Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3147/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust.  pkt 5, art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 23 stycznia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. J., E. J., B. J., M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 536/15 w sprawie ze skargi A. J., E. J., B. J., M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] solidarnie na rzecz A. J., E. J., B. J. i M. J. kwotę 1300 (jeden tysiąc trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 536/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. J., E. J., B. J., M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...], Kolegium) z [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę.

Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:

We wniosku z 8 września 2014 r. A. J., E. J., B. J. i M. J. domagali się stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z [...] maja 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej C. [...] w gminie D..

We wniosku skarżący wskazywali na dwie przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., które powinny, w ich ocenie, skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji, to jest rażące naruszenie prawa, o którym mowa w pkt 2 i fakt, że decyzja obarczona jest wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa, o czym stanowi pkt 7 przywołanego przepisu.

Odnośnie do rażącego naruszenia prawa, skarżący podnosili argument wadliwości sporządzonego na potrzeby postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wywodzili, że dokument ten dotyczy nie projektowanej farmy wiatrowej, ale instalacji już działającej, której rozmiary, produktywność i obszar oddziaływania są znacznie niższe aniżeli przedsięwzięcia, które jest planowane. W ocenie skarżących, dane zawarte w raporcie nie są miarodajne, a obliczenia dotyczące prędkości wiatru i pomiarów natężenia hałasu obarczone są błędem. Według skarżących, decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1405, ze zm., dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), bowiem inwestor w dacie sporządzania raportu był w posiadaniu rocznego pomiaru wiatru, ale nie udostępnił tego dokumentu zespołowi wykonującemu raport, skutkiem tego było przyjęcie za wystarczającą analizy prognozy oddziaływania farmy wiatrowej przy prędkości wiatru do 5 m/s (tj. 3 m/s).

Skarżący wywodzili, że rażące naruszenie prawa w niniejszej sprawie przejawia się również w zaaprobowaniu przez organ raportu oddziaływania na środowisko uchybiającego wymogom stawianym przepisami tej ustawy. W ocenie skarżących, autorzy raportu stawiając tezę o braku negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oparli się na danych z literatury, a nie rzeczywistych pomiarach. Zdaniem skarżących zbadano jedynie wariant "uśpiony" działania farmy, nie wykonano obliczeń dla średniej rocznej, czy wartości nominalnej prędkości wiatru, nie analizowano tzw. "róży wiatrów". Ponadto nie dopełniono rocznego okresu monitoringu ornitologicznego dla terenu przedsięwzięcia. Wszystko to zdaniem skarżących przesądza o wadliwości raportu, który nie powinien zostać przez organ zaaprobowany, tym bardziej, że nie uwzględnia on skali oddziaływania inwestycji na stanowiącą ich własność działkę nr [...] położoną w obrębie ewidencyjnym K., którą nabyli z zamiarem jej komercjalizacji poprzez zabudowę mieszkaniowo – rekreacyjno - usługową.

Odnośnie do drugiej ze wskazywanych podstaw stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D., skarżący podnieśli, że zgodnie z art. 11 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, decyzja wydana z naruszeniem przepisów dotyczących ochrony środowiska jest nieważna.

SKO w [...] w decyzji z [...] listopada 2014 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D.. Odnosząc się do meritum sprawy Kolegium podniosło, że zarzut dotyczący nieważności przedmiotowej decyzji z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) jest bezpodstawny, bowiem art. 11 ustawy Prawo ochrony środowiska przestał obowiązywać od 15 listopada 2008 r. tj. od momentu wejścia w życie ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżących w przedmiocie wad raportu jak również odniosło się do przedstawionej przez skarżących metodologii obliczeń pomiaru hałasu.

A. J., E. J., B. J. i M. J. nie zgadzając się z decyzją Kolegium z [...] listopada 2014 r. złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i wnieśli o jej załatwienie z uwzględnieniem ich słusznego interesu jako właścicieli działki nr [...] w obrębie K., uchylenie decyzji SKO z [...] listopada 2014 r. oraz stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z [...] maja 2013 r.

W odpowiedzi na wniosek, uczestnik postępowania – E. – [...] Spółka z o. o. Spółka komandytowa, wniosła o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.

SKO w [...] w decyzji z [...] lutego 2015 r. utrzymało w mocy własną decyzję z [...] listopada 2014 r. Kolegium podzieliło pogląd wyrażony w tej decyzji, nie znajdując przesłanek do zadośćuczynienia żądaniu skarżących. Kolegium podtrzymało własne stanowisko w przedmiocie oceny decyzji Wójta Gminy D. uznając, że spełnia ona wszystkie wymogi, o których mowa w art. 82 i 85 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie A. J., E. J., B. J. i M. J. podnieśli zarzuty naruszenia prawa i ich interesu, w tym:

- mającego wpływ na wynik sprawy rażącego naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 66 ust. 1 pkt 5 i 7, art. 67 pkt 1 i art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP;

- naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, 77 § 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, w tym niezastosowanie;

- naruszenia interesu prawnego skarżących przez pozbawienie ich zaskarżanym ustaleniem warunków środowiskowych możliwości zabudowy na działce nr [...] w obrębie K..

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. z [...] maja 2013 r., ewentualnie o uchylenie decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2014 r. i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podobnie uczestnik postępowania E. – [...] Spółka z o. o. Spółka komandytowa.

Na etapie postępowania sądowego wnioski o dopuszczenie do udziału w sprawie złożyły Stowarzyszenie na Rzecz Mieszkańców Gminy D. i Stowarzyszenie Rozwoju Miejscowości B.. Sąd dopuścił Stowarzyszenie na Rzecz Mieszkańców Gminy D. (dalej: Stowarzyszenie) do udziału w postępowaniu.

Stowarzyszenie popierając stanowisko skarżących wskazało na to, że organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zaniechał obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 30 i 79 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, co doprowadziło do tego, że lokalna społeczność została w sposób świadomy wprowadzona w błąd co do rzeczywistego posadowienia farmy wiatrowej i jej szkodliwego oddziaływania.

W piśmie procesowym z 9 kwietnia 2018 r. oraz złożonym na rozprawie w dniu 12 kwietnia pisemnym stanowisku, Stowarzyszenie poparło stanowisko skarżących, dodatkowo wskazując na niezgodność decyzji Wójta Gminy D. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniło, że w § 4 pkt 1 uchwały Rady Gminy D., nr [...], z [...] sierpnia 2000 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. ustalono zakaz lokalizacji obiektów powodujących przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości dla środowiska poza granicami przynależnej im działki lub wywołujących w obrębie swojej działki nieodwracalne zmiany środowiska.

W ocenie Stowarzyszenia, decyzja Wójta Gminy D. narusza ten zapis planu, bowiem – jak wskazało, wszystkie planowane wiatraki będą miały wysokość 100 m oraz średnicę 100. Logicznym zatem jest, że oddziaływanie wychodzi poza teren działek nr [...]/1 i [...] obręb C., z uwagi na to, że działki te swoją długością nie przekraczają 90 m. Inwestor w dokumentacji złożonej we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sam określił zasięg omiatania turbin na 90 m, a wiatrak znajdujący się na działce nr [...]/2 obręb K. znajduje się niespełna 40 m od granicy działki. Inwestycja jest zatem niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponieważ oddziaływanie elektrowni wykracza na sąsiednie działki. Stowarzyszenie wniosło ponadto o wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwoleń na budowę, dotyczących decyzji o pozwoleniu na budowę: [...]/2000, [...]/2000, [...]/2000, [...]/2001, [...]/2002, [...]/2006 i [...]/2008.

Na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. prezes Stowarzyszenia na rzecz Mieszkańców Gminy D. G. M. odczytała pismo z 12 kwietnia 2018 r., które złożyła jako załącznik do protokołu wraz z decyzją Starosty S. z [...] października 2001 r. skierowanego do E. [...] Sp. z o.o., decyzją Wójta Gminy D. z [...] października 2004 r., mapą poglądową o zakresie oddziaływania wiatraków z 18 października 2012 r., mapą formatu A-3 stanowiącą wydruk z Geoportalu krajowego wraz z zestawieniem wymiaru działek w Farmie Wiatrowej C. [...]. Pełnomocnik Stowarzyszenia swoje stanowisko przedstawił na piśmie z 9 kwietnia 2018 r., którego odpis doręczono skarżącym.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 18 kwietnia 2018 r., sygn. II SA/Sz 536/15 wskazał, że w badanej sprawie zarówno zarzuty skarżących jak i Stowarzyszenia Mieszkańców Gminy D. prowadzą do kwestionowania ustalonego w postępowaniu, którego zwieńczeniem było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej C. [...], stanu faktycznego.

Według Sądu I instancji, zastrzeżenia skarżących i uczestnika postępowania budzi przede wszystkim dokonana przez Wójta Gminy D. ocena raportu oddziaływania na środowisko, a w konsekwencji brak rzetelnej analizy faktycznego wpływu jaki planowana inwestycja będzie miała na otoczenie, w tym również należącą do skarżących działkę.

W ocenie Sądu I instancji, SKO w [...] dokonało prawidłowej oceny wniosku skarżących i zasadnie uznało, że w badanej sprawie brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D., bowiem ani skarżący, ani Stowarzyszenie nie byli w stanie wskazać przepisów, o których można byłoby na gruncie niniejszej sprawy powiedzieć, że zostały naruszone w sposób rażący, a wyrażona w skardze i pismach procesowych ocena dotycząca naruszenia przez organ prawa, sprowadza się do tego, aby organ właściwy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, przeprowadził postępowanie zmierzające do merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Odnosząc się do zarzutów skargi i podniesionych przez Stowarzyszenie argumentów Sąd I instancji wskazał, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 63 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. b i d, art. 66 ust. 1 pkt 5 i 7, art. 67 pkt 1 i art. 71 ust. 1 tej ustawy, bowiem przywołane przez skarżących przepisy statuują obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wskazują na niezbędne elementy, które przy jej przeprowadzeniu winny zostać uwzględnione.

Według Sądu I instancji, w badanej sprawie raport, w ramach oceny oddziaływania na środowisko, został sporządzony i poddany ocenie przez Wójta Gminy D.. Analiza treści raportu wskazuje, że – wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zawiera on wszystkie, przewidziane w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku elementy.

W szczególności dotyczy to danych, o których mowa we wskazywanych w skardze i piśmie procesowym Stowarzyszenia z dnia 9 kwietnia 2018 r. przepisach ww. ustawy, które w ocenie skarżących i Stowarzyszenia zostały rażąco naruszone.

Zdaniem Sądu I instancji, raport zawiera wszystkie wymagane dane dotyczące sposobu realizacji planowanej inwestycji, jej mocy, przewidywanego wpływu na środowisko, w tym dane dotyczące emisji hałasu, promieniowania i pola elektromagnetycznego, zanieczyszczenia powietrza, wpływu na florę i faunę oraz warunki życia i zdrowia ludzi oraz krajobraz, analizę powiązania z innymi, istniejącymi już przedsięwzięciami i zjawiska kumulacji oddziaływań. W dokumencie przedstawiono alternatywne warianty lokalizacyjne i technologiczne przedsięwzięcia, w tym wariant zerowy i uzasadniono z jakich względów proponowany wariant jest najkorzystniejszy. Wbrew wywodom skargi raport opisuje wpływ planowanej inwestycji na warunki życia ludzi i nieruchomości znajdujące się w zasięgu jej oddziaływania, wskazując jednocześnie na okoliczność, iż ma ona polegać na demontażu 9 z 10 istniejących już turbin i budowę 9 nowych elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda.

W ocenie Sądu I instancji, zestawienie danych z raportu i przywołanych przez skarżących i Stowarzyszenie przepisów prowadzi do wniosku, że wskazywane we wniosku, a następnie skardze rażące naruszenie prawa przejawia się w niewłaściwej i niezgodnej z oczekiwaniami stron analizie czynników dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko, błędnej metodologii wyliczeń dotyczących prędkości wiatru i poziomu hałasu generowanego przez farmę wiatrową i niewłaściwej interpretacji przeprowadzonych badań. Zarzuty te dotyczą nie naruszenia wskazywanych przepisów poprzez pominięcie w raporcie oddziaływania na środowisko elementów, które powinien on obligatoryjnie zawierać, ale odnoszą się do treści tego dokumentu, nieakceptowanej przez strony.

Sąd I instancji wskazał, że tego rodzaju zastrzeżenia, które kwestionują ustalenia w zakresie stanu faktycznego, przyjętego za podstawę orzekania mogłyby stanowić przedmiot odwołania i rozważań Samorządowego Kolegium Odwoławczego działającego jako organ drugiej instancji w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem od decyzji, nie mogą jednak stanowić podstawy stwierdzenia jej nieważności. Brak jest bowiem w takim przypadku oczywistości naruszenia prawa. Potwierdzenie zasadności podnoszonych przez strony argumentów wymagałoby bowiem przeprowadzenia postępowania co do meritum sprawy, w kontekście podnoszonych zarzutów, a to z kolei nie mieści się w ramach postępowania nieważnościowego.

Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia polegającego na niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując, Sąd I instancji stwierdził, że nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji uchybień, które mogłyby skutkować jej uchyleniem, bowiem Kolegium dokonało właściwej oceny wniosku skarżących i zasadnie przyjęło, że podnoszone zarzuty nie mogły stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D.. Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty podnoszone przez Stowarzyszenie na Rzecz Mieszkańców Gminy D..

W skardze kasacyjnej A. J., E. J., B. J., M. J. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowani przez adw. M. S. zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego (tj. podstawę skargi kasacyjnej wskazana na gruncie "art. 174 ust. 1 pkt 1" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a mianowicie:

1. Naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1a, 1b, 1ca, 1d oraz pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania ma środowisko, w z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz b oraz pkt 2 lit. b oraz d, w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit a i b i pkt 8 lit a i c, w zw. z art. 67 pkt 1 w zw. z art. 71 § 1 rzeczonej ustawy, w zw. z art. 145 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 156 ust. pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyrażające się w:

- braku dokonania przez Sąd I instancji na etapie badania legalności oraz materialnoprawnej prawidłowości ostatecznej decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2015 r. nr [...] (w ramach zakresu kognicji wynikającego z regulacji art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), kumulatywnej subsumcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji in ius, "(mających charakter leges speciales)" w postaci:

a) regulacji art. 62 ust. 1 pkt 1a, 1b, 1 ca oraz 1d ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, tj.:

- regulacji in ius normującej obowiązek określenia i analizy w ramach oceny oddziaływania na środowisko aspektów w postaci:

-bezpośredniego i pośredniego wpływu danego przedsięwzięcia na:

- środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi,

- dobra materialne.

- krajobraz, w tym krajobraz kulturowy,

- wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w "lit. a-ca",

b) regulacji art. 63 ust. 1 pkt 1a oraz 1b ustawy z 3 października 2008 r.,

c) regulacji art. 63 ust. 1 pkt 2b oraz pkt 2d ustawy z 3 października 2008 r.,

d) regulacji art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a i b ustawy z 3 października 2008 r.,

e) regulacji art. 66 ust. 1 pkt 8a oraz 8c ustawy z 3 października 2008 r.,

f) regulacji art. 67 pkt 1 wspomnianej ustawy z 3 października 2008 r.,

który to brak łącznego zastosowania przez Sąd I instancji wyszczególnionych w poprzedzających akapitach regulacji in ius skutkował:

- Uznaniem przez Sąd I instancji prawidłowości stanowiska merytorycznego zawartego w objętej kognicją Sądu I instancji ostatecznej decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2015 r., że wyszczególnione przez skarżących we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy D. [...] z [...] maja 2013 r. oraz podtrzymane w całej rozciągłości w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności zawisłego przed SKO w [...], zakończonego decyzją SKO nr [...] aspekty obejmujące:

- wydanie przez Wójta Gminy D. wyszczególnionej decyzji [...] z [...] maja 2013 r. w warunkach braku szczegółowego i precyzyjnego zbadania w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko bezpośredniego wpływu i zakresu oddziaływania inwestycji w postaci budowy i eksploatacji elektrowni wiatrowej C. [...] na życie oraz zdrowie i warunki życie ludzi mieszkających na obszarach objętych inwestycją, którzy znajdą się w obrębie oddziaływania rzeczonej inwestycji, oraz na środowisko, a także dobra materialne i krajobraz w tym krajobraz kulturowy, w tym przy uwzględnieniu wzajemnego oddziaływania wskazanych elementów.

- wydanie przez Wójta Gminy D. wyszczególnionej decyzji z [...] maja 2013 r. w warunkach braku szczegółowego oraz precyzyjnego zbadania w ramach przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

- brak uwzględnienia w decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych "[...]" odległości realizowanej inwestycji od nieruchomości Skarżących, w tym skala uciążliwości oraz emisji hałasu i innych immisji na rzeczone nieruchomości, uwzględniając ich społeczno- gospodarcze przeznaczenie.

- Brak uwzględnienia w ocenie oddziaływania przedsięwzięcia objętego zakresem decyzji [...] na środowisko, a finalnie opartym na powyższej ocenie merytorycznemu stanowisku zawartym w decyzji [...] wpływu realizowanej inwestycji C. [...] na środowisko, w tym także strefę ochronną oraz krajobraz w tym krajobraz kulturowy.

- Brak uwzględnienia w przeprowadzonej ocenie oddziaływania przedsięwzięcia objętego zakresem decyzji [...] nie tylko wpływu inwestycji na każdy z rzeczonych elementów z osobna, ale także na wszystkie elementy łącznie uwzględniając ich wzajemne oddziaływanie, w szczególności:

- dotychczasowy stan zdrowia mieszkańców, którzy znajdą się obrębie oddziaływania inwestycji C. [...], a także funkcjonowania mieszkańców w ramach dotychczasowych warunków środowiskowych obowiązujących na obszarze Gminy D., przy uwzględnieniu bliskości brzegu morskiego, oraz stref ochronnych.

- Brak uwzględnienia na etapie oceny oddziaływania przedsięwzięcia objętego przedmiotem decyzji [...] na środowisko, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, tj. elementu określonego.

nie stanowią istotnych naruszeń prawa, w szczególności:

- naruszeń wskazanych w petitum zarzutu oraz poprzedzających akapitach regulacji in ius wyrażonych na kanwie art. 3 października 2008 r., która to ocena Sądu I instancji determinowała treść oraz kierunek rozstrzygnięcia co do istoty sprawy zawartego w wyroku z 18 kwietnia 2018 r. w materii:

Oddalenia skargi skarżących, w sytuacji gdy:

- kumulatywna subsumcja wskazanych regulacji in ius do stanu zaistniałego na kanwie przedmiotowej sprawy, w szczególności:

- zastosowanie wyszczególnionych regulacji in ius w kontekście oceny zgodności z prawem wskazanych przez Skarżących, a opisanych w poprzedzających akapitach aspektów, prowadzi do wniosku, iż:

- brak zawarcia w ocenie oddziaływania na środowisko kumulatywnego oddziaływania inwestycji C. [...] na zdrowie i życie ludzi, środowisko oraz krajobrazu przy uwzględnieniu wielkości i skali oddziaływania inwestycji oraz charakterystyki terenu, w tym warunków środowiskowych w obszarze lokalizacji inwestycji stanowi naruszenie 63 ustawy z 3 października 2008 r., determinujące nieprawidłową treść decyzji z dnia 3 października 2008 r. określającej uwarunkowania środowiskowe zgody na realizację rzeczonej inwestycji w warunkach pominięcia oddziaływania inwestycji na życie i zdrowie ludzi, środowisko oraz krajobraz.

- Wydanie decyzji Wójta Gminy D. [...] w warunkach zupełnego pominięcia na etapie przeprowadzonej oceny oddziaływania inwestycji w postaci budowy farmy wiatrowej C. [...], (mającej bezspornie status przedsięwzięcia znacząco oddziaływującego na środowisko ("jak wskazała" m. in. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie w piśmie z 12 grudnia 2012), statuowanych kryteriów, obligatoryjnie uwzględnianych na etapie przeprowadzonej oceny.

- Brak uwzględnienia na etapie oceny oddziaływania przedsięwzięcia w postaci Farmy wiatrowej C.- [...] na środowisko, (która to ocena miała kluczowy wpływ na treść rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w decyzji [...]), wpływu inwestycji w postaci budowy farmy wiatrowej C. [...] na życie i zdrowie ludzi, a także środowisko naturalne występujące w miejscu realizacji inwestycji, w kontekście:

- skali przedmiotowego przedsięwzięcia, w tym:

- odległości rzeczonego przedsięwzięcia od stref zamieszkałych przez ludzi;

- odległości rzeczonej inwestycji od naturalnych skupisk środowiskowych takich jak jeziora, zbiorniki wodne oraz obszary chronione, w tym sfery ochronne,

stanowi naruszenie regulacji art. 62 ust. 1 pkt 1a, 1b, 1ca, 1d wyszczególnionej ustawy z 3 października 2008 r.

- Sąd I instancji uznał a priori zasadność oraz prawidłowość materialnoprawną stanowiska merytorycznego zawartego w ostatecznej decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2015 r., uznającego:

- zgodność decyzji Wójta Gminy D. nr [...] z wyszczególnionymi w petitum zarzutu regulacjami ustawy z 3 października 2008 r. a finalnie:

- prawidłowość materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w przedmiotowej decyzji SKO w [...] w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. nr [...], która to ocena Sądu I instancji determinowała:

- rozstrzygnięcie in meriti Sądu I instancji w materii oddalenia skargi skarżących na decyzję ostateczną SKO z [...] lutego 2015 r.,

w sytuacji gdy:

-kumulatywna subsumpcja oraz prawidłowa interpretacja wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji in ius, w szczególności wspomnianych regulacji art. 62 oraz art. 63 ustawy z 3 października 2008 r. prowadzi do konkluzji, że:

- W opozycji do oceny zawartej w decyzji ostatecznej SKO w [...] oraz oceny merytorycznej zawartej w wyroku Sądu I instancji, postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci Farmy Wiatrowej C.- [...], zakończonej wydaniem decyzji Wójta Gminy D. nr [...] dotknięta była naruszeniami regulacji art. 62 ust. 1 pkt 1a, 1b, 1ca, 1d wyszczególnionej ustawy z 3 października 2008 r. oraz art. 63 ust. 1 pkt 1a oraz b, a także § 2 lit. b ustawy z 3 października 2008 r.

- Sąd I instancji uznał prawidłowość materialnoprawną ostatecznej decyzji SKO z [...] lutego 2015 r., w sytuacji gdy w związku z okolicznością:

- dokonania przez SKO w [...] błędnej oceny dotyczącej zgodności decyzji Wójta Gminy D. [...] z regulacjami prawa materialnego, zachodziła podstawa do zastosowania instytucji uchylenia wskazanej decyzji ostatecznej SKO w [...] w oparciu o regulację art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

- W braku łącznej subsumpcii wskazanych w petitum zarzutu regulacji in ius w postaci: art. 62 ust. 1 pkt 1a, 1b, 1ca, 1d oraz pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania ma środowisko, w zw. z art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit. a oraz b oraz pkt 2 lit b oraz d, w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit a i b i pkt 8 lit a i c w zw. z art. 67 pkt 1 w zw. z art. 71 § 1 rzeczonej ustawy oraz:

- regulacji art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a., wyrażającej się w:

- uznaniu przez Sąd I instancji prawidłowości materiaInoprawnej stanowiska zawartego w ostatecznej decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2015 r. że:

- decyzja Wójta Gminy D. nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa, tj.: przesłanką warunkującą stwierdzenie nieważności przedmiotowej Decyzji

Która to ocena:

- determinowała rozstrzygnięcie Sądu I instancji uznające prawidłowość materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...],

a finalnie:

- rozstrzygnięcie Sądu I instancji oddalające skargę skarżących na wskazaną decyzję SKO w [...], w sytuacji gdy:

- kumulatywna subsumpcja wyszczególnionych regulacji in ius oraz regulacji art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a., prowadzi do konkluzji, że:

- brak uwzględnienia przez Wójta Gminy D. w decyzji nr [...] skumulowanego oddziaływania przedsięwzięć w postaci budowy farm wiatrowych na obszarze Gminy D., wpływające na błędne określenie zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko, życie, zdrowie ludzi, w tym błędnego określenia parametrów oddziaływania inwestycji, a także:

- oparcie przez Wójta Gminy D. decyzji nr [...] na ocenie oddziaływania przedsięwzięcia w postaci Famy Wiatrowej W. nie uwzględniającej zasadniczych kryteriów ustawowych, których analiza warunkuje prawidłowość oraz kompletność opinii, wskutek przywołanych regulacji art. 62 oraz art. 63 ustawy z 3 października 2008 r. stanowi rażące naruszenie prawa, które winno być poddane ocenie w kontekście wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

- W konsekwencji Sąd I instancji uznał prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej SKO z [...] lutego 2015 r., uznającego brak wydania decyzji Wójta Gminy D. nr [...] z rażącym naruszeniem prawa, uzasadniających stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji,

w sytuacji gdy:

- w związku z błędna oceną przez SKO w [...] wskazanej kwestii winno skutkować uchyleniem przedmiotowej Decyzji ostatecznej w oparciu o regulacje art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

- Naruszenie art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zw. z 145 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 156 ust.1 pkt 2 k.p.a., wyrażające się w:

a) braku dokonania przez Sąd I instancji na etapie badania legalności oraz materialnoprawnej prawidłowości ostatecznej decyzji SKO z [...] lutego 2015 r. kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji in ius, a mianowicie:

- regulacji art. 80 ust. 2 wyszczególnionej ustawy z 3 października 2008 r., statuującej obowiązek organu właściwego w zakresie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgody na realizację inwestycji każdorazowego ustalania zgodności do każdorazowego badania na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w zakresie lokalizacji przedsięwzięcia.

- regulacji art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 156 ust. 1 pkt.2 k.p.a., który to brak kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych regulacji in ius skutkował:

- uznaniem przez Sąd I instancji prawidłowości stanowiska merytorycznego zawartego w wyszczególnionej decyzji SKO z [...] lutego 2015 r., stanowiącego, że:

decyzja Wójta Gminy D. nr [...] ma charakter legalny oraz prawidłowy w aspekcie materialnoprawnym,

w szczególności, że:

- nie jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa określonym na gruncie art. 156 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w warunkach braku zbadania:

- czy wskazana przez skarżących sytuacja obejmująca:

- oddziaływanie wiatraków stanowiących integralną część przedsięwzięcia w postaci farmy wiatrowej C. [...] (ze względu na zasadnicze parametry wskazanych wiatraków w postaci ich wysokości i średnicy wynoszących odpowiednio 100 metrów) poza grancie działek inwestycyjnych nr [...]/1 oraz [...] obręb C. (ze względu na długość wskazanych działek nieprzekraczającą 90 metrów), w sytuacji gdy:

- obowiązujący na obszarze objętym lokalizacją przedsięwzięcia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzony mocą uchwały Rady Gminy D. nr [...] z 16 sierpnia 2000 w § 4 pkt 1 inkorporuje wyrażony explicite zakaz lokalizacji obiektów w sposób powodujący przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości dla środowiska poza granicami przynależnej im działki lub wywołujących w obrębie działki nieodwracalne zmiany dla środowiska,

- nie jest tożsama z naruszeniem przywołanej w poprzedzającym akapicie regulacji art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r., w szczególności:

- czy nie powoduje niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia w postaci "Farmy Wiatrowej C." z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc:

- ustawowo określonej przesłanki ujemnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach [...],

a finalnie:

- brakiem zbadania przez Sąd I instancji, czy w związku z wydaniem decyzji nr [...] z rażącym naruszeniem wskazanej regulacji art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. nie zachodziła przesłanka do stwierdzenia przez SKO w [...] nieważności wskazanej decyzji nr [...]. na podstawie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a.

- Sąd I instancji w następstwie braku subsumpcji wskazanych w petitum zarzutu regulacji uznał prawidłowość materialną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej SKO z [...] lutego 2015 r. odmawiającego stwierdzenia nieważności Decyzji Wójta Gminy D. nr [...],

która to ocena Sądu I instancji:

- determinowała treść rozstrzygnięcia w przedmiocie oddalenia skargi skarżących, w sytuacji gdy:

- odmowa stwierdzenia przez SKO w [...] nieważności decyzji Wójta Gminy D. [...], wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. naruszeniem regulacji art. 80 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. w związku z:

- wydaniem wskazanej decyzji nr [...] pomimo wystąpienia przesłanki ujemnej dla wydania rzeczonej decyzji w postaci niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia w postaci "Farmy Wiatrowej C." z zapisem § 4 pkt 1 uchwały Rady Gminy D. nr [...] z 16 sierpnia 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powoduje nieprawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w rzeczonej decyzji SKO, a finalnie:

- Winien skutkować zastosowaniem przez Sąd I instancji instytucji uchylenia wskazanej decyzji SKO na podstawie regulacji art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

- Naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 11 a-d w zw. z art. 30, w zw. z art. 79 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w zw. z art. 145 ust. pkt 1a. w zw. z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na:

a) braku dokonania przez Sąd I instancji kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji na etapie badania legalności oraz materianoprawnej prawidłowości ostatecznej decyzji SKO z [...] lutego 2015 r., który to brak zastosowania przez Sąd I instancji wskazanych regulacji skutkował:

- sformułowaniem przez Sąd I instancji oceny uznającej prawidłowość stanowiska zawartego w ostatecznej decyzji SKO w Koszalinie z [...] lutego 2015 r., że na etapie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji w postaci Farmy Wiatrowej C. został prawidłowo zrealizowany określony we wskazanych w petitum zarzut regulacji obowiązek informacyjny społeczeństwa w szczególności obowiązek w zakresie:

- ujawnienia informacji o wszczęciu postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji,

a:

- decyzja Wójta Gminy D. nr [...] została wydana w następstwie prawidłowo wdrożonych reguł informowania społeczeństwa i nie jest w związku z powyższym dotknięta kwalifikowanym naruszeniem prawa objętym hipotezę regulacji art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a.

w sytuacji gdy:

- kumulatywna subsumpcja do stanu zaistniałego na kawie przedmiotowej sprawy wyszczególnionych powyżej regulacji ustawy z 3 października 2008 r. normujących obowiązki informowania społeczeństwa oraz zakres informacji objętych przedmiotowym obowiązkiem w toku postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji, prowadzi do konkluzji, iż:

Na kanwie przedmiotowej sprawy zaistniały okoliczności w postaci:

- braku zamieszczenia obwieszczeń o wszczęciu postępowania środowiskowego dotyczącego uwarunkowań środowiskowych dla Farmy Wiatrowej C.

- braku zamieszczenia obwieszczeń o wszczęciu postępowania środowiskowego na tablicach ogłoszeń w poszczególnych sołectwach na obszarze Gminy D. stanowiące naruszenie:

- regulacji art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. stanowiącej, że:

- Przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o wszczęciu postępowania:

- zasady dekodowanej z regulacji art. 79 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r.,

- definicji ustawowej pojęcia "podania do publicznej wiadomości określonej na kanwie art. 3 ust. 1 pkt 11 litera c ustawy z 3 października 2008 r., a ponadto:

- naruszenie wskazanych reguł ustawowych dotyczących obowiązku informacyjnego w zakresie postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji stanowi kwalifikowaną wadę prawą, wypełniającą znamiona rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a.

Sąd I instancji uznał zatem prawidłowość materialnoprawną stanowiska zawartego w ostatecznej decyzji z [...] lutego 2015 r., w sytuacji gdy w świetle łącznej subsumpcji oraz szczegółowej analizy wskazanych w poprzedzających akapitach regulacji ustawy z dnia 3 października 2008 r. stanowisko zawarte w ostatecznej decyzji SKO w [...] miało charakter błędny.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia wyrażające się w:

- naruszeniu regulacji art. 141 ust. 4, w zw. z art. 106 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyrażające się w:

- braku zawarcia w uzasadnieniu objętego zaskarżeniem wyroku Sądu I instancji jednoznacznego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności:

- brak ujawnienia w treści uzasadnienia wyroku oceny okoliczności wynikających z dowodów dokumentarnych przedłożonych przez skarżącego Stowarzyszenie na Rzecz Mieszkańców Gminy D. na terminie rozprawy dniu 18 kwietnia 2018 r. i dopuszczonych przez Sąd I instancji uzupełniająco w trybie art. 106 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a dotyczących:

- zaistnienia w toku postępowania w przedmiocie środowiskowych zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci Farmy Wiatrowej C. [...], zakończonego decyzją nr [...] kwalifikowanych wadliwości, obejmujących:

- Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko z pominięciem kluczowych, ustawowych oraz obligatoryjnych aspektów w postaci:

- bezpośredniego wpływu i zakresu oddziaływania inwestycji w postaci budowy elektrowni wiatrowej na życie oraz zdrowie i warunki życie ludzi mieszkających na obszarach objętych inwestycja, którzy znajda się w obrębie oddziaływania rzeczonej inwestycji, oraz na środowisko, a także dobra materialne i krajobraz w tym krajobraz kulturowy, w tym przy uwzględnieniu wzajemnego oddziaływania wskazanych elementów.

- Sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skali uciążliwości oraz emisji hałasu i innych immisji na rzeczone nieruchomości, uwzględniając ich społeczno-gospodarcze przeznaczenie.

- Wpływu realizowanej "inwestycji C. [...]" na środowisko, w tym także strefę ochronną oraz krajobraz w tym krajobraz kulturowy.

- Wpływu inwestycji na każdy z rzeczonych elementów z osobna, ale także na wszystkie elementy łącznie uwzględniając ich wzajemne oddziaływanie, w szczególności:

- Bliskości brzegu morskiego, oraz stref ochronnych.

- Powiązań przedsięwzięcia w postaci farmy wiatrowej C. [...] z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

- Niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Według skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny co do stanu faktycznego inkorporowanego z dowodów dokumentarnych dopuszczonych w trybie art. 106 ust. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to sytuacja w świetle stanowiska utrwalonego tak w doktrynie jak również w orzecznictwie kreuje dopuszczalność kwestionowania ustaleń faktycznych zarzutem naruszenia art. 141 ust. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z faktem, że uzasadnienie orzeczenia WSA nie zawiera jednoznacznego stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, co w sposób oczywisty może mieć wpływ na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej wniesiono o:

- uchylenie na podstawie art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi objętego zaskarżeniem wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Ponadto na podstawie art. 203 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, wywołanego złożeniem niniejszej skargi kasacyjnej w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w niniejszym postępowaniu wedle norm przepisanych (tj. przy uwzględnieniu stawek określonych w regulacji art. 18 ust. 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa opłat kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu).

Ponadto na podstawie art. 176 ust. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej w warunkach rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono argumenty przedstawione w opisie zarzutów skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. [...] Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie na rzecz "skarżącej" zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna jest zasadna, lecz nie wszystkie zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej powołano dwie podstawy kasacyjne uregulowane w art. 174 p.p.s.a.

Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za konieczne odniesienie się do redakcji podniesionych zarzutów, albowiem nie do końca zostały one skonstruowane w sposób należyty. Zostały one postawione w sposób niestaranny oraz wadliwie sformułowane. Ponadto wielokrotnie złożona powtarzająca się argumentacja uzasadnienia zarzutów utrudniała ich ocenę w postępowaniu kasacyjnym. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie podstaw kasacyjnych (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) rozumiane jako podanie konkretnych przepisów prawa, a wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru jego konkretnej jednostki redakcyjnej. Autor skargi kasacyjnie zarzucając w skardze kasacyjnej rażące naruszenie przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie wskazał stanu prawnego i dziennika ustaw jej publikacji, który uważa za prawidłowy zarzucając naruszenie przepisów ww. ustawy. Odnosząc się do sposobu sformułowania zarzutów kasacyjnych, przypomnieć należy, że w art. 106, 141, 145 p.p.s.a. ustawodawca nie wyodrębnił podstawowych jednostek redakcyjnych w postaci ustępów, lecz paragrafy. Również w art. 174 p.p.p.s.a. ustawodawca nie wyodrębnił jednostek redakcyjnych w postaci ustępów.

Rolą autora skargi kasacyjnej, którym z mocy prawa powinien być profesjonalny pełnomocnik, jest poprawne sformułowanie zarzutów kasacyjnych, poprzez wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które naruszył Sąd I instancji, a następnie rzetelne ich uzasadnienie, polegające na wyjaśnieniu na czym - jego zdaniem - polegało w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Nie jest rolą NSA konkretyzowanie zarzutów kasacyjnych, ich uściślanie, korygowanie, uzupełnianie, czy też poszukiwanie rzeczywistej intencji strony składającej skargę kasacyjną.

Wskazać należy również, że bardzo rozbudowana forma opisania zrzutów skargi kasacyjnej z wykorzystaniem wielokrotnie złożonych zdań i powtórzona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dodatkowo utrudniała ich identyfikację.

Prawidłowo sformułowana skarga to taka, która wskazuje konkretne przepisy, które zdaniem jej autora, zostały naruszone wraz z podaniem jednostek redakcyjnych, jeśli przepis takie posiada. Omawiany środek odwoławczy musi być tak sformułowany, aby nie stwarzał wątpliwości interpretacyjnych. Takich wymogów skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano wielokrotnie, że systemowe odczytanie art. 176 i art. 183 p.p.s.a. prowadzi do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, według którego przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z 26 października 2009r., I OPS 10/09). Naczelny Sąd Administracyjny tylko wtedy może uczynić zadość temu obowiązkowi, gdy wnoszący skargę kasacyjną poprawnie określi, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało. Zwrócić także należy uwagę na niedokładność w sporządzeniu skargi kasacyjnej w zakresie sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz ich uzasadnienia.

Niedokładność w sporządzeniu skargi kasacyjnej nie mogłaby zatem prowadzić do braku rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 sprowadzający się do stanowiska, że zgodnie z zasadą falsa demonstratio non nocet, nie ma przeszkód, dla których Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby samodzielnie zidentyfikować zarzutu naruszenia prawa przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera wskazanie sposobu rozumienia zarzutu pozwalające na jego merytoryczne rozpoznanie.

W realiach niniejszej sprawy istniały bowiem podstawy do rekonstrukcji tych zarzutów na podstawie całej treści skargi kasacyjnej, w której podważono stanowisko Sądu I instancji w kwestii braku podstaw do uwzględnienia skargi w realiach tej sprawy.

Pomimo sformułowania w skardze kasacyjnej szeregu zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego, istota sprawy sprowadza się do oceny, czy Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kontrolę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy D. z [...] maja 2013 r., nr [...], znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i eksploatacji farmy wiatrowej C. [...] w gminie D..

W pierwszej kolejności odnosząc się do zarzutów dotyczących innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Artykuł art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia, a nie do kwestionowanych poglądów, oceny czy też stanowiska prezentowanego przez ten Sąd jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie podniesiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania, przy czym naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni, bądź zastosowania prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając kwestionowany wyrok pod tym kątem stwierdzić należy, że zawiera on wszystkie wymagane elementy.

Zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a.

Skoro w niniejszej sprawie na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. prezes Stowarzyszenia G. M. złożyła jako załącznik do protokołu pisma wskazane przez Sąd I instancji w protokole z rozprawy z 12 kwietnia 2018 r. to oznacza, że Sąd I instancji dopuścił wskazane wyżej dowody. W konsekwencji Sąd I instancji przeprowadził dowód uzupełniający z ww. dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Jeśli zatem Sąd I instancji korzysta z art. 106 § 3 p.p.s.a., ustanawiającego kompetencję do przeprowadzenia ograniczonego postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym, wówczas obciąża Sąd obowiązek oceny przeprowadzonych dowodów i zawarcie tej oceny w uzasadnieniu wyroku jak też rozważenia wpływu bądź braku wpływu na wynik sprawy dowodów dopuszczonych przez Sąd.

Pełnomocnik Stowarzyszenia swoje stanowisko przedstawiła na piśmie z 9 kwietnia 2018 r. W piśmie procesowym z 9 kwietnia 2018 r. oraz złożonym na rozprawie w dniu 12 kwietnia pisemnym stanowisku, Stowarzyszenie poparło stanowisko skarżących, dodatkowo wskazując na niezgodność decyzji Wójta Gminy D. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśniło, że w § 4 pkt 1 uchwały Rady Gminy D., nr [...] z 16 sierpnia 2000 r., w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. ustalono zakaz lokalizacji obiektów powodujących przekroczenie dopuszczalnych norm uciążliwości dla środowiska poza granicami przynależnej im działki lub wywołujących w obrębie swojej działki nieodwracalne zmiany środowiska.

Jeśli natomiast Sąd I instancji dopuszcza dowód z dokumentu (art. 106 § 3 p.p.s.a.), a następnie wskazuje na dopuszczenie dowodu w uzasadnieniu wyroku (str. 8 i 10 uzasadnienia), lecz nie ocenia tego dowodu i jego wpływu na wynik sprawy, to w konsekwencji dopuszcza się naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. W okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie powyższe mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem dotyczy kwestii istotnych dla formalnej oceny podstawowego dokumentu w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w postaci raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Jest to tym bardziej istotne, że w piśmie procesowym z 9 kwietnia 2018r. przedstawiono podsumowanie zasadniczych argumentów Stowarzyszenia dotyczących prowadzonego przez organy administracji postępowania. W piśmie z 9 kwietnia 2018 r. wskazano w szczególności na kwestie dotyczące: wydania decyzji środowiskowej z [...] maja 2013 r. w warunkach braku szczegółowego i precyzyjnego zbadania zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; powiązań z innymi przedsięwzięciami w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych.

Brak dokonania przez Sąd I instancji oceny podnoszonych przez Stowarzyszenie ww. kwestii w połączeniu z materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ i złożonym w toku postępowania przed Sądem nasuwa uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia kontroli legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji SKO w [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odniósł się lakonicznie do argumentów Stowarzyszenia, powołując się ogólnikowo na treść pisma z 9 kwietnia 2018 r.

W tym stanie rzeczy zasadny jest zarzut postawiony przez skarżących kasacyjnie o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 106 § 3 p.p.s.a. W świetle złożonych pism w toku postępowania przed Sądem I instancji i wyjaśnieniem, czy skarżący są w posiadaniu innych jeszcze pism wskazujących na zasadność zarzutów dotyczących treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że skarżący, ani Stowarzyszenie nie byli w stanie wskazać przepisów, o których można byłoby na gruncie niniejszej sprawy powiedzieć, że zostały naruszone w sposób rażący, a wyrażona w skardze i pismach procesowych ocena dotycząca naruszenia przez organ prawa, sprowadza się do tego, aby organ właściwy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, przeprowadził postępowanie zmierzające do merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

Zasadny jest zarzut skarżących kasacyjnie dotyczący naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227 ze zm., dalej: u.u.i.ś.). Zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. - podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. wyrok NSA z 10 października 2017 r., sygn. II OSK 2460/16, LEX nr 2409692).

Sąd I instancji nie dostrzegł, że w decyzji Wójta Gminy D. z [...] maja 2013 r. badanie zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. ograniczyło się jedynie do lakonicznego stwierdzenia zawartego na str. 9 uzasadnienia według, którego "Po analizie wypisów i wyrysów z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. stwierdzono, że przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami tego planu". W uzasadnieniu decyzji środowiskowej brak jest jakichkolwiek informacji pozwalających na identyfikację miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co do którego stwierdzono ww. zgodność z planowanym przedsięwzięciem.

Zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a, b u.u.i.ś. Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że przedmiotowy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, został sporządzony i poddany ocenie przez Wójta Gminy D..

Nie ma racji Sąd I instancji, że analiza treści raportu wskazuje, że – wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zawiera on wszystkie, przewidziane w art. 66 u.u.i.ś. elementy treści. W szczególności dotyczy to danych, o których mowa we wskazywanych w skardze i piśmie procesowym Stowarzyszenia z 9 kwietnia 2018 r. przepisach ww. ustawy, które w ocenie skarżących i Stowarzyszenia zostały rażąco naruszone.

Błędne jest stanowisko Sądu I instancji, że raport zawiera wszystkie wymagane dane dotyczące sposobu realizacji planowanej inwestycji, jej mocy, przewidywanego wpływu na środowisko, w tym dane dotyczące emisji hałasu, promieniowania i pola elektromagnetycznego, zanieczyszczenia powietrza, wpływu na florę i faunę oraz warunki życia i zdrowia ludzi oraz krajobraz, analizę powiązania z innymi, istniejącymi już przedsięwzięciami i zjawiska kumulacji oddziaływań. Zdaniem Sądu I instancji, w dokumencie przedstawiono alternatywne warianty lokalizacyjne i technologiczne przedsięwzięcia, w tym wariant zerowy i uzasadniono z jakich względów proponowany wariant jest najkorzystniejszy.

Odnosząc się do tego stanowiska Sądu I instancji wskazać należy, że tzw. wariant "zerowy" polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie jest wariantem przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Skoro ustawodawca nałożył na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia trzech wariantów przedsięwzięcia, to niepodejmowanie przedsięwzięcia nie jest wariantem jego realizacji. Jeśli inwestor nie przewiduje realizacji przedsięwzięcia (nie podejmuje realizacji przedsięwzięcia czyli przedstawia tzw. "wariant zerowy"), to nie ma podstaw do określania w drodze decyzji środowiskowych uwarunkowań jego realizacji.

Przedstawienie alternatywnych wariantów lokalizacyjnych i technologicznych przedsięwzięcia nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 lit, a, b u.u.i.ś. zawiera opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru.

Warianty realizacji przedsięwzięcia stanowią jeden z najważniejszych instrumentów oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dlatego też inwestor jest obowiązany przedłożyć taki raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś., a nie tylko wariantu, którym z przyczyn oczywistych inwestor jest zainteresowany.

W raporcie (luty 2013 r.) w pkt 6.2. zatytułowanym "Rozpatrywane racjonalne warianty technologiczne" opisano dwa racjonalne warianty technologiczne, które różnią się łączną mocą zespołu. Dla wariantu I przewidziano łączną moc zespołu do 22, 5 MW, a dla wariantu II łączną moc zespołu do 18 MW. Do realizacji wybrano wariant II. Jeśli warianty realizacji przedsięwzięcia uwzględniają różne moce zespołu, to w istocie raport opisuje nie jedno lecz dwa przedsięwzięcia. W ten sposób dochodzi do fikcyjnego, a nie rzeczywistego "wariantowania" przedsięwzięcia o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś. Dodatkowo należy zauważyć, że dwa racjonalne warianty technologiczne przedstawione w raporcie nie są racjonalnym wariantem alternatywnym, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 lit. a u.u.i.ś.

Taka metoda opisania wariantów przedsięwzięcia nie pozwala na kompleksowe ustalenie rzeczywistego przedmiotu i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zwłaszcza wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz życie zdrowie ludzi.

Łączna moc zespołu turbin wiatrowych w każdym wariancie realizacji przedsięwzięcia opisanym w raporcie powinna być taka sama. W przeciwnym razie raport przedstawia opis nie jednego, lecz kilku przedsięwzięć. Zgodnie z definicją ustawową przedsięwzięciem jest zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (art. 3 pkt 13 u.u.i.ś.). Farma wiatrowa jako zamierzenie budowlane powinna zawierać ściśle określoną ilość turbin wiatrowych. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd według którego z decyzji środowiskowej powinno "(...) precyzyjnie wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi i w którym miejscu przedsięwzięcie to ma być zlokalizowane. Ma to szczególne znaczenie uwzględniając, że decyzja ta ma stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy. Brak jest zatem przeszkód, żeby decyzja ta zawierała rozstrzygnięcia, o których stanowi art. 82 ust. 1 ustawy, co pozwoli usunąć wątpliwości co do sposobu określenia warunków realizacji przedsięwzięcia". (zob. wyrok NSA z 21 marca 2017 r., sygn. II OSK 1609/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie można zgodzić się z Sądem I instancji, że zarzuty dotyczą nie naruszenia wskazywanych przepisów poprzez pominięcie w raporcie oddziaływania na środowisko elementów, które powinien on obligatoryjnie zawierać, ale odnoszą się do treści tego dokumentu, nieakceptowanej przez strony. Nie ma racji Sąd I instancji, że zestawienie danych z raportu i przywołanych przez skarżących i Stowarzyszenie przepisów prowadzi do wniosku, że wskazywane we wniosku, a następnie skardze rażące naruszenie prawa przejawia się w niewłaściwej i niezgodnej z oczekiwaniami stron analizie czynników dotyczących oddziaływania inwestycji na środowisko, błędnej metodologii wyliczeń dotyczących prędkości wiatru i poziomu hałasu generowanego przez farmę wiatrową i niewłaściwej interpretacji przeprowadzonych badań.

Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd I instancji dokonał oceny raportu i ustosunkował się do zarzutów skargi w świetle zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego sprawy, w tym w szczególności do raportu w zakresie opisu wariantów realizacji przedsięwzięcia.

Sąd I instancji mając na uwadze art. 133 § 1, art. 106 § 5 p.p.s.a. nie dokonał oceny zachowania przez organy zasad postępowania, w tym postępowania dowodowego oraz nie przeprowadził kontroli zachowania wymagań dotyczących raportu zgodnie z art. 66 u.u.i.ś.

Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie uwzględniając wyrażone wyżej stanowisko.

Z przedstawionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznał skargę, a uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów u.u.i.ś., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 p.p.s.a.