Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 309/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara- Dubiel WSA Magda Froncisz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 21 styczna 2016 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie zezwolenia na usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. P. kwotę 700 (siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 2 lipca 2013 r. zezwolił Wspólnocie Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. na usunięcie 2 szt. drzew z terenu działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.

Decyzją z dnia 9 stycznia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność tej decyzji.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że nieruchomość gruntowa, na której posadowione są przedmiotowe drzewa wpisana jest, na mocy decyzji z dnia 30 marca 1992 r., do rejestru zabytków i z tego względu właściwym do wydania zezwolenia na ich usunięcie był Wojewódzki Konserwator Zabytków w K.

Po rozpoznaniu wniosku S.P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 17 marca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję z dnia 9 stycznia 2015 r.

Po zaskarżeniu tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrokiem z dnia 7 września 2015 r., sygn. II SA/Kr 623/15 została ona uchylona. Sąd wskazał, że przy dokonywaniu wykładni treści decyzji z dnia 30 marca 1992 r. oraz wpisu do rejestru zabytków, oprócz analizy samej sentencji decyzji, jej uzasadnienia, załączników (przy czym w aktach sprawy brak załącznika - "Pouczenie o skutkach wpisu do rejestru zabytków") nie może też zabraknąć analizy przepisów prawnych, na podstawie których decyzja została wydana (szczególnie dotyczących przedmiotu ochrony), czy też analizy przepisów prawnych regulujących zasady wpisu do tego rejestru. Dla rozstrzygnięcia, czy decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 2 lipca 2013 r. jest nieważna, na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 kpa, konieczne – w ocenie sądu – było ustalenie, zgodnie z wymogiem art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, czy nieruchomość - działka nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. – została wpisana do rejestru zabytków. Sąd nakazał również odniesienie się do pozostałych zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w tym również – wyjaśnienie kręgu stron postępowania, szczególnie interesu prawnego Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w K. Sąd wyraził również pogląd, że usunięcie drzew i krzewów nie powoduje negatywnej przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji pozwalającej na ich usunięcie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ponownie rozpoznając sprawę, decyzją z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 stycznia 2015 r. znak: [...]

W uzasadnieniu organ wskazał, że z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 30 marca 1992 r. numer rejestru: [...] wynika, że do rejestru zabytków miasta K. pod numerem [...] wpisano kamienicę przy ul. [...] wraz z oficyną i to w granicach działki nr [...] obr. [...] . W załączniku do decyzji jest mapa, na której zaznaczono całą działkę nr [...] obr. [...] (obecnie [...] ). Kolegium nadmieniło, że fakt, że w nagłówku załącznika do w/w decyzji znalazło się określenie "ul. [...] ", zamiast "ul. [...] " należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Nadto znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają, że mapa w załączniku do decyzji obrazująca działkę nr [...] przy ul. [...] jest tożsama z mapami geodezyjnymi obrazującymi tę nieruchomość. Organ nie miał wątpliwości, że do rejestru zabytków miasta K. pod numerem [...] wpisano kamienicę przy ul. [...] wraz z oficyną i działką nr [...] obr. [...] Powyższe potwierdzono w zaświadczeniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 30 września 2014 r. (całość kamienicy wraz oficyną w granicach działki nr [...] ). Z wydruku z rejestru gruntów dla przedmiotowej działki wynika, że działka nr [...] obr [...] o powierzchni 0.0751 ha, jest wpisana do rejestru zabytków pod numerem [...] . Wreszcie, gdyby traktować jako nieruchomość wpisaną do rejestru zabytków jedynie nieruchomość budynkową, to przepis art. 83 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody byłby przepisem martwym. W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że sam fakt wpisania nieruchomości do rejestru zabytków, a nie uznanie składnika przyrody tj, drzewa lub krzewu za zabytek przesądza o właściwości rzeczowej wojewódzkiego konserwatora zabytków. To ten właśnie organ powinien rozpatrzyć wniosek właściciela nieruchomości zabytkowej o usunięcie drzew lub krzewów, choćby to nie przedstawiały one żadnych wartości historycznych, artystycznych lub naukowych. Wystarczy, że przedmiot wniosku znajduje się na terenie takiej nieruchomości, wpisanej do rejestru zabytków na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej.

Ponadto kolegium wskazało, że krąg stron w sprawie został uprzednio niepoprawnie ustalony. Co prawda, jak wynika z map znajdujących się w aktach postępowania (mapy, na których zaznaczono wnioskowane do usunięcia drzewa ), wnioskowane do usunięcia drzewa mogły rosnąć w granicy działki nr [...] i nr [...] obr. [...] , a właścicielem działki nr [...] jest Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K. , jednakże, jak wynika z protokołu oględzin z dnia 21 grudnia 2012 r. oba wnioskowane do usunięcia drzewa rosły przy ogrodzeniowym murze ceglanym, położonym w granicy dz. nr [...] obr. [...] . Dlatego Wspólnota przy ul. [...] w K. nie powinna być stroną zakończonego kontrolowaną decyzją postępowania. Także Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. nie powinien być uznany za stronę w/w postępowania. J.G. działa w sprawie jako pełnomocnik M.T. i J.T. .

S.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 21 stycznia 2016 r., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości wraz z poprzedzającą ją decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2015 r. oraz umorzenia postępowania, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, w której zgodnie z treścią decyzji Wojewódzkiego Konserwatora z dnia 30 marca 1992 r. do rejestru zabytków została wpisana jedynie nieruchomość budynkowa (kamienica wraz z oficyną), a nie nieruchomość gruntowa czy też kompleks architektoniczno-przyrodniczy mieszczący się w granicach działki nr [...] obr. [...] , a zatem zastosowanie winna znaleźć norma wynikająca z art. 83 ust 1 u.o.p.;

- art. 2 i art 5 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. (Dz. U. z 1962 r., Nr 10,

poz. 48 ze zm.) oraz art. 3 pkt. 2 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r.

o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tj. Dz. U. z 2014 r., póz. 1446 ze

zm.) poprzez ich niezastosowanie przy dokonywaniu wykładni pojęcia

zabytku nieruchomego w kontekście decyzji Wojewódzkiego Konserwatora

z dnia 30 marca 1992 r., wskutek czego organ błędnie uznał, iż zakresem

ochrony konserwatorskiej jest objęta cała nieruchomość gruntowa

oznaczona jako działka nr [...] , obr.[...] ;

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., póz. 267 ze zm.), dalej: k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez pominięcie przy ustalaniu zakresu ochrony konserwatorskiej treści pouczenia o skutkach wpisu do rejestru zabytków nieruchomych stanowiącego integralną część decyzji z dnia 30 marca 1992 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż ochroną prawną została objęta cała nieruchomość gruntowa oznaczona jako działka nr [...] , obr.[...] .

W uzasadnieniu skarżący podał, że Kolegium oparło się wyłącznie na informacji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 30 września 2014 r. oraz ogólnikowo zinterpretowanej treść decyzji z dnia 30 marca 1992 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków. Organ pominął zarówno treść pouczenia o skutkach wpisu do rejestru zabytków nieruchomych stanowiącego integralną część decyzji z dnia 30 marca 1992 r. w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, jak również wytyczną Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie dokonania wykładni decyzji z dnia 30 marca 1992 r.

Skarżący ponownie podniósł, że na mocy decyzji z dnia 30 marca 1992 r. do rejestru zabytków została wpisana wyłącznie "kamienica wraz z oficyną", a wskazanie danych dotyczących nr działki oraz obrębu miało wyłącznie na celu uściślenie lokalizacji dobra kultury obejmowanego ochroną. Z zakresem decyzji harmonizuje treść pouczenia o skutkach wpisu do rejestru zabytków nieruchomych, która odnosi się wyłącznie do ewentualnie wykonywanych robót budowlanych i ziemnych, nie wspomina natomiast o jakichkolwiek pracach związanych z otaczającym kamienicę drzewostanem.

Z tezą o objęciu ochroną prawną wyłącznie kamienicy wraz z oficyną koresponduje także wykładnia obowiązujących w czasie wydawania decyzji przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury, jak również normy aktualnej ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W decyzji z 1992 r. przedmiot nieruchomy obejmowany ochroną został opisany w sposób bardzo precyzyjny - była to kamienica położona przy ul. [...] wraz z oficyną. Wojewódzki Konserwator Zabytków nie skorzystał również z możliwości objęcia ochroną terenów zielonych otaczających kamienicę poprzez utworzenie tzw. strefy ochrony konserwatorskiej przewidzianej przez ustawodawcę w art. 51 pkt 12 ustawy o ochronie dóbr kultury. Ponieważ pojęcie "nieruchomości" nie zostało zdefiniowane w ustawie o ochronie przyrody, to przy jego interpretacji należy uwzględnić znaczenie wprowadzone przez ustawodawcę w art. 46 Kodeksu cywilnego. W konsekwencji zabytek nieruchomy może stanowić wyłącznie kamienica wraz z oficyną, trwale związana gruntem oznaczonym ewidencyjnie jako działka nr [...] , obr. [...] . Również wpis dziale III w księdze wieczystej przedmiotowej nieruchomości wskazuje na objęcie ochroną konserwatorską wyłącznie kamienicy wraz z oficyną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 późn.zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.

Nadto, w myśl przepisu art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba, że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1.09.2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu.

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art.2 ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz.U.1962.10.48 z późn. zm.) dobrem kultury w rozumieniu ustawy jest każdy przedmiot ruchomy lub nieruchomy, dawny lub współczesny, mający znaczenie dla dziedzictwa i rozwoju kulturalnego ze względu na jego wartość historyczną, naukową lub artystyczną. W szczególności mogą to być: dzieła budownictwa, urbanistyki i architektury, niezależnie od ich stanu zachowania, jak historyczne założenia urbanistyczne miast i osiedli, parki i ogrody dekoracyjne, cmentarze, budowle i ich wnętrza wraz z otoczeniem oraz zespoły budowlane o wartości architektonicznej, a także budowle mające znaczenie dla historii budownictwa (art.5 ust.5 pkt 1), rzadkie okazy przyrody żywej lub martwej, jeżeli nie podlegają przepisom o ochronie przyrody (pkt 7) oraz krajobraz kulturowy w formie ustanawianych stref ochrony konserwatorskiej, rezerwatów i parków kulturowych (pkt 12). W myśl przepisu art. 14 ustawy dobra kultury nieruchome, ruchome oraz kolekcje wpisuje się do rejestru zabytków na podstawie decyzji.

Z kolei zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 1963 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków i centralnej ewidencji zabytków (Dz.U.1963.19.101 z późn.zm.) rejestr zabytków, zwany w dalszych przepisach rozporządzenia "rejestrem", dzieli się na: dział A - Zabytki Nieruchome i dział B - Zabytki Ruchome.

Zgodnie z § 4 rozporządzenia każdy dział rejestru powinien zawierać następujące dane:

1) numer kolejny wpisu,

2) datę i numer decyzji o wpisaniu lub skreśleniu zabytku z rejestru oraz oznaczenie organu, który wydał decyzję; w razie zaskarżenia decyzji wpisuje się do rejestru również datę wniesienia odwołania oraz datę i numer decyzji instancji odwoławczej: w razie uchylenia decyzji wpis należy skreślić czerwonym atramentem,

3) wzmiankę, komu i kiedy doręczono decyzję,

4) krótki opis zabytku,

5) miejsce (miejscowość, gmina), w którym znajduje się zabytek, a dla zabytku nieruchomego także opis jego granic; jeżeli nieruchomość ma urządzoną hipotekę - numer lub nazwę księgi wieczystej (hipotecznej),

6) imię, nazwisko i adres właściciela, posiadacza lub użytkownika zabytku,

7) rubrykę "uwagi", w której wpisuje się inne dane istotne dla zabytku.

Jak stanowi § 6 rozporządzenia:

1. Dla każdego zabytku wpisanego do rejestru prowadzi się zbiór dokumentów, opatrzony numerem rejestru.

2. Zbiór dokumentów powinien w szczególności zawierać:

1) 5 decyzję o wpisaniu dobra kultury do rejestru,

2) kartę ewidencyjną,

3) dokumentację ikonograficzną i fotograficzną,

4) dokumentację historyczną,

5) dokumentację inwentaryzacyjną i rysunkową,

6) dokumentację prawną,

7) akta dotyczące przeprowadzonych robót konserwatorskich,

8) zestawienie ponoszonych nakładów na roboty konserwatorskie z podaniem źródeł finansowania,

9) inne dokumenty i korespondencję, mające znaczenie dla zabytku.

Jak wynika z powyższego przepisy o ochronie dóbr kultury posługują się pojęciem "dobro kultury – przedmiot nieruchomy", "zabytek nieruchomy". Skoro dobrem kultury mogą być przedmioty nieruchome, w tym dzieła budownictwa, urbanistyki i architektury, budowle i ich wnętrza wraz z otoczeniem, to znaczy, że dobrem kultury mogą być też same obiekty budowlane, bez nieruchomości gruntowej (otoczenia), na której są usytuowane.

Z kolei przepis art.83 ust.1 ustawy o ochronie przyrody (obecnie art.83 a) stanowi o usunięciu drzewa "z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków".

Tak więc sformułowanie "nieruchomość" użyte w przepisie art.83 ust.1 ustawy o ochronie przyrody nie może rozumiane według definicji nieruchomości i jej części składowych zawartej w art.46 i 48 kodeksu cywilnego.

Również w obecnie obowiązującej ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U.2014.1446) zdefiniowane tam pojęcie: "zabytek – nieruchomość lub rzecz ruchomą, ich części lub zespoły", "zabytek nieruchomy - nieruchomość, jej część lub zespół nieruchomości" wskazują, że użyte w ustawie określenie: "nieruchomość" nie odpowiada cywilistycznemu pojęciu nieruchomości.

Oznacza to, że do rejestru zabytków może być wpisany sam budynek, bez nieruchomości, na której został postawiony.

Cytowane wyżej przepisy wymagają, by w przypadku zabytku nieruchomego do rejestru zabytków wpisać także opis jego granic.

Te zapisy były źródłem wytycznych sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 września 2015 r., sygn. II SA/Kr 623/15.

Uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.153 p.p.s.a. W uzasadnieniu decyzji, zaznaczając kursywą wytyczne sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 września 2015 r., SKO w K. pominęło istotny fragment wiążącej oceny sądu: "przy dokonaniu wykładni decyzji z dnia 30 marca 1992 r. i wpisu do rejestru zabytków oprócz analizy treści sentencji decyzji, jej uzasadnienia, załączników (przy czym w aktach sprawy brak załącznika - "Pouczenie o skutkach wpisu do rejestru zabytków") nie może też zabraknąć analizy przepisów prawnych, na podstawie których decyzja została wydana (szczególnie dotyczących przedmiotu ochrony), czy też analizy przepisów prawnych regulujących zasady wpisu do tego rejestru".

Czynności tych organ zaniechał.

Po pierwsze, w aktach dalej brak jest załącznika decyzji - "Pouczenie o skutkach wpisu do rejestru zabytków", a z akt nie wynika, aby organ odwoławczy przedsięwziął jakieś kroki w celu jego uzyskania.

Po drugie, nie dokonano analizy uzasadnienia decyzji z dnia 30 marca 1992 r.

Po trzecie, nie dokonano analizy załączników decyzji.

Po czwarte, nie dokonano analizy przepisów prawa, na podstawie których decyzja została wydana oraz przepisów prawnych regulujących zasady wpisu do tego rejestru, czyli ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury (Dz.U.1962.10.48 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 1963 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków i centralnej ewidencji zabytków (Dz.U.1963.19.101 z późn.zm.).

Nadto, kserokopia "Załącznika graficznego do decyzji nr [...] z dn. 30.03.1992" nie zawiera podpisu osoby podpisującej decyzję. Konieczne zatem będzie uzyskanie w oryginale całości akt konserwatorskich.

Organ nie ustosunkował się do treści wpisu w księdze wieczystej (k.[...] akt administracyjnych) "Kamienica przy ul. [...] wraz z oficyną w granicach dz. nr [...] obr.[...] wpisana do Rejestru Zabytków Miasta K. pod nr rej. [...] , jako dobro kultury".

To już przesądza o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji i obowiązku organu dokładnego wypełnienia wskazań sądu.

Nadto stwierdzić należy, że dla jednoznacznego przesądzenia, jaki zabytek został wpisany do rejestru, w szczególności, czy sformułowanie użyte w decyzji z dnia 30.03.1992 r. "w granicach działki nr [...] " nie odnosi się jedynie do opisu granic działki, na której znajduje się kamienica wpisana do rejestru, rzeczą organu będzie dokonanie analizy dokumentów wskazanych w wyżej przytoczonych przepisach. W szczególności istotne będzie zapoznanie się z treścią wpisów zawartych pod pozycją rejestru [...] , takich jak: krótki opis zabytku, czy w rubryce "uwagi" oraz mogących znajdować się dokumentów się w zbiorze dokumentów takich: jak karta ewidencyjna, dokumentacja inwentaryzacyjna i rysunkowa oraz innych dokumentów i korespondencji, mających znaczenie dla zabytku. Jeżeli bowiem okazałoby się, że w dokumentach tych brak jest zapisów odnoszących się do samej działki nr [...] przy ul. [...] w K. jako dobra kultury, względnie konieczności objęcia jej ochroną jako otoczenia zabytku, uznać by należało, że użyte w decyzji z dnia 30.03.1992 r. sformułowanie: "w granicach działki nr [...] " odnosi się jedynie do opisu granic działki, zgodnie z przepisem § 4 pkt 5) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 1963 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków i centralnej ewidencji zabytków (Dz.U.1963.19.101 z późn.zm.).

Z przytoczonych względów, uznając, że zaskarżona decyzja narusza art.7, 77 i 107 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art.153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art.200 p.p.s.a.