Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1226/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1,  art. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 4 ust. 1,3,4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki,, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] i Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

R.O. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno - Handlowe "A" wystąpił z wnioskiem do Prezydenta Miasta [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działce o numerze [...] w obrębie [...] miasta, obiektu handlowego o powierzchni zabudowy ok. [...] m2 i powierzchni sprzedaży do [...]m2, przebudowie i rozbudowie istniejącego zjazdu z ul. [...] i istniejącej na działkach [...] drogi wewnętrznej wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie ulic [...] w [...]. Następnie wnioskodawca zmienił wniosek ograniczając powierzchnię sprzedaży do [...] m2.

Prezydent Miasta [...] wydał w dniu [...] decyzję odmawiającą ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, uzasadniając odmowę tym, iż planowana inwestycja nie stanowi kontynuacji cech zabudowy

i zagospodarowania terenu, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z brakiem możliwości ustalenia wymagań w zakresie usytuowania obowiązującej linii zabudowy (linii frontowej) dla takiej zabudowy a także z uwagi na niespełnienie wymogu określonego art. 61 ust. 1 pkt 3 oraz pkt 5 ustalającego konieczność zapewnienia dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego wystarczającego istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] Nr [...] uchyliło decyzję I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż wątpliwości budzi przeprowadzona przez organ I instancji ocena w zakresie braku możliwości ustalenia obowiązującej linii zabudowy. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie uzasadnione mogłoby być ustalenie nowej obowiązującej linii zabudowy dla wnioskowanej inwestycji, innej niż istniejące, tym bardziej, że w obrocie prawnym istnieje decyzja z dnia [...] ustalająca warunki zabudowy, w tym linie zabudowy, dla innej inwestycji na tej samej nieruchomości tj. budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z przyłączami do sieci, dojazdami i dojściami, miejscami postojowymi, placem gospodarczym. Organ zaznaczył, że niedopuszczalne jest odmienne orzekanie w takiej samej sprawie, na podstawie tych samych przepisów. Ponadto Kolegium zakwestionowało twierdzenia organu I instancji o niewystarczającym istniejącym lub projektowanym uzbrojeniu terenu dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, w związku z brakiem potwierdzenia możliwości podłączenia do sieci energetycznej bez zgody właścicieli w formie aktu notarialnego. Organ wyjaśnił, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy uzależnione jest m.in od posiadania przez inwestora zapewnienia od strony dostawcy sieci, że uzbrojenie terenu powstanie w przyszłości zapewniając obsługę nieruchomości np. w formie dokumentu warunków przyłączenia, natomiast ewentualna zgoda właścicieli nieruchomości przez które sieci miałyby przechodzić wymagana jest dopiero na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Tymczasem odwołujący się uzyskał ostateczne warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 1 ust. 2 pkt 1,2,9 i art. 6 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stwierdzając, że brak jest kontynuacji funkcji, parametrów i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także brak jest możliwości wyznaczenia obowiązującej linii dla nowej zabudowy.

Organ I instancji wskazał, że na analizowanym obszarze dominującą jest funkcja mieszkaniowa, która jest funkcją chronioną, a lokalizacja obiektu handlowego o zbyt obszernej funkcji w stosunku do wielkości i położenia działki oraz

o zwiększonych wymaganiach w zakresie obsługi dostaw towarów, dojazdu klientów, wywozu odpadów itp. narusza zasadę dobrego sąsiedztwa w stosunku do podlegającej ochronie funkcji mieszkaniowej i narusza tym samym zasadę ładu przestrzennego. Dalej wyjaśnił, że na os. Letnim występują obiekty usługowo-handlowe usytuowane bezpośrednio przy głównej ulicy osiedlowej jako wbudowane w partery zabudowy wielorodzinnej oraz parterowy obiekt gastronomiczny, natomiast wewnątrz osiedlowej zabudowy mieszkalnej nie ma ani jednego obiektu o gabarytach i formie jak wnioskowana inwestycja. W dalszej odległości występują dwa obiekty wolnostojące usługowe (gastronomiczny i oświatowy) jednakże o dużo mniejszych gabarytach i o rozmieszczeniu na obrzeżu zabudowy mieszkaniowej.

W ocenie organu lokalizacja wnioskowanej zabudowy nie mieści się

w wyznaczonych na podstawie "Analizy funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu" liniach istniejącej zabudowy sąsiedniej oznaczającej linie dopuszczalnej zabudowy od strony frontowej działki, którą stanowi część działki przylegająca do działki [...] od strony ul. [...]. Organ wywiódł, iż przedłużenia linii zabudowy na poszczególnych sąsiednich działkach, od strony tej ulicy w żadnym miejscu nie przecinają terenu działki wnioskodawcy w sposób pozwalający na określenie linii zabudowy. Także przedłużenia linii zabudowy najdalej wysuniętych uskoków budynków mieszkalnych wielorodzinnych usytuowanych w drugiej i trzeciej linii zabudowy, przebiegają poza granicami działki [...]. Natomiast ustalenie nowej innej niż istniejące obowiązującej linii zabudowy jest niemożliwe, albowiem w sprawie nie mamy do czynienia z kontynuacją istniejącej od ul. Przedwiośnie zabudowy mieszkaniowej. Na osiedlu istnieje wprawdzie linia zabudowy usługowo-handlowej, ale tylko od strony ul. [...], gdzie maksymalny zasięg zabudowy nie wykracza poza obrys zabudowy obrzeżnej.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł inwestor zarzucając błąd w dokonaniu analizy terenu, daleko idącą nadinterpretację przepisów prawa oraz nie stosowanie się do jednoznacznych wskazań organu wyższego stopnia. W konsekwencji odwołujący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] lub wyznaczenie organowi I instancji terminu na wydanie decyzji zgodnie ze wskazaniami organu wyższego stopnia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 59 ust 1 i art. 61 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), uchyliło w całości zaskarżoną decyzję ustalając na rzecz R.O. z Przedsiębiorstwa Produkcyjno -Handlowego "A", ul. [...], warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie na działce o numerze [...] w obrębie [...] miasta, obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży do [...] m2, przebudowie i rozbudowie istniejącego zjazdu z ul. [...] i istniejącej na działkach [...] drogi wewnętrznej, wraz z infrastrukturą techniczną w rejonie ulic [...] w [...], określając m. in. obowiązującą linie zabudowy jako przebiegającą na przedłużeniu linii zabudowy południowo-wschodniej ściany szczytowej budynku przy ul. [...].

Uzasadniając rozstrzygnięcie w sprawie Kolegium wskazało, że stanowiąca przedmiot odwołania decyzja została wydana z naruszeniem prawa, nie mniej jednak zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie decyzji merytorycznej przez organ II instancji.

Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja wnioskowanego obiektu handlowego na terenie zabudowy mieszkaniowej nie narusza, wbrew twierdzeniom organu I instancji, zasady ładu przestrzennego i wynikającej z niej zasady dobrego sąsiedztwa. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą dopuszczalne jest lokalizowanie na terenie o konkretnym przeznaczeniu inwestycji o przeznaczeniu odmiennym, pod warunkiem, że uzupełniać będzie podstawową funkcję poprzez umożliwienie właściwego jej funkcjonowania oraz brak kolizji z prawidłowym jej wykonywaniem. Funkcja usługowa stanowi niewątpliwe uzupełnienie funkcji mieszkaniowej, pozwalając użytkownikom zabudowy mieszkaniowej na dogodne korzystanie z funkcji komplementarnych. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza wskazuje, że na badanym obszarze występuje funkcja usługowa i handlowa, której istnienia jako uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej organ nie kwestionował. Ponadto w aktach postępowania znajduje się sporządzona przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów analiza funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, z której wniosków końcowych wynika wyznaczenie wszystkich parametrów cech i wskaźników zabudowy dla wnioskowanego obiektu handlowego wolnostojącego jednokondygnacyjnego, a sama treść tej analizy nie budzi wątpliwości w zakresie jej ustaleń.

Organ zaznaczył, że zgodnie z przepisem art. 53 ust 4 pkt 5 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego uzgodnił projektu decyzji z właściwymi podmiotami tj. Okręgowym Urzędem Górniczym w [...] oraz Prezydentem Miasta [...], co pozwoliło na pozytywne załatwienie wniosku inwestora.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Wspólnota Mieszkaniowa Nr [...], ul. [...] oraz Wspólnota Mieszkaniowa Nr [...], ul. [...]

w [...], w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w [...] wniosły o uchylenie decyzji Kolegium jako wydanej z naruszeniem art. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego oraz § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przyjęcie, iż linia zabudowy ustalona w oparciu o znajdującą się w obrocie prawnym decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] jest prawidłowa dla przedmiotowego obiektu handlowego i nie narusza art. 61 ust. Pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżące w całości podzieliły argumentację Prezydenta Miasta [...] zawartą w decyzji z dnia [...] co do naruszenia przez planowaną inwestycję zasady ładu przestrzennego wobec nie spełnienia warunku art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnosząc

o przeprowadzenie na tą okoliczność przez Sąd dowodu z wizji lokalnej Osiedla [...] w [...]. W ich ocenie zaskarżona decyzja jest dowolna, gdyż proponowany obiekt handlowy nie dość, że nie stanowi kontynuacji funkcji, parametrów, cech zabudowy oraz nie jest komplementarny dla mieszkańców osiedla to dodatkowo ze względu na swoją wielkość będzie dla nich nadmiernie uciążliwy. Zarzucono, że zarówno kwestionowana decyzja oraz analiza nie wskazują usytuowania obiektu budowlanego do którego kontynuacji cech i parametrów nawiązano. Ponadto wskazano na sprzeczność analizy, gdyż z jednej strony stwierdzono, że brak jest możliwości wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy, a z drugiej strony przyjęto linię w oparciu

o znajdującą się w obrocie prawnym decyzję z dnia [...]. Tymczasem decyzja ta dotyczyła całkiem innej inwestycji tj. budynku wielorodzinnego, a zatem nie może być prawidłowa dla obiektu handlowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego orzeczenia prowadzona na podstawie art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z dnia 20 września 2002r. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków cyt. :

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzja o warunkach zabudowy jest przykładem decyzji związanej, czyli takiej, w której organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa.

Stąd jeśli stwierdzi niezgodność, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeżeli zaś jej nie stwierdzi – ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy.

Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do decyzji pozytywnej.

W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ zobligowany był do wydania decyzji pozytywnej do wnioskodawcy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo przedstawiło funkcje zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania wynikające z przepisów odrębnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, a także warunki obsługi w zakresie komunikacji i wymagania dotyczące interesów osób trzecich.

W materiale dowodowym znajduje się analiza sporządzona przez urbanistę, który wyznaczył obszar analizowany celem ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania.

We wnioskach końcowych analizy wyznaczono wskazane parametry cechy i wskaźniki zabudowy dla wnioskowanego obiektu handlowego.

Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez przyjęcie, iż planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów i nie narusza intensywności wykorzystania terenu w analizowanym obszarze, przez co lokalizacja tej budowy w konkretnym wnętrzu urbanistycznym nie stanowi naruszenia podstawowej zasady ładu przestrzennego jaką jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy mieć na uwadze, że wnioskowany obiekt handlowy o wysokości ok. 5,5 m ( od poziomu terenu), wolnostojący jednokondygnacyjny usytuowany byłby wśród budynków mieszkalnych o zabudowie V i XI kondygnacyjnej wybudowanych w latach – 80 – dziesiątych.

Zdaniem Sądu przesłankę kontynuacji cech, parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, wskazaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia".

W zakresie kontynuacji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy.

Pojęcie kontynuacji należy zaś, w ocenie Sądu, rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy.

Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu.

Zdaniem Sądu choć nieruchomości sąsiednie są zabudowane to planowana inwestycja jest dostosowana do dotychczasowej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym, a nadto można ją pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy.

Brak jest podstaw aby funkcję terenu i zabudowy interpretować zawężająco jako możliwość powstawania budynków tylko tego samego rodzaju i tej samej funkcji, co już istniejące.

Sąd nie podziela też drugiego zarzutu skargi tj. naruszenia § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie ustalenia wymagań dotyczących, nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez przyjęcie, że linia zabudowy ustalona w oparciu o przywołaną przez SKO, znajdującą się w obrocie prawnym decyzję Prezydenta [...] z [...] jest prawidłowa i nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na wstępie Sąd pragnie zauważyć, że jakkolwiek SKO w [...] przywołuje w uzasadnieniu decyzji wspomnianą wyżej decyzję Prezydenta [...] to jednocześnie podkreśla, że akceptuje sporządzoną przez urbanistę analizę i wyprowadzone z niej wnioski.

Analiza zaś odnosi się także do linii zabudowy i podkreśla, że przebiega ona po zewnętrznych krawędziach budynków mieszkaniowych i usługowych przy [...], równolegle i z uskokami do pasów drogowych.

Zabudowa wewnątrz osiedla stanowi zabudowę z uskokami o nieregularnej linii zabudowy, niedającej się przenieść na działkę [...].

Zgodnie zaś z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r., jeżeli linia zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego.

Jednak przedłużenie linii zabudowy najdalej wysuniętego uskoku przebiega poza granicami przedmiotowej działki ([...]) wobec czego brak jest możliwości wyznaczenia obowiązującej linii zabudowy.

Zdaniem Sądu jest to typowa sytuacja dla większości osiedli mieszkaniowych budowanych w latach 70 i 80 ubiegłego wieku gdzie brak jest jednolitej linii zabudowy, a zazwyczaj mamy kilka a nawet kilkanaście linii zabudowy.

To nie może jednak w ocenie Sądu uniemożliwiać zagospodarowanie działki pod warunkiem spełnienia kryteriów z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

We wspomnianej analizie wyznaczono linię zabudowy jedynie dla przebiegającej na przedłużeniu linii zabudowy południowo – wschodniej ściany szczytowej budynku przy ulicy [...].

Z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika zasada, że linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, tj. leżących w najbliższym sąsiedztwie zamierzonej inwestycji.

Wykładnia językowa sformułowania zwrotu "przedłużeniem" prowadzi do wniosku, że chodzi o kontynuację istniejącej linii zabudowy na działkach sąsiednich.

Jako działki sąsiednie w rozumieniu tego przepisu uznać należy działki zabudowane, położone najbliżej nieruchomości, dla której mają być ustalone warunki zabudowy.

Nawet gdyby wyznaczenie linii zabudowy, na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia, nie było możliwe, nie może to prowadzić automatycznie do wniosku, iż brak jest spełnienia jednej z przesłanek, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Rozporządzenie stanowi jedynie o wyznaczeniu linii zabudowy, nie precyzuje jednak strony działki objętej wnioskiem, od której powinna ona zostać wyznaczona.

Podsumowując Sąd nie dopatrzył się aby przy wyznaczaniu linii zabudowy organ naruszył § 4 wspomnianego rozporządzenia.

Zdaniem Sądu nie jest też uzasadniony zarzut naruszenia art. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez przyjęcie iż ustalenie warunków zabudowy dla obiektu handlowego o powierzchni sprzedaży do 400 m2 i o powierzchni zabudowy do 925 m2, nie narusza naczelnej zasady planowania i zagospodarowania tj. zasady ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju.

Ponownego podkreślenia wymaga to, że proponowana zabudowa nie godzi w zastany stan rzeczy. Trudno bowiem przyjąć aby na tym typowym dla lat 70 i 80 "blokowisku" mogły się pojawić jedynie kolejne równie "urodziwe" bloki mieszkalne.

Nie ulega wątpliwości, że funkcja handlowa uzupełnia podstawową funkcję tj. mieszkaniową.

Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ II instancji trafnie wyważył interes społeczny ze słusznym interesem strony a przeprowadzona analiza określa wszystkie parametry przyszłej zabudowy wraz z planowaną przebudową dojazdu.

Niedogodności związane ze zwiększonym ruchem drogowym i miejscami parkingowymi nie są dzisiaj problemem tylko przedmiotowego osiedla a ograniczenia zabudowy nie wydają się być właściwym środkiem, który uzdrowi tą sytuację.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji SKO w [...] i z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.