Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1106/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Izabela Najda-Ossowska, Protokolant Marta Sokołowska-Juras, po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1311/14 w sprawie ze skargi Gminy W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 29 września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, sierpień, wrzesień i październik 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w L. na rzecz Gminy W. kwotę 3600 (słownie: trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w L. (dalej: Dyrektor IS) wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1311/14. Sąd ten w wyniku skargi Gminy W. (dalej: Gmina) uchylił decyzję Dyrektora IS z dnia 29 września 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za kwiecień, sierpień, wrzesień i październik 2010 r.

2. Stan sprawy wynikający z wyroku Sądu pierwszej instancji

2.1. W dniu 31 grudnia 2013 r. Gmina złożyła korekty deklaracji VAT-7 za część miesięcznych okresów rozliczeniowych z lat 2009-2013. Jako powód korekt wskazała, że w pierwotnie złożonych deklaracjach nie ujęła podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne, które poniosła w związku z budową infrastruktury wodno-kanalizacyjnej.

2.2. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. zakwestionował złożone korekty i decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r. określił Gminie stosowne zobowiązania w podatku VAT za podane na wstępie miesiące. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor IS decyzją zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji.

2.3. Organy podatkowe uzasadniając takie rozstrzygnięcia, odwołały się m.in. do przepisów art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.; dalej: u.p.t.u.), definiujących podatnika VAT.

Ustaliły, że w podanym okresie Gmina: - wykonywała czynności opodatkowane podatkiem VAT w postaci sprzedaży mienia komunalnego (gruntów, budynków, lokali) oraz usług wynajmu lokali mieszkalnych i użytkowych; - całą ww. infrastrukturę nieodpłatnie udostępniła Zakładowi Usług Komunalnych w W. (później: Gminny Zakład Usług Komunalnych; dalej: Zakład UK), który jest jednostką budżetową gminy, zarejestrowaną jako odrębny podatnik VAT.

Wobec powyższego, zdaniem organów podatkowych, wydatki inwestycyjne związane z rozbudową sieci wodno-kanalizacyjnej oraz bieżącym utrzymaniem tej infrastruktury nie są związane z czynnościami opodatkowanymi Gminy, lecz w sposób bezpośredni i jednoznaczny wiążą się z działalnością w zakresie odprowadzania ścieków i doprowadzenia wody realizowaną przez Zakład UK, tj. odrębnego podatnika, który dysponuje wskazaną infrastrukturą. Z tej przyczyny Gmina nie mogła dokonać odliczenia podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków.

3. Skarga do Sądu pierwszej instancji i odpowiedź na skargę

3.1. W skardze Gmina zarzuciła naruszenie:

1) art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, 2 i 6 u.p.t.u. oraz art. 2, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 3 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, z późn. zm.) przez błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że Zakład UK jest odrębnym od Gminy podatnikiem VAT i w konsekwencji to on, a nie Gmina jest podatnikiem z tytułu odpłatnego świadczenia usług w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków; 2) art. 86 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1, 2 i 6 u.p.t.u. przez uznanie, iż Gminie nie przysługuje prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących poniesione wydatki inwestycyjne związane z budową infrastruktury wodno-kanalizacyjnej; 3) art. 1 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, z późn. zm.; dalej: dyrektywa 112) przez działanie prowadzące do naruszenia zasady neutralności i obciążenie ciężarem podatku VAT podmiotu, który wykorzystuje nabywane towary i usługi do wykonywania czynności opodatkowanych; 4) art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u. przez niezastosowanie i w konsekwencji odmówienie zwrotu powstałej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; 5) art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) z uwagi na prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania na skutek pominięcia argumentów dotyczących braku samodzielności działalności prowadzonej przez Zakład UK (obecnie: Gminny Zakład Usług Komunalnych) oraz kontynuowanie dotychczasowego stanowiska Ministra Finansów, a w następstwie tego nieuwzględnienie poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13.

3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o oddalenie skargi.

4. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji

4.1. Sąd, uznając skargę za zasadną, zaskarżonym wyrokiem uchylił decyzję Dyrektora IS na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.).

4.2. W motywach takiej oceny i rozstrzygnięcia, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że kluczowe znaczenie w tej sprawie miała przywołana wyżej uchwała o sygn. akt I FPS 1/13, zgodnie z którą gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku VAT.

4.3. Nawiązując obszernie do uzasadnienia tej uchwały, Sąd pierwszej instancji wywiódł, że: - mimo wyodrębnienia organizacyjnego gminnej jednostki budżetowej, nie prowadzi ona działalności gospodarczej w sposób samodzielny, czy niezależny od gminy, której majątkiem, w tym środkami finansowymi, dysponuje; - gospodarka finansowa takiej jednostki charakteryzuje się tym, że pokrywa ona swoje wydatki bezpośrednio z budżetu gminy i odprowadza swoje dochody na rachunek tejże jednostki samorządu terytorialnego; - przyjąć należało, że wydatki Gminy związane z budową infrastruktury wodno-kanalizacyjnej przekazanej następnie nieodpłatnie Zakładowi UK, wykorzystującemu tę inwestycję do prowadzenia sprzedaży opodatkowanej, są bezpośrednio związane ze sprzedażą opodatkowaną Gminy, jako podatnika w rozumieniu art. 86 ust. 1 u.p.t.u.; - takie przekazanie mienia nie jest przekazaniem towarów pomiędzy odrębnymi podatnikami, lecz przesunięciem majątku w ramach jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest Gmina, i służącemu tejże Gminie do wykonywania czynności opodatkowanych poprzez swą jednostkę budżetową (organizacyjną) jaką jest Zakład UK (Gminny Zakład Usług Komunalnych); - stanowisko organów naruszało również zasadę neutralności, ponieważ pozbawienie Gminy prawa do odliczenia wiązało się z faktycznym obciążeniem jej tym podatkiem, mimo, że w istocie wykonywała (dzięki tym wydatkom) czynności opodatkowane (organizacyjnie obsługiwane przez Zakład UK, tj. jednostkę niecechującą się na gruncie podatku VAT odrębną podmiotowością w stosunku do Gminy).

5. Skarga kasacyjna i dalsze czynności procesowe

5.1. Dyrektor IS zaskarżył wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

5.2. Sądowi zarzucił naruszenie art. 86 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 1, 2 i 6 u.p.t.u. oraz art. 168 dyrektywy 112 przez błędną wykładnię polegającą na mylnym uznaniu, że Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących poniesione przez nią wydatki inwestycyjne na budowę infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, nieodpłatnie przekazanej Zakładowi UK będącemu jednostką budżetową tej Gminy odrębnie zarejestrowaną na potrzeby podatku VAT - i wskutek tego niewłaściwe zastosowanie tych przepisów.

W ocenie Dyrektora IS powyższe uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, zamiast oddalić skargę z tej przyczyny, że Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur, gdyż udokumentowane nimi wydatki służyły czynnościom opodatkowanym, wykonywanym przez Zakład UK, który był odrębnym podatnikiem VAT.

5.3. Gmina nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na rozprawie w dniu 26 lipca 2016 r. pełnomocnik Gminy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Podkreślił, że prawidłowość zaskarżonego wyroku potwierdza wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 Gmina Wrocław.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie nie odnotowano. Podobnie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a.

6.2. Natomiast skarga kasacyjna Dyrektora IS zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Wyrok Sądu pierwszej instancji nie został bowiem wydany wbrew wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom prawa materialnego i procesowego.

6.3. Oceniając zarzuty ze sfery prawa materialnego należało zauważyć, że oponowanie przez Dyrektora IS wykładni przyjętej przez Sąd pierwszej instancji, wymagałoby zasadniczo podważenia płynącego pośrednio z art. 269 § 1 P.p.s.a. związania uchwałą Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13. Wobec Sądu pierwszej instancji konieczne byłoby więc zbudowanie także skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej w tej płaszczyźnie, czego nie uczyniono. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zajętego w przywołanej uchwale, nie mógł uwzględnić zapatrywania do niej przeciwnego proponowanego przez Dyrektora IS w skardze kasacyjnej.

6.4. Niezależnie jednak nawet od powyższego odnotować trzeba było i to, że pogląd Dyrektora IS nie mógł zostać zaakceptowany również w kontekście stanowiska TSUE wyrażonego w wyroku z dnia 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14.

6.5. Trafnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się (zob. np. wyroki NSA z dnia: 12 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 221/15; 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt I FSK 1664/14 i 16 lutego 2016 r., sygn. akt I FSK 1350/14), że zagadnienie odliczania przez gminy podatku naliczonego z faktur związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego lub gminnej jednostki budżetowej zostało wyjaśnione w odniesieniu do samorządowych jednostek budżetowych przez TSUE w sprawie C-276/14 (Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów). TSUE doszedł do wniosku, że: "Art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego, nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w tym przepisie." Przyjął, że warunkiem uznania podmiotu prawa publicznego za podatnika VAT w rozumieniu dyrektywy 112, jest samodzielne prowadzenie działalności gospodarczej. W tym celu należy zbadać, czy w ramach prowadzenia działalności jednostka taka jest podporządkowana gminie, do której należy (zob. podobnie wyroki: Komisja/Niderlandy, 235/85, pkt 14; Ayuntamiento de Sevilla, C-202/90, pkt 10; FCE Bank, C-210/04, pkt 35–37; a także Komisja/Hiszpania, C-154/08, pkt 103–107). Natomiast o tym, czy jednostka jest podporządkowana gminie decyduje to, czy dana osoba wykonuje działalność we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność oraz czy ponosi ona związane z prowadzeniem działalności ryzyko gospodarcze. Celem stwierdzenia samodzielności danej działalności należy wziąć pod uwagę brak jakiegokolwiek podporządkowania hierarchicznego władzom publicznym podmiotów niebędących częścią struktury administracji publicznej, a także fakt, że działają one na własny rachunek i na własną odpowiedzialność, że swobodnie kształtują zasady wykonywania swojej pracy i że same pobierają stanowiące ich dochód zasadnicze wynagrodzenie (zob. podobnie wyroki: Komisja/Niderlandy, C-235/85, pkt 14; Heerma, C-23/98, pkt 18; a także van der Steen, C-355/06, pkt 21–25).

6.6. Powyższy wyrok potwierdza tezę wcześniej podjętej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13, zgodnie z którą: "w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) gminne jednostki budżetowe nie są podatnikami podatku od towarów i usług." Przepisy prawa krajowego sytuują bowiem jednostki budżetowe względem jednostek samorządu terytorialnego w pozycji podporządkowanej. Przede wszystkim, zgodnie z art. 164 ust. 1 i art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, osobowość prawna, prawo własności i inne prawa rzeczowe przynależą się jednostkom samorządu terytorialnego. Jej jednostki osobowości tej nie mają. Z przepisów ustawy o finansach publicznych wynika natomiast, że o utworzeniu, zakresie kompetencji, połączeniu lub likwidacji takiej jednostki decyduje gmina. Gminna jednostka budżetowa nie ma własnego mienia, natomiast zarządza pewną częścią majątku gminy, która została jej przez tę gminę powierzona. Wszelka działalność mogąca podlegać podatkowi VAT wykonywana jest w imieniu i na rachunek gminy w ramach limitu środków przyznanych jednostce przez gminę w uchwale budżetowej na dany rok. Ponadto wydatki takiej jednostki są pokrywane bezpośrednio z budżetu gminy, a dochody są wpłacane na rachunek gminy. W aspekcie finansowym nie ma zatem związku pomiędzy wynikiem finansowym wypracowanym w ramach działalności gospodarczej wykonywanej przez gminną jednostkę budżetową a poniesionymi przez nią wydatkami i w konsekwencji, ryzyka finansowego związanego z opodatkowanymi czynnościami. Wielkość wydatków gminnej jednostki budżetowej nie jest zatem związana z kwotą osiągniętych przez nią dochodów, którymi nie może ona zresztą dysponować. Co więcej, jednostka budżetowa nie odpowiada też za szkody wyrządzone swoją działalnością, odpowiedzialność tę ponosi wyłącznie gmina.

Innymi słowy jednostki budżetowe nie wykonują działalności we własnym imieniu, na własny rachunek i własną odpowiedzialność oraz nie ponoszą związanego z prowadzeniem działalności ryzyka gospodarczego.

6.7. Wspomnieć też można było, że również na tle statusu prawnego gminnych zakładów budżetowych Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt I FPS 4/15, doszedł do wniosku, że: "W świetle art. 15 ust. 1 oraz art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego, który realizuje powierzone mu zadania własne tej gminy, jeżeli te inwestycje są wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług."

Samorządowy zakład budżetowy nie ma bowiem osobowości prawnej, gdyż działa w imieniu i na rachunek podmiotu, który go utworzył, a kierownik zakładu działa jednoosobowo na podstawie udzielonego pełnomocnictwa. Samorządowy zakład budżetowy realizuje tylko zadania własne jednostki samorządu terytorialnego w zakresie gospodarki komunalnej o charakterze czynności użyteczności publicznej. Wydzielenie mienia na jego rzecz ma jedynie charakter organizacyjny, ponieważ mienie to pozostaje w bezpośrednim władztwie jednostki samorządu terytorialnego, która określa zasady gospodarowania mieniem wydzielonym na potrzeby zakładu. Odpowiedzialność za zobowiązania samorządowego zakładu budżetowego ponosi jednostka samorządu terytorialnego, która go utworzyła. Jednostka samorządu terytorialnego przejmuje również zobowiązania zakładu budżetowego w przypadku jego likwidacji.

6.8. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela poglądy zawarte w powołanych wyżej uchwałach i wyroku TSUE. W ich świetle kwestia statusu podatnika VAT zarówno gminnych jednostek budżetowych, jak i gminnego zakładu budżetowego, traktowana jest jednolicie. Podmioty te nie są odrębnym podatnikiem VAT, a w przypadku podjęcia przez takie jednostki działalności opodatkowanej, podatnikiem będzie gmina.

6.9. Z podanych wyżej względów należało podzielić pogląd wyrażony w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji. Sąd ten trafnie bowiem przyjął, że decyzja Dyrektora IS oparta została na błędnym założeniu, iż gminne jednostki budżetowe mają status odrębnego od gminy podatnika podatku VAT. Sąd pierwszej instancji doszedł zatem do prawidłowego wniosku, że to Gmina jako podatnik VAT była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego, gdyż Zakład UK, jako jednostka budżetowa tej Gminy, nie mógł być odrębnym od niej podatnikiem.

W tej sytuacji nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., albowiem uchybienie prawu materialnemu przez Dyrektora IS prowadziło do konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji na tej właśnie podstawie prawnej.

6.10. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W myśl tego przepisu orzeczono zatem jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

6.11. Natomiast w zakresie orzeczenia w przedmiocie kosztów z punktu drugiego sentencji wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - wyrok Sądu pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję, przy wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie 522.567 zł; - skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Dyrektor IS przed dniem 1 stycznia 2016 r.; - Gmina nie złożyła odpowiedzi na skargę kasacyjną, a na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym była reprezentowana przez radcę prawnego, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, zaś skarga kasacyjna została oddalona.

Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 2, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490, z późn. zm.) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 7 ww. rozporządzenia, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200 tys. zł wynosi 7.200 zł. Zastosowanie przepisów powołanego rozporządzenia uzasadniał przy tym § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2016 r. stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.

O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zatem na podstawie powołanych przepisów, zasądzając kwotę 3.600 zł (50% z 7.200 zł), obejmującą koszty zastępstwa procesowego.