Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 445/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 par. 2 art. 211 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 623
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 07 lipca 2006 r. nr [...]; [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych i podatkowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 lutego 2003 r. w Oddziale Celnym w J. zgłoszony został do procedury tranzytu towar w postaci używanego samochodu osobowego marki Volkswagen Passat, wyprodukowany w roku 2001, o wartości 680 euro. Towar ten objęty został procedurą celną tranzytu z terminem dostarczenia do urzędu celnego przeznaczenia, to jest Oddziału Celnego I we W., do dnia 3 marca 2003 r. Głównym zobowiązanym w procedurze tranzytu wpisanym w polu 50 zgłoszenia celnego był W. G. W związku z niedostarczeniem towaru do urzędu celnego przeznaczenia, po wszczęciu postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w L. decyzją nr [...] z dnia 5 kwietnia 2006 r., skierowaną do głównego zobowiązanego, wymierzył cło przywozowe w wys.10.484,30 zł, powiadomił o zarejestrowaniu tej kwoty długu celnego oraz określił z tytułu importu przedmiotowego towaru podatki – akcyzowy oraz od towarów i usług w łącznej kwocie 13.509,00 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez W. G., Dyrektor Izby Celnej we W. w dniu 7 lipca 2006 r. decyzją nr [...], [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż Oddział Celny I we W. poinformował, że przedmiotowy towar zgłoszony do procedury tranzytu nie został przedstawiony we wskazanym urzędzie celnym przeznaczenia. Powyższy fakt świadczy, iż nie został dopełniony obowiązek wynikający z procedury tranzytu. Stało się to przesłanką do wszczęcia postępowania w sprawie uregulowania statusu celnego towaru, co nastąpiło postanowieniem z dnia 2 grudnia 2003 r. Po uzyskaniu informacji z Wydziału Dochodzeniowo Śledczego we W., iż zgodnie z postanowieniem Prokuratury Okręgowej z dnia 17 czerwca 2003r. sygn. akt VDs 3/03 pojazd został zabezpieczony jako dowód rzeczowy w prowadzonym postępowaniu karnym i znajduje się w magazynie depozytowym KWP we W., postanowieniem z 2 grudnia 2004 r. zawieszono wszczęte postępowanie celne do czasu zakończenia postępowania karnego. W dniu 27 lutego 2006r. do Urzędu Celnego w L. wpłynęło pismo W. G. , w którym poinformował o zakończeniu postępowania sygn. akt II Ks 36/05 wydaniem wyroku uniewinniającego. W związku z zakończeniem postępowania karnego postanowieniem z 1 marca 2006 r. podjęto zawieszone postępowanie, a przedmiotowy towar zarządzeniem zabezpieczenia zajęto w postępowaniu administracyjnym w celu należności celnych i podatkowych ciążących na pojeździe. W wyniku rozpatrzenia złożonych zarzutów przez stronę na zarządzenie w przedmiocie zabezpieczenia pojazdu - postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2006r. Dyrektor Izby Celnej we W. uchylił zabezpieczenie uzasadniając, iż wszczęte postępowanie celne i podatkowe w przedmiotowej sprawie skutkuje koniecznością odrębnych unormowań proceduralnych, a zabezpieczenie towaru celnego powinno być dokonane wyłącznie w oparciu o przepisy kodeksu celnego, przepisy działu IV Ordynacji i w oparciu o art. 243 Kc, a także przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei zabezpieczenie towaru podatkowego może być realizowane z zastosowaniem zasad określonych w rozdziale III Ordynacji podatkowej dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji przywołał treść przepisu art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r., zgodnie z którym przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. W przedmiotowej sprawie za bezsprzeczny uznał organ odwoławczy fakt, że dług celny powstał w dniu 4 marca 2003 r. dlatego też przywołany wyżej przepis ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Z kolei art. 2 § 2 Kodeksu celnego stanowi, że wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków (również długu celnego) i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Z zapisu powyższego wynika, jak wywodził w dalszej części motywów Dyrektor Izby Celnej, że w polskim systemie prawa podstawową regulacją w zakresie uprawnień i obowiązków określonych w prawie celnym jest Kodeks celny. Regulacja zawarta w powołanej ustawie stanowi podstawę do rozstrzygnięcia we wszystkich sprawach przed organami celnymi. Zgodnie z art. 38 Kodeksu celnego obowiązkiem organów celnych jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu uregulowania sytuacji towarów, nielegalnie wprowadzonych na polski obszar celny lub usuniętych spod dozoru celnego.

Jak wynika z pola nr 50 dokumentu SAD – argumentował dalej organ odwoławczy - głównym zobowiązanym jest W. G. Przywołując brzmienie art. 99 §1 Kodeksu celnego, według którego główny zobowiązany to osoba która sama lub za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela, przez zgłoszenie celne wyraziła wolę wykonania obowiązków przewidzianych procedurą tranzytu – Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, że główny zobowiązany powinien: przedstawić w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym towary w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzegać przepisów procedury tranzytu. Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że pojazd marki Volkswagen Passat objęty w dniu 28 lutego 2003r. procedurą tranzytu winien być przez skarżącego dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia do dnia 3 marca 2003 r., tymczasem pojazd został zabezpieczony u jego konkubiny A. G. w dniu 17 czerwca 2003r. Świadczy to o usunięciu towaru spod dozoru celnego.

Na tle ustalonego stanu faktycznego sprawy, W. G. nie dokonał zdaniem orzekającego w drugiej instancji organu celnego - ciążących na nim obowiązków wynikających z procedury tranzytu stając się dłużnikiem, tj. osobą zobowiązaną do uiszczenia ciążących na towarze należności celnych. Zgodnie z art. 211§ 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym. § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Dłużnikami zaś są osoby zobowiązane do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towarów lub wynikających ze stosowania procedury celnej którą towar został objęty (art.211 § 3 pkt 4 Kc).

Ustosunkowując się do zarzutów strony Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że organ pierwszej instancji słusznie wszczął postępowanie celne aby uregulować status celny pojazdu wprowadzonego na polski obszar celny. Przepis art. 273 Kodeksu celnego stanowi bowiem, że prowadzenie postępowania karnego skarbowego lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania na podstawie przepisów niniejszej ustawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Postępowanie celne jest postępowaniem, którego celem jest uregulowanie sytuacji prawnej towarów będących przedmiotem obrotu towarowego z zagranicą. Celem postępowań karnych jest ustalenie faktu popełnienia czynu zabronionego, ustalenie sprawcy tego czynu oraz wydanie rozstrzygnięcia co do ewentualnej kary, dlatego też rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu karnym nie skutkuje wydaniem takiego samego rozstrzygnięcia w postępowaniu celnym. Po przekazaniu przez Prokuraturę Okręgową we W. przedmiotowego pojazdu organowi celnemu wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe. Skarżącemu przedstawiono zarzut usunięcia towaru spod dozoru celnego, na którym ciążą należności celne i podatkowe. Ponieważ oskarżonemu groził obligatoryjny przepadek towaru na rzecz Skarbu Państwa, co też zostało orzeczone w wyroku z dnia 28 lutego 2005 r. - postępowania administracyjnego nie podejmowano do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia. Zostało ono podjęte po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla W. F. Mając na uwadze powyższe brak jest jakichkolwiek przesłanek wskazujących na wprowadzenie strony w błąd w postanowieniu o zawieszeniu postępowania jak również zarządzeniu zatrzymania towaru.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na to ostateczne rozstrzygnięcie W. G. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L., następnie o nakazanie organowi celnemu zwrotu przedmiotowego pojazdu dla skarżącego, na mocy pkt II prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla W. F. Wydział II Karny z dnia 09.11.2005 r. Zaskarżonym decyzjom skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością postępowania z mocy prawa, dopatrując się braku podstaw prawnych do ustalenia długu celno-podatkowego, gdyż w jego ocenie oparto decyzję na uchylonych z dniem akcesji przepisach Kodeksu celnego oraz nie uwzględniono korzystnego dla skarżącego prawomocnego rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego dla W. – F. sygn. akt II Ks 36/05 z dnia 9 listopada 2005 r. w zakresie zagadnienia wstępnego, tzn. zapadłego w postępowaniu karnym skarbowym wyroku uniewinniającego skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu usunięcia spod dozoru celnego przedmiotowego towaru, to jest o przestępstwo skarbowe z art. 90 § 1 kks. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 54 § 1 pkt. 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez ustalenie obowiązku zapłaty przez skarżącego odsetek za zwłokę od dnia 04.03.2003 r. do dnia spłacenia całości należności celno-podatkowych, tj. łącznie z okresem zawieszenia postępowania z urzędu, co stanowiło w przekonaniu skarżącego próbę ukarania za przegranie przez Urząd Celny sprawy w Sądzie i podważa zaufanie do organów władzy publicznej.

Dostrzegając sprzeczność wydanych w trakcie postępowania rozstrzygnięć z istniejącym w sprawie stanem faktycznym w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, skarżący podniósł okoliczności między innymi zarządzenia zabezpieczenia pojazdu, nieformalnego jego zdaniem przejęcia przedmiotowego pojazdu celem ustalenia statusu celnego towaru, uzależnienia "wznowienia" – jak formułował - postępowania w niniejszej sprawie wyłącznie od prawomocnego zakończenia postępowania karnego skarbowego, bezpodstawnego ponownego oskarżenia skarżącego o usunięcie przedmiotowego pojazdu spod dozoru celnego, co znalazło swój wyraz na str. 3 zaskarżonej decyzji wbrew prawomocnemu wyrokowi Sądu w sprawie karnej skarbowej.

Skarżący zarzucił również rażące naruszenie art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej skarbowej, w wyniku której postępowanie celno-podatkowe było zawieszone do dnia 03.04.2006 r. i na poparcie wniosków oraz zarzutów skargi zawarł obszerny opis przebiegu postępowania w sprawie.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację, odnosząc się zaś do zarzutu w kwestii odsetek za zwłokę przywołano treść art. 54 pkt 4 Ordynacji podatkowej, stosownie do którego nie nalicza się ich w razie zawieszenia postępowania z urzędu – od dnia wystąpienia przesłanki powodującej zawieszenie postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Zgodnie z dyspozycją tej normy prawnej referat ds. egzekucji Izby Celnej w tytule wykonawczym z dnia 13 lipca 2006 r., przy ustalaniu należności do zapłaty, uwzględnił powyższy okres i za czas od dnia 9 stycznia 2004 r. do 1 marca 2006 r. nie naliczył odsetek za zwłokę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy przewidziano między innymi możliwość uchylenia decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego, jednakże tylko wtedy, gdy sąd ten stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też z innym uchybieniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Jego kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Badając legalność sąd administracyjny czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy nie dopuściły się żadnego z wymienionych naruszeń, w związku z czym nie było podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W szczególności bezzasadne są zarzuty bezprawnego zastosowania przez organy regulacji zawartej w Kodeksie celnym. Stosownie bowiem do brzmienia art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzających ustawę Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 623 ze zm.) - przepisy dotychczasowe stosuje się spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Tym samym, mimo treści art. 25 Przepisów wprowadzających i utraty mocy z dniem 1 maja 2004 r. ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( j.t. Dz. U. Nr 75 z 2001 r. poz. 802 ze zm.) w sprawach, w których dług celny powstał przed akcesją stosuje się nadal regulacje materialnoprawne, jakie obowiązywały do dnia 30 kwietnia 2004 r., czyli zawarte w polskim Kodeksie celnym, a także przepisach wykonawczych wydanych na podstawie tego Kodeksu. Te zaś właśnie unormowania określają okoliczności i moment powstania długu celnego, zaś decyzje organów celnych zapadłe w przedmiotowej sprawie mają walor decyzji deklaratoryjnych, a nie konstytutywnych. Bezsprzecznie procedura tranzytu spornego pojazdu oraz naruszenie warunków tej odprawy, a także powstanie w związku z tym długu celnego miało miejsce przed akcesją, nastąpiło na warunkach krajowych regulacji prawnych, a nie wspólnotowych, które przed uzyskaniem przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej nie obowiązywały.

Określenie zaskarżoną decyzją należności celnych i podatkowych było skutkiem bezsprzecznego i nie budzącego na tle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ustalenia przez organy celne, że doszło do złamania procedury tranzytu, do której skarżący osobiście zgłosił sprowadzony pojazd. Tranzyt jest procedurą zawieszającą /art. 89 par. 1 pkt 1 Kodeksu celnego/, oznaczającą zawieszenie płatności celnych pod warunkiem prawidłowego zakończenia tej procedury, co w sprawie nie nastąpiło. Stosownie do art. 95 Kodeksu celnego organy celne podejmują wszelkie działania sprawdzające i wyjaśniające w celu uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zakończona zgodnie z określonymi warunkami i terminami. W rozumieniu zaś art. 98 Kodeksu celnego procedura tranzytu jest uznana za zakończoną, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury. Tranzyt towaru polega na przewozie – przemieszczeniu - towarów z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na polskim obszarze celnym (art. 97 § 1). Tymczasem w sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy pojazd , który został objęty procedurą tranzytu na podstawie dokumentu SAD - nie został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia na polskim obszarze celnym, w zakreślonym terminie ani w terminie późniejszym. Stosownie do art. 101 § 2 Kodeksu celnego na stronie skarżącej jako głównym zobowiązanym ciążył obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie i we wskazanym przez organ celny urzędzie celnym towaru w nie naruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organ celny w celu zapewnienia tożsamości towaru oraz przestrzegania przepisów procedury tranzytu. Z tych powinności skarżący bezsprzecznie się nie wywiązał, uchybiając procedurze tranzytu, czemu nawet nie usiłuje przeczyć, wobec czego organ celny I instancji zasadnie wszczął postępowanie celne, niewątpliwie w ustalonych okolicznościach faktycznych słusznie uznając, że procedura tranzytu nie została zakończona i doszło do usunięcia spornego towaru spod dozoru celnego. Zaistniały zatem przesłanki do zastosowania art. 211 § 1 oraz § 2 Kodeksu celnego.

Stosownie do treści przywołanego przepisu - dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia spod dozoru celnego towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym z chwilą usunięcia spod dozoru celnego. Należy podkreślić, iż jak wynika z art. 35 § 1 i 3 Kodeksu celnego towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają, od chwili ich wprowadzenia, dozorowi celnemu i pozostają pod tym dozorem tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego. Pod pojęciem dozoru celnego - według art. 3 §1 pkt 1 Kodeksu celnego - mieszczą się wszelkie działania podejmowane przez organ celny w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych przepisów mających zastosowanie do towarów przywożonych na polski obszar celny lub z nich wywożonych. Usunięcie spod dozoru celnego oznacza zatem utratę możliwości wykonywania przez organy wobec towarów przywożonych na polski obszar celny lub z niego wywożonych wszelkich czynności o charakterze materialno-technicznym lub prawnym wynikających z norm prawa celnego lub innych przepisów znajdujących zastosowanie do tych towarów. Niewątpliwie do usunięcia spod dozoru celnego w niniejszej sprawie doszło, skoro skarżący nie wywiązał się z obowiązków ciążących na nim z racji uregulowań wskazanego wyżej art. 101 Kodeksu celnego. Tym samym na mocy art. 211 § 3 pkt 4 tego Kodeksu jako osoba zobowiązana do wykonania powinności wynikających ze stosowania procedury celnej, którą sporny towar objęto – skarżący zasadnie został uznany za dłużnika celnego. W rezultacie należało także przyjąć, iż miał miejsce import towaru, skutkujący przypisaniem również należności podatkowych z tytułu akcyzy i podatku od towarów i usług w rozumieniu w szczególności art. 2 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt , art. 15 ust. 4, ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz w związku z art. 170 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz.535 ze zm.).

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia reguł procesowych, tj. zarzucanej przez skarżącego obrazy przepisów art. 180 i 181 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości, natomiast na tle brzmienia art. 273 Kodeksu celnego nie zachodziła jakakolwiek potrzeba dopuszczania dowodu z akt sprawy karnej skarbowej. Nie ma bowiem racji skarżący zarzucając organom celnym naruszenie przepisów poprzez nie uwzględnienie wyroku uniewinniającego od zarzutu usunięcia spod dozoru celnego przedmiotowego pojazdu, to jest o przestępstwo skarbowe z art. 90 kks. Zgodnie z przepisem art. 273 Kodeksu celnego, prowadzenie postępowania karnego skarbowego lub postępowania karnego nie stanowi przeszkody do prowadzenia postępowania celnego. Są to zatem postępowania niezależne. Istotą postępowania celnego jest ustalenie obiektywnych elementów, takich jak ilość towarów, ich wartość, pochodzenie, warunki procedury, którą sprowadzany towar objęto itp., mających znaczenie w aspekcie zgłoszenia celnego. Organ celny zobowiązany jest na podstawie art. 85 § 1 Kodeksu celnego ustalić stan towaru i jego wartość na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego i na podstawie tak ustalonych elementów określić należności celne. Ustalenie winy w świetle regulacji prawa karnego (karnego skarbowego) nie ma wpływu na określenie zobowiązań celno - podatkowych. Uniewinnienie wyrokiem sądu karnego oznacza brak odpowiedzialności karnej za dany czyn, ale nie zwalnia od odpowiedzialności na gruncie odrębnych regulacji, czyli nie zwalnia od powinności w sferze administracyjnej, jeśli zachodzą przesłanki prawne przewidziane w tych przepisach. Kategorie sprawstwa i winy w ujęciu prawa karnego przy ocenie, czy doszło do naruszenia procedury tranzytu (usunięcia spod dozoru celnego) nie stanowią elementów podlegających ustaleniu dla potrzeb uznania kto jest dłużnikiem celnym z tego tytułu w postępowaniu celnym, które toczy się autonomicznie. Jak wyżej zaznaczono, i jak trafnie przyjęły organy celne, głównym zobowiązanym z tytułu omawianej procedury był skarżący i na nim ciążyły obowiązki zakończenia procedury zgodnie z wymogami (art. 101 § 2 Kodeksu celnego). Tym samym ex lege (z mocy samego prawa) i bez względu na stopień czy też brak zawinienia – skarżący prawidłowo został uznany za dłużnika celnego w świetle przepisów Kodeksu celnego. Prawomocny wyrok sądu karnego nie wpływa tu zatem na uznanie, iż w świetle unormowań celnych i podatkowych ciążą na skarżącym zobowiązania o charakterze publicznoprawnym.

Należy podkreślić, iż na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mają żadnego wpływu czynności egzekucyjne lub zabezpieczające oraz zawieszenie postępowania. Zarzuty w tej materii skarżący mógł podnosić skutecznie jedynie w ramach przysługujących mu środków zaskarżenia na wydane orzeczenia zapadłe na gruncie postępowania egzekucyjnego i w przedmiocie zabezpieczenia, czy zawieszenia postępowania. Podobnie kwestia odsetek za zwłokę nie może podlegać ocenie Sądu w niniejszej sprawie, gdyż zapadłe w sprawie niniejszej decyzje w I i II instancji w osnowie nie zawierają żadnego orzeczenia odnośnie określenia kwoty tych odsetek – nie zostały one w ogóle objęte przedmiotem postępowania. Wobec tego mogą być skarżone do sądu administracyjnego tylko w odrębnym trybie, po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji.

W konsekwencji dotychczasowych wywodów trzeba przyjąć – wbrew odmiennemu zapatrywaniu strony skarżącej – że organy celne obu instancji nie naruszyły przepisów prawa procesowego lub materialnego, wobec czego skargę należało oddalić, kierując się dyspozycją wynikającą z art. 151 p.p.s.a.