Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 568/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn.akt II OSK 568 /05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz (spr), Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz, Ludwik Żukowski, , Protokolant Maria Połowniak, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt III SA/Łd 188/04 w sprawie ze skargi K. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 listopada 2004 r. sygn. akt III SA/Łd 188/04 po rozpatrzeniu skargi K. A. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi w przedmiocie choroby zawodowej, uchylona została zaskarżona decyzja.

W uzasadnieniu wyroku podano, że decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Łodzi na podstawie art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej /Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 668 ze zm./ nie stwierdził u K. A. choroby zawodowej - łuszczycy zwykłej. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że K. A. była zatrudniona w latach 1965-1987 w Zakładach Odzieży i Sprzętu Sportowego "P." na stanowiskach pomocy magazyniera, operatora wtryskarek /lata 1967-1982/, portiera - telefonistki i rewidenta, w latach 1987 do 1991 r. w Ł. W. W. na stanowisku portiera - rewidenta oraz aparaturowej urządzeń dozowania. Podczas obsługi wtryskarek do tworzyw miała zawodowy kontakt z elementami wtryskarki pokrytych niklem. Od 1995 roku nie pracuje, aktualnie jest na emeryturze. Organ stwierdził, że łuszczyca nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych a ponadto upłynął okres pięciu lat od ustania zatrudnienia, w którym to okresie można się ubiegać o rozpoznanie zawodowej choroby skóry. Decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję powołując jako podstawę orzekania art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/. W decyzji tej stwierdzono, że uwzględnia się w sprawie podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych te choroby, które są ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Wnioskująca o stwierdzenie choroby zawodowej była dwukrotnie badana przez jednostki organizacyjne służby zdrowia i stwierdzono u niej łuszczycę zwykłą, która nie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych. Jest ona nadto uczulona na nikiel, lecz upłynął okres 5 lat od ustania zatrudnienia, w którym to okresie można się ubiegać o rozpoznanie zawodowej choroby skóry.

Skargę od powyższej decyzji wniosła K. A. podnosząc, że diagnoza na którą powołują się organy jest błędna, bowiem z jej ciała wydobywają się opiłki niklu i ma zgrubioną skórę. Z niklem miała kontakt podczas pracy jako operator wtryskarki oraz w czasie późniejszym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy cytowanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych..., obowiązujące od dnia 3 września 2002 r. Zgodnie jednak z przepisem ( 10 tego rozporządzenia, w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia, postępowanie wszczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia jest prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Do dnia 2 września 2002 r. obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm./. W zależności zatem od tego, czy postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2002 r. , czy po jego wejściu w życie, stosuje się przepisy rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., bądź też z dnia 30 lipca 2002 r. Oba rozporządzenia w sposób odmienny regulują postępowanie dotyczące stwierdzenia choroby zawodowej, oba też zawierają różne definicje choroby zawodowej, odmienne wykazy chorób zawodowych. Rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r. wprowadza dodatkowy warunek, iż objawy choroby zawodowej muszą wystąpić w określonych okresach od ustania narażenia zawodowego. Istotne więc są różnice regulacji prawnej obu rozporządzeń a więc kwestią zasadniczą jest ustalenie daty rozpoczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej. W niniejszej sprawie natomiast organy nie ustaliły, kiedy rozpoczęło się postępowanie. W aktach sprawy pierwszym dokumentem opatrzonym datą jest orzeczenie Przychodni Konsultacyjno-Diagnostycznej Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi z dnia [...] lipca 2003 r. co oznacza, że skarżąca w dniu tym była badana przez jednostkę służby zdrowia, lecz nie zostało wyjaśnione, którego dnia rozpoczęło się postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Jest w aktach sprawy również skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej, wystawione przez Przychodnię Zdrowia nr [...] w Łodzi, jednakże nie posiada ono daty. Nie wiadomo więc, czy postępowanie rozpoczęło się przed dniem 3 września 2002 r. czy też po tym dniu. Organy rozpatrywały sprawę według przepisów rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. co wskazywałoby, iż przyjęły, że ma ono w sprawie zastosowanie, nie wynika to jednak z akt administracyjnych. Podkreślenia wymaga, że u skarżącej rozpoznano łuszczycę zwykłą, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r., zaś nie jest wymieniona w rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. Ponadto rozpoznano u skarżącej uczulenie na nikiel, występuje u niej więc nadwrażliwość na związki niklu przy czym alergiczne kontaktowe zapalenie skóry jest wymienione w wykazie chorób zawodowych obu rozporządzeń, a pomimo to organy uznały, że nie można tego schorzenia uznać za chorobę zawodową, gdyż upłynął już pięcioletni okres od ustania narażenia zawodowego przyjmując, że narażenie istniało w okresie pracy skarżącej jako operatora wtryskarki od 1967 r do 1982 r. nie zostało jednak wyjaśnione w sposób wyczerpujący, czy była ona narażona na kontakt ze związkami niklu w późniejszym okresie pracy na innych stanowiskach. Pierwsze objawy choroby rozpoznano u skarżącej już w 1991 r. i wyjaśnienie możliwości narażenia skarżącej na działanie związków niklu na innych stanowiskach niż operatora wtryskarki miało istotne znaczenie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi reprezentowany przez radcę prawnego D. P.-N., zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając:

1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:

a/ przepisu ( 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach /Dz. U. Nr 132, poz. 1115/ wobec przyjęcia, że dopuszczalne jest rozpoznanie u skarżącej choroby zawodowej pod postacią alergicznego kontaktowego zapalenia skóry spowodowanego czynnikiem szkodliwym, jakim jest nikiel, pomimo iż pierwsze udokumentowane objawy uczulenia /nadwrażliwości/ na nikiel powstały po upływie 8 lat od zakończenia zatrudnienia, podczas gdy powyższy przepis wyraźnie stanowi, że zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie u byłego pracownika może nastąpić po zakończeniu pracy w narażeniu zawodowym, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych, czyli w oznaczonym /w latach. miesiącach lub dniach/ okresie, jaki może upłynąć od zakończenia pracy w narażeniu zawodowym do dnia wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych tej choroby, która figuruje w wykazie chorób zawodowych; alergiczne kontaktowe zapalenie skóry spowodowane uczuleniem na nikiel mogłoby być rozpoznane u skarżącej jedynie w przypadku, gdyby w okresie 5 lat od zakończenia narażenia zawodowego na kontakt z niklem wystąpiły u niej udokumentowane objawy takiego uczulenia, tymczasem u skarżącej po raz pierwszy ujawniono nadwrażliwość na nikiel badaniem przeprowadzonym w dniu 30 września 2002 r., które wykazało słabą nadwrażliwość na próby; Sąd I instancji błędnie uznał objawy chorobowe skóry rozpoznane w 1991 r. i zdiagnozowane przez leczącego skarżącą specjalistę dermatologa jako łuszczyca - za udokumentowane objawy, które pozwalają przyjąć, że nie upłynął 5-letni okres od ustania narażenia zawodowego do ich wystąpienia; dokonał też błędnej interpretacji powyższego przepisu w odniesieniu do choroby zawodowej skóry wymienionej pod poz. 18 pkt 1 wykazu chorób zawodowych, który dotyczy w sprawie kontaktowego zapalenia skóry a nie choroby skóry, która w wykazie w ogóle nie występuje /łuszczycy jako choroby samoistnej/,

b/ przepisów ( 3 ust. 4 i ( 4 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. przez błędne przyjęcie, że do ustalenia momentu rozpoczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej istotna jest data wystawienia przez Przychodnię Zdrowia Nr [...] w Łodzi skierowania na badania jak też wobec braku daty na tym skierowaniu nie wiadomo, czy postępowanie rozpoczęło się przed dniem 3 września 2002 r. czy też po tym dniu. Przedmiotowe skierowanie zostało sporządzone na formularzu wprowadzonym do obowiązkowego stosowania rozporządzeniem z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych /Dz. U. Nr 132, poz. 1121/, które weszło w życie jednocześnie z rozporządzeniem z dnia 30 lipca 2002 r., to jest w dniu 3 września 2002 r. Przepis ( 3 ust. 4 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. stanowi, że zgłoszenia choroby zawodowej dokonuje się na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych, a jeżeli zgłoszenia dokonuje lekarz, zgłoszenie to następuje przez przesłanie kopii skierowania na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Przepis ( 4 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie. O dacie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej decyduje zatem data doręczenia inspektorowi sanitarnemu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej a nie data wystawienia skierowania na badania. Pracodawca zatem świadomie, w ocenie strony, nie przewidział na formularzu skierowania na badania miejsca na oznaczenie daty wystawienia tego skierowania, bowiem postępowanie nie rozpoczyna się z dniem wystawienia skierowania. lecz z dniem doręczenia jego kopii właściwemu inspektorowi sanitarnemu. Skoro więc przedmiotowe skierowanie na badania zostało sporządzone na formularzu, którego obowiązek stosowania powstał dopiero z dniem 3 września 2002 r., gdyż wcześniej takie formularze nie obowiązywały, to jest to niepodważalny dowód na okoliczność, że postępowanie zostało wszczęte i było prowadzone pod rządami przepisów rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Przedmiotowe skierowanie nie spełnia ponadto wymogów formalnych gdyż nie określa czynników szkodliwych wskazujących na to, w związku z jakim narażeniem zawodowym lekarz wystawiający skierowanie powziął podejrzenie zaistnienia choroby zawodowej jak też nie określa, o jaką chorobę zawodową chodzi. Nasuwa to podejrzenie, że skierowanie to zostało wystawione na życzenie skarżącej i bez uzasadnionego podejrzenia choroby zawodowej. Kopia tego skierowania nie została wysłana przez Przychodnię Zdrowia Nr [...] w Łodzi państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, lecz pierwszym dokumentem na podstawie którego organ ten wszczął postępowanie było doręczone mu 10 lipca 2003 r. orzeczenie lekarskie [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Specjalista dermatolog leczący schorzenie skóry występujące u skarżącej nie powziął podejrzenia wystąpienia u niej choroby zawodowej, bowiem w przeciwnym razie dokonałby zgłoszenia stosownie do przepisu ( 3 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294/. Stwarza to uzasadnione domniemanie, że nie wiązał on rozpoznanego u skarżącej schorzenia skóry z warunkami wykonywanej przez nią pracy,

c/ przepisu ( 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz. U. Nr 65, poz. 294/ przez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że łuszczyca zwykła rozpoznana u skarżącej jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, podczas gdy pod poz. 10 wymienia się "choroby skóry" bez określenia poszczególnych chorób skóry, jednakże z treści ( 1 ust. 1 rozporządzenia wynika, że za chorobę zawodową mogą być uznane jedynie te choroby skóry, które spowodowane zostały działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, nie zaś wszelkie choroby skóry. Z orzeczeń lekarskich wynika, że łuszczyca zwykła rozpoznana u skarżącej jest chorobą samoistną, nie pozostającą w związku z wykonywaną pracą.

2/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: a/ przepisu art. 141 ( 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", przez:

- dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a to ustalenie, że brak jest dowodów w sprawie, iż postępowanie administracyjne zostało wszczęte po dniu 3 września 2002 r., podczas gdy dowodami takimi są: skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej wystawione przez Przychodnię Zdrowia Nr [...] w Łodzi oraz dwa orzeczenia lekarskie, wszystkie wystawione według wzorów wprowadzonych do obowiązkowego stosowania rozporządzeniem z dnia 1 sierpnia 2002 r., które weszło w życie w dniu 3 września 2002 r. wraz z rozporządzeniem z dnia 30 lipca 2002 r. Brak jest natomiast dowodu na to, że postępowanie zostało wszczęte przed dniem 3 września 2002 r.,

- nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów postępowania, których naruszenie przez organy administracji w ocenie Sądu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

b/ przepisu art. 151 ppsa przez jego niezastosowanie i nie oddalenie skargi, pomimo iż powinna być ona oddalona w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i z prawem procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/,

2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.

Stosownie do art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.

W niniejszej sprawie wskazuje się, iż jej podstawą jest naruszenie przepisów postępowania /art. 174 pkt 2 ppsa/ mające wpływ na wynik sprawy oraz podnosi takie zarzuty jak naruszenie przepisu art. 141 ( 4 ppsa, przez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, nie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów postępowania, których naruszenie przez organy administracji w ocenie Sądu I instancji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisu art. 151 ppsa przez jego niezastosowanie i nie oddalenie skargi, jednakże zarzuty te nie mogły być uznane za usprawiedliwione z następujących przyczyn:

Przepis art. 141 ( 4 ppsa, który w ocenie strony został przez Sąd I instancji naruszony nakazuje, aby uzasadnienie wyroku zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Argumenty podniesione w skardze kasacyjnej, mające wskazywać na to, że Sąd I instancji naruszył powyższy przepis, bynajmniej nie mogą być uznane za słuszne. Sprowadzają się one w istocie do wykazania, że Sąd dokonał błędnych ustaleń zarówno w kwestii przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie /przepisów rozporządzenia wykonawczego; do Kodeksu prawy regulującego sprawy chorób zawodowych/, jak i wadliwej oceny Sądu I instancji co do spełnienia przesłanek wymaganych do stwierdzenia choroby zawodowej. Te natomiast okoliczności przedstawiane jako uzasadnienie podniesionego zarzutu w żadnym razie nie wskazują, iż Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 141 ( 4 określającego, jakim warunkom powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku. W przepisie tym nie określono też bezwzględnego wymogu podania przepisów procedury administracyjnej naruszonych zaskarżoną decyzją administracyjną. Nie mógł być też uwzględniony zarzut naruszenia art. 151 ppsa, który Sąd I instancji stosuje wówczas, gdy oddala skargę, w niniejszej sprawie natomiast skarga została uwzględniona, co powoduje, że wskazany przepis w ogóle nie został przez Sąd zastosowany. Samo natomiast niezastosowanie tego przepisu nie mogło stanowić podstawy skargi kasacyjnej.

Powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mógłby zarzucać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę z tej przyczyny, iż uznał, że w sytuacji, gdy nastąpiła zmiana przepisów wykonawczych do Kodeksu pracy /rozporządzeń/ regulujących kwestie dotyczące stwierdzania chorób zawodowych, wprowadzone zostało nowe rozporządzenie z 2002 r. w sposób odmienny normujące określoną problematykę a nadto przepisy tego rozporządzenia przesądzają o tym, iż do spraw wszczętych przed jego wejściem w życie stosuje się przepisy dotychczasowe /rozporządzenia z 1989 r./, konieczne było szczegółowe ustalenie daty wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Kolejnym zarzutem Sądu I instancji był brak wnikliwego przeprowadzenia przewidzianego przepisami w sprawie chorób zawodowych dochodzenia epidemiologicznego, którego wyniki mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej.

Podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego odnoszące się do wskazanych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach faktycznie sprowadzają się do tego, że w ocenie strony zaskarżona w sprawie decyzja w sprawie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej została wydana niewątpliwie na podstawie przepisów tego rozporządzenia o czym świadczy dokumentacja sporządzania według wzorów obowiązujących w czasie jego obowiązywania, brak jest natomiast dowodów na to, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed tą datą a pomimo to Sąd I instancji błędnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym nie zostało ustalone, które z wymienionych wyżej rozporządzeń miało w sprawie zastosowanie. Tak sformułowane zarzuty naruszenia prawa materialnego w istocie dotyczą wadliwej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, nie zaś błędnej wykładni lub też niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy więc stwierdzić, że zarzuty te nie odpowiadają wymogom art. 174 pkt 1 ppsa. Wypada także podkreślić, iż zwłaszcza w sytuacji zmiany przepisów, to do organów administracji publicznej prowadzących postępowanie administracyjne należy szczegółowe wyjaśnienie i wykazanie podstaw prawnych orzekania, a w tym wypadku prowadzenia postępowania według określonych przepisów. Jeżeli zaś brak jest w tym zakresie jednoznacznych ustaleń w zaskarżonej decyzji /a tak było w niniejszej sprawie/, Wojewódzki Sąd Administracyjny, który stosownie do art. 1 ( 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, badając zgodność z prawem zaskarżonego aktu, ma pełne prawo orzec o uchyleniu tego aktu ze wskazaniem zakresu, w jakim powinno być uzupełnione postępowanie administracyjne /w tym wypadku wyjaśnienie daty wszczęcia postępowania administracyjnego/.

Sprawy, których przedmiotem jest stwierdzenie choroby zawodowej, względnie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej, są załatwiane wieloetapowo, przy czym nie wszystkie z etapów polegających na podejmowaniu poszczególnych działań /czynności/ zalicza się do postępowania administracyjnego, pomimo iż mają one wpływ na to postępowanie. I tak w pierwszym rzędzie są to czynności dotyczące zgłoszenia podejrzenia o chorobę zawodową i skierowania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Na tym etapie czynności podejmuje zakład pracy, zakłady służby zdrowia, lekarze a nawet zainteresowany pracownik. Innym etapem podejmowania działań w kierunku podjęcia postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej jest przeprowadzenie dochodzenia epidemiologicznego, innym jeszcze - wydanie orzeczenia w sprawie choroby zawodowej przez zakłady służby zdrowia uprawnione do rozpoznawania określonych chorób zawodowych, które następnie, już w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organy państwowej inspekcji sanitarnej stanowi dowód, brany pod uwagę przez te organy. Postępowanie administracyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej o stwierdzeniu choroby zawodowej ewentualnie o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej, rozpoczyna bieg dopiero z dniem wpływu sprawy do organu właściwego do wydania tej decyzji w pierwszej instancji. Tak więc, mając na uwadze szczególnie skomplikowany tryb załatwiania omawianych spraw jak też fakt, że dopiero ostatni etap a więc wpływ sprawy do organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji w tego rodzaju sprawach rozpoczyna bieg postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji należy wyraźnie wskazać datę rozpoczęcia tego postępowania, a co najmniej dołączyć do akt sprawy jednoznaczny dowód, pozwalający sądowi administracyjnemu dokonującemu kontroli legalności tej decyzji ocenić, czy zastosowano w sprawie właściwe przepisy. Stosownie do art. 107 ( 1 kpa decyzja administracyjna powinna powoływać podstawę prawną jej wydania. W niniejszej sprawie tą podstawą prawną były przepisy odpowiedniego rozporządzenia wykonawczego do Kodeksu pracy w sprawie chorób zawodowych. Tak jak to wskazano wyżej, poważnie skomplikowany stan prawny, wymagał dokładnego wyjaśnienia oraz podania w podstawie prawnej decyzji nie tylko właściwych przepisów, ale ponadto szczegółowego uzasadnienia /art. 107 ( 3 określający treść uzasadnienia decyzji/, na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału, czy i w jaki sposób ustalono datę wszczęcia postępowania w sprawie, czego jednak w zaskarżonej decyzji nie dokonano. Podnoszenie w tej sytuacji dopiero w skardze kasacyjnej zarzutu, iż Sąd I instancji wydał wadliwy wyrok, gdyż "brak dowodu" na to, że postępowanie zostało wszczęte podczas obowiązywania rozporządzenia z 1983 roku jest wyrazem uznania przez organ, że nie musi on ustalić ani też uzasadnić przyjętej podstawy prawnej decyzji, natomiast obowiązek ten powinien obciążać sąd administracyjny dokonujący kontroli jej legalności. Takie zaś wnioskowanie nie zasługuje na aprobatę.

Jak to wskazano wyżej, Sąd I instancji uznał ponadto, że dochodzenie epidemiologiczne nie zostało przeprowadzone wystarczająco wnikliwie. W tym zakresie brak jest zarzutów w skardze kasacyjnej, a zatem, nawet gdyby inne podstawy tej skargi były usprawiedliwione, to i tak skarga kasacyjna podlegałaby oddaleniu. Zarzuty odnoszące się do naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego w kwestii oceny dotyczącej spełnienia przesłanek do stwierdzenia choroby zawodowej wypada uznać za przedwczesne, skoro Sąd I instancji w pierwszym rzędzie wskazał na konieczność ustalenia, które rozporządzenie w sprawie miało zastosowanie. Od dokonanych w tym zakresie ustaleń oraz od wyników prawidłowo przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego będzie uzależnione dalsze rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Należy także zauważyć, iż skarga kasacyjna nie została sporządzona w sposób odpowiadający w pełni wymogom określonym w ppsa również i z tej przyczyny, iż w myśl art. 176 ppsa powinna wskazywać podstawy zaskarżenia jak też powinna zawierać wyodrębnione od wskazanych jej podstaw uzasadnienie. W niniejszej sprawie natomiast skarga kasacyjna nie zawiera wyodrębnionego uzasadnienia, lecz podano w niej łącznie podstawy kasacji łącznie z uzasadnieniem, co powoduje, iż jest ona mało przejrzysta.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.