Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 779/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 3 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 685/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 3 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 685/17 odmówił [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Sąd I instancji wskazał, że [...] (dalej: skarżący) w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Skarżący podniósł, że wysokość wymierzonej kary (12.000 zł) przekracza jego możliwości finansowe. Natomiast skarżący nie ma możliwości zaciągania zobowiązań finansowych w celu uregulowania należności, zaś podjecie czynności egzekucyjnych uniemożliwi skarżącemu prowadzenie bieżących spraw.

Według Sądu I instancji sama konieczność zapłaty nałożonej kary pieniężnej i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności takie nie zostały przez wnioskodawcę w tej sprawie wskazane. Skarżący nie wykazał, aby wykonanie decyzji, przy jego sytuacji finansowej, spowodowało ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku nie zostały przedłożone żadne dokumenty obrazujące sytuację majątkową skarżącego.

Zdaniem WSA skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej: p.p.s.a.), uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy skarżący spełnił przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi do WSA, albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wykonanie decyzji zagraża sytuacji finansowej skarżącego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wysokość kary pieniężnej znacząco przewyższa jego możliwości majątkowe i finansowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.

W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie wykazał stosownymi dokumentami, jak przedstawia się jego aktualna sytuacja majątkowa. Skarżący nie wykazał w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kary pieniężnej wpłynie na jego stabilność finansową i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana przez Sąd I instancji ocena jest prawidłowa. WSA trafnie zwrócił uwagę, że skarżący do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, co należy podkreślić, nie dołączył żadnych dowodów, które dokumentowałyby jak przedstawia się jego aktualna sytuacja majątkowa. Zatem WSA nie był w stanie określić, czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji, tylko z uwagi na wysokość nałożonej kary pieniężnej, byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak wiedzy co do rzeczywistej sytuacji majątkowej i finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową skarżącego.

Ustawodawca w art. 61 § 3 p.p.s.a. posługuje się pojęciem "znacznej szkody", co oznacza, że dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wystarcza samo jej wystąpienie, lecz jeszcze jej rozmiar dla zobowiązanego musi być co najmniej znaczny. Oznacza to, że sama wysokość określonej kary pieniężnej nie świadczy automatycznie o wystąpieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Kwota ta musi być bowiem odniesiona do całokształtu aktualnej sytuacji majątkowej skarżącego (por postanowienie NSA z dnia 21 luty 2017 r., o sygn. akt II GZ 106/17, z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 1360/16). Samo twierdzenie skarżącego, że nie ma on zdolności do zaciągania zobowiązań finansowych celem uregulowania należności, czy też podjęte w stosunku do niego czynności egzekucyjne, które uniemożliwiają prowadzenie mu bieżących spraw nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II GZ 629/17).

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.