Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1630/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki
article: art. 27
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 793/14 w sprawie ze skargi D.G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od skarżącego D.G. na rzecz Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 793/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi D.G. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Rady Instytutu [...] Uniwersytetu Wrocławskiego z dnia [...] listopada 2013 r.

Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wnioskiem z 26 września 2013 r. D.G. zwrócił się do Rady Instytutu [...] Uniwersytetu Wrocławskiego o wszczęcie postępowania o nadanie mu tytułu profesora nauk [...] w dyscyplinie [...] w oparciu o art. 27 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm., zwanej dalej ustawą z 2003 r.), na podstawie przepisów w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy. W dniu 8 października 2013 r. Rada powołała Komisję ds. postępowania o nadanie skarżącemu tytułu naukowego profesora, która ustaliła, że dniem otwarcia procedury o nadanie tytułu naukowego profesora jest dzień podjęcia uchwały przez Radę danej jednostki. Uchwałą z [...] listopada 2013 r., nr [...], Rada Instytutu [...] Uniwersytetu Wrocławskiego, na podstawie art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z 2003 r. odmówiła wszczęcia postępowania o nadanie skarżącemu tytułu wskazując, że z uwagi na upływ wskazanych w ustawie terminów, nie ma możliwości procedowania wniosku skarżącego według przepisów starej ustawy.

Skarżący w odwołaniu podniósł, że występował do Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z zapytaniem odnośnie interpretacji przepisów i uzyskał informację, że ostateczny termin złożenia wniosku z wyborem przez zainteresowanego przepisów prawnych, według których ma toczyć się postępowanie, upływał z dniem 30 września 2013 r.

Wskazaną na wstępie decyzją, Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, działając na podstawie art. 27 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy z 2003 r., utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu wskazała na redakcję art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 84, poz. 455 ze zm.), zwanej dalej ustawą zmieniającą lub ustawą nowelizującą, z którego wynika, że wskazany w tym przepisie dwuletni termin odnosi się nie do daty samego wniosku, lecz do jego skutku prawnego w postaci wszczęcia odpowiedniego przewodu lub postępowania. Mowa w nim bowiem o prowadzeniu w tym terminie przewodów albo postępowań, a pierwszą uchwałą w sekwencji czynności w postępowaniu o nadanie tytułu profesora jest uchwała rady jednostki organizacyjnej o jego wszczęciu. W ocenie organu nie można przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było dopuszczenie do stosowania poprzedniej regulacji także w razie złożenia wniosku o wszczęcie odpowiedniego przewodu albo postępowania przed dniem 30 września 2013 r., bez wszczęcia postępowania w tym przedmiocie przez odpowiedni organ.

W skardze na powyższą decyzję D.G. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją uchwały Rady Instytutu [...] Uniwersytetu Wrocławskiego z [...] listopada 2013 r., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że organy obu instancji nie dokonały żadnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, które pozwalałyby na stwierdzenie, że nie ma możliwości procedowania nad wnioskiem skarżącego na podstawie przepisów ustawy z 2003 r. w wersji sprzed nowelizacji z 18 marca 2011 r. oraz bezzasadnie uznały, iż dwuletni termin zawarty w przepisach intertemporalnych ustawy nowelizacyjnej odnosi się nie do daty złożenia wniosku, a do daty wszczęcia odpowiedniego przewodu lub postępowania. W jego ocenie podstawą odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora może być jedynie okoliczność niedopełnienia formalnych warunków prowadzenia takiego postępowania, czy też niespełnienia przesłanek wymaganych przed nowelizacją z 2011 r. W przedmiotowej sprawie żadna z tych okoliczności nie wystąpiła. Wszystkie kwestie formalne, pozwalające na nadanie wnioskowi dalszego biegu, zostały spełnione. Spełnione zostały również materialnoprawne warunki nadania mu tytułu profesora. Zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy zmieniającej, wyboru przepisów, na podstawie których ma być prowadzone postępowanie, dokonuje osoba, która złożyła w okresie od 1 października 2011 r. do 30 września 2013 r. wniosek o wszczęcie odpowiedniego postępowania ze wskazaniem przepisów, na podstawie których ma się ono toczyć. Zdaniem skarżącego nawet gdyby przyjąć, że literalne brzmienie przepisu nie było dostatecznie jasne, stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z 2003 r., odpowiednie zastosowanie winien mieć art. 61 § 3 K.p.a., zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do wykładni przepisu art. 33 ust. 2 ustawy zmieniającej. Powołując się na art. 27 ust. 1-3 ustawy z 2003 r., Sąd przyjął, że analiza powyższych przepisów, a w szczególności ust. 3 i odpowiadającego mu w zakresie istotnym dla rozpoznawanej sprawy ust. 2, prowadzi do wniosku, że w istocie postępowanie przed radą właściwej jednostki organizacyjnej uczelni składa się z dwóch etapów. W ramach pierwszego z nich podejmowane są czynności przed podjęciem uchwały o wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora, drugi natomiast następuje po podjęciu uchwały w powyższym zakresie. W przepisie tym mowa jest bowiem o czynnościach postępowania kończących się stosowną uchwałą rady. Rację ma przy tym organ, że pierwszą uchwałą w sekwencji czynności w postępowaniu o nadanie tytułu profesora jest uchwała rady jednostki organizacyjnej o jego wszczęciu. Nie oznacza to jednak, że ta uchwała wszczyna postępowanie o nadanie tytułu profesora. Skoro przed jej podjęciem podejmowane są czynności postępowania, to oznacza, że postępowanie już się toczy, a przyczyną sprawczą jego wszczęcia był wniosek uprawnionego podmiotu. Takie rozumienie powyższego przepisu odpowiada treści art. 61 § 3 K.p.a., który stosownie do przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z 2003 r. ma odpowiednie zastosowanie. Zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a., datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wobec tego postępowanie w zakresie nadania skarżącemu tytułu naukowego profesora zainicjował jego wniosek i od tego momentu toczyło się już postępowanie, wywołując skutek prawny w postaci wszczęcia odpowiedniego przewodu lub postępowania w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej. Przepis ten jest przepisem przejściowym, który uwzględniając to, że przygotowanie rozprawy doktorskiej albo rozprawy habilitacyjnej trwa o wiele dłużej niż vacatio legis ustawy z dnia 18 marca 2011 r., a do tego nie w każdym przypadku jest możliwe dostosowanie się do nowych materialnoprawnych wymogów dotyczących odpowiednich postępowań wprowadzonych przez tę ustawę, zapewniał zainteresowanym do 30 września 2013 r. możliwość wyboru przepisów jednocześnie materialnoprawnych i proceduralnych – dotychczasowych albo nowych, według których ma toczyć się postępowanie w ich sprawie. W powyższe wpisuje się zasada pewności prawa, która może być zrealizowana tylko przy takim rozumieniu omawianego przepisu, jaki przedstawiono powyżej. Przyjmując za prawidłowe stanowisko organu, takiej pewności by nie było. Niezależnie bowiem od daty złożenia wniosku, osoba zainteresowana nie miałaby żadnej gwarancji podjęcia – w zakreślonym powyższym przepisem terminie – uchwały o wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora. Kandydat do tytułu profesora nie ma bowiem żadnych instrumentów prawnych, pozwalających na doprowadzenie do podjęcia stosownej uchwały.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie, w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, zarzucono naruszenie przepisu art. 33 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej oraz art. 27 ust. 1, 2, 3 pkt 1 i art. 29 ust. 1 ustawy z 2003 r. w zw. z art. 61 § 1 K.p.a. przez przyjęcie, że:

- wszczęcie postępowania o nadanie tytułu profesora następuje na skutek złożenia stosownego wniosku przez osobę zainteresowaną, a datą wszczęcia tego postępowania jest data złożenia wniosku, a nie data podjęcia uchwały przez jednostkę uczelni w trybie art. 27 ust. 3 pkt 1 ustawy;

- stanowisko Sądu znajduje oparcie w wykładni celowościowej tych przepisów w powiązaniu z art. 61 § 1 K.p.a., co nie uwzględnia tego, że ustawa z 2003 r. jako przepis szczególny odmiennie reguluje kwestię wszczęcia postępowania w sprawie awansu naukowego.

Na podstawie kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania zarzucono naruszenie art. 133, 134 § 1, 135, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1a, 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., w zw. z art. 61 § 1 K.p.a. na skutek uznania, że wniosek skarżącego został złożony w terminie wskazanym w ustawie i na skutek nieuwzględnienia szczególnego trybu postępowania o nadanie stopnia i tytułu naukowego.

W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub ewentualnie o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z redakcji art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej wynika, iż wskazany w tym przepisie dwuletni termin odnosi się nie do samego formalnego wniosku osoby ubiegającej się o tytuł naukowy, ale do jego skutku w postaci wszczęcia odpowiedniego przewodu albo postępowania w drodze uchwały odpowiedniej jednostki naukowej. Zwrócono uwagę, że na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy w wersji sprzed nowelizacji, postępowanie o nadanie tytułu profesora mogła wszcząć rada jednostki organizacyjnej z własnej inicjatywy za zgodą zainteresowanego albo na wniosek strony poparty opiniami 3 osób z tytułem profesora. W przypadku skarżącego te wymogi nie zostały spełnione, gdyż wniosek nie został poparty opiniami trzech osób z tytułem profesora, a Rada Instytutu nie wszczęła postępowania w terminie zakreślonym w art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej. Wykładnia tego przepisu, jako wyjątku od zasady, powinna być dokonywana ściśle, tym bardziej, że samo złożenie wniosku nie gwarantuje wszczęcia takiego postępowania. Postępowanie w sprawie tytułów naukowych nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, w którym na skutek złożenia wniosku dochodzi automatycznie do jego wszczęcia (art. 61 § 1 K.p.a.), a przepisy K.p.a. stosuje się tylko odpowiednio. Centralna Komisja nie jest typowym organem administracyjnym, lecz swoistą formą samorządu akademickiego i stąd wynika odmienna procedura postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący przychylił się do stanowiska Sądu I instancji oraz poparł motywy jakie legły u podstaw wydanego przez ten Sąd wyroku. W szczególności podkreślił, że zarówno gramatyczna wykładnia przepisu art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej jak i zgodna z nią wykładnia resoru Nauki i Szkolnictwa Wyższego powinny prowadzić do wniosku, że w razie złożenia pełnej dokumentacji przed dniem 30 września 2013 r. ubiegający się o stopień naukowy profesora dopełnił tych obowiązków, od których ustawa uzależniała możliwość wszczęcia odpowiednich procedur przez władze wydziałowe uczelni. Nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, jakoby jego wniosek był dotknięty uchybieniem w postaci braku trzech opinii osób z tytułem profesora.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W świetle tak zakreślonego zakresu kognicji należało uznać, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. W szczególności należało przyjąć, że podniesione w niej zarzuty naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 84, poz. 455 ze zm., zwanej nadal ustawą nowelizującą) w związku z art. 27 ust. 1 - 3 i art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm. [obecnie: Dz. U. z 2014 r., poz. 1852 ze zm.], zwanej nadal ustawą z 2003 r.), w brzmieniu obowiązującym na dzień 30 września 2011 r., przez błędną ich wykładnię, są trafne.

Na wstępie należy podnieść, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości. Skarżący D.G., wniósł w dniu 26 września 2013 r. do Rady Instytutu [...] Uniwersytetu Wrocławskiego wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nadania mu tytułu profesora nauk [...] na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy z 2003 r., w brzmieniu sprzed dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. Następnie Rada Instytutu w dniu [...] listopada 2013 r. podjęła uchwałę o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie skarżącemu tytułu profesora. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie nie uwzględniła odwołania strony i utrzymała w mocy uchwalę Rady Instytutu. W uzasadnieniu powołano normę art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej, wywodząc, że wskazany w tym przepisie dwuletni termin odnosi się nie do daty wniosku strony, ale do skutku prawnego złożenia takiego wniosku w postaci wszczęcia odpowiedniego przewodu lub postępowania, tj. podjęcia stosownej uchwały przez Radę Wydziału w tym zakresie. Uchwała ta winna zaś zostać podjęta nie później niż do dnia 30 września 2013 r. W świetle powyższych wywodów, zestawiając ww. datę z datą podjęcia uchwały przez Radę Instytutu w dniu [...] listopada 2013 r. o odmowie wszczęcia omawianego postępowania, organ doszedł do wniosku, że brak było podstaw do procedowania awansu naukowego skarżącego w trybie tzw. starej ustawy.

Kwestią sporną pozostaje zatem odpowiedź na pytanie, czy w tym stanie faktycznym skarżącemu przysługiwało, wynikające z art. 33 ustawy nowelizującej, prawo wyboru trybu postępowania o nadanie tytułu profesora. Przepis ten stanowi w szczególności, że "Przewody doktorskie i habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora, niezakończone do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych" (ust. 1) oraz że "W okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora lub doktora habilitowanego albo tytułu profesora, mogą być prowadzone przewody doktorskie i habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych albo przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne oraz postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą" (ust. 2).

Zarówno w ust. 1, jak i w ust. 2 cyt. przepisu stanowi się jednoznacznie, że możliwość prowadzenia postępowań o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych dotyczy postępowań już wszczętych, czy to do dnia wejścia w życie noweli (ust. 1), czy to w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie tej noweli (ust. 2). Należy zatem w pierwszej kolejności odpowiedzieć na pytanie, w jakim dniu doszło do wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych.

Zgodnie z art. 27 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 14 marca 2003 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji z 2011 r. "Postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki. Art. 10 stosuje się odpowiednio" (ust. 1) oraz "Rada jednostki organizacyjnej, o której mowa w ust. 1, może wszcząć postępowanie o nadanie tytułu profesora z własnej inicjatywy, za zgodą zainteresowanego albo na wniosek:

1) rady jednostki organizacyjnej niespełniającej wymagań, o których mowa w ust. 1, zatrudniającej osobę ubiegającą się o nadanie tytułu, za jej zgodą;

2) zainteresowanego, poparty opiniami trzech osób posiadających tytuł profesora danej dziedziny nauki lub sztuki" (ust. 2).

Z kolei zaś z art. 27 ust. 3 pkt 1 tej ustawy wynika, że czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora kończą się uchwałą rady w przedmiocie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora.

Z przytoczonych unormowań wynika jednoznacznie, że:

1) Ustawodawca wyraźnie odróżnia "postępowanie w sprawie o nadanie tytułu profesora" od "postępowania o nadanie tytułu profesora". To pierwsze może być zainicjowane wnioskiem zainteresowanego i datą jego wszczęcia jest dzień doręczenia żądania organowi. Natomiast wszczęcie tego drugiego następuje z dniem podjęcia przez właściwą radę uchwały o wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora. Tym samym pomimo złożenia 26 września 2013 r. stosownego wniosku przez zainteresowanego, uchwała uwzględniająca żądanie nie mogła być podjęta przez Radę Instytutu już po dacie granicznej, wyznaczonej ustawą nowelizującą. Nawet bowiem gdyby wniosek strony został uwzględniony to wykluczałoby to możliwość dalszego procedowania na podstawie przepisów dotychczasowych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się podgląd, że przykładowo wniosek o wyznaczenie recenzentów w postępowaniu o nadanie tytułu profesora nie mógł być procedowany w trybie przepisów dotychczasowych (wg "starej ustawy"), w sytuacji gdy postępowanie profesorskie zostało wszczęte uchwałą odpowiedniego organu uczelnianego podjętą po dniu 30 września 2013 r. (zob. wyroki NSA: z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1376/15 oraz I OSK 1639/15 i z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt I OSK 1293/15).

2) Przepis art. 61 K.p.a. nie ma zastosowania do wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora, ponieważ art. 27 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z 2003 r. w brzmieniu dotychczasowym, jako przepis szczególny (lex specialis) wyłącza jego zastosowanie w tej kwestii. W uzasadnieniach powołanych wyżej wyroków trafnie podkreślono, że w art. 27 ust. 2 jest mowa o wniosku zainteresowanego, podczas gdy zgodnie z art. 61 K.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony. Oznacza to, że w świetle przepisów ustawy w wersji sprzed nowelizacji z 2011 r., zainteresowany uzyskaniem tytułu naukowego uzyskiwał status strony postępowania o nadanie tytułu profesora dopiero z datą wszczęcia tego postępowania, a nie z datą wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie o nadanie tytułu profesora. Wszak zainicjowane jego wnioskiem postępowanie w sprawie o nadanie tytułu profesora mogło się zakończyć (tak jak w rozpoznawanej sprawie) uchwałą rady wydziału o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora.

3) Przepis art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej dotyczy możliwości wyboru trybu postępowania o nadanie tytułu profesora, co oznacza, że postępowanie to musi być wszczęte na mocy uchwały właściwej rady, żeby zainteresowany mógł skutecznie wnosić o rozpoznanie jego sprawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Trafnie zatem podnosi skarżąca kasacyjnie, że datą początkową wskazanego w art. 33 ust. 2 ustawy nowelizującej 2-letniego terminu dot. postępowań o nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego oraz postępowań tzw. profesorskich jest data uchwały rady naukowej o wszczęciu danego postępowania o nadanie tytułu naukowego.

Skutkiem błędnej wykładni prawa materialnego było bezzasadne zastosowanie w sprawie przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji (uchwały) poprzedzającej, zamiast oddalenia skargi na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a. Zatem także zarzut procesowy skargi kasacyjnej odnoszący się do tej kwestii należało uznać za usprawiedliwiony.

Pozostałe zarzuty naruszenia przepisów procedury sądowoadministracyjnej nie zostały w skardze kasacyjnej w żaden sposób uzasadnione i z tego powodu nie mogły zostać poddane ocenie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. do autora skargi należy nie tylko wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego naruszonych przez sąd zaskarżonym wyrokiem, ale również wyjaśnienie, na czym polegało to naruszenie oraz wskazanie jaki istotny wpływ na wynik sprawy miało to naruszenie. Z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie może się on domyślać na czym polega naruszenie przywołanego w skardze kasacyjnej przepisu procesowego, ani jaki istotny wpływ miało ono na wynik sprawy, skoro w skardze kasacyjnej okoliczności tych nie wywiedziono. Nie znajdowało oparcia w aktach sprawy twierdzenie skarżącego kasacyjnie, jakoby wniosek skarżącego z dnia 26 września 2013 r. dotknięty był brakiem formalnym w postaci niezałączenia trzech opinii profesorskich, ale okoliczność ta nie miała znaczenia dla oceny zasadności skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy usprawiedliwiony okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego.

Z tych względów oraz biorąc pod uwagę to, że istota sprawy zarówno pod względem stanu faktycznego jak i stanu prawnego została dostatecznie wyjaśniona, skargę kasacyjną należało uwzględnić poprzez uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, na podstawie art. 188 P.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia przepis art. 203 pkt 2 P.p.s.a.