Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1547/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 10, ust. 11 i ust. 13, art. 91 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7 i ust. 7a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi Gminy D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Gminy D. kwotę 2000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Gmina D. (dalej – Skarżąca, Podatnik lub Strona) wnioskiem z dnia 15.10.2013r. złożonym wraz z uzasadnieniem do korekt deklaracji wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za miesiące od maja do sierpnia i grudzień 2012r. w łącznej wysokości 2.574 zł. Wyjaśniając zasadność złożonych korekt Strona powołała się na okoliczność zaksięgowania nabyć związanych z budową boisk w miejscowości R., w ramach projektu [...].

W dniu 30 kwietnia 2014r. Skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w VAT w łącznej wysokości 87.882 zł w związku ze złożeniem korekt deklaracji VAT-7 za okres luty, październik i listopad 2012r. oraz marzec, maj-sierpień, a także październik-grudzień 2013r. Jako przyczynę złożonych korekt Strona wykazała zaksięgowanie nabyć związanych z budową hali sportowej przy Gimnazjum w D. w ramach zadania "[...]".

Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. przeprowadził wobec Strony kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa podatku od towarów i usług za miesiące luty, sierpień, październik-grudzień 2012r. oraz marzec, maj-sierpień, październik-grudzień 2013r.

W wyniku podjętych czynności kontrolnych ustalono, iż Strona w poszczególnych miesiącach od maja do grudnia 2012r. ponosiła wydatki na realizację inwestycji w zakresie budowy kompleksu sportowego boisk w miejscowości R., a także w poszczególnych miesiącach roku 2012 i 2013 budowy hali sportowej przy gimnazjum w D. Ponoszone wydatki były dokumentowane fakturami VAT. Po zakończeniu realizacji obu inwestycji (boisko - w grudniu 2012r., hala sportowa - w grudniu 2013r.) Strona powstałe obiekty wykorzystywała w formie nieodpłatnej w ramach zadań własnych Gminy, tj. zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie kultury fizycznej. Natomiast w sierpniu 2013r. nastąpiła pierwsza sprzedaż opodatkowana w postaci odpłatnej dzierżawy miejsca na boisku w R. zaś od lutego 2014r. Strona dokonała najmu hali sportowej w D. Transakcje te były dokumentowane przez Stronę fakturami VAT, na których był wykazany należny podatek VAT.

Skarżąca nie ujmowała podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z ww. inwestycjami w deklaracjach VAT-7 w terminach otrzymania faktur VAT, ani w terminach określonych w art. 86 ust. 10 i ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054, z pózn. zm., dalej - ustawa o VAT).

W dniu 15 października 2013r. Skarżąca dokonała korekt deklaracji VAT-7 za miesiące maj- sierpień i grudzień 2012r., wykazując w nich podatek naliczony z faktur VAT dokumentujących nabycia związane z budową kompleksu boisk w R., a w dniu 30.04.2014r. korekt deklaracji VAT-7 za luty, sierpień, październik-grudzień 2012r., a także marzec, maj-sierpień, październik-grudzień 2013r., wykazując w nich podatek naliczony z tytuły nabycia towarów i usług związanych z realizacją inwestycji polegającej na budowie hali sportowej przy Gimnazjum w D.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, iż Strona ma prawo do dokonania korekt podatku naliczonego, jednakże nie ma prawa do odliczenia na zasadach ogólnych podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT dokumentujących zarówno budowę kompleksu sportowego boisk w R., jak i hali sportowej przy Gimnazjum w D. Dopiero bowiem wykorzystywanie przez Stronę w okresie od sierpnia 2013r. wybudowanego boiska w R. oraz od lutego 2014r. hali sportowej do wykonywania czynności opodatkowanych (odpłatna dzierżawa i najem), skutkuje możliwością dokonania korekty na podstawie art. 91 ust. 7 i ust. 7a ustawy o VAT.

Ponadto w toku kontroli podatkowej stwierdzono, że w ewidencji nabyć za grudzień 2012r. pod poz. 1 nieprawidłowo zaewidencjonowano fakturę nr [...] z dnia [...].12.2012r., gdyż kwoty na niej widniejące nie pokrywały się wartościami wykazanymi w rejestrze nabyć VAT. Różnica ta wpłynęła na zawyżenie przez Stronę podatku naliczonego na kwotę 1.537,50 zł.

W dniu 6 sierpnia 2014r. Strona złożyła korektę deklaracji VAT-7 za 12/2012, w której uwzględniała ustalenia kontroli podatkowej w części dotyczącej błędnego rozliczenia faktury z dnia [...].12.2012r., nr [...]. W pozostałej części Strona nie zgodziła się z ustaleniami zawartymi w protokole z kontroli podatkowej z dnia 21.07.2014r., a mianowicie z brakiem prawa do odliczenia w drodze korekt deklaracji VAT-7 na zasadach ogólnych podatku naliczonego zawartego w fakturach VAT dokumentujących budowę ww. obiektów sportowych.

Mając na uwadze powyższe nieprawidłowości, a także dowody zgromadzone zarówno w toku kontroli podatkowej jak i prowadzonego postępowania, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., określił Skarżącej kwoty związane z rozliczeniem podatku od towarów i usług za luty, maj-sierpień, październik-grudzień 2012r. oraz marzec, maj-sierpień, październik-grudzień 2013r. stwierdzając w jej uzasadnieniu, iż Strona nieprawidłowo rozliczyła podatek naliczony związany z budową obiektów sportowych w miesiącach, w których faktycznie poniesiono wydatki w złożonych korektach deklaracji VAT-7.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za miesiące luty, maj-sierpień, październik-grudzień 2012r. oraz marzec, maj-sierpień, październik-grudzień 2013r. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nadpłaty zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012r., poz. 749, z późn. zm., dalej O.p.). Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał bowiem, że zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p., za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zaś art. 73 § 1 pkt 1 O.p. stanowi, że nadpłata powstaje z dniem zapłaty przez podatnika podatku należnego lub w wysokości większej od należnej. Wyjaśniono, że nie ma podstaw do uwzględnia wniosku Strony w przedmiocie nadpłaty, gdyż w toku odrębnego postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...], określono wysokość zobowiązania podatkowego za ten okres.

Pismem z dnia 19 stycznia 2015r. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji z dnia 31 grudnia 2014r., w którym wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odwołaniu zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie:

1) przepisów postępowania:

• art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 4 O.p., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz odmowę stwierdzenia nadpłaty, podczas gdy po jej stronie istniała nadpłata w postaci podatku nadpłaconego, tj. podatku od towarów i usług zapłaconego w kwocie wyższej niż należna, co zostało jednoznacznie potwierdzone przez organ pierwszej instancji, poprzez dokonanie w dniu 13 grudnia 2013r. zwrotu kwot na rachunek bankowy Gminy,

• art. 145 O.p., poprzez zaniechanie doręczenia skarżonej decyzji pełnomocnikowi D.M., podczas gdy dla skuteczności doręczenia decyzji i wywołania przez decyzję skutków prawnych, jak również dla możliwości określenia początku biegu terminu dla wniesienia odwołania od decyzji doręczenie było niezbędne,

• art. 122 i art. 187 O.p., poprzez przyjęcie za podstawę wydania przedmiotowej decyzji - rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., nr [...] z dnia [...].12.2014r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, która to decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w zakresie zgromadzenia i oceny dowodów oraz przy pominięciu rozpatrzenia niektórych z nich,

• art. 124 i art. 210 O.p., poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonej decyzji, a jedynie zamieszczenie w treści decyzji lakonicznego stwierdzenia, iż "nie wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nadpłaty" przy pominięciu jakiejkolwiek analizy przedmiotowej okoliczności,

• art. 122 i art. 191 O.p., poprzez przyjęcie za podstawę wydania przedmiotowej decyzji - rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., nr [...] z dnia [...].12.2014r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, która to decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, tj. poprzez nieobiektywne i stronnicze prowadzenie postępowania oraz samowolę w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, mającą służyć wyłącznie uprawdopodobnieniu tezy wynikającej z treści protokołu kontroli podatkowej,

• art. 121 O.p., poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz brak udzielenia niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania.

• art. 125 O.p., poprzez niespełnienie obowiązku wnikliwego działania w sprawie i oparcie się przez organ pierwszej instancji jedynie na pobieżnym potraktowaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie,

• art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p., poprzez przyjęcie za podstawę wydania przedmiotowej decyzji - rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., nr [...] z dnia [...].12.2014r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, która to decyzja została wydana w postępowaniu dotkniętym naruszeniami w postaci wybiórczego traktowania materiału dowodowego i niewskazania przyczyn, dla których Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dał wiary dowodom, a w szczególności: zeznaniom świadków, tj. G.W. oraz J.T., a także dowodom z ksiąg podatkowych.

2) przepisów prawa materialnego:

• art. 91 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 7, ust. 7a ustawy o VAT, polegające na błędnym ich zastosowaniu w przedmiotowej sprawie, podczas gdy okoliczności sprawy nie uzasadniają zastosowania nadmienionych przepisów, bowiem stan faktyczny wskazuje na zasadność dokonania korekty jednorazowej, gdyż wszystkie towary i usługi nabyte przez Stronę w związku z realizacją obu inwestycji objęte były zamiarem wykonania przez Gminę czynności opodatkowanych podatkiem VAT,

• art. 86 ust. 10, ust. 11 oraz ust. 13 ustawy o VAT, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki jego zastosowania oraz odliczenie w oparciu o wskazany przepis nie było wyłączone na mocy innych przepisów prawa.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ podniósł, iż w decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. (będącej przedmiotem zaskarżenia w sprawie III SA/Wa 1546/15, w której WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 uchylił zaskarżoną decyzję), organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca w pierwotnych rozliczeniach VAT-7 za poszczególne miesiące 2012-2013r., wykorzystując związek czasowy podatku do odliczenia, powiązała go z czynnościami nieopodatkowanymi. Wskazuje to, iż Strona uznając, że nabywane w tym okresie towary i usługi dotyczą inwestycji, które będą wykorzystywane do wykonywania czynności niepodlegających opodatkowaniu, nie odliczała podatku wykazanego w fakturach zakupu. Organ drugiej instancji zajął stanowisko, że przystępując do realizacji przedmiotowych inwestycji Strona nie zamierzała w przyszłości wykorzystywać wybudowanych obiektów sportowych do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. W przeciwnym razie - posiadając taki zamiar - już w deklaracjach pierwotnych Strona powinna wykazać do odliczenia podatek od zakupów dotyczących tych inwestycji, zgodnie z normą prawną wyrażoną w art. 86 ust. 7b ustawy o VAT. Skoro nie odliczała podatku, to znaczy, że według jej ówczesnej wiedzy i przekonania nie posiadała prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wykazany w kwestionowanych fakturach.

W ocenie Organu późniejsza zmiana przeznaczenia obu inwestycji, na służące również działalności opodatkowanej, nie uprawiała Strony do dokonania natychmiastowego odliczenia VAT, gdyż w rezultacie stanowiłoby to naruszenie zasady neutralności. Organ odwoławczy uznał więc, iż nie można zgodzić się z wykładnią art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prezentowaną w odwołaniu przez Stronę. Późniejsze rozpoczęcie wykonywania czynności opodatkowanych nie daje prawa Stronie do korygowania rozliczenia za wcześniejszy okres. Organ odwoławczy stwierdził, że z uzasadnienia decyzji z dnia [...].04.2015 wynika, iż Dyrektor Izby Skarbowej poczynił wszelkie ustalenia na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym ujawnionych przez Stronę w toku postępowania odwoławczego jak i postępowania podatkowego przed organem pierwszej instancji. W żadnym przypadku dowody nie potwierdziły stanowiska Strony, iż z chwilą zakupów miała ona zamiar rozpoczęcia czynności opodatkowanych VAT.

Ponadto organ odwoławczy zajął stanowisko, iż nie bez znaczenia dla sprawy pozostają okoliczność zawarcia przez Stronę umowy z dnia [...] października 2012r., nr [...] o dofinansowanie budowy "hali sportowej z łącznikiem" w Gimnazjum w D. Strona wystąpiła o uzyskanie dofinansowania ze środków publicznych, które pokrywało nadkłady inwestycyjne przeznaczone tylko na cele publiczne. Dofinansowanie to uwzględniało również zapłacony podatek od towarów i usług. Dlatego organ odwoławczy stwierdził, iż postanowienia wynikające z umowy o dofinansowanie zaprzeczają tezom Strony, iż hala sportowa przy Gimnazjum w D. od początku miała służyć "również" realizacji zadań pozastatutowych.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż organ prowadzący sprawę wymiarową w drugiej instancji wbrew poglądowi Strony wskazał, że intencja wyrażona w treści protokołu z dnia 22 czerwca 2011r. z posiedzenia Komisji Budżetu, Finansów i Planowania Gospodarczego, o ewentualnej możliwości udostępniania gimnazjalnej hali sportowej mieszkańcom oraz innym chętnym, nie przesądza o zamiarze Podatnika co do działania w charakterze niepublicznym. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za oczywiste, że w ramach zadań statutowych gminy zasadniczo są realizowane zbiorowe potrzeby całej wspólnoty samorządowej, nie tylko uczniów szkoły. Określenie zaś przyszłych zadań w taki sposób nie czyni zamiaru po stronie Gminy realizacji czynności objętych podatkiem od towarów i usług.

Równocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił uwagę, iż zapisy uchwały z dnia [...] grudnia 2004r., nr [...] w sprawie ustalenia wysokości opłat za umieszczanie reklam na budynkach, obiektach, gruntach komunalnych Gminy, nie mają wpływu na istotę sprawy. Mają one charakter generalny, nie odnoszą się do konkretnej nieruchomości. Organ drugiej instancji uznał również, iż zaaprobowanie stanowiska Strony, że takie zapisy warunkują późniejsze świadczenie usług z wykorzystaniem boiska w R., prowadziłoby do wniosku, że każda gminna nieruchomość budowana jest z zamysłem wykorzystania jej do czynności pozastatutowych.

Zamierzonego przez Stronę skutku nie wywarły w postępowaniu wymiarowym również argumenty powołane przez nią w odwołaniu z dnia 30 grudnia 2014r., wskazujące na obecność udokumentowanej prognozy z 2012r. utrzymania czystości i konserwacji hali sportowej na rok 2013. Jak wskazała Strona, występowanie tej kategorii kosztu jednoznacznie wskazuje na zamiar odpłatnego udostępniania obiektu po godzinach lekcji kultury fizycznej. Natomiast organ odwoławczy wyraził pogląd w tym zakresie, iż świadczy to jedynie o tym, że nowo wybudowany obiekt sportowy przeznaczony do realizacji potrzeb uczniów szkoły, przy której jest zlokalizowany, wymagał nakładów na utrzymanie czystości i konserwację.

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej wyprowadził wniosek, iż zeznania złożone przez świadków J. T. i G. W. potwierdzają stanowisko Strony w sprawie, że przed przystąpieniem do realizacji zarówno budowy boiska w R. jak i hali sportowej w D. Strona planowała ich wykorzystanie w drodze odpłatnego najmu, jednakże w tym względzie nie korespondują one z okolicznościami faktycznymi sprawy. Podobne uznał za wątpliwe złożone w toku postępowania pierwszoinstancyjnego liczne oświadczenia Wójta Gminy D. o okolicznościach zamiaru przeznaczenia inwestycji dla celów działalności opodatkowanej.

Dyrektor Izby Skarbowej nie zgadzając się ze stanowiskiem Strony, że sporne inwestycje były realizowane z zamiarem realizacji czynności opodatkowanych wskazał, iż w momencie faktycznego poniesienia kosztów Strona nie korzystała z odliczenia podatku naliczonego, co stanowi uzewnętrznienie realizacji zamiaru wykorzystywania towarów i usług do czynności niepodlegających temu podatkowi. Ponadto uznał, iż Strona wyraziła wolę zmiany sposobu wykorzystania gospodarczego boiska gminnego w R. w sierpniu 2013r., tj. w momencie wystawienia pierwszych faktur (nr [...], z dnia [...].08.2013r.), dokumentujących odpłatną dzierżawę miejsce na boisku na promocję podczas imprezy "[...]". Podobna zmiana wykorzystania hali sportowej przy gimnazjum w D. nastąpiła w lutym 2014r. (co dokumentują faktury nr od [...] do nr [...]).

W rezultacie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał w decyzji z dnia [...].04.2015r., znak: [...], iż Stronie wykonującej swe zadania własne w zakresie zaspokajania potrzeb wspólnoty, nie przysługuje prawo do natychmiastowego odliczenia podatku naliczonego wynikające z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT z tytułu wydatków poniesionych na budowę obiektów sportowych, gdyż realizowana była z zamiarem posłużenia wyłącznie czynnościom pozostającym poza zakresem podatku od towarów i usług. Dopiero od chwili faktycznego wykorzystywania wybudowanego boiska jak i hali sportowej do wykonywania czynności opodatkowanych (odpłatna dzierżawa i najem), skutkuje prawem do dokonania korekty na podstawie w art. 91 ust. 7 i ust. 7a ustawy o VAT.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w rozpatrywanej sprawie stwierdził, że stanowisko Strony o powstaniu nadpłaty w związku z zwiększeniem kwot podatku naliczanego w wyniku skorygowania deklaracji VAT-7 za luty, maj-sierpień, październik-grudzień 2012r. oraz marzec, maj-sierpień, październik-grudzień 2013r. nie ma uzasadnionych podstaw faktycznych ani prawnych. W ocenie Organu wobec okoliczności, iż za powyższy okres Naczelnik Urzędu Skarbowego określił decyzją na podstawie art. 21 § 3 O.p. zobowiązanie podatkowe powrócono do stanu, w którym Strona uiściła podatek na rachunek bankowy urzędu skarbowego w wysokości wynikającej z pierwotnych rozliczeń podatku od towarów i usług. Organ uznał, iż nie występuje różnica pomiędzy kwotą wpłaconą przez Podatnika, a określoną w decyzji wymiarowej - nie ma formalnie nadpłaty, a przez to prawidłowym było stwierdzenie o jej odmowie.

W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaakceptował postępowanie organu pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty bez przeprowadzenia na nowo postępowania podatkowego, lecz uwzględniając treść wydanej wcześniej decyzji określającej zobowiązanie za tożsamy okres, rozstrzygnięto w przedmiocie zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej bez wpływu na powyższe pozostaje, iż za poszczególne okresy objęte postępowaniem dokonano zwrotu nadpłaty w trybie art. 75 § 4 O.p.

Organ nie podzielił stanowiska Strony, że realizacja nadpłaty bez uprzednio przeprowadzonego postępowania wyklucza możliwość późniejszego jego wszczęcia. Zaznaczył, iż treść art. 75 § 5 O.p wskazuje, że jeżeli zwrotu nadpłaty w trybie, o którym mowa w § 4, dokonano nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej, od kwoty nadpłaty podlegającej zwrotowi nie nalicza się odsetek za zwłokę. Powyższe regulacje z jednej strony dają organowi podatkowemu możliwość żądania zwrotu kwoty uprzednio zwróconej tytułem nadpłaty, z drugiej zaś są przejawem realizacji pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez ochronę polegającą na nienaliczaniu odsetek za zwłokę, a także niewszczynaniu postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. W związku z powyższym uznał, że rozstrzygnięcie o wysokości zobowiązania podatkowego, po pozytywnym załatwieniu wniosku podatnika o zwrot nadpłaty w trybie art. 75 § 4 O.p. jest zgodne z zasadą legalizmu oraz nie jest sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych.

Organ odnosząc się do kwestii podnoszonej w odwołaniu o pominięciu pełnomocnika Strony przez organ prowadzący sprawę w pierwszej instancji wskazał, iż w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa wystawionego przez Stronę do występowania w jej imieniu w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty w VAT za poszczególne miesiące roku 2012 i 2013. Pokreślił, że pełnomocnictwo złożone przez D.M. zostało udzielone przez Stronę, ale wyłącznie do wszczętego z urzędu postępowania wymiarowego w sprawie podatku od towarów i usług za tożsamy okres. Zaznaczył, iż postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz postępowanie w przedmiocie nadpłaty podatku są zupełnie odrębnymi postępowaniami. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie uwzględnił podniesionego w odwołaniu zarzutu pominięcia pełnomocnika przez organ pierwszej instancji, a w szczególności naruszenia przepisu art. 145 O.p.

Zdaniem organu drugiej instancji w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji poprawnie dokonał wskazania na przepisy, które stały się podstawą podjętego rozstrzygnięcia (art. 210 § 1 pkt 4 O.p.), jak również wyczerpującej i prawidłowej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego co doprowadziło do prawidłowego rozstrzygnięcia.

W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

Naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji wydanej w związku z decyzją wymiarową, tj. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] opartą na niewłaściwej podstawie prawnej tj. art. 91 ust. 1,2,3, 7 oraz 7a ustawy o VAT, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają zastosowania nadmienionych przepisów, bowiem stan faktyczny wskazuje na zasadność dokonania korekty jednorazowej. Wszystkie towary i usługi nabyte przez Gminę w związku z realizacją obu inwestycji objęte były od chwili planowania realizacji inwestycji zamiarem wykonywania przez Gminę czynności opodatkowanych podatkiem VAT;

2) naruszenie art. 86 ust. 10, 11 oraz 13 ustawy o VAT poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w związku z decyzją wymiarową, tj. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], która została wydana z naruszeniem ww. artykułu poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki jego zastosowania. Odliczenie w oparciu o wskazany przepis nie było wyłączone na mocy innych przepisów prawa.

II. Naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) naruszenie przepisów art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 75 § 4 O.p. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz odmowę stwierdzenia nadpłaty, podczas gdy po stronie podatnika- Gminy D. istniała nadpłata w postaci podatku nadpłaconego tj. podatku od towarów i usług zapłaconego w kwocie wyższej niż należna, co zostało jednoznacznie potwierdzone przez sam Organ poprzez dokonanie w dniu 13 grudnia 2013 r. zwrotu ww. kwot na rachunek bankowy Gminy;

2) naruszenie przepisów art. 122 i art. 187 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące luty, maj-sierpień, październik-grudzień 2012 r. oraz marzec, maj-sierpień, październik-grudzień 2013 r., której podstawę stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. nr [...] z dnia [...].12.2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego, która to decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania ze sfery zgromadzenia i oceny dowodów oraz przy pominięciu rozpatrzenia niektórych z nich, a zatem poprzez oparcie decyzji na wybiórczo potraktowanym materiale dowodowym;

3) naruszenie przepisu art. 210 § 4 O.p. poprzez podtrzymanie decyzji organu I instancji wydanej w związku z decyzją wymiarową, tj. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], opartą na niewłaściwej podstawie prawnej, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy jednoznacznie wynika, iż zastosowanie winny mieć przepisy art. 86 ust. 10, 11 oraz 13 ustawy o VAT;

4) naruszenie przepisów art. 124 i art. 210 O.p. przez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, podczas, gdy fakt, iż Ordynacja podatkowa nie precyzuje zawartości uzasadnienia nie oznacza, iż do uzasadnienia decyzji można przepisywać treść stanowiska Organu I instancji, wzbogacając ją jedynie o komentarz dotyczący treści przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, które są podatnikowi znane, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę rozstrzygnięcia Organu II instancji;

5) naruszenie przepisów art. 122 i art. 191 O.p. przez nieobiektywne prowadzenie postępowania podatkowego w zakresie reguł dowodowych, oraz dowolność w ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, mającą służyć wyłącznie uprawdopodobnieniu tezy wynikającej z treści protokołu kontroli podatkowej prowadzonej przez Organ I instancji pod nr 5393;

6) naruszenie przepisów art. 121 O.p. przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych;

7) naruszenie przepisów art. 125 O.p. poprzez niespełnienie obowiązku wnikliwego działania w sprawie i oparcie się przez Organ jedynie na pobieżnym i wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie;

8) naruszenie przepisów art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez wybiórcze traktowanie materiału dowodowego i niewskazanie przyczyn, dla których Organ podatkowy nie dał wiary niektórym dowodom, a w szczególności:

- zeznaniom świadków, tj. G. W. oraz J. T., uznając je za nieprzyczyniające się do wyjaśnienia istoty sprawy oraz nie dające jednoznacznej odpowiedzi, iż Gmina budowała przedmiotowe inwestycje z zamiarem wykorzystywania ich do czynności opodatkowanych, podczas, gdy z przedmiotowych zeznań jednoznacznie taki zamiar wynika,

- dowodom z ksiąg podatkowych, stanowiącym formalne potwierdzenie istniejącej po stronie Gminy praktyki odpłatnego udostępniania inwestycji, a co za tym idzie ich przeznaczenia na cele działalności opodatkowanej podatkiem VAT,

a także pominięcie faktu, że:

- treść wszystkich dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie w sposób niezbity wskazujących na istniejący już od 2011 r. jednoznaczny zamiar Gminy do przeznaczenia obiektów na cele sprzedaży opodatkowanej, przemawia na korzyść Gminy, stanowiąc przesłankę dla uznania zasadności zastosowania przez Gminę korekty jednorazowej, co w efekcie doprowadziło do istotnych błędów w ustaleniu stanu faktycznego poprzez bezzasadne uznanie, iż inwestycje gminne nie były realizowane z zamiarem wykorzystania ich do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, podczas gdy już na etapie planowania inwestycji (tj. od roku 2011) Gmina przewidziała takie przeznaczenie, co ma odzwierciedlenie we wszystkich przedłożonych Organowi dokumentach źródłowych.

9) naruszenie przepisów art. 187 § 1 w związku z art. 191 O.p. poprzez zaniechanie przez Organ zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego;

10) naruszenie przepisów art. 127 O.p. poprzez wydanie przez Organ decyzji bez uwzględnienia stanu faktycznego i prawnego w przedmiocie odwołania;

11) naruszenie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Organu I instancji.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, iż wśród dokumentów źródłowych w zaskarżonej decyzji przywołane zostały m.in. uchwała Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za umieszczenie reklam na budynkach, obiektach, gruntach komunalnych Gminy; uchwała Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie stawek czynszów i zasad korzystania z lokali użytkowych w obiektach komunalnych Gminy D.; protokół z posiedzenia Komisji Budżetu, finansów i Planowania Gospodarczego z dnia [...] czerwca 2011 r.; umowa NR [...] z dnia [...] października 2012 r. o dofinansowanie prowadzonej inwestycji oraz Umowa Nr [...] o przyznanie pomocy we ramach działania 413 "Wdrażanie Lokalnych Strategii Rozwoju"-, Wniosek FRKF JSFP- Wniosek do Ministra Sportu i Turystyki o dofinansowanie przebudowy, remontów i inwestycji obiektów sportowych z 17 maja 2012 r.; Pismo Gminy D. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; Pismo "Prognoza kalkulacji rocznych kosztów utrzymania obiektu" na rok 2013 z dnia 25 maja 2012 r.; dokument pt. Nabór na wolne stanowisko pracy z dnia 03.12.2013 r.; informacja o wynikach naboru na wolne stanowisko pomocnicze i obsługi- konserwator hali sportowej oraz kompleksu boisk sportowych z dnia 03.01.2014 r.; zakres czynności i obowiązków dla konserwatora hali sportowej oraz kompleksu boisk sportowych wraz z harmonogramem czasu pracy.

Skarżąca zarzuciła, iż Organ, ustalając stan faktyczny pominął wszystkie z wymienionych powyżej dokumentów źródłowych, których treść potwierdza zasadność stanowiska Gminy i prawidłowość dokonywanych przez nią rozliczeń w oparciu o art. 86 ust. 10, 11 oraz 13 ustawy o VAT. Podniosła, że Organ pomimo tego, iż dał wiarę jedynie określonym i wybranym przez siebie dowodom, nie wskazał jednocześnie powodów, dla których nie dał wiary pozostałym dowodom, przemawiającym niewątpliwie na jej korzyść.

Za rażąco błędne i nie poparte zgromadzonymi w sprawie dowodami uznała stanowisko Organu, jakoby nie zamierzała w przyszłości wykorzystywać wybudowanych obiektów sportowych do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, bowiem w deklaracjach pierwotnych nie dokonywała obniżenia podatku należnego VAT. Według Skarżącej, wskazane w niniejszym piśmie, a wiadome Organowi treści materiału dowodowego, które faktycznie przez Organ zostały pominięte, jednoznacznie wskazują na zamiar Gminy przeznaczenia obiektów na cele działalności opodatkowanej podatkiem VAT i to na długo przed dniem oddania obiektów do użytkowania.

Skarżąca zarzuciła Organowi wskazanie niewłaściwej podstawy prawnej poprzez błędne przyjęcie, iż brak było dowodów potwierdzających zamiar przeznaczenia inwestycji na cele związane z działalnością opodatkowaną podatkiem VAT, podczas gdy istniały niezbite dowody na istnienie przedmiotowego zamiaru i zostały one przedłożone w postępowaniu podatkowym toczącym się w niniejszej sprawie.

Skarżąca podkreśliła, iż podnoszone przez Organ w Decyzji zagadnienie wieloletniej korekty, jako kwestia wysoce kontrowersyjna, stanowi obecnie przedmiot postępowania prejudycjalnego, wszczętego na mocy Postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I FSK 1135/12 z dnia 25 czerwca 2014. Nie można zatem wykluczyć, iż stanowisko Organu wyrażone w treści zaskarżonej Decyzji uznane zostanie za sprzeczne z przepisami prawa Unii Europejskiej.

Skarżąca podniosła, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy decyzja o komercyjnym wykorzystaniu obiektów podjęta została na długo przed przystąpieniem do ich budowy. W ślad za stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2010 r., za sygnaturą I SA/Wr 235/10, wskazała, iż niezwłoczne odliczenie podatku naliczonego VAT przysługuje także wówczas, gdy faktyczne wykorzystanie towarów i usług nastąpi w kolejnych okresach rozliczeniowych. Zaznaczyła, iż przepisy prawa nie określają, w jakim konkretnie momencie ma nastąpić "niezwłoczne odliczenie podatku naliczonego",

Zdaniem Skarżącej, z przepisów art. 86 ust. 10 pkt 1, art. 86 ust. 13 ustawy o VAT wyraźnie wynika, iż podatnik nie ma obowiązku niezwłocznego obniżenia kwoty podatku należnego, jak błędnie podnosi Organ w swym w rozstrzygnięciu. Z uwagi na powyższe zarzuciła, iż Organ błędnie przyjął, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie ziściły się przesłanki dla stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiące luty, maj-sierpień, październik-grudzień 2012 r. oraz marzec, maj- sierpień, październik-grudzień 2013 r., czym dopuścił się naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 75 § 4 O.p. Skarżąca podniosła, iż sam Organ w treści zaskarżonej decyzji przytacza okoliczność dokonania w dniu 13 grudnia 2013 r. zwrotu kwot nadpłaty na rzecz Gminy, co stanowi realizację dyspozycji normy wyrażonej w treści art. 75 § 4 O.p.

W ocenie Skarżącej Organ dokonując w dniu 13 grudnia 2013 r. zwrotu na konto Gminy środków pieniężnych stanowiących m.in. kwoty nadpłaty w podatku od towarów i usług jednoznacznie potwierdził fakt ziszczenia się w niniejszym stanie faktycznym przesłanek dla stwierdzenia powstania po stronie Gminy nadpłaty w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące luty, maj-sierpień, październik-grudzień 2012 r. oraz marzec, maj-sierpień, październik- grudzień 2013 r. Skarżąca zakwestionowała stanowisko Organu wyrażone w treści zaskarżonej Decyzji. Podniosła, iż Organ sam podważa ustalenia poczynione już w 2013 r. w niezmienionym po dziś dzień stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Trafne okazały się zarzuty błędnego zastosowania przepisów art. 91 ust. 1,2,3, 7 oraz 7a ustawy o VAT. Sąd podzielił stanowisko Strony, że wszystkie towary i usługi nabyte przez Gminę w związku z realizacją obu inwestycji objęte były od chwili planowania realizacji inwestycji zamiarem wykonywania przez Gminę czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Trafny okazał się również zarzut naruszenia art. 86 ust. 10, 11 oraz 13 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki jego zastosowania oraz dokonanie odliczeń w oparciu o ten przepis.

Rację miała też strona, iż podnoszone przez organy zagadnienie wieloletniej korekty było kwestią wysoce kontrowersyjną i stanowiło przedmiot postępowania prejudycjalnego, wszczętego na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt. I FSK 1135/12 z dnia 25.06.2014r. Ostatecznie stanowisko organów zostało uznane za sprzeczne z przepisami prawa Unii Europejskiej.

Prawidłowe rozstrzygnięcie w tej sprawie wymagało uwzględnienia postanowienia Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 5 czerwca 2014 r. w sprawie C‑500/13, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 167, 187 i 189 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1), jak również zasady neutralności podatku od wartości dodanej (zwanego dalej "podatkiem VAT") w odniesieniu do artykułu 91 ust. 1–3, 7 i 7a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Wniosek został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Gminą Międzyzdroje a Ministrem Finansów w przedmiocie decyzji wydanej przez niego w związku z wnioskiem o dokonanie interpretacji dotyczącej korekty odliczenia naliczonego podatku VAT w przypadku dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość przeznaczoną w pierwszej kolejności do celów działalności zwolnionej, a następnie do celów działalności opodatkowanej.

Trybunał Sprawiedliwości udzielił odpowiedzi, że art. 167, 187 i 189 dyrektywy 2006/112 oraz zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim, jak przepisy w postępowaniu głównym, które w sytuacji, gdy przeznaczenie dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość ulega zmianie z wykonywania w pierwszej kolejności czynności niedających prawa do odliczenia podatku VAT na wykonywanie następnie czynności umożliwiających skorzystanie z tego prawa, przewidują dziesięcioletni okres korekty, licząc od chwili oddania do użytkowania dóbr inwestycyjnych, oraz wykluczają w związku z tym korektę jednorazową w przeciągu jednego roku podatkowego.

Zdaniem Trybunału, wymóg co najmniej pięcioletniego okresu korekty dla dóbr inwestycyjnych stanowi istotny element systemu korekt ustanowionego przez dyrektywę 2006/112, bowiem system ów pozwala uniknąć nieprawidłowości w obliczaniu kwot podlegających odliczeniu oraz powstania nieuzasadnionych korzyści lub strat dla podatnika i ma tym samym na celu zapewnienie neutralności obciążenia podatkowego.

Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem (nieistotne – przypis) art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi między innymi, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT). Prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony jest podstawowym uprawnieniem podatnika, zapewniającym realizację zasady neutralności VAT.

Odliczenie podatku przysługuje wtedy, gdy jest on związany z wykonywaniem działalności opodatkowanej. Co do zasady więc podatnik nie ma możliwości uwzględnienia kwot podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, które związane są z czynnościami zwolnionymi od podatku lub niepodlegającym opodatkowaniu. W przypadku gdy podatek naliczony jest związany z działalnością opodatkowaną VAT, prawo do obniżenia podatku należnego o ww. podatek realizowane jest zasadniczo bezzwłocznie. Jak bowiem wynika z art. 86 ust. 10 ustawy o VAT, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny (z zastrzeżeniem wyjątków nieistotnych w sprawie). Niezwłoczne odliczenie podatku przysługuje zarówno wtedy, gdy nabyte towary i usługi, przy których naliczono podatek, posłużą podatnikowi do wykonania czynności opodatkowanych w okresie rozliczeniowym, w którym otrzymał fakturę, jak i wtedy, gdy wykorzystanie tych towarów i usług nastąpi faktycznie w przyszłych okresach, w tym także w przypadku nabycia zmierzającego do wytworzenia środków trwałych, angażowanych następnie do realizacji działalności opodatkowanej. W takiej sytuacji podstawowe znaczenie dla prawa do odliczenia ma zamierzony (przyszły) związek ze sprzedażą opodatkowaną. Wykorzystanie towarów i usług do wykonywania określonych czynności (opodatkowanych i zwolnionych od podatku bądź nie podlegających opodatkowaniu w ogóle) może ulegać zmianom w czasie. W takim przypadku zastosowanie znajdują zasady określone w przepisach art. 91 ustawy o VAT, dotyczące korekty kwot podatku naliczonego (tak WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 9.07.2010 sygn akt SA/Wr 235/10).

Jak trafnie podniosła Skarżąca, dokumenty źródłowe (w postaci m.in. uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za umieszczenie reklam na budynkach, obiektach, gruntach komunalnych Gminy; uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie stawek czynszów i zasad korzystania z lokali użytkowych w obiektach komunalnych Gminy D.; protokołu z posiedzenia Komisji Budżetu, finansów i Planowania Gospodarczego z dnia [...] czerwca 2011 r.; umowy NR [...] z dnia [...] października 2012 r. o dofinansowanie prowadzonej inwestycji oraz umowy Nr [...] o przyznanie pomocy we ramach działania 413 "Wdrażanie Lokalnych Strategii Rozwoju", Wniosku FRKF JSFP, Wniosku do Ministra Sportu i Turystyki o dofinansowanie przebudowy, remontów i inwestycji obiektów sportowych z 17 maja 2012 r.; Pisma Gminy D. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]; Pisma "Prognoza kalkulacji rocznych kosztów utrzymania obiektu" na rok 2013 z dnia 25 maja 2012 r.; dokumentu pt. Nabór na wolne stanowisko pracy z dnia 03.12.2013 r.; informacji o wynikach naboru na wolne stanowisko pomocnicze i obsługi- konserwator hali sportowej oraz kompleksu boisk sportowych z dnia 03.01.2014 r.; zakresu czynności i obowiązków dla konserwatora hali sportowej oraz kompleksu boisk sportowych wraz z harmonogramem czasu pracy) potwierdzają zasadność stanowiska Gminy i prawidłowość dokonywanych przez nią rozliczeń w oparciu o art. 86 ust. 10, 11 oraz 13 ustawy o VAT.

Trafny jest zarzut Skarżącej, że Organ pominął powołane wyżej dowody, dając wiarę jedynie określonym i wybranym przez siebie dowodom, nie wskazał jednocześnie przyczyn, dla których nie dał wiary pozostałym dowodom, przemawiającym niewątpliwie na jej korzyść.

Zdaniem Sądu, z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że Gmina zamierzała w przyszłości wykorzystywać wybudowane obiekty sportowe do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem VAT, mimo iż w deklaracjach pierwotnych nie dokonywała obniżenia podatku należnego VAT. Należy przyznać rację Gminie, iż w toku przeprowadzonego postępowania wykazała istnienie (w dacie podjęcia inwestycji, a w każdym razie przed dniem oddania obiektów do użytkowania) zamiaru przeznaczenia obiektów na cele działalności opodatkowanej podatkiem VAT.

Sąd podziela również stanowisko Skarżącej, iż brak było podstaw do sformułowania przez Organ zarzutu nierzetelnego prowadzenia ewidencji zakupów VAT. Analiza ksiąg podatkowych prowadzi do wniosku o popełnieniu przez Gminę błędu rachunkowego w postaci zastosowania niewłaściwej stawki podatku VAT, błąd ten został skorygowany. Tego rodzaju błąd nie powinien zostać jednak potraktowany przez organ jako wywierający istotny wpływ dla rozstrzygnięcia sprawy.

Konkludując, Sąd orzekający w sprawie niniejszej uznał, że skarga została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Dlatego orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. i uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.

Podczas ponownego rozpoznania sprawy organ dokona ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz omówionych wyżej i zarzucanych w skardze przepisów prawa, z uwzględnieniem dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C 500/13 wykładni przepisów Dyrektyw i art. 91 ustawy o VAT. Orzekające w sprawie organy dokonały bowiem niewłaściwej interpretacji przepisów prawa krajowego, sprzecznej z wymienionymi wyżej przepisami prawa UE.