Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 2830/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Kudiura, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia NSA - Barbara Wasilewska, Protokolant - Beata Zborowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez [...] Sp. z o.o. w W. z dnia [...] grudnia 1999 r. według dokumentu SAD nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym farmaceutyki uprzednio objęte procedurą składu celnego. Do zgłoszenia celnego załączono m.in. fakturę wystawioną przez eksportera towaru, tj. firmę s. [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r nr [...] wydaną w trybie art. 65 § 4 pkt 2 a Kodeksu celnego, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. uznał w/w zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej leków wymienionych w pozycji 1 SAD i orzekając w tej części, wartość celną towaru określił w skorygowanej (obniżonej) wysokości, ustalonej z uwzględnieniem udzielonego importerowi przez eksportera rabatu, obniżającego fakturowaną pierwotnie należność eksportera.

Orzekając w wyniku odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie firmy importera ustalono, iż wartość celna importowanych leków została ustalona w sposób nieprawidłowy. Świadczyły o tym "Umowa o Dostawach Produktu" zawarta dnia [...] listopada 1998 r. pomiędzy [...] jako dostawcą a [...] Sp. z o.o. jako nabywcą oraz zarejestrowane w księgowości Firmy noty kredytowe obniżające wartość importowanych farmaceutyków. Konsekwencją zawarcia w/w Umowy powinno być przedstawienie jej organowi celnemu w dniu zgłoszenia celnego zgodnie z art. 64 Kodeksu celnego. Pomimo złożenia oświadczenia (pole 10b DWC) o prawdziwości danych i zobowiązania do dostarczenia dodatkowych informacji i dokumentów służących do ustalenia wartości celnej towarów, w/w umowy nie przedstawiono ani nie zgłoszono faktu, że ceny leków wskazane na załączonych do zgłoszenia fakturach nie są ostateczne .

Jak ustalono w wyniku kontroli firma [...] sp. z o.o. przekazywała kontrahentowi zagranicznemu środki w kwotach wynikających z faktur , a następnie zgodnie z postanowieniami umowy otrzymywała co kwartał od eksportera noty kredytowe będące podstawą wypłaty upustów. Noty kredytowe wystawiane były kwartalnie na podstawie informacji dotyczących wartości zakupów przekazywanych eksporterowi przez importera, a płatności były dokonywane w cyklu rozrachunkowym następującym po kwartale, za który upust był należny. W roku 1999 upust określono w wysokości 20%. Organ celny przyjął do wyliczenia prawidłowej wartości celnej farmaceutyków upust w wysokości 20 % dla towarów wskazanych z nazwy w ujawnionej [...] z dnia [...].08.2000 r., dotyczącej okresu od października do grudnia 1999 r. i leku o nazwie [...]. Upust ten został potwierdzony w piśmie Strony z dnia 6 lutego 2002 r.

W tym stanie rzeczy korekta (obniżenie) wartości celnej dokonana przez organ pierwszej instancji była uzasadniona.

Strona wniosła również o zawieszenie postępowania i wystąpienie przez polską administrację celną do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji celnej (WCO) o uzyskanie porady odnośnie wpływu upustów przyznawanych importerowi po dniu dokonania zgłoszenia celnego na wartość celną importowanych towarów. Wniosek ten nie został uwzględniony.

W skardze do sądu uzupełnionej pismem procesowym z dnia [...] września 2003 r. [...] sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji.

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

-Art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji Podatkowej poprzez błędną interpretację postanowień umowy z dnia 19 listopada 1998 r.,

-Art.23 § 1, art. 23 § 4 i art.23 § 9 oraz art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117, ze zm.) poprzez niewłaściwe ustalenie, iż udzielone Skarżącemu upusty po dokonaniu importu miały wpływ na wartość celną importowanych towarów,

- Art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie pomiędzy Rzeczpospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli w dniu 12 grudnia 1991 r. (załącznik do Dz. U. z 27 stycznia 1994 r. Nr 11, poz. 38) poprzez pominięcie praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów celnych,

- Art. 210 § 4 i art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez faktyczny brak odniesienia się organów celnych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. do zarzutu Skarżącego dotyczącego obowiązku harmonizacji prawa celnego z uwzględnieniem praktyki unijnej i orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu,

- Zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, załącznik nr 6: Instrukcja wypełnienia dokumentu SAD (M. P. Nr 72, poz. 690) poprzez brak zastosowania w sprawie,

- Art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78, poz. 483) oraz art. 121 § l Ordynacji podatkowej poprzez określenie negatywnych konsekwencji w związku z zastosowaniem się Skarżącego do obowiązujących przepisów prawa, tj. Załącznika nr 6 - Instrukcja wypełnienia dokumentu SAD - do Zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych.

Rozwijając w motywach skargi oraz piśmie procesowym z dnia [...] września 2003 r. zarzuty o charakterze merytorycznym, Skarżący sformułował generalną tezę, że deklarowana wartość celna towaru była prawidłowa, odpowiadała rzeczywistej wartości (cenie) transakcyjnej kształtującej się w wysokości wynikającej z faktury eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu celnym i brak było podstaw do jej korekty (obniżenia) w trybie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego.

Skarżący podkreślił, że umowa zawarta z eksporterem nie zawierała wiążących ustaleń zakresie upustów/zniżek zniżek i nie uprawniała do bezwarunkowego otrzymania upustów. Możliwość uzyskania upustów została uzależniona od spełnienia określonych warunków, upusty mogły zostać przyznane za okresy przeszłe, skarżąca nie była uprawniona do domagania się zadeklarowanych w umowie przez kontrahenta zagranicznego upustów, a wystawianie przez eksportera not kredytowych ( [...] ) stanowiło wyraz dobrej woli eksportera , podyktowanej chęcią ekspansji na polskim rynku. Skarżący podkreślił, że wartość celna w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego nie mogła uwzględniać upustów, a późniejsze rozliczenia Skarżącego nie mogłyby wpłynąć na obniżenie wartości celnej towaru, nawet wtedy gdyby można je powiązać z wartością celną towaru.

Obniżenie w niniejszej sprawie wartości celnej towarów przez organy celne narusza w ocenie Strony przepisy art. 23 i art. 85 Kodeksu celnego.

Następnie Skarżący zarzucił, że podejście władz polskich do kwestii następczego obniżania wartości celnej importowanych towarów odbiega w sposób rażący od stanowiska prezentowanego przez organy Unii Europejskiej, w szczególności, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jeżeli importer nie jest w stanie przedstawić w chwili zgłoszenia celnego dokumentów niezbędnych do wykazania, że określone zniżki zostaną wyłączone z wartości celnej, to zadeklarowana w chwili zgłoszenia celnego wartość transakcyjna nie może podlegać rewizji po dokonaniu importu. Ponadto przepisy dotyczące odliczeń mogą być stosowane tylko jeśli importer chce z nich skorzystać. W konsekwencji nieuwzględnienie przez Dyrektora Izby Celnej istniejącej praktyki unijnej w zakresie nieuwzględniania po dokonaniu zgłoszenia celnego przyznanych stronie rabatów/zniżek stanowi naruszenie zobowiązania do harmonizacji prawa.

Dodatkowo Strona zarzuciła naruszenie Zarządzenia Prezesa GUC z 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, stanowiącego źródło powszechnie obowiązującego prawa, poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie art. 2 Konstytucji i art. 121§1 Ordynacji podatkowej poprzez określenie negatywnych konsekwencji dla Skarżącego na skutek zastosowania się przez Skarżącego do przepisów prawa w postaci w/w Zarządzenia Prezesa GUC.

Skarżący podnosił, że w załączniku nr 6 do w/w Zarządzenia zawierającym instrukcję wypełniania dokumentu SAD przy opisie pola 45 "korekta" wskazano, że należy w nim podać wartość rabatu uwidocznionego na fakturze. Ponieważ przypadek taki nie występował w przypadku Skarżącego brak było w Jego ocenie podstaw do wypełnienia tego pola zgłoszenia. Skoro zatem przepisy w/w Zarządzenia nakładały na importera obowiązek wskazania jedynie upustów uwidocznionych na fakturze, to w ocenie Skarżącego sprzeczne z zasadą praworządności byłoby domniemywanie istnienia obowiązku ujawniania rabatów/upustów udokumentowanych w inny sposób ( i nie występujących w momencie zgłoszenia celnego) i akceptowanie takiego działania narusza art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz podstawowe zasady postępowania, w szczególności art.120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Podniósł ponadto, że umowa zawarta przez Skarżącego w eksporterem nie odnosi się do kwestii związanych z kupnem-sprzedażą towarów , brak było zatem podstaw do załączenia jej do zgłoszenia SAD.

Zastosowanie się przez importera do zawartej w obowiązującym akcie prawnym instrukcji wypełniania dokumentu SAD nie może powodować negatywnych dla niego konsekwencji , a podejście przeciwne zaprezentowane przez organy celne podważa zaufanie obywatela do organów państwa.

Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 21 Kodeksu celnego, który ustala cel określenia wartości celnej.

Podniósł również naruszenie konstytucyjnej zasadny równości poprzez odmienne traktowanie importerów w zakresie ustalania wartości celnej towarów przez organy celne w zależności od tego, jakie skutki fiskalne ma ustalenie tej wartości.

Podsumowując Skarżący podniósł, że decyzje wydane zostały bez wzięcia pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy i przepisów obowiązującego prawa, w oparciu o dowolnie i intencjonalnie oceniony stan faktyczny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowa sprawa jako nie rozpoznana przez NSA przed 1.01.2004 r. podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W myśl art. 85 § 1 ustawy z 9 .01.1997 r. - Kodeks celny, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Stosownie do zasady określonej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy.

W niniejszej sprawie wartość celna przedmiotu importu zadeklarowana została, w przyjętym przez organ celny zgłoszeniu celnym, w wysokości odpowiadającej wartości (cenie) transakcyjnej określonej w fakturze eksportera przedstawionej przy zgłoszeniu.

W wyniku późniejszej kontroli, przeprowadzonej u importera przez funkcjonariuszy celnych, ujawniona została zawarta przez importera z eksporterem Umowa o Dostawach Produktu z dnia [...] listopada 1998 r., w której Strony, ustaliły, że wobec faktu, że importowane środki farmaceutyczne podlegające w części lub całości refundacji przez "rząd polski" podlegają ustawowym ograniczeniom dotyczącym wysokości marży oraz w celu "zapewnienia sobie racjonalnych dochodów" [...] (eksporter) wypłaci importerowi upust stanowiący określony procent wartości leków z listy leków refundowanych zakupionych przez importera. Zgodnie z umową upust miał być należny do zapłaty kwartalnie i wypłacany po wystawieniu przez [...] noty kredytowej w cyklu rozrachunkowym [...] następującym po kwartale kalendarzowym, za który taki upust będzie należny. W dokumentach firmy ujawniono także [...] z dnia [...] .08.2000 r., dotyczącą okresu od października do grudnia 1999 r. odnoszącą się do leku o nazwie [...]. Fakt otrzymania upustu w wysokości 20 % został potwierdzony w piśmie Strony z dnia [...] lutego 2002 r.

Na tym tle istotna w sprawie jest kwestia, czy wartością transakcyjną wyznaczającą wartość celną towaru jest fakturowana przez eksportera cena pomniejszona o odpowiednią kwotę rabatu, czy cena w wysokości określonej w fakturze, nie uwzględniająca obniżki z tytułu rabatu otrzymanego według noty kredytowej.

Zawarta przez skarżącego z eksporterem Umowa o Dostawach Produktu została podpisana przed sprzedażą leków objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym i obowiązywała w dacie tego zgłoszenia celnego. Postanowienia tej umowy stanowiły podstawę udzielania przez eksportera importerowi upustów od wartości zakupionych leków refundowanych. Uzasadnia to ocenę, że rabat został przewidziany przed dokonaniem sprzedaży leków importerowi.

Nie zachodzi tu więc taka sytuacji, gdy - jak w przypadku tzw. rabatu ex post - czynność prawna będąca źródłem prawa kupującego do rabatu dokonana jest dopiero po zgłoszeniu celnym towaru z wystawioną wcześniej fakturą.

Nieuzasadniony jest zarzut Strony, że podpisana przez Stronę z eksporterem umowa nie zawierała wiążących ustaleń w zakresie upustów i nie uprawniała do ich bezwarunkowego otrzymania. Punkt 1 powołanej umowy zawiera stwierdzenie , że "[...] .... udzieli [...] ilościowego upustu od wartości zakupionych produktów z listy leków refundowanych" , w punkcie 2 sformułowanie, że "[...] wypłaci [...] finansowy upust....", w punkcie 3, że "rzeczony upust będzie należny do zapłaty kwartalnie... i "będzie wypłacony". W ocenie sądu powyższe zapisy umowy nakazują przyjąć, że upust został przewidziany w umowie w sposób bezwarunkowy. W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy upusty, chociaż zostały zrealizowane zgodnie z warunkami umowy po dacie zgłoszenia celnego, to kształtowały wartość transakcyjną, gdyż miały istotny wpływ na cenę transakcyjną - obniżały tę cenę w stosunku do podanej w zgłoszeniu celnym.

Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia art. 23§1, §4, §9 i art.85§1 Kodeksu celnego.

W konkluzji stwierdzić należy, że przewidziane umową o dostawach produktu upusty były czynnikiem kształtującym wartość (cenę) transakcyjną towaru w wysokości ceny wynikającej z faktur eksportera przedstawionych przy zgłoszeniu celnym pomniejszonej o upust i tak określona wartość (cena) transakcyjna stanowiła wartość celną towaru.

Jeśli więc strona skarżąca nie zadeklarowała w zgłoszeniu celnym przewidzianego w umowach upustu twierdząc, że w czasie zgłoszenia nie znała wysokości upustu, to mogła i powinna na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego wystąpić z wnioskiem o stosowną korektę zgłoszenia celnego po otrzymaniu noty określającej należny jej upust. Skarżąca nie uczyniła tego jednak.

W tym stanie rzeczy, w świetle art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego, w brzmieniu obowiązującym w czasie zgłoszenia celnego, uzasadniona była korekta (obniżenie) wartości celnej dokonana przez organy celne.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez błędną interpretację postanowień umowy. Zapisy umowy zostały przez organy celne właściwie zinterpretowane i zastosowane, poprzez prawidłowe zweryfikowanie wartości celnej towarów przy uwzględnieniu postanowień umowy.

Nie zasadny jest zarzut naruszenia postanowień art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego z 16 12 1991 r. stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa, m.in. w zakresie prawa celnego, do ustawodawstwa Wspólnoty, poprzez pominięcie praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów celnych.

Unormowania ustawy z dnia 9 01 1997 r. - Kodeks celny, stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, w szczególności regulacje w zakresie wartości celnej przedmiotu importu, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 [zał. do Dz.U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483], które zostały recypowane do Kodeksu celnego.

W konsekwencji, oparte na przepisach tej ustawy rozstrzygnięcia nie mogą być uznane za naruszające prawo Wspólnoty. Należy również zauważyć, że obowiązek dostosowania ustawodawstwa nie przenosi się wprost na stosowanie wykładni dokonywanej przez organy celne i sądy funkcjonujące w krajach Unii Europejskiej. Dopiero od dnia członkostwa w Unii Europejskiej polskie organy celne i sądy obowiązane są stosować wykładnię wynikającą z orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Nie dotyczy to jednakże spraw, które rozpoczęły się przed 1 maja 2004 r.

Ponadto powołane w skardze przykładowe wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości odnoszą się do innych niż występujący w niniejszej sprawie, stanów faktycznych, Skarżący cytuje wyroki dotyczące sytuacji, w których "wartość transakcyjna jest deklarowana w urzędzie celnym zgodnie z regułami naliczania wartości celnej". W niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy wartość transakcyjna towarów została zgłoszona w nieprawidłowej wysokości, a w chwili dokonywania zgłoszenia importer posiadał wiedzę i dokumenty (umowę ), z których wynikało, że istnieją podstawy do ustalenia, że wartość wynikająca z faktury nie jest ostateczną wartością transakcyjną.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 210§4 i 124 Ordynacji podatkowej przez brak odniesienia się organów celnych do zarzutu dotyczącego obowiązku harmonizacji prawa celnego z uwzględnieniem praktyki unijnej i orzecznictwa ETS. Dyrektor Izby Celnej odniósł się w uzasadnieniu decyzji do podniesionego przez Stronę zarzutu w sposób lakoniczny, ale wystarczający w opisanym stanie faktycznym odmiennym od przedstawionego w powołanych orzeczeniach ETS.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji i art. 121§1 Ordynacji podatkowej i zarządzenia Prezesa GUC z dnia 23 września 1997 roku w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych, w tym w szczególności załącznika nr 6 do zarządzenia, który między innymi dotyczy sposobu wypełniania pola 45 dokumentu SAD. Zdaniem Skarżącego w polu 45 podlegały wykazaniu tylko rabaty/upusty wynikające z treści faktury. Interpretacja Skarżącego nie uwzględnia jednak, że faktura nie jest jedynym dokumentem służącym do ustalenia wartości celnej, gdyż zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Ceł określa jedynie przykładowo dokumenty, jakie należy dołączyć do zgłoszenia celnego (§ 166 i § 169 ust 1 zarządzenia Prezesa GUC). Podstawę ustalenia wartości celnej stanowi faktura lub inny dokument. W niniejszej sprawie dołączona do zgłoszenia celnego faktura nie odzwierciedlała rzeczywistej wartości celnej. Z prawidłowych ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia bowiem wynika, że rabat przysługiwał już w chwili zgłoszenia celnego. Skarżąca Spółka deklarując wartość celną towaru była zobowiązana do ujawnienia umowy łączącej ją z eksporterem. W sytuacji, gdy faktura nie odzwierciedla wartości celnej towaru Strona jest obowiązana do złożenia wszystkich dokumentów, które mają znaczenie dla określenia wartości celnej. W razie uchybienia temu obowiązkowi organy celne są uprawnione do zakwestionowania wiarygodności zadeklarowanej ceny transakcyjnej (art. 23 § 7 Kodeksu celnego). Reasumując, należy stwierdzić, że nie ma jednego, jednolitego "wzoru" wymagań dotyczących zgłoszenia celnego. Zgłaszający jest zobowiązany do ujawnienia w dokumencie SAD rzeczywistej wartości celnej i powinien przedstawić organom celnym wszystkie dokumenty odnoszące się do importowanego towaru, które są niezbędne do przeprowadzenia procedury celnej, w tym do prawidłowego ustalenia jego wartości celnej. Treść powołanego § 166 zarządzenia Prezesa GUC, w którym użyto w ust. 1 słowa "w szczególności" , a w ustępie 2 mowa jest o innym dokumencie służącym do ustalenia wartości celnej, wskazuje na bezzasadność wywodów Skarżącej, wiążącej obowiązek podania w dokumencie SAD (pole 45) informacji o udzielonym rabacie tylko wówczas, gdy rabat został uwidoczniony w fakturze. Instrukcja do pola 45 dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy wartość celna wynika z prawidłowo sporządzonej faktury. W sytuacji, gdy wysokość należnej ceny wynika także z innych dokumentów, zgłaszający towar winien je dołączyć do zgłoszenia celnego. Zasadnicze znaczenie dla ustalenia wartości celnej towarów ma bowiem wartość transakcyjna. Przepisy Kodeksu celnego odnoszą wartość transakcyjną do ceny rzeczywistej i ostatecznej. Kodeks celny definiuje wartość transakcyjną jako cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towar sprzedany (art. 23 § 1 Kodeksu). Obowiązki strony wynikające z zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 roku należy zatem interpretować w związku z obowiązkiem prawidłowego zgłoszenia celnego umożliwiającego ustalenie ceny transakcyjnej, a nie ceny wstępnej, prowizorycznej, która już w chwili zgłoszenia celnego nie odpowiada rzeczywistej. Stanowisko takie zajął NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 30.08.2004 r. sygn. akt GSK 814/04.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 21 Kodeksu celnego. Skarżący podniósł, że brak jest podstaw do określenia przez organy celne wartości celnej dla celów innych niż wskazane w art. 21 Kodeksu celnego. Zauważyć należy, że przedmiotem decyzji organów celnych było uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Jak wyjaśnił NSA w wyżej cytowanym wyroku z dnia 30.08.2004 r. syg.akt GSK 814/04 decyzja taka może dotyczyć wszystkich elementów zgłoszenia celnego, w tym także wartości celnej. Możliwości wydania decyzji nie wyłącza okoliczność, że stawka celna jest zerowa. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny uprawniony jest do dokonania z urzędu oceny, czy zgłoszenie jest prawidłowe. Nie można przyjąć takiej wykładni art. 21 Kodeksu celnego, która uniemożliwiałaby ocenę prawidłowości wszystkich elementów zgłoszenia celnego w zakresie deklarowanej wartości celnej. Zarzut ten nie jest uzasadniony, skoro ustawodawca poddał kontroli wszystkie elementy zgłoszenia celnego, a wartość celna zadeklarowana w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego przez stronę nie była prawdziwa.

Nietrafny jest zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez wydanie w sprawie przez organy celne decyzji w wykonaniu polecenia służbowego wynikającego - w ocenie Skarżącego - z pisma Prezesa GUC z 28 września 2001 r. oraz przez odrzucenie wyjaśnień składanych w sprawie przez Skarżącego. Decyzje organów celnych wydane zostały w oparciu o zgromadzony i znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy. Fakt dokonania przez organy celne odmiennej oceny prawnej stanu faktycznego niż dokonana przez Skarżącego nie stanowi o pominięciu jego wyjaśnień i braku obiektywizmu organów orzekających.

Nietrafny jest zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości poprzez odmienne traktowanie importerów w zakresie ustalania wartości celnej towarów przez organy celne w zależności od tego jakie skutki fiskalne ma ustalenie tej wartości. Fakt kontrolowania zgłoszeń celnych pod kątem ustalania wartości celnej towarów w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami nie może być traktowany jako naruszenie przepisów Konstytucji.

Decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów celnych i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych.

Oceny tej nie podważa nieuwzględnienie wniosku dowodowego Skarżącego o wystąpienie do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej o uzyskanie porady na temat zasadności uwzględniania rabatów post-importowych w wartości celnej importowanych towarów.

Wskazany przez Skarżącego problem mógł być bowiem rozstrzygnięty i podlegał rozstrzygnięciu przez krajowe organy celne, bowiem żaden przepis nie zobowiązuje tych organów do występowania w tego rodzaju sprawach o stosowną opinię. Kwestia, która mogłaby być przedmiotem wnioskowanej opinii, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego, nie zachodziły zatem przesłanki do zawieszenia postępowania. W tej sytuacji powyższy wniosek Skarżącego nie był zasadny.

W konkluzji należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Z tych względów, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U .Nr 153,poz.1270)

należało oddalić skargę jako niezasadną.