Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3394/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16, art. 18a ust. 11 i ust. 13
journal: Dz.U. 2017 poz 1789
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę


UZASADNIENIE

D. K. w dniu 17 grudnia 2018 r. złożyła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniosek o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach.

Rada Wydziału [...], w dniu [...] stycznia 2019 r. podjęła uchwały o wyrażeniu zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego skarżącej (nr [...]) oraz (nr [...]) o wyznaczeniu trzech członków komisji habilitacyjnej: prof. dr. hab. J. K. jako sekretarza komisji, prof. dr hab. R. C. jako recenzenta i dr hab. I. P. jako członka komisji.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, na podstawie art. 18a ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki (Dz.U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm., powoływana również jako u.s.n.), do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego skarżącej powołała komisję habilitacyjną, w skład której weszli: prof. dr hab. T. M. (przewodniczący komisji), prof. J. K. (sekretarz), prof. K. S. (członek komisji), dr hab. I. P. (członek komisji) oraz recenzenci prof. A. G., prof. R. C., prof. J. A.

Prof. J. A. w recenzji dorobku naukowego skarżącej z [...] maja 2019 r. oraz prof. dr hab. A. G. w recenzji z [...] maja 2019 r. stwierdzili, że D. K. spełnia warunki do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, o których mowa w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki. Trzeci z recenzentów Komisji - prof. dr hab. R. C. w recenzji jej osiągnięć naukowych z [...] listopada 2019 r. ocenił, że habilitantka "przekroczyła próg wymagań" do uzyskania stopnia doktora habilitowanego "w stopniu minimalnym", a jej wniosek o nadanie stopnia doktora habilitowanego nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach "można uznać za uzasadniony w stopniu upoważaniającym do wyrażenia pozytywnej opinii" .

Komisja habilitacyjna na posiedzeniu w dniu [...] marca 2020 r., po zapoznaniu się z dokumentacją dotyczącą postępowania habilitacyjnego dr D. K., w tym autoreferatem habilitantki, wykazem jej publikacji naukowych oraz działalności popularyzującej naukę oraz ze wszystkimi recenzjami oraz opiniami członków komisji habilitacyjnej, działając na podstawie art. 18a ust. 8 u.s.n. w zw. z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1669), podjęła uchwałę wyrażającą pozytywną opinię w sprawie nadania D. K. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach (2 głosy za, 1 głos przeciw, 3 głosy wstrzymujące się).

Rada Naukowa Dyscypliny [...] Uniwersytetu [...], po zapoznaniu się ze stanowiskiem komisji habilitacyjnej przedstawionym w uchwale z [...] marca 2022 r., na posiedzeniu w dniu [...] maja 2020 r., w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów, przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby uprawnionych do głosowania, podjęła uchwałę (nr [...]) o odmowie nadania dr D. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o komunikacji społecznej i mediach (uprawnionych do głosowania - 20 osób, głosowało 18 osób, z czego za odmową nadania skarżącej stopnia naukowego oddano 13 głosów, przeciw 2 głosy, 3 osoby wstrzymały się od głosu).

W uzasadnieniu uchwały Rada Naukowa podała, że dostrzega niebudzącą zastrzeżeń aktywność habilitantki w zakresie popularyzacji nauki, ale również "mankamenty i niedostatki" osiągnięcia naukowego oraz dorobku naukowego i zawodowego skarżącej, polegające m. in. na słabości metodologicznej osiągniecia naukowego, skromnym dorobku (poza osiągnięciem naukowym cztery artykuły, w tym jeden współautorski), skromnym udziale w życiu naukowym (konferencjach naukowych, projektach badawczych). W konkluzji stwierdziła, że przedstawiony w postępowaniu habilitacyjnym dorobek naukowy skarżącej nie wnosi znacznego wkładu w rozwój dyscypliny nauki o komunikacji społecznej i mediach.

D. K. w odwołaniu z 4 lipca 2020 r. od uchwały Rady Naukowej Dyscypliny [...] Uniwersytetu [...] z [...] maja 2020 r. zarzuciła, że została podjęta z naruszeniem art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, nieprawidłowe ustalenie okoliczności sprawy i naruszenie jej słusznego interesu.

D. K. podniosła m. in., że Rada Naukowa wyciągnęła błędne wnioski ze sporządzonych recenzji oraz rekomendacji komisji habilitacyjnej. Zdaniem odwołującej się, skoro recenzenci i komisja habilitacyjna, która opowiedziała się za nadaniem jej stopnia doktora habilitowanego uznali, że spełnia kryteria nadania stopnia doktora habilitowanego, to nie ma podstaw do przyjęcia przez Radę Naukową, że kryteria te nie zostały spełnione. W ocenie D. K., Rada Naukowa "zaprzeczając" opiniom recenzentów oraz komisji habilitacyjnej odnośnie jej dorobku "nie kierowała się poszukiwaniem prawdy i regułami logiki" i nie wykazała, dlaczego odmówiła wiarygodności tym dowodom. D. K. dodała, że recenzja jest opinią specjalisty z danej dziedziny lub pokrewnej, którą zajmuje się kandydat do tytułu naukowego i jako taka, niewątpliwie musi podlegać wszechstronnej ocenie przy podejmowaniu uchwały (wyroki NSA z 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 58/08, z 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 312/13, z 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05).

D. K. w odwołaniu sformułowała ponadto zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 18a ust. 11 i ust. 13 u.s.n. poprzez podjęcie zaskarżonej w sprzeczności z uchwałą komisji habilitacyjnej z [...] marca 2020 r. Odwołująca się stwierdziła, że z powołanych przepisów wynika, że uchwała rady jednostki organizacyjnej (Rady Naukowej Dyscypliny [...] Uniwersytetu [...]) nie powinna być sprzeczna z uchwałą komisji habilitacyjnej. Rozbieżności w tym zakresie mogą być podstawą działań do nałożenia sankcji na Radę Naukową Dyscypliny, który kwestionuje ustalenia Komisji habilitacyjnej jako grona specjalistów, które w sposób najbardziej dogłębny bada dorobek naukowy habilitanta i których ocena powinna być autorytatywna dla Rady Naukowej Dyscypliny. Kwestionowanie przez Radę Naukową (która jest organem kolegialnym i z uwagi na specyfikę swojego działania nic zapoznaje się tak szczegółowo z dorobkiem habilitanta, jak Komisja Habilitacyjna) opinii komisji habilitacyjnej w przedmiocie nadania stopnia naukowego, "rodzi zawsze podejrzenia o nietransparentność działania Rady Naukowej Dyscypliny". Jeżeli Rada Naukowa podejmuje uchwałę "w kontrze do opinii biegłych"(recenzentów komisji habilitacyjnej) oraz wbrew stanowisku tej komisji, powinna szczegółowo i wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko, czego w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła.

Rozwijając tę myśl, skarżąca podniosła, że nowelizacja ustawy o stopniach i tytule naukowym (...) dokonana w 2011 r., miała na celu zapewnienie większej przejrzystości systemu awansów naukowych. Komisja habilitacyjna stała się "głównym ciałem" decydującym o tym, czy danej osobie należy nadać stopień naukowy (a nie jak uprzednio rada wydziału). Uprawnienie komisji habilitacyjnej jako ciała de facto decydującego o przyznaniu stopnia naukowego zostało "zabezpieczone" w art. 18a ust. 13 tej ustawy, w świetle którego rozbieżność pomiędzy opiniami komisji habilitacyjnej a uchwałami rady jednostki organizacyjnej, po przeprowadzeniu przez Centralną Komisję postępowania wyjaśniającego, mogą stanowić przesłankę do działań Centralnej Komisji, polegających na zbadaniu zasadności uchwał o nadaniu lub odmowie nadania stopnia naukowego. Jeżeli Centralna Komisja uzna, że kontrolowana uchwała jest bezzasadna, powinna podjąć działania określone w art. 9 ust. 2 u.s.n.

W konkluzji odwołująca się podkreśliła, że jeżeli komisja habilitacyjna uzna, że należy habilitantowi przyznać stopień doktora habilitowanego to Rada Wydziału nie powinna tego kwestionować.

W konsekwencji, zdaniem D. K., zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z 18a ust. 11 u.s.n. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz.U. Nr 196, poz. 1165).

D. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Radę Naukową Dyscypliny [...] U[...] w [...], na podstawie § 19 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów o powołanie odpowiednich recenzentów do ponownego rozpatrzenia jej dorobku oraz na podstawie art. 29 ust. 1 u.s.n. w związku z art. 77 § 1 oraz 78 § 1 k.p.a. o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z recenzji wydawniczych sporządzonych przez dr hab. G. B. oraz dr hab. R. F., na okoliczność wykazania, że spełnia kryteria do nadania stopnia doktora habilitowanego.

W odwołaniu od uchwały skarżąca wniosła ponadto o wyłączenie z posiedzeń Zespołu [...] Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej, rozpatrującej jej odwołanie, prof. dr hab. J. K., jako osoby biorącej udział w niniejszym postępowaniu habilitacyjnym, na podstawie art. 34b u.s.n i 29 ust. 1 u.s.n. w zw. z art. 24 § 1 pkt 1,4,5 k.p.a.

W toku postępowania odwoławczego Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała dwóch recenzentów do oceny zasadności odwołania D. K. od uchwały Rady Naukowej Dyscypliny [...] U[...] z [...] maja 2020 r.

Prof. dr hab. S. M. w opinii z [...] stycznia 2021 r. stwierdził, że odwołująca się nie posiada odpowiedniego dorobku naukowego do uzyskania stopnia doktora habilitowanego. Nie posiada także dorobku dydaktycznego, publikacji w renomowanych polskich czasopismach naukowych (medioznawczych). W konsekwencji ocenił, że jej odwołanie jest nieuzasadnione. Drugi z recenzentów - prof. zw. dr hab. T. K. w recenzji dotyczącej zasadności odwołania D. K. od uchwały Rady Naukowej Dyscypliny [...] U[...] z [...] maja 2020 r. stwierdził, że osiągnięcie naukowe habilitantki nie wnosi w wystarczającym stopniu nowych ustaleń naukowych w dyscyplinie nauk o komunikacji społecznej i mediach. Objętość pracy i ilustracje same w sobie nie tworzą "znacznego wkładu naukowego". Zdaniem recenzenta, większość dorobku naukowego i nadawczego D. K. dotyczy zagadnień mieszczących się w dziadzinie nauk humanistycznych (przede wszystkim w obszarze nauki o sztuce). W związku z tym jej odwołanie uznał za nieuzasadnione.

Zespół [...] Nauk Społecznych Rady Doskonałości Naukowej w dniu [...] kwietnia 2020 r., po zapoznaniu się z odwołaniem D. K. od uchwały Rady Naukowej Dyscypliny [...] z [...] maja 2020 r., w głosowaniu tajnym wypowiedział się przeciw jego uwzględnieniu i uchyleniu zaskarżonej uchwały. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że w posiedzeniu Zespołu nie brała udziału prof. J. K.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych Rady Doskonałości Naukowej decyzją z [...] kwietnia 2021 r., wydaną na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w zw. z art. 179 ust. 2 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.), utrzymała w mocy uchwałę Rady Naukowej Dyscypliny [...] U[...] z [...] maja 2020 r. o odmowie nadania dr D. K. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach (wynik głosowania Prezydium Rady - za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 1 głos, przeciw uchyleniu – 9 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

W uzasadnieniu decyzji Rada Doskonałości Naukowej przedstawiła sylwetkę naukową skarżącej, podała, że jej działalność naukowa dotyczy historii prasy głównie w aspektach grafiki i ilustracji w różnych czasopismach od połowy XVIII wieku, odwołała się do jej dorobku naukowo-dydaktycznego, w tym monografii pt. "[...]" i stwierdziła, że skarżąca nie spełnia wymogu ustawy określonego w art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, ponieważ jej osiągnięcia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, nie stanowią znacznego wkładu w rozwój dyscypliny naukowej.

Rada Doskonałości Naukowej podała, że postępowanie w sprawie nadania dr D. K. stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Recenzje jej dorobku naukowego, sporządzone na potrzeby postępowania habilitacyjnego przez osoby reprezentujące właściwe dziedziny i dyscypliny naukowe są merytoryczne, a ich autorom nie można zarzucić stronniczości.

W dalszej części decyzji Rada Doskonałości Naukowej odwołała się do recenzji prof. dr. hab. A. G., prof. J. A. oraz prof. dr hab. R. C., przytaczając ich fragmenty. Rada dokonując oceny tych recenzji stwierdziła, że recenzja prof. J. A. jest lakoniczna, natomiast recenzja prof. dr hab. R. C., "zawierająca elementy zarówno pozytywne jak i negatywne", jest najbardziej wnikliwa. Wynika z niej, zarówno tematyczne powiązanie cyklu publikacji, wspólny dla nich obszar badawczy (polskie czasopisma), ale również to, że dorobek kandydatki jest skromny ilościowo, niemal w całości zaliczony do głównego osiągnięcia. D. K. nie ma osiągnięć w pracy ze studentami, w szczególności w zakresie promocji prac licencjackich, magisterskich lub opieki nad studencką działalnością naukową.

Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji odwołał się również do stanowiska komisji habilitacyjnej, podał że uchwała Komisji z [...] marca 2020 r., została podjęta w drugim głosowaniu (w pierwszym 2 osoby opowiedziały się za nadaniem skarżącej stopnia doktora habilitowanego, 2 osoby były przeciw, 2 wstrzymały się od głosu, w ponownym głosowaniu 2 osoby opowiedziały się za nadaniem D. K. stopnia doktora habilitowanego, 1 osoba była przeciw, 3 osoby wstrzymały się od głosu). Rada Doskonałości Naukowej przywołała ponadto stanowisko organu I instancji wyrażone w uchwale z [...] maja 2020 r., zgodnie z którym przedłożone do oceny przedsięwzięcie naukowe, w niewystarczającym stopniu spełnia wymóg wniesienia nowych ustaleń naukowych w dyscyplinie, w jakiej habilitantka ubiega się o stopień doktora habilitowanego, czyli nauk o komunikacji społecznej i mediach. Objętość i ilustracje samo z siebie nie tworzą "znaczącego wkładu naukowego", a nawet utrudnia jego wydobycie z tak licznych stron, odwoływanie się doń w literaturze, także polskiej, czego pośrednim dowodem może być brak cytowania nie tylko w bazach danych (Web of Knowledge czy Scopus), ale i Google Scholar (dr K. ma tam po dwa cytowania, lecz ani jednego z przedłożonej monografii). Dorobek naukowy i badawczy dr D. K. w wyraźny sposób pozycjonuje habilitantkę nie w zakresie nauk o mediach, lecz w kulturoznawstwie i naukach o sztuce. Większość publikacji naukowych, wystąpień na konferencjach naukowych, podejmowanych badań naukowych wymienionych przez habilitantkę w dokumentacji przygotowanej dla postępowania habilitacyjnego, dotyczy zagadnień mieszczących się w dziedzinie nauk humanistycznych, a w nich w obszarze nauk o sztuce, a w słabszym stopniu w kulturoznawstwie.

Rada Doskonałości Naukowej podniosła, że uchwała o odmowie nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego podjęta została po przeprowadzeniu dyskusji na temat dorobku naukowego D. K. oraz podkreśliła, że za odmową nadania skarżącej stopnia doktora habilitowanego oddano 13 głosów, 2 osoby głosowały przeciw, a wstrzymały się 3 osoby.

Z tych wszystkich względów Rada Doskonałości Naukowej stwierdziła, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

D. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z [...] kwietnia 2021 r. zarzuciła tej decyzji naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 140, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n., art. 16 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 18a ust. 11 u.s.n. oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 1 września 2011 r. w sprawie kryteriów oceny osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego (Dz.U. Nr 196, poz. 1165) i w konsekwencji naruszenie art. 21 ust. 2 u.s.n. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy uchwały Rady Naukowej Dyscypliny [...] Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia [...] maja 2020 r.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że Rada Doskonałości Naukowej nie rozpatrzyła w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postaci m. in. jej dorobku habilitacyjnego, recenzji prof. dr hab. S. M. oraz prof. dr hab. T. K., naruszyła jej słuszny interes oraz nie wyjaśniła powodów z powodu których, z naruszeniem zasad logiki i doświadczenia życiowego, wbrew stanowisku recenzentów oraz komisji habilitacyjnej, odmówiła skarżącej nadania stopnia doktora habilitowanego.

Zdaniem skarżącej, recenzje sporządzone w postępowaniu odwoławczym na zlecenie Rady nie odnoszą się do tych aspektów, których dotyczyły opinie recenzentów, powołanych w postępowaniu przed organem I instancji, a dotyczą jedynie zasadności jej odwołania i nie zostały ocenione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie D. K., prof. dr hab. S. M. oraz prof. dr hab. T. K. również nie odnieśli się w swoich recenzjach w żaden sposób do zarzutów zawartych w odwołaniu, postawionych względem prowadzonego postępowania habilitacyjnego. Recenzje mają charakter arbitralny, niepoparty wyczerpującą analizą i uzasadnieniem. Konkluzje nie pozostają w związku z treścią recenzji, są arbitralne względem wywodu zawartego w recenzjach i nie wykazują większego związku z ich treścią. Recenzje nie wskazują na kryteria, w świetle których recenzenci dokonują swoich szczątkowych ocen. Ich autorzy nie wykazali, dlaczego dyskwalifikują trzy pozytywne recenzje w postępowaniu habilitacyjnym i ich wartość jako dowodów w sprawie oraz pozytywną uchwałę komisji habilitacyjnej i na jakiej podstawie. W recenzjach brak praktycznie jakiejkolwiek samodzielnej oceny dorobku naukowego skarżącej. Nie czyni tego również, zdaniem skarżącej, Rada Doskonałości Naukowej, nieprawidłowo poprzestając na odwołaniu się do stanowiska swoich rzeczoznawców. Rada Doskonałości Naukowej nie była związana sporządzonymi recenzjami i mogła wydać rozstrzygnięcie odmienne od ocen dokonanych przez recenzentów, w szczególności jeżeli recenzje były niekompletne, ponieważ nie zawierały merytorycznej oceny jej dorobku naukowego.

Skarżąca dodała, że jeżeli Rada Doskonałości Naukowej podjęła swoją decyzję w kontrze do opinii biegłych, jakimi są recenzenci w postępowaniu habilitacyjnym oraz wbrew komisji habilitacyjnej, powinna w sposób szczegółowy, merytoryczny i wyczerpujący uzasadnić swoje stanowisko, powinna dokonać konfrontacji recenzji z przewodu habilitacyjnego z recenzjami swoich rzeczoznawców i wyciągnąć z tego właściwe, logiczne wnioski, czego w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Rady Naukowej Dyscypliny [...] U[...] z [...] maja 2020 r. oraz przekazanie sprawy innej jednostce habilitacyjnej niż Rada Naukowa Dyscypliny [...] U[...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Rada Doskonałości Naukowej w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje"

Zaskarżona przez D. K. decyzja Rady Doskonałości Naukowej nie narusza prawa i dlatego jej skarga jest nieuzasadniona.

W zaskarżonej decyzji Rada Doskonałości Naukowej podzieliła stanowisko Rady Naukowej Dyscypliny [...] U[...] wyrażone w uchwale z [...] maja 2020 r., że skarżąca nie spełnia warunków do uzyskania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach, określonych w art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Jej osiągniecia naukowe, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, nie stanowią bowiem znacznego wkładu w rozwój dziedziny nauk społecznych. Zaskarżona decyzja Rady Doskonałości Naukowej oraz utrzymana nią w mocy uchwała Rady Naukowej Dyscypliny [...] U[...] zostały podjęte na podstawie uchwały komisji habilitacyjnej z [...] marca 2021 r., powołanej do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego dr D. K., pozytywnie opiniującej jej wniosek o nadanie stopnia doktora habilitowanego.

Skarżąca w skardze do Sądu zarzuciła, że Rada Doskonałości Naukowej nie rozpatrzyła w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w postaci m. in. jej dorobku habilitacyjnego, recenzji sporządzonych w postępowaniu odwoławczym (prof. dr hab. S. M. oraz prof. dr hab. T. K.). Zdaniem skarżącej, recenzje sporządzone przez wymienionych profesorów w żaden sposób nie odnoszą się do zarzutów zawartych w odwołaniu, są arbitralne, nie zawierają dostatecznego uzasadnienia.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 18a ust. 11 ustawy i stwierdziła, że jeżeli Rada Doskonałości Naukowej podjęła decyzję w kontrze do opinii biegłych, jakimi są recenzenci w postępowaniu habilitacyjnym oraz wbrew komisji habilitacyjnej, to powinna w sposób szczegółowy, merytoryczny, wyczerpujący uzasadnić swoje stanowisko.

Sąd uznaje te zarzuty za nieuzasadnione. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja i uchwała Rady Naukowej Dyscypliny [...] Uniwersytetu [...] z [...] marca 2022 r. o odmowie nadania skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki o mediach nie naruszają prawa, tak materialnego, jak i procesowego. Wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Całość materiału dowodowego tej sprawy potwierdza, że postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego, sprawa została przez organ wszechstronnie rozpatrzona i nie doszło do uchybień, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia m. in. art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 u.s.n. także nie są uzasadnione. Organ nie naruszył też art. 16 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 18 ust. 11 ustawy o stopniach naukowych i tytule (...), jak też § 14 ust. 2 rozporządzenia z dnia 19 stycznia 2018 r. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny i został ustalony w pełni.

Wbrew zarzutom skargi, nie ma podstaw do przyjęcia, że organ nie wziął pod uwagę pozytywnej opinii komisji habilitacyjnej. Zdaniem Sądu z zawartego w art. 18 ust. 11 sformułowania, że rada jednostki organizacyjnej podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie opinii komisji habilitacyjnej, nie wynika, że opinia komisji habilitacyjnej jest wiążąca dla podmiotu podejmującego decyzję w takiej sprawie. Wskazuje na to nadanie temu stanowisku komisji formy opinii, która jeżeli konkretny przepis ustawy nie stanowi inaczej, co do zasady nie ma w sprawie charakteru decydującego. Podjęcie uchwały na podstawie opinii komisji oznacza zatem, że opinia jest formalnym warunkiem podjęcia decyzji w sprawie nadania lub o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Organ podejmujący taką decyzję ma zaś obowiązek rozpatrzenia treści opinii, nie będąc związany jej ostateczną konkluzją.

Ze względów wyżej przedstawionych nie można zarzucić organom podejmującym decyzje w tej sprawie, że nie uwzględniły pozytywnej rekomendacji Komisji Habilitacyjnej udzielonej skarżącej, skoro jak wynika z akt sprawy, ich członkowie zapoznali się z nią i ją rozważyli.

Na marginesie można dodać, że o braku związania właściwej jednostki treścią opinii komisji habilitacyjnej świadczy art. 18a ust. 13, który stanowi, że rozbieżności pomiędzy opiniami komisji habilitacyjnej a uchwałami rady jednostki organizacyjnej, mogą stanowić przesłankę do działań CK, o których mowa w art. 9 ust. 1- 3.

Sąd zauważa również, że stanowisko skarżącej w tej kwestii nie jest konsekwentne. Z jednej strony twierdzi bowiem, że uchwała narusza art. 18a ust. 11 i ust. 13 ustawy (bo jest sprzeczna ze stanowiskiem Komisji), a jednocześnie podnosi, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały powinien uzasadnić powody podjętego rozstrzygnięcia, sprzecznego ze stanowiskiem Komisji Habilitacyjnej.

W sprawie nie ma też mowy o dowolnej ocenie materiału dowodowego. Z całości akt postępowania, w tym uchwał i protokołów wynika, że uchwała organu I instancji podjęta została po zapoznaniu się z recenzjami, uchwałą komisji habilitacyjnej i po dyskusji. Jak już powiedziano, Rada Naukowa Dyscypliny [...] Uniwersytetu [...] miała prawo do wyrażenia własnego stanowiska w sprawie, odmiennego od stanowiska recenzentów i komisji habilitacyjnej i w konsekwencji uznania, że osiągnięcia naukowe będące podstawą wniosku habilitanta, nie mogą zostać uznane za istotny wkład w rozwój dyscypliny nauka o mediach.

Sąd nie podziela również stanowiska skarżącej, że organ odwoławczy nie rozważył w sposób dostateczny recenzji dotyczących zasadności odwołania, sporządzonych przez prof. dr hab. S. M. i prof. zw. dr hab. T. K. Z akt sprawy wynika, że recenzje te wraz z pozostałym materiałem dowodowym zostały udostępnione członkom Prezydium RDN i następnie omówione przez Przewodniczącego Zespołu [...] Nauk Społecznych na posiedzeniu Prezydium Rady Doskonałości Naukowej w dniu [...] kwietnia 2021 r. (protokół z posiedzenia Prezydium RDN z [...] kwietnia 2021 r.).

W ocenie Sądu, nie ma podstaw do tego, aby uznać, że wymienione recenzje nie mogły stanowić dowodu w niniejszej sprawie. Odnoszą się bowiem do całości postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją i nie można uznać, że są wadliwe dlatego, że nie ustosunkowują się wprost do każdego z zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od uchwały organu I instancji. Należy przypomnieć, że prof. dr hab. S. M. w opinii dotyczącej zasadności odwołania skarżącej stwierdził, że odwołująca się nie posiada odpowiedniego dorobku naukowego oraz dorobku dydaktycznego do uzyskania stopnia doktora habilitowanego, a w konsekwencji jej odwołanie jest nieuzasadnione. Drugi z recenzentów - prof. zw. dr hab. T. K. w recenzji dotyczącej zasadności odwołania D. K. od uchwały Rady Naukowej Dyscypliny [...] U[...] z [...] maja 2020 r. stwierdził, że osiągnięcie naukowe habilitantki nie wnosi w wystarczającym stopniu nowych ustaleń naukowych w dyscyplinie nauk o komunikacji społecznej i mediach, a ponadto że w postępowaniu w niniejszej sprawie nie dopatrzył się uchybień. W związku z tym jej odwołanie uznał za nieuzasadnione.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 zdanie pierwsze, ustawy z dnia 14 marca 2003 r., w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie o nadanie stopnia naukowego różni się znacznie od typowego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji (Rady Naukowej) nie może być wyczerpujące i nie musi ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 902/09, wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1226/09, wyrok NSA z dnia 13 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 2222/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego powodu zawarty w skardze zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga D. K. jest nieuzasadniona. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2022 r., poz. 329), stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub orzeczenia o nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 powołanej ustawy procesowej, orzekł jak w sentencji.