Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 487/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 10 ust. 1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art. 101
journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 7 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2021 roku sprawy ze skargi A. W., P. W. na uchwałę Rady Gminy w Iławie z dnia 3 grudnia 2003 r., nr XIII/108/2003 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Iława oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 3 grudnia 2003 r. Rada Gminy Iława podjęła uchwałę XII/108/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Iława.

Powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej: u.s.g.) w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935) w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 5 w zw. z art. 147 § 1 p.p.s.a., skargę na powyższą uchwałę wywiedli do tut. Sądu reprezentowani przez pełnomocnika A. i P. W. (skarżący) wnosząc o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem "Z1" na rysunku nr 35. Wskazali, że pozostają właścicielami działki nr "[...]" w m. "[...]", dla której skarżony plan miejscowy określa przeznaczenie terenu oznaczone symbolem "Mu" - a wskazana działka bezpośrednio graniczy z terenem oznaczonym symbolem "Z1". Uchwała w części oznaczonej symbolem "Z1" na rysunku nr 35 narusza ich interes prawny. Zakwestionowanemu aktowi zarzucili:

- naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (u.z.p.). Na czas podejmowania skarżonej uchwały, zgodnie z przywołanym przepisem prawnym w planie miejscowym m.in. określić należało przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Przepis § 26 ust. 1 pkt 9 przedmiotowego planu miejscowego stanowi, że na terenach oznaczonych symbolem "Z", tj. terenach zielni niskiej i wysokiej dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych nie powodujących konieczności wycinki drzew. W przypadku podnoszonego uchybienia nie pozostaje wątpliwością, iż przeznaczenie terenu jako zieleń niska i wysoka jest zupełnie innym przeznaczeniem terenu niż tereny umożliwiające lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych (tereny usług). To zatem nie Rada Gminy Iława określiła przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem "Z1", lecz to inwestor będzie sobie wybierał, w jaki sposób chce zagospodarować ten teren. Wskazane przeznaczenia terenu są od siebie różne, a to powinno za sobą pociągać poprowadzenie stosownych linii rozgraniczających. Nie ma zatem wątpliwości, że Rada Gminy Iława, zamiast jednoznacznie ustalić różne przeznaczenia dla terenu, oznaczonego aktualnie symbolem "Z1", pozostawiła woli właścicieli lub inwestorów przesądzenie w jaki sposób zostanie zagospodarowany stosowny teren. Organy gminy nie określiły zatem podstawowego elementu planu miejscowego, mieszając ze sobą różne przeznaczenia w ramach jednego terenu objętego liniami rozgraniczającymi, które to przeznaczenia jednocześnie wzajemnie się wykluczają. Należy przyjąć, że przeznaczenie terenów zieleni wyklucza się wzajemnie z zabudową usługową. Oczywiste są bowiem konflikty społeczne związane z realizacją inwestycji odpowiadających wskazanym przeznaczeniom na tym samym terenie jak również związane z niepewnością co do sposobu zagospodarowania terenu. Możliwości "mieszania" (nawet pozornie komplementarnego) przeznaczenia terenów w planie miejscowym pozwala przyjmować, że niezależnie od oceny wykluczania się wskazanego przeznaczenia terenów, dopuszczenie różnego przeznaczenia na tym samym terenie stanowi naruszenie przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wiedzą w jaki ostateczny sposób będzie zagospodarowany teren bezpośrednio graniczący z ich działką. Dlatego oczekiwaliby od organów gminy jednoznacznego określenia przeznaczenia tego terenu.

- naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p. poprzez brak określenia jakichkolwiek wskaźników i parametrów urbanistycznych dla terenu oznaczonego symbolem "Z1". Z brzmienia powołanego przepisu prawnego wynika, że w planie miejscowym powinny być określone lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Skoro ustalenia przedmiotowego planu miejscowego dopuszczają na wskazanym terenie możliwość lokalizacji obiektów handlowo-gastronomicznych, to nie może pozostać wątpliwe, że obiekty te będą charakteryzowane stosownymi gabarytami. Równie pewne jest, że skoro na danym terenie powstaną obiekty handlowo-gastronomiczne, to charakterystyczne będą dla tego terenu wskaźniki i parametry urbanistyczne - a jednym ze wskaźników będzie intensywność zabudowy. Stosowne obiekty budowlane powinny także być lokalizowane zgodnie z linią zabudowy - której także na rysunku planu miejscowego nie wyznaczono. Podkreślić należy, że art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p. nakazuje określenie wskazanych elementów w zależności od potrzeb. Użyte przez ustawodawcę stwierdzenie "w zależności od potrzeb" nie może być wykładane literalnie. Nie daje ono organom gminy dowolności w zakresie ustaleń, które chcą i których nie chcą zamieszczać w planie miejscowym. Ustawodawcy idzie o to, że posługując się zwrotem "w zależności od potrzeb" uzależnia stosowne ustalenia planu miejscowego od uwarunkowań faktycznych. W przedmiotowej sprawie, nie może być zatem wątpliwości, że skoro na terenie oznaczonym symbolem "Z1" mogą być lokalizowane obiekty handlowo-gastronomiczne, to dopuszczenie ich lokalizacji obligowało organy gminy do dokonania wskazanych ustaleń, czego organy gminy jednak zaniechały.

- naruszenie w sposób istotny trybu sporządzania stosownego opracowania planistycznego poprzez naruszenie przepisu art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, zamieszczając ogłoszenia i obwieszczenia o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, ówczesny Zarząd Gminy zobligowany był umożliwić składanie wniosków w terminie 21 dni od dnia zamieszczenia tychże ogłoszeń oraz obwieszczeń. W przedmiotowej sprawie termin ten został jednak określony w ogłoszeniu zamieszczonym w prasie miejscowej na maksymalnie 14 dni. Tym samym organy w sposób istotny naruszyły tryb sporządzania planu miejscowego, pozbawiając skarżących możliwości złożenia stosownych wniosków w terminie przewidzianym przez ustawodawcę.

- naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p. w zakresie w jakim nie dokonano badania spójności uchwalanego planu miejscowego z zapisami studium. Zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawnymi, wynik badania stosownej spójności nie musiał być pozytywny. Brak jednak zachowania stosownej czynności stanowił przesłankę stwierdzenia nieważności planu miejscowego.

Wskazując na powyższe zarzuty wnieśli o uchylenie powołanej uchwały w zakwestionowanej części.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Iława wskazując, że zarówno podważany zapis miejscowego planu, jak i cała uchwała Nr XIII/108/03 nie była przedmiotem rozstrzygnięcia organu nadzoru, co powoduje, iż ów akt korzysta z domniemania prawnej poprawności, wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, a co za tym idzie podlega oddaleniu.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Zakres tej kontroli obejmuje również orzekanie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w punkcie 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Kryterium legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem, czyli z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., sygn. akt P 9/02, publ. OTK-A 2003/9/100).

Przedmiotem niniejszej skargi jest uchwała Rady Gminy Iława w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu gminy Iława. Skarżący zakwestionowali ww. akt w zakresie, w jakim plan ten reguluje przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem "Z1" (rysunek nr 35 planu) wskazując, że pozostają właścicielami działki, dla której skarżony plan miejscowy określa przeznaczenie terenu oznaczone symbolem "Mu" - a wskazana działka bezpośrednio graniczy z terenem oznaczonym symbolem "Z1". W ocenie skarżących zakwestionowane postanowienia planu w sposób nieuzasadniony ingerują w przysługujące im prawo własności nieruchomości znajdującej się na obszarze objętym planem, a także naruszają podstawowe standardy ładu przestrzennego.

Skarga niniejsza została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., a zatem – stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), w sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyp. sądu) oraz przepisy ustawy zmienianej w art. 2 (ustawa o samorządzie gminnym), w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją. Z tego względu wniesienie niniejszej skargi było uzależnione od złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, czego skarżący dopełnili.

W ocenie sądu spełniona została również przesłanka posiadania przez skarżących legitymacji do kwestionowania uchwały w sprawie planu miejscowego. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., zarówno w brzmieniu właściwym dla daty uchwalenia planu, jak i obecnie, uzależnia skuteczne wniesienie skargi do sądu na ten akt od wykazania przez stronę skarżącą, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W wykonaniu tego warunku trzeba wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją skarżącego, a zaskarżaną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Mając to na uwadze sąd rozważył legitymację skargową skarżących uwzględniając w tym zakresie okoliczność, niebędącą przedmiotem sporu, że dysponują oni prawami właścicielskimi do działki nr "[...]" w m. "[...]". Natomiast analiza części graficznej kwestionowanego planu potwierdza, że nieruchomość ta znajduje się w granicach opracowania kwestionowanego planu i jest oznaczona symbolem "Mu".

Przekonanie o naruszeniu interesu prawnego daje skarżącym prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie oznacza to jednak automatycznie zasadności skargi. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. tylko uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zatem skuteczność skargi jest uzależniona od tego, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżących doszło do naruszenia przez właściwe organy norm prawa materialnego czy procesowego, mających zastosowanie przy uchwalaniu planu miejscowego. Obowiązek uwzględnienia skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku takiego nie ma natomiast wówczas, gdy naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie skarżącego, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie władztwa.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie uprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm., dalej: u.z.p.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 5 u.z.p. w zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. Z art. 2 ust. 1 u.z.p. wynika, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Obejmuje ono samodzielne ustalenie przez radę gminy przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności.

Stosownie do treści art. 3 u.z.p. w granicach zakreślonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, każdy ma prawo do:

1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny,

2) ochrony własnego interesu, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.

W związku z tym również na gruncie tej ustawy w niektórych przypadkach ustalenia planu miejscowego mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny, natomiast nie musi z tym być powiązane przekroczenie granic władztwa planistycznego. Prawo własności bowiem, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, to nie ma jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. Ograniczenia w tym zakresie przewiduje wprost sama Konstytucja RP, która w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona, tyle że w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem ingerencji w sferę praw i wolności jednostki nadmiernej w stosunku do chronionej wartości.

Poddając zaskarżoną uchwałę ocenie w kontekście przedstawionych przesłanek sąd uznał, że kwestionowane postanowienia planu nie zawierają naruszeń, które uzasadniałby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego i oceny tej nie zmieniły zarzuty podniesione w skardze.

Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów skargi w zakresie naruszającym interes prawny skarżących, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżących naruszenia przepisu art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. poprzez niedopełnienie obowiązku określenia przez organ uchwałodawczy podstawowych elementów planu miejscowego oraz naruszenie zasady pewności prawa w związku z nierozgraniczeniem w przedmiotowym planie terenów o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, i tym samym umożliwieniem dowolnego przeznaczenia terenu "Z1". Podnosząc przedmiotowy zarzut skarżący wskazali, iż w świetle treści § 26 ust. 1 pkt 9 m.p.z.p., przeznaczenie terenu "Z1" może być realizowane praktycznie w dowolny sposób, bowiem sposób jego zagospodarowania zależy wyłącznie od woli inwestora czy też właściciela. Zdaniem skarżących doszło do rażącego naruszenia prawa z uwagi na mieszanie sposobów przeznaczenia terenów bez wyraźnego rozgraniczenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu.

Z taką oceną przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu "Z1" nie sposób się zgodzić. Należy mieć bowiem na względzie, że art. 10 ust. 1 u.z.p. stanowił, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb wskazane enumeratywnie w pkt od 1 do 11 elementy mające na celu określenie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu. Unormowanie to ustalało zakres planu miejscowego, który organy gminy powinny uwzględnić przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten określał co powinno się zawrzeć w planie miejscowym. Niewątpliwie celem art. 10 ust. 1 u.z.p., zawierającego klauzulę "w zależności od potrzeb" – było zapewnienie tej regulacji niezbędnej elastyczności, pozwalającej na racjonalne działania organu w ramach władztwa planistycznego. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że kwestie określone w art. 10 ust. 1 u.z.p. mogą być w planie regulowane fakultatywnie, bowiem przepis ten stanowi o ich ustaleniu "w zależności od potrzeb" (por. wyroki NSA z dnia 12.09.2012 r. II OSK 1422/12; 12.04.2010 r. II OSK 1736/09; 09.11.2009 r. II OSK 1267/09).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Znajdującego się na początku tego unormowania zwrotu "w zależności od potrzeb" nie można interpretować w sposób rozumiany przez skarżących, gdyż oznaczałoby to w istocie dowolność organów gminy w przyjmowaniu ustaleń planu. Zwrot "w zależności od potrzeb" wskazuje tylko, że elementy wymienione w pkt 1 art. 10 ust. 1 u.z.p. nie są obligatoryjne. Rada Gminy mogła ich nie zawrzeć w treści uchwały, jeżeli z uwagi na uwarunkowania faktyczne lub prawne nie było takiej potrzeby. Analiza treści § 26 ust. 1 pkt 9 planu wskazuje, że podstawowa funkcja dla terenu Z to tereny zielone. Funkcja ta może być na terenie Z1 (zieleń niska) uzupełniona i połączona z funkcją usługową (lokalizacja handlu i gastronomii), gdyż funkcje te się nie wykluczają. Powyższej oceny Sądu nie mogła podważyć argumentacja przedstawiona w skardze, zgodnie z którą nie jest możliwe określenie różnego przeznaczenia terenu, a konkretnie w przypadku terenu Z1 nie było możliwe mieszane przeznaczenie funkcji zieleni i usług. W szczególności błędne jest stanowisko, że w przypadku terenu Z1 wymagane było odrębne wydzielenie gruntów przeznaczonych na usługi oraz gruntów przeznaczonych na zieleń, tak aby co do każdej nieruchomości było wskazane jak może być zagospodarowana. Wbrew twierdzeniom skargi dla oceny spornych ustaleń planu miejscowego istotne znaczenie miała okoliczność, że funkcja zieleni – jako podstawowa i funkcja usługowa – jako uzupełniająca nie wykluczają się, przez co nie musiały być wyznaczone oddzielnie liniami rozgraniczającymi.

Podkreślić w tym miejscu należy, że odmienne stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu skargi oparte zostało na wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2006 r., sygn. II SA/Kr 1329/05, który: po pierwsze - dotyczył planu miejscowego uchwalonego na podstawie przepisów ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie ustawy z 7 lipca 1994 r. jak w niniejszej sprawie; po drugie - został uchylony wyrokiem NSA z 13 grudnia 2006 r., II OSK 1278/06. Co ważne, Naczelny Sąd Administracyjny w wymienionym wyroku opowiedział się za możliwością określenia w planie miejscowym dla tego samego terenu mieszanego przeznaczenia. Dodać trzeba, że na tle art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. akceptowany jest w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że dla danego terenu objętego planem miejscowym możliwe jest ustalenie kilku funkcji, pod warunkiem, że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. W wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., II OSK 2551/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne.

W świetle powyższych rozważań za niezasadny należało uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. Zaakcentować przy tym należy, że ustalenia kontrolowanego planu miejscowego zawarte w § 26 ust. 1 pkt 9 w sposób jednoznaczny określiły podstawową funkcję i przeznaczenie terenu Z1 oraz funkcję uzupełniającą, które się nie wykluczały.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Jak już wskazano, z uwagi na zawartą w art. 10 ust. 1 u.z.p. klauzulę "w zależności od potrzeb" organ nie musiał dla terenu Z1 określać wskazanych w powyższym przepisie parametrów. Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że uregulowania obowiązującej wówczas (w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały) ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miały znaczenie bardziej ogólny charakter w porównaniu z obecnie obowiązującą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ustalenie linii zabudowy, gabarytów obiektów i maksymalnego lub minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy następowało wyłącznie "w zależności od potrzeb", a przepis art. 39 u.z.p. stanowił, że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę, nakładano obowiązek decyzyjnego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, pomimo istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ustalenia dokonywane były na etapie decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę, w których to postępowaniach właściwe organy miały obowiązek uwzględnić również ochronę interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości narażonych na oddziaływanie nowych inwestycji). Zatem szczegółowość warunków zabudowy realizowana była właśnie w tym trybie, a plan realizował zakres podstawy prawnej.

Odnosząc się do zarzutów wskazujących na uchybienia dotyczące procedury podjęcia planu Sąd stwierdza, że dostarczony materiał dowodowy nie pozwala na sprawdzenie, czy organy gminy wywiązały się z obowiązku badania spójności rozwiązań przygotowywanego projektu planu i czy skarżący zostali pozbawieni możliwości złożenia stosownych wniosków. Niemniej skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone wyroku z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. II OSK 1356/06, że: "brak dokumentacji dotyczącej procedury planistycznej, którą gmina winna zachować, nie zwalnia sądu od dokonania w tej mierze samodzielnych ustaleń, badając legalność planu. Jeżeli bowiem brak dowodów, iż rada gminy oceniała spójność projektu przedmiotowego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, aczkolwiek taka faktyczna spójność miała w sprawie miejsce, to eliminowanie z obrotu prawnego takiego aktu prawa miejscowego, nawet w części, nie może być uznane za zasadne. Nie każde bowiem naruszenie procedury planistycznej skutkuje nieważnością planu w myśl regulacji art. 27 ust. 1 u.z.p.". W rezultacie w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 27 ust. 1 u.z.p. do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w części dotyczącej terenu Z1.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.