Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 770/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. S. choroby zawodowej w postaci [...], wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). Organ orzekający ustalił wprawdzie, że podczas dwudziestoletniej pracy zawodowej w okresie od [...] r. do [...] r. wnioskodawca pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania owej choroby, jednak choroba ta nie została u niego rozpoznana zarówno w Poradni Chorób Zawodowych w S., jak i w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.

W odwołaniu S. S. wniósł o uznanie jego [...] za chorobę zawodową. Jego zdaniem dokonano błędnej oceny zgromadzonego materiału i dokumentacji.

Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję I instancji, całkowicie podzielając przedstawione w niej ustalenia i wnioski. Zaakcentowano w szczególności brak rozpoznania choroby zawodowej przez kompetentne placówki diagnostyczne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego S. S. zakwestionował rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu administracyjnym zarzucając, że bezkrytycznie przyjęto w nim opinie placówek medycznych. Krytycznie ocenił przebieg przeprowadzonych badań lekarskich. Swoje dolegliwości zdrowotne w zakresie [...] skarżący powiązał z charakterem pracy wykonywanej przez niego w latach [...],[...] i [...] w Kopalni "A" w M. Domagał się dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność związku przyczynowego między tamtą pracą, a występującymi u niego schorzeniami.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom legalności, a właśnie pod tym względem odbywa się sądowa kontrola działalności administracji publicznej (art. 1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U.

Nr 153 z 2002 r., poz. 1269). Otóż omawiane postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej zostało zainicjowane w 2005 r. Na rozprawie sądowej skarżący wyraźnie potwierdził, iż wcześniej nie występował o rozpoznanie i stwierdzenie takiej choroby. Tym samym do postępowania tego prawidłowo organy obu instancji zastosowały przepisy powołanego na początku rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. W jego świetle do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej nie mogło dojść z dwóch samodzielnych przyczyn. Po pierwsze – zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie nie może nastąpić później niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Dla [...], ujętego w pozycji [...] tego wykazu, przewidziano okres 1 roku, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. Skarżący nie tylko nie zakwestionował, lecz potwierdził fakt ustania narażenia zawodowego w [...] r. Skoro do zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej doszło dopiero w [...] r., to ów roczny termin oczywiście nie został zachowany.

Po drugie – trafnie podniosły organy administracyjne obu instancji, że przedmiotowa choroba zawodowa nie została u skarżącego rozpoznana przez jednostki orzecznicze I i II stopnia. Stosownie do § 7 ust. 3 cytowanego rozporządzenia orzeczenie jednostki II stopnia jest ostateczne, co wyklucza kierowanie pracownika na badanie do jeszcze innej placówki medycznej, jak również wyłącza dopuszczenie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego. Już z tej przyczyny nie mógł być też uwzględniony wniosek dowodowy zawarty w skardze. Ponadto procedura sądowoadministracyjna nie przewiduje możliwości przeprowadzenia takiego dowodu (art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153 z 2002 r., poz. 1270 ze zm., dalej oznaczonego "ppsa"). W postępowaniu administracyjnym § 8 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza uzupełnienie orzeczenia lekarskiego lub dodatkową konsultację w jednostce orzeczniczej II stopnia, ale jedynie w razie uznania przez organ administracyjny, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji. W niniejszej sprawie taka sytuacja jednak nie wystąpiła. Orzeczenia lekarskie placówek obu stopni są bowiem zbieżne i jednoznaczne. Określają one wyraźnie charakter schorzenia skarżącego, nie rozpoznając w nim cech choroby zawodowej. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie podniósł przy tym żadnych zarzutów podważających prawidłowość tych orzeczeń. Ponieważ więc z przyczyn medycznych choroba zawodowa nie została rozpoznana, to nie wystąpiła konieczna przesłanka do stwierdzenia u skarżącego takiej choroby. Kwestionowanie dopiero w skardze sposobu przeprowadzenia badań jest bezskuteczne, gdyż Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, które nie zawierają okoliczności potwierdzających te zarzuty. Nie wymagają też szczegółowych wywodów kwestie związane z charakterem pracy skarżącego, bowiem fakt narażenia zawodowego w okresach podanych w skardze był bezsporny i został ustalony w decyzjach obu instancji.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 ppsa.

SW