Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 776/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19, art. 22 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wyłączenie Sędziów WSA Marka Szumilasa i Jacka Jaśkiewicza w sprawie ze skargi H.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego p o s t a n a w i a : oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

H.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 roku nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.

Termin rozprawy w niniejszej sprawie został wyznaczony na dzień 10 lutego 2011 r. W dniu rozprawy skarżący złożył pismo procesowe, w którym wniósł m.in. o wyłączenie dwóch członków składu orzekającego, tj. Sędziów WSA Marka Szumilasa i Jacka Jaśkiewicza. W obszernym uzasadnieniu pisma, odnosząc się do powyższego wniosku, skarżący zwrócił uwagę, że sędziowie ci brali udział w wydaniu postanowienia z dnia 10 grudnia 2010 r. oddalającego wniosek o wyłączenie Sędziego WSA Marii Bohdanowicz od rozpoznania sprawy II SA/Go 957/09. Skarżący odniósł się również krytycznie do sposobu rozpoznania i rozstrzygnięcia jego spraw rozdzielonych zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 sierpnia 2010 r., wydanym w sprawie II SA/Go 957/09. Nadto zakwestionował prawdziwość twierdzeń zawartych w uzasadnieniu postanowienia z dnia 3 grudnia 2010 r. o umorzeniu postępowania w sprawie o sygn. akt II SAB/Go 40/10, w którego wydaniu również brali udział sędziowie objęci wnioskiem o wyłączenie od rozpoznania niniejszej sprawy.

Po złożeniu przez skarżącego powyższego wniosku objęci nim sędziowie złożyli oświadczenia, iż nie jest mi znana jakakolwiek okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek okazał się niezasadny.

Przepisy regulujące problematykę wyłączenia sędziego w postępowaniu sądowoadministracyjnym zamieszczone zostały w rozdziale 5 działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmującym artykuły od 18 do 24. Przepis art. 18 § 1 p.p.s.a. zawiera wyliczenie przypadków wyłączenia sędziego z mocy prawa. Zgodnie z tym przepisem sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

6a) dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli (art. 18 § 2 p.p.s.a.). Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi (art. 18 § 3 p.p.s.a.). Niezależnie od powyższych przyczyn, zgodnie z art. 19 p.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Jak wynika z art. 22 § 2 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego powinno być poprzedzone złożeniem wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy.

W ujęciu art. 19 p.p.s.a. przesłanką wyłączenia sędziego mogą być wszelkie obiektywne okoliczności, dające podstawę do podniesienia uzasadnionych zastrzeżeń co do bezstronności sędziego przy rozstrzyganiu danej sprawy. Mogą to być zatem wszelkie okoliczności, zarówno wewnętrzne jak i zewnętrzne, które w sytuacji konkretnego sędziego mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do wydania orzeczenia na w pełni zobiektywizowanych przesłankach (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., SK 53/04, OTK-A 2005 nr 11, poz. 134). Wyłączeniu na podstawie art. 19 p.p.s.a. podlegać może sędzia, który z określonej przyczyny mógłby być zainteresowany wynikiem sprawy lub uprzedzony do strony. Wyłączenie sędziego, o którym mowa w art. 19 p.p.s.a., ma zapewnić obiektywizm sądu i nie może być traktowane jako możliwość eliminowania w postępowaniu sędziów, których strona uznaje za nieodpowiadających subiektywnemu pojmowaniu swoich interesów (postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., II FZ 60/08, ONSAiWSA 2008 nr 6, poz. 97 z glosą aprobującą A. Gomułowicza, OSP 2008 z. 11, s. 916 i nast.).

Argumentacja przytoczona przez skarżącego, uzasadniająca – jego zdaniem – wyłączenie sędziów wskazanych we wniosku od rozpoznania niniejszej sprawy, nie zasługuje na uwzględnienie. Ograniczyła się ona przede wszystkim do twierdzeń, że sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. działają w zmowie przeciwko skarżącemu z urzędnikami wydającymi akty i podejmującymi czynności zaskarżane do tego Sądu. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby zachodziły jakiekolwiek okoliczności wzbudzające wątpliwości co do bezstronności któregokolwiek z sędziów wskazanych we wniosku. W szczególności za takie uprawdopodobnienie nie mogą być uznane zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenia na temat sędziów tego Sądu. Fakt, iż strona nie akceptuje rozstrzygnięć procesowych sądu czy zarządzeń wydawanych w toku postępowania, nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego. Przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo, nie jest przesłanką żądania jego wyłączenia. Strona może bowiem zwalczać nieprawidłowe jej zdaniem orzeczenie wydane przez sąd pierwszej instancji wykorzystując przysługujące jej środki odwoławcze (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2009 r., II OZ 648/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl).

Analiza akt sprawy oraz argumentacji podniesionej we wniosku skarżącego nie wykazała zaistnienia którejkolwiek z podstaw wyłączenia sędziego z mocy prawa wymienionych w art. 18 p.p.s.a., jak również jakiejkolwiek innej okoliczności mogącej stanowić podstawę wyłączenia sędziów wskazanych we wniosku. Należy również mieć na uwadze fakt, że sędziowie ci złożyli w oparciu o treść art. 22 § 2 p.p.s.a. oświadczenia, z których wynika, iż nie jest im znana jakakolwiek okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w sprawie.

W świetle powyższych okoliczności wniosek należało uznać za niezasadny i pozbawiony podstaw, w związku z czym na podstawie art. 19 oraz art. 22 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.