Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 927/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust.1 lit.d i pkt 9, art. 33 ust.1, art. 34 ust.3 pkt 1, art. 35 ust.1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej działki o nr ewid. 368 i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Jak wynika z akt sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce A" Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100 - 2MW o mocy do 2000 kW, oznaczonej w projekcie jako EW-11 Ł. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej, na działkach o nr ewid. 32, 33, 30, 31, 34/2 i 368, położonych w miejscowości Ł., gm. W., kategoria obiektu budowlanego XXIX.

W odwołaniu od tej decyzji R. P. zarzucił naruszenie art. 7, art.77 oraz art. 107 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, a w oparciu o którą organ poczynił swoje ustalenia.

Wojewoda [...] w powołanej na wstępie decyzji z dnia [...] Nr [...], wydanej po rozpatrzeniu powyższego odwołania, stwierdził, iż usytuowanie projektowanego obiektu jest zgodne z uchwałą Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G. – Ł., R., Z., K., M., D. i fragmentu miasta W. i decyzją Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] Nr [.] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie "Parku elektrowni wiatrowej W. LS" składającej się z 14 turbin o maksymalnej mocy do 3,0 MW każda, zlokalizowanych w całości w granicach gminy W. w obrębie ewidencyjnym: [...] na działce o nr ewid. 135; [...] na działkach o nr ewid. 204, 147, 148, 71, 72, 73, 74, l, 2, 32, 33, 62, 61, 215, 216, 218, 67; [...] na działkach o nr ewid. 412, 413, 414, 393, 365, 366; [...] na działkach o nr ewid. 61, 39, 40 i [...] na działkach o nr ewid. 11/2, 12.

Organ odwoławczy podkreślił, że z decyzji środowiskowej nie wynika obowiązek przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani też obowiązek przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Z załączonej do tej decyzji charakterystyki przedsięwzięcia wynika, iż projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenach upraw rolnych, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości co najmniej 500 m od najbliższej turbiny, w związku z tym nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie zabudowy mieszkalnej. Natomiast tereny w bezpośrednim sąsiedztwie turbin (tereny rolnicze) nie są normowane akustycznie.

W decyzji tej określono ponadto, iż przedmiotowe przedsięwzięcie wymaga sporządzenia analizy porealizacyjnej w przedmiocie oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w zakresie klimatu akustycznego. W analizie tej należy dokonać porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko w trakcie jego eksploatacji.

Zdaniem organu załączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa oraz ochrony zdrowia i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), powoływanej dalej jako: "pr. bud".

Uzasadniając zaskarżoną decyzję w części uchylającej decyzję organu I instancji, Wojewoda podkreślił, iż działka o nr ewid. 368 stanowi działkę drogową, na której nie są realizowane żadne roboty budowlane. Działka ta z uwagi na projektowany z niej zjazd mieści się natomiast w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Wobec skorygowania przez inwestora wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w zakresie wskazanej w nim działki o numerze ewid. 368, należało uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej tej działki i umorzyć postępowanie organu I instancji.

W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, Wojewoda wyjaśnił, iż decyzja środowiskowa nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, jest ostateczna i dopóki istnieje w obrocie prawnym, jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej udzielającego pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego realizacja przedmiotowej inwestycji nie utrudni możliwości korzystania z użytkowanej działki skarżącego zgodnie z jej przeznaczeniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję R. P. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. oraz błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących obszaru oddziaływania obiektu, bowiem obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, na której to decyzji organ oparł swoje ustalenia. Skarżący wskazał przy tym, że decyzja środowiskowa nie określa prawidłowo obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem, a ponadto na dzień wydania przedmiotowej decyzji jest nieaktualna, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni, których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. W bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięć objętych decyzją środowiskową powstała Farma A znajdująca się na obszarze gminy W. oraz B. Farma ta składa się z kilkunastu elektrowni wiatrowych, z których najbliższe są usytuowane w odległości ok. 600 m od elektrowni wiatrowych objętych decyzją środowiskową z dnia [...] Fakt powstania Farmy A jest znany Staroście [...] z urzędu, gdyż Starosta wydawał pozwolenia na budowę tych elektrowni.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 495/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w art. 35 pr. bud. został określony zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ został pozbawiony możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Tym samym, ocenie organu może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi określonymi w aktach wykonawczych do Prawa budowlanego. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 pr. bud., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr. bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ma charakter związany.

W ocenie Sądu przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przedmiotowe zamierzenie budowlane organy administracji wykonały w prawidłowy sposób spoczywające na nich obowiązki wynikające z przepisów prawa. W szczególności, projektowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...]. Sąd zgodził się z organami administracji, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazał, że do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył wydaną dla przedmiotowej inwestycji, ostateczną decyzję Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...] nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta, korzystając z przymiotu ostateczności, wiąże m.in. organ wydający decyzje o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 86 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.o.ś.". Analiza tej decyzji środowiskowej nie pozwala na wyprowadzenie wniosków o wadliwości konkluzji organów obu instancji na temat zgodności przedłożonego projektu inwestycji z postanowieniami decyzji środowiskowej.

Jednocześnie Sąd wskazał, że skarżący konsekwentnie w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, ale także w skardze do sądu administracyjnego, podnosił kwestie wadliwości decyzji środowiskowej, zarzucając jej nieprawidłowe określenie zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji. Zarzuty te jednak w toku przedmiotowego postępowania nie mogą odnieść spodziewanego przez skarżącego rezultatu z uwagi na treść art. 86 u.o.ś. Skład orzekający zaznaczył, że związanie organów architektoniczno – budowlanych treścią decyzji środowiskowej nie tylko nie pozwala na badanie jej legalności w toku postępowania o pozwolenie na budowę, ale wręcz nakazuje podporządkowanie się jej postanowieniom w toku tegoż postępowania i badanie zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami środowiskowymi w niej określonymi.

Zdaniem Sądu trafna jest również konkluzja organów o tym, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr. bud., a nadto spełnia wymogi określone w przepisach rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. poz. 462 ze zm.). Inwestor posiada również prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja.

W ocenie Sądu - wbrew twierdzeniom skarżącego - postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad, o których mowa w art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. Organ wydający kontrolowane pozwolenie na budowę zasadnie stwierdził, że inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w art. 33 ust. 2 oraz art. 35 ust. 1 pr. bud. Organ nie miał zatem podstaw, aby odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż po spełnieniu wymogów przewidzianych w powyższych przepisach na takie załatwienie sprawy nie zezwala art. 35 ust. 4 pr. bud.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku R. P., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu przez Sąd, że obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej usytuowanej na działkach nr ewid. 32, 33, 30, 31, 34/2 i 368, położonych w miejscowości Ł., gm. W. został określony prawidłowo, w sytuacji gdy obszar ten został określony bez zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, w szczególności elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu obiektu, które nie zostały wskazane w decyzji z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, o którą to decyzję organ, wydający decyzję w przedmiotowej sprawie, oparł swoje ustalenia oraz niewyjaśnienie powyższej kwestii w sposób dostateczny w uzasadnieniu wyroku;

2. art. 135 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych polegające na braku merytorycznego rozpoznania wszystkich podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów, tj. zarzutu, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji nieaktualne stały się ustalenia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach, która była podstawą do wydania zaskarżonej decyzji, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni, co do których została wydana decyzja środowiskowa, nowych obiektów (przedsięwzięć), których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. Skarżący kasacyjnie wskazał, że w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięć objętych decyzją środowiskową Nr [...] powstała Farma A, znajdująca się na obszarze gminy W. oraz B. Farma ta składa się z kilkunastu elektrowni wiatrowych, z których najbliższe są usytuowane w odległości około 600 m od elektrowni wiatrowych objętych decyzją środowiskową Nr [...], w tym elektrowni, której dotyczy zaskarżona decyzja, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2) k.p.a. i oddalenia skargi.

A Sp. z o.o. z siedzibą w W. w odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz w piśmie procesowym z dnia [...] wniosła o jej oddalenie.

Po rozpoznaniu powyższej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1694/16, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W uzasadnieniu wyroku NSA za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowiącego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zaznaczył, że sąd administracyjny ma obowiązek nie tylko przedstawić zarzuty zawarte w skardze, ale też odnieść się do kwestii prawnych w nich zawartych, w zakresie w jakim dotyczą istotnych okoliczności sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że w rozpoznawanej sprawie w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zasadniczo zakwestionowano ustalony w sprawie obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej objętej decyzją o pozwoleniu na budowę, przy czym zarzuconą wadę decyzji powiązano z brakiem zbadania kumulatywnego oddziaływania wszystkich przedsięwzięć, a konkretnie elektrowni wiatrowych usytuowanych w pobliżu spornego obiektu. W szczególności podniesiono, że złożona przez inwestora decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] nie zawiera prawidłowych ustaleń co do obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem, a ponadto na dzień wydania pozwolenia na budowę nie była już aktualna wobec wybudowania w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni innej Farmy, składającej się z kilkunastu elektrowni wiatrowych. Skarżący wskazał w skardze na szereg uciążliwości, które będą wynikać z kumulatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na jego nieruchomość i środowisko przyrodnicze na danym obszarze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone w skardze zarzuty nie zostały przez Sąd Wojewódzki poddane właściwej analizie na płaszczyźnie stanu faktycznego sprawy, jak też przepisów prawa materialnego i procesowego, wyznaczających kryteria legalności kontrolowanych decyzji. Postawione przez stronę skarżącą zarzuty powinny być ocenione w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud., stanowiącego o obowiązku sprawdzenia przez właściwy organ zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 u.o.ś., przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) oraz pkt 9 pr. bud., zgodnie z którą obiekty budowlane należy projektować i budować, zapewniając m.in. spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W zakresie wymienionych zagadnień Sąd Wojewódzki powinien ocenić również kompletność zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wymienionych obowiązków Sąd Wojewódzki nie wypełnił, ograniczając się tylko do stwierdzenia bezskuteczności zarzutów podniesionych przez skarżącego z uwagi na treść art. 86 u.o.ś. W ocenie NSA uwagi Sądu Wojewódzkiego co do skutków wiążącej decyzji środowiskowej nie wyczerpują wszystkich spornych kwestii wynikających z zarzutów skargi oraz nie uwzględniają w pełni wszystkich zależności występujących pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a decyzją o pozwoleniu na budowę. Podkreślił, że wynikające z art. 86 u.o.ś. związanie decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie zwalnia organu architektoniczno-budowlanego od obowiązku sprawdzenia rozwiązań projektowych w kontekście wymagań ochrony środowiska w zakresie szerszym niż to wynika z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że w piśmiennictwie zwraca się uwagę, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana na wstępnym etapie procesu inwestycyjnego, gdy nie zawsze możliwe jest określenie wszystkich czynników środowiskowych, które mogą wystąpić w trakcie realizacji inwestycji budowlanej. Przyjmuje się również, że według treści art. 35 ust. 1 pr. bud. organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę samodzielnie ocenia zgodność planowanej inwestycji z wymogami ochrony środowiska, nie ograniczając się wyłącznie do ustaleń decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak dalej wskazał NSA, rzeczą organu weryfikującego projekt budowlany jest analiza decyzji środowiskowej, raportu i całego zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem jego przydatności do rozstrzygnięcia sprawy. To właśnie na etapie rozpoznawania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki przez inwestora i wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z działek sąsiednich. Sąd rozpatrujący skargę kasacyjną zaznaczył przy tym, że w orzecznictwie zwrócono uwagę na potrzebę samodzielnego badania przez organ architektoniczno-budowlany okoliczności dotyczących obszaru oddziaływania przewidzianego do realizacji obiektu budowlanego w kontekście ustalania kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 pr. bud., niezależnie od związania ustaleniami decyzji środowiskowej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił następnie, że związanie organu architektoniczno-budowlanego decyzją środowiskową jest zbliżone do relacji zachodzącej pomiędzy decyzją w przedmiocie warunków zabudowy i pozwolenia na budowę. Dlatego uprawnione jest wnioskowanie, że organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę nie może we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznej decyzji środowiskowej, a więc nie może jej samowolnie kontrolować lub modyfikować. Przyjmuje się jednak, że w sytuacji gdy organ architektoniczno-budowlany nabierze przekonania, iż któryś z elementów decyzji środowiskowej narusza prawo, to nie może tego zignorować, ale musi – w celu doprowadzenia stanu istniejącego do stanu zgodnego z prawem – zawiadomić organ właściwy do wszczęcia postępowania weryfikującego, tj. wznowieniowego lub nieważnościowego.

Dalej NSA podkreślił, że w niniejszej sprawie zarzuty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu, a następnie w skardze, wymagały analizy zagadnień dotyczących ewentualnej kumulacji oddziaływania przedmiotowej elektrowni wiatrowej z innymi elektrowniami, które według twierdzeń skarżącego zrealizowane zostały w ramach innego przedsięwzięcia. Sąd Wojewódzki powinien zatem na podstawie materiału zawartego w aktach sprawy zweryfikować zarzuty sformułowane przez skarżącego. Konieczne było sprawdzenie stanowiska organu odwoławczego zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też wnioskowania przedstawionego w przedmiocie oddziaływania spornego obiektu na środowisko, a w szczególności oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym należące do skarżącego. Celem wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z zarzutami zawartymi w skardze Sąd Wojewódzki powinien rozważyć przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z decyzji środowiskowych i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy A, która według skarżącego powinna być uwzględniona przy ocenie oddziaływania spornej elektrowni wiatrowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza decyzji wydanych dla obu przedsięwzięć inwestycyjnych, jak też danych wynikających z raportu sporządzonego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, pozwoliłaby Sądowi Wojewódzkiemu na merytoryczną ocenę zarzutów postawionych przez skarżącego.

Jednocześnie NSA podkreślił, że potwierdzeniem tego, iż Sąd Wojewódzki nie zweryfikował na podstawie materiału dowodowego spornej kwestii jest powoływanie przez inwestora dopiero w piśmie procesowym złożonym w postępowaniu kasacyjnym treści raportu, mającej świadczyć o uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania przedmiotowej farmy wiatrowej razem z planowanymi innymi inwestycjami tego typu, w tym Farmy Wiatrowej A. Sąd II instancji stwierdził, że powoływanie się przez uczestnika na wyciągi z dokumentów dołączonych do pisma procesowego nie mogło odnieść skutku na etapie kasacyjnym, gdyż to rzeczą Sądu I instancji była ocena zaskarżonej decyzji w zakresie kwestionowanym przez stronę skarżącą. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika ustalenie przez Sąd Wojewódzki, a wcześniej przez właściwy organ, czy w raporcie uwzględniono kumulatywne oddziaływanie planowanych i realizowanych przedsięwzięć na danym terenie, było najprostszym sposobem weryfikacji zarzutu stawianego przez stronę. Ponadto było to niezbędne, zważywszy na obowiązki organu architektoniczno-budowlanego związane z ustalaniem obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji na tereny sąsiednie i koniecznością sprawdzenia rozwiązań służących poszanowaniu, występujących w tym obszarze, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud.). Mylnie pełnomocnik uczestnika utożsamia te obowiązki z ponownym badaniem kwestii objętych decyzją środowiskową. Wręcz przeciwnie organ orzekający o pozwoleniu na budowę, a następnie Sąd, miały obowiązek odnieść się w sposób wyczerpujący do tych zarzutów, które dotyczą okoliczności istotnych i badanych na tym właśnie etapie realizacji inwestycji. Sąd podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ma obowiązek w ramach własnych kompetencji sprawdzić rozwiązania projektowe w świetle wymogów ochrony środowiska, niezależnie od wymagań określonych w decyzji środowiskowej.

Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd Wojewódzki nie uwzględnił powyższych aspektów sprawy w ocenie przedstawionej w uzasadnieniu wyroku, czym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczył jednak, że wadliwość kontroli sądowej nie polegała na tym, iż Sąd Wojewódzki uznał za prawidłowe określenie obszaru oddziaływania spornej inwestycji, jak zarzucono w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, lecz na tym, że niewystarczająco zweryfikował ustalenia przyjęte w tym zakresie przez organy obu instancji. Zdaniem NSA Sąd Wojewódzki nie odniósł się do istotnych kwestii prawnych i faktycznych podniesionych w zarzutach skargi, uniemożliwiając tym samym sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych, a w konsekwencji uniemożliwiając właściwą kontrolę kasacyjną.

W związku z powyższym wyrokiem zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z dnia 12 grudnia 2017 r. zobowiązano pełnomocnika skarżącego do wskazania, w terminie 14 dni, dowodów na poparcie zarzutów skargi, według których przy ocenie oddziaływania opisanej elektrowni wiatrowej powinna być uwzględniona realizacja Farmy A oraz wszelkich innych przedsięwzięć powołanych w skardze.

W wykonaniu powyższego wezwania pełnomocnik skarżącego pismem z dnia [...], zawierającym wnioski dowodowe, wniosła o: 1) zwrócenie się do Wójta Gminy W. o przesłanie do akt niniejszej sprawy akt sprawy zakończonej decyzją znak: [...] Nr [...], określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni Wiatrowej W. I, zlokalizowanej w obrębie [...], [...], [...], [...], [...] w gminie W., 2) ewentualnie, w razie stwierdzenia, że dokumenty te dołączone są do sprawy prowadzonej obecnie przed Sądem pod sygn. II SA/Łd 635/17 o ich wypożyczenie z akt ww. sprawy, celem przeprowadzenia z nich dowodu w niniejszym postępowaniu. Ponadto w pkt 3) pisma pełnomocnik skarżącego wniosła o przesłanie do akt niniejszej sprawy akt postępowań, o wskazanych przez nią znakach szczegółowo podanych na str. 2 tego pisma, które zostały zakończone decyzjami o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowych na terenie gminy W., powiat [...]. Pełnomocnik skarżącego poinformowała przy tym, że wnioski tożsame z wnioskiem zawartym w pkt. 3) powyższego pisma zostaną złożone w sprawach toczących się przed tut. Sądem w sprawach o sygn. akt II SA/Łd 635/17, II SA/Łd 928/17 i II SA/Łd 929/17.

W związku z powyższym Sąd pismem z dnia [...] poinformował pełnomocnika skarżącego, że akta sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...], Nr [...], znak: [...] określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni Wiatrowej W. I zostały przesłane do sprawy o sygn. akt II SA/Łd 635/17.

W dniu [...] wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącego z dnia [...] zawierające wniosek o załączenie do akt niniejszej sprawy akt postępowań prowadzonych przez Starostę [...] o znakach wskazanych już uprzednio w piśmie z dnia [...] i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach ww. spraw, w szczególności z decyzji – pozwoleń na budowę oraz map przedstawiających izolinie hałasu dla poszczególnych elektrowni wiatrowych, których dotyczyły ww. postępowania. Z kolei w pkt 2) tego pisma pełnomocnik skarżącego ponownie wniosła o załączenie do akt sprawy akt postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy W. zakończonego decyzją znak: [...] i przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach ww. spraw, w szczególności z decyzji nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach (poz. 35), postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. znak: [...]. z dnia [...] (poz. 24), raportu oddziaływania na środowisko wraz z aneksami, a ponadto pełnomocnik skarżącego wniosła o przeprowadzenie dowodu z: 18 map zasięgu hałasu wiatraków w gminie W. [...],[...], WSA II SA/Łd 844/13 (pkt 3 ww. pisma); mapy planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w sołectwach: B., G. – Ł., R., Z. M., D., K. i fragmentu miasta W. z zaznaczonymi elektrowniami wiatrowymi Parku elektrowni wiatrowej A oraz elektrowni Farmy A nr EW 02, EW 08, EW 01 wraz z zaznaczonymi odległościami (przedstawiając ją w załączeniu) - pkt 4 ww. pisma; mapy zawierającej izolinie hałasu stanowiącej integralną część raportu oddziaływania na środowisko złożonej przez inwestora w sprawie zakończonej decyzją środowiskową numer [...], na której trzy najbliższe turbiny farmy A wraz z odległościami od turbin EW 10, EW 12, EW 13 (przedstawiając ją w załączeniu) – pkt 5 ww. pisma, wycinka mapy zasięgu hałasu wiatraków w gminie W. [...],[...], WSA II SA/Łd 844/13, na której wskazano dwie najbliższe turbiny Parku elektrowni wiatrowej "W. LS", tj. EW 12 i Ew 13 wraz z odległościami (przedstawiając ją w załączeniu) – pkt 6 ww. pisma – na okoliczność kumulowania się oddziaływań elektrowni Farmy A z elektrowniami wiatrowymi Parku elektrowni wiatrowej "W. LS".

Ponadto w dniu [...] wpłynęło do akt sprawy pismo pełnomocnika uczestnika postępowania A, w którym podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, odwołując się przy tym do wyroku Sądu z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 635/17, wydanego w stanie faktycznym i prawnym zbieżnym do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy, wniósł o uwzględnienie i załączenie do materiału dowodowego sprawy pełnej treści dokumentacji środowiskowej przedłożonej przez niego w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 635/17 za pismem z dnia [...].

Na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. Sąd, mając na uwadze powyższe wnioski dowodowe, postanowił przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów załączonych do akt sprawy o sygn. II SA/Łd 635/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest z punktu widzenia kryterium legalności. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt (decyzję lub postanowienie) w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach – Sąd stwierdza nieważność orzeczenia w całości lub części. Z kolei stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa następuje, jeżeli zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a.). Ponadto należy dodać, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, rozstrzygając daną sprawę, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach, co uzasadnia oddalenie skargi w całości.

W pierwszej kolejności wskazać jednak należy, iż na podstawie art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w powołanym przepisie, oznacza, że sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, jest związany stanowiskiem NSA wyrażonym w sprawie. Użyty w powołanym przepisie zwrot "wykładnia prawa" należy przy tym rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Dodać nadto należy, że sąd ten może odstąpić od wykładni prawa zawartej w orzeczeniu NSA jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie będą miały zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSN 1999, nr 15, poz. 486) lub gdy po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Jednakże wyjątek ten nie dotyczy niniejszej sprawy.

Mając zatem na uwadze powyższą regulację należy zauważyć, że w powołanym wyroku z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1694/16, NSA przedstawiając stanowisko w sprawie wskazał, że obowiązkiem sądu rozpoznającego skargę było rozważenie postawionych przez stronę skarżącą zarzutów co do prawidłowości ustaleń decyzji środowiskowej w zakresie obszaru oddziaływania elektrowni wiatrowych będących jej przedmiotem oraz jej nieaktualności, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni innej farmy, składającej się z kilkunastu elektrowni wiatrowych i związanych z tym uciążliwości, które będą wynikać z kumulacji oddziaływań. Według NSA oceny tej Sąd I instancji powinien przy tym dokonać w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud., przy uwzględnieniu regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz pkt 9 pr. bud. W zakresie wymienionych zagadnień Sąd Wojewódzki powinien również ocenić kompletność zebranego materiału dowodowego oraz prawidłowość ustalonych okoliczności faktycznych. Zarzut dotyczący kumulacji oddziaływań powinien natomiast zostać rozważony poprzez sprawdzenie prawidłowości stanowiska organu odwoławczego zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak też wnioskowania w przedmiocie oddziaływania spornego obiektu na środowisko, a w szczególności oddziaływania na nieruchomości sąsiednie, w tym należące do skarżącego. Celem zaś oceny istotnych wątpliwości Sąd Wojewódzki powinien rozważyć dopuszczenie dowodu uzupełniającego z decyzji środowiskowej i ewentualnego pozwolenia na budowę Farmy A oraz dokonać analizy raportu sporządzonego dla przedmiotowej elektrowni wiatrowej, dla rozważenia zasadności zarzutów zawartych w skardze.

Realizując powyższe wytyczne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe z dokumentów załączonych do akt sprawy o sygn. II SA/Łd 635/17, tj. w szczególności: dokumentów zawartych w aktach postępowania środowiskowego, rozstrzygniętego decyzją Wójta Gminy W. z dnia [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla Elektrowni Wiatrowej W. I (nie istnieje bowiem obiekt określany mianem "Farma A"), obejmującą 19 turbin (decyzja powyższa, utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., była również przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której wyrokiem z dnia 29 grudnia 2015r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1025/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Łd 844/13, oddalającego skargę). W ramach prowadzonego postępowania Sąd wziął również pod uwagę dokumenty zawarte w aktach 16 spraw prowadzonych przez Starostę [...] (załączonych do ww. sprawy o sygn. akt II SA/Łd 635/17), których przedmiotem było udzielenie pozwolenia na budowę oraz przedłożony przez inwestora raport środowiskowy, dotyczący przedsięwzięcia pod nazwą Farma Wiatrowa W. LS wraz z aneksami, w oparciu o który wydana została decyzja środowiskowa Burmistrza Gminy i Miasta W. z dnia [...].

Jak wynika z lektury obu raportów środowiskowych, ich autorzy badali skumulowane oddziaływanie zarówno elektrowni istniejących, jak i projektowanych. Raport sporządzony dla przedsięwzięcia pod nazwą W. LS, uwzględnia m.in. skumulowane oddziaływanie elektrowni znajdujących się i projektowanych na terenie Gminy W. (powyżej 10, str. 42-44 aneksu do raportu ze stycznia 2012r.). Jak wynika z ich lektury, żadna z elektrowni wiatrowych, znajdujących się w lokalizacji W. I nie jest położona w odległości mniejszej niż 1,7 km od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania pozwoleniowego. Najbliżej położone są dwie elektrownie w T. (nie zaś I.). W piśmie z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wskazuje odległości odpowiednio – od 580 m do 950 m, jednakże nie od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania (EW 11), lecz od innych elektrowni, których dotyczy decyzja środowiskowa, tj. EW 10 i EW 12, oddalonych od elektrowni, będącej przedmiotem niniejszego postępowania o ponad 1 km – współrzędne źródła str. 26 raportu. W podawanej przez pełnomocnika skarżącego w uzasadnieniu skargi odległości około 600 m od elektrowni EW 11 nie została również ulokowania żadna inna elektrownia wiatrowa, która nie miałaby umocowania w decyzji środowiskowej z dnia 1 czerwca 2012 r. (mogą być to co najwyżej elektrownie EW 10 i EW 7, względnie EW 8, EW 13, lokowane na podstawie tejże decyzji).

Oznacza to po pierwsze, że nie znajdują potwierdzenia zarzuty skargi o rzekomej "nieaktualności decyzji środowiskowej, wobec wybudowania w obszarze oddziaływania elektrowni nowych obiektów, których oddziaływanie będzie się kumulowało z obiektem, którego dotyczy przedmiotowa sprawa". Po wtóre: w odniesieniu do błędnego, jak podaje skarżący, określenia współoddziaływania elektrowni wiatrowych w ramach farm W. I i W. LS skarżący podnosi zarzuty związane z niewłaściwym określeniem odległości od elektrowni EW 10 i 12 (w ramach inwestycji W. LS) oraz elektrowni położonych w T. (w ramach inwestycji W. I). Pomijając już kwestię niedopuszczalnego przenoszenia zagadnień, rozstrzygniętych i ocenionych na etapie postępowania środowiskowego (jak wspomniano raporty środowiskowe w obu sprawach uwzględniają kumulację oddziaływań, skarżący natomiast ustalenia te kwestionuje), tak formułowane zarzuty nie odnoszą się w najmniejszym stopniu do interesu prawnego skarżącego badanego na gruncie pr. bud. Zgodnie natomiast z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uczynić to przy tym powinien, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 września 2017 r. z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d oraz art. 9 pr. bud., tj. zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących ochrony środowiska oraz zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Przedmiotem zainteresowania organu administracji architektoniczno – budowlanego są zatem uwarunkowania środowiskowe, w tym określone w decyzji środowiskowej, odnoszące się wszakże do obiektu lub obiektów, których dotyczy postępowanie pozwoleniowe. Działki skarżącego (w tym zwłaszcza działki o geodezyjnym numerze 440, 441, 442, obręb [...]) położone są w obszarze oddziaływania elektrowni wiatrowej nr 11, będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania pozwoleniowego. Działki te posiadają charakter rolny i takież przeznaczenie w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z tej racji teren ten nie podlega ochronie akustycznej. Wymagania ochrony środowiska, w tym w szczególności określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinny natomiast odnosić się, jak wspomniano, do przedsięwzięcia, objętego wnioskowanym pozwoleniem na budowę. Brak jest więc podstaw do wywodzenia wadliwego określenia obszaru oddziaływania projektowanej elektrowni (EW 11) i związanego z tym nieprawidłowo określonego oddziaływania na nieruchomość skarżącego w oparciu o zarzuty, dotyczące kwestionowanych przez skarżącego odległości pomiędzy innymi elektrowniami w ramach przedsięwzięcia W. LS a elektrowniami, usytuowanymi w T. (w ramach przedsięwzięcia W. I).

Na kanwie powyższych rozważań, podjętych w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z wyrokiem NSA z dnia 21 września 2017 r., II OSK 1694/16, w ocenie Sądu należy stwierdzić, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przeprowadzone zostało z uwzględnieniem zasad, o których mowa w art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. Organy architektoniczno – budowlane, dokonały w istocie analizy i oceny wniosku inwestora w świetle wymagań, określonych w art. 35 ust. 1 pr. bud., mimo iż nie dały w pełni temu wyrazu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie budzi bowiem wątpliwości, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Gminy i Miasta w W. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru części sołectw B., G. – Ł., R., Z., K., M., D. i fragmentu miasta W. (Dz.Urz.Woj.[...] z 2012r., poz. 2946), bowiem działki nią objęte, położone są na terenie oznaczonym symbolem 11R-EW - tereny upraw rolnych z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych oraz symbolem KDW1, tereny dróg wewnętrznych (niepublicznych), stanowiących obsługę terenów upraw rolnych oraz obsługę urządzeń elektrowni wiatrowych.

Zdaniem Sądu niewątpliwe jest również, iż przedłożony przez inwestora projekt jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w tym w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ostateczna i funkcjonująca w obrocie prawnym decyzja środowiskowa z dnia [...] określała środowiskowe uwarunkowania m.in. dla budowy elektrowni wiatrowej na działkach nr 32, 33 w obrębie [...], fabrycznie nowa o maksymalnej mocy do 3,0 MW, średnicy wirnika do 112 m, zawieszonego na wysokości do 119 m n.p.t.; wysokość całkowita elektrowni wiatrowej – wieży wraz ze śmigłem w pionie nad nią – do 175 m n.p.t. i maksymalnej mocy akustycznej turbin nieprzekraczającej w porze dziennej i porze nocnej 106,5 dB). Zgodnie z postanowieniami decyzji środowiskowej elektrownia powinna składać się z wieży rurowej wraz z jednym zespołem siłowni oraz generatora, wewnętrznej stacji transformatorowej (opcjonalnie) bądź oraz infrastruktury towarzyszącej, tj. fundamentu o powierzchni do 900 m2, placu montażowego (na etapie budowy), placu manewrowego, wewnętrznej drogi dojazdowej szerokości do 5 m, transformatora zewnętrznego zlokalizowanego u podnóża wieży (opcjonalnie), podziemnej linii kablowej SN (15 kV). Przedłożony projekt budowlany realizuje powyższe wymagania, szczegółowo określone w cz. IV decyzji środowiskowej, odpowiada zatem wymaganiom ochrony środowiska, gdyż jak wynika z raportu środowiskowego, zostaną dotrzymane standardy środowiskowe w odniesieniu do wszystkich normatywnie regulowanych zagadnień (oddziaływanie akustyczne, promieniowanie elektromagnetyczne niejonizujące).

Z uwagi zaś na fakt, iż przedłożony projekt budowlany jest również kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 pr. bud. oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 pr. budowlane, a stanowiący jego element projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, a inwestor przedłożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ zobligowany był do jego zatwierdzenia i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Wskazać w szczególności należy, iż przedłożony projekt budowany dotyczył całego zamierzenia budowlanego, obejmującego budowę elektrowni wiatrowej typu Vestas V100 - 2MW o mocy do 2000 kW, oznaczonej jako EW-11 Ł. wraz z drogą dojazdową, placem manewrowym oraz zjazdem z drogi gminnej, na działkach o nr ewid. 32, 33, 30, 31, 34/2 i 368, położonych w miejscowości Ł., gm. W., kategoria obiektu budowlanego XXIX. Jako taki też został przez organ architektoniczno – budowlany zatwierdzony. Etapowanie inwestycji, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pr. bud., odnosi się bowiem do zamierzenia budowlanego, realizowanego na działce lub terenie w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 1 pr. bud. na tak określony wniosek inwestora. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II OSK 1651/09, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nasa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

M.K.