Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 740/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 69 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA. Grzegorz Panek /spr/ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. st. Eliza Kaplita po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011r. spraw ze skarg "A" S.A. z siedzibą w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nrnr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia wywozu 1) uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011r. nrnr: [...], [...], [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej "A" S.A. z siedzibą w K. kwotę 2.271 (słownie: dwa tysiące dwieście siedemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], [...], [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołań "A" S.A. w K. (dalej - spółka) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia wywozu, utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniach decyzji wskazano, iż w dniu [...] października 2006 r. w Oddziale Celnym objęto zgodnie ze zgłoszeniem celnym SAD poz. ewid. [...], [...], [...] procedurą wywozu towar w postaci amortyzatorów. Eksporterem towaru była spółka, zaś odbiorcą irański kontrahent. Zgodnie z zapisem w polu 29 SAD przedmiotowy towar miał zostać dostarczony do urzędu celnego wyprowadzenia H. w celu wywozu do Iranu drogą morską.

Decyzjami z dnia [...] lutego 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił wydania decyzji potwierdzającej wystąpienie z obszaru celnego wspólnoty towaru objętego procedurą wywozu według zgłoszeń celnych [...], [...], [...] stwierdzając, że dokumenty przedstawione przez spółkę nie potwierdzają w sposób jednoznaczny, że towar opuścił obszar celny Wspólnoty, a jedynie uprawdopodobniają fakt wywozu.

Od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji potwierdzających wystąpienie z obszaru celnego wspólnoty spółka wniosła odwołania do organu II instancji, który powołanymi na wstępie decyzjami z [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzje organu

I instancji.

Organ II instancji wyjaśnił, że obowiązkiem strony jako eksportera było przedstawienie towaru wraz z dokumentem SAD w urzędzie celnym wyprowadzenia, w celu uzyskania potwierdzenia, że towar faktycznie opuścił obszar celny Wspólnoty. Takiego potwierdzenia strona nie posiadała i jak wynika z jej wyjaśnień, karta 3 SAD uległa zagubieniu. Jeżeli eksporter nie posiada potwierdzonej karty 3 SAD, może przedstawić inne dowody alternatywne, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty.

Stosownie do art. 796da ust. 4 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r., str. 1, z zm., dalej - rozporządzenie wykonawcze)

w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lipca 2009 r., taki dowód może

w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich:

a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty;

b) dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Wspólnoty;

c) oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Wspólnoty;

d) dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Wspólnoty;

e) prowadzony przez przedsiębiorców rejestr towarów dostarczonych na platformy wiertnicze wydobywające ropę naftową i gaz oraz na platformy produkcyjne.

Na podstawie art. 796e ust.1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego urząd celny wywozu potwierdza wyprowadzenie towarów eksporterowi lub zgłaszającemu jeżeli jest przekonany, że dowody przedstawione zgodnie z art. 796da ust. 4 są dostateczne.

Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że spółka nie przedstawiła dostatecznych dowodów potwierdzających wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty towaru objętego procedurą wywozu zgodnie ze zgłoszeniami celnymi [...], [...], [...]. Zdaniem organu odwoławczego, przedstawione przez stronę w przedmiotowym postępowaniu dowody, m.in. kserokopie konosamentu morskiego, międzynarodowego listu przewozowego CMR, dowód zapłaty, oświadczenie złożone przez spedytora nie mogą stanowić alternatywnego dowodu wyprowadzenia towaru z obszaru celnego Wspólnoty z uwagi na to, iż nie zawierają one wystarczających informacji pozwalających na identyfikację towaru a ponadto zostały one przedstawione w formie kserokopii.

Organ II instancji stwierdził, wbrew stanowisku strony, iż w postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i § 3, art. 192 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej. Organy celne dokonały oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, zgodnie

z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki. Ocena dowodów poprzedzona została prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym i nie była dowolna. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na naruszenia prawa przez organy, ani nie daje podstaw do twierdzenia, że postępowanie było prowadzone

w sposób naruszający zaufanie do tych organów.

Na decyzje organu II instancji Spółka złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji

w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

- art. 161 ust. 1 oraz art. 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 z 19 października 1992 r.) poprzez odmowę potwierdzenia wywozu, mimo że został on faktycznie dokonany przez skarżącą,

2) naruszenie przepisów postępowania celnego i przepisów proceduralnych prawa podatkowego:

- art. 796da ust. 2-4 rozporządzenia wykonawczego poprzez odmowę wydania potwierdzenia wyprowadzenia towarów, mimo że skarżąca przekazała naczelnikowi dokumenty potwierdzające dokonanie przedmiotowego wywozu,

- art. 122 w związku z art. 180 § 1, art.187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia dokładnego stanu faktycznego, błędną i pozbawioną obiektywizmu ocenę dowodów dostarczonych przez skarżącą, a w wyniku tego zaniechanie rzetelnego i kompleksowego wyjaśnienia stanu faktycznego, co wywarło istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak zastosowania zasad prowadzenia postępowania wynikających z powołanych przepisów,

a w szczególności poprzez wydanie decyzji sprzecznych z obowiązującymi przepisami, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów podatkowych, poprzez kierowanie się jedynie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska strony, co wywarło istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniach skarg skarżąca zarzuciła, że jako eksporter towaru zrealizowała standardową procedurę związaną z wywozem towarów poza obszar celny Wspólnoty, wypełniając nałożone obowiązki. Zgłosiła wywóz towarów

w odpowiedniej formie i dostarczyła eksportowany towar do urzędu celnego, po czym towary opuściły obszar celny Wspólnoty. Zdaniem Skarżącej, faktyczne zakończenie procedury leży po stronie organów celnych, na których działanie skarżąca miała ograniczony wpływ. Karta 3 SAD nie została wydana skarżącej i miała ona ograniczone możliwości jej wyegzekwowania. Skarżąca dostarczyła w postępowaniu szereg dokumentów i udowodniła, że wyprowadzenie towarów miało faktycznie miejsce. Skarżąca zarzuciła, że organy nie wypełniły ciążącego na nich obowiązku, gdyż wbrew uzasadnionemu żądaniu skarżącej, nie wydały potwierdzenia wyprowadzenia towarów. W sytuacji gdy organ miał wątpliwości co do mocy dowodowej dokumentów, mógł dokonać ich weryfikacji poprzez kontakt z urzędem celnym wyprowadzenia i ustalenie, czy fakt wyprowadzenia towarów przez ten urząd miał faktycznie miejsce. Skarżąca podniosła, że dowody w postępowaniu powinny być oceniane całościowo i we wzajemnym powiązaniu. W ocenie skarżącej, przeprowadzona przez organy ocena dowodów jest sprzeczna z art. 191 Ordynacji podatkowej. Gdyby organy działały zgodnie z tym przepisem, musiałyby uznać, że fakt wyprowadzenia towarów został nie tylko uprawdopodobniony, ale również udowodniony. Organ pominął argumenty powoływane przez skarżącą, skupiając się wyłącznie na poszukiwaniu argumentów świadczących przeciw stanowisku skarżącej. Ograny naruszyły zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych, kierując się jedynie interesem fiskalnym.

W odpowiedziach na skargi organ II instancji wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz,1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w skargach.

Stosownie do art. 69 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 68 poz.622) w postępowaniu celnym organem właściwym jako organ I instancji jest naczelnik urzędu celnego. Z § 12 pkt 8 zarządzenia nr 30 Ministra Finansów z dnia 29 października 2009 r. w sprawie nadania statutów izbom celnym i urzędom celnym (Dz. U. z 2009 r. Nr 13 poz.72) wynika, że naczelnik urzędu celnego może upoważnić podległych funkcjonariuszy celnych i pracowników urzędu celnego do podejmowania w jego imieniu decyzji lub innych rozstrzygnięć w określonych sprawach.

Sąd stwierdził, że pod decyzjami organu I instancji z dnia [...] lutego 2011 r. obok podpisu działającego z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego Zastępcy Naczelnika Urzędu Celnego M. B. widnieją podpisy Kierownika Referatu Przeznaczeń Celnych i Elementów Kalkulacyjnych P. S. oraz Młodszego Eksperta Służby Celnej E. S.

Zdaniem Sądu, zamieszczenie wielu podpisów pod decyzją budzi uzasadnione przypuszczenie, że rozstrzygnięcie zostało podjęte przez organ kolegialny. Tymczasem obowiązujące przepisy nie przewidują udzielania przez Naczelnika Urzędu Celnego upoważnienia do wydawania decyzji dla grupy pracowników, działających jako organ quasi-kolegialny.

Powyższego nie zmienia również fakt, że podpisy zostały pogrupowane

w sposób, który mógłby ułatwić wyodrębnienie nazwiska osoby, która podjęła decyzję w imieniu organu. Nawet gdyby przyjąć, że taka technika dowodzi różnej wagi podpisów figurujących w różnym miejscu decyzji, nie sposób nie zauważyć, że

w miejscu, które w zaskarżonej decyzji zostało przeznaczone na podpis osoby wydającej w imieniu organu decyzję widnieją trzy podpisy (por. wyroki WSA we Wrocławiu: z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 804/09, z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 233/09, z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 837/09).

Stwierdzone przez Sąd uchybienia powodują konieczność wyeliminowania

z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu

I instancji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.