Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2931/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 54 § 1; art. 80 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. K. i R. K. na postanowienie Ministra Finansów (obecnie: Minister Rozwoju i Finansów) z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez R. i H. małżonków K. (zwanych dalej: "Skarżącymi") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia (...) sierpnia 2016 r. o numerze (...), utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (zwanego dalej: "Dyrektorem Izby") z dnia (...) czerwca 2015 r. o numerze (...) w sprawie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Organ orzekał w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (zwany dalej: "organem egzekucyjnym") wszczął postępowanie egzekucyjne wobec R. i H. małżonków K. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Kierownika P. Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (zwanego dalej: "wierzycielem") o numerach od (...) do (...).

Zawiadomieniem z dnia (...) lutego 2015 r. o numerze (...) organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego Skarżących u dłużnika zajętej wierzytelności będącego Bankiem (...) w P.. Zawiadomienia o zajęciu doręczono Skarżącym wraz z odpisem tytułu wykonawczego oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu (...) lutego 2015 r.

Zawiadomieniem z dnia (...) lutego 2015 r. o numerze (...) organ egzekucyjny uchylił zajęcie z dnia (...)lutego 2015 r. o numerze (...) na wniosek wierzyciela.

W dniu 24 lutego 2015 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo Skarżących z dnia 23 lutego 2015 r. zatytułowane "Zarzuty i skarga na wszczęcie postępowania egzekucyjnego". W treści pisma Skarżący wskazali, iż na podstawie art. 33 pkt 1-2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.e.a.") zgłaszają zarzuty na wszczęcie egzekucji w trybie art. 54 u.p.e.a., bowiem sprawa zwrotu należności nie została ostatecznie rozstrzygnięta, a zatem skoro toczy się postępowanie w sprawie, to tytuł wykonawczy powinien zostać anulowany, a egzekucja umorzona. Skarżący wnieśli o uchylenie tytułu wykonawczego i przeprowadzonych na jego podstawie czynności oraz o zwrot wyegzekwowanych należności.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r. o numerze (...) organ egzekucyjny pozostawił bez rozpatrzenia zgłoszone zarzuty na postępowanie egzekucyjne z uwagi na uchybienie terminu do ich zgłoszenia. Jednocześnie przekazał pismo Skarżących z dnia 23 lutego 2015 r. w pozostałym zakresie Dyrektorowi Izby jako skargę na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Postanowieniem z dnia (...) czerwca 2015 r., Dyrektor Izby oddalił skargę na czynność polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego u dłużnika zajętej wierzytelności, jako niezasadną. W podstawie prawnej przywołał przepisy art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; zwanej dalej: "K.p.a.") oraz art. 54 § 1 i § 5 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż czynność egzekucyjna została dokonana prawidłowo. Skarżących zawiadomiono o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na druku zgodnym z Załącznikiem nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 655). Zawiadomienie to zawierało wszystkie wymagane prawem elementy, wobec czego zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. był niezasadny. Ponadto organ wskazał, iż podnoszona przez Skarżących okoliczność toczącego się postępowania o umorzenie należności objętych tytułem wykonawczym pozostaje bez znaczenia w sprawie, bowiem wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne. Skarżący wnieśli zażalenie na ww. postanowienie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2016 r. Minister utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tych czynności. Minister w całości podzielił stanowisko Dyrektora Izby, iż zajęcie dokonane w oparciu o zawiadomienie z dnia 9 lutego 2015 r. – oceniane jako czynność techniczna – było prawidłowe i spełniało wymogi formalne. Organ wskazał przy tym, iż zawiadomienie sporządzone było na właściwym druku, zawierało podpis uprawnionego pracownika, informowało o skutkach zajęcia oraz zawierało pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, z którego Skarżący skorzystali.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy uznał je za nieuzasadnione. Podkreślił przy tym, iż w chwili podejmowania zakwestionowanej czynności organ egzekucyjny nie miał żadnych informacji, które wskazywałyby na brak podstaw do podejmowania czynności. Skoro bowiem tytuł wykonawczy był aktualny to zasadnie organ egzekucyjny zastosował środek w postaci egzekucji z rachunku bankowego. W ocenie Ministra, toczące się postępowanie w sprawie umorzenia należności nie było przeszkodą w prowadzeniu egzekucji, bowiem dopiero pozytywne rozstrzygnięcie wierzyciela w tym zakresie stanowiłoby taką przeszkodę. Natomiast w przedmiotowej sprawie odmówiono Skarżącym umorzenia należności objętych tytułem wykonawczym, mocą ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) kwietnia 2015 r. o numerze (...). Wprawdzie Skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję, jednakże okoliczność ta również nie była przesłanką uniemożliwiającą prowadzenie egzekucji. Organ odwoławczy wskazał na marginesie, iż skarga ta została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 2616/15.

Postanowienie Ministra z dnia (....) sierpnia 2016 r. Skarżący zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte z naruszeniem zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 K.p.a.) oraz o uchylenie postanowień wydanych wbrew tej zasadzie i nakazanie anulowania kosztów egzekucyjnych, którymi zostali obciążeni.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili rażące naruszenie prawa – zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w przepisach art. 8 i art. 11 K.p.a. – poprzez wszczęcie postępowania egzekucyjnego mimo złożenia wniosku o umorzenie należności, a także brak rozpatrzenia wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych w wysokości 2.156 zł.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem działające w sprawie organy nie naruszyły prawa.

Przedmiotem skargi jest postanowienie oddalające skargę na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu przez organ egzekucyjny wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego, którą wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności egzekucyjnej (§ 3 i § 4). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a., w sprawie skargi na czynności egzekucyjne orzeka organ nadzoru w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Jednocześnie § 6 tego przepisu wskazuje, że wniesienie skargi na czynności egzekucyjne nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, jednakże organ egzekucyjny lub organ nadzoru może w drodze postanowienia wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż skarga składana w trybie art 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego.

Na szczególne podkreślenie zasługuje przy tym okoliczność, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Wskazać także należy, że w literaturze przedmiotu i orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż podstawowym środkiem zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym jest zarzut, którego podstawy wymienione są w art. 33 pkt 1-10 u.p.e.a. Natomiast skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w u.p.e.a., w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a.

Oznacza to, że brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r. o sygn. akt II FSK 568/09, LEX 745753, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r. o sygn. akt III SA/Wa 644/08, LEX 489600; orzeczenia sądów administracyjnych są także dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przedmiotem skargi składanej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być zatem (oprócz przewlekłości postępowania) wyłącznie poszczególne czynności egzekucyjne o charakterze faktycznym i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia takich czynności. Skarga na czynności egzekucyjne może być więc wnoszona na faktyczne czynności o charakterze wykonawczym podejmowane w celu zrealizowania środka egzekucyjnego.

Przyjęcie takiego stanowiska powoduje, że skarga nie przysługuje na czynności procesowe polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, władczo rozstrzygających o prawach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego, np. postanowienia. Skoro bowiem dana czynność objęta jest możliwością zaskarżenia jej w drodze innego środka zaskarżania, to nie ma podstaw do uznania, że służy na nią skarga w rozumieniu przepisu art. 54 u.p.e.a. Tym samym w skardze można podnosić takie okoliczności, które nie są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia.

Sąd badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego winien przede wszystkim ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2010 r. o sygn. akt III SA/Wa 420/10, LEX nr 674988).

Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały – do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu, zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Z art. 80 § 3 u.p.e.a. wynika zaś, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez Skarżących obowiązku o charakterze pieniężnym prawidłowo zastosował powołany wyżej środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego.

Stosując środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (art. 7 u.p.e.a.), organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 9 lutego 2015 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku (...) w P.. Zawiadomienia o zajęciu doręczono Skarżącym wraz z odpisem tytułu wykonawczego oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 10 lutego 2015 r.

W ocenie Sądu, czynność egzekucyjna została dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 80 § 1 u.p.e.a. Prawidłowo przesłano do banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Jednocześnie wezwano dłużnika, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Do przedmiotowego zajęcia wykorzystano prawidłowy druk, to jest odpowiadający wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych.

Czynność egzekucyjna została dokonana zawiadomieniem spełniającym wymogi z art. 67 § 2 u.p.e.a. Zawiadomienie zawierało bowiem wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. i zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a. stanowiło podstawę zastosowania tego środka egzekucyjnego. Czynność egzekucyjna zajęcia wierzytelności pieniężnej została dokonana w oparciu o tytuł wykonawczy doręczony Skarżącym w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego wraz z zawiadomieniem o zajęciu.

Sąd stwierdza również, że uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia je poprzedzającego są wyczerpujące, odnoszą się do podniesionych zarzutów, wskazują podstawy prawne i faktyczne przyjętych rozstrzygnięć.

Wobec powyższego, Sąd przyjął, że działające w sprawie organy nie naruszyły prawa, zaś podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Odnosząc się do twierdzeń podniesionych w skardze, Sąd jeszcze raz wyjaśnia, iż w ramach postępowania zainicjowanego skargą na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie okoliczności, które dotyczą kwestionowanej czynności, czyli zajęcia rachunku bankowego. Natomiast Skarżący formułują zarzuty odnoszące się do prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, których – jak to słusznie wskazywały organy – nie można brać pod uwagę w niniejszym postępowaniu, bowiem wykraczają one poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne.

Niezależnie od powyższego Sąd wskazuje, iż nie mają racji Skarżący, że złożenie przez nich wniosku o umorzenie należności objętych tytułem wykonawczym uniemożliwiało prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z przepisem art. 54 § 6 u.p.e.a., wniesienie skargi na czynności egzekucyjne nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Tym samym złożenie wniosku o umorzenie należności również nie może stanowić przeszkody w prowadzeniu egzekucji. Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FSK 3856/14, okoliczność złożenia wniosku o przyznanie ulgi podatkowej nie stanowi podstawy zgłoszenia zarzutu z art. 33 pkt 1 lub pkt 2 u.p.e.a., gdyż jego złożenie nie wstrzymuje wykonania obowiązku. Dopiero wydanie decyzji o przyznaniu ulgi podatkowej (np. o umorzeniu zaległości podatkowej, o rozłożeniu na raty spłaty należności pieniężnej, o odroczeniu terminu wykonania obowiązku) powoduje zaistnienie tego rodzaju zarzutów (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 października 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 510/10). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, co w pełni akceptuje Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, iż za trafnością powyższego stanowiska może przemawiać również argument, że składanie wniosków zmierzających do umorzenia zaległości, prowadziłoby do konieczności każdorazowego odczekania do czasu wydania ostatecznej decyzji w sprawie takiego wniosku i to niezależnie od tego ile razy taki wniosek (z powołaniem na coraz to inne powody) zostanie złożony. Uniemożliwiłoby to realizację zasady obowiązkowego wszczynania egzekucji ustanowionej w art. 6 u.p.e.a., gdyż w tym czasie zobowiązany mógłby skutecznie i bez ryzyka usunąć majątek spod egzekucji. Ratio legis wskazanych wyżej regulacji wiąże się zatem z zapobieżeniem sytuacji, w której zobowiązany mógłby poprzez dowolne wnioskowanie odraczać rozpoczęcie przymusowego ściągania należności (i np. w tym okresie wyzbywać się podlegającego egzekucji majątku) lub przerywać prowadzone już przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne.

Wskazać zatem należy, iż w niniejszej sprawie Skarżący nie uzyskali pozytywnej decyzji o umorzeniu należności, bowiem Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi – decyzją z dnia (...) kwietnia 2015 r. – odmówił umorzenia kwoty nienależnie pobranych płatności, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na tę decyzję prawomocnym wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 2616/15.

Ponadto należy pamiętać, iż organ egzekucyjny potraktował pismo Skarżących z dnia 23 lutego 2015 r. nie tylko jako skargę na czynności egzekucyjne (do rozpoznania, której właściwy był Dyrektor Izby) ale również jako zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., do których odniósł się w odrębnym postanowieniu z dnia [...] marca 2015 r. o numerze [...], pozostawiając zarzuty bez rozpatrzenia z uwagi na uchybienie terminu do ich zgłoszenia. W postanowieniu tym zawarł jednocześnie pouczenie o możliwości wniesienia zażalenia do Dyrektora Izby. Podkreślić przy tym trzeba, iż postępowanie w tym zakresie nie znajduje się w granicach niniejszej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.) i nie mogło być w żadnej mierze poddane kontroli sądowej.

Za niezasługujące na uwzględnienie uznać należało również zarzuty dotyczące obciążenia Skarżących kosztami egzekucyjnymi, w tym brak odniesienia się Dyrektora Izby do wniosku o ich umorzenie, gdyż jak to już wyżej wskazano, wykraczają one poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne. Zauważyć przy tym należy, iż w postępowaniu ze skargi na czynność egzekucyjną niedopuszczalne jest rozstrzyganie o kosztach egzekucyjnych, w tym o ich umarzaniu, a kwestie te należą do odrębnego postępowania, uregulowanego w art. 64e u.p.e.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia wskazanych przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy. Postępowanie to było – w ocenie Sądu – prowadzone z zachowaniem zasad ogólnych, w tym zasad wynikających z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a.

Z wyłożonych względów skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na postawie art. 151 p.p.s.a.