Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1518/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 1 pkt 2 art. 41 ust. 1 art. 39 ust. 5 pkt 6 art. 4
journal: Dz.U. 2014 poz 1822
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Piotr Borowiecki (spr.), Andrzej Góraj, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2017 r. sprawy ze skargi W. Z. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby uchyla zaskarżone orzeczenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], Centralna Komisja Lekarska (dalej także: "CKL" lub "organ odwoławczy") - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822 - dalej także: "u.k.l.MSW"), po rozpoznaniu odwołania W. Z. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w sprawie inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą - orzekła, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji.

Zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Jak wynika z akt sprawy, w związku z długotrwałym zwolnieniem lekarskim - powyżej 30 dni - na którym przebywał skarżący - [...] Komendy Miejskiej Policji w [...] W. Z., został on skierowany na wykonanie badań kontrolnych policjanta, celem określenia aktualnego stanu zdrowia oraz stopnia przydatności do służby.

W dniu [...] grudnia 2014 r. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] (dalej także: "WKL MSW" lub "organ pierwszej instancji") wydała orzeczenie nr [...] w sprawie inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą, w której stwierdzono, że [...] KMP w [...] W. Z. jest "Zdolny do służby z ograniczeniem. Czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku z ponownym przekomisjonowaniem za rok". Ponadto, Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych stwierdziła, że rozpoznane u skarżącego schorzenie - cechy [...] - nie pozostaje w związku ze służbą, gdyż nie odpowiada wymogom rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 206, poz. 1723). Jednocześnie, WKL MSW uznała, że schorzenia ww. rozpoznania nie sięgają inwalidztwa, orzekając jednakże, iż przeciwwskazana jest praca w napięciu nerwowym.

Od powyższego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] skarżący wniósł odwołanie, w którym zwrócił się z wnioskiem o ponowne przebadanie przez Okręgową Komisję Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...].

Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...], opierając się na badaniu psychologicznym, konsultacji specjalistycznej - psychiatrycznej, dokumentacji medycznej oraz badaniu własnym skarżącego, wydała w dniu [...] marca 2015 r. orzeczenie nr [...], w którym stwierdziła u skarżącego "Cechy [...]", określone w § 80 pkt 1 kat. C wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, z kategorią zdolności do służby lub do pracy: trwale niezdolny do służby. Ponadto, Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...] stwierdziła, że w przypadku skarżącego związek schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby nie istnieje. Jednocześnie, Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...] uznała, że schorzenie opisane w rozpoznaniu nie figuruje w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w szczególnych warunkach lub właściwościach służby wywołujących chorobę stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...] wskazała również, iż schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą, gdyż nie figuruje w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. Badany jest zdolny do pracy i nie wymaga stałej opieki drugiej osoby przy wykonywaniu podstawowych czynności życiowych. Ponadto, we wspomnianym orzeczeniu zaliczono badanego do trzeciej grupy inwalidzkiej, wskazując, że inwalidztwo istnieje od dnia [...] marca 2015 r. i jest czasowe. Komisja ustaliła ponadto, iż termin badania kontrolnego wyznaczony zostanie na marzec 2018 r., wskazując, iż przed owym badaniem należy wykonać konsultację psychiatryczną i psychologiczną.

Na powyższe orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] marca 2015 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zaskarżając zarówno sporne orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...], jak i utrzymane nim w mocy orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. wyłącznie w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego je orzeczenia WKL MSW w [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia oraz uchylenie w zaskarżonej części poprzedzającego je orzeczenia, jako wydanego z rażącym naruszeniem norm prawa materialnego, skarżący zarzucił obu spornym orzeczeniom komisji lekarskich naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, skarżący zarzucił Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] naruszenie art. 139 k.p.a. - poprzez rozpatrzenie odwołania na niekorzyść strony, zaskoczenie skarżącego nowymi zarzutami i nową kwalifikacją choroby, która nie była przedmiotem orzekania przez WKL MSW w [...], a także rażącym pogorszeniem sytuacji skarżącego poprzez uznanie go za niezdolnego do służby w Policji, podczas gdy przez organ pierwszej instancji był uznany za niezdolnego do służby z ograniczeniami. Ponadto, skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 6-9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a także zaniechanie przytoczenia konkretnych przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia i w konsekwencji - wydanie orzeczeń, z treści których nie sposób wywieść, dlaczego organ zajął dane stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2016 r. skarżący podtrzymał zarzuty postawione wyłącznie w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji oraz naruszeń norm przepisów o postępowaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] oraz poprzedzającego je orzeczenia WKL MSW w [...] w części dotyczącej zdolności do służby w Policji, ewentualnie - w przypadku wystąpienia przesłanek ujętych w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia oraz uchylenie w zaskarżonej części orzeczenia WKL MSW w [...].

W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1222/15, uchylił zaskarżone orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] marca 2015 r.

W uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi stwierdził, że zaskarżone orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] zostało wydane z naruszeniem prawa. Przede wszystkim, WSA w Łodzi wskazał, że z treści zaskarżonego orzeczenia wynika, że Komisja dokonała badania lekarskiego na podstawie skierowania nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. wystawionego przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] celem ustalenia przydatności funkcjonariusza do dalszej służby w Policji lub na zajmowanym stanowisku. Tymczasem, jak zauważył Sąd, w świetle obowiązujących przepisów (również poprzednio obowiązujących) na podstawie skierowania działa komisja pierwszej instancji, a komisja odwoławcza postępuje w trybie postępowania odwoławczego, tj. rozpoznaje odwołanie od orzeczenie wydanego w pierwszej instancji.

Ponadto, WSA w Łodzi zarzucił, że z uzasadnienia orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nie wynika fakt, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. zostało uchylone. WSA w Łodzi zauważył bowiem, iż zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w przypadku uchylenia decyzji przez komisję odwoławczą powinno to nastąpić jednocześnie z wydaniem nowej decyzji. Tymczasem, jak wskazał WSA w Łodzi, na orzeczeniu WKL MSW widnieje tylko stempel o treści "UCHYLONO" i datownik "2015-02-[...]", a także podpis przewodniczącego Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...]. Tym samym, w ocenie Sądu, zaskarżone orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] marca 2015 r. w ogóle nie wyjaśnia przyczyn uchylenia spornej decyzji WKL MSW w [...]. Dodatkowo, WSA w Łodzi zauważył, że zgodnie z unormowaniami art. 40 ust. 1 w zw. z art. 47 ust. 3 cyt. ustawy, orzeczenie uchylające winno zostać podpisane przez wszystkich członków Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...], co potwierdza konieczność jednoczesnego orzekania w przypadku, gdy Okręgowa Komisja Lekarska MSW widzi podstawy uchylenia orzeczenia komisji lekarskiej wydanego w pierwszej instancji i wydania nowego.

WSA w Łodzi zarzucił jednocześnie, że w zaskarżonym orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nie wskazano podstawy prawnej działania tej komisji, albowiem w zakresie podjętego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy nie odwołano się do ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Tymczasem, jak stwierdził WSA w Łodzi, w decyzji należy wskazać nie tylko przepisy prawa materialnego określające prawa i obowiązki stron, ale również przepisy prawa procesowego regulujące sposób postępowania przed organami.

Reasumując, Sąd stwierdził, że nie ma możliwości oceny prawidłowości podjęcia zaskarżonej decyzji o uchyleniu orzeczenia WKL MSW w [...], albowiem Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...] nie przedstawiła żadnych motywów i argumentacji w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zarzucił, iż zaskarżone orzeczenie Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...] nie spełnia wymagań dotyczących prawidłowego uzasadnienia, w rozumieniu art. 39 ust. 5 ustawy w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał bowiem, iż zaskarżone orzeczenie zawiera jedynie wskazanie rozpoznanych schorzeń. Według Sądu, tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość w rozpoznaniu sprawy i nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu, a tym samym powoduje, że poprzez brak rzeczowej argumentacji, orzeczenia nie można poddać kontroli. Jednocześnie, Sąd uznał, że skarżący słusznie podniósł, że został zaskoczony nowymi zarzutami i nową kwalifikacją choroby przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w [...], która nie była przedmiotem orzekania przez WKL MSW w [...], a także rozstrzygnięciem w postaci uznania go za niezdolnego do służby w Policji, podczas gdy przez organ pierwszej instancji skarżący był uznany za niezdolnego do służby z ograniczeniami. Ponadto, w ocenie Sądu, skarżący zasadnie zarzucił komisji naruszenie przepisów art. 6-9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. a także zaniechanie przytoczenia konkretnych przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia i w konsekwencji wydanie orzeczenia, z treści którego nie sposób wywieść, dlaczego organ zajął dane stanowisko w sprawie.

WSA w Łodzi wskazał ponadto, że dopiero w odpowiedzi na skargę, odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia art. 139 k.p.a., poprzez wydanie przez komisję odwoławczą rozstrzygnięcia na niekorzyść badanego w związku ze stwierdzeniem trwałej niezdolności do służby (WKL MSW w [...] orzekła o zdolności do służby z ograniczeniami), Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...] w sposób lakoniczny powołała się na art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w którym wskazano, że Centralna Komisja Lekarska nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej chyba, że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych. Komisja uznała, że zaistniały istotne okoliczności faktyczne, tj. stan zdrowia orzekanego, który w opinii psychologiczno-psychiatrycznej dyskwalifikował go z pełnienia dalszej służby w Policji. Zdaniem WSA w Łodzi, nadal nie wyjaśniono jednak, czy pominięto istotne okoliczności faktyczne (a jeżeli tak, to jakie), czy powtórne badania skarżącego ujawniły pogorszenie jego stanu zdrowia i czy to ta okoliczność legła u podstaw podjętej decyzji o trwałej niezdolności do służby, czy też może podstawą była odmienna ocena zgromadzonego materiału dowodowego. Zdaniem WSA w Łodzi, kwestie te, jako przesądzające o legalności podjętego rozstrzygnięcia, winny być w sposób szczegółowy omówione, przeanalizowane, a wnioski końcowe przedstawione w uzasadnieniu wydanego orzeczenia w sposób zgodny z art. 39 ust. 5 pkt 1 cyt. ustawy w związku z art. 107 § 3 k.p.a.

W konsekwencji, WSA w Łodzi uznał, że opisane powyżej uchybienia procesowe, jako mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, były więc podstawą uchylenia zaskarżonego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] marca 2015r. w przedmiocie ustalenia trwałej niezdolności do służby w Policji. Sąd uznał jednocześnie, że na obecnym etapie postępowania - wobec braku szczegółowego uzasadnienia i możliwości oceny argumentacji organu odwoławczego, który w odpowiedzi na skargę powołał się na art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - nie można przyjąć, iż zaskarżone orzeczenie dotknięte jest wadą nieważności wynikającą z art. 139 k.p.a. Sąd nie zgodził się również z zarzutem zastosowania nieaktualnych przepisów.

W wyniku powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1222/15, sprawa odwołania skarżącego od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], trafiła do rozpoznania przez Centralną Komisję Lekarską w składzie orzekającym w [...].

W wyniku rozpoznania odwołania Centralna Komisja Lekarska - działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - wydała w dniu [...] czerwca 2016 r. orzeczenie nr [...], na mocy którego - opierając się na badaniach własnych osoby skarżącego, a także na wynikach zleconych przez siebie badań dodatkowych lub/i konsultacji - orzekła, że skarżący W. Z. jest niezdolny do służby w Policji.

W wydanym orzeczeniu CKL, powołując się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898) - wskazała w Części A orzeczenia, w punkcie 11 Rozpoznanie: "[...] § 79 p. 2 rub. 5 C ICD F43.2".

Ponadto, w pkt. 12 wydanego orzeczenia CKL, określając kategorię zdolności skarżącego do służby lub do pracy, wskazała: "C - niezdolny do służby. Trwale niezdolny do służby".

Z kolei, w pkt. 13 Części A wydanego orzeczenia CKL, ustalając związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, wskazała, że: "nie dotyczy".

W Części C wydanego orzeczenia (dotyczącej inwalidztwa) CKL, powołując się na powyższe rozpoznanie (vide: "[...] § 79 p. 2 rub. 5 C ICD F43.2") - wskazała, że badany może wykonywać pracę spokojną, zaś określając przeciwskazania dotyczące zatrudnienia - podniosła, iż przeciwskazaniem dla skarżącego jest "praca powodująca napięcie nerwowe". Z Części C wydanego orzeczenia wynika ponadto, że "badany jest zdolny do pracy" i "nie wymaga opieki innej osoby". Jednocześnie, Centralna Komisja Lekarska, zaliczając skarżącego do trzeciej grupy inwalidzkiej, wskazała, iż stwierdzone inwalidztwo "nie pozostaje w związku ze służbą", a także "nie powstało wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby/choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby". Centralna Komisja Lekarska ustaliła ponadto, że inwalidztwo istnieje od [...] czerwca 2016 r. CKL uznała, że stwierdzone inwalidztwo jest czasowe, zaś termin badania kontrolnego wyznaczyła na czerwiec 2018 r., podnosząc jednocześnie, iż przed jego wykonaniem należy przejść konsultację psychiatryczną.

W uzasadnieniu Części C orzeczenia Centralna Komisja Lekarska, wskazując na całość obrazu klinicznego badanego - uznała, że skarżący jest niezdolny do służby w Policji. Jednocześnie, CKL podniosła, iż przyznała skarżącemu trzecią grupę inwalidzką bez związku ze służbą w Policji, określając, iż owo inwalidztwo jest czasowe, zaś badanie kontrolne skarżący winien przejść w czerwcu 2018 r.

W Części F wydanego orzeczenia, zawierającym szczegółowe uzasadnienie, Centralna Komisja Lekarska podniosła na wstępie, uzasadniając swoją właściwość, iż zgodnie z ustawą z dnia 28 listopada 2014 r o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, Wojewódzkie i Okręgowe Komisje Lekarskie MSW zakończyły urzędowanie z dniem 30 czerwca 2016 r. Organ odwoławczy wskazał, że powołano Rejonowe Komisje Lekarskie , Centralną Komisje Lekarską MSW i składy orzekające poza jej siedzibą. Wskazując na swoją właściwość, Centralna Komisja Lekarska powołała się na Zarządzeniem Nr 16 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 17 lipca 2015 r. w sprawie miejscowości, w których orzekają składy orzekające Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych działające poza jej siedzibą oraz obszarów ich właściwości terytorialnej (Dz.U. z dnia 20 lipca 2015 r.), które określiło, iż skład orzekający Centralnej Komisji Lekarskiej w [...] właściwy jest dla obszarów województw: [...]. W tej sytuacji, CKL uznała, że składem właściwym dla ponownego rozpoznania odwołania od orzeczenia WKL MSW w [...] w drugiej instancji jest Skład Orzekający CKL w [...].

Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia wydanego orzeczenia, CKL podniosła, iż po otrzymaniu prawomocnego wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1222/15, skarżący w dniu [...] czerwca 2016 r. przeszedł w CKL - Składu Orzekającego w [...] stosowne badanie psychologiczne, psychiatryczne i badanie przez członków komisji lekarskiej. Następnie, CKL opisała w uzasadnieniu wydanego orzeczenia przebieg poszczególnych badań, które w dniu [...] czerwca 2016 r. przeszedł skarżący.

Mając powyższe na względzie, Centralna Komisja Lekarska - powołując się na wywiad, badanie przez członków składu orzekającego w [...], a także na badanie psychologiczne i konsultację psychiatryczną, jak również na pozostałą dokumentację orzeczniczo-lekarską - iż uznać trzeba, że skarżący W. Z. jest niezdolny do służby w Policji z powodu stwierdzenia – [...]. Centralna Komisja Lekarska stwierdziła jednocześnie, że wskazane schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą skarżącego w Policji, ponieważ nie figuruje w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 września 2005 r w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej. Ponadto, CKL wskazała, że w ocenie członków składu orzekającego komisji lekarskiej kolejna zmiana rozpoznania , na tym etapie orzekania wynika z aktualnego stanu psychicznego orzekanego. W tej sytuacji, CKL uznała, że odnoszenie się do treści merytorycznej orzeczenia WKL MSW w [...] pozostaje na tym etapie bezzasadne. Centralna Komisja Lekarska podniosła, że orzeczenie zostało wydane zgodnie z klasyfikacją ICD, obowiązującą w Polsce. Na podstawie całości obrazu klinicznego badanego, CKL uznała, że na przestrzeni lat stan zdrowia psychicznego orzekanego zmieniał się. Zdaniem CKL, aktualna ocena kliniczna pozostaje w zgodzie z wiedzą medyczną. Ponadto, CKL uznała, że orzeczenie zostało wydane po prawidłowo przeprowadzonym procedowaniu orzeczniczym. Jednocześnie, CKL stwierdziła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na zasadne ustalenie rozpoznania w sprawie, na podstawie którego uznano funkcjonariusza za niezdolnego do służby w Policji. Centralna Komisja Lekarska stwierdziła ponadto, że podejmując decyzję - dysponowała pełną dokumentacją orzeczniczo-lekarską. CKL podniosła, że ustalenie korzyści wynikającej z treści danego orzeczenia dla orzekanego pozostaje bezsprzeczne. W konkluzji, Centralna Komisja Lekarska uznała, że dalsza służba skarżącego w Policji mogłaby spowodować przykre następstwa dla jego zdrowia.

W piśmie z dnia 26 lipca 2016 r. skarżący, działając za pośrednictwem Centralnej Komisji Lekarskiej, jako organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. w części dotyczącej określenia zdolności do służby w Policji.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej w części dotyczącej zdolności do służby w Policji, ewentualnie - w wypadku wystąpienia przesłanek ujętych w treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. - stwierdzenie nieważności zaskarżonego orzeczenia CKL, jako wydanego z rażącym naruszeniem norm prawa materialnego - strona skarżąca zarzuciła Centralnej Komisji Lekarskiej:

1) naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a. - poprzez niezastosowanie się do wytycznych i oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt. III SA/Łd 1222/15, które wiązały Centralną Komisję Lekarską przy ponownym orzekaniu w sprawie skarżącego;

2) naruszenie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 110 k.p.a. w zw. art. 41 ust. 1 i art. 47 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 4 i nast. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - poprzez niezastosowanie się do wytycznych i oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt. III SA/Łd 1222/15;

3) naruszenie art. 24 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia przez lekarzy orzeczników Centralnej Komisji Lekarskiej biorących jednocześnie udział w postępowaniu orzeczniczym w charakterze lekarzy biegłych, w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. (vide: treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia - strona 5, akapit 3, dowód: akta sprawy CKL), por wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2013-01-31, II SA/Wa 2138/12);

4) naruszenie art. 139 k.p.a. w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - poprzez rozpatrzenie odwołania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. na niekorzyść strony skarżącej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 22/05);

5) naruszenie art. 6-9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. - polegające na zaniechaniu podania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia CKL faktów, które organ odwoławczy uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także zaniechaniu przytoczenia konkretnych przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, i w konsekwencji - wydanie orzeczenia, które nadal nie poddaje się w zasadzie żadnej kontroli, bowiem nie sposób z jego treści wywieźć, dlaczego organ odwoławczy zajął dane stanowisko w sprawie, co czyni to orzeczenie zawierającą jedną z podstawowych wad kwalifikowanych, których istnienie powinno skutkować uchyleniem w zaskarżonym zakresie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2005 r., sygn. akt III SA 2379/2004);

6) naruszenie art. 39 ust. 5 pkt 6 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz w zw. z art. 4 cyt. ustawy - poprzez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazania na wszelkie dowody z dokumentów, na podstawie których komisja lekarska się oparła oraz wskazania na dowody z dokumentów, którym odmówiła mocy dowodowej i dlaczego, ograniczając się jedynie do krótkiego stwierdzenia z przytoczeniem pełnej nazwy aktu prawnego, bez wskazania na konkretne przepisy prawa materialnego, a które to uchybienie w sposób oczywisty prowadzi do niemożliwości dokonania kontroli prawidłowości wydanego orzeczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1599/2005 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1985 r., sygn. akt SA/Kr 579/85);

7) naruszenie art. 47 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 lub 2 k.p.a. - poprzez zaniechanie zawarcia rozstrzygnięcia wydanego orzeczenia, co stanowi o wadzie kwalifikowanej wydanego orzeczenia;

8) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zawarcie wadliwego w treści pouczenia, co do dopuszczalnych środków zaskarżenia orzeczenia w określonym zakresie, przez co w sposób oczywisty uchybiono art. 7 k.p.a., wprowadzając skarżącego w błąd.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła przede wszystkim, iż Centralna Komisja Lekarska, wydając zaskarżone orzeczenie z dnia [...] czerwca 2016 r., nie zastosowała się do wytycznych i oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt. III SA/Łd 1222/15, którymi była związana przy ponownym orzekaniu w sprawie skarżącego. Zdaniem strony skarżącej, wbrew wytycznym zawartym w powyższym wyroku, Centralna Komisja Lekarska nie wyjaśniła, dlaczego nie zgodziła się z treścią opinii lekarzy orzeczników z zakresu psychiatrii na bazie, których to opinii Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...] wydała orzeczenie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., tym bardziej, że w orzeczeniu tym komisja lekarska, orzekając w pierwszej instancji, uznała skarżącego za zdolnego do służby z ograniczeniami. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie wyjaśnił rażących wręcz rozbieżności pomiędzy dotychczas sporządzonymi opiniami z zakresu zdrowia psychicznego skarżącego, a zawartymi w orzeczeniach rozpoznaniami klinicznymi.

Uzasadniając z kolei zarzut naruszenia przepisów art. 24 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., skarżący wskazał m.in. na okoliczność związaną z atmosferą, w jakiej przeprowadzono w dniu [...] czerwca 2016 r. badanie skarżącego przez pionków komisji lekarskiej (vide: konflikt pomiędzy stroną a lekarzami), która - zdaniem skarżącego - mogła w efekcie wpłynąć na treść wydanego orzeczenia.

Wskazując na zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. w zw. z art. 47 § 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, skarżący stwierdził, że skoro § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz.U. Nr 133, poz. 1422) dopuszcza wniesienie odwołania od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji, na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, to należy przyjąć, że zastosowanie będą miały przy rozpoznawaniu sprawy wszystkie przepisy zawarte w rozdziale 10 k.p.a., w tym również zakaz reformationis in peius rażony w art. 139 k.p.a. (skarżący powołał się w tym zakresie na wyrok WSA Bydgoszczy z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 22/05). Zdaniem skarżącego, niestety w niniejszej sprawie doszło do ewidentnego naruszenia owej zasady, z uwagi na wydanie w toku postępowania odwoławczego orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej.

Uzasadniając zarzuty naruszenia przez CKL przepisów art. 6-9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., skarżący uznał, że pomimo bardzo obszernego uzasadnienia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. - organ ten, nie wywiązując się m.in. z wykonania wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1222/15 - nie wyjaśnił, dlaczego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej niektórym dowodom powołanym przez stronę skarżącą, a także zaniechał przytoczenia konkretnych przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego, nie sposób z treści uzasadnienia wydanego orzeczenia wywieźć, dlaczego organ odwoławczy zajął dane stanowisko w sprawie, co winno skutkować jego uchyleniem. Skarżący zarzucił, iż przede wszystkim organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do wyników badań przeprowadzonych na potrzeby postępowania orzeczniczego toczącego się przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW [...], uznając, że nie jest to potrzebne. W konsekwencji, organ odwoławczy nie wyjaśnił, skąd biorą się ogromne zbieżności w zakresie rodzaju chorób, które CKL rozpoznała całkowicie inaczej, aniżeli zrobiła to Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...]. Organ odwoławczy nie wyjaśnił również, dlaczego przyjął taką a nie inną datę powstania inwalidztwa (skarżący zauważył, że CKL ustaliła ową datę na dzień [...] czerwca 2016 r., gdy tymczasem Okręgowa Komisja Lekarska MSW w [...]na dzień [...] kwietnia 2015 r., zaś Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...] inwalidztwa w ogóle nie stwierdziła).

Przechodząc z kolei do zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez CKL przepisów art. 39 ust. 5 pkt 6 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. oraz w zw. art. 4 cyt. ustawy, skarżący uznał, że organ odwoławczy zaniechał zawarcia w uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazania na dowody z dokumentów, na podstawie których komisja lekarska się oparła oraz wskazania na dowody z dokumentów, którym odmówiła mocy dowodowej i dlaczego, ograniczając się jedynie do krótkiego stwierdzenia z przytoczeniem pełnej nazwy aktu prawnego, bez wskazania na konkretne przepisy prawa materialnego.

Uzasadniając zarzut naruszenia przez CKL przepisów art. 47 ust. 1 w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 138 § 1 lub 2 k.p.a., skarżący stwierdził, że zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2016 r. nie zawiera żadnego z wymienionych w art. 47 ust. 1 u.k.l.MSW rozstrzygnięć. Zdaniem skarżącego, przepis art. 47 ust. 1 pkt 1-3 cyt. ustawy zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć, które wydaje Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania i niedopuszczalne jest, aby organ orzeczniczy modyfikował te wymogi, czy też wydawał orzeczenie, w którym strona będzie jedynie domyślać się podjętego rozstrzygnięcia.

Strona skarżąca zarzuciła ponadto, iż organ odwoławczy zawarł w zaskarżonym orzeczeniu wadliwe pouczenie, co do dopuszczalnych środków zaskarżenia orzeczenia w określonym zakresie, przez co w sposób oczywisty uchybił art. 7 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a., co mogło wprowadzić skarżącego w błąd.

W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Centralna Komisja Lekarska wskazała, iż nie uchybiła przepisowi art. 153 p.p.s.a. Zdaniem organu odwoławczego, podnieść należy, że przed wydaniem spornego orzeczenia lekarskiego, CKL przeprowadziła szczegółowe badanie stanu zdrowia skarżącego w zakresie jego przydatności do służby w Policji, które oparte zostało na wywiadzie chorobowym i pełnym badaniu przeprowadzonym przez lekarzy specjalistów (tj. badanie psychologiczne w Poradni Badań Psychologicznych oraz konsultacja psychiatryczna w Poradni Zdrowia Psychicznego w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej MSWiA w [...]). CKL wskazała, że na podstawie wyników ww. badań i w oparciu o dokumentację medyczną, CKL dokonała kwalifikacji zdolności skarżącego do służby w Policji w oparciu o ustalone rozpoznanie zawarte w pkt. 11 i 12 Części A zaskarżonego orzeczenia (tj. [...]). Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzone u skarżącego schorzenie zadecydowało o orzeczeniu trzeciej grupy inwalidzkiej bez związku ze służbą w Policji. Jednocześnie, Centralna Komisja Lekarska zwróciła uwagę, że orzeczenie o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, komisja lekarska wydała na podstawie wyników badań specjalistycznych i konsultacji psychiatry oraz psychologa. W tym miejscu, CKL wskazała również, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - proces orzeczniczy odbywa się bez udziału biegłych lekarzy, w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a.

Ponadto, Centralna Komisja Lekarska nie zgodziła się również z zarzutem naruszenia art. 139 k.p.a. w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zakresie odwołania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w MSW w [...]. Organ odwoławczy wskazał, iż sporne orzeczenie CKL wydane zostało na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, uchylającego orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] marca 2015 r. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżone orzeczenie CKL zostało wydane w następstwie prawidłowo przeprowadzonego procedowania orzeczniczego, którego wynik dyskwalifikuje skarżącego z dalszej służby w Policji. Ponadto, jak zauważył organ, w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia CKL wyraźnie wskazała, że dalsza służba w Policji mogłaby skutkować pogorszeniem stanu zdrowia skarżącego.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów art. 6-9 k.p.a. w zw. z art. 107§ 3 k.p.a. w zw. art. 153 p.p.s.a., CKL uznała, że powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego, nie można zgodzić się z zarzutem jakoby sporne orzeczenie nie zawierało należytego uzasadnienia.

CKL wskazała, że u skarżącego rozpoznano schorzenie (tj. [...] - § 70 pkt 2 r. 5 C rozporządzenia z dnia 19 grudnia 2014 r.), które zgodnie z obowiązującymi przepisami powoduje całkowitą niezdolność do służby i kwalifikuje badanego do trzeciej grupy inwalidztwa. Zdaniem organu odwoławczego, stwierdzenie u skarżącego chociażby jednego schorzenia powodującego całkowitą niezdolność do służby, musi skutkować wydaniem orzeczenia o niezdolności do służby (kategoria C), gdyż komisja lekarska w zakresie stwierdzenia zdolności do służby, musi orzekać zgodnie z wiedzą medyczną oraz obowiązującymi przepisami.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia, CKL podniosła ponadto, iż w uzasadnieniu wskazano stan faktyczny sprawy oraz wpływ schorzeń na zdolność do służby. Schorzenia powodujące inwalidztwo zostały zawarte w pkt. 11 Części A, zaś przeprowadzone badania specjalistyczne zostały wymienione pkt. 10 Części A zaskarżonego orzeczenia, a wnioski z powyższych badań zostały zawarte w uzasadnieniu.

Ustosunkowując się do zarzutu niewłaściwego pouczenia co do dopuszczalnych środków zaskarżenia, CKL wskazała, że niniejszą sprawę zaliczyć należy do kategorii spraw dotyczących ustalenia przez komisję zdolności do służby, a skarżącemu przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Natomiast, jak zauważyła CKL, zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonym orzeczeniu, od orzeczenia w zakresie dotyczącym oceny zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych - orzeczenia poddane mogą być wyłącznie kontroli sądu powszechnego.

Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, co winno stanowić podstawę do jej oddalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga W. Z. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] - narusza przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozpoznając odwołanie skarżącego od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w sprawie inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą dopuściła się przede wszystkim istotnego naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, albowiem wydając sporne orzeczenie z powołaniem się na ten przepis, nie zawarła w treści swojego orzeczenia żadnego wyraźnego rozstrzygnięcia, z którego wynikałoby, iż Centralna Komisja Lekarska uchyliła i - ewentualnie, w jakiej części - zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.

Tym samym, Sąd uznał, że organ odwoławczy, wydając wspomniane orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie uznania skarżącego za niezdolnego do służby w Policji - dopuścił się istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. w związku z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych oraz art. 7 Konstytucji RP.

Przechodząc do oceny legalności spornego orzeczenia, na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.).

W tej sytuacji, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności, wyrażoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej zobowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa. Powtórzeniem zasady praworządności przyjętej w Konstytucji RP jest przepis art. 6 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Działanie na podstawie prawa w postępowaniu administracyjnym obejmuje dwa zasadnicze elementy, a mianowicie ustalenie przez organ administracji publicznej zdolności prawnej do prowadzenia postępowania w danej sprawie oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy.

Wskazać należy, iż zaskarżone orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], zostało wydane w oparciu o przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

W art. 47 ust. 1 cyt. ustawy określone zostały rodzaje rozstrzygnięć, jakie mogą być wydane przez Centralną Komisję Lekarską po rozpatrzeniu odwołania.

Zgodnie z tym przepisem, Centralna Komisja Lekarska po rozpatrzeniu odwołania:

1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo

2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo

3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską.

Z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy, nie jest uprawniona do wydania orzeczenia o sentencji innej, niż wymienione expressis verbis w treści cytowanego przepisu.

Tymczasem, należy zauważyć, że w analizowanej sprawie Centralna Komisja Lekarska, w składzie orzekającym w [...], w wyniku rozpoznania odwołania skarżącego od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], w oparciu o rozpoznanie zawarte w pkt 11 - "[...] § 79 p. 2 rub. 5 C ICD F43.2", stwierdziła w pkt. 12 wydanego orzeczenia, określającym kategorię zdolności badanego do służby lub do pracy, że skarżący W. Z. jest "niezdolny do służby".

W konsekwencji, oznacza to, że CKL wydała więc zupełnie nowe orzeczenie w stosunku do poprzednio wydanego w pierwszej instancji orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...], w żaden sposób nie odnosząc sentencji (rozstrzygnięcia) swojego orzeczenia do orzeczenia komisji lekarskiej orzekającej w pierwszej instancji.

Zdaniem Sądu, tego rodzaju postępowanie nie znajduje umocowania w przepisach obowiązującego prawa.

Wskazać należy bowiem, że wydane w trybie odwoławczym orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] kwietnia 2016 r. - pomimo powołanego w jej komparycji przepisu art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - nie zawiera jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia organu pierwszej instancji.

Tymczasem, nie ulega wątpliwości Sądu, że orzeczenie komisji lekarskiej, w szczególności szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, niepowodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i - co ważne - winno zawierać jedno z rozstrzygnięć opisanych w art. 47 cyt. ustawy.

Skoro, przepis art. 47 u.k.l.MSW zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć Centralnej Komisji Lekarskiej, jako organu odwoławczego, oznacza to, że organ ten nie jest uprawniony do wydania orzeczenia o sentencji innej, niż wymienione w komentowanym przepisie.

Zdaniem Sądu, uznać należy w związku z tym, że wskazane powyżej uchybienie, niezależnie od ewentualnych innych uchybień, daje podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia CKL z dnia [...] czerwca 2016 r.

Niemniej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności spornego orzeczenia - stwierdził, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem - wbrew normie prawnej wyrażonej w tym przepisie - nie zastosowały się w pełni do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., wydanego w sprawie sygn. akt III SA/Łd 1222/15.

Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przyjmuje się zgodnie, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla tego sądu oraz organu administracji publicznej zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach (por. m.in. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 398; podobnie: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 691-692 i cyt. tam wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2320/05, LexPolonica nr 402781).

Uznać trzeba, że nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego, będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (tak również: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99, niepublik.).

Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

Niewątpliwie, ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku.

Pamiętać należy przy tym, że ocena prawna, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez sąd istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu (tak m. in. /w:/ wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2004 r., sygn. akt IV SA 3103/02).

Należy ponadto wskazać, że ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, a także oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.

Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 426/08, stwierdził jednoznacznie, że związanie samego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. m. in. M. Jagielska, J. Jagielski i R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, po red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013, s. 592 i powołane tam orzecznictwo).

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Centralna Komisja Lekarska bezwzględnie związana była oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Łd 1222/15.

W tej sytuacji, wskazać trzeba, iż wydając zaskarżone orzeczenie lekarskie z dnia [...] czerwca 2016 r., Centralna Komisja Lekarska nie zastosowała się do wytycznych i oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku WSA w Łodzi z dnia 27 stycznia 2016 r., którymi była związana przy ponownym orzekaniu w sprawie skarżącego, albowiem - wbrew wytycznym zawartym w powyższym wyroku - CKL nie wyjaśniła, dlaczego nie zgodziła się z treścią opinii lekarzy orzeczników z zakresu psychiatrii, na bazie których to opinii Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w [...] wydała orzeczenie Nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., w którym uznała skarżącego za zdolnego do służby z ograniczeniami. W konsekwencji, zdaniem Sądu, organ odwoławczy - pomimo zaleceń łódzkiego WSA - nie wyjaśnił w sposób szczegółowy rażących wręcz rozbieżności pomiędzy dotychczas sporządzonymi opiniami z zakresu zdrowia psychicznego skarżącego.

Warto zauważyć w tym miejscu, że stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń, rozporządzenie określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia".

Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie Centralna Komisja Lekarska uzasadniła swoje rozstrzygnięcie w sposób bardzo ogólny i niezwykle lakoniczny, a w zasadzie w ogóle nie odniosła się do wydanego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...]. Uzasadnienie orzeczenia winno zaś w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać to, dlaczego (na jakiej podstawie) zostało stwierdzone u skarżącego schorzenie, czy też ułomność fizyczna określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898), a także jak stwierdzone rozpoznanie przekłada się na możliwość pełnienia przez osobę badaną służby w Policji. Zarówno bowiem skarżący, jak i Sąd nie dysponują wiedzą medyczną. Uzasadnienie orzeczenie komisji winno być więc sporządzone tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia. W przeciwnym razie, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że nie odniesiono się w nim również do argumentów zawartych w odwołaniu strony.

Zatem, w ocenie Sądu, uznać należy, że - pomijając już wskazane powyżej naruszenia dotyczące zarówno art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, jak i art. 153 p.p.s.a. - uchybienie w postaci braków należytego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia lekarskiego, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięć, co w konsekwencji winno spowodować konieczność uchylenia spornego orzeczenia CKL oraz zobowiązanie tego organu do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej, a w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego w wypadku wniesienia przez stronę odwołania, a potem ewentualnie skargi do sądu administracyjnego, na pełną kontrolę jej legalności. Nie ulega bowiem wątpliwości, że brak uzasadnienia uniemożliwia sądowi dokonanie prawidłowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania orzeczenia związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa.

Tymczasem, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia CKL, jako organu odwoławczego, w sposób niepełny odnosi się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, podczas, gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony, zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach prawa.

Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając sporne orzeczenie, organ odwoławczy dopuścił się - mającego zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a., oraz art. 7 Konstytucji RP.

Jednocześnie, Sąd uznał, że Centralna Komisja Lekarska, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuściła się również naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa.

Zdaniem Sądu, należy wyraźnie podkreślić, iż w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83).

W ocenie Sądu, przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP.

W niniejszej sprawie, Centralna Komisja Lekarska, wydając sporne orzeczenie ustalające niezdolność skarżącego do służby w Policji, dopuściła się – poza naruszeniem wskazanych wcześniej przepisów - istotnej obrazy przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.