Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 296/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o prawo pomocy
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1, art. 243 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, podkreślając m.in., że jest osobą schorowaną, nie mającą żadnych źródeł dochodu i pozostająca na utrzymaniu małżonki otrzymującej emeryturę w wysokości 1471,15 zł netto.

Pismem doręczonym w dniu 2 maja 2011 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu dni danych zawartych we wniosku,

w szczególności poprzez udokumentowanie wszelkich otrzymywanych dochodów oraz ponoszonych wydatków, w tym na leczenie.

Pismem z dnia 4 maja 2011 r., nadanym w tym samym dniu, wnioskodawca stwierdził, że "niemożliwym jest uczynienie zadość przedmiotowemu wezwaniu, ponieważ zebranie wymaganych dokumentów zajęłoby kilka tygodni". Oświadczył zatem, że cofa wniosek i jednocześnie przedłożył dowód uiszczenia wpisu od skargi w obliczonej przez siebie kwocie 400 zł.

Odnosząc się do tego oświadczenia, przyjąć trzeba, że jego kategoryczna, jednoznaczna wymowa nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż skarżący cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Brak bowiem jakichkolwiek podstaw do odmiennej interpretacji jego pisma z dnia 4 maja 2011 r., zwłaszcza poprzez dopatrywanie się w nim innych wniosków, np. o przedłużenie terminu do wykonania wezwania, który w tym dniu przecież jeszcze nie upłynął. Okoliczności, które miały utrudnić skarżącemu wykonanie wezwania, czyli sugerowana przez niego jego nadmierna szczegółowość, zostały przecież przez niego wskazane wprost jako przyczyna rezygnacji z prawa pomocy, a nie próba usprawiedliwienia uchybienia terminu. Nie można zaś niejako w oderwaniu od wyraźnych wypowiedzi strony przypisywać jej żądań, które nie zostały przez nią – choćby nieprecyzyjnie i w sposób dorozumiany – wyrażone, nawet wówczas, gdyby były one dla niej bardziej korzystne i racjonalne. Stanowiłoby to naruszenie zasady skargowości, na której opiera się postępowanie sądowoadministracyjne, w tym postępowanie wpadkowe

w przedmiocie prawa pomocy, znajdującej odzwierciedlenie normatywne m. in. w art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu prawo pomocy może być wszak przyznane stronie na jej wniosek.

Taki wniosek został w rozpatrywanej sprawie złożony w przewidzianej prawem formie, co uruchomiło – w ramach postępowania głównego, zainicjowanego skargą – postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Strona pozostała jednak wyłącznym dysponentem wniosku, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie nabył uprawnienia do rozstrzygania z urzędu, tj. bez lub wbrew woli wnioskodawcy, wyrażonej w dostatecznie jasny sposób. Skoro zatem skarżący cofnął wniosek, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem, tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazującego podjęcie takiego postanowienia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie wniosku powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się tym samym bezprzedmiotowe, co również – stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – stanowi przesłankę umorzenia postępowania.

Mając na względzie powyższe, na podstawie przywołanych przepisów, stosowanych na zasadzie analogii oraz w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.