Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 473/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 UST. 1 PKT 1; ART. 61 UST. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

"A" sp. z o.o. z siedzibą w C. wystąpiła do Prezydenta Miasta C. o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia "Budowa czterech jednorodzinnych budynków mieszkalnych" na działce o numerze ewidencyjnym 1 obręb L. Po uzupełnieniu wniosku dnia [...] r. organ wszczął postępowanie w sprawie. Po jego przeprowadzeniu decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem.

Odwołanie od tej decyzji złożył P. S. zam. w C. przy ul. [...], jako właściciel sąsiadujących działek o numerach ewidencyjnych 2, 3, 4 i 5. Podniósł on, iż "A" sp. z o.o. wystąpiła wcześniej o warunki zabudowy pod budowę hali usługowej na działce o numerze 6. Nie uzyskała takich warunków w związku z czym doszło do podziału działki na dwie, obecnie o numerach 7 i 1. Posiadaczki udziałów w spółce wystąpiły dodatkowo o warunki zabudowy dla budowę 5 budynków jednorodzinnych na działce o numerze 7. W ocenie odwołującego się zamiarem inwestującej spółki jest wybudowanie hali usługowej. Wskazał również, iż na obszarze analizowanym brak jest skupiska czterech domów jednorodzinnych co uniemożliwia wykazanie "dobrego sąsiedztwa". Zarzucił także, że nie wyznaczono nieprzekraczalnej linii zabudowy od zachodniej strony jego działki. Błędnie ustalono również szerokość frontu działki 1.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało skarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu II instancji zarówno ustalenia poczynione przez Prezydenta Miasta C., jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Spełniono przede wszystkim warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, iż warunkiem ustalenia "dobrego sąsiedztwa" w sprawie nie musi być występowanie na obszarze analizowanym skupiska domów jednorodzinnych. Szerokość działki będącej przedmiotem postępowania ustalono prawidłowo, w oparciu o mapy geodezyjne. Nie było również podstaw do ustalenia linii zabudowy poza frontem działki.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył P. S.. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu:

1. naruszenie art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprecyzyjne wyznaczenie obszaru analizowanego. Nastąpiło to poprzez błędne wyznaczenie szerokości działki –z uwzględnieniem rowu melioracyjnego na działce nr 8. W ocenie skarżącego szerokość frontu działki wynosi 16 metrów a nie jak wskazał organ 37 metrów,

2. przyjęcie, że na działce o numerze 9 istnieje budynek o wysokości 8 metrów, który w ocenie skarżącego ma 6 metrów,

3. nieprawidłowe ustalenie, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wraz z budynkami gospodarczymi, co w ocenie skarżącego nie jest prawdą w sytuacji, gdyby prawidłowo wyznaczono obszar analizowany,

4. pominięcie, że w obszarze analizowanym nie występuje skupisko czterech domów jednorodzinnych,

5. brak uwzględnienia podnoszonej okoliczności, ze faktycznym zamiarem inwestora jest wybudowanie hali usługowej,

6. brak poszanowania interesów skarżącego, ponieważ na skutek realizacji zamierzenia dojdzie do zakłócenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego.

P. S. szeroko odniósł się również do okoliczności, iż w jego ocenie ustalenie warunków zabudowy w konsekwencji będzie prowadzić do budowy hali usługowej.

W takim samym zakresie, zdaniem skarżącego, wskazane wyżej uchybienia skutkują naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niezależnie od tego nowa zabudowa naruszy istniejące ukształtowanie architektoniczne.

Wskazał wreszcie, że zgodnie z obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków przestrzennego zagospodarowania Gminy [...] obszar, którego dotyczy postępowanie to obszar terenów ochrony ekologicznej dolin rzek i potoków (ZD) oraz gruntów rolnych (R).

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazał w szczególności, iż:

- zgodnie z mapą załączoną do decyzji szerokość działki wynosi 37 metrów (37 mm na mapie przy skali 1;1000). W konsekwencji należy przyjąć, iż obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo,

- na obszarze analizowanym znajdują się budynki o wysokościach od 5 do 15 metrów, co wynika z analizy. Kwestionowanie przez skarżącego wysokości budynku na działce nr. 9 nie zostało poparte żadnymi wiarygodnymi dowodami,

- żaden przepis prawa nie wymaga, ażeby na obszarze analizowanym znajdowało się skupisko domów jednorodzinnych w ilości takiej, jak wnioskowana. Wskazało przy tym na wyrok tutejszego Sądu w sprawie o sygnaturze II SA/Gl 1172/10.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy reguluje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm.). W postępowaniu poprzedzającym tę decyzję (wydawaną wyłącznie na wniosek inwestora) dokonana jest analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy może zostać wydana po ustaleniu, że zostały łącznie spełnione warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z 27 marca 2003 r. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowani terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Z kolei sam sposób wyznaczania obszaru analizowanego, a w zasadzie jego granice określa ust. 2 § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). W świetle tego przepisu "granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów". Front działki, ustala się zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Dokonując analizy akt administracyjnych Sąd stwierdził, iż obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z prawem. Na mapie służącej analizie funkcji wyraźnie zaznaczono szerokość frontu działki – od strony ul. Piastów. Wynosi ona 37 mm. W związku z tym, że mapa owa została sporządzona w skali 1:1000 – prawidłowo dokonujący analizy wyznaczył obszar analizowany jako trzykrotność frontu działki. Taka metoda spełnia kryteria przewidziane w art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na tak zaznaczonym obszarze analizowanym znajduje się kilka nieruchomości o zróżnicowanej wielkości. Jak jednak wynika z tabeli załączonej do załącznika nr. 2 do decyzji o warunkach zabudowy, wysokość kalenicy w powyższych budynkach wynosi od 3 do 8 metrów. Są to budynki o funkcji MN – czyli "mieszkalna jednorodzinna". Zatem i w tym zakresie ustalenia organów administracji należy uznać za prawidłowe a zarzuty skargi bezzasadne. Został bowiem spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Za niezasadny Sąd uznaje także zarzut skarżącego dotyczący tego, że w wyznaczonym obszarze analizowanym brak jest skupiska czterech domów jednorodzinnych. Przedmiotem zamierzenia jest bowiem realizacja czterech odrębnych budynków. Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga istnienia działki sąsiedniej zabudowanej w podobny sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W szczególności z przepisu tego nie wynika konieczność projektowania na działce objętej wnioskiem takiej samej ilości budynków, jak na działce "porównawczej". W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 21 lutego 2011 r.(sygn. II SA/Gl 1172/10 – za www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie mają znaczenia dla rozstrzyganej sprawy rozważania dotyczące tego, że prawdziwym zamiarem inwestora jest wybudowanie hali usługowej. Sąd zwraca uwagę, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem pozwolenia na budowę musi dokonać oceny zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku jego braku, z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inaczej mówiąc dysponując decyzją o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie domów jednorodzinnych inwestor nie będzie mógł ubiegać się o pozwolenie na budowę innego obiektu (hali usługowej).

Podnoszone wreszcie przez skarżącego obawy dotyczące możliwości zakłócenia w korzystaniu z jego nieruchomości poprzez realizację przedsięwzięcia będą mogły zostać rozpatrzone na etapie wydawania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.