Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1203/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 ust. 5 i ust. 6
journal: Dz.U. 2006 nr 136 poz 969
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r, o podatku rolnym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2011 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przejęcia płatności na zalesienie; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] stycznia 2011 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz H. M. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2011 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Dyrektor Oddziału) z [...] stycznia 2011 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: Kierownik Biura) w sprawie przejęcia płatności na zalesienie.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] września 2007 r. W. M. złożył wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2007. We wniosku zadeklarował do zalesienia działkę rolną położoną na działkach ewidencyjnych nr [...].

Po złożeniu oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, Kierownik Biura wydał w dniu [...] lipca 2008 r. decyzję o numerze [...], mocą której przyznał W. M. płatność z tytułu wsparcia na zalesienie, premiię pielęgnacyjna oraz premię zalesieniową w łacznej wysokości 31.835,00 zł.

W dniu [...] maja 2009 r. żona wnioskodawcy – H. M. – złożyła wniosek o przejęcie po zmarłym mężu płatności na zalesienie działek ewidencyjnych nr [...] oraz kontynuacji dotychczasowych zobowiązań dotyczących zalesienia. Do wniosku wnioskodawczyni dołączyła m. in. odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...], Wydział II Cywilny, sygn. akt [...] z dnia [...] maja 2009 r. o stwierdzeniu nabycia spadku po W. M. przez H. M., I. M., W. M. i M. M. (każdy w ¼) oraz oświadczenie współspadkobierców z dnia [...] czerwca 2009 r. o wyrażeniu zgodny na przejęcie pomocy na zalesianie przez H. M.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. Kierownik Biura orzekł w sprawie przejęcia przez H. M. płatności na zalesianie, przyznajac jej premię pielęgnacyjną oraz premię zalesieniową w łącznej wysokości 8.134,50 zł.

W dniu [...] listopada 2010 r. Kierownik Biura sporządził pismo skierowane do Dyrektora Oddziału, zatytułowane “Wniosek", w którym wystapił o stwierdzenie nieważności decyzji własnej z [...] wrzesnia 2009 r., jako wydanej z naruszeniem § 16 ust. 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania “Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009 r., nr 48, poz. 390 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie w sprawie zalesiania.

Pismem z [...] grudnia 2010 r. Dyrektor Oddziału powiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura z dnia [...] września 2009 r. w sprawie przejęcia płatności na zalesianie.

W dniu 21 grudnia 2010 r., pełnomocnik skarżacej – I. M. – złożył w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR oświadczenie, że H. M. dzierżawi grunty, które zostały zalesione i jest ich jedynym użytkownikiem.

Decyzją z [...] stycznia 2011 r. o numerze [...] Dyrektor Oddziału stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura z dnia [...] września 2009 r. w sprawie przejęcia płatności na zalesianie. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że zgodnie z § 16 ust. 7 rozporządzenia w sprawie zalesiania, płatność z tytułu premii zalesieniowej przysługuje spadkobiercy jedynie w przypadku, gdy uzyskuje on co najmniej 25% dochodów z rolnictwa. Dyrekror Oddziału zauważył, że Kierownika Biura błędnie ustalił, iż dochód z rolnictwa H. M. przekracza 25% ogółu dochodów. Do wyliczenia dochodu Kierownik Biura przyjął bowiem całość powierzchni zgłoszonych we wniosku działek łącznie z udziałami współwłaścicieli, zamiast powierzchni wynikającej z udziałów wnioskodawczyni wskazanych w zaświadczeniach z urzędów gmin oraz udziałów spadkowych wskazanych w postanowieniu o stwierdzeniu nabycia spadku. W konsekwencji organ wskazał, że faktyczny dochód jaki skarżąca uzyskuje z rolnictwa wynosi mniej niż 25% ogółu dochodów, a zatem przyznanie premii zalesieniowej było niezgodne ze wskazanym przepisem.

W odwołaniu z [...] stycznia 2011 r. pełnomocnik strony podniósł, iż za zaistniałą sytuację odpowiadają pracownicy ARiMR, którzy zapewniali, iż w niniejszej sprawe spełnione zostały wszystkie warunki przejęcia płatności, w tym warunek uzyskiwania dochodu z rolnictwa w odpowiedniej wysokości. Pełnomocnik wyjaśnił, że gdyby warunek ten nie został spełniony, zarówno on, jak i jego bracia byli gotowi zrzec się spadku na rzecz skarżącej, bądź też przekazać jej w drodze darowizny swoją część spadku. Ponadto w odwołaniu zarzucono, że Dyrektor Oddziału nie odniósł się do wyjaśnień złożonych w dniu [...] grudnia 2010 r., z których wynika, że H. M. jest jedynym użytkownikiem (dzierżawcą) zalesionych działek.

Po rozpatrzeniu odwołania, Prezes ARiMR wydał deczyję o numerze [...], którą utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Oddziału z dnia [...] stycznia 2011 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Kierownik Biura wydając decyzję w sprawie przejęcia płatności na zalesianie rażąco naruszył § 16 ust. 7 rozporządzenia w sprawie zalesiania, bowiem dochód z rolnictwa skarżącej, na dzień złożenia wniosku o przejęcie płatności na zalesianie, wynosił mniej niż 25%. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu, dotyczącej wprowadzenia w błąd przez pracownika Biura Powiatowego ARiMR, organ wskazał, że pełnomocnik strony, składając w dni [...] maja 2009 r. wniosek o przejęcie pomocy na zalesianie podpisał oświadczenie, że znane mu są zasady przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Ustosunkowując się do argumentu, że skarżąca dzierżawi od pozostałych współspadkobierców zalesione działki i jest jedynym ich użytkownikiem, organ wskazał, że zgodnie z § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie zalesiania, za dochód z rolnictwa uważa się "dochody z pracy w gospodarstwie rolnym obliczone na podstawie liczby hektarów przeliczeniowych, stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem rolnym (...)". Z dokumentów dostarczonych przez wnioskodawczynię dotyczących wysokości opłacanego podatku rolnego wynika natomiast, że dochód z pracy w jej gospodarstwie jest mniejszej niż 25% ogółu dochodów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. M. wniosła o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z [...] marca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła m.in. naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 16 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2), art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a. oraz § 16 rozporządzenia w sprawie zalesiania.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że § 16 rozporządzenia w sprawie zalesiania, nie ma zastosowania to zaistniałego stanu faktycznego i nie może być podstawą zasakrżonej decyzji. W ocenie skarżącej przepis ten ma zastosowanie gdy rolnik zmarł po złożeniu wniosku o pomoc na zalesianie, ale przed wydaniem decyzji stwierdzającej przyznanie płatności, natomiast w niniejszej sprawie wniosek złożył W. M. i to on uzyskał pomoc na zalesianie zaś celem wniosku złożonego przez H. M. było wstąpienie w prawa i obowiązki spadkodawcy, tj. W. M., który otrzymał już pomoc finansową. Następnie skarżąca zarzuciła, iż dokonane przez organ wyliczenia jej dochodu są nieprawidłowe, ponieważ ustalony przez organ dochód z rolnictwa - 24.57% - winien zostać zaokrąglony i wówczas wyniósłby wymagane 25%. Ponadto, w ocenie skarżącej przy wyliczaniu dochodu z rolnictwa, należy wziąć pod uwagę całą powierzchnię nieruchomości, ponieważ skarżąca jest użytkownikiem całości zalesionych nieruchomości, a płatność na zalesianie również przyznawana jest do całej nieruchomości. Wskazała, że nawet gdyby przyjąć, że do zaistniałego stanu faktycznego ma zastosowanie § 16 rozporządzenia w sprawie zalesiania, to i tak brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Kierownika Biura z [...] września 2009 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a utrzymanie ww. decyzji w mocy nie będzie sprzeczne z zasadami praworządności. Skarżąca zwróciła również uwagę na zasadę trwałości decyzji administracyjnych i podniosła, że może być ona naruszona wyłącznie w przypadkach bezspornego wystąpienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 156 k.p.a., co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sady administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy – czy to prawa materialnego, czy też postępowania – sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Natomiast w żadnym razie sąd nie jest władny by samodzielnie rozstrzygnąć indywidualną sprawę w zastępstwie organu administracyjnego.

Podkreślenia wymaga również i to, że stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę.

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Na wstępie zaznaczyć należy, iż kontrolowane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organów zapadły w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, tj. w trybie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W podstwie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z [...] stycznia 2011 r. wskazano przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstwy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Skoro zatem organ uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki do wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, w pierwszej kolejności Sąd poddał analizie zasadność weryfikacji decyzji ostatecznej w drodze postępowania nieważnościowego.

Jak wynika z uzasadnień decyzji Dyrektora Oddziału z [...] stycznia 2011 r., jak równiez Prezesa ARiMR z [...] marca 2011 r., organy założyły, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu § 16 rozporządzenia w sprawie zalesiania.

Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarzonej decyzji, w przypadku śmierci rolnika, który złożył wniosek o pomoc obejmujący grunty stanowiące jego własność lub współwłasność, płatność przysługuje rolnikowi, który nabył w wyniku dziedziczenia własność lub współwłasność wszystkich gruntów albo ich części objętych tym wnioskiem, jeżeli:

1) złożył on do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc przez spadkodawcę, wniosek o pomoc w zakresie objętym wnioskiem spadkodawcy;

2) zobowiązał się do kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 albo § 5 ust. 1 pkt 2, złożonych przez spadkodawcę.

Jednocześnie, w myśl ust. 7 omawianego § 16, płatność z tytułu premii zalesieniowej przysługuje spadkobiercy jedynie w przypadku, gdy uzyskuje on co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa.

Definicja "dochodów z rolnictwa" zawarta została w § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie zalesiania, zgodnie z którym, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o dochodach z rolnictwa – rozumie się przez to dochody z pracy w gospodarstwie rolnym obliczone na podstawie liczby hektarów przeliczeniowych, stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem rolnym, ustalonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969, z późn. zm.), oraz wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w roku poprzedzającym rok, w którym złożono wniosek o pomoc, na podstawie art. 18 tej ustawy.

W niniejszej sprawie organy przyjęły, że dochód z rolnictwa strony skarżącej wynosi 24,57 % ogółu dochodów. Wyliczenie dokonane przez organ opiera się na przyjęciu, iż skarżącej – jako spadkobiercy W. M. – przysługują określone udziały w odziedziczonych (w wyniku nabycia spadku) nieruchomościach rolnych. Kierując się tym przekonaniem, w uzasadnieniach decyzji zarówno Dyrektora Oddziału, jak i Prezesa ARiMR wskazano, iż H. M. jest współwłaścicielem gospodarstwa rolnego wraz z trzema synami, zaś przypadający jej udział to 2,77307291 ha.

Wobec tego, do obliczenia przypadającego jej dochodu z rolnictwa w 2008 roku, przyjęto, że wielkość udziału o pow. 2,77307291 ha należy pomnożyć przez wysokość przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego, która w 2008 r. wynosiła 2.220 zł.

W ocenie Sądu, dokonane przez organy obliczenie jest błędne, bowiem ustalając liczbę hektarów przeliczeniowych nieprawidłowo przyjęto założenie, że wielkość udziału wynikająca z postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym właścicielu gospodarstwa rolnego jest równoznaczna z liczbą hektarów przeliczeniowych, stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem rolnym, ustalonej na podstawie przepisów ustawy o podatku rolnym.

Zauważyć należy, iż § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie zalesiania wskazuje, iż ustalenie liczby hektarów przeliczeniowych następuje w oparciu o przepisy ustawy o podatku rolnym, bowiem chodzi o tę liczbę, która stanowi podstawę opodatkowania podatkiem rolnym. Zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jednocześnie, w myśl art. 3 ust. 5 tej ustawy, jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6. Przepis ust. 6 stanowi z kolei, iż jeżeli grunty, o których mowa w ust. 5, stanowią gospodarstwo rolne, obowiązek podatkowy ciąży na tej osobie będącej współwłaścicielem (posiadaczem), która to gospodarstwo prowadzi w całości.

W tym miejscu przypomnieć jednakże należy poczynione na wstępie zaznaczenie, iż w kontrolowanej sprawie organy działały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone jedynie do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowana decyzja. W konsekwencji, organ nadzoru nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, a jedynie jego zadaniem jest zbadanie stanu ustalonego w dacie wydania weryfikowanej decyzji.

W niniejszej sprawie Dyrektor Oddziału przekroczył te granice, bowiem dokonał ustalenia nowych okoliczności faktycznych sprawy w ramach wszczętego z urzędu postępowania nieważnościowego.

Umotywowanie postawionej przez Sąd tezy rozpocząć należy od stwierdzenia, iż mimo że podstawą do obliczenia dochodu z rolnictwa może być wielkość udziału spadkowego, nie można przyjmować, że jest to regułą. Nie można wykluczyć, że przy solidarnej odpowiedzialności współwłaścicieli z tytułu obowiązku podatkowego, dochody uzyskiwane z rolnictwa – w rozumieniu § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia w sprawie zalesiania – nie będą odpowiadały udziałom przypadającym we współwłasności, lecz będą kształtowały się zgodnie z faktycznym użytkowaniem nieruchomości rolnych w oparciu o inne tytuły prawne, np. dzierżawa czy użyczenie. Ustawodawca nie wykluczył również i takiej sytuacji, by mimo tego, że gospodarstwo rolne stanowi współwłasność kilku osób, podatkiem rolnym obciążyć osobę, która prowadzi to gospodarstwo w całości (art. 3 ust. 6 ustawy o podatku rolnym).

Mając na uwadze omówione wyżej regulacje, przyjąć w ocenie Sądu należy, że liczba hektarów przeliczeniowych, na podstawie której obliczany jest dochód z rolnictwa, to powierzchnia faktycznie prowadzonego gospodarstwa rolnego, zaś zobowiązanym z tytułu podatku rolnego jest ten współwłaściciel (posiadacz), który to gospodarstwo prowadzi.

Skoro zatem w postępowaniu w sprawie przejęcia płatności na zalesianie, zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Biura z 16 września 2009 r., kwestia dochodów z rolnictwa nie była przedmiotem analizy organu, to uznać należy, że przyznając H. M. płatności organ przyjął, iż spełnia ona przesłankę określoną w § 16 ust. 7 rozporządzenia w sprawie zalesiania, tj. uzyskuje ona co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa. Chodzi bowiem o to, że dla ustalenia jaki jest udział tych dochodów należało – mając na uwadze omówione wyżej przepisy ustawy o podatku rolnym – najpierw ustalić czy skarżąca jako współwłaściciel odziedziczonego gospodarstwa rolnego prowadzi to gospodarstwo, a jeśli tak, to czy ma to miejsce w zakresie odziedziczonego udziału, czy też innym (większym). Takie ustalenie skutkowałoby następnie odpowiedzią na pytanie, czy i w jakiej części na skarżącej ciąży obowiązek podatkowy wynikający z ustawy o podatku rolnym.

Stwierdzić natomiast należy, iż dokonane przez organ ustalenia były niedopuszczalne w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Postępowanie zmierzające do stwierdzenia, czy H. M. faktycznie prowadzi gospodarstwo rolne, dziedziczone po zmarłym W. M., mogło być bowiem prowadzone jedynie w trybie zwykłym. Jak już wyżej wskazano, w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji badaniu podlegać mogło jedynie to, czy decyzja Kierownika Biura z [...] września 2009 r. sama w sobie nie zawiera takich wad, że koniecznym jest stwierdzenie, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast przyznanie skarżącej premii zalesieniowej oznaczało, że w dacie wydania decyzji przez Kierownika Biura, H. M. spełnia przesłankę, o której mowa w § 16 ust. 7 rozporządzenia w sprawie zalesiania.

Na marginesie już tylko zwrócić uwagę można, iż w doktrynie wskazuje się, że system weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie ( por. B. Adamiak, J Borkowski Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 612-613 i 702). Chodzi tu o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz o stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Podkreśla się również, iż zasadnicza różnica między tymi postępowaniami polega na tym, że w okolicznościach uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego wadą dotknięte jest samo postępowanie, natomiast w sytuacjach wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wada tkwi w samej decyzji. (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1990 r. sygn. akt IVSA 543/90 z glosą B. Adamiak, J. Borkowskiego OSP 1992/5/120, wyrok NSA z dnia 29 marca 1988 r. sygn. akt I S.A. 636/87 ONSA 1988/1/45).

Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. Zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.