Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 330/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art 9 ust. 1 i ust. 2, art 10 ust. 1 pkt 9, art 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1128
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych -t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Borys Marasek (spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant specjalista Agnieszka Rogowska-Bil, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 31 grudnia 2021 r. nr 2401-IOD-2.4103.47.2020 UNP: 2401-21-282538 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 31 grudnia 2021 r., znak: 2401-IOD-2.4103.47.2020, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS lub organ), po rozpoznaniu odwołania J. C. (dalej: skarżący, podatnik) na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (dalej: Naczelnik US) z dnia 27 lutego 2019 r. znak [...], w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 33.493 zł, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej: o.p.), a także na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, dalej: ustawa o PIT, u.p.d.o.f.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu 23 kwietnia 2016 r. skarżący złożył korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2015 r: PIT-36, wykazując m.in. dochód z działalności gospodarczej w kwocie 8.706,34 zł. Źródłem przychodów skarżącego, z którego dochody podlegały w 2015 r. opodatkowaniu z mocy ustawy o PIT, był również - poza działalnością gospodarczą - przychód z emerytury.

W dniach: 18, 19, 20, 21 i 24 lipca 2017 r., 1 sierpnia 2017 r., 4, 11, 16 i 19 października 2017 r., 17 listopada 2017 r. oraz 12 kwietnia 2018 r. przeprowadzono w Firmie Usługowo-Handlowej D., kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości i rzetelności zadeklarowanych kwot w zeznaniu PIT-36 za 2015 r., w tym w zakresie rzetelności rozliczenia przychodów ze świadczonych usług pośrednictwa handlowego. Kontrolę zakończono w dniu 12 kwietnia 2018 r. doręczeniem protokołu kontroli.

W wyniku podjętych czynności ustalono w szczególności, że:

- Firma Usługowo-Handlowa D. została zarejestrowana w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej w dniu 22 października 1999 r. pod numerem [...],

- skarżący został zarejestrowany jako podatnik VAT w dniu 4 listopada 1999 r.,

- przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej było rzeczoznawstwo samochodowe i windykacja, a nadto - jak ustalono w toku kontroli podatkowej - również pośrednictwo w organizowaniu dostaw towarów,

- w okresie objętym kontrolą, podatnik prowadził ewidencję zdarzeń gospodarczych w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów,

- w 2015 r. kontrolowany nie zatrudniał pracowników.

Skarżący wniósł zastrzeżenia do ww. protokołu kontroli. Naczelnik US zawiadomił go o sposobie załatwienia zastrzeżeń pismem z dnia 10 maja 2018 r.

W związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi w toku ww. kontroli podatkowej, postanowieniem z dnia 5 września 2018 r., Naczelnik US wszczął wobec skarżącego postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.

Po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym m.in. w wyniku analizy wyciągów bankowych za miesiące od stycznia do grudnia 2015 r.:

-z rachunku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą,

-z rachunku prywatnego w GBP,

-z rachunku prywatnego w PLN,

organ pierwszej instancji decyzją z dnia 27 lutego 2019 r., określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 33.493 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał na:

- zawyżenie przychodów z działalności gospodarczej o kwotę 747,97 zł w związku ze sprzedażą samochodu osobowego Citroen [...] udokumentowaną fakturą nr [...] z dnia 2 stycznia 2015 r. wystawioną na rzecz S. J.,

- zaniżenie przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej o kwotę 59.348,93 zł w związku z niewykazaniem kwot otrzymanych prowizji z tytułu pośrednictwa handlowego, tj. w związku z wykonaniem usług pośrednictwa w sprzedaży towarów na rzecz P. z siedzibą w Wielkiej Brytanii, reprezentowanej przez B. S., stanowiących różnice pomiędzy kwotami wpłat dokonanych przez ww. na prywatny rachunek bankowy podatnika, a kwotami przekazanymi przez niego kontrahentom tego podmiotu z tytułu uregulowania należności za dostarczony towar,

- zaniżenie przychodów z innych źródeł o kwotę 54.292,40 zł w związku z wypłatą z rachunku walutowego kwot w walucie GBP (funt szterling).

Skarżący złożył odwołanie od ww. decyzji, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, rozstrzygnięciu temu zarzucając:

- naruszenie art. 122 o.p., poprzez nieuzyskanie w ramach pomocy prawnej całości dokumentacji finansowej firm brytyjskich za rok 2015, dla których działał podatnik (a przynajmniej wszystkich dokumentów księgowych wystawionych przez polskie podmioty oraz firmy spedycyjne za transport towarów z Polski), podczas gdy jest to niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu kwoty 54.292,40 zł wypłaconych środków oraz 58.600,96 zł nieudokumentowanych wydatków jako przychód podatnika, podczas gdy brak jest przyczyny i tytułu prawnego, dla których środki te miałyby stanowić przychód podatnika, zaś kwoty te nie mogą stanowić wynagrodzenia, bowiem byłyby abstrakcyjnie wysokie w stosunku do wynagrodzenia pracownika wykonującego takie czynności jak podatnik.

Ponadto skarżący wniósł o zwrócenie się, w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, do brytyjskiego organu podatkowego, aby przekazał całość dokumentacji finansowej firm brytyjskich za rok 2015, dla których działał podatnik (a przynajmniej wszystkich dokumentów księgowych wystawionych przez polskie podmioty oraz firmy spedycyjne za transport towarów z Polski), po uprzednim zwróceniu się przez ten organ do podmiotu, który jest w posiadaniu tej dokumentacji.

W uzasadnieniu, skarżący wyjaśnił, że działania podatnika miały charakter pomocy koleżeńskiej. Z tego powodu nie posiada on żadnej dokumentacji niezbędnej do potwierdzenia wydatkowania otrzymanych środków. B. S. nie jest chętny do pomocy, obecnie przebywa za granicą. Polski organ podatkowy powinien zatem, w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, uzyskać całą dokumentację finansową firm brytyjskich, dla których działał podatnik (a przynajmniej wszystkich dokumentów księgowych wystawionych przez polskie podmioty oraz firmy spedycyjne za transport towarów z Polski).

Zdaniem skarżącego, w dokumentacji finansowej, organ podatkowy może sprawdzić w jaki sposób i kiedy zostały zapłacone wszystkie faktury wystawione przez polskie firmy lub firmy spedycyjne przewożące towar z Polski na rzecz firm B. S.. Również z dokumentów spedycyjnych będzie wynikało jaki towar był przywożony z Polski i z jakich firm (adresów). Na tej podstawie również można ustalić, czy zapłatę za ten towar uiszczał podatnik i w jaki sposób.

W ocenie skarżącego, organ w nieuprawniony sposób przerzucił obronę podatnika na jego barki. Z zasad doświadczenia życiowego oraz praw rynkowych wynika, że cały wskazany przez organ nieujawniony przychód, miałby stanowić wynagrodzenie podatnika. Kwota ta stanowiłaby ok. 10% przekazanych środków finansowych w funtach brytyjskich. Gdyby potraktować tę kwotę jako wynagrodzenie, to, zdaniem skarżącego, byłoby ono abstrakcyjnie wysokie i niewynikające z zasad racjonalnego prowadzenia działalności gospodarczej. Taką pracę, jaką wykonał podatnik, mógłby zrobić pracownik, a jego wynagrodzenie w skali roku nie przekraczałoby kwoty kilku tysięcy złotych.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a istotą sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zakwalifikowania przez Naczelnika US, do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej w roku 2015 przez skarżącego, kwoty 59.348,93 zł oraz uznanie kwoty 54.292,40 zł za przychód z innych źródeł.

Powyższe wymagało ustalenia, czy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżący świadczył na rzecz brytyjskiego kontrahenta, P., reprezentowanego przez B. S., usługi pośrednictwa w sprzedaży towarów, uzyskując z tego tytułu prowizje, które winien był wykazać jako przychód z prowadzonej działalności gospodarczej oraz czy fakt, iż podatnik dokonał wypłaty z rachunku walutowego kwot w walucie GBP (funt szterling) o wartości 54.292,40 zł, uzasadniał przyjęcie, iż ww. kwota stanowiła przychód skarżącego z innych źródeł.

DIAS podkreślił, że skarżący nie kwestionuje ustalonego w sprawie stanu faktycznego w zakresie jego współpracy z B. S., stara się jednak argumentować, iż czynności wykonywane przez podatnika na rzecz ww., miały charakter pomocy koleżeńskiej, a nawet gdyby traktować kwotę nieujawnionego przychodu jako wynagrodzenie z tytułu pośrednictwa, to byłoby ono w jego ocenie abstrakcyjnie wysokie i niewynikające z zasad racjonalnego prowadzenia działalności gospodarczej.

DIAS wskazał, że w toku kontroli, organ podatkowy pierwszej instancji dokonał analizy historii rachunków bankowych podatnika za badany okres tj. od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.

Jak ustalono, na prywatny rachunek walutowy skarżącego prowadzony w walucie GBP, w badanym okresie wpływały regularnie określone kwoty, które, w przeważającej części, po przewalutowaniu trafiały na prywatny rachunek bankowy skarżącego prowadzony w PLN. Jednocześnie, z prywatnego rachunku prowadzonego w walucie PLN, skarżący dokonywał przelewów na rzecz Spółki "G." s.j. H. P. i S-ka z siedzibą w R..

Dodatkowo, jak wynika z ustaleń organu pierwszej instancji, w dniu 3 lutego 2015 r. podatnik dokonał za pośrednictwem prywatnego rachunku bankowego prowadzonego w PLN przelewu na kwotę 1.270,00 zł tyt. opłaty za transport, natomiast w dniu 17 marca 2015 r. dokonano przelewu w kwocie 400 zł tyt. "za podstawienie samochodu w dniu 10 marca 2015 r.".

W toku kontroli, do materiału dowodowego włączono protokół przesłuchania skarżącego, w charakterze świadka, które miało miejsce w dniu 20 maja 2016 r., w związku z kontrolą podatkową w "G." Spółka Jawna H. P. i S-ka w zakresie podatku od towarów i usług za okres od 1 listopada 2015 r. do 31 stycznia 2016 r. W dniu 11 października 2017 r. w Urzędzie Skarbowym w R. przesłuchano skarżącego w charakterze kontrolowanego. W dniu 16 października 2017 r. skarżący złożył oświadczenia do protokołu oraz przedłożył pismo firmy P..

W toku postępowania, organ pierwszej instancji uzyskał dowód w postaci informacji spontanicznej w wyniku wymiany informacji z angielskiej administracji podatkowej, która dotyczy spółki "P." ([...]) i pozostaje w sprzeczności z wyjaśnieniami B. S. o rzekomym braku nieprawidłowości stwierdzonych przez angielski organ podatkowy.

W dniu 12 grudnia 2017 r., w Urzędzie Skarbowym w P., zostało przeprowadzone przesłuchanie B. S. w związku z kontrolą podatkową prowadzoną wobec skarżącego. W toku przesłuchania B. S. nie okazał żadnych dowodów związanych z realizacją płatności, dokonywanych przez skarżącego, na rzecz jego firmy. Pismem z dnia 26 października 2017 r. B. S. poinformował również, że nie może przedstawić żadnych dokumentów firmowych (wyciągi bankowe, faktury, inne dowody zapłat), gdyż stanowią one tajemnicę firmy oraz znajdują się w firmie na terenie Anglii.

W toku prowadzonego postępowania podatkowego, organ podatkowy ponownie pismem z dnia 16 listopada 2018 r., wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dowodów w zakresie powstałych operacji bankowych, w tym w zakresie ewentualnego zwrotu środków pieniężnych B. S. lub dowodów potwierdzających opłacenie wydatków związanych z wykonanymi usługami pośrednictwa na rzecz ww. osoby. W odpowiedzi na ww. wezwanie, skarżący złożył wyjaśnienia pismem z dnia 3 grudnia 2018 r., w których poinformował, że zwrócił się do B. S. z prośbą, aby ponownie przejrzał całość dokumentacji finansowej znajdującej się w jego posiadaniu oraz informując, że nie udało się tego wykonać w terminie 14 dni i zobowiązując się do ostatecznego przedłożenia dokumentów i oświadczeń B. S. dotyczących tej sprawy najszybciej jak będzie to możliwe, ale nie później niż do dnia 31 grudnia 2018 roku.

W dniu 31 grudnia 2018 r. do organu wpłynęło pismo z dnia 28 grudnia 2018 r., w załączeniu do którego skarżący przedłożył oświadczenie B. S. z dnia 6 grudnia 2018 r. dot. wszelkich wpłat i wypłat na rachunek bankowy, którego posiadaczem był skarżący. Z oświadczenia wynika, iż wszelkie wpłaty dokonane w 2015 r. na rachunki bankowe skarżącego są rozliczone w towarach, dokumentach lub zwrócone w gotówce. Żadna z dokonanych wpłat pieniężnych nie stanowiła prowizji, czy żadnego dochodu wypłaconego na rzecz skarżącego, który spełnił grzecznościową, koleżeńską przysługę, bez otrzymania za to wynagrodzenia w jakiejkolwiek postaci. B. S. wskazał, że przeprowadzał się kilka razy i w chwili obecnej nie ma żadnej innej dokumentacji ponad to, co zostało przekazane. Część pieniędzy była wykorzystana na jego cele prywatne, więc nie było potrzeby zbierania dokumentacji typu faktury lub paragony.

Mając na uwadze dokonane ustalenia, DIAS wskazał, że w 2015 r. skarżący korzystał z formy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych określonych w art. 27 ust. 1 ustawy o PIT. Zadeklarowanym w zeznaniu PIT-36 źródłem przychodów skarżącego, z których dochody podlegały w 2015 r. opodatkowaniu z mocy w/w ustawy, była pozarolnicza działalność gospodarcza oraz przychód z emerytury.

W oparciu o bezsporne i konsekwentne wyjaśnienia udzielane na piśmie bądź składane do protokołów przesłuchań w charakterze świadka lub strony przez skarżącego oraz B. S., a także na podstawie danych wynikających z wydruków historii rachunków bankowych podatnika - z których wynika, że w 2015 r., na prywatny rachunek walutowy skarżącego prowadzony przez B., dokonywane były przez firmę P. z siedzibą w Wielkiej Brytanii, lub na jej zlecenie, wpłaty środków pieniężnych celem dokonania przez podatnika zapłaty za nabyte przez ten podmiot towary lub usługi transportowe od G. sp.j. H. P. i S-ka z siedzibą w R.. Organ wskazał, iż czynności podejmowane przez podatnika niewątpliwie wypełniają znamiona działalności gospodarczej. Wprawdzie z wyjaśnień zarówno podatnika jak i zleceniodawcy usług pośrednictwa tj. B. S. wynika, że zarówno nawiązanie (za pośrednictwem skarżącego) współpracy firmy P. z siedzibą w Wielkiej Brytanii z firmą G., w konsekwencji pozyskanie dostawcy towarów handlowych na rzecz ww. firmy kierowanej przez B. S. oraz dokonywanie płatności za zakupy, sprawowanie nadzoru nad ilością i jakością towaru, składanie zamówień i wyszukiwanie transportu, odbywało się poza prowadzoną przez skarżącego działalnością gospodarczą i stanowić miało jedynie nieodpłatną przysługę koleżeńską, to ustalenia poczynione w sprawie stoją w sprzeczności z prezentowanym stanowiskiem skarżącego.

Mając na uwadze ustalenia poczynione w sprawie, organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik US słusznie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że wyznacznikami działalności gospodarczej są jej zorganizowany charakter, ciągłość wykonywania działalności oraz jej zarobkowy charakter. W przypadku usług pośrednictwa świadczonych przez skarżącego, jest to działalność, która nie miała charakteru incydentalnego, jednorazowego, prowadzona była natomiast w sposób zorganizowany i ciągły. Fakt, iż podatnik działał na zlecenie B. S., nie wyklucza również realizacji przesłanki prowadzenia działalności "we własnym imieniu", skoro to podatnik był beneficjentem prowadzonej przez siebie działalności, uzyskując wskazane w decyzji kwoty, stanowiące prowizje za wykonane usługi. Zarobkowy charakter prowadzonej działalności jest spełniony, gdy prowadzenie działalności przynosi zysk. Przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności, nawet bez spełnienia niektórych formalnych elementów organizacji (np. rejestracji urzędowej), gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot (i jak ją nazywa) oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków związanych z tą działalnością. Wystarczy, że charakter działań osoby fizycznej, pozwala na wykluczenie i odróżnienie ich od pomocy koleżeńskiej, która jest wykonywana "z grzeczności" oraz wyjątkowo i nieodpłatnie. Przyjąć należy, że wszelkie działania cechujące się fachowością (stałym, nieokazjonalnym, nieamatorskim charakterem), podporządkowaniem regułom opłacalności i zysku, powtarzalnością działań, np. seryjnością produkcji, ciągłością współpracy i uczestnictwem w obrocie gospodarczym, są pozarolniczą działalnością gospodarczą.

Niewątpliwie zatem, zgodnie z ww. art. 5a pkt 6 ustawy o PIT, czynności świadczone przez skarżącego tj. pozyskanie dostawcy, kontrola ilości i jakości towaru, składanie zamówień, dokonywanie płatności w imieniu zleceniodawcy oraz organizowanie transportu, wypełniają znamiona działalności gospodarczej, natomiast uzyskane z tego tyt. dochody, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podstawą opodatkowania jest kwota prowizji (wynagrodzenia) pomniejszona o kwotę podatku VAT. Prowizję stanowią różnice pomiędzy środkami otrzymanymi przez skarżącego od zleceniodawcy (lub w jego imieniu), a dokonanymi, po przewalutowaniu, w imieniu zleceniodawcy płatnościami.

W toku postępowania, skarżący nie przedłożył dowodów potwierdzających rzekomy zwrot zaistniałych różnic, pomiędzy wpłatami dokonanymi na jego konto, a dokonanymi przez niego płatnościami za towary/usługi nabyte przez P..

Pomimo wezwania skarżącego przez organ pierwszej instancji, do udokumentowania twierdzeń o zwrocie nadwyżek pomiędzy kwotami wpływów na konto podatnika, a kwotami przekazanymi przez niego tytułem regulowania płatności P., bądź ich wydatkowaniu, nie okazano żadnych dokumentów w tym zakresie. W toku postępowania przedłożono jedynie oświadczenie B. S., z którego wynika, że wszelkie wpłaty dokonane na rachunek skarżącego w 2015 r., zostały rozliczone w towarach, dokumentach lub zwrócone w gotówce. Jak stwierdził ww., żadna z nich nie stanowiła prowizji czy innej formy dochodu skarżącego, który spełnił grzecznościową, koleżeńską przysługę, nie otrzymując za to wynagrodzenia w jakiejkolwiek postaci. Z uwagi na kilkakrotne przeprowadzki, B. S. nie dysponuje inną dokumentacją, poza uprzednio przekazaną, zaś w przypadku zakupów na cele prywatne dokumentacji takiej nie zbierał.

W tej sytuacji organ uznał, że brak jakichkolwiek dowodów w ww. zakresie rzekomego "rozliczenia" środków przekazanych podatnikowi, powoduje, iż brak jest podstaw do uznania, iż uzyskane przez podatnika kwoty, nie stanowiły wynagrodzenia w związku z usługami wykonanymi na rzecz zleceniodawcy.

Mając na uwadze powołane okoliczności, organ zwrócił również uwagę, iż w sprzeczności z argumentacją podatnika, jakoby nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na pośrednictwie pomiędzy opisanymi wyżej podmiotami, a wykonywał jedynie przysługę na rzecz kolegi, stoi fakt, iż w roku 2015 w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej podatnik dokonał zmiany danych we wpisie, polegającej na rozszerzeniu zakresu wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej, w szczególności o kod PKD 74.90.Z, pod którym ujęta jest pozostała działalność profesjonalna, naukowa i techniczna, nigdzie indziej niesklasyfikowana, która to podklasa obejmuje w szczególności pośrednictwo w interesach, tj. organizowanie zaopatrzenia lub sprzedaży dla małych i średnich firm, z wyłączeniem handlu nieruchomościami.

Fakt, iż podatnik prowadził działalność w opisanym wyżej zakresie, w ocenie organu, zdaje się również potwierdzać w treści odwołania, skupiając się w zasadzie jedynie na kwestionowaniu "wymiaru" prowizji. Organ zwrócił jednak uwagę, iż, w zakresie ustalenia wartości prowizji, organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej, wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W toku postępowania, organ podatkowy wykazał również inicjatywę dowodową zmierzającą do pozyskania dowodów pozwalających na przyjęcie, iż poza udokumentowanymi (poprzez historię operacji bankowych) płatnościami, dokonanymi w imieniu firmy B. S., podatnik wydatkował również w imieniu zleceniodawcy pozostałe otrzymane środki, jednak zarówno podatnik jak i jego kontrahent, poprzestali na ogólnikowych wyjaśnieniach, że wszystkie kwoty zostały rozliczone. Brak udokumentowania poniesienia innych wydatków przez skarżącego w imieniu P., powoduje iż nierozliczne kwoty zasadnie należało zakwalifikować jako wynagrodzenie skarżącego za wykonane usługi.

Argumentacja wyrażona w treści odwołania, jakoby wartość prowizji, ustalona w oparciu o prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - była abstrakcyjnie wysoka i sprzeczna z doświadczeniem życiowym i prawami rynkowymi, stanowi zatem jedynie wyraz subiektywnej oceny skarżącego, jednak nie jest zasadna w kontekście skutecznego zakwestionowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do kwestii otrzymanych przez podatnika wartości pieniężnych w kwocie ogółem 54.292,40 zł, niewykazanych przez skarżącego w zeznaniu podatkowym, a uznanych przez organ pierwszej instancji za przychód podatkowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, tj. przychód z innych źródeł, organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, co do zasady przychodami, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika natomiast z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się m.in. inne nieodpłatne świadczenia, nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że w grudniu 2015 roku z prywatnego rachunku bankowego w GBP skarżący dokonał wypłat środków w tej walucie w łącznej kwocie 9.100 funtów.

Jak wynika z ustaleń organu podatkowego, skarżący potwierdził, iż faktycznie były wypłaty w walucie GBP w celu przekazania pieniędzy za płatność, ale podatnik nie był w stanie wyjaśnić czego płatność miała dotyczyć.

Z oświadczenia B. S. wynika natomiast, iż wszelkie wpłaty dokonane w 2015 r. na rachunki bankowe skarżącego są rozliczone w towarach, dokumentach lub zwrócone w gotówce. Żadna z dokonanych wpłat pieniężnych nie stanowiła prowizji, czy żadnego dochodu skarżącego. Wyjaśnił on, że przeprowadzał się kilka razy i w chwili obecnej nie ma żadnej innej dokumentacji ponad to, co zostało przekazane. Część pieniędzy była wykorzystana na jego cele prywatne, więc nie było potrzeby zbierania dokumentacji typu faktury lub paragony.

Tak ustalony stan faktyczny powodował, że otrzymane przez skarżącego środki w walucie GBP przeliczone na złote (zgodnie z art. 11a w powiązaniu z art. 24c ustawy o PIT), tj. w kwocie ogółem 54.292,40 zł, stanowią przychód podatkowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT. Organ wskazał, że w toku postępowania skarżący (podobnie jak i przekazujący środki B. S.), nie przedłożył żadnych dowodów wskazujących, iż przekazane środki pozostawały w związku z działalnością handlową firmy P., na rzecz której podatnik wykonywał opisane wyżej usługi, w konsekwencji nie stanowiły one przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Poza lakonicznym oświadczeniem, że wszelkie środki otrzymane przez skarżącego, zostały rozliczone, nie wyjaśniono na co faktycznie przeznaczono wypłacane środki w walucie GBP, nie przedstawiono również jakichkolwiek dowodów wskazujących na sposób ewentualnego rozliczenia ww. środków. Zarówno podatnik jak i przekazujący środki B. S., nie posiadają dokumentów i rozliczeń, wskazują natomiast, iż w określonych przypadkach dowodów takich nawet nie gromadzili. W takiej sytuacji bezsporny fakt, iż wypłat dokonywał podatnik, jednoznacznie potwierdza, że podlegały one jego dyspozycji, stanowiąc przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust 1 ww. ustawy o PIT.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania, gdyż rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie dokonano w oparciu o kompletny materiał dowodowy, z którego bezsprzecznie wynika, że w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, świadczył on, na rzecz firmy B. S., usługi pośrednictwa w nabywaniu towarów, uzyskując z tego tytułu zapłatę. Poza sporem pozostaje również, iż podatnik w wyniku wypłaty wskazanych kwot w walucie GBP, otrzymał do dyspozycji środki o wartości 54.292,40 zł, co do których nie wykazał, czy i ewentualnie w jaki sposób, zostały one wydatkowane w imieniu B. S..

Brak zawarcia przez skarżącego jakiejkolwiek umowy z B. S. oraz nieprzedstawienie dowodów rozliczenia otrzymanych kwot, nie może potwierdzać, że podatnik działał w imieniu swojego zleceniodawcy jedynie w ramach koleżeńskiej przysługi, nie uzyskując z tego tytułu dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Organ wskazał, że z treści uregulowań ordynacji podatkowej wynika, że ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa na organie podatkowym. To jego ustawodawca obciążył odpowiedzialnością za czynności procesowe, przyznając rolę gospodarza postępowania, czyli podmiotu, w którego gestii pozostaje rozstrzygnięcie o wyniku tego postępowania, i który w związku z tym winien dążyć do ustalenia stanu faktycznego zgodnie z rzeczywistością celem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego. Nałożenie ciężaru dowodu na organy podatkowe stanowi gwarancję procesową dla podatnika, który dzięki niej ma pewność, że postępowanie toczy się z poszanowaniem jego praw.

Jakkolwiek obowiązek dowodzenia, obejmujący czynności dotyczące poszukiwania, przeprowadzania i oceniania dowodów, spoczywa faktycznie na organach podatkowych, w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym nie można na nie nakładać nieograniczonego obowiązku działania i poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika (potwierdzających okoliczności decydujące o przyznaniu mu określonych uprawnień) w sytuacji, gdy on sam nie przejawi odpowiedniego zachowania, tj. nie potrafi, bądź nie chce ich wskazać.

Realizacja zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku zebrania kompletnego materiału dowodowego, umożliwiającego rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty winna zatem następować przy aktywnym współudziale strony postępowania w wyjaśnieniu stanu faktycznego.

Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy dowód niezbędny do wykazania jego racji, bądź wiedza o takim dowodzie, znajdują się wyłącznie w jego dyspozycji i od jego przedłożenia uzależnione jest uznanie tych racji (w szczególności gdy podatnik formułuje tezę dowodową odmienną od tej, którą udowodnił już organ podatkowy), zaś nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej, może prowadzić do rezultatów dla niego niekorzystnych. Obowiązek organów podatkowych w zakresie ustalenia stanu faktycznego wymaga aktywnego uczestnictwa strony, ponieważ organ, z przyczyn od niego niezależnych, nie zawsze jest w stanie ustalić rzeczywisty stan sprawy. W sytuacji, gdy nie ma on możliwości ustalenia podnoszonych przez stronę okoliczności o istotnym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy, aktywność dowodowa organu musi zostać uzupełniona przez aktywność dowodową strony. Dlatego też podatnik, w trosce o własne interesy, powinien współpracować z organem i przedstawiać dowody na poparcie swych twierdzeń. Strona nie powinna biernie oczekiwać na gromadzenie materiału dowodowego tylko przez organ podatkowy, skoro, w jej ocenie, istnieją dowody mogące przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego. Jej bierność może prowadzić do skutków dla niej niekorzystnych. To bowiem podatnik jest w wielu przypadkach najlepiej zorientowany w realiach sprawy, i zwłaszcza wówczas, gdy wywodzi jakiś korzystny dla siebie skutek, powinien przedstawić znane mu fakty i dowody.

Nie sposób zatem było oczekiwać od organu pierwszej instancji, by podejmował próby uzyskania informacji, które w przekonaniu podatnika mają dowodzić słuszności jego stanowiska, w szczególności gdy on sam nie przedłożył stosownych dowodów, pozbawiając się tym samym instrumentów, z pomocą których mógłby dowieść swoich racji. Kierując się wyłącznie zasadami logiki, uprawniony jest wniosek, że ten kto w postępowaniu podatkowym formułuje określone twierdzenie, musi następnie dowieść tego co twierdzi, pod rygorem, że twierdzenie zostanie uznane za nieudowodnione, przez co nie wywoła ono skutków pożądanych przez twierdzącego. Dlatego też podatnik powinien, w swoim dobrze pojętym interesie, wykazać dbałość o przedstawienie organowi podatkowemu stosownych środków dowodowych. Inaczej ma on prawo nie uwzględnić takich informacji.

Skoro zatem podatnik nie udostępnia innych dowodów niż zgromadzone przez organ podatkowy, ten może poprzestać na dotychczas zebranym materiale dowodowym, i na tej podstawie wydać decyzję. Taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanym przypadku.

W tym stanie rzeczy, skoro Naczelnik US dysponował materiałem dowodowym świadczącym o uzyskaniu przez skarżącego zapłaty (prowizji) z tytułu świadczenia usług pośrednictwa w sprzedaży towarów oraz otrzymaniu dodatkowych środków, które w bezpośredni sposób nie mogły być wiązane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jednak niewątpliwie stanowiły przychód podlegający opodatkowaniu, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających te ustalenia, należało uznać okoliczności z nich wynikające, za wystarczające do wydania zaskarżonej decyzji.

Nie tylko bowiem organ podatkowy jest zobligowany do poszukiwania dowodów, które miałyby dowodzić osiągnięcia przez podatnika przychodów. Również na samym podatniku spoczywa obowiązek gromadzenia dokumentacji, pozwalającej na odtworzenie stanu faktycznego sprawy.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, całkowicie chybiona była zatem próba dowodzenia, że nieuzyskanie w ramach pomocy prawnej całości dokumentacji finansowej firm brytyjskich za rok 2015, dla których działał podatnik (a przynajmniej wszystkich dokumentów księgowych wystawionych przez polskie podmioty oraz firmy spedycyjne za transport towarów z Polski), stanowiło naruszenie art. 122 o.p. Organ wskazał, że bierność strony polegająca na jedynie lakonicznym wyjaśnieniu okoliczności współpracy pomiędzy skarżącym a B. S. oraz poczynione w toku postępowania ustalenia, z których wynika, że rozliczenia pomiędzy ww. stronami nie zawsze były dokumentowane, a jeśli tak, to dokumentacja ta została zniszczona bądź zaginęła, powodują, że żądanie poszukiwania przez organy podatkowe dowodów, które miałyby potwierdzać podnoszone przez podatnika tezy, nie może doprowadzić do dokonania ustaleń innych, niż wynikające z obecnie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. DIAS podkreślił, iż dokonując wymiaru przychodu z tytułu prowizji w związku ze świadczonymi przez podatnika usługami pośrednictwa, organ podatkowy uznał wydatki na rzecz dostawcy towarów handlowych oraz usług transportowych, dokonując ustaleń w oparciu o przedstawioną historię operacji bankowych, co powoduje że zarzut w ww. zakresie jest niezasadny.

W okolicznościach sprawy, w konsekwencji, w ocenie organu, nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek wyrażony w treści odwołania, o zwrócenie się, w ramach międzynarodowej pomocy prawnej, do brytyjskiego organu podatkowego, aby przekazał całość dokumentacji finansowej firm brytyjskich za rok 2015, dla których działał podatnik (a przynajmniej wszystkich dokumentów księgowych wystawionych przez polskie podmioty oraz firmy spedycyjne za transport towarów z Polski), po uprzednim zwróceniu się przez ten organ do podmiotu, który jest w posiadaniu tej dokumentacji.

Za podobnie chybiony, organ uznał zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na uznaniu "kwoty 54.292,40 zł wypłaconych środków oraz 58.600,96 zł nieudokumentowanych wydatków jako przychód podatnika, podczas gdy brak jest przyczyny i tytułu prawnego, dla których środki te miały by stanowić przychód podatnika". Organ wskazał, że powołane w decyzji przepisy ustawy o PIT, jednoznacznie obligują do kwalifikacji ww. kwot, do przychodów podlegających opodatkowaniu, a argument że kwoty te nie mogą stanowić wynagrodzenia bowiem byłyby abstrakcyjnie wysokie w stosunku do wynagrodzenia pracownika wykonującego takie czynności jak podatnik, pozostaje bez wpływu na ww. kwalifikację, stanowiąc jedynie subiektywną ocenę skarżącego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Decyzji tej zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., poprzez niezebranie całego materiału dowodowego co do zwrotu kwot pieniężnych, podczas gdy podatnik zwracał się do Urzędu Skarbowego, aby uzyskał, w ramach pomocy prawnej, niezbędną dokumentację znajdującą się w Wielkiej Brytanii,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 o.p. i art. 187 § 1 o.p., poprzez niezebranie całego materiału dowodowego co do ustalenia systemu prawnego regulującego dany stosunek prawny, a ponadto określenia rodzaju umowy w zależności od systemu prawnego właściwego dla danego stosunku prawnego, podczas gdy istotne w sprawie jest określenie rodzaju umowy, a w konsekwencji, czy podlega ona opodatkowaniu na terenie RP,

- przedawnienie zobowiązania podatkowego.

Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z:

- wyroku Sądu Rejonowego w R. wydanego w sprawie sygn. akt [...], na okoliczność uniewinnienia skarżącego oraz niezawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nie przedkładając jednak tego dokumentu, a wnosząc aby Sąd się zwrócił się o jego odpis,

- wydruku z informacji Poczty Polskiej, że decyzja została wysłana w dniu 3 stycznia 2022 roku o g. 19:46, na okoliczność uprawdopodobnienia, że decyzja mogła zostać wydana w dniu 3 stycznia 2022 roku,

- wydruku metadanych z pliku źródłowego, na którym zapisana była przedmiotowa decyzja, na okoliczność daty wydrukowania wersji ostatecznej, wnosząc aby Sąd zwrócił się do organu II instancji o ten wydruk,

- odpisu dokumentu poświadczającego obecność A. P., podpisującej zaskarżoną decyzję, w pracy w dniu 31 grudnia 2021 roku, w urzędzie a nie zdalnie, a jeżeli jest elektroniczny system obecności w pracy, to wydruk z bazy danych, na okoliczność możliwości podpisania decyzji w dniu 31 grudnia 2021 roku.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd wskazuje, że nie jest zasadny zarzut skarżącego naruszenia prawa procesowego tj. art. 122 i art. 187 § 1 o.p. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd przyjął za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy, dokonane w toku postępowania podatkowego, przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Organy podatkowe w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 191 o.p.). Ustalenia poczynione przez organy podatkowe, znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach, zaś skarżący nie przedstawił dowodów, które podważałyby istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, uznane przez organy podatkowe za udowodnione. Organy podatkowe przeprowadziły obszerne postępowanie z dowodów z dokumentów, które pozwoliły na pełną kontrolę decyzji. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy pozwalał na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. Organy podatkowe wywiązały się tym samym należycie ze spoczywającej na nich części ciężaru dowodu, realizując w ten sposób zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 122 o.p. Obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego ciąży na organie podatkowym i wynika z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. Zgodnie z nimi w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Niewątpliwie postępowanie podatkowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego stanu faktycznego, czyli winno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej. Organy podatkowe działały w granicach prawa, a rozpoznając sprawę co do jej istoty, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Organ odwoławczy prawidłowo ocenił wartość dowodową poszczególnych dowodów.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że obowiązek prowadzenia postępowania dowodowego przez organ nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że podatnik zwolniony jest z dowodzenia i wykazywania okoliczności, na które się powołuje lub które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonego faktu może doprowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. "Wynikające z art.122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązki organu, jako gospodarza postępowania podatkowego, nie zwalniają podatnika z oferowania dowodów na wykazanie swoich racji. Organy podatkowe nie muszą poszukiwać w nieskończoność dowodów w sytuacji, gdy ich nie oferuje sam podatnik" (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. II FSK 176/07, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). NSA wskazał, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, jest tylko wtedy zasadny, gdy oceny i wnioski, wyprowadzone przez organ wydający rozstrzygnięcie, nie odpowiadają prawidłowości logicznego rozumowania. W postępowaniu podatkowym nie można nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających związek przyczynowy między wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli argumentów tych nie dostarczył sam podatnik (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. III SA 5688/98, opubl. LEX nr 38711). Określone czynności procesowe podejmowane przez organ podatkowy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, zwłaszcza korzystne dla podatnika, powinny być przez niego wspierane, ponieważ sam organ, nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności sprawy (zob.: B. Dauter, w: S. Babiarz i in. (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wolters Kluwer 2019, komentarz do art. 187). W postępowaniu podatkowym obowiązuje także zasada współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to obowiązek uzasadnienia swojej racji ciąży na podatniku m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r. sygn. III SA/Wa 1452/02, opubl. w CBOSA). Podatnik nie może czuć się zwolniony ze współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej, może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 maja 2000 r., sygn. I SA/Lu 249/99, opubl. LEX nr 45373). NSA zwrócił również uwagę, że podatnik dokonujący rozliczenia podatku, kwalifikujący określone wydatki, najlepiej się orientuje, na podstawie jakich dokumentów i faktów dokonał ich kwalifikacji, i w razie sporu powinien przedstawić je organowi podatkowemu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 maja 1998 r., sygn. I SA/Lu 571/97, opubl. LEX nr 34715).

Podzielić zatem należy stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających stanowisko podatnika, którego strategia opiera się wyłącznie na negowaniu działań podejmowanych przez te organy, a jego postawa jest pasywna, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem, DIAS utrzymał w mocy decyzję Naczelnika US w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w wysokości 33.493 zł.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia czy organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały nadwyżki pomiędzy kwotami wpłat dokonywanych przez firmę P. na rachunek skarżącego a kwotami wydatkowanymi przez niego na płatności należności z tytułu dostaw towarów na rzecz P. tj. kwoty 59.348,93 zł, jako prowizji otrzymanej przez skarżącego za usługi pośrednictwa handlowego, świadczone przez niego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz uznanie kwoty 54.292,40 zł za przychód z innych źródeł.

Zgodnie art. 10 ust. 1 pkt 1), pkt 3) i pkt 9) ustawy o PIT, źródłami przychodów są m.in.:

- stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta,

- pozarolnicza działalność gospodarcza,

- inne źródła.

Zgodnie z treścią art. 9 ust 1 ustawy o PIT, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym, jest suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów (art. 9 ust. 1a ustawy o PIT). Z treści art. 9 ust 2 ustawy o PIT wynika, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła, nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT (tj. pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług (art. 14 ust. 1 ustawy o PIT).

Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia, nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 ustawy o PIT oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach (art. 20 ust 1 ustawy o PIT).

Zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy o PIT, u podatników osiągających dochody z działalności gospodarczej i prowadzących księgi przychodów i rozchodów, dochodem z działalności jest różnica pomiędzy przychodem w rozumieniu art. 14, a kosztami uzyskania, powiększona o różnicę pomiędzy wartością remanentu końcowego i początkowego towarów handlowych, materiałów (surowców) podstawowych i pomocniczych, półwyrobów, produkcji w toku, wyrobów gotowych, braków i odpadków, jeżeli wartość remanentu końcowego jest wyższa niż wartość remanentu początkowego, lub pomniejszona o różnicę pomiędzy wartością remanentu początkowego i końcowego, jeżeli wartość remanentu początkowego jest wyższa niż wartość remanentu końcowego.

Osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o (art. 24a ust. 1 ustawy o PIT).

Kwestie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1037).

Definicja ogólna "działalności gospodarczej", znajdowała się w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm., dalej: u.s.d.g.), w brzmieniu obowiązującym w 2015 r., zgodnie z którym jest to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Definicja szczególna z kolei, wynika z art. 5a pkt. 6 ustawy o PIT, który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową:

a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową,

b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż,

c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych

- prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9.

Skarżący, nie kwestionując wykonania czynności ustalonych przez organy podatkowe, uznał je za czynności realizowane poza działalnością gospodarczą, nieodpłatnie, w ramach, jak to określił, "przysługi koleżeńskiej". Podnosił, że organy podatkowe błędnie ustaliły, że za wykonane czynności otrzymywał prowizję, albowiem okoliczność ta, w jego ocenie, nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący podnosił jednocześnie, iż nie miał obowiązku dokumentowania tego, że nadwyżki pomiędzy wpłatami dokonywanymi przez podmiot brytyjski na jego rachunek, a dokonywanymi przez niego płatnościami za towary bądź usługi transportu nabyte przez podmiot brytyjski od kontrahentów polskich, zostały zwrócone bądź w inny sposób wydatkowane.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że wyrokami z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 347/21 oraz z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1330/21, tut. Sąd rozpoznał sprawy ze skarg skarżącego na decyzje DIAS w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Wyroki te zapadły w części tożsamym stanie faktycznym. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko zawarte w ich uzasadnieniu co do prawidłowości ustalenia tej części stanu faktycznego przez organy podatkowe.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący wykonywał na rzecz P. usługi pośrednictwa handlowego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że polegały one na organizowaniu dostaw towarów oraz transportu, przez podmioty krajowe na rzecz brytyjskiego kontrahenta. W celu realizacji powierzonych zadań, skarżący otrzymywał od firmy brytyjskiej przelewy środków, z których dokonywał kolejnych płatności za realizowane transakcje. Jednocześnie na jego rachunku występowały nadwyżki pomiędzy kwotami uzyskanymi od kontrahenta brytyjskiego, a uiszczonymi przez skarżącego tytułem przedmiotowych dostaw.

W ocenie Sądu, wystąpienie tak ustalonego zysku po stronie podatnika, przesądza o odpłatnym charakterze wykonywanych przez niego czynności. W świetle takich ustaleń nie sposób podzielić stanowiska skarżącego, jakoby pośredniczył on w organizacji operacji handlowych, wyłącznie w ramach koleżeńskich przysług. Jednocześnie różne wysokości kwot nadwyżek nie przeczą prowizyjnej naturze osiągniętych w ten sposób przychodów. Żaden przepis prawa nie sprzeciwia się ustalaniu wysokość prowizji odrębnie dla każdej transakcji, nie istnieje także zamknięty katalog czynników, mogących wpływać na wartość zysku pośrednika.

Zarówno dowody płatności na rzecz polskich dostawców firmy P., jak i wydruki historii rachunków bankowych skarżącego, pozwalają na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie kwoty prowizji wyznaczały indywidualne warunki konkretnych transakcji, w ten sposób, że osiągnięcie dodatniego salda pomiędzy kwotą otrzymaną od P., a kwotą zapłaconą dostawcy, pozwalało skarżącemu na zachowanie nadwyżki dla siebie, jako zapłaty za wykonane usługi pośrednictwa. Okoliczności o charakterze obiektywnym, w postaci występowania zysku po stronie pośrednika, przeczą jednocześnie oświadczeniom skarżącego oraz jego kontrahenta, o braku wynagrodzenia z tytułu wykonywanych czynności.

Skarżący pośredniczył w dostawach towarów wielokrotnie w dłuższym okresie, co świadczy o ciągłości prowadzenia tego rodzaju działalności, a zarazem wyklucza przyjęcie jej incydentalnego charakteru. Niewątpliwie podatnik uczestniczył w obrocie gospodarczym, ułatwiając swoim działaniem dojście do skutku transakcji pomiędzy firmą P. a jej krajowymi kontrahentami.

Należy zaakceptować stanowisko, że skarżący wykonywał przedmiotowe czynności zawodowo, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Świadczy o tym również fakt, że w dniu 6 lipca 2015 r., zaktualizował on klasyfikację tej działalności ujawnioną w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, poprzez wprowadzenie kodu PDK 84.90.Z, obejmującego w szczególności pośrednictwo w interesach. Biorąc zatem pod uwagę, iż wykonywane na rzecz P. usługi wypełniają wszelkie przesłanki działalności gospodarczej, zarówno z definicji szczególnej zawartej w art. 5a pkt. 6 ustawy o PIT, jak i ogólnej z art. 2 u.s.d.g., należy przyjąć, że stanowiły one działalność gospodarczą, z której przychód, w postaci prowizji, podlegał rozliczeniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, zgodnie z ustaleniami poczynionymi przez organy.

Próby podważenia ustaleń organów podatkowych w niniejszej sprawie, opierają się przede wszystkim na oświadczeniach kontrahenta brytyjskiego, który twierdził, że zaistniałe różnice pomiędzy wysokościami przelewów i opłat z tytułu dostaw, były następczo rozliczane w formie pieniężnej lub rzeczowej. Na potwierdzenie ich prawdziwości, nie zostały jednak przedstawione żadne dokumenty, które racjonalnie postępujący podatnicy, w szczególności profesjonalnie prowadzący działalność gospodarczą, powinni byli zgromadzić. W tym kontekście zeznania B. S. zostały prawidłowo ocenione za niewystarczające do uznania stanowiska skarżącego za udowodnione.

W niniejszej sprawie, ewentualne udowodnienie okoliczności rozliczenia zaistniałych nadwyżek leżało w interesie podatnika, ponieważ w ten sposób mógł on potwierdzić prawidłowość zadeklarowanych kwot podatku dochodowego od osób fizycznych. W tym zakresie należało zatem przyjąć obowiązek współdziałania podatnika z organem w procesie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tymczasem w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, jak również postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący nie udokumentował zwrotu zakwestionowanych środków kontrahentowi brytyjskiemu. Nie przedłożył również dowodów (w postaci np. faktur czy paragonów), potwierdzających rzekome poniesienie wydatków równych wpływom na jego rachunek. Takich dokumentów organ nie uzyskał również od B. S.. Biorąc pod uwagę, że zgromadzono materiał dowodowy, z którego wynika w sposób spójny i logiczny, że przedmiotowe operacje miały charakter usług odpłatnego pośrednictwa handlowego, wykonywanych w sposób ciągły i zorganizowany w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, należy uznać za prawidłowe zarówno sposób prowadzenia postępowania dowodowego, jak i konkluzje organów podatkowych w kontrolowanym zakresie.

Organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że skarżący wykonywał czynności o charakterze usług pośrednictwa, organizując dostawy towarów w imieniu własnym, ze skutkami na rzecz swojego brytyjskiego kontrahenta, za co otrzymywał prowizję. Taki stan rzeczy jest zgodny z naturą pośrednictwa handlowego. Potencjalne ryzyko biznesowe skarżący ponosił przy tym nie wobec podmiotów dostarczających towary na rzecz P., lecz wobec zlecającej wykonanie usług firmy P.. Rola podatnika polegała na doprowadzeniu do skutku transakcji pomiędzy docelowymi kontrahentami, a ewentualna nieskuteczność jego działań mogłaby wiązać się z zakończeniem współpracy i tym samym utratą przychodu w postaci prowizji.

Ustosunkowując się do kwestii otrzymanych przez podatnika wartości pieniężnych w kwocie 54.292,40 zł, niewykazanych przez skarżącego w zeznaniu podatkowym, a uznanych przez organy podatkowe za przychód podatkowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, tj. przychód z innych źródeł, organy prawidłowo przyjęły, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, co do zasady przychodami, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o PIT, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się m.in. inne nieodpłatne świadczenia, nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 ustawy o PIT.

W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest fakt dokonania przez skarżącego w grudniu 2015 roku, wypłat środków z prywatnego rachunku bankowego w GBP w łącznej kwocie 9.100 funtów.

Jak wynika z ustaleń organów podatkowych, skarżący potwierdził, iż faktycznie dokonał wypłat w funtach, w celu przekazania pieniędzy za płatność, jednak nie był w stanie wyjaśnić czego płatność miała dotyczyć.

Wprawdzie B. S. złożył oświadczenie, z którego wynika, iż wszelkie wpłaty dokonane w 2015 r. na rachunki bankowe skarżącego miały rzekomo zostać rozliczone w towarach, dokumentach lub zwrócone w gotówce, a żadna z dokonanych wpłat pieniężnych nie stanowiła prowizji, czy żadnego dochodu skarżącego, jednak przeprowadzał się kilka razy i w chwili obecnej nie ma żadnej innej dokumentacji ponad to, co zostało przekazane, ponadto część pieniędzy była wykorzystana na jego cele prywatne, więc nie było potrzeby zbierania dokumentacji typu faktury lub paragony. Organy podatkowe słusznie jednak uznały oświadczenie to za niewystarczające dla wykazania podnoszonych w nim okoliczności

Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny powodował, że otrzymane przez skarżącego środki w funtach, przeliczone na złote (stosownie do art. 11a w powiązaniu z art. 24c ustawy o PIT), tj. w kwocie ogółem 54.292,40 zł, zostały prawidłowo uznane za stanowiące przychód podatkowy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust. 1 ustawy PIT. Organy podatkowe wskazały, że w toku postępowania ani skarżący, ani przekazujący środki B. S., nie przedłożyli żadnych dowodów, z których wynikałoby, że przekazane środki pozostawały w związku z działalnością handlową firmy P., na rzecz której podatnik wykonywał usługi pośrednictwa handlowego, w konsekwencji organy słusznie przyjęły, iż nie stanowiły one przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Poza lakonicznym oświadczeniem, że wszelkie środki otrzymane przez skarżącego, zostały rozliczone, skarżący nie wyjaśnił, ani tym bardziej nie wykazał, na co faktycznie przeznaczył wypłacane środki w funtach, nie przedstawił także żadnych przekonujących dowodów, wyjaśniających sposób ewentualnego rozliczenia tych środków. Ani skarżący, ani przekazujący środki B. S., nie przedłożyli dokumentów i rozliczeń, twierdząc, że ich nie posiadają, a w odniesieniu do części wydatków, wskazali, że dowodów takich nawet nie gromadzili. W tej sytuacji jedyny bezsporny fakt, iż wypłat dokonywał skarżący, organy słusznie uznały za jednoznacznie potwierdzający, że podlegały one jego dyspozycji, stanowiąc przychód w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 11 ust 1 ww. ustawy o PIT.

Odnosząc się do zarzutu nieustalenia czy dochody osiągnięte przez skarżącego podlegają opodatkowaniu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, Sąd wskazuje, że "fundamentalną zasadą kształtującą podmiotowy zakres polskiego podatku dochodowego od osób fizycznych pozostaje zasada rezydencji, zgodnie z którą osoby mające miejsce zamieszkania na terenie Polski objęte są nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Podlegają one zatem obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (art. 3 ust 1 u.p.d.o.f.)" (K. Koperkiewicz-Mordel, w: W. Nykiel, Prawo podatkowe w Polsce, Difin 2018, s. 176). Skarżący w niniejszej sprawie nie podnosił, aby jego miejsce zamieszkania znajdowało się w innym kraju, co więcej, o rezydencji podatkowej skarżącego w Polsce, świadczy fakt składania w Polsce deklaracji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia wskazać należy, że "w okresie od dnia 14 marca 2020 r., obowiązywał w Polsce stan zagrożenia epidemicznego (...), zaś od dnia 20 marca 2020 r. obowiązywał stan epidemii (...). Ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) dodano do uCovid art. 15 zzr. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: (...) (3) przedawnienia, (...) - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten wszedł w życie z dniem ogłoszenia. (...) Przepis art. 15zzr uCovid został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. na mocy art. 46 pkt 20, w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Zgodnie z art. 68 ust. 2 ww. ustawy, terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia jej wejścia w życie. Tym samym bieg terminów opisanych w art.15zzr ust.1 uCovid uległ zawieszeniu na okres od dnia 14 marca 2020 r. (włącznie) do dnia 23 maja 2020 r. (włącznie). (...) prawo podatkowe zaliczyć należy do zakresu prawa administracyjnego w ogólnym rozumieniu tego znaczenia. (...) Ustawodawca wprowadzając zatem w art. 15zzr ust. 1 uCovid zawieszenie upływu określonych terminów, odniósł to także do przepisów normujących prawo podatkowe" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2022 r., sygn. III FSK 4834/21, opubl. w CBOSA). Wbrew twierdzeniu skarżącego, "bez znaczenia dla uznania skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia, pozostaje również uniewinnienie skarżącego w postępowaniu karnym. Literalne brzmienie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. wskazuje, że zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe związane z niewykonaniem tego zobowiązania. (...) Natomiast sposób zakończenia postępowania nie ma znaczenia dla określenia czy doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia (por. wyroki NSA z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1667/17; z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 853/17; z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 329/17 – CBOSA). Okoliczność późniejszego uniewinnienia skarżącego, nie może mieć znaczenia dla oceny istnienia przesłanek zawieszenia postępowania określonych w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Warunek zakończenia postępowania karnego wyrokiem skazującym, nie został bowiem sformułowany w tym przepisie. Ustawodawca nie wprowadził również instytucji "uchylenia skuteczności zawieszenia terminu przedawnienia", której warunkiem byłoby zakończenie postępowania karnego wyrokiem uniewinniającym. W rozpatrywanej sprawy wyrok ten ma jedynie znaczenia w kontekście dyspozycji art. 70 § 7 pkt 1 O.p. (...). Literalne brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że prawomocne zakończenie postępowania karnego i to bez względu na jego wynik ma ten skutek, że po tym zdarzeniu bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, bądź biegnie dalej" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2018 r., sygn. II FSK 1661/17, opubl. w CBOSA).

W odniesieniu z kolei do wniosku dowodowego skarżącego o uzyskanie przez Sąd odpisu wyroku w jego postępowaniu karnym, wskazać należy, że "zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. odpowiednio zastosowanie mają art. 227, 228 § 2, art. 231, 233–245 i 248–257 k.p.c. Nie mają odpowiedniego zastosowania: art. 228 § 1 k.p.c., bowiem jego zakres reguluje art. 106 § 4 p.p.s.a.; art. 232 k.c., bowiem jego zakres reguluje art. 106 § 3 p.p.s.a.; art. 246 i 247 k.p.c., bowiem w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mogą mieć zastosowania dowody z zeznań świadków" (B. Dauter w: A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, komentarz do art. 106). Zgodnie z odpowiednio stosowanym w postępowaniu sądowoadministracyjnym, art. 250 § 1 k.p.c., "sąd zażąda wydania odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama nie może go uzyskać". "Jeżeli strona wnosi o nakazanie innemu podmiotowi wydania urzędowo poświadczonego odpisu dokumentu, musi uprawdopodobnić to, że sama nie może go uzyskać (art. 187 § 2 pkt 4 i art. 208 § 1 pkt 2)" (K. Knoppek w: T. Wiśniewski (red.) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, Warszawa 2021, komentarz do art. 250). W wyroku z dnia 24 września 1999 r., sygn. I CKN 140/98 (opubl. LEX nr 1216914), Sąd Najwyższy wskazał, iż "Sąd nie miał obowiązku wyręczać powoda w gromadzeniu materiału. (...) Jeśli chodzi o dokumenty organu państwowego żądający takiej pomocy powinien wykazać, że nie może uzyskać wyciągu lub odpisu dokumentu". W niniejszej sprawie skarżący nawet nie twierdził, nie mówiąc o uprawdopodobnieniu, aby nie mógł uzyskać odpisu wyroku w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym, co stanowiłoby wszak nieuprawnione naruszenie jego praw w tym postępowaniu, zatem także i z tego powodu, Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.