Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1282/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust 1, art.1a ust 1 pkt 2, art.4 ust 1 pkt 3 ust 5 i 7
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1282/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Bogusław Wolas, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2014 r., sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. S.K.A. w K., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 26 maja 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty odsetek od nadpłaty podatku, od czynności cywilnoprawnych, , , - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

W dniu 31 marca 2007 r. w formie aktu notarialnego została podjęta uchwała Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia "P" Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w K. w sprawie podwyższenia kapitału zakładowego z kwoty 50.000,00 zł do kwoty 100.176.720,00 zł, tj. o kwotę 100.126.720,00 zł poprzez emisję nowych akcji imiennych, które zostały pokryte wyłącznie wkładem niepieniężnym.

Notariusz, będący płatnikiem podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego, pobrał podatek od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 399 ze zm.) w kwocie 500.600,00 zł według stawki 0,5 %.

Wnioskiem z dnia 21 lipca 2011 r. "P." Sp. z o.o. S.K.A. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o stwierdzenie nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 500.600,00 zł wraz z należnym oprocentowaniem od powyższej nadpłaty.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 28 listopada 2011 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 500.600,00 zł.

W postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 15 marca 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy w dniu 27 czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie odmówił spółce stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 500.600,00 zł.

W wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 15 października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Na skutek wniesionej skargi, decyzje organów podatkowych obu instancji zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1917/12.

W dniu 21 sierpnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wykonując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania podatkowego, wydał decyzję nr [...] mocą której stwierdził nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 500.600,00 zł. W dniu 12 września 2013 r. spółka otrzymała zwrot żądanej kwoty wraz z oprocentowaniem obliczonym od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, tj. w kwocie 140.881,00 zł.

W dniu 16 października 2013 r. spółka wystąpił z wnioskiem o zapłatę odsetek lub wydanie rozstrzygnięcia w sprawie naliczenia odsetek od dnia zapłaty podatku w przypadku stwierdzenia nadpłaty decyzją z dnia 21 sierpnia 2013 r. Spółka podniosła, że w świetle orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie Littlewoods Retail Ltd I (C-591/10) w przypadku nadpłaty podatku wynikającego z naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej, państwo jest zobowiązane zwrócić podatnikowi nadpłacony podatek wraz z odsetkami naliczonymi od dnia zapłaty podatku. Państwa Członkowskie nie mogą w tym zakresie wprowadzać żadnych ograniczeń uprawnień podatników w dochodzeniu odsetek od nadpłaty, będącej konsekwencją niezgodnych z prawem Unii Europejskiej przepisów prawa.

Decyzją z dnia 17 lutego 2014 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił naliczenia i wypłaty odsetek za okres od 31 marca 2007 r. do dnia zwrotu nadpłaty w kwocie 400.384,00 zł, od stwierdzonej decyzją z dnia 21 sierpnia 2013 r. Nr [...] nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 500.600,00 zł,

Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że tryb stwierdzenia nadpłaty został wszczęty wnioskiem strony na podstawie art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie na podstawie art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Co istotne, tryb stwierdzenia nadpłaty, inicjowany wnioskiem, o którym mowa w art. 74 Ordynacja podatkowa, ma charakter szczególny i znajdzie zastosowanie tylko wówczas, gdy rzeczywiście istnieje i zostało przez podatnika powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu prawa podatkowego, kreującego obowiązek podatkowy lub orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzające niezgodność krajowego ustawodawstwa z przepisami wspólnotowymi. Jeżeli natomiast kwestionowana jest wyłącznie niezgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym, jak choćby w zakresie wskazanym przez stronę, to okoliczność ta stanowić może podstawę stwierdzenia nadpłaty jedynie na podstawie art. 75 Ordynacji podatkowej.

W ocenie organu podatkowego do oprocentowania nadpłaty w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 78 § 3 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał przy tym, że wprawdzie literalne brzmienie przepisu art. 78 § 3 pkt 3 zawęża stosowanie tego przepisu wyłącznie do wniosków o stwierdzenie nadpłaty składanych łącznie ze skorygowaną deklaracją, niemniej jednak przepis ten powinien być uznany za podstawę prawną naliczania oprocentowania także wtedy, gdy wnioskodawca nie był obowiązany do składania deklaracji.

W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzucił organowi naruszenie:

- art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie w sprawie,

- art. 74 § 1 pkt 3 oraz art. 78 § 1, § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez ich błędną wykładnię oraz niezastosowanie w sprawie.

W uzasadnieniu podniesiono, że podstawą zapłaty podatku była norma prawna wynikająca z przepisu prawa polskiego czyli § 8 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, który był sprzeczny z prawem unijnym. Z utrwalonego orzecznictwa TSUE wynika natomiast, że państwa członkowskie obowiązane są do zwrotu podatków pobranych z naruszeniem przepisów prawa UE. Państwo członkowskie zobowiązane jest nie tylko do zwrotu bezprawnie pobranego podatku ale także kwot zapłaconych na rzecz tego państwa lub zatrzymanych przez to państwo w bezpośrednim związku z podatkiem.

Następnie wskazano, że z przepisu art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie wynika wprawdzie wyraźny nakaz wypłaty odsetek od dnia powstania nadpłaty na skutek stwierdzenia niezgodności przepisów polskich z prawem UE przez sądy administracyjne w przypadku braku wyroku TSUE dotyczącego tej materii. Zakładając jednak racjonalność ustawodawcy nie należy przepisywać mu intencji tworzenia regulacji niekompletnych. Założyć także należy, że celem nowelizacji Ordynacji podatkowej z dnia 19 lipca 2008 r. mocą, której do treści przepisu zostały dodane orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości było zapewnienie zwrotu nadpłaty podatku wraz z odsetkami powstałych na skutek stwierdzenia niezgodności regulacji polskich z prawem UE. W ocenie odwołującej się spółki, ustawodawca polski nie wziął pod uwagę, że w świetle prawa unijnego także sądy administracyjne i sądy powszechne mogą stwierdzać niezgodność przepisów krajowych z prawem UE, zwracając się do TSUE z pytaniem prejudycjalnym jedynie wówczas gdy sprzeczność taka nie jest jasna i oczywista. TSUE wydaje rozstrzygnięcia w przedmiocie niezgodności przepisów krajowych z regulacjami europejskimi, gdy niezgodność ta jest przedmiotem sporu i nie jest ona na tyle oczywista, że może zostać stwierdzona w postępowaniu przed sądem krajowym. Przyjęcie, że odsetki od nienależnie pobranego podatku należą się od dnia jego zapłaty jedynie gdy wyrok stwierdzający niezgodność prawa polskiego z prawem UE zostaje wydany przez TSUE doprowadziłaby do absurdalnej sytuacji, w której traktowane w sposób bardziej korzystny byłyby podmioty, które znalazły się w sytuacji w której naruszenie prawa unijnego jest kontrowersyjne i budzi wątpliwości. W gorszej sytuacji natomiast znalazłyby się podmioty, które znalazły się w sytuacji gdzie naruszenie prawa UE ze względu na swoją oczywistość nie wymaga rozstrzygnięcia TSUE.

Zatem w ocenie spółki należy stwierdzić, że w tej sytuacji występuje luka aksjologiczna, która podlega usunięciu w procesie stosowania prawa przez zastosowanie wnioskowania per analogiam oraz uwzględnienie powołanego powyżej orzecznictwa TSUE prowadzącego do stwierdzenia, że art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej znajdzie zastosowanie także wówczas, gdy napłata powstała w związku z niezgodnością prawa polskiego z prawem UE, które nie zostało stwierdzone przez TSUE. Taka wykładnia byłaby w praktyce wykładnią prounijną przepisów prawa krajowego polegającą na dokonaniu interpretacji prawa krajowego w zgodzie z wymogami prawa unijnego, w szczególności zacytowanych powyżej wyroków TSUE.

Decyzją z dnia 26 maja 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko zaprezentowane w decyzji organu pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania art. 74 Ordynacji podatkowej, związany z kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego oraz Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przewidziany tym przepisem tryb powstania nadpłaty związany jest z uprawnieniami Trybunału Konstytucyjnego, którego orzeczenia o niezgodności ustaw z Konstytucją i ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi skutkują utratą mocy obowiązującej ustawy w całości lub w części, co z kolei może prowadzić do tego, że zmienia się albo w całości wygasa ciążący na podatniku obowiązek podatkowy. Z uwagi zaś na skutki przystąpienia Polski z dniem 1 maja 2004 r. do Unii Europejskiej i konieczność uwzględniania od tej daty prymatu prawa wspólnotowego nad prawem krajowym, podobne skutki mają orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzające niezgodność prawa krajowego z przepisami wspólnotowymi. Podatek zapłacony na podstawie przepisu krajowego zakwestionowanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości jako naruszający prawo wspólnotowe jest świadczeniem zapłaconym bez podstawy prawnej, a więc nienależnie. Tym samym spełnia warunki uznania go za nadpłatę. Tryb stwierdzenia nadpłaty, o którym mowa w art. 74 Ordynacji podatkowej ma charakter szczególny i ma zastosowanie tylko wówczas, gdy istnieje orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzające niezgodność krajowego ustawodawstwa z przepisami wspólnotowymi. Organ uznał, że podstawę zwrotu nadpłaty na podstawie art. 74 Ordynacji podatkowej może stanowić tylko takie orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, które ma bezpośredni wpływ na przepis kreujący obowiązek podatkowy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Tryb stwierdzenia nadpłaty, inicjowany wnioskiem spółki na podstawie art. 75 § 1 w związku z art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, był konsekwencją wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Stare Miasto w dniu 21 sierpnia 2013 r. decyzji, a nie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka powtórzyła w całości zarzuty odwołania żądając uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 17 października 2014 r. skarżąca powtórzyła, że w przedmiotowej sprawie nadpłata w podatku od czynności cywilnoprawnej powstała wskutek naruszenia prawa Unii Europejskiej. Spółka przywołała wyrok NSA z dnia z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1667/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa.

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy).

Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sądowej kontroli została poddana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie odmowy naliczenia i wypłaty odsetek w kwocie 400.384,00 zł od stwierdzonej decyzja z dnia 21 sierpnia 2013 r. nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Decyzja z dnia 21 sierpnia 2013 r. organ pierwszej instancji stwierdził nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 500.600,00 zł od podwyższenia kapitału zakładowego w "P." Sp. z o.o. S.K.A. w K poprzez emisję nowych akcji imiennych, które w całości zostały pokryte aportem.

Spółka otrzymała zwrot powyższej kwoty wraz z oprocentowaniem w kwocie 140.881,00 zł obliczonym od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Jednakże według skarżącej spółki oprocentowanie winno być naliczone za okres od dnia zapłaty podatku tj. od 31 marca 2007 r. do dnia zwrotu nadpłaty, t. j. w kwocie 400.384,00 zł.

Ustosunkowując się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego (art. 74 § 1 pkt 3, art. 78 § 1 i § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej) stwierdzić należy, że istotę sporu w przedmiotowej sprawie nie stanowi okoliczność, czy pobrane przez notariusza świadczenie stanowiło nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych, to bowiem zostało stwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1917/12 oraz przyznane w ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 sierpnia 2013 r. stwierdzającej nadpłatę podatku od czynności cywilnoprawnych w kwocie 500.600,00 zł. i jest poza zakresem kontroli niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest natomiast zagadnienie, czy nadpłata, o której wyżej mowa jest nadpłatą, o której stanowi art. 74 Ordynacji podatkowej, a konkretnie czy powstała w wyniku orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie TSUE) i w następstwie czego, jej oprocentowanie przysługuje od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu, zgodnie z art. 78 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej

Zdaniem skarżącej spółki za zastosowaniem w przedmiotowej sprawie powołanych przepisów świadczy okoliczność, że podatek został pobrany z naruszeniem prawa wspólnotowego. Natomiast organy podatkowe stoją na stanowisku, że wzmiankowana nadpłata została stwierdzona na zasadzie art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej i podlegała oprocentowaniu w myśl art. 78 § 3 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Stosownie do art. 74 pkt 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli nadpłata powstała w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a podatnik, którego zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 nie był obowiązany do składania deklaracji - wysokość nadpłaty określa podatnik we wniosku o jej zwrot.

W wyroku z dnia 15 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 217/12 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "przepis art. 74 Ordynacji podatkowej posługuje się pojęciem "nadpłaty powstałej w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego lub orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości". Wbrew treści art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wskazany powyżej zwrot z art. 74 tej ustawy należy zatem odnosić do sytuacji, w której orzeczenie trybunalskie miało za przedmiot przepis stanowiący podstawę określenia obowiązku zapłaty podatku. Orzeczenie to musiało mieć przy tym taki kierunek, że wynikało z niego, iż przepis kreujący obowiązek zapłaty zobowiązania był niezgodny z Konstytucją RP – w przypadku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, bądź też przepis ten był sprzeczny z normą prawa wspólnotowego w świetle wykładni tego prawa dokonanej w wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Powyższe oznacza zatem, że orzeczenie odpowiedniego Trybunału odnosić się musi do tego przepisu prawa krajowego na podstawie którego doszło do wykonania zobowiązania. Jest tak dlatego, iż jak na to wskazuje przepis art. 74 Ordynacji podatkowej, orzeczenie trybunalskie ma być swoistą "przyczyną" powstania nadpłaty. Nie chodzi tu więc o określony sposób wykładni prawa, który w drodze analogii mógłby być zastosowany do różnego rodzaju przypadków, lecz o sytuację bezpośrednio dotyczącą przepisu prawa będącego podstawą obowiązku zapłaty kwoty zobowiązania".

Tak więc tryb stwierdzenia nadpłaty, inicjowany wnioskiem, o którym mowa w art. 74 Ordynacji podatkowej, ma charakter szczególny i znajdzie zastosowanie tylko wówczas, gdy rzeczywiście istnieje i zostało przez podatnika powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu prawa podatkowego, kreującego obowiązek podatkowy lub orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzające niezgodność krajowego ustawodawstwa z przepisami wspólnotowymi.

Jeżeli natomiast kwestionowana jest wyłącznie niezgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym, jak choćby w zakresie wskazanym przez skarżącą, to okoliczność ta stanowić może podstawę stwierdzenia nadpłaty jedynie na podstawie art. 75 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 155/10).

W przedmiotowej sprawie skarżąca jako przyczynę powstania nadpłaty wskazała naruszenia prawa Unii Europejskiej, lecz nie przytoczyła konkretnego wyroku ETS (TSUE), w którym ta sygnalizowana niezgodność ustawodawstwa polskiego z przepisami wspólnotowymi została stwierdzona.

W tym miejscu należy odwołać się do uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1917/12. Sąd uchylając decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych pobranego w związku z uchwałą z dnia 31 marca 2007 r. Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia skarżącej spółki stwierdził, że do stanu faktycznego przedstawionego w tej decyzji zastosowanie znajdzie uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 1/12, zgodnie z którą; w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2007 r. w przypadku wniesienia do spółki wkładu niepieniężnego (aportu) dochodziło do wyłączenia opodatkowania w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zgodnie z art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 399 ze zm.). Dalej Sąd wywiódł, że "skarżąca zakwestionowała pobrany przez płatnika podatek z tytułu podwyższenia w drodze uchwały Walnego Zgromadzenia z dnia 31 marca 2007 r. kapitału zakładowego spółki poprzez wniesienie aportem przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie to treść uchwały, a nie podniesione w skardze zarzuty determinowały rozstrzygnięcie Sądu. (...) Podzielając zatem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 1/12, Sąd był obowiązany uchylić sprzeczną z tą uchwałą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 października 2012 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, dotyczącą podwyższenia kapitału zakładowego spółki dokonanego w dniu 31 marca 2007 r., albowiem czynności te powinny być zwolnione z podatku od czynności cywilnoprawnych niezależnie od statusu spółki".

Zatem jak z powyższego wynika powodem uchylenia decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatku od czynności cywilnoprawnych i w konsekwencji jej stwierdzenie i zwrot przez organ podatkowy, nie było orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, a nawet niezgodność polskiego ustawodawstwa podatkowego z przepisami wspólnotowymi, na którą powoływała się skarżąca spółka.

W kontekście powyższego, przytaczanie fragmentu uzasadnienia wyroku NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1667/12, wydanego w innej sprawie jest całkowicie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Tym samym, zdaniem Sądu nie zaistniały przesłanki do zastosowania w sprawie art. 74 Ordynacji podatkowej i dlatego organy podatkowe prawidłowo orzekły o odmowie wypłaty odsetek liczonych od dnia powstania nadpłaty stosownie do art. 78 § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie należy zauważyć, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku sprawy C-457/13 zawisłej przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskie wynikającej z pytania prejudycjalnego postawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (postanowienie z dnia 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 188/13). Jak wyżej bowiem wspomniano warunkiem zastosowania art. 74 Ordynacji podatkowej jest istniejące i powołane przez podatnika orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości stwierdzające niezgodność krajowego ustawodawstwa z przepisami wspólnotowymi, nie zaś orzeczenie, które może zostać wydane w przyszłości, a jego treść nie jest z oczywistych względów znana. Dlatego też niezasadnym było zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na zasadzie określonej w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu sądowoadministracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.