Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1189/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska /spr./ Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Makowska Asesor WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Małgorzata Frej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na założenie Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...] o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. A. K. złożyła do Starosty [...] w [...] wniosek o udzielenie zezwolenia na założenie Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...].

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta [...] odmówił A. K. udzielenia zezwolenia na założenie Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że utworzenie niniejszej placówki nie spełniałoby określonej w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. Nr 116, poz. 1092), przesłanki uzupełnienia sieci szkół dla dorosłych na terenie powiatu [...].

Od powyższej decyzji A. K. wniosła odwołanie do Kuratora Oświaty.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] [...]Kurator Oświaty uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kurator stwierdził, że Starosta [...] wskazując przepis § 4 ust. 1 pkt 5 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu, nie przedstawił okoliczności wystarczająco uzasadniających zastosowanie tego przepisu.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Starosta [...] decyzją

z dnia [...]r. Nr [...] ponownie odmówił A. K. udzielenia zezwolenia na założenie Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z uzyskanych z Urzędu Pracy w [...] informacji wynika, iż na dzień [...]r. w Powiecie [...] zarejestrowanych zostało [...] osób bezrobotnych z wykształceniem ogólnokształcącym [...] oraz że do niniejszego Urzędu zgłaszane są oferty pracy dla osób bezrobotnych z wykształceniem średnim ogólnym, jeżeli osoba bezrobotna posiada dodatkowe umiejętności lub uprawnienia (np. umiejętność obsługi kas fiskalnych, znajomość języków obcych, itp.). Zdaniem Starosty, analiza tych danych dowodzi raczej zapotrzebowania na utworzenie liceum profilowanego, a nie [...] liceum ogólnokształcące w tej samej miejscowości. Starosta [...] stwierdził ponadto, że w [...] działa już Prywatne Publiczne Liceum Ogólnokształcące dla Dorosłych, prowadzone przez osobę fizyczną, przy czym organ prowadzący tę placówek, mimo wstępnych zapewnień, nie podjął dotychczas żadnych działań zmierzających do likwidacji szkoły. Powiat [...] natomiast,

z dniem [...]r. utworzył ten sam rodzaj szkoły na bazie I Liceum Ogólnokształcącego w [...] w związku z czym założenie szkoły prowadzonej przez A. K. spowodowałoby powstanie [...] publicznego liceum ogólnokształcącego dla dorosłych w [...]i [...] publicznego liceum ogólnokształcącego dla dorosłych w Powiecie.

Od powyższej decyzji A. K. wniosła odwołanie

do [...] Kuratora Oświaty, który decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]r.

Na wydaną w II instancji decyzję [...]Kuratora Oświaty A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Wyrokiem z dnia 14 września 2005 r. (Sygn. akt II SA/Sz 966/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję Kuratora Oświaty z dnia [...]r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]z dnia [...].

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ocena przesłanek powołanych przez organy I i II instancji, skutkujących odmową udzielenia zezwolenia na utworzenie

w [...] Publicznego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych, doprowadziła do uznania, że są one nieprzekonujące i co najmniej przedwczesne

z uwagi na uchybienie przez organy dyspozycjom płynącym z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, powołanie się przez organy na fakt funkcjonowania w danym rejonie lub mieście określonej ilości szkół o tożsamym charakterze, nie dawało podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy powstanie kolejnej szkoły stanowiłoby uzupełnienie istniejącej sieci szkół. Z samego faktu,

że w Powiecie [...] lub w [...] działały już szkoły tego samego typu, nie można było, w przekonaniu Sądu wywieść, jakie jest zapotrzebowanie lokalnej społeczności na tego rodzaju szkołę, a wyciąganie wniosków, bez dokonania analizy aktualnego, na dzień podejmowania decyzji, stanu faktycznego w tym zakresie, należało uznać za przedwczesne i nieuprawnione. Za chybioną Sąd uznał także tę część argumentacji organów, której dokonano w oparciu o dane

z [...] Urzędu Pracy w [...]. W ocenie Sądu, z faktu, iż spośród zarejestrowanych bezrobotnych [...] stanowią osoby z wykształceniem ogólnokształcącym nie tylko nie wynika, że kształcenie na tym poziomie nauczania jest niecelowe, ale wręcz można by wyprowadzić wprost przeciwny wniosek, a mianowicie że tylko [...] wśród osób pozostających bez pracy posiada wykształcenie średnie ogólne, zaś pozostała część takim wykształceniem się nie legitymuje. Sąd zaznaczył również, że zarówno organ I jak i II instancji w uzasadnieniu swoich decyzji poddały pod wątpliwość przedłożoną przez A. K. przedwstępną umowę najmu, która stanowić miała dowód potwierdzający trwałe zapewnienie siedziby wnioskowanemu Liceum. Zdaniem Sądu, z uzasadnienia decyzji nie sposób ocenić jaki wpływ na wynik sprawy miała poruszona przez organy kwestia, czy stanowiła jedną z przesłanek przemawiających za odmową udzielenia zezwolenia na założenie wnioskowanego liceum, czy też nie. W związku z powyższymi wskazaniami, WSA w Szczecinie stwierdził,

że w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji organy obu instancji nie zrealizowały należycie ciążących na nich obowiązków, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i w konsekwencji art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, dlatego też ponownie rozpatrując sprawę organy winny wyeliminować wskazane wyżej uchybienia mając na względzie założenia systemu oświaty o których mowa w art. 1 ustawy o systemie oświaty, w tym zwłaszcza pkt 3 powołanego przepisu, gwarantujący możliwość zakładania i prowadzenia szkół oraz placówek przez różne podmioty, a nie tylko przez jednostki samorządu terytorialnego. Zwrócenie powyższej uwagi wydało się, zdaniem Sądu, konieczne, wobec okoliczności towarzyszących rozpoznawaniu wniosku A. K.

i powołania się przez organ I instancji na stanowisko Komisji Spraw Społecznych Rady Powiatu w [...] W ocenie Sądu pomimo, że opinia Komisji Spraw Społecznych Rady Powiatu w [...], nie może dla orzekającego w sprawie Starosty mieć charakteru prawnie wiążącego, to jednak wnioski wypływające z protokołu posiedzenia tejże Komisji z dnia [...]r., budzić mogą głęboki niepokój, co do próby oddziaływania na Starostę argumentami zgoła daleko odbiegającymi od obowiązku realizacji przez Powiat wytycznych wynikających z ustawy o systemie oświaty, w tym m.in. w zakresie umożliwienia zakładania i prowadzenia szkół i placówek przez różne podmioty, zapewnienia możliwości pobierania nauki we wszystkich typach szkół i urzeczywistnienia prawa każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej do kształcenia się, również z uwzględnieniem tych osób, których nie stać na opłacenie czesnego w szkołach niepublicznych. Sąd zaznaczył również, iż analizując sprawę pod kątem potrzeby uzupełnienia istniejącej sieci szkół organy powinny wziąć pod uwagę szkoły tego samego typu, tj. funkcjonujące publiczne licea ogólnokształcące dla dorosłych.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], Starosta [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił A. K. udzielenia zezwolenia na założenie Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ uznał, że umowa przedwstępna najmu pomieszczeń nie określiła na jaki termin i na jakich warunkach miałaby być zawarta następnie właściwa umowa najmu, wobec czego nie stanowi ona trwałego zapewnienia siedziby wnioskowanemu liceum, a tym samym nie spełniła warunku określonego w § 4 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania

i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. Nr 46, poz. 438). Ponadto Starosta ustalił,

że na terenie Powiatu [...] funkcjonują [...] publiczne licea ogólnokształcące dla dorosłych, w tym [...] spośród nich prowadzone są przez powiat, a jedno przez osobę fizyczną. Podkreślił, że w szkołach tych na dzień

[...]r. kształciło się [...] słuchaczy, z tego w Prywatnym Publicznym Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w [...] - [...] słuchaczy,

w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w [...]- [...] słuchaczy, natomiast w I Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w [...]- [...] słuchaczy.

W ocenie organu, powyższe dane dowodzą, że utworzenie na obszarze Powiatu [...] [...]publicznego liceum ogólnokształcącego dla dorosłych nie stanowiłoby w myśl § 4 ust. 1 pkt 5 powołanego wyżej rozporządzenia MENiS, korzystnego uzupełnienia sieci szkół zważywszy, iż w dotychczas funkcjonujących

w powiecie placówkach tego rodzaju, zaobserwować można było na dzień wydania decyzji niewykorzystane możliwości w zakresie przyjęcia nowych słuchaczy.

W końcowej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że przy podjęciu decyzji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej pismom Powiatowego Urzędu Pracy w [...]z [...] r. i [...], opinii Komisji Spraw Społecznych Rady Powiatu w [...]z [...] r., jak też pismom S. K. z [...]r. oraz [...]r. w sprawie przekazania A. K. prowadzenia Prywatnego Publicznego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...]. W odniesieniu do wyróżnionych dokumentów z [...]r. oraz [...]r. organ podkreślił, iż zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej decyzja organu powinna uwzględniać stan istniejący w dacie wydania decyzji, a S. K. do czasu jej podjęcia nie podjęła działań zmierzających do likwidacji powyższej szkoły.

Od powyższej decyzji A. K. wniosła odwołanie do [...] Kuratora Oświaty.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] [...] Kurator Oświaty uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W ocenie organu odwoławczego, zlecona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie analiza potrzeby uzupełnienia istniejącej sieci szkół sporządzona została przez organ I instancji w sposób niepełny do uznania, że został spełniony warunek określony w § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną. Kurator wskazał przy tym, że Starosta ograniczył się w tym zakresie wyłącznie do podania liczby istniejących liceów i liczby ich słuchaczy oraz nie popartego dowodami stwierdzenia, iż licea prowadzone przez Powiat [...] posiadają nowoczesną, nie wykorzystaną w pełni bazę i kadrę pedagogiczną, nie podejmując jednocześnie badań,

co do przyczyn faktu, iż w prowadzonym przez S. K. liceum, które posiadało w dacie wydania zakwestionowanej decyzji aż [...] oddziałów w I klasie i dalej prowadząc nabór, naukę pobiera łącznie [...[ słuchaczy, podczas gdy w liceum prowadzonym przez powiat nie przyjęto żadnego słuchacza. Organ odwoławczy za nietrafny uznał natomiast zarzut bezzasadnego pominięcia oświadczenia S. K. o zamiarze likwidacji prowadzonej przez nią szkoły wskazując, że według stanu sprawy w chwili orzekania powyższa szkoła istniała, a tym samym musiała zostać uwzględniona w analizie. W zakresie natomiast określonej w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MENiS przesłanki dotyczącej warunków lokalowych oraz wyposażenia szkoły zapewniających realizację jej statutowych zadań, [...] Kurator Oświaty zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji bezpodstawnie przyjął opierając się wyłącznie na umowie przedwstępnej najmu pomieszczeń, że brak jest podstaw do uznania, że przesłanka ta nie została spełniona. W ocenie organu odwoławczego Starosta [...] powinien nadto w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnić, dlaczego przy jego wydaniu pominął pozytywną opinię Kuratora Oświaty w przedmiocie założenia szkoły publicznej przez osobę fizyczną.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], podjętą w wyniku powtórnie przeprowadzonego postępowania, na podstawie art. 38 ust. 1 i 2 ustawy

z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), art. 31 pkt 5 lit. a i art. 58 ust 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r.

o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.) oraz § 6 ust 1 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r.

w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia

na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną, Starosta [...] odmówił A. K. udzielenia zezwolenia na założenie Liceum Ogólnokształcącego w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że z informacji przedłożonych na jego wniosek przez dyrektora Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w [...] oraz dyrektora Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr [...] w przedmiocie składu kadry pedagogicznej oraz wyposażenia i bazy rzeczowej wynika, że pierwsza z wyliczonych szkół stanowi duży i nowoczesny obiekt o łącznej powierzchni ok. [...], w którym ponad [...] uczniów odbywa zajęcia w [...] gabinetach lekcyjnych i salach sportowych, wyposażonych w nowoczesne środki dydaktyczne, takie jak komputery z dostępem do internetu, telewizory, grafoskopy, diaskopy, kamery video, magnetofony stereofoniczne, magnetofony przenośne do nauki języków obcych z możliwością podłączenia kilku par słuchawek, odtwarzacze DVD, magnetowidy, wideoprojektory, czy kserografy. Ponadto organ wyliczył, że do dyspozycji uczniów jest również biblioteka oraz czytelnia. Z kolei liczba nauczycieli pełno zatrudnionych i niepełnozatrudnionych wynosi [...] w tym [...] o poziomie wykształcenia magistra z przygotowaniem pedagogicznym oraz [...] o wykształceniu wyższym zawodowym z przygotowaniem pedagogicznym. W odniesieniu do drugiej z wyróżnionych placówek z kolei podano, że posiada ona duży obiekt z [...] salami lekcyjnymi, wyposażonymi w sprzęt audiowizualny, liczne pomoce naukowe dostosowane do podstawy programowej szkoły, w którym uczy się ponad [...] uczniów. Na wyposażeniu tej szkoły znajdują się zarówno komputery z dostępem do internetu, jak również grafoskopy, diaskopy, magnetofony przenośne do nauki języków obcych z możliwością podłączenia kilku par słuchawek, odtwarzacze DVD, magnetowidy, telewizory. Do dyspozycji uczniów jest ponadto biblioteka oraz czytelnia. W odniesieniu natomiast do kadry, jako stan nauczycieli pełnozatrudnionych i niepełnozatrudnionych w analizowanej jednostce wskazano liczbę [...] z czego [...] o poziomie wykształcenia magistra z przygotowaniem pedagogicznym. Z przytoczonych powyżej danych wynika w ocenie Starosty, że Powiat [...] posiada odpowiednie warunki do funkcjonowania liceów dla dorosłych i dysponuje nowoczesną, niewykorzystaną w pełni bazą i wykwalifikowaną kadrą pedagogiczną. W przedmiocie liczby słuchaczy, wynoszącej odpowiednio w Prywatnym Publicznym Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w [...]- [...] słuchaczy, w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w [...] - [...] słuchaczy oraz w I Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w [...]- 0 słuchaczy organ I instancji podkreślił, że niewielka liczba słuchaczy w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych w [...] oraz brak naboru do I Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...] potwierdzają w jego przekonaniu tezę, iż zbędne jest tworzenie kolejnej szkoły takiego samego typu i rodzaju

w sytuacji, gdy nie są wykorzystane możliwości przyjęcia ewentualnych chętnych do kształcenia w istniejących szkołach. Wśród przyczyn braku naboru do ostatniej ze wyszczególnionych powyżej placówek Starosta [...] wskazał na trzy zasadnicze powody, a mianowicie istnienie konkurencji, ograniczenia finansowe, związane z tym, że plany wydatków szkół prowadzonych przez Powiat nie przewidują środków finansowych na szeroką akcję propagandową w mediach, co możliwe jest

w przypadku szkół prowadzonych przez osoby fizyczne, a także przestrzeganie przepisów prawa oświatowego w zakresie naboru, który w szkołach prowadzonych przez osoby fizyczne trwa wbrew tym przepisom, częstokroć cały rok szkolny.

W odniesieniu natomiast do zarzutu pominięcia opinii [...] Kuratora Oświaty, organ I instancji zaznaczył, że pozytywna opinia [...] Kuratora Oświaty nie ma charakteru wiążącego i narzucającego określone rozstrzygnięcie organowi wydającemu decyzję, ponieważ dotyczy ona zgodnie z art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty wyłącznie sprawy utworzenia szkoły i jest jednym z elementów koniecznych do wydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na założenie szkoły publicznej przez osobę fizyczną lub odmowy jego udzielenia. Starosta dodał ponadto, że podkreślenia wymaga również fakt, iż w decyzji z dnia [...]r. [...]Kurator Oświaty sam stwierdził także, że wskazana opinia

z uwagi na swój charakter nie jest wiążąca i ma jedynie ułatwić podjęcie decyzji organowi I instancji. Na zakończenie Starosta [...] zaznaczył,

że uwzględniając stanowisko organu odwoławczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej umowie przedwstępnej najmu pomieszczeń zawartej w dniu [...] r., a ponadto, z tożsamych przyczyn, jak uczynił to w poprzednio wydanej przez siebie decyzji, odmówił wiarygodności i mocy dowodowej również pismom [...] Urzędu Pracy w [...] z [...] r. i [...], opinii Komisji Spraw Społecznych Rady Powiatu w [...] z [...]r, oraz pismom S. K. z [....]r. oraz [...] r.

w sprawie przekazania prowadzenia Prywatnego Publicznego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...] A. K.

Od powyższej decyzji w dniu [...] r, A. K. wniosła odwołanie do [...] Kuratora Oświaty wnioskując o jej uchylenie.

W uzasadnieniu odwołania A. K. wskazała, że organ I instancji dokonując oceny sieci szkół w powiecie wziął pod uwagę Liceum Ogólnokształcące Nr [...] które od chwili podjęcia przez Radę Powiat w [...]uchwały z dnia 25 marca 2004 1. o jego utworzeniu, nie przeprowadziło naboru słuchaczy. W związku z powyższym, w ocenie A. K. domniemywać należy, że szczegółowe dane dotyczące warunków lokalowych szkoły, wyposażenia w pomoce dydaktyczne, dostępu słuchaczy do zbiorów bibliotecznych oraz kadry pedagogicznej zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej, dotyczyły innych szkół wchodzących w skład Zespołu Szkół Ogólnokształcących Nr [...], wobec czego dane te nie są przydatne dla wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie tj. istniejącej sieci szkół w powiecie, tego samego typu i rodzaju. Za chybioną, zdaniem A. K. , należało uznać także argumentację organu l instancji dowodzącą, że niewielka liczba słuchaczy w Liceum Ogólnokształcącym dla Dorosłych ([...] słuchaczy), jak również nie przeprowadzenie naboru do Liceum Ogólnokształcącego Nr [...], przy istniejącej bazie

i wykwalifikowanej kadrze pedagogicznej, świadczą o tym, że zbędne jest tworzenie kolejnej szkoły takiego samego typu i rodzaju, podczas gdy nie są wykorzystane możliwości co do przyjęcia ewentualnych chętnych do kształcenia w istniejących szkołach. Skarżąca zarzuciła, że z okoliczności, iż istnieje stosunkowo niewielkie zainteresowanie podjęciem nauki w szkołach prowadzonych przez Powiat, nie można wyprowadzać wniosku, że nie ma zapotrzebowania na naukę w tego typu szkołach wśród społeczności lokalnej, czego potwierdzenie stanowić może ilość słuchaczy (586) uczęszczająca w tym samym czasie do Prywatnego Publicznego Liceum Ogólnokształcącego w [...], w miejsce którego miałaby powstać wnioskowana szkoła. A. K. w odwołaniu zaznaczyła również, że organ I instancji dopuścił jako dowód i uznał jego przydatność dla rozstrzygnięcia w sprawie protokół z przeprowadzonej w dniu [...]r. kontroli w Prywatnym Publicznym Liceum Ogólnokształcącego [...]. W ocenie skarżącej, dowód ten nie miał znaczenia dla rozpatrywanej przez Starostę [...] sprawy i w żaden sposób nie przyczynił się też do wyjaśnienia istotnych dla jej rozstrzygnięcia okoliczności w związku z czym, organ ten naruszył zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nakazującą dopuszczenie dowodów wyłącznie mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. A. K. zarzuciła ponadto,

że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję ponownie pominął pozytywną opinię Kuratora Oświaty w sprawie założenia przez nią szkoły argumentując, że opinia ta nie mając charakteru wiążącego miała wyłącznie na celu ułatwić podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie, podczas gdy, zdaniem skarżącej, Starosta zobligowany był odnieść się do faktu, iż w ocenie Kuratora, utworzenie przez nią szkoły stanowiłoby korzystne uzupełnienie istniejącej w regionie sieci szkół. Zaniechanie w tym zakresie zakwalifikowała, jako naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej części odwołania A. K. podkreśliła, że przepisy rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną, nie nakładają na osobę występującą o zezwolenie na założenie szkoły obowiązku przedstawienia tytułu prawnego do lokalu, w związku z czym organ I instancji zamiast pominąć przedwstępną umowę najmu pomieszczeń, jako dowód nie podlegający ocenie w sprawie, odmówił jej wiarygodności i mocy dowodowej.

W przekonaniu A. K, Starosta [...]i naruszył także obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę prawdy obiektywnej poprzez bezzasadną odmowę wiarygodności i mocy dowodowej jej oświadczeniom woli, jak również oświadczeniom S. K, iż szkoła, o utworzenie której starała się skarżąca, miałaby powstać w miejsce istniejącego Prywatnego Publicznego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...]r. Nr [...] ] Kurator Oświaty utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...]z dnia [...]r.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił,

że w jego ocenie, uznanie organu I instancji, iż powstanie wnioskowanego liceum nie stanowiłoby korzystnego uzupełnienia sieci liceów dla dorosłych w Powiecie [...], zostało dostatecznie wykazane w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Kurator oświaty wskazał przy tym, że potencjał Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w [...] oraz Zespołu Szkół Ogólnokształcących

w [...], służy wszystkim szkołom w nich zgrupowanym, o czym przesądza istota zespołów szkół, tworzonych na podstawie art. 62 ustawy o systemie oświaty.

W związku z powyższym, organ ten stwierdził, że nie można się zgodzić

z twierdzeniem A,. K. że dowody, na które powołał się Starosta [...] dotyczyły wyłącznie Zespołów Szkół, przez co nie mogły odnosić się do liceów dla dorosłych. Wykazanie potencjału tych liceów miało, zdaniem organu

II instancji, istotne znaczenie dla oceny braku konieczności uzupełnienia sieci tego typu liceów, z jednej bowiem strony do dnia wydania zakwestionowanej decyzji nie był on w pełni wykorzystany zważywszy na niewielką liczbę słuchaczy, z drugiej natomiast, gwarantuje on zaspokojenie normalnych potrzeb w zakresie kształcenia dorosłych w każdym następnym roku szkolnym, bez konieczności uciekania się do szczegółowej analizy zapotrzebowania na tego typu szkoły w Powiecie [...] W świetle powyższego, w przekonaniu organu, bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje zarówno fakt, że liczba słuchaczy w Liceum prowadzonym przez Stanisławę Kopycińska jest znacznie wyższa, niż w Liceach prowadzonych przez Powiat Goleniowski, jak też zarzut dopuszczenia dowodu

w postaci protokołu kontroli z kontroli dokonanej przez organ nadzoru pedagogicznego w Prywatnym Publicznym Liceum Ogólnokształcącym

w [...] w dniu [...]r. oraz zarzut bezzasadnej oceny treści umowy przedwstępnej. W odniesieniu natomiast do zarzutów nie uwzględnienia oświadczeń S. K. oraz odwołującej, że wnioskowana szkoła miałaby zostać utworzona w miejsce istniejącego obecnie Prywatnego Publicznego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...] oraz nie uwzględnienia przy rozstrzyganiu tej sprawy pozytywnej opinii Kuratora Oświaty, organ II wskazał, że swoje stanowisko w ich przedmiocie wyraził już we własnej decyzji z dnia [...]r.

W dniu [...] r. na niniejszą decyzję A. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 153 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niezastosowanie się przez organy obu instancji do zaleceń, co do oceny istniejącej

w powiecie sieci szkół publicznych zawartych w wyroku WSA w Szczecinie z dnia

14 września 2005 r. sygn. akt II S.A./Sz 966/04; 2) naruszenie art. 7, art. 75, art. 77

§ 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia w sprawie, a w szczególności zamiaru skarżącej utworzenia szkoły w miejsce innej istniejącej szkoły za zgodą jej organu prowadzącego; 3) nie wyjaśnienie przesłanek, jakimi kierowały się organy obu instancji pomijając przy ocenie potrzeby uzupełnienia sieci szkół pozytywną opinię Kuratora Oświaty w tej sprawie, a tym samym naruszenie art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego; 4) naruszenie art. 138 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie rozpoznanie merytorycznie sprawy w jej całokształcie przez organ II instancji oraz ograniczenie się do oceny zasadności niektórych zarzutów odwołania, z pominięciem pozostałych; 5) naruszenie art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów przed wydaniem przez organ II instancji decyzji.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że w wyroku z dnia 14 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że analizując sprawę pod kątem potrzeby uzupełnienia istniejącej sieci szkół organy obu instancji winny wziąć pod uwagę szkoły tego samego rodzaju, tj. funkcjonujące publiczne licea ogólnokształcące dla dorosłych. Skarżąca podkreśliła przy tym, że Sąd zobowiązał organy właściwe do rozstrzygnięcia sprawy, do przeanalizowania nie tylko ilości szkół w powiecie, ale także ustalenia ilości oddziałów poszczególnych klas, ilości uczniów w tych klasach, jak również możliwości lokalowych oraz kadrowych tych szkół, z uwzględnieniem podstawowych założeń systemu oświaty. Organy obu instancji, dokonując oceny sieci szkół w powiecie wzięły natomiast, jak podkreśliła skarżąca, pod uwagę Liceum Ogólnokształcące Nr [...] , która to szkoła od chwili podjęcia przez Radę Powiatu w [...] uchwały z dnia 25 marca 2004 r. o jej utworzeniu, nie przeprowadziła naboru słuchaczy. W ocenie skarżącej, bezzasadne jest zatem założenie, że Liceum Ogólnokształcące Nr [...] można zaliczyć do szkół funkcjonujących na obszarze Powiatu [...] . Skarżąca podkreśliła ponadto, że zarówno ona sama, jak i S. K. wielokrotnie oświadczały, że szkoła, o której utworzenie wnioskowała skarżąca, powstać miałaby w miejsce istniejącej szkoły publicznej - Prywatnego Publicznego Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych [....], który to zamiar potwierdzają również zapisy Statutu wnioskowanej szkoły. A. K. zaznaczyła również, że uprzednia likwidacja wskazanego powyżej liceum wobec prowadzonego przez organy obu instancji 3-letniego postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na utworzenie nowej szkoły - przekreśliłaby szanse jej słuchaczy na możliwość ukończenia kształcenia. Z kolei w przedmiocie zarzutu bezpodstawnego pominięcia pozytywnej opinii [...] Kuratora Oświaty w zakresie utworzenia szkoły, skarżąca odwołała się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2002 r. (Sygn. akt 29/00), w którym Trybunał wyjaśnił charakter prawny "pozytywnej opinii kuratora" określając, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi "fachowe współdziałanie" pomiędzy organem właściwym do wydania opinii, a organem jednostki samorządu terytorialnego. W związku z powyższym, w przekonaniu skarżącej, organy obu instancji nie mogły nie odnieść się podejmując negatywne decyzje w przedmiocie utworzenia szkoły, do pozytywnej opinii kuratora oświaty wydanej po uprzednim stwierdzeniu, że zostały spełnione przesłanki zawarte

w przepisach prawa materialnego tj. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej

i Sportu z dnia 4 marca 2004 r., które to zaniechanie stanowiło naruszenia art. 107

§ 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej kolejności skarżąca stwierdziła, iż organ odwoławczy uchybił przepisowi art. 138 w związku z art. 140 tegoż Kodeksu, bowiem nie dość, że zaniechał ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie, to zaniedbał również rozpatrzenia wszystkich zarzutów strony podniesionych w odwołaniu. Na zakończenie skarżąca podkreśliła, że organ II instancji uniemożliwiając jej wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, naruszył dyspozycję art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, który adresowany jest do organu administracji zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji.

W odpowiedzi na skargę [...] Kurator Oświaty podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustaw z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W sytuacji, gdy organ administracji publicznej rozpatruje sprawę ponownie, po wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, Sąd bada również czy organ wykonał zalecenia zawarte w wyroku kasacyjnym. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej P.p.s.a) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Analiza zaskarżonej decyzji dokonana w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zarzutów skargi, nie dostarczyła podstaw do jej uwzględnienia, albowiem zarówno zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania jak i prawa amaterialnego okazały się chybione.

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tj. Dz.U. z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.)

i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004r.

w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz.U. Nr 46,poz. 438).

Zgodnie z art. 58 ust.3 ustawy o systemie oświaty - założenie szkoły lub placówki przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobą fizyczną wymaga zezwolenia właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, której zadaniem jest prowadzenie szkół lub placówek publicznych danego typu, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty.

Przesłanki zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej zostały określone w § 4 ust.1 i 2 powyższego rozporządzenia, wydanego z upoważnienia zawartego w art. 58 ust.5 ustawy o systemie oświaty.

Jedną z przesłanek zezwolenia na założenie szkoły jest ustalenie, że utworzenie szkoły w miejscowości wskazanej przez założyciela stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie (4 ust.1 pkt 5 cyt. rozporządzenia).

W ocenie Sądu, z zebranych w sprawie dowodów wynika, że obecna liczba szkół typu - liceum ogólnokształcące dla dorosłych - zaspakaja w pełni potrzeby edukacyjne, a zatem prawidłowe jest ustalenie organów orzekających w sprawie, że utworzenie kolejnej szkoły ponadgimnazjalnej dla dorosłych nie stanowiłoby korzystnego uzupełnienia ich sieci.

Wbrew zarzutowi skargi, dokonując powyższego ustalenia, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy nie naruszyły art. 153 P.p.s.a.

Z zaleceń Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 września 2005r. (w sprawie II SA/Sz 966/04) wynika, że dla oceny zaistnienia przesłanki określonej

w § 4 ust.1 pkt 5 cyt. rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia

4 marca 2004r., to jest stwierdzenia, "że utworzenie szkoły stanowi korzystne uzupełnienie sieci szkół w tej miejscowości, gminie, powiecie, województwie lub regionie", nie jest wystarczające samo powołanie się na liczbę szkół danego typu

w powiecie, ale również ustalenie ilości oddziałów poszczególnych klas oraz ilości uczniów w tych klasach przy uwzględnieniu możliwości lokalowych i kadrowych funkcjonujących już szkół.

Kierując się zapatrywaniami Sądu, organ I instancji dokonał szczegółowej analizy zapotrzebowania na kształcenie osób dorosłych w tego typu szkołach, co przejawiało się między innymi w dokonaniu zestawienia ilości szkół, miejsc kształcenia w tych szkołach, bazy lokalowej i sprzętu, kadry nauczycielskiej i co najważniejsze wykorzystania tych miejsc.

Ta analiza bardzo szczegółowo opisana w uzasadnieniu decyzji organu

I instancji, w ocenie Sądu, czyni zadość zaleceniom zawartym w poprzednim wyroku Sądu z dnia 14 września 2005r. i trafnie prowadzi do konkluzji przyjętych przez organ.

Chybiony jest również zarzut naruszenia art. art. 7, 75, 77 i 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie zamiaru skarżącej utworzenia szkoły w miejsce innej istniejącej szkoły za zgodą jej organu założycielskiego.

Przepis § 4 ust.1pkt 5 cyt. rozporządzenia z dnia 4 marca 2004r., nie przewiduje - przy ocenie czy została spełniona wskazana w nim przesłanka - uwzględnienia oświadczeń i zapewnień osób trzecich na okoliczność zaprzestania prowadzenia istniejącej szkoły ani też żadnych innych deklarowanych przedsięwzięć tych osób. Jak wynika z prawidłowych ustaleń organu I instancji S. K. nie podjęła żadnych działań zmierzających do uwiarygodnienia likwidacji prowadzonej przez siebie szkoły, zatem to oświadczenie stanowi jedynie deklarację. Trafne jest stanowisko organu I instancji wyrażone w uzasadnieniu decyzji wskazujące, najogólniej rzecz ujmując, że to oświadczenie nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]. nie dokonał własnej oceny oświadczenia S. K, lecz powołał się na swoje stanowisko w zakresie tej oceny wyrażone w uzasadnieniu poprzednio wydanej decyzji z dnia [...]., nr [...], nie dostrzegając, że decyzja ta została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...]. w sprawie SA/Sz 966/04. Taki układ procesowy prowadzi do wniosku, że z formalnego punktu widzenia rację ma skarżąca, iż organ II instancji naruszył art. 107 § 3 kpa, bowiem istotnie nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny tego oświadczenia. Pamiętać jednak należy, że nie każde uchybienie procesowe stanowi przesłankę do uwzględnienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a, Sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

W ocenie Sądu, wyżej stwierdzone naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem okoliczności wskazane w tym oświadczeniu mają charakter pozaprawny z punktu widzenia przesłanek określonych w § 4 cyt. rozporządzenia, jak trafnie wskazał to organ I instancji.

Nie ma też racji skarżąca, zarzucając że w rozpoznawanej sprawie została pominięta opinia wyrażona w piśmie z dnia 4 listopada 2003r., w którym Kurator Oświaty pozytywnie zaopiniował wniosek skarżącej o założenie Liceum Ogólnokształcącego dla Dorosłych w [...].

Wyjaśnić trzeba, że w postępowaniu w sprawie zezwolenia na założenie szkoły, jednym z warunków zgodności z prawem decyzji w tym przedmiocie jest uzyskanie pozytywnej opinii kuratora oświaty (§ 4 ust.2 rozporządzenia), co nie oznacza, że kurator oświaty decyduje w przedmiocie wniosku. Jego opinia ma charakter opinii organu współdziałającego w zakresie tych okoliczności, które w sprawie wniosku oceniać należy z punktu wiedzy pedagogicznej. Jeżeli zatem opinia kuratora oświaty będzie opinią negatywną, to organ rozpatrujący wniosek o udzielenie zezwolenia na założenie szkoły nie będzie uprawniony do wydania decyzji pozytywnej. Inaczej jest w przypadku, gdy kurator oświaty wyda opinię pozytywną, wówczas - w zależności od pozostałych ustaleń decyzja organu będzie pozytywna , gdy pozostałe przesłanki wymienione w § 4 ust.1 rozporządzenia będą spełnione lub negatywna, gdy nie wystąpi jedna z wymienionych przesłanek. Powyższy pogląd Sądu wynika z analizy § 4 ust.1 i 2 cyt. rozporządzenia i poglądu Trybunału Konstytucyjnego wyrażonego w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2002r. [...].

Z tych względów niezasadny jest zarzut skarżącej pominięcia pozytywnej opinii kuratora oświaty.

Z akt sprawy wynika, że istotnie organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami.

Z punktu widzenia formalnego takie działanie organu odwoławczego narusza przepis art. 10 § 1 kpa. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucone uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006r. II OSK 831/05, ONSAiWSA 2006/6/157).

Skarżąca podnosząc ten zarzut nie wskazała takich okoliczności. Podkreślić też trzeba, że organ odwoławczy nie przeprowadzał uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, wobec czego na etapie postępowania odwoławczego nie zostały zgromadzone takie dowody, które nie byłyby znane stronie.

Dlatego Sąd uznał, że naruszenie art. 10 § 1 kpa, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Zawarta w piśmie procesowym skarżącej z dnia [...]. argumentacja powołująca się na okoliczność, że Liceum Ogólnokształcące Nr [...] nie przeprowadziło naboru, zdaniem Sądu nie dowodzi trafności tezy sformułowanej

w tym piśmie, że szkoła ta nie zaspakaja zatem "niczyich potrzeb".

Mieć bowiem należy na względzie, że z zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, iż nie przeprowadzenie naboru do LO Nr [...] nie było konsekwencją zaniechania tej czynności, lecz stanowiło następstwo nie zgłoszenia się kandydatów do tej szkoły. Z tego powodu na podstawie powyższej okoliczności nie można skutecznie twierdzić, że planowane przez skarżącą utworzenie przedmiotowej szkoły będzie stanowić korzystne uzupełnienie istniejącej sieci szkół.

Reasumując, Sąd podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji co do nie zaistnienia przesłanki określonej w § 4 ust.1 pkt 5 wskazanego na wstępie rozporządzenia i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Dlatego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.