Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 5/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 19 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2001 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi R.K. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 19 października 2011 r. nr [...], uchylająca w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 27 września 2005 r. nr [...] i ustalająca skarżącej zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 115.070,00 zł.

W wyniku przeprowadzonego wobec skarżącej postępowania w zakresie dochodów pochodzących z nieujawnionych źródeł przychodów, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w decyzji z dnia 27 września 2005 r. ustalił skarżącej, na podstawie art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) - dalej: u.p.d.f., zryczałtowany podatek dochodowy za 2001 r. według stawki 75 %, w kwocie 502.266,00 zł. W toku postępowania organ ustalił, że w 2001 r. skarżąca poniosła wydatki w łącznej kwocie 1.843.302,77 zł, w tym z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej - 1.614.828,52 zł, opłaty skarbowej - 10.000,00 zł, zgromadzenia środków na rachunkach bankowych - 70.251,25, utrzymania rodziny - 141.833,03 zł (zgodnie

z oświadczeniem podatniczki). Na pokrycie powyższych wydatków podatniczka zadeklarowała: przychody z działalności gospodarczej - 659.427,93 zł, alimenty od byłego męża - 7.200,00 zł, kwotę 300.000,00 zł z tytułu podziału majątku dorobkowego małżonków w wyniku rozwodu w 1999 r., pożyczkę otrzymaną od G.K.

w kwocie 500.000,00 zł oraz środki na rachunkach bankowych (łącznie 207.352,02 zł)

i w gotówce (860.000,00 zł), pochodzące z pożyczki w kwocie 1.000.000,00 zł, otrzymanej w 2000 r. od J.K.

Organ pierwszej instancji nie uznał za wiarygodny fakt otrzymania przez skarżącą w 2000 r. pożyczki od J.K. i stwierdził, że środki w kwocie 860.000,00 zł, zadeklarowane jako pochodzące z tej pożyczki, nie mogły stanowić pokrycia wydatków skarżącej w 2001 r. Podobnie uznał organ, że strona nie uwiarygodniła faktu posiadania środków w kwocie 300.000,00 zł, jako otrzymanych od byłego męża T.K. w związku z rozwodem (pierwotnie deklarowanych jako pochodzące z podziału majątku wspólnego, a po ustaleniu że od 1993 r., małżonkowie pozostawali w rozdzielności majątkowej, jako środki wynegocjowane w związku z rozwodem). Ustalona przez organ nadwyżka wydatków skarżącej nad jej przychodami za rok 2001 wyniosła 669.688,47 zł i kwotę tę organ przyjął za podstawę opodatkowania.

Dyrektor Izby Skarbowej we W., po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia 30 maja 2007 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1298/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W.

Sąd uznał prawidłowość oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego

w kwestii braku pokrycia przez skarżącą wydatków poniesionych w 2001 r. ze środków pochodzących z podziału majątku wspólnego małżonków K., dokonanego po orzeczeniu w 1999 r. rozwodu. Wskazując na znajdującą się w aktach sprawy umowę

z dnia 21 maja 1993 r. o zniesieniu wspólności majątkowej pomiędzy małżonkami, skład orzekający stwierdził, że na majątek wspólny mogły się złożyć tylko środki zgromadzone przez małżonków przed tą datą. Skarżąca i jej były mąż nie wskazali, co wchodziło w skład masy majątkowej zgromadzonej przed rozwodem. Natomiast znane organowi dochody skarżącej i jej męża w latach 1993-1999 były bardzo niskie i nie pozwalały nawet na pokrycie kosztów utrzymania. Za nietrafny uznał Sąd argument dotyczący osiągania znacznych dochodów przez T.K. z działalności przestępczej. Jak wskazał Sąd, pochodzenia środków finansowych z przestępstwa nie można bowiem domniemywać, ale powinno ono zostać stwierdzone w postępowaniu karnym, zakończonym wydaniem prawomocnego wyroku.

Sąd uznał natomiast za zasadną skargę w części odnoszącej się do kwestii pożyczki udzielonej podatniczce przez J.K. W ocenie Sądu brak było dostatecznych podstaw do zakwestionowania przedstawionych przez stronę dowodów. Organy podatkowe nigdy nie kwestionowały prawdziwości dokumentu poświadczającego zawarcie umowy pożyczki, wskazując, że został on np. sfałszowany czy też przerobiony. Zatem jego wiarygodność formalna nie została podważona. Zakwestionowanie jednak spornej umowy od strony materialnej, poprzez stwierdzenie jej fikcyjności, w świetle zebranego materiału dowodowego stanowiło, w ocenie składu orzekającego, naruszenie granic swobodnej oceny dowodów.

Orzekając ponownie w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją

z dnia 23 października 2008 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 27 września 2005 r. i ustalił skarżącej należny zryczałtowany podatek dochodowy za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów na kwotę 130.108,00 zł.

Organ, kierując się stanowiskiem Sądu, biorąc pod uwagę zgodne zeznania skarżącej i jej byłego męża oraz wątpliwą wartość zeznań J. i A. K., przyjął, że strona, przedkładając umowę pożyczki zawartą z J.K. i odprowadzając opłatę skarbową od tej umowy w ustawowym terminie, uprawdopodobniła fakt jej zawarcia.

W kwestii natomiast powołanych jako źródło finansowania wydatków środków

w kwocie 300.000,00 zł, otrzymanych przez skarżącą od byłego męża w związku

z rozwodem, organ wskazał na przeprowadzone dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Organ wskazał, że w trakcie ponownie prowadzonego postępowania odwoławczego strona uzupełniła materiał dowodowy o prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r. o sygn. [...] wydany wobec byłego męża T.K. Przekazane stronie środki - w świetle przedłożonego wyroku - miały pochodzić z prowadzonej byłego męża działalności przestępczej. Przesłuchany w charakterze świadka T. K. zeznał, że w okresie objętym zarzutami stawianymi przez Sąd Okręgowy w K. osiągnął korzyść majątkową w wysokości 2.000.000,00 zł.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu przedłożonego przez stronę materiału dowodowego stwierdził, iż z treści przedłożonego przez stronę wyroku wynika wyłącznie, że prowadzona wraz z innymi osobami działalność przestępcza doprowadziła Skarb Państwa reprezentowany przez urzędy skarbowe do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.971.327,00 zł. Z wyroku tego nie wynika natomiast jaką konkretną korzyść finansową uzyskał T. K., a zatem czy uzyskane w ten sposób środki pieniężne pozwalały mu na przekazanie byłej żonie kwoty 300.000,00 zł. Ponadto skazanie świadka za działalność przestępczą prowadzoną w latach 1997-1998 nie dowodzi faktu posiadania tych środków

w listopadzie 1999 r. i przekazania ich we wskazanej wysokości byłej żonie w związku

z orzeczonym w dniu 17 listopada 1999 r. rozwodem. W związku powyższym organ uznał wyjaśnienia skarżącej za niewiarygodne w tym zakresie i stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że T. K. mógł przekazać byłej żonie 300.000,00 zł ani z tytułu podziału majątku dorobkowego, ani jako swoistą rekompensatę za rozpad małżeństwa.

Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1375/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W.

Mając na uwadze prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia

6 lipca 2005 r. sygn. akt [...], skazujący T. K. za działalność

w zorganizowanej grupie przestępczej, Sąd uznał za udowodnione posiadanie przez

T. K. źródła dochodów w postaci działalności przestępczej. Jednakże z ogólnej kwoty udowodnionego wyłudzenia nie można wyprowadzić wniosku, co do rozmiarów bezpośredniej korzyści uzyskanej przez byłego męża skarżącej. Tym samym wyrok ten nie stanowi dowodu uzyskania przez T. K. z tego źródła dochodu w wysokości co najmniej 300.000,00 zł.

W przekonaniu Sądu odmowa przeprowadzenia przez organ podatkowy wnioskowanego przez stronę dowodu z akt sprawy karnej o sygn. akt [...], stanowiła naruszenie art. 188 i 180 § 1 Ordynacji podatkowej. Informacje o faktycznych zyskach T. K. z działalności przestępczej należy uznać za istotne dla postępowania w sprawie, jako że mogą one mieć przesądzające znaczenie dla oceny realnej możliwości uzyskania przez niego z działalności przestępczej spornej kwoty. Organ podatkowy, nie badając tych akt, nie może więc wykluczyć, że sam T. K. lub osoby z nim współpracujące nie wypowiadały się w toku postępowania karnego m. in. co do sposobu wynagradzania osób wystawiających fikcyjne faktury. Doświadczenie podobnych spraw wskazuje, że osoby takie zazwyczaj wynagradzane są ryczałtowo bądź w inny uzgodniony sposób i o wielkości ich faktycznego zysku nie świadczy wartość szkody wyrządzonej przez inne podmioty, korzystające z fikcyjnych faktur.

Według zaleceń Sądu, organ podatkowy powinien w ponownie prowadzonym postępowaniu przeprowadzić dowód z akt sprawy karnej sygn. [...], celem stwierdzenia, czy istotnie – jak podnosi strona – pozwala on na wykazanie rozmiarów faktycznych dochodów T. K. z działalności w grupie przestępczej w 1998

i 1999 r. Następnie organ powinien ocenić, czy w świetle pozostałych okoliczności sprawy sporna kwota 300.000,00 zł mogła zostać przekazana skarżącej w 1999 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 marca 2011 r. oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. na powyższy wyrok WSA we Wrocławiu.

Orzekając ponownie w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją

z dnia 19 października 2011 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 27 września 2005 r. i ustalił skarżącej należny zryczałtowany podatek dochodowy za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów na kwotę 115.070,00 zł.

Dyrektor Izby Skarbowej zapoznał się z aktami sprawy karnej sygn. [...], nie znajdując w nich nowych dokumentów, nieznanych organowi. Wobec powyższego organ podatkowy dokonał analizy dokumentów z akt sprawy karnej o sygn. [...], przekazanych przez Sąd Okręgowy w K., m. in. protokołu przesłuchania

w toku postępowania przygotowawczego T. K. z dnia 6 sierpnia 2002 r.,

w trakcie którego opisał on swój udział w wystawianiu faktur w firmach A.

i B., przyznając że za prowadzenie każdej z firm otrzymywał 5.000,00 zł miesięcznie. Okres działalności T. K. w firmie A. przyjęto zgodnie

z decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 29 lipca 2011 r. nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za luty 1998 r., wystawioną dla kontrahenta firmy A. Na podstawie powyższych dokumentów, organ podatkowy ustalił, że T. K. uzyskał w latach 1997 -1998 z tytułu działalności w firmach A. i B. łącznie 70.000,00 zł i kwota ta została uwzględniona w rozliczeniu przychodów i wydatków małżonków za lata 1997 -1998. Po odliczeniu kosztów utrzymania rodziny, organ przyjął, że w 1999 r. T. K. pozostało do dyspozycji 41.073,85 zł i tylko taką kwotę były mąż mógł przekazać podatniczce.

W konsekwencji organ podatkowy przyjął, że w roku 2001 wydatki w kwocie 153.427,26 zł nie znalazły pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatniczka wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Strona wskazała na naruszenie:

1. art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.f. przez ich zastosowanie

w sprawie, w sytuacji gdy prawidłowo ustalony stan faktyczny nie pozwalałby na przyjęcie, że strona osiągnęła dochody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu,

2. art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej O.p., przez naruszenie obowiązku prawidłowej i obiektywnej oceny zebranego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. pominięciu faktów wynikających z zeznań świadka T. K. dotyczących przekazania swojej byłej żonie kwoty 300.000,00 zł oraz pominięciu okoliczności wynikających z wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r., jako dowodu wskazującego na możliwość dysponowania przez T. K. środkami pieniężnymi pozwalającymi na przekazanie skarżącej kwoty 300.000,00 zł,

3. art. 122 w związku z art. 191 O.p. przez nieprawidłową analizę, niezgodną

z powszechnie przyjętymi regułami przeprowadzania wnioskowania co do faktów, wynikających z dowodu w postaci wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia

6 lipca 2005 r., z którego wynika, że T. K. mógł dysponować środkami pieniężnymi pozwalającymi na przekazanie skarżącej kwoty 300.000,00 zł,

4. art. 122 w związku z art. 188 O.p. przez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych odnośnie sytuacji majątkowej T. K.,

w sytuacji gdy sentencja wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r. jednoznacznie wskazuje, że uszczuplił on mienie Skarbu Państwa na kwotę 2.971.327,00 zł.

Ponadto strona wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego

z dokumentów w postaci:

1. postanowienia Prokuratury Apelacyjnej w K. z dnia 13 sierpnia 2002 r. sygn. akt [...], dotyczącego zabezpieczenia dowodów rzeczowych,

2. postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 sierpnia 2002 r. sygn. akt [...] o tymczasowym aresztowaniu T. K. w postępowaniu przygotowawczym,

3. akt sprawy karnej sygn. akt [...] toczącej się przed Sądem Okręgowym

w K. na okoliczność przestępnego przejęcia kwot należnych Skarbowi Państwa

z tytułu podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w łącznej kwocie co najmniej 191.134.931,40 zł przez m. in. T. K.

w celu wykazania, że T. K. mógł dysponować środkami pozwalającymi na przekazanie R. K. kwoty 300.000,00 zł.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy analizował dokumenty z niezakończonego prawomocnym wyrokiem postępowania o sygn. akt [...], w którym sąd karny nie dokonał jeszcze oceny zeznań oskarżonego

T. K. Skarżąca zaznaczyła, że to postępowanie karne jest jednym z kilku zakończonych bądź toczących się postępowań z udziałem T. K., w których znajdują się dowody potwierdzające, że T. K. mógł przekazać pieniądze R. K. Organ podatkowy nie uwzględnił okoliczności prowadzenia wielu postępowań karnych wobec T. K., których efektem może być skazanie za uzyskanie korzyści majątkowych z tytułu udziału w grupie przestępczej. Nadal przed Sądem Okręgowym w K. toczy się proces karny w sprawie tzw. mafii paliwowej z udziałem T. K. (sprawa o sygn. [...]).

Według skarżącej organ podatkowy nie sprawdził w sposób rzetelny, czy

w materiałach postępowania karnego znajdują się informacje o faktycznych zyskach

T. K. z działalności przestępczej, pomimo że w materiale dowodowym znajduje się dowód w postaci wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r. Ponadto zeznania T. K. są spójne i w racjonalny sposób wyjaśniają przekazanie R. K. środków w wysokości 300.000,00 zł.

Skarżąca zarzuciła, że stanowisko organu podatkowego jest całkowitym zaprzeczeniem wcześniejszych ustaleń Prokuratury Okręgowej w K., która składając wniosek o zastosowanie wobec T. K. tymczasowego aresztowania, jako jeden z dowodów świadczących o popełnieniu zarzucanego czynu, powołała decyzję Urzędu Kontroli Skarbowej. Okoliczność wyłudzenia podatku od towarów

i usług o znacznej wartości była podstawą do tymczasowego aresztowania

T. K. przez Sąd Rejonowy w K.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dniu 24 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania z uwagi na skierowaną do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną, której przedmiotem jest konstytucyjność przepisów będących podstawą dla ustalenia podatku od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu (sygn. akt SK 18/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że Sąd oddalił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wniosek strony o zawieszenie postępowania z uwagi na sprawę zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. SK 18/09. Zawieszenie postępowania z przyczyn wskazanych w tym przepisie jest fakultatywne, a w ocenie Sądu złożenie w roku 2009 skargi konstytucyjnej do TK nie stanowi wystarczającej przesłanki do zawieszenia niniejszego postępowania, albowiem do czasu wydania orzeczenia przez TK istnieje domniemanie zgodności z Konstytucją RP kwestionowanych przepisów prawa.

Na obecnym etapie sprawy kwestią sporną pozostaje otrzymanie przez skarżącą w 1999 r. kwoty 300.000,00 zł od byłego męża T. K. Według skarżącej

T. K. osiągał wysokie dochody z działalności przestępczej, co umożliwiło mu przekazanie skarżącej kwoty 300.000,00 zł. Natomiast zdaniem organu podatkowego,

z działalności przestępczej w latach 1997 – 1998 T. K. uzyskał kwotę 70.000,00 zł, która w części przeznaczona została na utrzymanie rodziny R. i T. K.

Przede wszystkim należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1375/08, który stał się prawomocny w dniu 6 kwietnia 2011 r. Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone

w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W związku

z tym, w niniejszym postępowaniu Sąd jest zobowiązany do kontroli wykonania przez organ podatkowy wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w powyższym orzeczeniu.

WSA w omawianym wyroku zalecił organowi podatkowemu przeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przed Sądem Okręgowym w K. wobec T. K. pod sygn. [...], celem ustalenia rozmiarów faktycznych dochodów byłego męża skarżącej z działalności w grupie przestępczej. Nie można bowiem wykluczyć, że T. K. lub osoby z nim współdziałające wypowiadały się

w toku postępowania karnego m. in. co do sposobu wynagradzania osób wystawiających fikcyjne faktury. Jednocześnie WSA zwrócił uwagę, że ze względu na rozliczenia mające miejsce tylko pomiędzy współdziałającymi podmiotami, zyski

T. K. nie znajdują odzwierciedlenia w ogólnej kwocie wyłudzenia podatku od towarów i usług przez całą grupę przestępczą. Jak wywodził dalej WSA, osoby wystawiające fikcyjne faktury zazwyczaj wynagradzane są ryczałtowo bądź w inny uzgodniony sposób i o wielkości ich faktycznego zysku nie świadczy wartość szkody wyrządzonej przez inne podmioty, korzystające z fikcyjnych faktur.

Dlatego też ponownie należy podkreślić, że uszczuplenie mienia Skarbu Państwa przez wieloosobową grupę przestępczą na kwotę 2.971.327,00 zł nie dowodzi wysokości zysków T. K. z działalności przestępczej. Wysokości osiąganych zysków przez T. K. nie dowodzi ani akt oskarżenia z dnia 20 grudnia 2002 r. sporządzony przez Prokuraturę Okręgową w K. Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej przeciwko całej grupie przestępczej (sygn. akt SO w K. - [...]) ani też wyrok skazujący T. K. Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r. sygn. akt [...].

Wykonując zalecenia WSA, organ podatkowy dopuścił jako dowód w sprawie akta sprawy karnej o sygn. [...], prowadzonej przez Sąd Okręgowy

w K. W aktach tej sprawy brak jest jednak materiałów, pozwalających ustalić wysokość dochodów T. K. z działalności przestępczej (akta te zawierały znany wcześniej organowi akt oskarżenia oraz wyrok skazujący T. K.). Jak ustalił organ podatkowy, postępowanie dotyczące T. K. (sygn. akt [...]) zostało wyłączone z postępowania prowadzonego wobec całej grupy przestępczej do odrębnego rozpatrzenia z uwagi na dobrowolne poddanie się karze przez oskarżonego. Stąd też organ podatkowy zasadnie zwrócił się o nadesłanie materiałów dotyczących T. K. z akt sprawy głównej o sygn. [...]. Następnie, na podstawie dokumentów dotyczących T. K., nadesłanych przez Sąd Okręgowy w K. ze sprawy o sygn. [...], tj. protokołu przesłuchania T. K. w postępowaniu przygotowawczym z dnia 26 sierpnia 2002 r. oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 29 lipca 2011 r. nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za luty 1998 r., wystawionej dla kontrahenta firmy A., organ podatkowy ustalił wysokość dochodów T. K. z działalności przestępczej w spółkach A. i B. za lata 1997 – 1998 w łącznej kwocie 70.000,00 zł. Jak zeznał T. K., z tytułu działalności w każdej ze spółek otrzymywał 5.000,00 zł miesięcznie. Kwota ta została pomnożona przez okres działalności byłego małżonka skarżącej w każdej ze spółek, tj. A. i B.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 120, art. 122, art. 180

§ 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. przez pominięciu faktów wynikających z zeznań świadka T. K. dotyczących przekazania swojej byłej żonie kwoty 300.000,00 zł oraz pominięciu okoliczności wynikających z wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r. Przesłuchany w sprawie T. K. nie wyjaśnił bowiem w sposób przekonujący możliwości dysponowania kwotą 300.000,00 zł, ogólnie powołując się tylko na prowadzenie działalności przestępczej. Natomiast, jak już powyżej wskazano, ogólna kwota uszczuplenia mienia Skarbu Państwa przez wieloosobową grupę przestępcza nie dowodzi wysokości zysków osiągniętych przez poszczególnych członków grupy przestępczej.

Ponadto nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 191 O.p. przez nieprawidłową analizę, niezgodną z powszechnie przyjętymi regułami przeprowadzania wnioskowania co do faktów, wynikających z dowodu w postaci wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r. Jak już wyżej zostało powiedziane, ogólna kwota uszczuplenia mienia Skarbu Państwa przez wieloosobową grupę przestępcza podana w tym wyroku nie dowodzi wysokości zysków osiągniętych

z tej działalności przez T. K.

Nie znajduje również uzasadnionych podstaw zarzut naruszenia art. 122

w związku z art. 188 O.p. przez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowych czynności dowodowych odnośnie sytuacji majątkowej T. K., w sytuacji gdy sentencja wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 lipca 2005 r. jednoznacznie wskazuje, że uszczuplił on mienie Skarbu Państwa na kwotę 2.971.327,00 zł. Dodatkowe postępowanie dowodowe, przeprowadzone przez organ podatkowy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku WSA z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1375/08, wykazało że T. K. mógł uzyskać z tytułu działalności przestępczej

w spółkach A. i B. w latach 1997 – 1998 kwotę 70.000,00 zł.

Odnosząc się do zarzutu wykorzystania przez organ podatkowy materiałów z akt postępowania karnego o sygn. [...], niezakończonego prawomocnym wyrokiem sądu, należy ponownie przypomnieć, że postępowanie dotyczące T. K. (sygn. akt [...]) zostało wyłączone z postępowania prowadzonego wobec całej grupy przestępczej do odrębnego rozpatrzenia z uwagi na dobrowolne poddanie się karze przez oskarżonego i w stosunku do T. K. zapadł w dniu 6 lipca 2005 r. prawomocny wyrok skazujący za popełnione przestępstwa. Wobec powyższe materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu o sygn. [...] nie podlega analizie pod kątem odpowiedzialności karnej T. K., który został już prawomocnie skazany.

Sąd w niniejszym postępowaniu dopuścił na wniosek strony dowód

z postanowienia Sądu Rejonowego w K. Wydział III Karny z dnia 22 sierpnia 2002 r. sygn. akt [...] w przedmiocie tymczasowego aresztowania

T. K. w postępowaniu przygotowawczym oraz dowód z postanowienia Prokuratury Apelacyjnej Wydział do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w K. z dnia 13 sierpnia 2002 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zabezpieczenia dowodów rzeczowych. Z postanowień tych nie wynika jednak, wbrew twierdzeniom strony, kwota zysków osiągniętych przez byłego męża skarżącej z działalności przestępczej. W postanowieniu SR w K., podobnie jak w wyroku SO

w K. z dnia 6 lipca 2005 r., podana została jedynie globalna kwota uszczuplenia mienia Skarbu Państwa w związku z działalnością grupy przestępczej, natomiast środki pieniężne zabezpieczone u T. K. w sierpniu 2002 r. nie dowodzą wysokości zysków osiąganych z działalności przestępczej do roku 1999 r.

Sąd w niniejszym postępowaniu oddalił natomiast wniosek dowodowy strony

o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy karnej o sygn. akt [...], toczącej się przed Sądem Okręgowym w K. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może przeprowadzić jedynie dowód uzupełniający z konkretnie wskazanych dokumentów,

a nie z akt innego toczącego się postępowania sądowego. Poza tym, jak wynika

z informacji SO w K. postępowanie to nie zostało zakończone do dnia rozprawy w niniejszej sprawie prawomocnym wyrokiem, a dopóki nie zapadnie prawomocny wyrok istnieje domniemanie niewinności oskarżonego.

Nieuzasadniony jest zarzut pominięcia przez organ podatkowy innych toczących się wobec T. K. postępowań karnych, w szczególności postępowania przed Sądem Okręgowym w K. [...]. W trakcie postępowania podatkowego strona nie powoływała się na konkretne postępowania karne i nie składała wniosków dowodowych, związanych z tymi postępowaniami.

W ocenie Sądu nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 u.p.d.f., albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że strona osiągała dochody nie znajdujące pokrycia ujawnionych źródłach przychodu.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.