Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1444/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne: Straż pożarna
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149,  art. 145,  art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., skierowanym do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., J.R. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. z dnia [...] października 2001 r. nr [...], którą odmówiono sprostowania świadectwa służby z dnia [...] sierpnia 1996 r. nr [...] wydanego przez Komendanta Rejonowego PSP w G.

Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wnioskodawca wskazał art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a." "w związku z ustaleniami i okolicznościami już rozstrzygniętymi ostatecznym i prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] Sądu Apelacyjnego w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych". Oświadczył, iż o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...] grudnia 2012 r. "w wyniku dokonanej analizy postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. znak [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. o odmowie wszczęcia postepowania w sprawie sprostowania świadectwa służby z dnia [...] sierpnia 1996 r., doręczonego listem poleconym w dniu [...] grudnia 2012 r.".

W dalszej części wniosku J.R. powołał "dowody", tj.: (1) dokumenty zawarte w aktach osobowych, (2) ustalenia i okoliczności rozstrzygnięte ww. wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...], mocą którego Sąd ustalił i ujawnił nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne: (a) że okres jego pracy od dnia [...] stycznia 1978 r. do dnia [...] maja 1981 r. na stanowisku nazwanym "samodzielny referent ds. ochrony przeciwpożarowej" w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej - Zawodowej Jednostce Ochrony Przeciwpożarowej Ministerstwa [...] przy Instytucie [...] w [...], jest okresem pracy w szczególnym charakterze, (b) że praca w charakterze pracownika cywilnego przed mianowaniem na funkcjonariusza pożarnictwa była pracą w szczególnych warunkach, (b) że faktycznie wykonywał prace należące do obowiązków funkcjonariuszy, tzn., że pracował tak jak funkcjonariusz, (c) że stanowisko zajmowane przez niego w ww. okresie mogło być objęte również przez pracownika nieposiadającego aktu mianowania; (3) fakt oddalenia - wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia [...] grudnia 2012 r. - kasacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - Oddział w Z. od wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...], (4) zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki pocztowej - postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby z dnia [...] sierpnia 1996 r. - z datą [...] grudnia 2012r.

W związku z powyższym J.R. wniósł o uchylenie w całości ostatecznej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. z dnia [...] października 2001 r. nr [...].

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 145 § 1, art. 146 § 1 oraz art. 149 k.p.a., odmówił wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu organ podał, że swój wniosek o wznowienie postępowania J.R. motywował wyjściem na jaw nowych okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w chwili wydania decyzji z dnia [...] października 2001 r., a wynikających z wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011r. uznającego, iż praca ww. w charakterze pracownika cywilnego przed jego mianowaniem na funkcjonariusza pożarnictwa była pracą w szczególnych warunkach. Powyższy wyrok znany był wnioskodawcy od daty jego wydania, tj. od dnia [...] października 2012 r., a z całą pewnością od lutego 2012 r., gdy odpis tego wyroku składał jako dowód w sprawie toczącej się przed Sądem Okręgowym w G. o sygn. akt [...]. Z powyższego wynika, iż wnioskodawca nie dochował terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Organ zauważył również, iż od dnia doręczenia wnioskodawcy kwestionowanej decyzji z dnia [...] października 2001 r. upłynęło pięć lat, a zatem rozpatrzenie wniosku pod względem merytorycznym naruszałoby zasadę określoną w art. 146 § 1 k.p.a. Ponadto, okoliczności wskazane we wniosku znane były organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej, bowiem wynikały one z akt osobowych wnioskodawcy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie J. R. zarzucił: (1) dowolną ocenę ujawnionych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, o których mowa we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r., (2) ignorowanie przez organ I instancji ustaleń i okoliczności już rozstrzygniętych ostatecznym i prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., (3) rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 5, art. 146, art. 148, art. 151 k.p.a. poprzez bezpodstawną i niezasadną odmowę wznowienia postępowania, (4) naruszenie przepisów prawa materialnego: (a) art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.), (b) § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), (c) przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 czerwca 1992 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 51, poz. 236 ze zm.), (d) przepisów uchwały nr 41 Rady Ministrów z dnia 21 kwietnia 1992 r. w sprawie zasad przyznawania nagród jubileuszowych strażakom Państwowej Straży Pożarnej (M. P. Nr 12, poz. 84), (e) przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 lipca 1997 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 94, poz. 575 ze zm.), (f) przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 września 2001 r. w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 114, poz. 1228 ze zm.).

Ponadto J. R. wskazał, iż wydając zaskarżone postanowienie organ I instancji zaniechał zastosowania ostatecznej decyzji Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2008 r. nr [...], mocą której: (1) przywrócono mu stanowisko starszego oficera ds. Bezpieczeństwa i Higieny Pracy w Komendzie Rejonowej PSP w G. od dnia [...] listopada 1993 r. do dnia [...] sierpnia 1996 r., (2) przywrócono mu uposażenie zasadnicze w grupie 10, posiadanej na stanowisku starszego oficera ds. BHP w Komendzie Rejonowej PSP w G. w ww. okresie, (3) stwierdzono fakt nie wydania "opinii służbowej" stwierdzającej jego nieprzydatność na stanowisku starszego oficera ds. BHP w Komendzie Rejonowej PSP w G., które zajmował przed przeniesieniem w dniu [...] listopada 1993 r. na stanowisko starszego instruktora ds. kontrolno-rozpoznawczych, zaszeregowanego do niższej stawki uposażenia, (4) stwierdzono nieważność decyzji Komendanta Rejonowego PSP w G. z dnia [...] października 1993 r. nr [...], (5) stwierdzono bezprawne zaniżanie mu uposażenia przez Komendanta Rejonowego PSP w G. w okresie nienagannego pełnienia służby od dnia [...] lipca 1992 r. do dnia [...] sierpnia 1996 r.

J.R. wskazał nadto, że zaskarżone postanowienie jest dla niego krzywdzące i narusza konstytucyjną zasadę praworządności, w szczególności zasady ogólne postępowania administracyjnego wynikające z art. 7 - 11 k.p.a., w tym zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ II instancji.

W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. J.R. oświadczył, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...] grudnia 2012 r. "po otrzymaniu w czasie rozmowy telefonicznej informacji z Sądu Najwyższego o wydaniu wyroku z dnia [...] grudnia 2012 r. (sygn. akt [...]) oddalającego skargę kasacyjną z dnia 19 grudnia 2011 r. sporządzoną i wniesioną przez organ rentowy - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.". Wskazał nadto, że wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. doręczono mu w dniu 24 listopada 2011 r. za pośrednictwem poczty. Zaznaczył również, że okoliczność wydania ww. wyroku Sądu Najwyższego oraz odmowa wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby przez Komendanta Miejskiego PSP w G. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. skutkowała poszukiwaniem administracyjnego sposobu na wzruszenie wadliwych postępowań i złożeniem wniosku o wznowienie postępowania.

Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie oraz - na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 148 § 1 oraz art. 149 § 1 k.p.a. - orzekł co do istoty sprawy i wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] października 2001 r.

W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji w przeprowadzonym postępowaniu wstępnym analizował zarówno przesłanki warunkujące wznowienie postępowania (termin określony w art. 148 § 1 k.p.a.), jak i przesłanki dotyczące możliwości uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania (art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 146 § 1 k.p.a.), co jest działaniem nieprawidłowym.

Organ II instancji uznał, że wnioskodawca dochował 1-miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., co z kolei uzasadnia wznowienie postępowania. Jednocześnie wskazał, że dla merytorycznego rozpatrzenia sprawy właściwy jest Komendant Wojewódzki PSP, który winien zbadać, czy w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2012 r. ujawniły się istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nadto ustalić, czy zaistniały negatywne przesłanki uchylenia decyzji określone w art. 146 k.p.a.

Na skutek skargi J. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1523/13 stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] maja 2013 r. oraz określił, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ odwoławczy w stopniu rażącym naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mógł bowiem uchylić zaskarżonego postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną i wydać postanowienia o wznowieniu postępowania. Sąd wskazał, iż organy właściwe do wznowienia postępowania wyznacza się na podstawie art. 150 k.p.a., a zgodnie z jego § 1 organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Natomiast w myśl § 2 ww. przepisu, jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który jednocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2. Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a ich naruszenie skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji, o czym przesądza treść art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro w art. 150 § 1 k.p.a. ustawodawca wskazał organy właściwe do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a w § 2 tego przepisu ustanowił wyjątki, to nie można przenosić tych kompetencji na inne organy przez zastosowanie przepisów dotyczących właściwości organu odwoławczego. Przeciwko takiej wykładni przemawia odrębność celu i przedmiotu postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym od celu i przedmiotu realizowanych w trybie postępowania głównego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 2373/14 oddalił skargę kasacyjną J.R. wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2014 r.

W następstwie powyższego Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że J. R. powołał się na dwa dokumenty, które - jego zdaniem - są nowymi okolicznościami faktycznymi istniejącymi w dniu wydania decyzji, nieznanymi organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), a mianowicie: postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r., które zostało mu doręczone w dniu 27 grudnia 2012 r. oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r.

Postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. zostało wydane w trybie sprostowania świadectwa służby w oparciu o art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2009 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 12, poz. 68 ze zm.). Dotyczy ono niemożności wszczęcia postępowania z powodu zapadłych wyroków sądowych (w tym wyroku NSA z dnia 24 listopada 2005 r. sygn. akt OSK 1887/04). Informacje zawarte w tym postanowieniu, dotyczące głównie zakończonych już postępowań administracyjnych i sądowych, były wcześniej znane zarówno stronie, jak i organom PSP. Ponadto, wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014r. sygn. akt IV SA/GI 253/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził nieważność ww. postanowienia.

Na skutek wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] przyznane zostało J.R. prawo do emerytury (na podstawie przepisów ustawy o emeryturach i rentach z FUS) od dnia [...] września 2008 r. Wyrok ten analizuje charakter pracy wymienionego w czasie zatrudnienia przed podjęciem służby w PSP i nie ma żadnego związku z okresem tej służby. W ww. wyroku Sąd przedstawił jedynie inną interpretację okresu pracy dla celów emerytalnych w ramach powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych.

Postanowienie Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. doręczono J. R. w dniu [...] grudnia 2012 r., co wskazuje na dochowanie terminu wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a., natomiast wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. doręczono mu w dniu [...] listopada 2011 r. (co sam wskazał w piśmie z dnia [...] maja 2013 r.) i w tym przypadku nie dochowano ww. terminu.

Analizując całościowo niniejszą sprawę Komendant Główny PSP stwierdził, że J. R. nie podał w istocie żadnych nowych okoliczności faktycznych, ani nowych dowodów istniejących w dniu wydania kwestionowanej decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję. Wskazał jedynie na wyroki sądowe lub akty administracyjne, które nie mają związku ze sprawą rozstrzygniętą decyzją, której wzruszenia domaga się strona w trybie wznowienia postępowania.

Organ II instancji zauważył, iż zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne, a zatem muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, mające wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Nie stanowi podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawa (Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 7. wydanie str. 648). Ponadto, powołanie nowych okoliczności polega na ich przytoczeniu (scharakteryzowaniu) oraz wskazaniu na ich znaczenie dla sprawy, natomiast powołanie nowych dowodów polegać będzie na konkretnym ich wskazaniu i przytoczeniu tezy dowodowej (J. Borkowski, Zmiana i uchylenie ostatecznych decyzji administracyjnych, Warszawa 1967, str. 89). Z kolei w wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 lutego 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 291/04, wyrażono pogląd, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania organ może wydać wówczas, gdy w sposób oczywisty z twierdzeń strony można wyprowadzić wniosek o braku związku przyczynowego pomiędzy wskazaną podstawą wznowienia, a treścią dotychczasowej decyzji. Innymi słowy, jeśli da się z góry wykluczyć ten związek przyczynowy, dopuszczalne będzie podjęcie decyzji odmownej. J. R. we wniosku o wznowienie postępowania nie przedstawił żadnej nowej okoliczności faktycznej związanej ze świadectwem służby za okres służby w Państwowej Straży Pożarnej, tym samym nie dopełnił podstawowych warunków do wznowienia postępowania.

Pismem z dnia 8 lipca 2016 r. J. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2016 r. wnosząc o: (1) uchylenie ww. postanowienia w całości, (2) uchylenie postanowienia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2013 r., (3) dokonanie przez Sąd merytorycznej i prawnej oceny legalności zaskarżonego postanowienia, (4) ponowne merytoryczne rozpoznanie całokształtu sprawy, rozważenie materiału procesowego i wszystkich okoliczności sprawy, (5) wystąpienie przez Sąd do Prezesa Rady Ministrów oraz do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z informacją o działaniach na szkodę skarżącego, o istotnych naruszeniach prawa oraz o rażących przypadkach naruszenia obowiązków przez organy administracyjne Państwowej Straży Pożarnej stwierdzonych przez Sąd w rozstrzyganej sprawie.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu:

1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: (a) art. 13 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), (b) § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji (...), (c) przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, (d) przepisów uchwały nr [...] Rady Ministrów z dnia [...] kwietnia 1992 r. w sprawie zasad przyznawania nagród jubileuszowych strażakom Państwowej Straży Pożarnej, (d) przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, (e) przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie świadectw służby i opinii o służbie strażaków Państwowej Straży Pożarnej,

2) rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: (a) art. 145 § 1 pkt 5, art. 146, art. 148, art. 151 k.p.a. poprzez bezpodstawną i niezasadną odmowę wznowienia postępowania, (b) art. 107 § 3 k.p.a. przez jego dowolne zastosowanie i niedopełnienie obowiązku prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia,

3) dokonanie przez organ II instancji dowolnej analizy stanu faktycznego i prawnego występującego w niniejszej sprawie,

4) wydanie przez Komendanta Głównego PSP dowolnego i bezzasadnego postanowienia nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r.

5) dowolną ocenę ujawnionych, istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych, wskazanych we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r., istniejących w czasie wydawania decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP nr [...] z dnia [...] października 2001 r. i ich kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny, a nieznanych zarówno organowi, który wydał decyzję, jak i nieznanych Sądowi,

6) ignorowanie przez Komendanta Głównego PSP ustaleń i okoliczności już rozstrzygniętych ostatecznym i prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...],

7) fakt niewykazania przez Komendanta Głównego PSP twierdzeń i zarzutów podniesionych w zaskarżonym postanowieniu nr [....] z dnia [...] czerwca 2016r.,

8) naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności, a w szczególności zasad ogólnych procedury administracyjnej wynikających z art. 7 - 11 k.p.a., w tym zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).

W motywach skargi skarżący przedstawił obszerną argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Wskazał w szczególności, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu [...] grudnia 2012 r. w wyniku dokonania łącznej analizy: (a) prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...], (b) telefonicznej informacji Sądu Najwyższego z dnia [...] grudnia 2012 r. o wydaniu w dniu [...] grudnia 2012 r. wyroku oddalającego skargą kasacyjną ZUS oddział w Z. od ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., (c) postanowienia Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby.

Nadto skarżący zauważył, że uszło uwadze organu II instancji, że okres pracy stanowiący prace funkcjonariuszy pożarnictwa od dnia [...] stycznia 1978 r. do dnia [...] maja 1981 r. zaliczany do okresu pracy w szczególnym charakterze jest okresem równorzędnym ze służbą w PSP w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz że ww. okres pracy podlega wliczeniu do stażu warunkującego przyznanie prawa do emerytury policyjnej oraz dodatku za lata służby.

Podkreślił, iż we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. wskazał na okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania, tj. "okres pracy stanowiący prace funkcjonariuszy pożarnictwa od dnia [...] stycznia 1978 r. do dnia [...] maja 1981 r. na stanowisku nazwanym samodzielny referent ds. ochrony przeciwpożarowej w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej - Zawodowej Jednostce Ochrony Przeciwpożarowej Ministerstwa [...] przy Instytucie [...] w [...]".

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2016 r. J. R. podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Podniósł nadto, że jako podstawę wznowienia postępowania wskazał "okoliczności faktyczne", które wywodzi z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., a nie nowe dowody. Wskazał, iż pojęcia: "wydanie wyroku", "doręczenie wyroku", "dowiedzenie się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia" nie są tożsame. Podkreślił, iż o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia dowiedział się w dniu [...] grudnia 2012 r. po dokonaniu łącznej analizy treści wyroków oraz ww. postanowienia Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r.

W piśmie procesowym z dnia 12 września 2016 r. skarżący ustosunkował się do treści odpowiedzi na skargę podtrzymując zarzuty i wnioski skargi. Ponownie podkreślił, że nowa okoliczność faktyczna w postępowaniu wznowieniowym to staż pracy, tj. okres od dnia [...] stycznia 1978 r. do dnia [...] maja 1981 r. stanowiący prace funkcjonariuszy pożarnictwa, ustalony wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia [...] października 2011 r. Okoliczność tę skarżący wywiódł w dniu [...] grudnia 2012 r. w wyniku łącznej analizy ww. wyroku, informacji z Sądu Najwyższego i postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2017 r. skarżący przedstawił "dodatkowe argumenty, oświadczenia i wyjaśnienia" na poparcie zarzutów skargi wskazując, iż zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów dotyczących wznowienia postępowania administracyjnego.

W piśmie procesowym złożonym na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 marca 2017 r. skarżący uzupełnił uzasadnienie skargi podkreślając w szczególności, iż z zaskarżonego postanowienia nie wynika, na jakiej podstawie organ stwierdził, że nie jest nową okolicznością faktyczną w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ustalony przez Sąd Apelacyjny okres pracy od dnia [...] stycznia 1978 r. do dnia [...] maja 1981 r. stanowiący prace funkcjonariuszy pożarnictwa, zaliczany do okresu pracy w szczególnym charakterze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności, mając na względzie wnioski i zarzuty skargi dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, jak i przepisów prawa materialnego, zaznaczyć należy, iż rzeczą Sądu w niniejszym postępowaniu było wyłącznie dokonanie oceny, czy zaistniały formalne przesłanki do odmowy wznowienia postępowania administracyjnego stosownie do art. 149 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania skarżący uczynił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2001 r. w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby. Sąd nie mógł oceniać w niniejszym postepowaniu innych okoliczności, w tym zasadności podnoszonej przez skarżącego we wniosku o wznowienie postępowania, a także w skardze do Sądu i w późniejszych pismach procesowych, kwestii faktycznego wykonywania przez skarżącego pracy należącej do obowiązków funkcjonariuszy pożarnictwa i znaczenia tej okoliczności dla wysokości świadczenia emerytalnego. Sąd nie kontroluje decyzji administracyjnych, wydanych w zwykłym (jurysdykcyjnym) toku instancji. Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami rozpatrywanej przez Sąd sprawy którą, co należy ponownie podkreślić, stanowi kwestia odmowy wznowienia postępowania.

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych określona została przepisami art. 145 - 152 k.p.a.

W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania, oraz postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania o wznowienie polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia postępowania, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Postępowanie wstępne winno zakończyć się załatwieniem sprawy w trybie przewidzianym w art. 149 k.p.a., tj. poprzez wydanie przez właściwy organ postanowienia o wznowieniu postępowania (§ 1) bądź postanowienia o odmowie wznowienia (§ 3). Z kolei w drugiej fazie postępowania (rozpoznawczej) organ po wznowieniu postępowania wydaje na podstawie art. 151 k.p.a. orzeczenie, którym: (1) odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji (postanowienia), gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a., (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, (3) stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania.

Katalog przyczyn wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a., ma charakter zamknięty co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a. można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania.

Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: (1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe, (2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa, (3) decyzja została wydana przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, (4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, (5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (6) decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, (7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), (8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione.

We wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. skarżący wskazał, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] października 2001 r. w przedmiocie odmowy sprostowania świadectwa służby "w związku z ustaleniami i okolicznościami już rozstrzygniętymi ostatecznym i prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] Sądu Apelacyjnego w K. – [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych". Jako podstawę prawną wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zaznaczyć należy, iż niezależnie od podania przyczyn mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określają również inne wymogi formalne niezbędne do skutecznego złożenia podania z żądaniem wznowienia postępowania. Stosownie do art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dopiero pozytywne ustalenia w zakresie dochowania powyższego terminu, a także w zakresie istnienia legitymacji procesowej strony do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie (art. 28 k.p.a.) upoważniają organ do badania spełnienia przesłanki wznowieniowej i orzekania co do istoty sprawy.

Zachowanie ww. terminu musi być przez stronę udowodnione, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. "Strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi więc udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) powzięła wiadomość o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97; publ. LEX nr 43046). Zachowanie tego terminu jest jednak również badane przez organ - nie jest on bowiem zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 463/11; publ. LEX nr 1145113).

Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania ma ten skutek, że postępowanie to nie może być wznowione. Okoliczność ta, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a., skutkuje obowiązkiem wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Przystąpienie do rozpoznawania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ww. ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty jest dotknięte wadą kwalifikowaną (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) wobec rażącego naruszenia przepisu art. 148 § 1 k.p.a., przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny. W przypadku wszczęcia postępowania wznowieniowego pomimo niedochowania przez wnioskodawcę ww. terminu, organ winien postępowanie to umorzyć (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 374/11; publ. LEX nr 1219146).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ I instancji podjął prawidłowe rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a., z powodu wniesienia żądania wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. Organ zasadnie bowiem uznał, że z wyjaśnień skarżącego co do daty uzyskania wiedzy o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia wynika, że ww. przesłanka formalna nie została spełniona. Organ odwoławczy zasadnie utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie.

Jako okoliczność stanowiącą podstawę wznowienia postępowania skarżący podał we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. "ustalenia i okoliczności już rozstrzygnięte ostatecznym i prawomocnym wyrokiem z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] Sądu Apelacyjnego w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych". W dalszej części ww. wniosku skarżący przytoczył fragmenty uzasadnienia ww. wyroku Sądu odnoszące się do oceny charakteru jego pracy od dnia [...] stycznia 1978 r. do dnia [...] maja 1981 r. na stanowisku "samodzielny referent ds. ochrony przeciwpożarowej" w Inspektoracie Ochrony Przeciwpożarowej - Zawodowej Jednostce Ochrony Przeciwpożarowej Ministerstwa [...] przy Instytucie [...] w [...], jako pracy w szczególnych warunkach, odpowiadającej pracy wykonywanej przez funkcjonariuszy pożarnictwa.

Kluczowe zatem jest kiedy skarżący zapoznał się z treścią ww. wyroku. Z twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. wynika, że odpis wyroku wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu 24 listopada 2011 r., natomiast organ w postanowieniu wydanym w I instancji wskazał, że treść ww. wyroku "z całą pewnością" znana była skarżącemu w lutym 2012 r., gdy odpis tego wyroku składał jako dowód w sprawie o sygn. akt [...] w Sądzie Okręgowym w G.

W ocenie Sądu, datą od której należy liczyć miesięczny termin, określony w art. 148 § 1 k.p.a., jest 24 listopada 2011 r. Jednakże, nawet gdyby przyjąć za organem I instancji, że bieg tego terminu rozpoczął się od lutego 2012 r., to nie sposób uznać, że został on w niniejszej sprawie dochowany w sytuacji, gdy podanie o wznowienie postępowania skarżący wniósł w dniu [...] grudnia 2012 r.

Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje okoliczność w jakiej dacie oddalona została przez Sąd Najwyższy skarga kasacyjna od ww. wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] i kiedy skarżący dowiedział się o tym rozstrzygnięciu. Wyrok Sądu Apelacyjnego - co akcentuje sam skarżący - jest wyrokiem prawomocnym, a rozpatrzenie sprawy przed Sądem Najwyższym w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej jest trybem nadzwyczajnym. Skoro zatem skarżący otrzymał w dniu 24 listopada 2011 r. ww. wyrok Sądu Apelacyjnego, w którym zawarte zostały "ustalenia i okoliczności" stanowiące - w ocenie skarżącego - przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. z dnia [...] października 2001 r., to niewątpliwie do dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął okres, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

W treści wniosku o wznowienie postępowania skarżący wskazał, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 27 grudnia 2012 r. w wyniku dokonanej analizy doręczonego w tym dniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2012 r. Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w G. o odmowie wszczęcia postanowienia w sprawie sprostowania świadectwa służby z dnia [...] sierpnia 1996 r. Również i ta data nie mogła być uwzględniona przy ocenie zachowania przez skarżącego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, skoro okoliczności, do których odwołuje się skarżący w ramach przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynikają z wyroku Sądu Apelacyjnego w K., którego treść skarżący poznał w dniu 24 listopada 2011r. (a najpóźniej - jak wskazał organ I instancji - w lutym 2012 r.). Wbrew przekonaniu skarżącego dla zachowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia, kiedy uświadomił sobie o zaistnieniu możliwości wniesienia podania o wznowienie postępowania, lecz kiedy obiektywnie dowiedział się o istnieniu okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.

Powyższej oceny nie może również zmienić argumentacja podnoszona przez skarżącego w piśmie z dnia [...] maja 2013 r., a następnie w skardze do Sądu, że o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania dowiedział się w dniu 27 grudnia 2012 r. w wyniku dokonania łącznej analizy: (a) prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...], (b) telefonicznej informacji Sądu Najwyższego z dnia[...] grudnia 2012 r. o wydaniu w dniu [...] grudnia 2012 r. wyroku oddalającego skargą kasacyjną ZUS oddział w Z. od ww. wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., (c) postanowienia Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprostowania świadectwa służby. Analiza ta - jak wskazał skarżący - skutkowała "poszukaniem administracyjnego sposobu na wzruszenie wadliwych postępowań". Skarżący błędnie bowiem przyjmuje, że o zachowaniu miesięcznego terminu do wznowienia postępowania rozstrzyga chwila powstania świadomości prawnej relewantności określonego dowodu lub zdarzenia. Podkreślić należy, że podstawą wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. mogą być okoliczności faktyczne lub dowody, a nie ocena prawna ich znaczenia dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Zatem termin jednego miesiąca z art. 148 § 1 k.p.a., biegnie od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o dowodzie lub o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym (prawidłowo) ocenił znaczenie dowodu lub faktu. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu jako podstawy wznowienia postępowania nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt V SA 1460/01; publ. ONSA 2003/2/61).

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji wskazał, że skarżący powołał się we wniosku o wznowienie postępowania na dwa dokumenty, które - w jego ocenie - są nowymi okolicznościami faktycznymi istniejącymi w dniu wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej. W istocie skarżący jako podstawę wznowienia - co konsekwentnie podnosił w toku postępowania - wskazał "okoliczności" rozstrzygnięte ostatecznym i prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r., nie zaś "dowody" (dokumenty) w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W związku z tym nie jest trafna argumentacja organu dotycząca zachowania miesięcznego terminu z art. 148 § 1 k.p.a. wobec doręczenia ww. postanowienia Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. - jako "nowego dowodu" - w dniu [...] grudnia 2012 r. Skarżący wskazuje ten dzień jako datę uświadomienia sobie możliwości wniesienia podania o wznowienie postępowania na skutek łącznej analizy treści ww. dokumentów (wyroku Sądu Apelacyjnego i postanowienia Komendanta Miejskiego PSP) oraz faktu oddalenia skargi kasacyjnej ZUS przez Sąd Najwyższy, co - jak wskazano powyżej - nie może stanowić o zachowaniu terminu z art. 148 § 1 k.p.a. Marginalnie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 27 stycznia 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 253/13 stwierdził nieważność postanowienia Komendanta Miejskiego PSP w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. Zatem zostało ono wyeliminowane z obrotu prawnego przed datą wydania zaskarżonego postanowienia.

Konkludując stwierdzić należy, że już tylko uchybienie ustawowemu terminowi określonemu w art. 148 § 1 k.p.a. do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. z dnia [...] października 2001 r. stanowiło dla organu wystarczającą podstawę do odmowy wznowienia ww. postępowania. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, pomimo pewnych uchybień w uzasadnieniu postanowienia organu II instancji, jest prawidłowe.

Pozostałe argumenty podniesione przez organ w zaskarżonym postanowieniu nie mają tym samym przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podkreślić przy tym należy, że ww. wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] października 2011 r. przedstawił jedynie inną ocenę okresu pracy skarżącego dla celów emerytalnych w ramach systemu ubezpieczeń społecznych. Przy czym w treści uzasadnienia tego wyroku nie zawarto stwierdzenia, że okres pracy skarżącego od dnia [...] stycznia 1978 r. do dnia [...] maja 1981 r. jest okresem "równorzędnym ze służbą w Państwowej Straży Pożarnej w rozumieniu art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...).

W świetle powyższego nie ma racji skarżący twierdząc, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów k.p.a. regulujących instytucję wznowienia postępowania prawa, tym bardziej w stopniu rażącym. Organy obu instancji prawidłowo uznały bowiem, że zaistniała podstawa do odmowy wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. W sprawie nie doszło do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 6 - 11 k.p.a. Organy działały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), respektując gwarancje procesowe strony w toku postępowania. W ocenie Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało uzasadnione w stopniu wystarczającym na gruncie art. 124 § 2 w związku z art. 11 k.p.a., a wskazane w tym zakresie uchybienia nie mogą mieć istotnego wpływu na wynik rozstrzygnięcia i jako takie - w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - nie mogą stanowić podstawy do jego uchylenia.

Również podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Sąd, o czym była już mowa powyżej, oceniał zaskarżone postanowienie - mające charakter formalny (procesowy) - na gruncie przepisów postępowania administracyjnego. Przedmiotem tej oceny była wyłącznie zasadność odmowy wznowienia postępowania.

Sąd nie stwierdził również podstaw do uwzględnienia wniosku o dokonanie sygnalizacji w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a. z uwagi - jak wskazał skarżący - na notoryczne, bezkarne łamanie prawa przez organy PSP.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.