Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 101/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust.1 pkt 9, art.28 ust.2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2014 roku, znak[...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego T. T. kwotę 440,00 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. D. oraz P. D. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (powierzchnia zabudowy: 316 m2, kubatura: 2029,32 m3) wraz z doziemną instalacją kanalizacji sanitarnej i kablowej elektrycznej nn, oraz udzielającej pozwolenia na rozbiórkę dwóch budynków garaży (powierzchnia zabudowy: 16 m2, kubatura: 28,4 m3 i powierzchnia zabudowy: 24 m2, kubatura 69,6 m3 ), na działkach nr ewid. gr. [...], [...] i [...] położonych w B. przy ul. [...].

Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany, udzielił inwestorom P. D. i P. D.pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z doziemną instalacją kanalizacji sanitarnej i kablowej elektrycznej nn oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę dwóch garaży (inwestycja na działkach nr [...], [...], [...] przy ul. [...] w B.). Decyzja stała się ostateczna w dniu [...] lutego 2014 r.

W dniu [...] czerwca 2014 r. T. T. złożył do Prezydenta Miasta B. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższym pozwoleniem na budowę. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniósł również o wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę z uwagi na prawdopodobieństwo jego uchylenia po wznowieniu postępowania. Uzasadniając wniosek o wznowienie wyjaśnił, że pozwolenie na budowę zostało wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestorów decyzji o warunkach zabudowy (w dniu [...] grudnia 2003 r.). Następnie SKO w B. decyzjami z dnia [...] kwietnia 2013 r. i z dnia [...] czerwca 2013 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, zaś na skutek skargi T. T. – WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r., w sprawie II SA/Bk 691/13, uchylił obydwie decyzje SKO w B. W motywach wyroku, według wnioskodawcy wznowienia, sąd wskazał, że "ewentualne niesporządzenie w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy analizy architektonicznej skutkować musi stwierdzeniem nieważności decyzji o warunkach zabudowy a przy tym – zawartość akt postępowania nie uzasadnia stwierdzenia, że analiza została faktycznie wykonana". Jak stwierdził wnioskodawca: "Można wobec tego wnioskować z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy przed SKO w B. w związku z rozstrzygnięciem WSA w Białymstoku, stwierdzona zostanie nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r.". Natomiast, jak wskazał, jako właściciel nieruchomości graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji powinien być stroną postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę.

Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] września 2014 r. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w niniejszej sprawie podanie o wznowienie postępowania oparte zostało o przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. wznowiono postępowanie.

W ocenie organu, zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nie w każdym jednak przypadku podmioty te będą uznane za stronę takiego postępowania. Uzależnione jest to od tego, czy działka znajdująca się w ich władaniu położona jest w obszarze oddziaływania inwestycji. Istnienie interesu prawnego oznacza więc wskazanie przez wnioskodawcę konkretnego przepisu prawa jako źródła interesu prawnego, uzasadniającego wystąpienie z wnioskiem o wznowienie.

W postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. ustalono, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działki o nr ewid. gr. [...], [...], [...], nie obejmuje zaś działki o nr [...], co oznacza, że T. T. nie miał interesu prawnego w uznaniu go za stronę we wznowionym postępowaniu. Działka skarżącego zabudowana jest budynkiem mieszkalnym. Jak wynika z projektu budowlanego, najmniejsza odległość projektowanego budynku od granicy sąsiedniej działki budowlanej o nr [...] wynosi 7,16 m, zaś najmniejsza odległość od istniejącego budynku mieszkalnego na tej działce wynosi 12,00 m. Powyższe rozwiązania dotyczące usytuowania projektowanego budynku na działkach inwestorów względem nieruchomości wnioskodawcy spełniają zatem wymagania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem organu, analiza materiału dowodowego wykazała również brak wystąpienia interesu prawnego wnioskodawcy na tle przepisów prawa cywilnego. Inwestycja nie spowoduje negatywnych konsekwencji na istniejący na działce o nr ewid. gr. [...] budynek, nie wprowadzi też zmian terenu mogących doprowadzić do powstania immisji bezpośrednich i pośrednich oraz nie ograniczy możliwości zabudowy tej działki. Planowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu nieruchomości o nr ewid. gr. [...], a tym samym potwierdzić należy, iż obszar oddziaływania ustalony w postępowaniu zakończonym kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją został ustalony w sposób prawidłowy. Brak jest więc podstaw do przyznania wnioskodawcy legitymacji do bycia stroną w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2014 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył T. T.

Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Następnie organ przeanalizował zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami, w tym z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i doszedł do wniosku, że występuje w tym zakresie pełna zgodność. Dalej wyjaśnił, że z uwagi na brak przepisu prawa materialnego, który mógłby świadczyć, że działka o nr geod. [...] powinna zostać objęta obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji, brak jest podstaw do przyznania skarżącemu legitymacji strony w postępowaniu wznowieniowym. Zdaniem organu, przepisu takiego nie wskazał również sam skarżący.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożył T. T. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I) naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a, 271 przedmiotowego rozporządzenia, przez ich wadliwą wykładnię, polegającą na zaniechaniu uznania, że

a) przymiot strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę jest przypisany podmiotom, których prawa gwarantowane przepisami szczególnymi lub techniczno - budowlanymi (choćby § 12, czy 207 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, normujący zagadnienie dotyczące odległości posadowionego budynku od granicy z działką sąsiednią - a więc gwarantujący właścicielowi działki sąsiedniej odpowiednią odległość budynku, którego dotyczy pozwolenie na budowę od granicy jego nieruchomości) powinny zostać uwzględnione w toku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę,

b) brak jest ograniczenia przymiotu strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie do tych podmiotów, których prawa wynikające z przepisów techniczno - budowlanych zostały już naruszone, przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane odnosi się bowiem do istnienia możliwości naruszenia interesów osób trzecich a nie faktu ich naruszenia,

a w następstwie wadliwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym przyjęciu, że odwołujący nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu;

II. naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art.145 § 1 pkt 4 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, przez jego niezastosowanie, polegające na zaniechaniu uznania, że zasadne i dopuszczalne było uchylenie decyzji wydanej w postępowaniu, którego wznowienia dotyczy niniejsze postępowanie, mimo istnienia podstaw do tego, co prowadziło do wydania zaskarżonej decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała w nim udziału. W ocenie Sądu, organy w niniejszej sprawie prawidłowo, po wznowieniu postępowania, przystąpiły do badania, czy podana przez stronę podstawa wznowienia w rzeczywistości wystąpiła. Jednak wynik tego badania okazał się nieprawidłowy, prowadzący do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; dalej: P.b.) oraz art. 28 k.p.a. i w konsekwencji prowadzący także do naruszenia przepisu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niezasadne jego zastosowanie. Powyższe naruszenia prawa miały wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem obu decyzji.

Kwestię statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (ale także wznowienia postępowania w tej sprawie) reguluje przede wszystkim przepis art. 28 ust. 2 P.b., w myśl którego stronami w tym postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Uzupełnieniem powyższej regulacji jest art. 3 pkt 20 P.b., zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Wskazany przepis zawiera otwartą definicję obszaru oddziaływania obiektu, gdyż odsyła do przepisów odrębnych, którymi są przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawa wodnego, a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto terminem "obszar oddziaływania obiektu" posłużono się w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Ustalenie granic tego obszaru następuje każdorazowo na podstawie indywidualnych cech obiektu budowlanego oraz jego przeznaczenia, a więc oddzielnie w każdej sprawie. Przy czym zauważenia wymaga, że wstępnych ustaleń w tym zakresie dokonuje projektant, a także inwestor, co wynika z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., jednak organy architektoniczno – budowlane nie są tą oceną związane i mają obowiązek przeprowadzić w tym zakresie własne postępowanie wyjaśniające.

Sąd nie podziela stanowiska organów, że dokonanie przez nich analizy, z której wynika, że inwestycja nie narusza konkretnych norm prawa materialnego, w tym przepisów techniczno – budowlanych i nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu nieruchomości o nr ewid. gr. [...], ma powodować, że obszar oddziaływania nie obejmuje tej właśnie nieruchomości, przez co jej właściciel nie ma interesu prawnego w niniejszej sprawie.

Podstawowe znaczenie dla ustalenia kręgu stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę ma właściwe rozumienie terminu "obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony na podstawie przepisów odrębnych". Po pierwsze nie ogranicza on kręgu stron wyłącznie do właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, ale zalicza do tego kręgu również właścicieli działek położonych dalej, pod warunkiem ustalenia oddziaływania inwestycji na te działki (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r., sygn. akt OSK 1865/04). Po drugie jest wyznaczany każdorazowo dla konkretnej inwestycji, z uwzględnieniem jej indywidualnych cech, co zapobiega automatyzmowi w ustalaniu kręgu stron postępowania. Po trzecie wymaga, aby nie uzależniać przymiotu strony wyłącznie od negatywnego oddziaływania inwestycji na prawa osób trzecich, ale nakazuje badać samą możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora. Tylko bowiem uwzględnienie przez organ wszystkich tych przesłanek zagwarantuje właściwe ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę i wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko WSA w Białymstoku, wyrażone w wyroku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 546/12, że w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie chodzi o to, aby zaistniał negatywny wpływ inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu (nie chodzi zatem o wykazanie naruszenia interesu prawnego), lecz należy badać, czy istnieje możliwość wywołania przez ten obiekt szkodliwego oddziaływania na teren otaczający działkę inwestora. Inaczej rzecz ujmując należy stwierdzić, że o ile istnieje możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na otoczenie, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu i sposób zagospodarowania terenu otaczającego działkę inwestora, osoby legitymujące się tytułem prawnym do działek położonych na tak wyznaczonym "obszarze oddziaływania obiektu" powinny być uznane za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 496/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1018/11 oraz wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10). Przy tym obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z obszarem bezpośrednio sąsiadującym z terenem inwestycji, a pojęcie to należy utożsamiać z obszarem, na który potencjalnie może oddziaływać inwestycja, a więc i nawet takim, który bezpośrednio z terenem inwestycji nie sąsiaduje. W konsekwencji należy przyjąć, że kategoria interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać - nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych. Status strony postępowania daje danemu podmiotowi gwarancję udziału w tym postępowaniu, dla ochrony jego praw. Między innymi w toku postępowania podmiot ten winien mieć zapewnioną możliwość procesowego wykazania, że planowana inwestycja będzie ograniczać sposób wykonywania przez niego prawa własności, a zatem że jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Podawane przez niego argumenty winny zostać ocenione, co może zostać dokonane, gdy zapewniona mu zostanie możliwość uczestniczenia w postępowaniu. Wówczas też będzie mógł poddać ewentualną negatywną dla niego ocenę kontroli instancyjnej. Trafnie ujął tę kwestię Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji winien mieć możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane oraz, czy jego prawa nie zostaną naruszone dopuszczeniem do realizacji inwestycji (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 644/10, oraz z dnia 22 kwietnia 2009 r., II OSK 370/09, CBOSA).

Sąd w składzie niniejszym w pełni przychyla się także do poglądu, że wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy zawsze rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania go za stronę. Wymaga tego cel postępowania administracyjnego, którym jest w szczególności zapewnienie ochrony interesów jego stron (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1481/09).

Jak już wyżej wskazano, w sprawie niniejszej oba organy stanęły na stanowisku, że skarżący posiadałby status strony, gdyby jego interes prawny, jako właściciela działki sąsiedniej, został naruszony. W ocenie Sądu, dla prawidłowej oceny tej kwestii należało natomiast badać, czy interes ten mógł być potencjalnie naruszony. Jeśli taka możliwość mogłaby zaistnieć, to należało tenże status strony przyznać i z udziałem skarżącego ponownie rozpoznać sprawę. Przyznanie statusu strony nie musi bowiem potwierdzić naruszenia interesu podmiotu, ale daje gwarancję jego udziału w badaniu tego problemu, pozostającą w zgodzie z zasadami procedury administracyjnej (art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a.).

Powyższa konstatacja jest tym bardziej uzasadniona gdy się zważy, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją, w której zachodzi wielkie prawdopodobieństwo, że decyzja o warunkach zabudowy dotycząca przedmiotowej inwestycji wydana została bez przeprowadzenia analizy architektonicznej. WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 691/13 (uchylającym decyzje organów odnośnie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy), jednoznacznie stwierdził, że organ rozpoznając sprawę w trybie nieważnościowym powinien ustalić, czy analiza taka została przeprowadzona i czy jej wyniki stanowią załącznik do decyzji będącej przedmiotem postępowania o stwierdzenie jej nieważności. W przedmiotowej sprawie organ zarówno I jak i II instancji takich ustaleń nie poczynił. W ocenie więc obecnego składu orzekającego, okoliczność powyższa również oddziałuje na potencjalną możliwość naruszenia interesu skarżącego w niniejszym postępowaniu i organy winny tę kwestię rozważyć, czego jednak nie uczyniły.

Zdaniem Sądu, dokonana przez organy w sprawie niniejszej ocena statusu strony w odniesieniu do skarżącego nie odpowiada wyżej przedstawionym wymogom i obarczona jest nieprawidłowościami w postaci naruszenia prawa , tj. art. 7, 77 § 1, 8, 9 i 10 § 1 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 P.b. w związku z art. 28 k.p.a. i art. 3 pkt 20 P.b. Nie przyznając skarżącemu statusu strony organy obydwu instancji błędnie oceniły brak podstawy wznowienia postępowania i błędnie zastosowały jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w konsekwencji dopuszczając się naruszenia tego przepisu. W trybie wskazanego przepisu organ może orzec w postępowaniu wznowionym tylko wówczas, gdy nie zachodzi podstawa wznowienia podana przez stronę. W sprawie niniejszej miałoby to miejsce, gdyby ocena statusu skarżącego była pozbawiona wskazanych powyżej błędów. W przypadku natomiast stwierdzenia, że wskazana we wniosku strony przyczyna wznowienia faktycznie wystąpiła, organ zobligowany jest do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 albo na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.

Wyżej przedstawione naruszenia prawa skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji, a z mocy art. 135 p.p.s.a., także decyzji organu I instancji.

Na skutek niniejszego wyroku organ I instancji dokona ponownie oceny zaistnienia wskazanej we wniosku podstawy wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) z uwzględnieniem powyżej zaprezentowanej oceny prawnej. W zależności od wyniku fazy pierwszej postępowania wznowieniowego, przystąpi następnie do kolejnego etapu rozstrzygnięcia, w którym będzie również związany zaprezentowaną powyżej oceną prawną.

Mając powyższe na uwadze na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało stwierdzić, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).