Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1012/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 ust.1, art. 107, art. 93 ust.1, art. 88 ust.4
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Protokolant specjalista – Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2016 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności pieniężnej z tytułu oddelegowania – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Skarżący M. C. został przeniesiony z Komendy [...] Policji do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w G. z dniem [...] stycznia 2009 r. i mianowany na stanowisko w komórce pionu kryminalnego w KPP G.

Następnie rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] delegowano skarżącego do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w L. w okresie od 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r. i z dniem 21 maja 2009 r. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...], został na stałe przeniesiony do pełnienia służby w Posterunku Policji w L.

Z kolei rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], skarżący w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. został oddelegowany do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w W.

Następnie rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] października 2011 r. nr [...], skarżącego oddelegowano do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w S. od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2012 r. (pełnił do dnia 24 kwietnia 2012 r.), zaś rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] oraz od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. delegowano go do pełnienia służby w S. Z dniem 1 sierpnia 2012r. Pan M. C. został przeniesiony do pełnienia dalszej służby w Komendzie Powiatowej Policji w R.

Raportem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżący M. C. zwrócił się o wypłatę należności ż tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości tj. od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r. z tytułu oddelegowania do pełnienia służby w Zespole Kryminalnym Posterunku Policji w L., od dnia 1 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. z tytułu delegowania do Zespołu Prewencji Posterunku Policji w W. oraz od dnia 1 listopada 2011 r. do 24 kwietnia 2012 r. i od 1 maja 2012 r. do 31 lipca 2012 r. z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w Zespole Prewencji w Posterunku Policji w S.

Komendant Powiatowy Policji w G. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w zw. z art. 104 k.p.a. oraz § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 191 poz. 1598 ze zm.), odmówił skarżącemu M. C.:

– wypłaty należności w łącznej wysokości 1634,30 zł z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w L. w okresie od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r.,

– wypłaty należności w łącznej wysokości 758,10 zł z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w W. w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2011 r.,

– wypłaty należności w łącznej wysokości 8216,40 z z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w S. od dnia 1 listopada 2011 r. do 24 kwietnia 2012 r. i od 1 maja 2012 r. do 31 lipca 2012 r.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 113 ust.1 ustawy o Policji, w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia, zaś w myśl § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia, rozliczenie kosztów i wypłaty należności z tytułu krajowej podróży służbowej, wynikającej z delegowania, o którym mowa w § 9, dokonuje jednostka organizacyjna Policji, do której policjant został delegowany, jeżeli przełożony właściwy w sprawie delegowania, o którym mowa w art. 36 ust. 2 ustawy o Policji nie postanowi inaczej. Rozliczenia kosztów dokonuje się na podstawie załączonych przez policjanta dokumentów (rachunki, bilety), potwierdzających wysokość poniesionych wydatków nieobjętych ryczałtami oraz oświadczenia o okolicznościach mających wpływ na prawo do diet, ryczałtów lub zwrotu innych kosztów bądź na ich wysokość. Należności z tytułu krajowej podróży służbowej wypłaca się w terminie 14 dni od dnia przedłożenia przez policjanta dokumentów, o których mowa w ust. 3. Jednakże skarżący do swojego raportu z dnia [...] lipca 2012 r. nie dołączył dokumentów potwierdzających wysokość poniesionych wydatków ani oświadczenia o okolicznościach mających wpływ na prawo do diet, które zgodnie z cytowanym wyżej przepisem konieczne jest w celu rozliczenia kosztów delegacji. W związku z powyższym organ wielokrotnie nakładał na stronę obowiązek przedstawienia takiej dokumentacji, która zawierałaby informacje o wysokości poniesionych wydatków związanych z delegowaniem, a skarżący przedstawił takie zestawienie pismem z dnia [...] września 2015 r., a następnie pismem z dnia [...] października 2015 r. wnioskodawca przedstawił zestawienie dodatkowych kosztów wynikających z delegowania. Przedmiotowe zestawienia zostały poddane weryfikacji pod względem poprawności oraz wiarygodności w zestawieniu z innymi, pozostającymi w dyspozycji organu dokumentami i w toku analizy zestawienia dotyczącego delegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w W. w okresie od 1 czerwca 2011 r. do 30 czerwca 2011 r. ustalono, iż wnioskodawca rozliczył koszty podróży z miejsca stałego pełnienia służby tj. z G. do miejsca delegowania tj. W. informując, że cena biletu jednorazowego na tej trasie wynosiła 10,00 zł. Natomiast z dyspozycji § 2 ust. 1 rozporządzenia wynika, iż w przypadku policjanta zamieszkałego poza stałym miejscem pełnienia służby przełożony właściwy w sprawach osobowych może uznać dla celów rozliczenia kosztów podroży służbowej miejscowość zamieszkania za stałe miejsce pełnienia służby, jeżeli spowoduje to zmniejszenie kosztów krajowej podroży służbowej. W toku postępowania ustalono, że koszt przejazdu z miejsca zamieszkania wnioskodawcy tj. L. do miejsca delegowania wyniósłby jednorazowo w jedną stronę 12,70 zł. Jednakże biorąc pod uwagę, iż w przypadku rozliczenia kosztów delegowania z miejscowości G. dodatkowo za ten okres przysługiwałby zwrot kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej od miejsca pełnienia służby (tj. od L. do G.) łączny koszt przewyższyłby wówczas koszty podróży z L. do W. Rozliczenie kosztów delegowania z miejsca stałego pełnienia służby tj. G. do miejsca delegowania tj. W. jest ponadto niezgodne ze stanem faktycznym. Mianowicie z wniosku w sprawie zwrotu kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby złożonego za przedmiotowy okres przez skarżącego oraz dołączonego do tego wniosku oświadczenia wynika, że wymieniony faktycznie dojeżdżał do służby w miejscowości W. bezpośrednio z miejsca zamieszkania tj. L., a nie z miejsca stałego pełnienia służby tj. G. Również odnośnie okresu oddelegowania od 1 listopada 2011 r. do 24 kwietnia 2012 r. i od 1 maja 2012 r. do 31 lipca 2012 r. do miejscowości S. znajduje zastosowanie przepis § 2 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia. Jak wynika z zestawiania kosztów przedstawionego przez skarżącego, cena biletu jednorazowego z G. do S. wynosiła 17,00 zł. W toku przedmiotowego postępowania ustalono natomiast, że cena biletu jednorazowego z L. do S. wynosiła 3,30 zł. Ponadto rozliczenie kosztów delegowania bezpośrednio z L. do S. będzie również zgodne ze stanem faktycznym, który wynika ze złożonego uprzednio przez wnioskodawcę wniosku w sprawie zwrotu kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby i dołączonego oświadczenia. Ponadto przedstawiony przez skarżącego ryczałt za dojazdy w wysokości 20% diety nie ma postaw prawnych. Przewidywany bowiem na podstawie § 2 ust. 1 pkt. 3 w zw. z §7 ust. 1 cyt. rozporządzenia ryczałt na dojazdy środkami komunikacji miejscowej w wys. 20% w omawianym przypadku nie może mieć zastosowania, gdyż w miejscowości W. i S. nie kursują środki komunikacji miejscowej. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w G. wskazał skarżącemu przedmiotowe nieprawidłowości i wezwał do złożenia zestawienia uwzględniającego wskazane nieprawidłowości, jednakże wymieniony nie złożył stosownego sprostowania. Natomiast w dniu [...] stycznia 2016 r. do Komendy Powiatowej Policji w G. wpłynęło pismo adw. T. W., działającego jako pełnomocnik skarżącego, w którym domagał się wypłaty należności z tytułu delegowania w kwocie przedstawionej uprzednio przez stronę, jak również wydania stosownej decyzji przez Komendę Powiatową Policji w G. w sprawie wypłaty przedmiotowej należności. Reasumując, przedstawione zestawienie nie stanowi zestawienia faktycznie poniesionych kosztów delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Natomiast rozważając zasadność roszczenia o wypłatę należności z tytułu delegowania do pełnienia służby w Zespole Kryminalnym Posterunku Policji w L. od dnia 16 stycznia 2009 r. do 20 maja 2009 r. stwierdzono, iż uległo ono przedawnieniu. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 107 ustawy o Policji roszczenie o wypłatę należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Upływ przedawnienia jest przesłanką materialno – prawną, która powoduje, że policjantowi nie przysługuje roszczenie z tytułu prawa do należności pieniężnych. Jednocześnie zgodnie z ust. 3 cytowanego przepisu, bieg terminu przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych przerywa każda czynność (...) podjęta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, zaś skarżący w okresie od dnia 20 maja 2009 r. do 30 lipca 2012 r. nie podjął czynności, która przerywałaby bieg przedawnienia.

W odwołaniu z dnia [...] marca 2016 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. skarżący domagał się wypłaty wskazanych w zestawieniu kwot podnosząc zarzuty braku podstaw do uznania przez Komendanta Powiatowego Policji W G., że przedłożone zestawienie kosztów nie stanowi dowodu ich faktycznego poniesienia. W uzasadnieniu powołał się na złożone dokumenty potwierdzające poniesione koszty, fakt ich posiadania przez organ oraz na obowiązek wydania decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego.

Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.,

I. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w części odmawiającej wypłaty skarżącemu kwoty 1634,30 zł z z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w posterunku Policji w L. w okresie od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r,

II. uchylił zaskarżoną decyzję

1) w części odmawiającej wypłaty skarżącemu kwoty 758,10 zł z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w W. w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. i w tym przedmiocie przyznał skarżącemu kwotę 241,50 zł ;

2) w części odmawiającej wypłaty skarżącemu kwoty 8216,40 zł z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w S. w okresie od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 24 kwietnia 2012 r. i od 1 maja 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. i w tym przedmiocie:

a) przyznał skarżącemu kwotę 1334 z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w S. w okresie od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 24 kwietnia 2012 r.,

b) przyznał skarżącemu kwotę 552 zł z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w S. w okresie od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r.

W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że również zgodnie z 107 § 1 ustawy, roszczenie z tytułu oddelegowania do pełnienia służby w Posterunku Policji w L. w okresie od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r. uległo przedawnieniu, a w okresie od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 30 lipca 2012 r. nie nastąpiło żadne zdarzenie powodujące przerwanie biegu trzyletniego okresu przedawnienia zarówno po stronie samego skarżącego, jak również organu, który nie uznał roszczenia, jak również nie zrzekł się samego zarzutu przedawnienia. Stąd też rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie pozostaje prawidłowe. Co zaś się tyczy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że żądanie skarżącego w części zasługuje na uwzględnienie. Ostatecznym dokumentem, na podstawie którego organ I instancji winien był dokonać wyliczeń, a następnie wypłacić skarżącemu należne świadczenia pozostaje wniesione za pismem z dnia [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r. zestawienie poniesionych kosztów podróży. Przedłożony dokument bez wątpienia zawiera wystarczające informacje pozwalające na określenie wysokości należnych skarżącemu świadczeń. Skarżący domagał się w swoich wnioskach wypłaty ryczałtów za dojazdy oraz diet. Zgodnie z dyspozycją § 2 ust. 1 rozporządzenia, policjantowi przysługują: diety na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia, zwrot kosztów przejazdu na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej i z powrotem, ryczałt na dojazdy środkami komunikacji miejscowej, zwrot kosztów noclegów lub ryczałt za nocleg, zwrot innych niezbędnych udokumentowanych wydatków. Jednocześnie, zgodnie z treścią § 7 ust. 1 rozporządzenia ryczałt na pokrycie poniesionych kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej wynosi 20% diety. Dokonując wyliczenia świadczeń przysługujących skarżącemu przywołać jednocześnie należy dyspozycję § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowiącą, że w przypadku policjanta zamieszkałego poza stałym miejscem pełnienia służby przełożony może uznać, dla celów rozliczenia kosztów krajowej podróży służbowej, miejscowość zamieszkania jako stałe miejsce pełnienia służby, jeżeli: policjant wykonuje stale lub głównie czynności służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę, albo spowoduje to zmniejszenie kosztów krajowej podróży służbowej. Odnosząc powyższe regulacje bezpośrednio do sytuacji mającej miejsce w niniejszym postępowaniu stwierdzono, że skarżący stale zamieszkiwał poza stałym miejscem pełnienia służby (G.), tj. w miejscowości L. gmina L. Przyjęcie dla potrzeb rozliczenia należności z tytułu krajowej podróży służbowej przedłożonego przez skarżącego zestawienia poniesionych kosztów (pismo z dnia [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r. ) nie mogło w tym zakresie mieć miejsca. Skarżący przedłożył bowiem rozliczenie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania (L.) do miejsca stałego pełnienia służby tj. KPP w G., a następnie z KPP w G. do Posterunku Policji w W. i S., wydłużając w ten sposób pokonywane odległości, co w sposób bezpośredni podwyższało koszty z tego tytułu. Stąd też zasadnym pozostawało uznanie w oparciu o przywołane powyżej regulacje, że miejsce zamieszkania stanowi stałe miejsce pełnienia służby. Co więcej, zgodnie ze złożonym(ą) przez skarżącego: wnioskiem z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zwrotu kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby przysługujący na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o Policji (wniosek), oświadczeniem z dnia [...] lipca 2011 r. w celu określenia spełnienia wymogów zawartych w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji (oświadczenie), informacją z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie cen biletów na danej trasie u danego przewoźnika (informacja), informacją z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zwrotu kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby przysługujący na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o Policji (informacja w sprawie), wnioskiem z dnia [...] grudnia 2011 r., oświadczeniem z dnia [...] grudnia 2011 r., informacją z dnia [...] grudnia 2011 r., informacją w sprawie z dnia [...] grudnia 2011 r. i z dnia [...] stycznia 2012r., wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r., oświadczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r., informacją z dnia [...] stycznia 2012 r., informacją w sprawie z dnia [...] stycznia 2012 r., z dnia [...] marca 2012 r., [...] kwietnia 2012 r., [...] maja 2012 r., [...] czerwca 2012 r. [...] czerwca 2012 r., należy stwierdzić, że odbywał on podróże służbowe bezpośrednio z miejsca zamieszkania do Posterunku Policji, do którego był oddelegowany. Przedmiotowa dokumentacja zawiera pełne dane w zakresie kosztów biletów oraz pokonywanych odległości przez skarżącego. Również, zgodnie z powyższą dokumentacją i na jej podstawie otrzymał on już należne świadczenia z tytułu dojazdów. Stąd też roszczenie w tym zakresie należy uznać za bezpodstawne. W kwestii wypłacenia ryczałtu z tytułu pokrycia poniesionych kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w wysokości 20% diety podniesiono, że w miejscowościach, w których skarżący pełnił służbę, brak jest takowej komunikacji. Uwzględniając treść § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowiącej, że za każdą rozpoczętą dobę pobytu w krajowej podróży służbowej policjantowi przysługuje ryczałt na pokrycie poniesionych kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w wysokości 20% diety wskazano, że ryczałt przysługuje tylko w sytuacji, gdy możliwym jest poniesienie przedmiotowych kosztów. Przysługuje on bowiem na pokrycie poniesionych kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej. Skoro więc w danej miejscowości nie funkcjonuje komunikacja miejscowa, a więc niemożliwym jest poniesienie kosztów w tym zakresie, to należy przyjąć, że funkcjonariuszowi nie przysługuje z tego tytułu ryczałt. Uzasadniając natomiast uznanie roszczenia w zakresie wypłaty diet w łącznej kwocie 2127,50 zł z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w W. w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. oraz w Posterunku Policji w S. w okresie od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 24 kwietnia 2012 r. i od 1 maja 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. wskazano na dyspozycję § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1990) w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju w brzmieniu nadanym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 listopada 2006 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości oraz warunków ustalania i należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub l samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2006 r., Nr 227, poz. 1661). Powyższe regulacje znajdują swoje zastosowanie na gruncie niniejszego postępowania w oparciu o delegację § 4 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z przywołanym przepisem dieta przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży wynosi 23 zł za dobę podróży. Zgodnie natomiast z § 4 ust. 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia jeżeli krajowa podróż służbowa trwa od 8 do 12 godzin – przysługuje 1/2 diety. Zgodnie z przedłożonym przez skarżącego zestawieniem poniesionych kosztów (pismo z [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r.) podróż służbowa w żadnym przypadku oddelegowania nie trwała powyżej 12 godzin. Stąd też skarżącemu przysługiwała dieta w wysokości 11,50 zł. Uwzględniając zatem okres oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w W. - 21 dni, skarżącemu z tego tytułu przysługuje dieta w wysokości 241,50zł. Z tytułu czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w S. - 116 dni (1 listopada 2011r. - 24 kwietnia 2012r.) i 48 dni (1 maja 2012 r. - 31 lipca 2012 r.), odpowiednio, skarżącemu przysługuje 1334 zł i 552 zł. Jednocześnie zauważono, że przyznanie wskazanych powyżej kwot możliwym było dopiero z chwilą przedłożenia przez skarżącego dokumentacji z dnia [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. C. zaskarżył powyższą decyzję w części dotyczącej:

1. utrzymania w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zaskarżonej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] lutego 2016 r. w części odmawiającej wypłaty kwoty 1.634,30 zł z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w L. w okresie od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r.;

2. nieuwzględnienia faktycznie poniesionych kosztów podróży z tytułu oddelegowania do czasowego pełnienia służby: w Posterunku Policji w W. w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. oraz w Posterunku Policji w S. od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 24 kwietnia 2012 r. i od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. od miejsca stałego pełnienia służby (G.) do delegowanych miejscowości środkiem transportu, jakim wówczas się poruszał, tj. samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o pojemności 2,0 benzyna,

3. nieuwzględnienie odsetek należnych od dnia powstania zobowiązania do dnia zapłaty,

zarzucając jej obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na jej treść, a mianowicie art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 107 i 113 ustawy o Policji poprzez bezzasadne uznanie, że przedstawione zestawienie dotyczące kosztów od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2011 r., od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 24 kwietnia 2012 r. i od dnia 1 maja 2012 r. od dnia 31 lipca 2012 r. nie stanowi zestawienia faktycznie poniesionych kosztów delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, a także, że należność z tytułu oddelegowania do pełnienia służby w Zespole Kryminalnym Posterunku Policji w L. od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r. uległo przedawnieniu, co doprowadziło do wydania niesłusznej decyzji o odmowie wypłaty należności. Tym bardziej, że z treści art. 107 ustawy jednoznacznie wynika, iż prawo podmiotowe powstaje bezpośrednio z mocy prawa lub z czynności prawnych albo z decyzji administracyjnych lub tzw. zdarzeń w ścisłym tego słowa znaczeniu, np. zasiedzenia Jeżeli powstanie po stronie policjanta określonego prawa podmiotowego wiąże się z wydaniem odpowiedniej decyzji administracyjnej przez właściwy organ, to kwestia przedawnienia roszczenia może być rozpatrywana dopiero od daty wydania takiej decyzji, kiedy to roszczenie stało się wymagalne. Ustawa o Policji w art. 107 ust. 2 przewiduje fakultatywne uprawnienie organu, aby w sytuacji, gdy funkcjonariusz nie mógł na skutek wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności dochodzić roszczeń, uznać je mimo upływu terminu wskazanego w ust. 1. W uzasadnieniu podał, że za okoliczność usprawiedliwiającą pominięcie biegu przedawnienia uznaje się brak wiedzy funkcjonariusza o błędnie wyliczonym uposażeniu i w przedmiotowej sprawie bieg przedawnienia winien więc biec dopiero od dnia wydania pierwszej decyzji Komendanta Powiatowego Policji w G., a więc od dnia [...] lutego 2016 r. W dalszej części powołał się na przepisy prawa regulujące sporna kwestie i wskazał na sposób procedowania w rozpoznawanej sprawie oraz przepisy prawa regulujące sporną kwestię. Dalej podał, że z uwagi na fakt nieprzedstawienia wykupionych biletów jednorazowych, ani też biletu miesięcznego, należy mu się zwrot kosztów dojazdu w wysokości 1/22 ceny najtańszego biletu miesięcznego za każdy dzień wykonywania czynności służbowych w miejscu pełnienia służby, tj.:

1. od dnia 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r. do Zespołu Kryminalnego Posterunku Policji w L. (odległość od KPP w G. do miejsca pełnienia służby - 14,581 km);

2. od dnia 1 czerwca 2010 r. do dnia 30 czerwca 2010 r. do Zespołu Prewencji Posterunku Policji w W. (odległość od KPP w G. do miejsca pełnienia służby - 18,752 km);

3. od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 24 kwietnia 2012 r. oraz od dnia 1 maja 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. do Zespołu Prewencji Posterunku Policji w S. (odległość od KPP w G. do miejsca pełnienia służby - 27,69 km),

zgodnie z § 23 ust. 3 rozporządzenia w przypadku nieprzedłożenia biletu, o którym mowa w ust. 2, policjant otrzymuje płatny miesięcznie z dołu ryczałt na pokrycie kosztów dojazdu do nowego miejsca pełnienia służby w wysokości 1/22 ceny miesięcznego biletu na przejazd w klasie II pociągu osobowego przewidzianej dla odległości drogowej między granicami administracyjnymi miejscowości zamieszkania i nowego miejsca pełnienia służby - za każdy dzień wykonywania czynności służbowych w nowym miejscu pełnienia służby. W związku z powyższym dołączając załączniki w postaci: tabeli cen miesięcznych biletów PKS G. S.A. od dnia 1 marca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., tabeli cen biletów jednorazowych normalnych obowiązujących w PKS G. S.A. od dnia 1 stycznia 2012 r., tabeli cen biletów miesięcznych obowiązujących w PKS G. S.A. od dnia 1 stycznia 2012 r., zwrócił się on o dokonanie stosownego rozliczenia delegacji (łącznie z prawem do diet oraz ryczałtem na dojazdy w wysokości 20% diety), zgodnie z powołanym powyżej przepisem i doręczenia mu rozliczenia. Pomimo wielokrotnego potwierdzania przez Komendanta Powiatowego Policji w G. w pismach procesowych kierowanych do skarżącego, że należności z tytułu oddelegowania do pełnienia czynności w innych miejscowościach należą mu się, do dnia dzisiejszego należności tych nie otrzymał. Ponadto Komendant Powiatowy Policji w G., będąc zobowiązany na podstawie § 1 rozporządzenia do wydania mu polecenia wyjazdu służbowego, w którym określone zostałyby przez niego: termin i miejsce wykonywania czynności oraz zgodnie z § 5 rozporządzenia zobowiązany był do określenia środka transportu, nie dopełnił tych obowiązków, czym naruszył przepis art. 231 k.k. działając w ten sposób na szkodę jego interesu prywatnego. Ponadto będąc zobowiązany na podstawie § 2 rozporządzenia do wypłacenia mu należności z tytułu diet i ryczałtu na dojazdy środkami komunikacji miejskiej od stałego miejsca pełnienia służby do miejsca stanowiącego cel podróży, nie dopełnił tych obowiązków, czym naruszył również przepis art. 231 k.k. działając w ten sposób na szkodę interesu prywatnego, podobnie jak z niewydaniem decyzji. Ponadto wielokrotnie zwracał się on do Komendanta Powiatowego Policji w G. o nadesłanie kart rozliczenia miesięcznego służby, których do dnia dzisiejszego nie otrzymał. Dalej wskazał na bezprawną – jego zdaniem – próbę działania na jego niekorzyść bowiem nie może być mowy o przedawnieniu roszczeń należnych mu za delegowanie, gdyż roszczenia te w myśl ustawy należne jest ustawowo, a nie wnioskowo, które nie podlegają przedawnieniu. Podkreślił, że w żadnym rozkazie personalnym o delegowaniu, jak też w żaden inny sposób i przez jakąkolwiek osobę z Komendy Powiatowej Policji w G., nie został informowany o przysługujących mu należnościach za odbytą podróż krajową. Podkreślił, że w inny sposób wylicza się dojazdy z miejsca zamieszkania do miejsca stałego pełnienia służby, aniżeli delegacje. Za koszty związane z dojazdami zwracane są za najtańszy środek komunikacji publicznej. W niniejszym przypadku są to koszty związane z dojazdem PKP, gdyż innej komunikacji w miejscowości zamieszkania nie ma. Są to koszty zwracane tylko do kwoty biletu miesięcznego, a w delegacji, zgodnie z obowiązującymi przepisami są to koszty za każdy dzień odbytej podróży służbowej. Dlatego też składane były oświadczenia o poniesionych przez niego kosztach dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca delegowania, gdyż taka była udzielana informacja przez pracownika Wydziału Finansowego Komendy Powiatowej Policji w G. Ponadto nie otrzymał on wówczas pisemnej delegacji, gdzie przełożony był zobligowany, zgodnie z przepisami prawa, do wystawienia takiego druku delegacji i wskazania w nim jakim środkiem transportu ma odbyć się dana podróż i w jakim okresie ma to trwać. Dalej poinformował, że podróże służbowe skarżący odbywał prywatnym samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o pojemności 2,0 benzyna. Zgodnie z grafikami służb i rozkładem PKP, to czas do miejsca delegowania z miejsca zamieszkania nie zamyka się każdorazowo od ośmiu do dwunastu godzin i według grafików i rozkładów podróż taka niejednokrotnie trwała ponad 12 godzin, co oznacza, że naliczenia w decyzji są skracane. W ten sposób pokonywane odległości i ich czas jest mniejszy (niższy), co w sposób bezpośredni zaniża faktyczne koszty dojazdu z tego tytułu. Jedynym słusznym wyliczeniem i z faktycznie poniesionymi kosztami będzie wyliczenie za odbytą podróż krajową za każdy dzień odbytej podróży własnym środkiem transportu, tj. prywatnym samochodem osobowym i po wyliczeniu z miejsca zamieszkania do miejsca oddelegowania z odliczeniem nieprawnie naliczanych mu kosztów za dojazdy i wypłacenie stosownej różnicy. Zgodę odnośnie zwrotów należności za podróże krajowe prywatnym transportem od ówczesnego Komendanta Powiatowego Policji w G. skarżący M. C. nie posiada, gdyż nie otrzymał on wówczas żadnej decyzji. Nadto żądane dokumenty na podstawie których dokonał wyliczeń, otrzymał dopiero w sierpniu 2015 r. Co do przedawnienia pierwszego okresu należności za podróże, to nie zgodził się z przyjętym stanowiskiem, gdyż to organ, czyli przełożony w sprawach osobowych i delegowania nie zrealizował obowiązku wynikającego z rozporządzenia, iż czynności powinna być wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami, których to organ zaniechał poprzez nie wydanie stosownej decyzji lub polecenia odbycia podróży krajowej. W żaden sposób nie zaniechał dochodzenia swoich roszczeń, gdyż ani jeden raz nie był on o nich informowany, więc nie można tu mówić o jego zaniechaniu, lecz o niedopełnieniu obowiązków służbowych przez organ. W tym przypadku okres przedawnienia jest okresem 10-letnim, z którego wynika możliwość dochodzenia roszczeń, określony w art. 118 Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne dodał, że skarżący wielokrotnie podnosił, iż złożone zestawienie z dnia [...] września i [...] października 2015 r. stanowią zestawienie faktycznie poniesionych kosztów w okresach oddelegowania i w powyższym zestawieniu podano PKS jako środek transportu w podróży oraz trasę przejazdów z G. do poszczególnych miejscowości oddelegowania. Na podstawie tego zestawienia oraz zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji dokonał rozliczenia należnych diet za uznane okresy oddelegowania. Tymczasem w złożonej skardze zarzucił nieuwzględnienie faktycznie poniesionych w okresach oddelegowania kosztów przejazdów z G. do miejscowości delegowania samochodem osobowym marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] o pojemności silnika 2,0 benzyna. Podkreślono, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedłożył informacji, że korzystał w podróżach służbowych z pojazdu prywatnego oraz nie wnosił o rozliczenie przejazdów wg ryczałtu za 1 km przebiegu pojazdu. Przez cały okres oddelegowania składał w Komendzie Powiatowej Policji w G. wnioski oraz oświadczenia w sprawie zwrotu kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, potwierdzając tym samym, że faktycznie podróże służbowe odbywał bezpośrednio z miejsca zamieszkania do Posterunków Policji, do których był oddelegowany, a z przedłożonych wniosków i oświadczeń wynika, że odległość z miejscowości zamieszkania (L.) do L. wynosi 5 km, tymczasem skarżący żądał w przedłożonym zestawieniu wypłaty kosztów za 14,581 km oraz ryczałtu za poniesione koszty dojazdów środkami komunikacji miejscowej, których w L. brak. Odległość z miejscowości zamieszkania (L.) do S. wg wniosków i oświadczeń wynosi 4 km, a skarżący żądał w przedłożonym zestawieniu wypłaty kosztów za 27,69 km oraz ryczałtu za poniesione koszty dojazdów środkami komunikacji miejscowej, których w S. brak. Ponadto środki komunikacji miejscowej nie funkcjonują również w W. Organ II instancji naliczył również należne odsetki ustawowe od kwoty 2127,50 zł za okres od dnia 27 października 2015 r.tj. od daty, od której powyższa należność stała się wymagalna do dnia zapłaty tj. 10 maja 2016 r. i kwota odsetek w wysokości 84,23 zł została przekazana na wskazany rachunek bankowy dnia 10 czerwca 2016 r.

W piśmie procesowym z dnia 4 lipca 2016 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty ze skargi i dodał, że nie otrzymał polecenia wyjazdu na delegację prywatnym środkiem transportu, zaś raport o zwrot należności spowodowany był tym, że nie był on informowany przez przełożonych o przysługujących mu należnościach, zaś odmówiono mu przedstawienia wyliczenia za podróż prywatnym środkiem transportu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), w razie przeniesienia policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania go do czasowego pełnienia służby, policjantowi przysługują należności za podróże służbowe i przeniesienia. Z kolei według § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 października 2002 r. w sprawie wysokości, warunków i trybu przyznawania policjantom należności za podróże służbowe i przeniesienia (Dz. U. Nr 191, poz. 1598 ze zm.), z tytułu krajowej podróży służbowej policjantowi, z zastrzeżeniem ust. 2, przysługują:

1) diety na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia;

2) zwrot kosztów:

a) przejazdu na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej i z powrotem,

b) noclegów lub ryczałt za nocleg;

3) ryczałt na dojazdy środkami komunikacji miejscowej;

4) zwrot innych niezbędnych udokumentowanych wydatków.

Natomiast na podstawie ust. 2, policjantowi, którego stałym miejscem pełnienia służby jest obszar gminy, w przypadku odbywania krajowej podróży służbowej w jej granicach administracyjnych przysługuje jedynie zwrot kosztów przejazdów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a.

Należy również wskazać, że rozliczenia kosztów z tytułu krajowej podróży służbowej, wynikającej z delegowania, dokonuje się na podstawie załączonych przez policjanta dokumentów (rachunki, bilety), potwierdzających wysokość poniesionych wydatków nieobjętych ryczałtami, oraz oświadczenia o okolicznościach mających wpływ na prawo do diet, ryczałtów lub zwrotu innych kosztów podróży bądź na ich wysokość, o czym stanowi § 11 ust. 3 rozporządzenia, zaś w myśl § 5 ust. 2, zwrot kosztów przejazdu obejmuje cenę biletu określonego środka transportu wraz z opłatami dodatkowymi, z uwzględnieniem posiadanej przez policjanta ulgi na dany środek transportu, bez względu na to, z jakiego tytułu ulga przysługuje. Natomiast na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia, za każdą rozpoczętą dobę pobytu w krajowej podróży służbowej policjantowi przysługuje ryczałt na pokrycie poniesionych kosztów dojazdów środkami komunikacji miejscowej w wysokości 20% diety.

Niezależnie od powyższego wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne, przy czym organ właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżącego M. C. rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], delegowano do czasowego pełnienia służby w Posterunku Policji w L. w okresie od 16 stycznia 2009 r. do dnia 20 maja 2009 r., zaś wniosek o należności z tego tytułu skarżący złożył raportem z dnia [...] lipca 2012 r., a zatem po upływie 3 lat od dnia 30 maja 2009 r. Stąd też rację należy przyznać organowi, że roszczenie za okres tego delegowania uległo przedawnieniu, bowiem stało się ono wymagalne od dnia 31 maja 2009 r., zaś brak wiedzy skarżącego o tym fakcie w żadnej mierze nie można uznać – zdaniem Sądu – za okoliczność wyjątkową, która zgodnie z treścią ust. 2 wymienionego powyżej przepisu, może być podstawą do uznania nieuwzględnienia przedawnienia.

Co zaś się tyczy roszczeń za pozostałe okresy, to w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że organ mógł dokonać ostatecznych obliczeń dopiero na podstawie pism skarżącego z dnia [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r. Ponadto skarżący na stałe zamieszkiwał w L., tj. poza stałym miejscem pełnienia służby w G., a według § 2 ust. 3 rozporządzenia, w przypadku policjanta zamieszkałego poza stałym miejscem pełnienia służby przełożony może uznać, dla celów rozliczenia kosztów krajowej podróży służbowej, miejscowość zamieszkania jako stałe miejsce pełnienia służby, jeżeli policjant wykonują stałe lub główne czynności służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki organizacyjnej, w której pełni służbę, albo spowoduje to zmniejszenie kosztów krajowej podróży służbowej. Zatem przedłużone przez skarżącego rozliczenie kosztów dojazdu z miejsca zamieszkania (L. gmina L.) do Komendy Powiatowej Policji w G., a następnie z Komendy Powiatowej Policji w G. do posterunku w W.i S. nie mogło być uznane. W konsekwencji spowodowałoby to podwyższenie kosztów, a jednocześnie nie byłoby zgodne z zasadami ich obliczania na podstawie wskazanego powyżej przepisu prawa.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, na co słusznie zwrócił uwagę organ, że skarżący złożył już wcześniej wniosek z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zwrotu kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby przysługujący na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o Policji, oświadczenie z dnia [...] lipca 2011 r. w celu określenia spełnienia wymogów zawartych w art. 88 ust. 4 ustawy o Policji, informację z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie cen biletów na danej trasie u danego przewoźnika, informację z dnia [...] lipca 2011 r. w sprawie zwrotu kosztów dojazdu dla policjanta, który zajmuje lokal mieszkalny w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby przysługujący na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o Policji, wniosek z dnia [...] grudnia 2011 r., oświadczenie z dnia [...] grudnia 2011 r., informację z dnia [...] grudnia 2011 r., informację w sprawie z dnia [...] grudnia 2011 r. i z dnia [...] stycznia 2012 r., wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r., oświadczenie z dnia [...] stycznia 2012 r., informację z dnia [...] stycznia 2012 r., informację z dnia [...] stycznia 2012 r., z dnia [...] marca 2012 r., z dnia [...] kwietnia 2012 r., z dnia [...] maja 2012 r., z dnia [...] czerwca 2012 r. i z dnia [...] czerwca 2012 r. Z dokumentów tych wynika, że odbywał on podróże służbowe bezpośrednio z miejsca zamieszkania do Posterunku Policji, do którego był oddelegowany, zaś powyższa dokumentacja zawiera pełne dane w zakresie kosztów biletów oraz pokonywanych przez niego odległości, a na jej podstawie otrzymał on już należne świadczenia z tytułu dojazdów. Stąd też roszczenie w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu podkreślić należy, że argument skarżącego zawarty w skardze, jakoby miał podróże służbowe odbywać prywatnym samochodem, w świetle powyższego jest co najmniej niezrozumiały i nie do zaakceptowania. Tym bardziej, ze jak wskazał w piśmie procesowym, nie otrzymał polecenia wyjazdu na delegację tym środkiem lokomocji.

W dalszej części wskazać należy, że – co organ zasadnie zauważył – w miejscowościach, w których skarżący pełnił służbę, brak jest komunikacji miejscowej, a zatem skoro skarżący nie poniósł kosztów z tą komunikacją związanych, to ryczałt wskazany w § 7 ust. 1 rozporządzenia, nie należy się.

Z kolei zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1990) w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju, dieta przeznaczona na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży wynosi 23 zł za dobę podróży. Natomiast w myśl § 4 ust. 2 pkt 1 lit. b, jeżeli krajowa podróż służbowa trwa od 8 do 12 godzin – przysługuje 1/2 diety.

Tymczasem zgodnie z przedłożonym przez skarżącego zestawieniem poniesionych kosztów (pismo z [...] września 2015 r. i [...] października 2015 r.), podróż służbowa w żadnym przypadku oddelegowania nie trwała powyżej 12 godzin i wobec powyższego – mając na uwadze fakt, że oddelegowania do w Posterunku Policji w W. wynosiło 21 dni, zaś do Posterunku Policji w S. 116 dni w okresie od 1 listopada 2011 r. do 24 kwietnia 2012 r. i 48 dni w okresie od 1 maja 2012 r. do 31 lipca 2012 r. – to przyznanie łącznej kwoty diet w wysokości 2127,50 zł jest prawidłowe.

Co zaś się tyczy odsetek, to organ w odpowiedzi na skargę oświadczył, że je naliczył i przesłał skarżącemu na wskazany rachunek bankowy w dniu 10 czerwca 2016 r., czego wymieniony nie kwestionuje.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.