Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 571/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, 3 i 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej M. G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podał, że zaskarżona decyzja jest jedną z 40 wydanych przez GITD, z których każda nakłada na niego karę pieniężną w wysokości 3 000 zł. W konsekwencji, jak wywodził zobowiązany jest do zapłaty 120 000 zł, czemu nie jest w stanie podołać z uwagi na sytuację materialną.

Zauważyć przy tym należy, że w niniejszej sprawie skarżący w związku z postępowaniem o przyznanie prawa pomocy, złożył dokumenty obrazujące jego sytuację materialną. Z dokumentów tych wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną i małoletnią córką, których dochodem jest wynagrodzenie skarżącego w łącznej wysokości 2129,07 zł netto miesięcznie z tytułu dwóch umów o pracę na ½ etatu, aktualnie pomniejszone o kwotę 977 zł w związku zajęciem jego części na poczet egzekucji nałożonych na skarżącego kar za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej cyt. jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1054/12, LEX nr 1240772).

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody co uzasadnia zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej. Jak wynika z informacji podanej przez skarżącego oraz faktów znanych Sądowi z urzędu – wobec skarżącego wydano szereg decyzji administracyjnych o nałożeniu kar pieniężnych z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej. W aktach sprawy znajduje się m. in. zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] marca 2013 r., z którego wynika, że na skarżącym ciąży obowiązek zapłaty 139 561, 36 zł. Już z prostego porównania wysokości dochodów przypadających na trzyosobową rodzinę (tj. 2129,07 zł) z należną z tytułu wydanych decyzji kwotą kar pieniężnych do zapłaty wynika, że jej uiszczenie godzi w materialny byt rodziny skarżącego, a jej ewentualny późniejszy zwrot, gdyby zaskarżona okazała się wadliwa - nie wynagrodziłby szkód przez nią wyrządzonych.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.