Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 50/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36(8) ust. 1, ust. 9, ust. 10 i ust. 12; art. 36(6) ust. 1, art. 36(5) ust. 2-4, art. 36(4) ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2115
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 210 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1577
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant referent Magdalena Koseła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach 26-29 marca 2019 r. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komisja Egzaminacyjna II stopnia Nr "(...)" przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach 26 – 29 marca 2019 r. (dalej: "Komisja II stopnia", "Komisja") uchwałą z "(...)" października 2019 r. nr "(...)", na podstawie art. 36(8) ust. 1, ust. 9 i ust. 12 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2115, z późn. zm., dalej: "u.r.p.") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej: "Zdająca", "Skarżąca"), utrzymała w mocy uchwałę nr "(...)"z "(...)" maja 2019 r. Komisji Egzaminacyjnej nr "(...)" do przeprowadzenia egzaminu radcowskiego z siedzibą w "(...)" (dalej: "Komisja Egzaminacyjna") w sprawie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego.

W zaskarżonej uchwale, Komisja wskazała, że ww. uchwałą z "(...)" maja 2019 r. Komisja Egzaminacyjna stwierdziła, że Zdająca, uzyskała wynik negatywny z egzaminu radcowskiego. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że Zdająca z zadania z zakresu prawa karnego otrzymała ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa cywilnego ocenę dostateczną, z zadania z zakresu prawa gospodarczego ocenę niedostateczną, z zadania z zakresu prawa administracyjnego ocenę dostateczną, zaś z zadania z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę dobrą.

Powyższą uchwałę I instancji Zdająca zaskarżyła odwołaniem, w którym zakwestionowała ocenę z części egzaminu z zakresu prawa gospodarczego.

Komisja II stopnia rozpoznając odwołanie w pierwszej kolejności szczegółowo opisała zadanie egzaminacyjne, które polegało na sporządzeniu stosownej umowy nazwanej, zawartej przez A. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "(...)"sp. z o.o., w której prezesem trzyosobowego zarządu był A. A., której przedmiotem było wytworzenie w produkcji seryjnej i dostarczenie przez "(...)"spółkę z o.o., na rzecz "(...)"1.000 sztuk desek snowboardowych na sezon zimowy 2019/2020.

Komisja wyjaśniła następnie, że egzaminatorzy ocenili jednolicie opracowane przez Zdającą rozwiązanie z zakresu prawa gospodarczego na ocenę niedostateczną. Komisja przytoczyła opinie egzaminatorów.

W dalszej kolejności Komisja wskazała, że ponowna analiza rozwiązania zadania egzaminacyjnego z zakresu prawa gospodarczego zaproponowana przez Zdającą wobec zarzutów podniesionych w ramach odwołania Skarżącej, nie daje podstawy do zmiany przyznanej oceny.

Komisja II stopnia, podobnie jak egzaminatorzy, uznała, że Zdająca błędnie przyjęła, że spółka "(...)" sp. z o.o. może być reprezentowana przy zawarciu umowy przez jej zarząd, wskazując jako osobę umocowaną do składania oświadczeń w imieniu Spółki członka jej zarządu B. B., który zgodnie z umową spółki i wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego był uprawniony do reprezentacji Spółki. Skoro w realiach określonych zadaniem egzaminacyjnym A. A., pełniący funkcję prezesa zarządu "(...)" spółki z o.o., miał być jednocześnie stroną umowy dostawy zawartej z tą spółką to z uwagi na treść art. 210 § 1 K.s.h. oraz brak rady nadzorczej w strukturze organów spółki, przy zawarciu umowy spółka ta powinna być reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego uchwałą zgromadzenia wspólników. Komisja nie podzieliła wniosku egzaminatorów, że takie naruszenie art. 210 § 1 K.s.h., w aktualnym stanie prawnym prowadzi do nieważności umowy. Zgodnie bowiem z art. 39 K.c. (w tym jego § 1) w brzmieniu obowiązującym od 1 marca 2019 r., ustawodawca wprowadził kategorię bezskuteczności zawieszonej dla czynności dotkniętych wadą w postaci działania osób nieumocowanych do reprezentowania osób prawnych lub z przekroczeniem jego zakresu, by takie czynności mogły być utrzymane w mocy. Skutkiem tego każda umowa zawarta w opisany sposób może zostać potwierdzona przez osobę prawną, w imieniu której czynność jest dokonywana. Oznacza to też, że umowa zawarta przez nieuprawniony organ nie wywołuje skutków prawnych dopóty, dopóki nie nastąpi jej potwierdzenie albo odmowa potwierdzenia przez osobę prawną, w której imieniu ją zawarto. Potwierdzenie może nastąpić z własnej inicjatywy tej osoby albo z inicjatywy drugiej strony. Konwaliduje ono wadliwą umowę i nadaje jej pełną skuteczność z mocą wsteczną od daty jej zawarcia.

Komisja uznała, że pomimo braku podstaw do przypisania Zdającej sporządzenia bezwzględnie nieważnej umowy, okoliczność przyjęcia przez Skarżącą, że spółka z o.o. może być reprezentowana przy zawieraniu umowy przez jej zarząd i wskazanie w ramach reprezentacji członka jej zarządu B. B. czym wywołano wystąpienie wady powodującej stan zawieszenia skuteczności czynności prawnej, oznacza, że egzaminowana dopuściła się poważnego błędu. W związku z tym uchybienie zasadnie wytknięte Zdającej, choć niewątpliwie obniża jakość pracy egzaminacyjnej oraz wskazuje na niedociągnięcia w opanowaniu materiału prawniczego i umiejętności stosowana prawa w praktyce, co do zasady nie powinno być traktowane jako mające dyskwalifikujący charakter.

Komisja podzieliła inne zastrzeżenia i uwagi egzaminatorów, a w szczególności dotyczące:

- zapisów umownych odnośnie zapłaty przez odbiorcę ceny, ponieważ nie uwzględniają one faktu uiszczenia przez odbiorcę zaliczki w kwocie 50.000 zł i nie określają kwot, jakie odbiorca miałby uiszczać za dostawę poszczególnych partii zamówionych desek; Cykliczność dostaw, a co za tym idzie przewidziana umownie zapłata wynagrodzenia częściami powinna bowiem uwzględniać moment rozliczenia (zaliczenia) wpłaconej zaliczki z ceną (wynagrodzeniem) za wykonany przedmiot umowy,

- niezastosowania dodatkowych postanowień zabezpieczających interes reprezentowanej strony, a w szczególności wynikających z art. 608 K.c. w zakresie zobowiązania dostawcy do powiadomienia odbiorcy o przygotowaniu materiałów do produkcji w celu umożliwienia odbiorcy sprawdzenia ich jakości oraz wskazania miejsca, w którym mają być wytworzone deski stanowiące przedmiot umowy, albowiem będzie ono miejscem, w którym odbiorca uprawniony jest do kontroli procesu produkcji (zdaniem Komisji istnienie uprawnień kontrolnych odbiorcy w fazie przedprodukcyjnej i produkcyjnej wymaga rozwinięcia w umowie przynajmniej poprzez zaproponowanie procedury wykonywania tej kontroli przez odbiorcę), a ponadto braku udzielenia gwarancji, zakazu cesji praw dostawcy wynikających z umowy na rzecz osób trzecich, zakazu wykonywania przedmiotu umowy przez podwykonawców.

Komisja dodała, że brakiem umowy jest nieudzielenie przez dostawcę zgody na wejście odbiorcy na teren zakładu produkcyjnego dostawcy jako konsekwencji jego praw do wykonywania czynności kontrolnych w fazie procesu produkcyjnego. Zdająca nie przewidziała także procedury zabezpieczenia i obowiązku zwrotu dokumentacji technologicznej zakończeniu wykonywania przedmiotu umowy. To samo zastrzeżenie dotyczy przekazanych dostawcy form do produkcji desek snowboardowych.

Komisja stwierdziła ponadto, że poza wskazanymi przez egzaminatorów uchybieniami, słabością umowy jest brak określenia szczegółowej procedury czynności odbiorowych ze wskazaniem np. wyprzedzającej terminy umowne daty powiadomienia o gotowości do odbioru i wyznaczenia jego daty, skutków częściowej wadliwości co do jakości i ilości przekazywanych do odbioru produktów, co z jednej strony pozwoliłoby na uniknięcie ewentualnych zarzutów co do nienależytego wykonania przedmiotu umowy w całości lub części, z drugiej strony kreowałoby odpowiedzialność rękojmianą lub dalszą odszkodowawczą po stronie dostawcy. Zdająca nie przewidziała też formy dla zmiany umowy.

Komisja również podzieliła zastrzeżenia egzaminatorów, iż umowa sporządzona została bez właściwego uwzględnienia interesu strony, którą Zdająca zgodnie z zadaniem reprezentowała. Postawienie takiej tezy uprawnione jest, poza brakiem zastosowania rozwiązań wskazanych powyżej, m.in. z uwagi na:

- przewidzianą w umowie płatność za kolejne dostarczone partie desek w niekorzystnie krótkim dla odbiorcy terminie 7 dni od doręczenia faktury,

- niekorzystny dla odbiorcy obowiązek niezwłocznego zgłaszania wad lub usterek po ich wykryciu,

- wskazanie wśród rodzajów kar umownych zastrzeżonych na rzecz odbiorcy na karę umowną o bardzo niskiej wartości bowiem zaproponowana jej wartości to 0,1 % liczony od kwoty 300 zł co daje zaledwie kwotę 30 gr za każdy dzień opóźnienia w dostawie,

- brak zastrzeżenia uprawnienia odbiorcy do dochodzenia odszkodowania uzupełniającego w zakresie przekraczającym wartość kar umownych,

- przewidziany krótki 5 dniowy termin na wypowiedzenie się odbiorcy co do propozycji dostawcy zmian materiału, który ma być użyty do wytworzenia desek.

Zdaniem Komisji, podwyższenie oceny uniemożliwia również fakt, iż w dużej mierze przygotowana przez Zdającą umowa powiela treść zadania egzaminacyjnego i w zbyt małym zakresie zawiera takie postanowienia umowne, które wskazywałyby na zdolność do samodzielnej redakcji tekstów prawnych oraz predyspozycje do wprowadzania takich regulacji umownych, które nie byłyby prostym powtórzeniem treści przepisów prawnych i zawierały unormowania wzbogacające stosunek zobowiązaniowy, charakteryzując się dostateczną precyzją oraz dążeniem do kompleksowego uregulowania wzajemnych praw i obowiązków stron w ramach zasady swobody kontraktowania.

Komisja stwierdziła, że nawet przy dostrzeżeniu pozytywnych elementów pracy, na które zwracali uwagę egzaminatorzy i na które wskazuje się w odwołaniu, waga stwierdzonych uchybień, mających w istotnym zakresie negatywny wpływ na zabezpieczenie interesów strony, na rzecz której Zdająca zgodnie z zadaniem egzaminacyjnym działała, uniemożliwia przyjęcie, że Zdająca jest odpowiednio przygotowana do wykonywania pomocy prawnej w sposób przewidziany ustawą o radcach prawnych. Stwierdzone uchybienia świadczą bowiem o niewystarczającym opanowaniu przez egzaminowaną materiału prawniczego i umiejętności stosowania prawa w praktyce. Zdająca nie potrafiła bowiem w prawidłowy sposób ocenić pod względem prawnym konsekwencji wskazanych w zadaniu egzaminacyjnym założeń, którymi winna się kierować przy konstrukcji treści stosunku zobowiązaniowego.

Pismem z 23 listopada 2019 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Komisji II stopnia, zaskarżając ją w całości, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a., ewentualnie o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez zmianę oceny na dostateczną i uznanie, iż Skarżąca uzyskała wynik pozytywny z egzaminu radcowskiego oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej od Komisji kosztów postępowania.

Zaskarżonej uchwale Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 6 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w zw. z art. 36(8) ust. 9 u.r.p. w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 września 2009 r. w sprawie komisji egzaminacyjnej II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu radcowskiego (Dz. U. z 2016 r., poz. 100, dalej: rozporządzenie z 24 września 2009 r.), przez działanie sprzeczne z tymi przepisami prawa, poprzez wydanie uchwały na podstawie dokonania ponownego sprawdzenia pracy egzaminacyjnej Skarżącej z zadania z prawa gospodarczego, i ustalenie nowych braków w pracy, które nie zostały ustalone przez egzaminatorów sprawdzających pierwotnie pracę, co jest wyrazem oceny dokonanej przez Komisję na zasadzie dowolności bez uwzględnienia zakazu ponownego sprawdzenia pracy i tym samym zmiany na niekorzyść strony ustaleń faktycznych poczynionych przez egzaminatorów oraz dokonanych poza granicami wskazanymi zarzutami Skarżącej w odwołaniu; Komisja II stopnia, pomimo, iż wskazała, jednoznacznie, niesłuszność poglądów egzaminatorów w zakresie stwierdzenia jako podstawy do wystawienia oceny negatywnej w niezastosowaniu się przez Skarżącą do regulacji zawartej w art. 210 § 1 K.s.h., dokonała ponownego sprawdzenia pracy Skarżącej i dodatkowo, sprawdzając pracę wskazała na nowe braki w zastosowanych przez Skarżącą rozwiązaniach, na które nie zwrócili uwagi egzaminatorzy i na tej podstawie Komisja uzasadnia utrzymanie w mocy uchwały, co było niedopuszczalne,

2) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 36 ust. 2 w zw. z art. 36(4) ust. 1 u.r.p., poprzez naruszenie zasady równego traktowania Skarżącej a egzaminatorów, sprawdzających pierwotnie pracę Skarżącej, a którzy to wykazali się nieznajomością stanu prawnego oraz przepisów prawa w zakresie konsekwencji prawnych naruszenia art. 210 § 1 K.s.h.; Komisja pomija fakt, wykazania się przez egzaminatorów nieznajomością stanu prawnego oraz przepisami prawa w zakresie konsekwencji prawnych naruszenia art. 210 § 1 K.s.h., egzaminatorzy byli członkami komisji egzaminacyjnej, pomimo iż ich wiedza nie dawała rękojmi prawidłowego przebiegu egzaminu, natomiast błędy w pracy, na które powołuje się Komisja wobec Skarżącej rzekomo świadczą o braku kwalifikacji Skarżącej do samodzielnego świadczenia pomocy prawnej, co narusza zasadę równego traktowania stron postępowania,

3) art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 36(5) ust. 2 u.r.p., poprzez jego błędną wykładnię i dokonanie zmiany, ustaleń faktycznych przez przedstawienie nowych zarzutów w zakresie rzekomego nie uwzględnienia przez Skarżącą interesu strony, podczas gdy zarzut w tym zakresie został obalony bowiem egzaminatorzy niesłusznie wskazywali konsekwencje prawne naruszenia art. 210 §1 K.s.h., oraz przez błędne uznanie, iż umowa, sporządzona przez Skarżącą nie spełnia w istotnej części, w tym także w zakresie dodatkowych walorów pracy, wymogu zabezpieczenia interesu reprezentowanego klienta, oraz przez uznanie, iż przy ocenie pracy, tzw. walory dodatkowe pracy mają pierwszorzędne znaczenie nad wymogami podstawowymi pracy tj. tymi wynikającymi z treści samego zadania, a znajdujące się poza zakresem twierdzenia "Umowa może zawierać dodatkowe postanowienia regulujące kwestie nieobjęte elementami stanu faktycznego i założeniami wynikającymi z zadania, przy czym ich wprowadzenie do treści umowy nie może w jakikolwiek sposób uchybiać temu stanowi faktycznemu i tym założeniom", co skutkowało dokonaniem przez Komisję oceny pracy Skarżącej na zasadzie dowolności,

4) art. 7a § 1 w zw. z art. 81a § 1 K.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie wykładni normy prawnej określonej w art. 36(5) ust. 2 u.r.p., w zakresie ustalenia jakie błędy zawarte w pracy zdającego lub też jakie zaproponowana przez zdającego rozwiązania, uznać należy za nieuwzględniające interesu strony; egzaminatorzy uznali, iż powodem tym jest niezastosowanie art. 210 § 1 K.s.h., natomiast członkowie komisji uznali, iż są to inne powody,

5) art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 36(4) u.r.p., poprzez uznanie, iż Skarżąca nie posiada kwalifikacji do świadczenia samodzielnej pomocy prawnej podczas, gdy praca Skarżącej wypełnia wymogi zawarte w opisie istotnych zagadnień egzaminu radcowskiego, art. 36(5) ust. 2 u.r.p., nade wszystko ewentualne obniżenie waloru merytorycznego pracy Skarżącej nie wynikało z braku wiedzy czy też z braku odpowiedniego przygotowania do zawodu radcy prawnego a z przyczyn niezależnych, które w sposób istotny wpływały na stopień i sposób realizacji zadania przez Skarżącą; Skarżąca była po wkłuciu lędźwiowym wykonanym w warunkach SOR 11 marca 2019 r., w dacie egzaminu nadal utrzymywał się silne objawy związane z zespołem po punkcyjnym,

6) art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia uchwały z rozstrzygnięciem przez wskazanie z jednej strony przez komisję, że powodem wydania negatywnej oceny przez egzaminatorów było niezastosowanie przez Skarżącą art. 210 § 1 K.s.h., z drugiej zaś strony komisja wskazała, w ramach zarzutów odwołania Skarżącej, że zarzuty egzaminatorów są w tym zakresie błędne wprawdzie nie z przyczyn wskazanych przez Skarżącą, niemniej w obrębie tego samego zarzutu niezastosowania art. 210 § 1 K.s.h., ale pomimo to Komisja dokonała sprawdzenia pracy i wskazała nowe zarzuty co do pracy Skarżącej, wykraczające nawet poza ustalenia dokonane przez egzaminatorów, nad to Komisja podała jakie warunki musiała spełniać praca, aby zadanie zostało uznane za wykonane prawidłowo, dodatkowo podała co stanowiło walory pracy, i mimo iż warunki podstawowe pracy Skarżąca spełniła oraz w pracy zawarła dodatkowe walory pracy tj. np. zastrzeżenie kar umownych nie tylko w przypadku nienależytego wykonania umowy, ale także uchybienia terminu dostawy, czy niewykonania przedmiotu umowy, a w ocenie Komisji w zakresie zastrzeżenia kar umownych do tego aby zadanie uznano za wykonane prawidłowo wystarczyło jedynie zastrzeżenie kar umownych w przypadku nienależytego wykonania umowy,

7) pominięcie istotnej okoliczności w sprawie jaką jest niedopuszczalność ponownego sprawdzenia pracy przez Komisję II stopnia, zakaz zmiany ustaleń faktycznych czy też wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony, co miało wpływ na wynik sprawy,

8) pominięcie istotnej okoliczności jaką jest dokonanie niepełnej oceny podniesionych przez Skarżącą zarzutów, skoro Skarżąca precyzyjnie wskazała w odpowiedzi na zarzutu egzaminatorów jakie przepisy można zastosować w sprawie, pomimo niepowołania ich treści w umowie, Komisja winna odnieść się do tych zarzutów Skarżącej, tym bardziej, iż poprzez te zarzuty Skarżąca dążyła do wykazania, iż błędne jest stanowisko egzaminatorów w zakresie rzekomego niezabezpieczenia interesu klienta,

9) błędną ocenę dowodów w postaci: pracy Skarżącej, opisu wymogów zadania -Informacji dla zdającego, opisu istotnych zagadnień przekraczającą zasady doświadczenia życiowego i logiki, prowadzoną na zasadzie dowolności,

10) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, iż dodatkowe walory pracy pełnią rolę pierwszorzędną nad elementami obowiązkowymi pracy, co miało wpływ na wynik sprawy,

11) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, iż treść umowy sporządzona przez Skarżącą nie uwzględnia interesu klienta, co miało wpływ na wynik sprawy,

12) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, iż Komisja mogła przeprowadzić ponowne sprawdzenie pracy, które przejawiało się w poszukiwaniu nowych zarzutów co do pracy Skarżącej nie ujętych przez egzaminatorów,

13) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym uznaniu, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania bowiem Skarżąca nie wykazała się przygotowaniem do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego podczas gdy treść samego odwołania potwierdza umiejętność redagowania pism, zastosowania przepisów prawa w praktyce, a sporządzona umowa może jedynie świadczyć, iż Skarżąca posiada umiejętność sporządzania skompilowanych umów, której zapisy w dostatecznym stopniu uwzględniają interesy klienta.

Skarżąca wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie, w trybie art. 106 ust. 3 P.p.s.a., dowodu z dokumentu w postaci karty pacjenta z 11 marca 2019 roku na okoliczność: zaistnienia bez winy Skarżącej przeszkód rzutujących na negatywne zweryfikowanie kwalifikacji Skarżącej do samodzielnego świadczenia pomocy prawnej.

W uzasadnieniu skargi, Skarżąca rozszerzyła zarzuty dodając, że zaskarżona uchwała nie zawiera podpisu jednego z członków komisji, tymczasem nieprawidłowość procesowa polegająca na niepodpisaniu decyzji przez wszystkich obecnych na posiedzeniu członków organu kolegialnego stawia wolę organu pod znakiem zapytania i przez to stanowi rażące naruszenie prawa. Brak podpisu może świadczyć, zdaniem Skarżącej o nieobecności w składzie komisji osoby odpowiedzialnej za sporządzenie pisemnej opinii dotyczącej zasadności poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Komisja II stopnia wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający stwierdzenie jej nieważności albo jej uchylenie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku Skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a., w związku z brakiem podpisu na zaskarżonej uchwale jednego z członków Komisji, należy wyjaśnić, że Komisja jest kolegialnym organem i w świetle art. 36(8) ust. 10 u.r.p., uchwały komisji odwoławczej są podejmowane większością 2/3 głosów w obecności co najmniej połowy członków komisji odwoławczej. Oznacza to, że brak jednego z członków dziewięcioosobowej Komisji nie wpływa na ważność uchwały podjętej zgodnie z art. 36(8) ust. 10 u.r.p., co czyni niezasadnym wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z art. 36(6) ust. 1 u.r.p., pozytywny wynik z egzaminu radcowskiego otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu radcowskiego otrzymał ocenę pozytywną. W niniejszej sprawie Skarżąca uzyskała wynik negatywny z egzaminu radcowskiego, ponieważ z zadania z zakresu prawa gospodarczego otrzymała ocenę niedostateczną. W tym też zakresie Skarżąca wniosła odwołanie od uchwały I instancji, którą Komisja II stopnia utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałą.

Jak wynika z art. 36(5) ust. 2 u.r.p, oceny rozwiązania każdego z zadań z części od pierwszej do czwartej egzaminu radcowskiego dokonują niezależnie od siebie dwaj egzaminatorzy z dziedzin prawa, których dotyczy praca pisemna, jeden spośród wskazanych przez Ministra Sprawiedliwości, drugi spośród wskazanych przez Krajową Radę Radców Prawnych. Artykuł ten w ust. 3 stanowi, że każdy z egzaminatorów sprawdzających pracę pisemną wystawia ocenę cząstkową i sporządza pisemne uzasadnienie wystawionej oceny cząstkowej i przekazuje je niezwłocznie przewodniczącemu komisji egzaminacyjnej, który załącza wszystkie uzasadnienia ocen cząstkowych dotyczące prac zdającego do protokołu z przebiegu egzaminu radcowskiego. Z ust. 4, omawianego artykułu wynika, że ostateczną ocenę z pracy pisemnej dotyczącej danego zadania z części egzaminu radcowskiego stanowi średnia ocen cząstkowych przyznanych przez każdego z egzaminatorów.

Z art. 36(5) ust. 2 u.r.p, ponadto wynika, że oceny rozwiązania każdego z zadań z części od pierwszej do czwartej egzaminu radcowskiego dokonują dwaj niezależni od siebie egzaminatorzy, biorąc pod uwagę w szczególności zachowanie wymogów formalnych, zastosowanie właściwych przepisów prawa i umiejętność ich interpretacji, poprawność zaproponowanego przez zdającego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zgodnie z zadaniem reprezentuje. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, dopiero spełnienie wszystkich przesłanek wymienionych w przywołanym powyżej przepisie, pozwala na wystawienie oceny pozytywnej z danej części egzaminu adwokackiego. W wyroku z 13 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1929/12 Naczelny Sąd Administracyjny, analizując relację przepisów art. 36(5) ust. 2 oraz 36(4) ust. 10 u.r.p., skonstatował, że: "W zależności od stopnia przygotowania do wykonywania omawianego zawodu przez osobę przystępującą do egzaminu wynik ten powinien być jeden, pozytywny albo negatywny, przy czym tylko spełnienie wszystkich ustawowych kryteriów zaproponowanego rozwiązania uprawnia oceniających do przejścia do skali ocen pozytywnych (od celującej do dostatecznej)".

Biorąc pod uwagę cel jaki przyświeca odbywaniu aplikacji prawniczych oraz przeprowadzaniu egzaminów aplikanckich, czyli m.in. nadzór i zapewnienie aby zawód zaufania publicznego, jakim jest w tym przypadku zawód radcy prawnego, był wykonywany, ze względu na ochronę interesu publicznego, przez osoby do tego należycie przygotowane, Sąd zgadza się z powyższym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Analizując pracę egzaminacyjną Skarżącej z zakresu prawa gospodarczego oraz uchwałę Komisji II stopnia, Sąd stwierdza, że Komisja II stopnia, oceniając ponownie pracę Skarżącej, wykazała zasadność utrzymania w mocy uchwały I instancji. Zaskarżona uchwała zawiera merytoryczną ocenę pracy egzaminacyjnej Skarżącej, przy wskazaniu prawidłowych elementów tej pracy, jak również błędów w niej zawartych, których waga zaważyła o niedostatecznej ocenie z zadania egzaminacyjnego z prawa gospodarczego i negatywnym wyniku egzaminu radcowskiego.

Z treści zaskarżonej uchwały wynika, że o niedostatecznej ocenie z pracy Skarżącej z prawa gospodarczego zadecydował istotny błąd stanowiący naruszenie art. 210 K.s.h. oraz szereg innych błędów szczegółowo wyliczonych przez Komisję w zaskarżonej uchwale, przy czym są to błędy wskazane przez egzaminatorów oceniających pracę egzaminacyjna Skarżącej, jak również błędy dostrzeżone przez Komisję II stopnia, rozpatrującą odwołanie Skarżącej od uchwały I instancji.

Należy podkreślić, że zgodnie z art. 36(4) ust. 1 u.r.p., egzamin radcowski polega na sprawdzeniu przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu radcowskiego, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego. Zasadniczym celem szkolenia przeprowadzonego podczas aplikacji jest przygotowanie profesjonalistów, którzy w przyszłości będą wykonywać zawód zaufania publicznego. Przywołany przepis uzasadnia wysokie wymagania stawiane zdającemu, co koresponduje zarówno z interesem radcowskiej korporacji zawodowej jak i z ochroną interesu publicznego rozumianym jako zapewnienie możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego przez osoby do tego należycie przygotowane. Precyzyjnie wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w cytowanym powyżej wyroku z 13 lutego 2014 r., stwierdzając, że: "Wychodząc z założeń aksjologicznych ustawy o radcach prawnych, normującej ten zawód zaufania publicznego, niewątpliwie znacznie wyższą wartością, która powinna być braną pod uwagę w pierwszej kolejności przez komisję egzaminacyjną, jest wzgląd, aby wynik egzaminu radcowskiego odpowiadał poziomowi przygotowania prawniczego do wykonywania wspomnianego zawodu, nie zaś, co ma drugorzędne znaczenie, interesowi osoby przystępującej do tego egzaminu, zainteresowanej uzyskaniem wyniku pozytywnego. (...) W postępowaniu dotyczącym ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego obowiązkiem organów administracyjnych jest ochrona interesu publicznego, który w tym wypadku należy rozumieć, jako zapewnienie możliwości wykonywania zawodu zaufania publicznego przez osoby do tego należycie przygotowane".

W tym kontekście, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2433/17 i z czym Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę całkowicie się zgadza, komisja II stopnia, rozpoznając odwołanie w zakresie kwestionowanej części egzaminu, ma obowiązek obiektywnego sprawdzenia przygotowania prawniczego zdających do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego. W konsekwencji komisja egzaminacyjna II stopnia, rozpoznając odwołanie od uchwały o wyniku egzaminu, dotyczące kwestionowanej w odwołaniu części tego egzaminu, nie jest związana wyłącznie podniesionymi przez zdającego zarzutami. Tym samym dostrzeżenie dodatkowego błędu w zadaniu - z zakresu części egzaminu objętej odwołaniem - nie może być uznane za przekroczenie granic zaskarżenia odwołania i wyjście przy rozpoznaniu sprawy poza jej granice. Jednocześnie wymaga zauważenia, że dostrzeżenie przez Komisję II stopnia, dodatkowych błędu w zadaniu - z zakresu części egzaminu objętej odwołaniem – nie oznacza naruszenia zasady zakazu reformationis in peius, to jest zakazu pogorszenia sytuacji prawnej strony odwołującej się wskutek wydania decyzji przez organ odwoławczy. O tym, czy pogorszenie takie nastąpiło, przesądza bowiem zestawienie sentencji decyzji organu I instancji z sentencją decyzji organu odwoławczego.

Stanowiska o braku związania komisji odwoławczej wyłącznie zarzutami odwołania nie podważa też regulacja § 5 rozporządzenia z 24 września 2009 r. Unormowanie zawarte w § 5 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 tego aktu - zgodnie z którym sporządzana jest opinia dotycząca zasadności poszczególnych zarzutów podniesionych w odwołaniu, mając na uwadze zakres odwołania - nie może zakreślać granic rozpoznawania odwołania od wyniku egzaminu radcowskiego. Przede wszystkim rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 36(8) ust. 14 u.r.p. i zgodnie z zawartą w jego pkt 4 delegacją określa m. in. tryb i sposób działania komisji odwoławczej. Ustanowiony w powołanym § 5 rozporządzenia z 24 września 2009 r. tryb i sposób działania komisji co do zasady nie może zatem wprowadzać - i faktycznie nie wprowadza – nie mającej oparcia w ustawie podstawy prawnej do określenia granic sprawy rozpoznawanej wskutek odwołania od uchwały o wyniku egzaminu radcowskiego. Ponadto ten sam akt wykonawczy stanowi jednoznacznie w § 5 ust. 4, że komisja odwoławcza w pierwszej kolejności głosuje nad ostateczną oceną pracy zawierającej rozwiązanie zadania z tej części egzaminu radcowskiego, której dotyczy odwołanie, a następnie nad zaskarżoną uchwałą o wyniku egzaminu radcowskiego. Zatem komisja odwoławcza głosuje najpierw nad ostateczną oceną z tej części egzaminu radcowskiego, która została zakwestionowana w odwołaniu, a nie nad zasadnością zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Następnie zaś komisja odwoławcza głosuje w sprawie uchwały komisji egzaminacyjnej I stopnia o wyniku egzaminu radcowskiego.

Wobec powyższego Sąd podziela stanowisko Komisja II stopnia, że Komisja ma obowiązek wzięcia pod uwagę dostrzeżonych w postępowaniu odwoławczym wad ocenianej pracy, z tym że jednocześnie winna wyjaśnić, jaki mają wpływ na ostateczny wynik z danej części egzaminu. Znajduje to oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, np.: wyrok z 13 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 3638/15, II GSK 3111/15, II GSK 3247/15 (opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych względów za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 6 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w zw. z art. 36(8) ust. 9 u.r.p. w zw. z § 5 ust. 4 rozporządzenia z 24 września 2009 r. przez działanie sprzeczne z tymi przepisami prawa, poprzez wydanie uchwały na podstawie dokonania ponownego sprawdzenia pracy egzaminacyjnej Skarżącej z zadania z prawa gospodarczego, i ustalenie nowych braków w pracy, które nie zostały ustalone przez egzaminatorów.

Za niezasadny należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 8 K.p.a. w zw. z art. 36 ust. 2 w zw. z art. 36(4) ust. 1 u.r.p., poprzez naruszenie zasady równego traktowania Skarżącej a egzaminatorów, sprawdzających pierwotnie pracę Skarżącej, którzy wykazali się nieznajomością stanu prawnego oraz przepisów prawa w zakresie konsekwencji prawnych naruszenia art. 210 § 1 K.s.h.

Należy podkreślić, że nie budzi wątpliwości fakt, że Skarżąca błędnie przyjęła, że spółka "(...)" sp. z o.o. może być reprezentowana przy zawarciu umowy, sporządzonej przez Skarżącą w ramach zadania egzaminacyjnego z prawa gospodarczego, przez jej zarząd, wskazując jako osobę umocowaną do składania oświadczeń w imieniu Spółki członka jej zarządu B. B., który zgodnie z umową spółki i wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego był uprawniony do reprezentacji Spółki, skoro w realiach określonych zadaniem egzaminacyjnym A. A., pełniący funkcję prezesa zarządu "(...)" spółki z o.o., miał być jednocześnie stroną tej umowy zawartej z tą spółką. Z uwagi na treść art. 210 § 1 K.s.h. oraz brak rady nadzorczej w strukturze organów spółki, przy zawarciu tej umowy spółka "(...)", powinna być reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego uchwałą zgromadzenia wspólników. Skarżąca sporządzając w ramach zadania egzaminacyjnego umowę dostawy nie opisała takiej uchwały zgromadzenia wspólników, dlatego powyższe rozwiązanie, zaproponowane przez Skarżącą, jak słusznie wskazała Komisja, wywołało wystąpienie wady umowy, powodującej stan zawieszenia jej skuteczności. Wadę tę wytknęli zarówno egzaminatorzy oceniający sporządzoną przez Skarżącą umowę dostawy, jak również Komisja II stopnia. Należy zgodzić się z Komisją, że jest to poważny błąd, który wprawdzie nie ma dyskwalifikującego charakteru, jednak obniża jakość pracy egzaminacyjnej. Faktu tego nie może zmienić niewłaściwa ocena skutków prawnych zaproponowanego przez Skarżącą rozwiązania, jako prowadzącego do nieważności umowy, dokonana przez egzaminatorów. Komisja II stopnia prawidłowo wskazała na możliwość potwierdzenia umowy zawartej przez nieuprawniony organ, która nie wywołuje skutków prawnych do czasu jej potwierdzenia przez osobę prawną, w której imieniu zawarto tę umowę i na tej podstawie dokonała oceny wpływu tego błędu na ostateczną ocenę pracy egzaminacyjnej Skarżącej z prawa gospodarczego, zapewniając obiektywizm i prawidłowość tej oceny.

Dlatego też nie można uznać za zasadną argumentację Skarżącej o nierównym traktowaniu przez Komisję Skarżącej i egzaminatorów. Komisja bowiem nie wystawiała oceny egzaminacyjnej egzaminatorom lecz pracy egzaminacyjnej sporządzonej przez Skarżącą, w ramach swoich kompetencji natomiast prawidłowo skorygowała stanowisko egzaminatorów co do oceny skutków prawnych zaproponowanego przez Skarżącą rozwiązania dotyczącego reprezentacji spółki "(...)" przy zawarci umowy dostawy będącej przedmiotem zadania egzaminacyjnego. Następnie zgodnie z normą prawną wynikającą z art. 36(4) ust. 1 u.r.p., uwzględniając omawiany błąd pracy egzaminacyjnej Skarżącej oraz szereg pozostałych błędów oceniła pracę Skarżącej pod kątem przygotowania prawniczego Skarżącej do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu radcy prawnego.

W świetle powyższych wyjaśnień, jak również w świetle obowiązku obiektywnego sprawdzenia przez Komisja II stopnia przygotowania prawniczego zdających do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego, należy za niezasadny uznać zarzuty skargi dotyczący naruszenia przez Komisję:

a) art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 36(5) ust. 2 u.r.p., poprzez jego błędną wykładnię i dokonanie zmiany, ustaleń faktycznych przez przedstawienie nowych zarzutów w zakresie rzekomego nie uwzględnienia przez Skarżącą interesu strony, podczas gdy zarzut w tym zakresie został obalony bowiem egzaminatorzy niesłusznie wskazywali konsekwencje prawne naruszenia art. 210 §1 K.s.h. oraz

b) art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia uchwały z rozstrzygnięciem przez wskazanie z jednej strony przez komisję, że powodem wydania negatywnej oceny przez egzaminatorów było niezastosowanie przez Skarżącą art. 210 § 1 K.s.h., z drugiej zaś strony komisja wskazała, w ramach zarzutów odwołania Skarżącej, że zarzuty egzaminatorów są w tym zakresie błędne,

c) art. 7a § 1 w zw. z art. 81a § 1 K.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie wykładni normy prawnej określonej w art. 36(5) ust. 2 u.r.p., w zakresie ustalenia jakie błędy zawarte w pracy zdającego lub też jakie zaproponowana przez zdającego rozwiązania, uznać należy za nieuwzględniające interesu strony; egzaminatorzy uznali, iż powodem tym jest niezastosowanie art. 210 § 1 K.s.h., natomiast członkowie komisji uznali, iż są to inne powody,

Jak zostało to wyżej wyjaśnione obowiązku obiektywnego sprawdzenia przez Komisja II stopnia przygotowania prawniczego zdających do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego, oznacza brak związania Komisji wyłącznie podniesionymi przez zdającego zarzutami odwołania oraz konieczność uwzględniania również błędów dostrzeżonych przez komisję II stopnia, nie dostrzeżonych przez egzaminatorów. Błąd natomiast związany z naruszeniem art. 210 §1 K.s.h., pomimo, że nie skutkował nieważnością umowy sporządzonej przez Skarżącą, stanowi jednak o nierozwiązaniu zadania egzaminacyjnego w prawidłowy sposób, jak bowiem wynika z informacjami dla zdającego (pkt 2), wszystkie elementy umowy winny zostać uregulowane w sposób eliminujący (a co najmniej minimalizujący) w przyszłości spory między stronami i (pkt 4) w umowie należało wskazać prawidłowe umocowanie osoby lub osób działających w imieniu spółki z o.o. Rozwiązanie zadania egzaminacyjnego zaproponowane przez Skarżącą nie odpowiada tym zaleceniom w związku z oczywistym błędem dotyczącym naruszenia art. 210 §1 K.s.h. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej iż błąd związany z naruszeniem art. 210 §1 K.s.h. był jedynym mankamentem wytkniętym przez egzaminatorów mającym wpływ na końcową ocenę pracy egzaminacyjnej Skarżącej z prawa gospodarczego. Egzaminatorzy wytknęli bowiem również m.in. brak w pracy Skarżącej zobowiązania dostawcy do powiadomienia odbiorcy o przygotowaniu materiałów do produkcji w celu umożliwienia odbiorcy sprawdzenia ich jakości oraz wskazania miejsca, w którym mają być wytworzone deski stanowiące przedmiot umowy, albowiem będzie ono miejscem, w którym odbiorca uprawniony jest do kontroli procesu produkcji, braku udzielenia gwarancji, braku zakazu cesji praw dostawcy wynikających z umowy na rzecz osób trzecich, braku zakazu wykonywania przedmiotu umowy przez podwykonawców, jak również inne braki umowy dostawy.

Sąd stwierdza, że niezasadny jest też zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 7 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 36(4) u.r.p., który Skarżąca wiąże z nieuwzględnieniem przez Komisję niedyspozycji Skarżącej w dniu egzaminu związaną z tym, że Skarżąca była po wkłuciu lędźwiowym wykonanym w warunkach SOR 11 marca 2019 r., a w dacie egzaminu nadal utrzymywał się silne objawy związane z zespołem po punkcyjnym.

Powyższa okoliczność nie mogła mieć wpływu na ocenę pracy egzaminacyjnej Skarżącej. Skarżąca przystąpiła do egzaminu radcowskiego w tym do części egzaminu z prawa gospodarczego i podlegała ocenie według wynikających z przepisów prawa tych samych kryteriów oceniana prac egzaminacyjnych, jak inni uczestnicy egzaminu. Nie można zgodzić się z tezą zawartą w omawianym zarzucie skargi, iż oceniając wiedzę oraz poziom przygotowania zdających do samodzielnego wykonywania zawodu radcy prawnego, Komisja powinna uwzględniać pozaprawne kryteria oceny takie, jak kondycja fizyczna, czy psychiczna zdającego w dniu egzaminu. Skarżąca załączyła do skargi dowód z karty pacjenta z 11 marca 2019 r., jednak okoliczność, którą Skarżąca podnosi nie mogła mieć wpływu na kwestię przygotowania Skarżącej do samodzielnego wykonywania zawodu radcy prawnego, które ocenia się na podstawie sporządzonego przez zdającego rozwiązania zadania egzaminacyjnego.

Nie można też uznać za zasadny zarzut dotyczący niepełnej oceny przez Komisję podniesionych przez Skarżącą zarzutów, skoro Skarżąca precyzyjnie wskazała w odpowiedzi na zarzutu egzaminatorów jakie przepisy można zastosować w sprawie, pomimo niepowołania ich treści w umowie.

Ocenie egzaminatorów, a następnie Komisji, podlega umowa sporządzona przez Skarżącą jako rozwiązanie zadania egzaminacyjnego z prawa gospodarczego. Tylko na podstawie, rozwiązania zadania egzaminacyjnego w ramach egzaminu, oceniana jest wiedza i przygotowanie zdających do samodzielnego wykonywania zawodu radcy prawnego. Na powyższą ocenę nie maja natomiast wpływu okoliczności, których egzaminatorzy i Komisja powinni domyślać się, zdaniem Skarżącej.

Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące błędnych ustaleń faktycznych, czy błędnej oceny dowodów dokonanych przez Komisję. Sąd stwierdza, że Komisja w obszerny, dokładny i jasny sposób wyjaśniła powody nieuwzględnienia odwołania Skarżącej. W przekonywujący sposób zatem wyjaśniła dlaczego praca Skarżącej nie zasługuje na ocenę pozytywną. Dlatego nawet jeżeli Komisja nie odniosła się do wszystkich zarzutów odwołania, nie miało to istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Z treści zaskarżonej uchwały wynika, które błędy i mankamenty zadecydowały o niedostatecznej ocenie. Wbrew stanowisku Skarżącej Komisja dokonała dogłębnej analizy pracy Skarżącej przedstawiając merytoryczną i spójna argumentację.

Wyjaśnienia wymaga, że rola Sądu kontrolującego zaskarżoną uchwałę nie sprowadza się do kolejnej oceny pracy Skarżącego, lecz do zbadania, czy dokonana przez Komisję ocena pracy Skarżącego jest zgodna z prawem. Chodzi zatem o kontrolę, czy Komisja zidentyfikowała i wskazała wszystkie prawidłowe elementy pracy egzaminacyjnej, czy prawidłowo zidentyfikowała błędy zawarte w pracy egzaminacyjnej i czy w prawidłowo sposób dokonała oceny wagi tych błędów w relacji do pozytywnych elementów pracy Skarżącej. Oznacza to w istocie rzeczy, zbadanie czy ocena dokonana przez Komisję nie ma charakteru dowolnego w kontekście kryteriów wskazanych w art. 36(5) ust. 2 u.r.p. Analizując zatem zaskarżoną uchwałę i pracę Skarżącej, Sąd stwierdza, że wymienione w zaskarżonej uchwale mankamenty pracy Skarżącej, pomimo niewątpliwie jej prawidłowych elementów wskazują, że dokonana przez Komisję ocena nie ma charakteru dowolnego znajdowała bowiem uzasadnione podstawy we wskazanych przez Komisję brakach pracy Skarżącej.

Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez Komisję II stopnia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie uchwały wyjaśnia powody jej podjęcia. Przywołane są stosowne przepisy prawa, zostały wyjaśnione motywy rozstrzygnięcia. Zaskarżona uchwała została wydana w oparciu o całokształt materiału dowodowego, mającego znaczenie w niniejszej sprawie, a organ odniósł się do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Dlatego też, zdaniem Sądu, Komisja prawidłowo utrzymała w mocy uchwałę I instancji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.