Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1939/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi B. M. i E. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz B. M. i E. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania E. S. i B. M., od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego oraz trzech zjazdów z dróg gminnych, na działce nr ew. [...], obręb [...], w gminie Ł., na rzecz E. Sp. z o.o. w W. - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2018 r.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Starosta [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. zamierzenia inwestycyjnego.

W dniu 13 maja 2013 r. wpłynęły do organu wnioski E. S. i B. M. o wznowienie, na podstawie art. 145 § 4 k.p.a., postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] po wznowieniu postępowania, Starosta [...] uchylił własną decyzję z dnia [...] października 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego oraz trzech zjazdów z dróg gminnych, na działce nr ewid. [...] w Ł., na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i zatwierdził projekt budowlany na budowę budynku usługowo-handlowego, trzech zjazdów z dróg gminnych, na działce nr ewid. [...] w Ł. oraz wykonanie ekranu akustycznego o długości 24 m i wysokości 4,5 m na działce nr ewid. [...] na rzecz S. Sp. z o.o. E. Spółka Komandytowa, z siedzibą w W.

Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania E. S. i B. M.uchylił decyzję Starosty z dnia [...] maja 2017 r. wskazując na zaniechanie wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. działając na podstawie art. 151 § 1 w zw. z "art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a." (powinno być art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] października 2012 r.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego o analizę uciążliwości akustycznej planowanej inwestycji oraz projekt budowlany ekranów akustycznych. W uzupełnieniu inwestor załączył wykonane w grudniu 2017 r. przez akredytowaną firmę sprawozdanie z pomiarów hałasu emitowanego do środowiska z terenu sklepu "[...]" będącego własnością firmy S. Sp. z o.o. Źródłem hałasu, które podlegały ocenie, były instalacja wentylacyjno-klimatyzacyjna oraz chłodnicza sklepu "[...]". W sprawozdaniu tym stwierdzono, że podlegająca badaniom instalacja wentylacyjno-klimatyzacyjna nie powoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej występującej w otoczeniu.

Mając na uwadze wnioski zawarte w sprawozdaniu z pomiaru hałasu Starosta stwierdził, że w sprawie nie występują prawne ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości E. S. i B. M.

Odwołanie od tej decyzji wniosły E. S. i B. M. zarzucając naruszenie art. 34 i art. 35 Prawa budowlanego, a także niedotrzymanie warunków bezpieczeństwa pożarowego określonych w § 271 oraz § 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zaskarżoną, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 29018 r. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania E. S. i B. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2018 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie znajdował oparcie w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał na rodzaje rozstrzygnięć (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) jakie mogą zapaść po wznowieniu postępowania, a następnie wskazując na załączoną przez inwestora analizę uciążliwości akustycznej – "Sprawozdanie z pomiarów hałasu nr [...] emitowanego do środowiska z terenu sklepu "[...]" zlokalizowanego przy ul. W. w Ł." wykonane w grudniu 2017 r. i opracowane przez akredytowaną firmę S. s.c., podzielił ustalenia organu I instancji i stwierdził, że normy hałasu nie zostały przekroczone.

W związku z powyższym Wojewoda uznał, że obszar oddziaływania spornej inwestycji mieści się w granicach działki inwestora, a zatem nieruchomości E. S. i B. M. nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Dalej Wojewoda stwierdził, że zarzuty odwołania dotyczące nieprawidłowości dokumentacji projektowej w kwestii ekranu dźwiękoszczelnego są niezasadne. Zdaniem Wojewody projekt budowlany został sporządzony prawidłowo i nie musi zawierać, jak wynika z analizy akustycznej sporządzonej przez akredytowaną firmę, ekranu akustycznego. Wojewoda ocenił, że projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane przepisami prawa uprawnienia budowlane. Za założenia projektowe pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Obowiązkiem projektanta jest zaprojektować obiekt zgodnie z przepisami prawa i sztuką budowlaną z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego, by spełniał on swoje funkcje nie stanowiąc zagrożenia dla zdrowia, życia i mienia ludzi. Projektant potwierdza to składając oświadczenie w trybie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zarzuty dotyczące projektu budowlanego i wniosku o pozwoleniu na budowę nie dotyczą kwestionowanej decyzji z dnia [...] października 2012 r., a decyzji Starosty z dnia [...] maja 2017 r., która została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r.

Skargę na powyższą decyzję wniosły E. S. i B. M. (dalej: "skarżące"). Domagając się jej uchylenia zarzuciły:

- naruszenie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 151 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...], która została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa i pomija konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, tj. brak dostarczenia do akt sprawy dokumentacji, o którą wnosił Wojewoda w uzasadnieniu decyzji nr [...]; przede wszystkim brak projektu budowlanego ekranów akustycznych;

- akceptację pozwolenia na budowę, które narusza przepisy prawa budowlanego: "art. 33, 34 i 35, a także art. 81 poprzez nienależyte sprawdzenie dokumentacji oraz para 19 ust 2; para 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz para 22.1 oraz para 22.5.4 oraz para 4 ust 1 pkt 8 para 8, oraz 11 i 16 Miejscowego Prawa Zagospodarowania Przestrzennego",

- ponadto skarżące zarzuciły naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 12 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że inwestor nie dostarczył dokumentacji dotyczącej projektu ekranów akustycznych i zmian w projekcie zagospodarowania terenu, dostarczając w to miejsce ekspertyzę pomiaru hałasu wykonaną przez podmiot prywatny, która zawiera braki i nie może stanowić wystarczającego dowodu na obronę tezy, że nie dochodzi do przekroczenia norm hałasu. Zdaniem skarżących ekspertyza wykonana przez firmę S. pomija kwestię pomiaru oddziaływania przez ruch samochodowy i dostawy zlokalizowane w odległości 4 m od granicy działki sąsiedniej. Ponadto została wykonana w miesiącu listopadzie, a więc w czasie kiedy urządzenia wentylacyjne i chłodnicze nie działają wykorzystując swoje maksymalne parametry.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć z innych względów niż w niej podniesione.

Kontroli Sądu podlegała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kutego 2018 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2012 r. tego ostatniego organu o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowego oraz trzech zjazdów z dróg gminnych, na działce nr ewid. [...] w Ł., na rzecz E. Sp. z o.o. w W. Decyzje te zostały wydane w trybie wznowienia postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku skarżących i opartego na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W związku z tym należy zauważyć, że przepisy regulujące procedurę wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 - 152 k.p.a.) w wyraźny sposób wyodrębniają kilka etapów tego postępowania. Na każdym z nich organ ustala i rozważa właściwe dla tego etapu okoliczności sprawy oraz, wydając rozstrzygnięcie stosuje odpowiednie na tym etapie podstawy prawne. Przed zamknięciem danego etapu postępowania lub dokonaniem związanych z nim ocen i powstaniem jego skutków procesowych, organ nie rozważa okoliczności istotnych w kolejnej fazie postępowania. Etap wstępny omawianego postępowania obejmuje jedynie badanie formalnoprawnej dopuszczalności wznowienia (w tym zachowanie terminu z art. 148 k.p.a.), kolejny zaś – mający miejsce po wydaniu postanowienia o wznowieniu, dotyczy badania istnienia przyczyn wznowienia. Gdy organ ustali nieistnienie badanej przesłanki wznowienia, to chociażby dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej, wydaje decyzję o odmowie jej uchylenia w oparciu o art. 151 pkt 1 k.p.a. Nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (czyli decyzję merytoryczną) organ wydaje dopiero po ustaleniu, czy inaczej – stwierdzeniu przyczyn wznowienia i po uchyleniu decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. o ile w końcowej fazie swych ustaleń nie stwierdzi, że wystąpiły przeszkody wymienione w art. 146 k.p.a.), stosując wówczas nowy stan prawny. Do merytorycznej oceny w trybie wznowienia organ ma więc obowiązek przystąpić po jednoznacznym ustaleniu, że wystąpiła podstawa wznowienia. Dopiero bowiem w sytuacji stwierdzenia jej wystąpienia, organ przystępuje do dalszej, już merytorycznej oceny i bada wpływ zaistniałej podstawy wznowienia na rozstrzygnięcie sprawy. Wskazać w końcu należy, że art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia, w związku z którą uruchomiono to postępowanie, nie wystąpiła, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje, że przesłankę wznowienia postępowania, na którą powołały się skarżące stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2012 r.

Uznając, że został zachowany miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 k.p.a. organ I instancji wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. który przewiduje, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Tak sformułowana podstawa wznowienia obligowała organy do zbadania w pierwszej kolejności okoliczności odnoszących się do tego, czy skarżące posiadały przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Tymczasem organ I instancji powołując w podstawie rozstrzygnięcia art. 151 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (podstawą wznowienia był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) "przeniósł" do uzasadnienia decyzji fragment oceny przedłożonej przez inwestora analizy uciążliwości akustycznej – "Sprawozdanie z pomiarów hałasu nr [...] emitowanego do środowiska z terenu sklepu "[...]", powołując wskaźniki dla dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów zabudowy mieszkaniowej, by następnie podsumować jednym zdaniem, że w rozpoznawanej sprawie nie występują prawne ograniczenia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości skarżących, nie dokonując przy tym jakiejkolwiek analizy w świetle przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. czy skarżące są stroną postępowania postępowania, czy też nie.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 28 k.p.a., stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Na powyższej podstawie uznać zatem należy, że przywołany interes prawny lub obowiązek wynikać musi ze stosownych przepisów prawa materialnego. Krąg stron postępowania w niniejszej sprawie ustalony powinien być zatem w oparciu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), z którego wynika, że stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Bezspornie więc należy przyjąć, że przymiot strony w sprawie pozwolenia na budowę zależy od oceny, czy nieruchomość danej osoby znajduje się w tzw. "obszarze oddziaływania obiektu". Wyznaczając obszar oddziaływania obiektu organ powinien badać nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek i zachowanie wymaganych prawem odległości (od granicy, od budynków), ale również funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu.

Takiej oceny organy orzekające w tego rodzaju sprawie muszą dokonywać każdorazowo z uwzględnieniem okoliczności danego przypadku, w kontekście indywidualnych cech obiektu budowlanego. Definicja obszaru oddziaływania obiektu zawarta jest w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który stanowi, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Ustawodawca odsyła więc do przepisów odrębnych, do których należy zaliczyć nie tylko warunki techniczne różnych obiektów, ale i przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej, prawa wodnego, ochrony środowiska, itp. Innymi słowy, do przepisów odrębnych w rozumieniu komentowanego przepisu należy zaliczyć przepisy rozporządzeń wykonawczych, a zatem przede wszystkim przepisy techniczno - budowlane, zawierające określenie odległości, jakie obowiązany jest zachować inwestor przy wznoszeniu określonych obiektów lub urządzeń budowlanych. Oczywistym jest, że ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomością nie muszą wynikać tylko z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz Prawa budowlanego, ale także z innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok WSA w Łodzi z 3 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 316/11, publ. cbosa).

W ocenie Sądu, w procesie zmierzającym do wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego istotne jest nie tylko, aby zaistniał negatywny wpływ inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu (wykazanie interesu prawnego), ale należy również badać, czy istnieje możliwość wywołania przez ten obiekt szkodliwego oddziaływania na teren otaczający inwestora. W konsekwencji należy przyjąć, że kategoria interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności. Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których interes prawny zostaje naruszony określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że spełniono wszystkie wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego i przepisów odrębnych (por. wyrok WSA w Białymstoku z 29 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 173/18, publ. cbosa). Wskazać także należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że wątpliwości na temat legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy zawsze rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania go za stronę (por. wyrok NSA z 29 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1481/09, publ. cbosa).

W rozpoznawanej sprawie takich ustaleń organ I instancji w ogóle nie poczynił. Z decyzji nie wynika jakich działek właścicielkami są skarżące, w jakiej odległości działki te są położone wobec działki zainwestowanej i w jaki sposób inwestycja ogranicza, bądź nie, skarżące w zagospodarowani ich nieruchomości. Z kolei organ odwoławczy, pomimo ciążącego na nim obowiązku również nie ocenił tej jakże istotnej dla kontrolowanej sprawy kwestii, a jedynie w uzasadnieniu decyzji bezrefleksyjnie przytoczył treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego nie przenosząc tych treści na grunt niniejszej sprawy i nie oceniając ich w realiach kontrolowanej sprawy. Organ ten z jednej strony podtrzymał stanowisko organu I instancji, nie dostrzegając przy tym błędu w postawie prawnej tej decyzji (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) i przyjął bez żadnej pogłębionej analizy, że obszar oddziaływania spornej inwestycji mieści się w granicach działki inwestora, by w dalszej części uzasadnienia odnieść się do meritum sprawy i stwierdzić, że zarzuty skarżących dotyczące nieprawidłowości dokumentacji projektowej w kwestii ekranów akustycznych nie są zasadne. Jednocześnie Wojewoda ocenił, że projekt budowlany został sporządzony prawidłowo przez osoby posiadające wymagane przepisami prawa uprawnienia budowlane.

W konsekwencji żaden z organów nie podjął kroków by wykazać, że w sprawie wystąpiła, bądź nie, podstawa wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Wojewoda nie sprostał podstawowym wymaganiom konstruowania decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Brak pogłębionej analizy stanu faktycznego w zakresie podmiotowości skarżących i posiadania przymiotu strony stanowi naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Naruszenie to ma niewątpliwie wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy takim postępowaniem naruszył również art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., bowiem nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w niepełny sposób dokonał rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego.

Sąd wskazuje, że stanowisko organu prowadzącego postępowanie - po przeprowadzeniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do reguł wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie stanowi bowiem integralny składnik decyzji, którego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozycyjną część decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2000 r., Sygn. akt I SA/Kr 856/98, Lex 43041). Powinno więc zawierać ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej jest też istotne z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Właśnie w uzasadnieniu organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. To zdecydowanie uzasadnienie jest elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności i słuszności przyjętego rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy.

Tak więc uzasadnienie jest niezwykle istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji. Powinno ono w sposób wyczerpujący informować stronę o motywach, którymi kierował się organ rozstrzygając sprawę. Strona może bowiem skutecznie bronić swych interesów tylko w sytuacji, gdy znane są jej przesłanki powziętej decyzji.

Obowiązek sporządzenia uzasadnienia wiąże się także ze wspomnianą już, a wyrażoną w art. 11 k.p.a., zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, strony mają bowiem prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji, bowiem w przeciwnym wypadku nie mają one możliwości obrony swoich słusznych interesów przed organem odwoławczym, jak i przed sądem administracyjnym (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 19 czerwca 1997 r., V SA 1512/96, OSP 1998, z. 2, poz. 29). To, że motywy rozstrzygnięć organów obu instancji były niejasne dla skarżących świadczy zarówno treść odwołania, jaki i skargi. Skarżące bowiem nie polemizują ze stwierdzeniem, że nie mają przymiotu strony, gdyż ich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a wskazują wyłącznie na nieprawidłowości dokumentacji projektowej. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji ze względu na swój wewnętrznie sprzeczny charakter nie poddają się kontroli.

Sąd na marginesie jedynie wyjaśnia, że w wydanej w tej sprawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. organ ten nie miał wątpliwości, że działki skarżących znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a "wnioskodawczynie zostały uznane za strony postępowania" (str. 5 wymienionej decyzji).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Dalszy tryb procedowania organu administracyjnego wynika wprost z przedstawionych wywodów.