Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 485/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Dnia 2 stycznia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, , , po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na pismo Naczelnika Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów [...] Instytut Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 13 maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie statusu osoby pokrzywdzonej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca E. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku podając, że w dniu 14 lutego 2005 r. złożyła wniosek o udostępnienie dokumentów/zapytanie o status pokrzywdzonego . W dniu 15 maja 2005 r. otrzymała z IPN niejasną odpowiedź, a właściwie kilka odpowiedzi, będące załącznikami 1 i 2 do skargi. Podała, że oba pisma traktuje jako decyzje administracyjne zgodnie z art. 43 ustawy o IPN, według którego każde pismo organu administracji, którego treść rozstrzyga o sytuacji osoby jest decyzją administracyjną. Stwierdziła, że organ z przyczyn dla niej niezrozumiałych próbuje bezprawnie zniszczyć jej życie, wobec czego wnosi o interwencję w jej sprawie.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie podnosząc,

że brak wniosku skarżącej o ponowne wydanie zaświadczenia o żądanej treści świadczy

o niewyczerpaniu środków zaskarżenia, a ponadto w sprawie niniejszej toczy się postępowanie, które nie zostało zakończone. Skarżąca po otrzymaniu przedmiotowego zaświadczenia wyraziła zgodę na kontynuowanie postępowania w przedmiocie statusu osoby pokrzywdzonej i postępowanie to toczy się.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Określone przez skarżącą jako decyzje załączniki nr 1 i 2 do skargi to pismo Naczelnika Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów [...] Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

z dnia 13 maja 2005 r. Nr [...] oraz zaświadczenie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu

z dnia 13 maja 2005 r. nr [...].

Zarządzeniem z dnia 2 stycznia 2006 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozdzielono skargi przez wyłączenie do odrębnego rozpoznania skargi na zaświadczenie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia 13 maja 2005 r. nr [...].

Niniejszym postępowaniem w tej sytuacji objęta jest jedynie skarga na pismo Naczelnika Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów [...] Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia

13 maja 2005 r. Nr [...].

Z pisma tego wynika, że jest to pismo przewodnie do zaświadczenia z dnia 13 maja 2005 r. , informujące skarżącą jednocześnie, że to zaświadczenie nie ustala statusu skarżącej jako osoby pokrzywdzonej ani nie uprawnia do wglądu w dokumenty, a udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca jest osobą pokrzywdzoną w rozumieniu przepisów ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, jak również udostępnienie dokumentów może nastąpić po wyrażeniu przez nią zgody na kontynuowanie postępowania.

Przepis art. 43 z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. 155, poz.l016, ze zm.), na który powołuje się w skardze skarżąca stanowi, że postępowanie w sprawach uregulowanych w ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Rację ma co do zasady skarżąca twierdząc ( w dużym uproszczeniu), że pismo organu administracji, którego treść rozstrzyga o sytuacji danej osoby, jest decyzją administracyjną. Jak wielokrotnie bowiem wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, "o uznaniu danego aktu za decyzję lub postanowienie, przesądza jego treść, a nie nazwa (forma). Użycie tej czy innej nazwy bądź też jej nieużycie nie ma znaczenia dla charakteru prawnego danego aktu jako orzeczenia, jeżeli jest to akt rozstrzygający co do istoty indywidualnej sprawy należącej do właściwości organów administracji państwowej lub w inny sposób kończący postępowanie w danej instancji" ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2001 r., sygn. akt IIISAB 34/0 l, LEX nr 79247). Jednak wbrew twierdzeniom skarżącej nie można uznać pisma z dnia 13 maja 2005 r. za decyzję administracyjną. Pismo to bowiem jedynie informuje o przesłaniu w załączeniu do niego wydanego zaświadczenia oraz o dalszym toku postępowania. Tymczasem decyzję administracyjną jako oświadczenie woli organu należy odróżniać od innych czynności, które są oświadczeniami wiedzy organu - np. od udzielanych przez organ informacji o stanie faktycznym i prawnym sprawy. Udzielenie informacji nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak woli organu skierowanej na wywołanie skutków prawnych ( za Kodeksem postępowania administracyjnego, Komentarzem pod red. Małgorzaty Jaśkowskiej , Andrzeja Wróbla, Zakamycze 2005, str.602).

W okolicznościach sprawy niniejszej nie można uznać pisma organu z dnia 13 maja 2005 r. ani za uchylenie się od załatwienia sprawy, ani za decyzję administracyjną. Jak wynika z akt administracyjnych postępowanie w sprawie wniosku skarżącej jest kontynuowane.

Podsumowując stwierdzić trzeba, że na informację udzieloną przez organ administracji,

czy też pismo przewodnie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, bowiem czynności takie nie są wymienione w treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe Sąd odrzucił skargę na mocy wyżej przywołanego przepisu.