Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 102/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi G. D. i R. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 21 grudnia 2021 r., nr WI-IV.7840.3.39.2021.MA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarga G. D. i R. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z 21 grudnia 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Lęborskiego z 6 września 2021 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego (bez przyłączy) na działce nr [...] obręb [...], została wniesiona w następującym stanie sprawy:

Do Starosty Lęborskiego w dniu 1 lipca 2015 r. wpłynął wniosek G.D. i R.S. prowadzących działalność pod firmą [...] o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego (bez przyłączy) w Lęborku na działce nr [...] obręb [...].

Pismem z 6 lipca 2021 r. Starosta wezwał wnioskodawców do jednoznacznego określenia nazwy inwestora oraz przedstawienie dowodu dokonania opłaty skarbowej. Postanowieniem z 16 sierpnia 2021 r. Starosta zobowiązał wnioskodawców do uzupełnienia dokumentacji poprzez: 1) przedstawienie projektu, w którym inwestycja będzie spełniała warunek zapisany w planie miejscowym (§ 23 ust. 1 pkt 1 planu miejscowego dla obszaru w rejonie ulicy S. w Lęborku) – odnośnie dopuszczonej formy zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, zdaniem Starosty projekt przedstawia dwa budynki mieszkalne z garażami; 2) przedstawienie projektu zagospodarowania działki z naniesionymi wymiarami odległości linii zabudowy od granic działki, celem weryfikacji zgodności przebiegu linii zabudowy z zapisami planu miejscowego; 3) przedstawienie projektu, w którym dach budynku będzie spełniał warunek określony w § 5 ust. 2 planu miejscowego; 4) prawidłowe przedstawienie powierzchni całkowitej budynku z oznaczeniem wskaźnika intensywności zabudowy; 5) przedstawienie projektu, w którym obudowa śmietnika będzie spełniać warunki określone w § 5 ust. 4 planu miejscowego; 6) przedstawienie projektu zagospodarowania działki, w którym zapisy o dojeździe do działki będą ujednolicone i zgodne z warunkiem określonym w § 23 ust. 5 pkt 1 planu miejscowego; 7) przedstawienie projektu architektoniczno-budowlanego podpisanego przez autora projektu branży architektonicznej.

Pismem z 21 sierpnia 2021 r. inwestorzy przedłożyli uzupełnienie do sprawy oraz kolejno odnieśli się do punktów postanowienia Starosty wskazując, że przedstawiony projekt przewiduje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o dwóch lokalach mieszkalnych. Budynek stanowi jeden obiekt budowlany- stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość m.in. przez wspólny fundament, wspólną ścianę oddzielającą lokale mieszkalne i wspólny zadaszony taras.

Decyzją z 6 września 2021 r. Starosta Lęborski odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w/w inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że nie uzupełniono pkt 1 postanowienia. W ocenie organu I instancji przedmiotowy budynek w rzeczywistości stanowi dwa budynki jednorodzinne z garażami, połączone wspólną ścianą garażową, a plan miejscowy dopuszcza zabudowę mieszkalna wolnostojącą, a projektowany budynek projektowany jest jako budynek w zabudowie bliźniaczej. Lokale mieszkalne znajdują się w odrębnych częściach budynku, oddzielone garażami, a nad garażami znajduje się zadaszony taras. Tak zaprojektowanego budynku nie można zdaniem Starosty uznać za budynek jednorodzinny wolnostojący, a co za tym idzie inwestycja taka jest niezgodna z § 23 ust. 1 pkt 2 planu miejscowego. Ponadto w ocenie starosty przedmiotowa inwestycja narusza formę zabudowy realizowaną na działkach sąsiednich (działka nr [...] i [...]).

Od decyzji Starosty Lęborskiego inwestorzy złożyli odwołanie, twierdząc, że planowany budynek jest zgodny z planem miejscowym i nie narusza jego ustaleń.

Decyzją z 21 grudnia 2021 r. Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podkreślił organ, że jedną z pierwszych czynności, jaką organ rozpatrujący winien sprawdzić jest zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Działka inwestycyjna znajduje się na obszarze objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr XXI-335/2020 Rady Miejskiej w Lęborku z dnia 22.12.2020 roku. Według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka objęta inwestycją znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem 01.30b.MN. Jako przeznaczenie podstawowe tego terenu ustalono teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej -funkcję mieszkaniową dopuszcza się wyłącznie w formie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej (patrz § 23 ust. 1 pkt 1 zapisów planu miejscowego). Jako towarzyszące ustalonemu przeznaczeniu terenu dopuszcza się garaże, budynki gospodarcze, obiekty małej architektury. Stosownie do zapisu § 23 ust. 2 pkt 2 na każdej działce budowlanej dopuszcza się usytuowanie jednego budynku mieszkalnego. Zatem na tym obszarze zupełnie wykluczono funkcję mieszkaniową jednorodzinną w zabudowie bliźniaczej i szeregowej realizowane na jednej działce.

Planowana inwestycja - według projektu budowlanego - polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Budynek składać się będzie z dwóch brył o dwóch kondygnacjach nadziemnych (w tym poddasze użytkowe) połączonych niższą bryłą (garaże z tarasem krytym wspólnym dachem) cofniętą w stosunku do brył głównych. Budynek zaprojektowano jako niepodpiwniczony.

Starosta uznał jednak, że planowany budynek jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej i w postanowieniu z 16 sierpnia 2021 r. wskazał ten fakt, jako niezgodność z planem miejscowym. W odpowiedzi na wskazaną przez Starostę niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pełnomocnik wyjaśnił, że budynek stanowi jeden obiekt budowlany i konstrukcyjnie samodzielną całość m.in. przez wspólny fundament, wspólną ścianę oddzielającą lokale mieszkalne i wspólny zadaszony taras.

Zdaniem Wojewody Pomorskiego słuszność należy przyznać organowi pierwszej instancji, bowiem zgodnie art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Przy wykładni w/w przepisu uwzględnić definicję budynku zawartą w art. 3 pkt 2, w myśl którego budynek to obiekt budowlany który jest: "trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Uwzględniając powyższe, dla oceny czy mamy do czynienia z budynkiem jednorodzinnym wolnostojącym o dwóch mieszkaniach, czy też z odrębnymi budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej, istotne znaczenie będzie miało, czy obie części obiektu mogą funkcjonować w sposób samodzielny i niezależny od siebie nawzajem, przy równoczesnym spełnieniu przez każdą z nich cech budynku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji nawet posiadanie wspólnego fundamentu lub dachu, ale bez wspólnej piwnicy czy poddasza oraz ściany łączącej obie części obiektu, choć o odpowiedniej odporności ogniowej, nie musi zaprzeczać warunkowi samodzielności konstrukcyjnej i nie wyklucza, że tworzą one w rzeczywistości dwa osobne domy mieszkalne, czyli budynki jednorodzinne zrealizowane w formie zabudowy bliźniaczej (wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. Akt II OSK 1601/08). O samodzielności funkcjonalnej tych budynków może świadczyć m.in. posiadanie osobnych wejść, klatek, instalacji, przyłączy, szamb, czy garaży (wyrok NSA z dnia 28 października 2016 roku.,sygn. akt II OSK 786/16). Zazwyczaj także oba domy jednorodzinne cechuje identyczność wyglądu elewacji, kształtu bryły, kubatury, powierzchni zabudowanej, choć nie jest to konieczne. Trafność powyższego poglądu potwierdza pośrednio przepis §210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie – od fundamentu do przykrycia dachu – mogą być traktowane jako odrębne budynki. W powyższym rozporządzeniu wykonawczym do ustawy Prawo budowlane także funkcjonuje pojęcie budynków wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych. Przepis § 217 ust. 2 rozporządzenia określa z kolei klasę odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV: bliźniaczych, szeregowych lub atrialnych. Ponadto w Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), w objaśnieniach wstępnych do pojęć podstawowych wskazuje się, że; "W przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeżeli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalację i są oddzielnie wykorzystywane". Według PKOB zatem nawet brak ściany przeciwpożarowej nie wyklucza uznania zabudowy jednorodzinnej za bliźniaczą, jeżeli tylko oba budynki zostały tak zaprojektowane, że mogą być odrębnie wykorzystywane. W związku z powyższym Wojewoda Pomorski stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnego rodzaju zabudowy jednorodzinnej. Przemawia za tym fakt, że każdy budynek zaprojektowany został z oddzielnym wejściem z poziomu gruntu, według projektu, przestrzeń garażu podzielona jest ścianą – do każdego mieszkania przypisano stanowisko garażowe, niezależne instalacje centralnego ogrzewania (dwa kotły na pellet i dwa ciągi kominowe na każdy obiekt). Zasilanie w energię elektryczną realizowane będzie poprzez wewnętrzną linię zasilającą odrębnie dla każdego z lokali. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazano, że dla budynku przewidziano odrębne przyłącza kanalizacji sanitarnej i wodociągowe ( zrealizowane zostaną wg odrębnego opracowania). Poza tym, układ funkcjonalny mieszkań został zorganizowany w odbiciu lustrzano-bliźniaczym. Oznacza to, że obydwie części tzw. bliźniaka (oba budynki) posiadają identyczne elewacje, bryły, kubatury oraz powierzchnie. Wskazane powyżej cechy projektowanych budynków świadczą, że przewidziane w nich mieszkania zostały pomyślane jako przeznaczone do całkowicie niezależnego i samodzielnego funkcjonowania ( wykorzystywania), co uzasadniało potraktowanie ich w rzeczywistości za odrębne budynki, połówki bliźniaka. Oceny tej nie niweczy fakt, że obiekt posiada wspólny taras oraz dach. Inwestorzy podali, że budynek posiada wspólny fundament. W dokumentacji brak jest rzutu fundamentu umożliwiającego weryfikacje tych twierdzeń. Jednak jak wyżej wyjaśniono okoliczność zaprojektowania wspólnego fundamenty nie wyklucza, że taki sposób zaprojektowania inwestycji w rzeczywistości stanowi dwa osobne domy mieszkalne czyli budynki jednorodzinne zrealizowane w formie zabudowy bliźniaczej.

Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jednoznacznie wynika, że jeżeli na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy i inny akt prawa miejscowego, to na organie rozpatrującym taki wniosek spoczywa obowiązek sprawdzenia rozwiązań i założeń przedstawionego projektu budowlanego z postanowieniami tych aktów (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 09.07.2020r., sygn. akt II SA/Ol 319/20) Ustawodawca określając w treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu i innych aktów prawa miejscowego, posługuje się pojęciem "zgodności" co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność" czy też "brak sprzeczności". Nie można w tym zakresie stosować wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, że miejscowy plan i inne akty prawa miejscowego zawierają ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązują tak długo, dopóki nie zostanie stwierdzona ich nieważność bądź nie zostaną uchylone. Postanowienia tych aktów wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na ich obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości na podstawie przepisów odrębnych.

We wniesionej skardze inwestorzy zarzucili naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 6. art. 7, art. 77 § 1 art. 107 § 3 Kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i nierozważenie wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz uznanie iż planowany budynek jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej, błędne uzasadnienie decyzji, ograniczające się jedynie do przytoczenia przepisów i wyroków sądów niezwiązanych ze sprawą;

- art. 7, art. 9 i art. 10 § 1 Kpa poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na wynik postępowania co spowodowało brak możliwości dochodzenia swoich praw i naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu;

- art. 84 § 1 Kpa poprzez brak powołania biegłego w celu wydania opinii, pomimo że w sprawie wymagane były wiadomości specjalne.

Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji bądź uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że planowana inwestycja polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego. Zgodnie z projektem budowlanym budynek stanowi jeden obiekt budowlany tj. stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość z uwagi na wspólny fundament, wspólną ścianę oddzielającą lokale mieszkalne i wspólny zadaszony taras. Strona wskazuje, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W w/w skardze strona skarżąca stwierdza, że art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego nie zawiera definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego. W orzecznictwie natomiast wyróżnia się linię orzeczniczą dotyczącą budynku wolnostojącego w związku z czym przez budynek wolnostojący należy rozumieć budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, gdy pomiędzy poszczególnymi elementami budynku, takimi jak fundament, ściany nośne więźba dachowa, istnieje wolna przestrzeń i żaden z tych elementów nie jest konstrukcyjnie ani funkcjonalnie powiązany z drugim obiektem budowlanym ( Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2019 r. VII SA/Wa 1646/18). Skarżący podkreślili, że ustawa Prawo budowlane, ani przepisy wykonawcze nie zawierają ustawowej definicji budynku w zabudowie bliźniaczej, co nie pozwala na pełne scharakteryzowanie tego rodzaju zabudowy i tym samym stwierdzenie przez organ, bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy planowany budynek mieszkalny jest budynkiem wolnostojącym czy budynkiem w zabudowie bliźniaczej. Dalej, skarżący powołując się na wyroki NSA z dnia 21 października 2016 II OSK 64/15 i NSA z dnia 28 czerwca 2012 roku sygn. akt II ISK 612/11 stwierdzili, że obiekt w zabudowie bliźniaczej to faktycznie dwa odrębne budynki przylegające do siebie jedną ze ścian. Stwierdzili ponadto, że projekt planowanej inwestycji nie przedstawia dwóch lokali mieszkalnych oddzielonych dwoma ścianami osobnymi dla każdej części. Według skarżących twierdzenia organu, że planowany budynek jest budynkiem w zabudowie bliźniaczej należy uznać za bezzasadny, ponieważ budynek w zabudowie bliźniaczej to dwa niezależne, ale przylegające do siebie domy, złączone podwójną ścianą, natomiast jednorodzinny dwulokalowy to ten typ łączenia segmentów, w którym ściana szczytowa łącząca lokale jest wspólna i pojedyncza. Skarżący podnieśli, że celem oceny czy planowany budynek jest wolnostojący czy bliźniaczy, niezbędne jest dokonanie wnikliwej analizy projektu budowlanego w celu ustalenia w jaki sposób lokale stykają się ze sobą i czy można uznać, że w miejscu przylegania lokali powstała konstrukcja powodująca istnienie konstrukcyjnych części wspólnych obu lokali, a także, czy sposób połączenia lokali wskazuje na to, że złączone są podwójną ścianą czy też łączącą lokale ściana jest wspólna i pojedyncza. Dalej strona podnosi, że Organ wydał decyzję bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy tj. nie przeprowadził wnikliwej analizy stanu faktycznego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej a ograniczył się jedynie do przytoczenia przepisów i orzeczeń sądów niezwiązanych ze sprawą.

W odpowiedzi na skargę 28 stycznia 2022 roku Wojewoda Pomorski wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Ocenie Sądu podlega decyzja Wojewody Pomorskiego z 21 grudnia 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Lęborskiego z 6 września 2021 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego (bez przyłączy) na działce nr [...] obręb [...].

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii zgodności planowanej inwestycji z postanowieniami § 23 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXI-335/2020 Rady Miejskiej w Lęborku z dnia 22 grudnia 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ulicy Spółdzielczej w Lęborku (Pomor. 2021, poz. 238 - dalej jako m.p.z.p.)), zgodnie z którym na terenie planowanej inwestycji funkcję mieszkaniową dopuszcza się wyłącznie w formie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2021 r., poz. 2351) – dalej jako "Prawo budowlane", przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

W ocenie organów planowana inwestycja nie odpowiada przywołanym ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bowiem nie stanowi formy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej, a jest w istocie zabudową bliźniaczą.

Sąd podziela to stanowisko. Zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego przez budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Stosownie natomiast do art. 3 pkt 2 tej ustawy przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Prawo budowlane nie definiuje dokładnie poszczególnych rodzajów zabudowy jednorodzinnej, co jednak nie może to prowadzić do wniosku, że powołany wyżej przepis pozbawiony jest w tym zakresie znaczenia normatywnego, gdyż przeczyłoby to zasadzie racjonalnego ustawodawcy. Należy bowiem mieć na uwadze, że dany typ zabudowy (wolno stojąca, bliźniacza, szeregowa) ma istotne znaczenie dla określenia stopnia jej intensywności. Dla oceny czy mamy do czynienia z budynkiem jednorodzinnym wolno stojącym o dwóch mieszkaniach, czy też z odrębnymi budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej, istotne znaczenie będzie miało, czy obie części obiektu mogą funkcjonować w sposób samodzielny i niezależny od siebie nawzajem, przy równoczesnym spełnianiu przez każdą z nich cech budynku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2952/18 (dostępny w CBOSA) nawet posiadanie wspólnego fundamentu lub dachu, ale bez wspólnej piwnicy czy poddasza, oraz ściany łączącej obie części obiektu, choć o odpowiedniej odporności ogniowej, nie musi zaprzeczać warunkowi samodzielności konstrukcyjnej i nie wyklucza, że tworzą one w rzeczywistości dwa osobne domy mieszkalne, czyli budynki jednorodzinne zrealizowane w formie zabudowy bliźniaczej (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1601/08, CBOSA). Oczywiste jest bowiem, że zaprojektowanie wskazanych elementów konstrukcyjnych jako wspólnych dla obu budynków znacząco obniża koszty realizacji całości, nie uniemożliwiając równocześnie ich całkiem niezależnego funkcjonowania, przy spełnianiu cech budynku określonych w art. 3 pkt 2 pr. bud. Natomiast o samodzielności funkcjonalnej tych budynków może świadczyć m.in. posiadanie osobnych wejść, klatek, instalacji, przyłączy, szamb, czy garaży (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 786/16, CBOSA). Zazwyczaj także oba domy jednorodzinne cechuje identyczność wyglądu elewacji, kształtu bryły, kubatury, powierzchni zabudowy, choć nie jest to konieczne. W każdym przypadku ocena danego projektu budynku jednorodzinnego pod kątem jego kwalifikacji jako domu wolno stojącego albo w zabudowie bliźniaczej powinna być indywidualna i dokonywana w oparciu nie tylko o kryterium samodzielności konstrukcyjnej, ale też samodzielności funkcjonalnej (sposobu wykorzystywania).

Odnosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy wskazać należy, że z projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego wynika, iż planowana inwestycja stanowi zespół dwóch budynków połączonych garażami (rzut parteru), wspólnym tarasem (rzut poddasza) oraz wspólnym dachem (rzut dachu). Każdy z dwóch budynków posiada własne wejście, przewidziane niezależne przyłącza energetyczne, wodociągowe oraz kanalizacyjne. W każdym z tych budynków zaprojektowane zostało pomieszczenie na kotłownię, co świadczy, iż ogrzewanie tych budynków ma być niezależne. W ocenie Sądu powyższe wskazuje, iż oba te budynki mogą funkcjonować samodzielnie i niezależnie od siebie. W istocie są to dwa odrębne budynki połączone ścianą garaży, wspólnym tarasem oraz dachem. Każdy z tych budynków odpowiada też definicji budynku określonej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego.

Organy zakwalifikowały ten obiekt jako budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej z uwagi na to, iż układ funkcjonalny pomieszczeń został zorganizowany w odbiciu lustrzano-bliźniaczym. Sąd podziela stanowisko organów, iż tak zaprojektowana inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami § 23 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p. Zauważyć też należy, że stosownie do § 23 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p. na każdej działce budowlanej dopuszcza się usytuowanie jednego budynku mieszkalnego. Ten zapis powoduje, iż sprzeczne z planem miejscowym jest również usytuowanie dwóch budynków mieszkalnych na jednej działce budowlanej.

Tym samym wobec tego, iż inwestorzy mimo wezwania nie usunęli powyższej nieprawidłowości zasadnie organy architektoniczno-budowlane odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2022 r., poz. 329).