Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1478/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250  par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 8 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. I. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 marca 2017 r. skarżącemu zostało przyznanie prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika M. K. została wyznaczona adw. I. D., która zastępowała skarżącego w postępowaniu przed tutejszym Sądem. Wynagrodzenie w tym zakresie zostało przyznane postanowieniem z dnia 27 września 2017 r.

Następnie pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o "zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym według norm przypisanych". Wniosek ten został zakwalifikowany jako żądanie przyznania kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie zawarto w nim oświadczenia, że koszty nie zostały opłacone w całości ani w części.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części.

Jak wynika z brzmienia powyższego przepisu, wskazane oświadczenie jest elementem obligatoryjnym każdego wniosku o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu.

Z kolei jego brak nie ma charakteru formalnego, lecz materialny. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09, stwierdzając, iż brak oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia.

Jakkolwiek powyższe stanowisko zostało zajęte na tle regulacji prawnej, która utraciła moc obowiązującą, jednak z uwagi na tożsame brzmienie powołanego wyżej przepisu nie traci na aktualności.

W tym stanie rzeczy, wobec braku powyższego oświadczenia w przedmiotowym wniosku, wniosek ten należało ocenić jako nieuzasadniony.

W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.