samego zainteresowanego. Ponadto zarzuciła sprzeczność zaskarżonych decyzji z art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.

Skarżąca wniosła o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego celem sprawdzenia przez Trybunał zgodności art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 30, art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w "zakresie nadawania ludziom numerów PESEL bez ich zgody".

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, zajmując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził, że Wojewoda prawidłowo ocenił, iż pismo Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2008 r. stanowi decyzję administracyjną. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993), jak również rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 listopada 2000 r. w sprawie wzoru dowodu osobistego oraz trybu postępowania w sprawach wydawania dowodów osobistych, ich wymiany, zwrotu lub utraty (Dz. U. Nr 112, poz. 1182) nie przewidują w sposób wyraźny podstawy do wydania decyzji odmawiającej wydania dowodu osobistego. Wnioski bowiem takie rozpatrywane są w zasadzie poprzez czynność techniczną wydania dokumentu, spełniającego wymogi ustawy. Niemniej jednak jak każda sprawa administracyjna, również wydanie dowodu osobistego, podlega regulacjom Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ stosownie do tych przepisów załatwia sprawę wydając decyzję administracyjną (art. 104 § 1 K.p.a.). Dopuszczalność wydania decyzji odmownej w takiej sprawie zaakceptowana została w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 398/07.

W ocenie Sądu brzmienie art. 34 ust. 1 i art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie pozostawia żadnych wątpliwości, skarżąca ma obowiązek posiadania dowodu osobistego, jedną zaś z danych, które winien zawierać ten dokument jest numer ewidencyjny PESEL.

Sąd podkreślił, że zakres rozstrzygania przez Sąd administracyjny określają granice sprawy. Sprawą zaś jest wydanie dowodu osobistego, nie zaś nadanie skarżącej numeru PESEL. Tym samym nie można uznać, aby istniała bezpośrednia zależność między rozstrzygnięciem sprawy o wydanie dowodu osobistego, a odpowiedzią Trybunału na tak postawione pytanie.

Sąd nie znalazł podstaw, aby skierować pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego w materii wskazanej przez skarżącą i podniósł, że skarżący nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedstawienia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi, bowiem to sąd decyduje o skierowaniu pytania, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

Zdaniem Sądu nie można uznać, aby obowiązek zamieszczenia w dowodzie osobistym numeru PESEL ingerował w prawa i wolności obywatelskie skarżącej, a tym samym przepis nakładający taki obowiązek był sprzeczny z art. 30, 2 i 7 Konstytucji RP. Stworzenie bazy PESEL jest skutkiem rozwoju cywilizacyjnego, konieczności usystematyzowania i uporządkowania populacji ludności dla celów życia społecznego oraz wykonywania przez państwo funkcji, które nakłada na niego prawodawstwo, w tym regulacje konstytucyjne. Jest to jedynie ciąg cyfr bezspornie identyfikujący osobę fizyczną. Jedynymi nośnikami informacji tego numeru jest data urodzenia osoby, do której numer został przypisany oraz płeć. Skoro jednak w dowodzie osobistym data urodzenia jest zawarta, jak również płeć, w żaden sposób zamieszczenie numeru PESEL w takim dokumencie nie ingeruje w wolności obywatelskie skarżącej. Sąd nie powziął poważnych wątpliwości co do konstytucyjności art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, nie wystąpił więc z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uznał za celowe przeprowadzenia żądanego przez skarżącą postępowania wyjaśniającego mającego na celu wykazanie bezzasadności wprowadzenia instytucji Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL).

Sąd nie uznał także, aby zamieszczenie numeru PESEL w dowodzie osobistym było sprzeczne z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

W ocenie Sądu kwestia zamieszczenia numeru PESEL nie ma żadnego związku także z wartościami chronionymi przez przepisy Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.W. reprezentowana przez radcę prawnego. Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi:

1) naruszenie art. 7 K.p.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd całkowitego nieprzeprowadzenia przez organ I i II instancji postępowania dowodowego, w konsekwencji czego nie został zrealizowany cel postępowania administracyjnego, jakim było wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej;

2) naruszenie przepisów postępowania przez dowolną ocenę sędziowską (przekraczająca ramy swobodnej oceny sędziowskiej), jakoby z urzędu nadany skarżącej numer PESEL z racji samego swego charakteru nie ingerował w jej prawa i wolności obywatelskie, a tym samym, by mógł być sprzeczny z artykułami 30, 2 i 7 Konstytucji RP wskutek tego, że stworzenie bazy PESEL jest jedynie "skutkiem rozwoju cywilizacyjnego, konieczności usystematyzowania i uporządkowania populacji ludności", podczas, gdy z dostępnych źródeł dowodowych wskazanych przez skarżącą można się dopatrzyć jedynie odwrotnej zależności;

3) całkowite naruszenie zdolności postulacyjnej skarżącej przez WSA wskutek nieuprawnionej zamiany przedmiotu skargi J.W. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...]na inny przedmiot nie wnoszony przez skarżącą, w konsekwencji czego sprawa skarżącej nie była w ogóle rozpatrywana;

4) nieuwzględnienie nie wyrażenia zgody przez skarżącą na wykonanie wobec niej czynności materialno-technicznej Ministra ds. Administracji Publicznej w postaci nadania jej z urzędu numeru PESEL i włączenia z urzędu tego "numeru" do danych osobowych skarżącej oraz nieuwzględnienie nie wyrażenia przez nią zgody na elektroniczne gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych skarżącej bez jej wiedzy – co prowadziło do przejścia do porządku dziennego przez WSA nad naruszeniem przez organy administracji zasady informatycznego samostanowienia skarżącej jako osoby (information self-determination);

5) przyjęcie niedopuszczalnego domniemania "niezbitego" (praesumptio iuris et de iure) przez uznanie jako ustalonego faktu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. urzędowego nadania skarżącej numeru PESEL, która to urzędowa czynność ma nie być sprzeczna z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ oraz ma nie być sprzeczna z wartościami chronionymi przez przepisy Konwencji i Paktu ONZ – a gdzie dowód na przeciwieństwo tych "faktów" ze strony skarżącej jest wyłączony – podczas gdy wniosków takich w ogóle nie można wyprowadzić z tych przepisów, a na domiar wynikają z nich wnioski odwrotne.

Ponadto J.W. wniosła o skierowanie pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego RP w celu: orzeczenia niezgodności art. 31a, 31b, 31c oraz art. 37 ust. 1 pkt 5 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z art. 30, art. 31 ust. 1, art. 47, art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz niezgodności z art. 16 i 17 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, a także niezgodności z art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności; i w zakresie naruszenia przez przepisy wyżej wymienionej ustawy godności, podmiotowości oraz prawa do prywatności skarżącej, w drodze nadania skarżącej numeru PESEL bez jej zgody, a także urzędowego włączenia tego numeru do danych osobowych skarżącej; orzeczenia niezgodności art. 178 i 176 P.p.s.a. z art. 2, 45 oraz art. 175 ust. 1, art. 78 Konstytucji RP – która to niezgodność następuje poprzez brak sformułowania konkretnych wymogów kasacji do NSA (art. 176 P.p.s.a.) oraz poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej z powodu nieokreślonych przyczyn jej niedopuszczalności (art. 178 P.p.s.a.) – co skutkuje skrajnym ograniczeniem zdolności postulacyjnej skarżących, którzy są zmuszeni bezprzedmiotowo przytaczać podstawy kasacyjne i ich uzasadnienia w warunkach braku znajomości kryteriów niedopuszczalności tychże podstaw i ich uzasadnień i to pod rygorem, że takie uzupełnianie w drodze wezwania jest niedopuszczalne, a to skutkuje obowiązkiem odrzucenia przez Sąd administracyjny skargi jako niespełniającej warunków formalnych.

Skarżąca wniosła także o zawieszenie rozpoznania skargi kasacyjnej do czasu wejścia w życie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego RP w zakresie powyższych pytań prawnych do TK, domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz zwrotu kosztów postępowania.

W piśmie z dnia 18 października 2008 r. zatytułowanym "Suplement Nr 1 do skargi kasacyjnej" J.W. wniosła o skierowanie przez Sąd pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w celu orzeczenia niezgodności art. 175 w zw. z art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zakresie dotyczącym odrzucania skargi kasacyjnej "z innych przyczyn" niedopuszczalnej, z art. 30, 32, 45, art. 77 ust. 2, art. 78, 175, art. 176 ust. 1 w zw. z art. 2, 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz z art. 16 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ.

W dniach 24 czerwca i 12 lipca 2010 r. wpłynęły do Naczelnego Sądu Administracyjnego koleje pisma J.W., w których skarżąca domagała się zawieszenia niniejszego postępowania do dnia opublikowania w Dzienniku Ustaw wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt SK 8/09, a także przedstawiła uzupełniające wnioski dowodowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.)., z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Związanie Sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza konieczność wskazania w niej przez skarżącego między innymi jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnej polega zaś zarówno na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – uchybił sąd, jak też uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia.

Ograniczenie w postępowaniu kasacyjnym zdolności postulacyjnej strony, co podnoszono w skardze kasacyjnej, ma na celu gwarancję profesjonalnego działania, czemu służy wprowadzony w art. 175 § 1 P.p.s.a., przymus adwokacko-radcowski przy sporządzeniu skargi kasacyjnej.

W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) i naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Przewidziane natomiast w art. 174 pkt 2 naruszenie przepisów postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. Stanowi ono jednak podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc jedynie wówczas, gdy pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu zachodzi związek przyczynowy.

Podstawy kasacyjne wskazane przez stronę skarżącą determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten może działać z urzędu jedynie wówczas, gdy stwierdzi przesłanki nieważności postępowania. Skoro w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi taka sytuacja, to zgodnie z powołanym wcześniej art. 183 § 2 P.p.s.a. należało rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą, a sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, nie czyni zadość wskazanym wymaganiom.

W skardze tej nie określono, w oparciu o które z podstaw zaskarżenia zawartych w art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. jest wnoszona. W treści zarzutów, które odnoszą się do naruszenia przepisów postępowania, a więc odpowiadających podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wymieniono jako naruszony przepis postępowania jedynie art. 7 K.p.a. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wspomniano o drastycznym naruszeniu czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 K.p.a.).

Przypomnieć należy, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest orzeczenie sądowe (art. 173 § 1 P.p.s.a.). Z tego względu w podstawach tej skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy wskazać konkretne przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne, jakim zdaniem skarżącego kasacyjnie uchybił Sąd I instancji dokonując oceny zastosowania przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego.

Ponadto zarzut ten należy uzasadnić i wykazać, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów, jeżeli nie uczyniła tego strona kwestionująca zaskarżone orzeczenie.

Tymczasem w skardze kasacyjnej wniesionej w rozpoznawanej sprawie zarzuty dotyczące postępowania sądowoadministracyjnego sformułowane zostały ogólnie, ograniczono się do opisowego przedstawienia uchybień Sądu I instancji, bez odwołania się do jakichkolwiek przepisów regulujących postępowanie przed tym sądem. Tak sformułowane zarzuty pozostać musiały bezskuteczne.

W odniesieniu do poruszonych w skardze kasacyjnej i pismach skarżącej kwestii związanych z wymogami skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1) uznał, że przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Kierując się powyższą zasadą stwierdzić należy, że w świetle materiału znajdującego się w aktach sprawy przekazanych przez organ, na podstawie których orzekał zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za nieuzasadniony uznać należało zarzut naruszenia art. 7 i 10 K.p.a., słusznie bowiem Sąd przyjął, że wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda M. nie uchybił przepisom postępowania, w tym więc również art. 7 i 10 K.p.a.

Skoro zaskarżoną decyzją odmówiono wydania dowodu osobistego o określonej przez skarżącą treści (nie zawierającego numeru PESEL), to przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie mogły być kwestie wykraczające poza przedmiot sprawy administracyjnej (art. 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a.), w tym żądanie J.W. "usunięcia nadania jej numeru PESEL" w związku z niewyrażeniem przez nią zgody na elektroniczne gromadzenie i przetwarzanie danych osobowych skarżącej bez jej wiedzy.

Skarżąca nie postawiła w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego stanowiącego podstawę decyzji Wojewody M. z dnia 26 lutego 2008 r., tj. art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który to przepis określa dane, jakie zamieszcza się w dowodzie osobistym, w tym w art. 37 ust. 1 pkt 6) – numer PESEL. Już więc z tego względu wniosek o skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego dotyczący tych kwestii nie mógł być uwzględniony. Ponadto, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, odwołując się m.in. do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2004 r., sygn. akt I OSK 971/04 (Lex nr 235849) skarżący nie ma uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. To sąd administracyjny, po powzięciu uzasadnionych wątpliwości, od odpowiedzi na które zależy rozstrzygnięcie sprawy może uznać za zasadne przedstawienie takiego pytania prawnego.

Rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny niniejszej sprawy, która rozpoznawana jest w granicach skargi kasacyjnej nieobejmującej zarzutów materialnoprawnych w żaden sposób nie zależy od odpowiedzi Trybunału Konstytucyjnego na wnioskowane pytanie prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również z analogicznych względów podstaw do wystąpienia z pytaniem prawnym dotyczącym zgodności z Konstytucją RP art. 178 i 176 P.p.s.a., skoro skarga kasacyjna sporządzona przez radcę prawnego nie podlegała odrzuceniu.

Nie został też uwzględniony wniosek J.W. o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy oznaczonej sygnaturą SK 8/09 ze skargi o zbadanie zgodności art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji RP. W razie, gdy Trybunał Konstytucyjny orzeknie o niezgodności z Konstytucją RP wymienionych wyżej przepisów nastąpi możliwość żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 272 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II GPS 1/10 – niepubl.).

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek dowodowy skarżącej zawarty w piśmie z dnia 12 lipca 2010 r., do którego dołączona została książka Henryka Pająka "Konspirację czas zaczynać?" – Lublin 2008, ISBN 83-875-10-96-3. Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przedstawiony przez I. W. dowód, który służyć miał "potwierdzeniu tezy o niedopuszczalnej ingerencji w życie prywatne skarżącej" nie został uznany przez Sąd za dowód, o którym mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.