Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1151/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości podatku od towarów i usług za sierpień 2009r. postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

M.M. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2012 r., Nr [...], w sprawie określenia wysokości podatku od towarów i usług za sierpień 2009r.

Wraz ze skargą M.M. wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych. Referendarz sądowy, postanowieniem z dnia 8 lutego 2013 r. odmówił przyznania przedmiotowego zwolnienia.

W związku z powyższym, wykonując zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 867 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie, wysłane na adres podany przez skarżącego w skardze zostało awizowane w dniu 8 marca 2013 r. (z adnotacją adresat nieobecny), o czym poinformowano, umieszczając zawiadomienie na drzwiach adresata. Powtórne awizo nastąpiło w dniu 18 marca 2013 r. Mimo upływu przewidzianego w ustawie terminu przesyłka nie została awizowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ) - zwanej dalej Ppsa., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 Ppsa. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z uwzględnieniem § 2, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przypadku gdy pismem jest skarga, wezwanie następuje pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 Ppsa.)

W niniejszej sprawie skarżący nie uiścił wymaganego wpisu od skargi w przepisanym terminie. Jak wynika z akt sądowych, wezwanie do opłacenia skargi zostało awizowane w dniu 8 marca 2013 r. z powodu nieobecności adresata. Zgodnie z art. 73 § 1 Ppsa. pismo zostało złożone na okres czternastu dni w placówce pocztowej w Tyczynie, o czym zawiadomiono w tym samym dniu na podstawie art. 73 § 2 Ppsa. Należy zaś wyjaśnić, że zgodnie z art. 73 § 3 Ppsa. w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma. W niniejszej sprawie powtórne awizo dokonano w dniu 18 marca 2013 r.

Mając na względzie treść art. 73 § 4 Ppsa, który stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni, licząc od dnia złożenia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej należy uznać, że doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 22 marca 2013 r. Zatem 7 dniowy termin do uiszczenia przedmiotowego wpisu upłynął w dniu 29 marca 2013 r. Mimo bezskutecznego upływu terminu skarżący nie uiścił wpisu dlatego Sąd zmuszony był skargę odrzucić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.