Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 693/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2016 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" S.A. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi 1. J.R. 2. "A" S.A. z siedzibą w G. 3. "A" sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 nr [...] w przedmiocie powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w imporcie postanawia oddalić wniosek .


UZASADNIENIE

W skardze na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej "A" S.A. z siedzibą w G. (dalej zwaną spółką/skarżącą) wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.), argumentując ów wniosek niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody na majątku skarżącej lub spowodowania trudnymi do odwrócenia skutkami, wynikającymi z faktu, że spółka jako dłużnik solidarny została zobowiązana do zapłaty całej kwoty podatku od towarów i usług w imporcie - ok. 250 000 zł z odsetkami. Obowiązek zapłaty tak wysokiej kwoty zobowiązania, zdaniem spółki, najprawdopodobniej nie pozostałaby bez wpływu na jej funkcjonowanie, doprowadzając do problemów z regulowaniem bieżących zobowiązań. Chcąc uregulować całą należność, spółka musiałaby wyprzedać część swojego majątku, w stosunkowo krótkim czasie, co wiązałoby się z ograniczonym doborem strony transakcji, a tym samym ryzykiem uzyskania niższej ceny, zaś ewentualne zaciągnięcie kredytu przez skarżącą powinno zostać uznane za wywołujące ryzyko wyrządzenia znacznej szkody w majątku spółki i może również mieć negatywny wpływ na regulowanie innych bieżących zobowiązań, i w rezultacie niekorzystnie wpłynąć na funkcjonowanie spółki. Spółka podniosła, że zarówno sprzedaż majątku jak i zaciągnięcie kredytu w celu spłaty określonych w niniejszej decyzji zobowiązań, mogłoby doprowadzić do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków; wyprzedaż majątku mogłaby rzutować na jakość i szybkość świadczonych usług, a kredytu – na ich elastyczność i zakres. Konsekwencjami powyższego mogłaby być utrata klientów, a tym samym obniżenie przychodów, a w dalszej perspektywie wyeliminowanie z rynku i likwidacja prowadzonej działalności gospodarczej. Spółka dodała, że szukając oszczędności z uwagi na konieczność spłaty niniejszego zobowiązania, mogłaby w ostateczności zostać zmuszona do redukcji zatrudnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, dlatego obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Tego rodzaju twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej wręcz koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w tej konkretnej rozpatrywanej sprawie. Podkreślić należy, że udzielenie ochrony tymczasowej uzależnione jest od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków. Ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd nie tylko wiedzą na temat tego, jaka kwota jest dochodzona, ale przede wszystkim konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy, i poparcia ich przez stronę dowodami w postaci dokumentów źródłowych. Dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W świetle powyższych rozważań skarżąca spółka powinna była przedstawić pełną, a przede wszystkim aktualną sytuację majątkową i finansową. Tymczasem spółka powołując się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów finansowych, mogących być pomocnymi w ocenie wniosku skarżącej i jego weryfikacji w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka powinna przedłożyć bieżące rozliczenia finansowe, aktualne wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, nie zaś opierać wniosek na hipotetycznych przypuszczeniach co do wystąpienia trudnych do odwrócenia konsekwencji zapłaty należności podatkowych, do których została zobowiązana zaskarżoną decyzją. Samo przekonanie strony skarżącej nie jest wystarczające, że wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Ponownie należy podkreślić, że bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki, przy czym do tegoż wykazania, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Jedyną zaś w aktach sprawy informacją ekonomiczną dotyczącą spółki jest wysokość jej kapitału, wynikająca z odpisu aktualnego z Rejestru Przedsiębiorców.

Konstatując, w ocenie Sądu wniosek spółki nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Wskazać nadto należy, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony skarżącej.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzekł jak w sentencji postanowienia