Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1334/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3-5, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1334/18

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem zaskarżenia jest wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.), art. 2 ust. 3-5, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540 - dalej: "u.g.h.") decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: Dyrektor IAS) z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego (dalej: Naczelnik PUC-S) z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] o wymierzeniu A.S. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gier na automacie [...] nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu "[...]" ul. [...] 2, [...]-[...] P.

Z uzasadnienia decyzji i pozostałych akt administracyjnych sprawy wynika, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] w toku przeprowadzonych

[...] grudnia 2015 r. czynności kontrolnych stwierdzili, że w opisanym lokalu znajdują się trzy urządzenia do gier, w tym wyżej wskazane. W czasie kontroli serwisant urządzeń potwierdził, że ich właścicielem jest [...] Sp. z o.o. Przedstawiono także zawartą 1 czerwca 2015 r. umowę dzierżawy powierzchni zawartą pomiędzy A.S. [...] a firmą [...] Sp. z o. o. w [....] na mocy której w zamian za czynsz

w wysokości 40% od uzyskiwanego przez dzierżawcę przychodu z zainstalowanych urządzeń wydzierżawiono część powierzchni lokalu pod zainstalowanie automatów do gier.

Na podstawie przeprowadzonego w formie gry eksperymentu procesowego wykazano, że automat jest urządzeniem elektronicznym. W celu rozpoczęcia gier konieczne jest jego zakredytowanie poprzez wprowadzenie banknotów lub monet do akceptora, co wskazuje na komercyjny charakter gier. Przebieg gier ma charakter losowy, a uzyskiwane wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od woli oraz zręczności grającego. W grach na urządzeniu można otrzymać wygrane pieniężne, realizacja wypłaty odbywa się za pośrednictwem urządzenia wypłacającego tzw. hoppera. W grach na urządzeniu można otrzymać wygrane rzeczowe pozwalające na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wygranych punktów otrzymanych

w poprzednich grach.

Wobec powyższych ustaleń Naczelnik PUC-S postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. (nr [...]) wszczął wobec A.S. postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie [...] nr [...], a następnie wskazaną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., działając na podstawie art. 207 O.p. oraz art. 160 ust. 1 pkt 6, art. 254 ustawy z 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.), art. 2 ust. 3

i 4, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 23a ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2

pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h. wymierzył karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania na wskazanym automacie gier poza kasynem gry.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył A.S. – reprezentowany przez r. pr. D.S. - wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor IAS wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Na wstępie organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wydanie decyzji nastąpiło według stanu prawnego obowiązującego w dniu ujawnienia zdarzenia oraz istniejącego w tym dniu stanu faktycznego. Wskazał, że art. 89 u.g.h. został zmieniony z dniem 1 kwietnia 2017 r. Przepis ten w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji jest względniejszy dla strony skarżącej. Dlatego też w brzmieniu sprzed nowelizacji znalazł zastosowanie w sprawie.

W kwestii zarzutu braku notyfikacji przepisów u.g.h. organ powołał się na uchwałę NSA z 16 maja 2016 r., sygn. II GPS 1/16 i podkreślił, że zarówno pod rządami ustawy w brzmieniu sprzed 3 września 2015 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej u.g.h.), jak i po tym dniu prowadzenie gier na automatach, poza kasynem gry, było zakazane.

Odnosząc się do meritum sprawy wyjaśnił, że w świetle zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego, w tym w wyniku ustaleń wynikających

z przeprowadzonego w toku kontroli eksperymentu procesowego przedmiotowy automat umożliwiał prowadzenie gier na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h. (ich istotne prawnie elementy ujęte zostały w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h.). Stanowią one urządzenia elektroniczne, a urządzane na nich gry mają charakter losowy, przy czym grający mają możliwość uzyskania zarówno wygranej rzeczowej jak i pieniężnej. Warunkiem rozpoczęcia rozgrywania gier na urządzeniu było jego zakredytowanie poprzez wprowadzenie banknotów lub monet do akceptora, co świadczy o jego komercyjnym charakterze.

W ocenie organu, A.S. swoim zachowaniem wypełnił znamiona pojęcia urządzania gier na automatach. Posiadając tytuł prawny do władania lokalem, udostępnił jego powierzchnię pod instalację urządzeń do gier, za co

z każdej umowy otrzymywał czynsz. W umowie zawarto zastrzeżenie, że wydzierżawiający zobowiązuje się prowadzić działalność gospodarczą bez możliwości zawieszenia jej wykonywania przez czas trwania umowy. Wydzierżawiający został zobligowany do niezwłocznego informowania dzierżawcy

o przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń, natomiast dzierżawca zobowiązał się w umowie do zapewnienia wydzierżawiającemu obsługi prawnej związanej z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń w niezbędnym zakresie, uzgodnionym wcześniej między stronami. Nadto czynsz z tytułu dzierżawy, należny od chwili zainstalowania urządzenia, ustalono w wysokości 40% od uzyskiwanego przez dzierżawcę przychodu z zainstalowanych na dzierżawionej powierzchni urządzeń. W ocenie organu, treść tej umowy wskazuje, że rola władającego lokalem – A.S. nie ograniczała się jedynie do udostępnienia części lokalu, ale generowała po jego stronie dodatkowe obowiązki (odbiegające od typowych, cywilistycznych ciężarów nałożonych przez Kodeks cywilny na tę stronę umowy dzierżawy). Powyższe świadczy o tym, że A.S. był urządzającym gry na automacie o jakim mowa w art. 2 ust. 3-5 u.g.h.

Z przedmiotowego przedsięwzięcia czerpał wymierne korzyści w postaci procentowego udziału od sumy przychodów uzyskanych z eksploatacji automatu, zapewniał jego sprawne funkcjonowanie, w tym celu ograniczył dobrowolnie własną zagwarantowaną prawnie, swobodę prowadzenia działalności gospodarczej poprzez przyjęcie na siebie obowiązku jej prowadzenia bez prawa zawieszenia tej aktywności w okresie obowiązywania umowy. A.S. miał też zagwarantowaną obsługę prawną związaną z jego zaangażowaniem w proceder urządzania gier. Wypełnił zatem znamiona pojęcia urządzającego grę, jest adresatem normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Stwarzał i zapewniał odpowiednie warunki do udziału w grach na automatach poza kasynem gry.

W tak ustalonych okolicznościach organ uznał, że urządzenie poddane kontroli było automatem do gier umożliwiającym prowadzenie gier hazardowych

w rozumieniu przepisów u.g.h., zaś A.S. był podmiotem urządzającym gry na tym automacie poza kasynem gry.

Skargę na opisaną powyżej decyzję Dyrektora IAS złożył reprezentujący A.S. pełnomocnik r. pr. D.S., wnosząc o jej uchylenie wraz

z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, ewentualnie stwierdzenie jej nieważności i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucił:

I. naruszenie art. 133 § 1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego urządzającym gry w rozumieniu

art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. a jedynie wydzierżawiającym powierzchnię podmiotowi, który takie gry urządza;

II. naruszenie art. 187 § 1 i art. 122 O.p. przz naruszenie fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej polegającej na zaniechaniu dokonania ustaleń, co do rzeczywistych czynności podejmowanych przez skarżącego w stosunku do kwestionowanego urządzenia i w konsekwencji wadliwym przyjęciu, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry;

III. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji zastosowanie polegające na wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych prowadzi do wniosku, że czynności skarżącego jako osoby jedynie udostępniającego powierzchnię w lokalu podmiotowi który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry;

IV. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91

w zw. z 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.g.h., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektu u.g.h. wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE,

a w konsekwencji na zastosowaniu w stosunku do skarżącego sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany

z art. 14 ust. 1 u.g.h. w świetle orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, który wobec braku notyfikacji jest bezskuteczny i nie może być podstawą wymierzania kar wobec jednostek w oparciu o przepis sankcjonujący

z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W odpowiedziach na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2019 r. II SA/Rz 1334/18 WSA

w Rzeszowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.

Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie zawiera wad ani uchybień, które w myśl przytoczonych wyżej regulacji obligowałyby Sąd do jej uchylenia.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 165 z późn. zm.) – dalej: "u.g.h.", w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzenia kontroli lokalu skarżącego, działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowany fakt wstawienia opisanego wyżej urządzenia elektrycznego do prowadzonego przez skarżącego lokalu oraz stworzenia możliwości jego użytkowania.

Skarżący kwestionuje uznanie go za urządzającego gry i w konsekwencji nałożenie na niego kary pieniężnej zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 tej ustawy.

W ocenie Sądu, orzekające organy zasadnie uznały, że gry prowadzone na urządzeniu zawierają się w definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 u.g.h. Jak bowiem wykazano w trackie przeprowadzonego na urządzeniu eksperymentu procesowego w postaci rozegrania gry kontrolnej, grający rozgrywał gry na dolnym ekranie monitora, będące wizualizacją obracających się bębnów z symbolami, a gra w każdym przypadku kończyła się w momencie samoczynnego zatrzymania się układu symboli. W przypadku ułożenia się bębnów w układ, który nie dawał wygranej, następowało automatyczne pobranie z pola "credit" kwoty odpowiadającej wybranej przez grającego stawce, a nie ulega wątpliwości, że grający nie był w stanie określić kolejności następujących po sobie symboli, ich ilości na poszczególnych bębnach. Grający pozbawiony był możliwości wywierania jakiegokolwiek realnego wpływu na przebieg gier, których wyniki pozostawały dla niego nieprzewidywalne i nie zależały od jego woli lub zręczności. Jak wskazał organ, a co nie budzi wątpliwości Sądu biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych, rola prowadzącego grę ograniczała się jedynie do wyboru wysokości stawki i uruchomienia gier.

Sporne urządzenie zostało również poddane badaniu certyfikowanej jednostki badającej, jaką niewątpliwie jest Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w [...] Jak wynika ze sporządzonego przez nią sprawozdania, urządzenie to jest urządzeniem elektronicznym i w okresie jego funkcjonowania dokonano przy jego użyciu operacji z wykorzystaniem akceptorów monet i banknotów wpłat i wypłat pieniężnych.

W pełni zasadnie zatem organu obydwu instancji przyjęły zatem, że gry rozgrywane na opisanym wyżej urządzeniu odpowiadają definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 3 i 5 u.g.h. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Stosownie zaś do art. 2 ust. 5 tej ustawy, grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Sporny automat stanowi bowiem urządzenie elektroniczne, a urządzane na nim gry mają charakter losowy, ponieważ wynik gry jest niezależny od zdolności i percepcji gracza, gracz ma możliwość uzyskania wygranej rzeczowej i pieniężnej, a urządzenie eksploatowane było w celach komercyjnych, o czym świadczy konieczność użycia środków finansowych do prowadzenia gry.

Zdaniem Sądu, podzielić należy również stanowisko organów o zakwalifikowaniu skarżącego do kręgu podmiotów urządzających gry hazardowe, a w konsekwencji nałożenia na niego kary pieniężnej w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. W ocenie składu orzekającego, zachowanie skarżącego w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że włączył się on aktywnie w proces zorganizowania przedsięwzięcia polegającego na umożliwieniu osobom postronnym rozgrywania gier hazardowych na automatach poza kasynem gry, co stanowi warunek przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej, o której mowa w ww. przepisie.

Odwołać się w tym miejscu należy do stanowiska tutejszego Sądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 24 maja 2016 r. w sprawie II SA/Rz 1335/15, że działalność polegająca na nielegalnym urządzaniu gier hazardowych może przyjmować różne formy i stopnie intensywności. Współudział w procesie urządzania gier może zatem przyjąć nie tylko zasadniczą formę obejmującą czynności warunkujące zaistnienie całego przedsięwzięcia (np. zakup urządzenia, zapewnienia odpowiedniego oprogramowania, obsługi technicznej lub konserwacji), lecz także może objąć czynności, które stanowią dalsze elementy warunkujące jego bieżącą ("marketingową") realizację. Warunkiem przypisania odpowiedzialności administracyjnoprawnej o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest jednak wyczerpujące wykazanie przez organy, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności, nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzenia oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Ustawowy termin "urządzać" stanowi synonim takich pojęć, jak "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić", co oznacza, że normatywne określenie "urządzanie gier" obejmuje podejmowanie aktywnych działań (czynności) dotyczących zorganizowania, utrzymania, nadzorowania i zapewniania ciągłości funkcjonowania przedsięwzięcia w zakresie gier na automatach, w znaczeniu art. 2 ust. 3-5 u.g.h., poza kasynem gry.

W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie: z dnia 21 czerwca 2016 r., II SA/Rz 1495/15; z dnia 31 maja 2016 r., II SA/Rz 1094/15; z dnia 25 maja 2016 r., II SA/Rz 1416/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 24 lutego 2016 r., III SA/Kr 1004/15 i z dnia 8 marca 2016 r., III SA/Kr 1011/15; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), trafnie przyjmuje się, że urządzanie gier na automatach obejmuje zachowania aktywne podmiotów zaangażowanych w ten proces, polegające przede wszystkim na organizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiające ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych (w stosunku do automatów o jakich mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h.), związane z obsługą urządzeń czy zatrudnieniem odpowiedniego przeszkolonego personelu, ewentualnie jego szkolenie. W przypadku wielości podmiotów urządzających oraz istnienia współuczestnictwa w tym zakresie konieczne jest, aby organy orzekające odpowiedzialności tego rodzaju podmiotów opierały swoje orzeczenia na niewątpliwych ustaleniach faktycznych, które świadczą o istnieniu pomiędzy podmiotami współurządzającymi pisemnego lub ustnego porozumienia w zakresie podziału zadań i funkcji w procesie urządzania gier.

W rozpoznawanej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w proces urządzania gier na spornym urządzeniu zaangażowanych było kilka podmiotów, które na podstawie zawieranych między sobą umów współpracy stworzyły strukturę, w której każdy z nich miał określony udział i czerpał dochód z automatu. Efektem tej współpracy było zainstalowanie przedmiotowego automatu w lokalu i udostepnienie go osobom grającym. Z tytułu zawartej umowy dzierżawca zobowiązał się wypłacać wydzierżawiającemu czynsz dzierżawny. Nie sposób podzielić argumentacji skarżącego, że nie był on podmiotem urządzającym gry na spornym urządzeniu, skoro wydzierżawił część powierzchni – co istotne – wewnątrz swojego lokalu gastronomicznego właśnie pod zainstalowanie urządzeń elektronicznych i miał wiedzę na temat odpłatnego rozgrywania na nim gier. Nie sposób także pominąć, że wysokość uzyskiwanych z tego tytułu przez skarżącego dochodów uzależniona była od przychodów generowanych przez to urządzenie. Brak jest zatem jakichkolwiek racjonalnych podstaw aby przyjąć, że wydzierżawiający – będący przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą – nie był zainteresowany powiększaniem przychodów ze spornego urządzenia, a jak już wyżej wskazano, przychody te mogły pochodzić wyłącznie od osób, które wpłacały środki pieniężne do automatu, celem rozgrywania na nim gier.

Jeśli chodzi o wysokość nałożonej kary pieniężnej – prawidłowo zastosowano w tym zakresie przepisy obowiązujące w dacie zdarzenia, tj. [...].09.2016r., czyli art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 marca 2017 r. Przepis ten został zmieniony z dniem 1 kwietnia 2017 r. przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 88), a ustawa nowelizująca nie zawierała przepisów intertemporalnych. Nielegalne urządzanie gier na automatach, poza kasynem gry, przed dniem 1 kwietnia 2017 roku objęte było względniejszą sankcją, gdyż urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegał karze pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, aktualnie kara ta wysokości 100.000 złotych od każdego automatu. Z tego też względu właściwie zastosowano przepisy dla skarżącego korzystniejsze.

Z wszystkich tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja spełnia kryterium legalności, a w związku z tym na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.