Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 281/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 54, art 60 ust 1, art 64 ust 1, art 53 ust 4
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art 35ust 3
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art 145
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Danuta Dopierała, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2008 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. - zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie -utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2008 r, którym odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie hotelu -restauracji, budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo -pomocniczego wraz z infrastrukturą techniczną na terenie dziatek ewidencyjnych o nr [...],[...],[...],[...],[...] obręb Z., gmina Z.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wydane w I instancji Dyrektor wskazał, iż droga krajowa nr [...], przy której zlokalizowany jest teren objęty wnioskiem, jako zapewniająca połączenia miedzy ośrodkami administracyjnymi oraz obsługująca ruch międzynarodowy została zakwalifikowana zarządzeniem nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z [...] grudnia 2000 r. w sprawie ustalenia klas dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (klasy GP), dla których ze względu na ich funkcją i występujące natężenie ruchu, sposób skomunikowania terenów przyległych i możliwość zmiany sposobu zagospodarowania powinny być przedmiotem szczególnej analizy. Wstępna analiza projektu decyzji o warunkach zabudowy wykazała, iż projekt zawiera braki formalne, które powodują konieczność skorygowania, co zostało wskazane w piśmie z 17 sierpnia 2009 r. W piśmie tym zarządca drogi krajowej wskazał także, iż projekt decyzji nie uwzględnia w określonych warunkach zabudowy przebiegu planowanej obwodnicy Z. uwzględnionej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z.

W dniu 15 września 2009 r. do organu uzgadniającego wpłynęło pismo Wójta Gminy Z., wraz z dołączonym wyrokiem WSA w Łodzi z 19 listopada 2008 r. oraz skorygowany projekt decyzji, w którym w dalszym ciągu nie uwzględniono ww. obwodnicy. W dniu 28 września 2009 r. wpłynęło kolejne pismo Wójta wyjaśniające, iż przebieg obwodnicy miasta nie został uwzględniony na podstawie stanowiska SKO w P. wskazanego w decyzji z [...] kwietnia 2008 r., której kopię załączono do przesłanego pisma.

Mając na uwadze art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. organ uzgadniający ustalił, iż w 2007 r. i 2008 r. Wójt Gminy Z. prowadził postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla budowy hotelu - restauracji, budynku mieszkalnego

jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo - pomocniczego. Decyzją z [...] lutego 2008 r. organ odmówił wydania żądanej decyzji ze względu na "brak dobrego sąsiedztwa", wskazując również, iż inwestycja jest w kolizji z planowaną w Studium obwodnicą miasta. Decyzją z [...] kwietnia 2008 r. SKO w P. utrzymało w mocy ww decyzję I instancji, podając iż studium nie jest aktem prawa miejscowego, stąd jego zapisy nie mogą rzutować na ustalenie warunków zabudowy, WSA w Łodzi wyrokiem z 19 listopada 2008 r. uchylił jednak decyzje obu instancji. Sąd nie odniósł się do kwestii uwzględnienia przebiegu planowanej obwodnicy, ograniczając się do rozważenia zasady dobrego sąsiedztwa.

Tymczasem z załącznika graficznego projektu decyzji oraz z wyrysu ze Studium wynika niewątpliwie, w ocenie Dyrektora, że teren planowanej inwestycji, w dużej części położony jest w strefie rezerwy komunikacyjnej, a cały teren znajduje się w liniach określających strefę oddziaływania obwodnicy. Organ uznał zatem, powołując się na art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, iż nie jest możliwa realizacja inwestycji ponieważ projekt decyzji nie uwzględnia uwarunkowań, które w przyszłości mogą wystąpić na tym terenie.

Dalej Dyrektor podniósł, iż analiza projektu decyzji wykazała także nieprawidłowości w zakresie proponowanego sposobu skomunikowania inwestycji, który zakłada skomunikowanie inwestycji poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej (na granicy działek nr [...] i [...]) i dwa zjazdy z drogi gminnej. Zjazd z drogi krajowej jest zjazdem o nawierzchni gruntowej umożliwiającym dojazdy do obu wymienionych działek, dla obecnego ich sposobu użytkowania (teren rolny). Geometryczne parametry tego zjazdu nie są właściwe dla obsługi obiektu hotelowo-gastronomicznego. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w decyzji o warunkach zabudowy poprzez zapis informujący o konieczności przebudowy zjazdu do parametrów zajazdu publicznego. Nadto Dyrektor poinformował, iż wobec usytuowania nieruchomości, przebudowa zjazdu może wiązać się z koniecznością budowy dodatkowego pasa ruchu w jezdni drogi krajowej.

Dodatkowo organ uzgadniający zwrócił uwagę, iż teren wskazany na załączniku graficznym, określony literami A,B,C,D,E,F, przylega do drogi gminnej wyłącznie narożnikiem działki nr [...], a tym samym nie jest możliwe zapewnienie dwóch zjazdów z drogi gminnej, co zakłada przedstawiony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek wniosku inwestora M. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] października 2008r. Wskazał, iż z załącznika nr 1 rozdziału II pkt 4.3 do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż dojazd do projektowanych obiektów planowany jest poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] (położony pomiędzy działkami nr [...] i [...], które stanowią własność E.C. ) i dwa zjazdy z drogi gminnej, natomiast nieprzekraczalna linia zabudowy przewidziana jest w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni tej drogi, co nie narusza art. 43 ust. 1 Ip. 3 tab. lit. a ustawy o drogach publicznych. Nadto domniemywać można, zdaniem organu, iż inwestor planuje zapewnić dojazd do projektowanego obiektu również poprzez nowo wybudowany zjazd z drogi krajowej nr [...].

Nieruchomość przeznaczona pod inwestycję od strony zachodniej przylega do drogi krajowej nr [...], natomiast od strony północno - wschodniej graniczy z drogą gminną. Droga krajowa jest drogą klasy GP, na której lokalizowanie zjazdów -stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) -dopuszczalne jest wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości. W niniejszej sprawie nie występuje jednak żadna "wyjątkowa sytuacja", o której mowa w powołanym przepisie, przemawiająca za koniecznością zlokalizowania nowego zjazdu z drogi krajowej nr [...] lub przebudową zjazdu indywidualnego (rolnego) do działki [...], zwłaszcza w sytuacji, gdy nieruchomość ma zagwarantowany dojazd z drogi niższej kategorii. Nadto istniejący zjazd indywidualny (rolny) do działki nr [...] określony w § 55 ust, 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, nie może zapewnić dojazdu do obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. Dojazd do takiego obiektu może zapewnić jedynie zajazd publiczny, o którym mowa w § 55 ust. 1 pkt 3 ww, rozporządzenia oraz § 78 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia. Zjazd publiczny z drogi klasy GP -zgodnie z § 78 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia - powinien być ze względów bezpieczeństwa ruchu wyposażony w dodatkowe pasy ruchu dla pojazdów skręcających z tej drogi, w szczególności gdy natężenie ruchu na drodze przekracza

400 P/h (jak w sprawie). Projekt decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji nie przewiduje jednak przebudowy istniejącego zjazdu do działki nr [...] do parametrów zjazdu publicznego, ponadto działka ta nie wchodzi w skład terenu inwestycyjnego.

Konkludując podniósł, iż uzgodnienie przedstawionego projektu decyzji o warunkach zabudowy stanowiłoby naruszenie powołanych przepisów prawa oraz spowodowałoby wzrost zagrożenia bezpieczeństwa i ograniczenie płynności ruchu drogowego, w szczególności w przypadku lokalizacji zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], który usytuowany byłby w niewielkiej odległości od istniejącego zjazdu do działki nr [...]. Dyrektor wskazał, iż organ uzgodnieniowy związany jest treścią i ustaleniami projektu decyzji o warunkach zabudowy i stąd nie może uzgodnić takiego projektu pod warunkiem, że ruch spowodowany decyzją zostanie włączony do drogi gminnej.

Dyrektor zwrócił również uwagę zainteresowanej stronie, w oparciu treść art. 9 K.p.a., iż planowana jest obwodnica Z., która koliduje z planowaną przez stronę budową, co może spowodować konieczność wykupu części terenu przeznaczonego pod wnioskowaną inwestycję, w związku z tym strona powinna rozważyć jej opłacalność.

M. C. - w skardze - podniosła, iż wielkość planowanej inwestycji wiąże się bezpośrednio z dostępem do drogi krajowej z czego wynika jej opłacalność. Teren inwestycji znajduje się kilka metrów od najbliższych zabudowań, które posiadają zjazdy z drogi krajowej. Organ sporządzający projekt decyzji winien przeanalizować teren inwestycji w stosunku do przyległego pasa drogowego i określić jego warunki, czyli dostosowanie istniejącego zjazdu o nawierzchni gruntowej do parametrów zjazdu publicznego.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad - w odpowiedzi na skargę -wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 26 kwietnia 2010 r., skarżąca podniosła, iż twierdzenie organu, że dojazd do planowanej inwestycji możliwy będzie z drogi gminnej jest błędne. Przedmiotowa droga gminna jest drogą gruntową, zjazd na tę drogę z drogi krajowej jest pod kątem ostrym, zatem brak fizycznej możliwości skrętu na tę drogę z drogi krajowej nr [...] od strony K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz, 1270, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę z powodu przyczyn, które dostrzegł z urzędu. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] grudnia 2009r. i poprzedzające je postanowienie z [...] października 2009r. naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) -dalej w skrócie: u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, m. in. w zakresie infrastruktury komunikacyjnej oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. W przepisie tym ustawodawca określił zakres ingerencji organu w sferę praw inwestora przez przedstawienie zasad i warunków przedsięwzięcia projektowanego wobec danego terenu, co oznacza zakaz umieszczania w treści decyzji innych warunków niż w nim wymienionych.

Decyzję o warunkach zabudowy - stosownie do art. 60 ust. 1 u.p.z.p. wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a. (art. 60 ust. 5 u.p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności

zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (wyrok NSA z 9.05.2001 r., sygn. akt IV SA 2255/99, publ. Lex nr 55769). Z tak określonych granic działania organu uzgadniającego wynika, iż odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Wydawnictwo CH.Beck, Warszawa 2004, str. 428).

Jednym z organów uzgadniających decyzję o warunkach zabudowy -stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. - jest właściwy zarządca drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Wnioskowana przez M. C. inwestycja była przedmiotem uzgodnienia zarządcy drogi krajowej nr [...] w gminie Z., którym - na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115, ze zm.) - jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, z racji przylegania terenu planowanej inwestycji do pasa drogowego wymienionej drogi. Droga ta jest drogą główną ruchu przyspieszonego - klasy GP. Wskazany organ współdziałający - na etapie postępowania uzgadniającego - miał wyrazić stanowisko dotyczące warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w aspekcie obsługi planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury komunikacyjnej.

Wójt Gminy Z. w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji, a ściślej w projekcie załącznika projektu tej decyzji zatytułowanym "warunki zabudowy terenu oraz wyniki analizy architektoniczno - urbanistycznej" w punkcie II. 4.3 sposób obsługi komunikacyjnej określił "poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej (na granicy działek nr [...] i [...]) i dwa zjazdy z drogi gminnej". W tej sytuacji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad otrzymując do uzgodnienia projekt decyzji, w zakresie posiadanych kompetencji, a wynikających z ustawy o drogach publicznych, był zobowiązany wypowiedzieć się w przedmiocie uzgodnienia otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności dotyczącej możliwości zjazdu z drogi krajowej.

Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze zapewnia zjazd, a w przypadku gdy chodzi o połączenie komunikacyjne z obiektem, w którym ma być prowadzona działalność gospodarcza (obiekt gastronomiczny, hotelowy) - jak słusznie zauważył organ uzgadniający - jest to zjazd publiczny (§ 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - Dz. U. Nr 43, poz. 430). W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości (§ 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia). Oczywistym jest, iż przepis § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nie formułuje całkowitego zakazu budowy zjazdów z dróg klasy GP, jednak zawarte w nim zalecenie ustawodawcy ograniczające dopuszczalność budowy takich zjazdów wyjątkowo, oznacza że nie ma innej możliwości przyjęcia w określonych okolicznościach rozwiązań komunikacyjnych bądź nie ma innej możliwości wykonania lub wykorzystania istniejącej drogi klasy D lub L dla obsługi przyległych nieruchomości. W sytuacjach zatem, gdy dojazd taki jest zapewniony lub istniejące warunki pozwalają na jego zapewnienie należy, mając na względzie bezpieczeństwo i płynność ruchu drogowego, uznać budowę zjazdów łączących drogi klasy GP z nieruchomościami przyległymi za wyłączoną. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stanął na stanowisku, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w powyższym przepisie, bowiem nieruchomość, na której skarżąca chce zrealizować zamierzoną inwestycję ma zagwarantowany dojazd z drogi niższej kategorii, jaką jest droga gminna. Przy czym nie wyjaśnił w oparciu o jakie okoliczności stwierdził ów fakt. Tymczasem obowiązkiem organu - w myśl art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 11 K.p.a. - jest wszechstronne wyjaśnienie sprawy, a następnie przekonywujące uzasadnienie zajmowanego stanowiska. Skarżąca podniosła, iż "przedmiotowa droga gminna jest

7

drogą gruntową zjazd na tę drogę z drogi krajowej jest pod kątem ostrym, zatem brak fizycznej możliwości skrętu na tę drogę z drogi krajowej nr [...] od strony K.". Powyższe oznacza, iż skarżąca w przedstawiony sposób rozumie, iż brak innej możliwości dojazdu, nie możliwe jest wykorzystanie istniejącej drogi gminnej do obsługi przyległego terenu inwestycyjnego do drogi krajowej. W zaistniałej sytuacji należało uznać, iż sprawa nie została wyjaśniona w sposób wystarczający do podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia.

Nadto organ w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie zajął stanowiska odnośnie twierdzenia zawartego w postanowieniu je poprzedzającym, z którym skarżąca polemizowała we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż realizacja inwestycji zgodnie ze wskazanymi warunkami zabudowy nie jest możliwa, bowiem nie uwzględnia ona uwarunkowań, które w przyszłości mogą wystąpić na tym terenie (z załącznika graficznego do decyzji oraz wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Z. wynika, iż teren, na którym mają być wzniesione planowane obiekty, w dużej części położony jest w strefie rezerwy komunikacyjnej, a cały teren znajduje się w liniach określających strefę oddziaływania obwodnicy). Jak również nie odniósł się do twierdzenia skarżącej o istnieniu na innych nieruchomościach zjazdów z drogi krajowej nr [...].

Rację z kolei ma organ zauważając, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy nie przewiduje przebudowy istniejącego zjazdu do działki nr [...] do parametrów zjazdu publicznego, a nadto działka ta nie wchodzi w skład terenu objętego planowaną inwestycją.

Dalej wskazać należy, iż organ uzgadniający daną inwestycję opiera się na projekcie decyzji otrzymanym od organu właściwego do wydania warunków zabudowy. Przepis art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. określa składniki, jakie powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy, zatem również projekt tej decyzji powinien być sporządzony według wytycznych jakie ów przepis formułuje i przedstawiony organowi uzgadniającemu w stanie kompletnym, czyli wraz z załącznikami stanowiącymi integralną jej część. W myśl § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) załącznikami takiej decyzji, stanowiącymi integralną jej część, winny być część graficzna decyzji oraz wyniki analizy zawierające część tekstową i graficzną. Słusznie

także organ uzgadniający zauważył, iż skarżąca uzupełniła wniosek o ustalenie warunków zabudowy, bowiem wniosła o zapis "wjazd z drogi krajowej na teren inwestycji oraz 2 zjazdy z drogi gminnej", który zgodnie z intencją skarżącej nie znalazł odzwierciedlenia w przedstawionym do uzgodnienia projekcie. Zatem organ uzgadniający przedstawiony projekt decyzji - z ustalonymi warunkami zabudowy w załączniku określonym mianem analizy tekstowej, w istocie bez stosownego załącznika w postaci analizy graficznej i tekstowej, załączony do wniosku o uzgodnienie - winien uznać za niespełniający wymaganych przepisami prawa elementów i zwrócić się do organu współdziałającego o uzupełnienie braków, nie zaś dokonywać uzgodnienia w oparciu o projekt przedstawiony w takiej postaci.

Organy administracji publicznej mają obowiązek działania w postępowaniu z należytą starannością i wnikliwością. Temu ma służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 K.p.a,), obowiązek sporządzenia adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia (art. 126 w zw. z art. 124 i art. 107 § 3 K.p.a.), jak i wyjaśnienie stronom zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 K.p.a.). Uznając zatem, iż Generalny Dyrektor Dróg i Autostrad, będący na podstawie art. 15 K.p.a. zobowiązanym do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, nie wyjaśnił sprawy w stopniu przekonywującym stronę co do słuszności wydanego postanowienia, jako że wyczerpujące ustalenia nie zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego aktu - w ocenie Sądu - doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ zastosowuje się do stanowiska Sądu wyrażonego w niniejszym orzeczeniu i wyda stosownie rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Sąd - na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Wobec braku wniosku skarżącej o zwrot kosztów postępowania nie postanowiono w tym przedmiocie.