Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 592/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-10-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 1, art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi;


UZASADNIENIE

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z dnia 22 lipca 2009 r. zobowiązano H. Z. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2009 r., co znajduje potwierdzenie w zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach sprawy.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2009 r. skarżący, nawiązując do rzeczonego wyżej wezwania, poinformował Sąd o zmianach danych w ewidencji gruntów (przy piśmie nadesłał wypis z rejestru gruntów – wykaz zmian z dnia 1 lipca 2009 r.). W tych ramach odnotował, że obecnie podniesione przez niego okoliczności winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wartości przedmiotu zaskarżenia jednakże nie wskazano.

Z tych względów, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę. Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia doręczono skarżącemu w dniu 2 września 2009 r.

W dniu 9 września 2009 r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe skarżącego, w którym wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi w tej sprawie [...] zł.

Pismem z dnia 23 września 2009 r., działając na podstawie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a., pouczono skarżącego, że od dnia 2 września 2009 r. biegnie termin do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia Sądu. Jednocześnie pouczono skarżącego o treści art. 86 i art. 87 P.p.s.a.

W piśmie procesowym z dnia 29 września 2009 r. (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu następnym), H. Z. odnotował, że nie uzupełnił w terminie wymaganej wartości przedmiotu zaskarżenia, gdyż nie posiadał takich informacji. Wskazał, że poinformował Sąd o rzeczonej wartości dopiero jak otrzymał dane liczbowe ze starostwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie mógł być w tej sprawie uwzględniony.

Przepis art. 86 § 1 P.p.s.a., stanowi, że “jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym". W myśl art. 87 P.p.s.a. strona skarżąca winna uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy (§ 2). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w sytuacjach wyjątkowych (§ 5).

Z cytowanej regulacji prawnej wynika, że przywrócenie terminu jest instytucją mającą na celu ochronę zainteresowanego przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu dla podjęcia czynności przez stronę. Jednakowoż aby wniosek o przywrócenie uchybionego terminu mógł zostać uwzględniony, przywołane wcześniej przesłanki muszą wystąpić łącznie.

W toku rozpoznania wniosku, kluczowym dla jego rozstrzygnięcia było ustalenie czasu, w którym ustała przyczyna bezspornego uchybienia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, tym samym czasu, w którym rozpoczął bieg termin do złożenia przedmiotowego wniosku. Sąd przyjął tutaj wykładnię sprowadzającą się do uznania, że datą początkową biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu może być dzień, w którym strona powzięła wiadomość o uchybieniu terminu (por. wyrok WSA z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt III SA 2973/02, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2005, z. 5, poz. 119). W tych ramach stwierdzono, że tak pojmowana przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu doręczenia odpisu postanowienia Sądu z dnia 24 sierpnia 2009 r., tj. w dniu 2 września 2009 r. Wówczas to skarżący powziął wiadomość, że do uchybienia procesowego doszło. Z tych względów wniosek o przywrócenie terminu powinien w tej sprawie wpłynąć najpóźniej w dniu 9 września 2009 r., tj. w dniu, w którym skarżący wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia.

Z kolei niepodobna przyjąć, że przyczyna uchybienia ustała najpóźniej w dacie sporządzenia pisma z dnia 9 września 2009 r., a więc w czasookresie, w którym skarżący, jak sam oświadczył, otrzymał ostateczne dane liczbowe ze starostwa. Trzeba bowiem zauważyć, że zmiany metrażowe w rejestrze gruntów są datowane na lipiec 2009 r., zaś wysokość stawek podatku na terenie gminy były skarżącemu znane znacznie wcześniej. Nawet jednak przyjmując, że 9 września 2009 r. byłby dniem, w którym rozpoczął bieg terminu do złożenia przedmiotowego wniosku to ostatni, siódmy dzień przypada na 16 września 2009 r. Nadając wniosek o przywrócenie terminu w dniu 30 września 2009 r. skarżący uchybił terminowi z art. 87 § 1 P.p.s.a.

Konkludując rozpoznany wniosek został złożony po terminie wynikającym z art. 87 § 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy przedmiotowy wniosek podlegał – jako spóźniony – odrzuceniu w myśl art. 88 P.p.s.a., o czym postanowiono w sentencji, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a.