Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 283/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 2a, art. 30 ust. 3
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Barbara Ciołek, Protokolant Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. sprawy ze skargi "A". w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. orzeka, że akt uchylony w pkt I. nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. – działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów z dnia 23 listopada 2012 r. nr [...] udzielona w zakresie wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

We wniosku z dnia 9 sierpnia 2012 r. o udzielenie interpretacji, dotyczącego zdarzenia przyszłego, Spółka podała, że zamierza wynajmować części powierzchni (lokale) w galerii handlowej w celu prowadzenia w nich działalności gospodarczej przez najemców. Określono, że zgodnie z postanowieniami umów, które zostaną zawarte między Spółką, a najemcami, Spółka będzie mieć prawo do czynszu obejmującego czynsz gwarantowany (stałą płatną miesięcznie kwotę), a także z niektórymi najemcami czynsz od obrotu (stanowiący procentową wartość osiągniętego przez najemcę obrotu w przyjętym okresie rozliczeniowym).

Umowy z najemcami będą stanowić wprost, że czynsz gwarantowany i czynsz od obrotu nie obejmują opłat eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem lokalu oraz centrum handlowego, w szczególności powierzchni wspólnych oraz opłat indywidualnych.

Najemcy będą ponosić opłaty indywidualne, związane z indywidualnym zużyciem przez najemców energii elektrycznej, ciepłej i zimnej wody, gazu, a także koszty z korzystania z usług telekomunikacyjnych (telefonu, internetu), telewizji kablowej i innych urządzeń, które mogą być zamontowane w lokalach na wyłączny użytek poszczególnych najemców. Opłaty indywidualne rozliczane będą bezpośrednio z dostawcami mediów lub usług, bądź będą zwracane Spółce na podstawie wskazań podliczników zamontowanych w lokalach. W związku z zapisami umów najmu lokali w galerii, Spółka wystawi najemcom refaktury z tego tytułu.

Nadto w piśmie z dnia 5 listopada 2012 r. Spółka podała, że umowy o dostawę energii w większości przypadków zawierane są bezpośrednio przez najemców z dostawcą energii. Wówczas stroną umowy są najemcy. Tylko w nielicznych przypadkach, jeśli chodzi o energię elektryczną, jest ona rozliczana na podstawie refaktur. Dotyczy to najemców, którzy nie zgodzili się podpisać umowy bezpośrednio z dostawcą energii oraz energii zużytej przez centrale najemców. W tych przypadkach stroną umowy z dostawcą energii jest Spółka.

Pozostałe media (woda, ogrzewanie, ścieki) rozliczane są na podstawie refaktur według wskazań podliczników lub w oparciu o inną metodę, np. opłatę za ogrzewanie nalicza się od metra kwadratowego zajmowanej przez najemcę powierzchni. W tych przypadkach stroną umowy z dostawcami jest Spółka.

Natomiast o tym, czy opłaty indywidualne za dostawę mediów rozliczane są bezpośrednio przez najemców, czy też refakturowane przez Spółkę decyduje to, czy dany najemca zdecydował się podpisać umowę bezpośrednio z dostawcą mediów.

Takie sytuacje mają jednak miejsce tylko w przypadku energii elektrycznej. W przypadku pozostałych mediów Spółka refeaktruje koszt opłat indywidualnych na najemcę według wskazań podliczników lub innej metody. Spowodowane jest to wyłącznie faktem, iż najemcy nie podpisali samodzielnie umowy na te media bezpośrednio z ich dostawcami.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego Spółka zapytała, czy postąpi prawidłowo refakturując media takie jak woda, wywóz ścieków, czy prąd według stawki VAT wynikającej z faktury pierwotnej, jeśli mieszczą się one w pojęciu opłat indywidualnych?

Powołując się na art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054 ze zm. dalej powoływana jako ustawa o VAT) Spółka zajęła we wniosku stanowisko, że jeżeli z umowy najmu wynika odrębny sposób rozliczania mediów, należy przyjąć, że w tym przypadku mamy do czynienia z samoistnymi usługami, których wykonanie jest niezależne od zawarcia umowy najmu. Ponieważ w przypadku opłat za tzw. media, faktycznymi odbiorcami czerpiącymi korzyści z tych usług są najemcy, całkowicie uzasadnione wydaje się ich refakturowanie według stawek wynikających z pierwotnie wystawionych faktur. Tak więc koszty mediów nie mogą być włączone do podstawy opodatkowania usługi najmu i opodatkowane stawką właściwą dla tej usługi.

W interpretacji indywidualnej z dnia 23 listopada 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. działający w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

Powołując się definicję najmu uregulowaną w art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), definicję podstawy opodatkowania jako obrotu uregulowaną w art. 29 ustawy o VAT, a także regulacje 73 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347) organ stwierdził, że wydatki za media są opodatkowane stawką właściwą dla świadczonych usług najmu.

Wywiódł, że świadczenia te są nierozerwalnie związane z usługą najmu i jako konieczne do korzystania z lokalu, mają w stosunku do niej charakter poboczny. Wyjaśnił, że z treści art. 29 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podstawą opodatkowania jest obrót. Zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. W związku z powyższym, kwota należna obejmuje wszystkie koszty związane z usługą najmu, kształtujące w efekcie kwotę żądaną od nabywcy.

W ocenie organu, nie można poprzez refakturowanie sztucznie wyodrębniać z usługi najmu lokalu, pewnych czynności tylko w tym celu, aby opodatkować je według innych stawek VAT niż usługa podstawowa. Do takiego postępowania nie uprawniają przytoczone przepisy definiujące podstawę opodatkowania i obrót. W przypadku, gdy dany podmiot świadczy usługę o charakterze kompleksowym, stanowiącą w istocie jedno, niepodzielne świadczenie, to wówczas nie jest dopuszczalne dzielenie tej usługi na części i dokonywanie refakturowania jej poszczególnych elementów.

Organ wskazał, że w rozstrzyganej sprawie przedmiotem świadczenia na rzecz najemców jest usługa najmu lokali użytkowych, a koszty dostawy mediów są elementem tej usługi. W efekcie, na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, w sytuacji, gdy korzystający z lokalu nie ma zawartej umowy bezpośrednio z dostawcą mediów, wydatki za media stanowią wraz z czynszem obrót z tytułu świadczenia usług najmu.

Tym samym, opłaty za media podlegają opodatkowaniu stawką właściwą dla świadczonych usług najmu.

Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, żądając uchylenia interpretacji indywidualnej Ministra Finansów.

Wnosząc o uchylnie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów, zarzuciła naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1 w zw. z art. 8 ust 2a ustawy o VAT – będącą rezultatem niedokonania prowspólnotowej interpretacji tego przepisu uwzględniającej regulację art. 28 lit. d) 2006/112/WE Dyrektywy VAT w zw. z art. 79 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE.

W uzasadnieniu, podobnie jak we wniosku o udzielenie interpretacji, powołując się na art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, Spółka stwierdziła, że podatnik, który pierwotnie nabył usługę we własnym imieniu, ale na rzecz innego podmiotu, występuje w roli usługobiorcy, a następnie świadczącego przedmiotową usługę.

Zdaniem Skarżącej, w związku z tym, że z umów zawieranych z najemcami wprost wynika, że opłaty za media nie stanowią elementu opłaty za czynsz, a są rozliczane bezpośrednio z dostawcami mediów lub zwracane Spółce na podstawie wskazań podliczninków lub innych wyliczeń - nie ma podstaw aby traktować je jako element usługi kompleksowej i stosować wobec nich opodatkowanie stawką podatku VAT właściwą dla usługi najmu tj. 23%. Z umów zawartych najemcami wprost wynika, że opłaty za media stanowią dodatkowy element, za który Spółka wystawi najemcom refakturę.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie należało rozstrzygnąć, czy w przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji stanie faktycznym, czynsz najmu oraz opłaty za media stanowią usługę kompleksową, podlegającą stawce opodatkowania podatkiem VAT przewidzianą dla podstawowej usługi najmu, czy też czynsz i opłaty stanowią dwie odrębne usługi podlegające opodatkowaniu wedle odrębnych stawek podatkowych. Strona we wniosku przedstawiła, że umowy z najemcami będą stanowić, że czynsz nie obejmuje opłat eksploatacyjnych (opłat za zużycie energii elektrycznej, ciepłej i zimnej wody, gazu, a także koszty z korzystania z usług telekomunikacyjnych (telefonu, internetu), telewizji kablowej i innych urządzeń, które mogą być zamontowane w lokalach na wyłączny użytek poszczególnych najemców). Opłaty indywidualne rozliczane będą bezpośrednio z dostawcami mediów lub usług, bądź będą zwracane Spółce na podstawie wskazań podliczników zamontowanych w lokalach. W związku z zapisami umów najmu lokali w galerii, Spółka wystawi najemcom refaktury z tego tytułu.

Skarżąca przyjmuje, że odsprzedaż dostawy towarów i usług związanych z mediami, w świetle treści zawartych umów najmu, nie może być uznana za element jednolitego świadczenia usługi najmu. W konsekwencji opłaty za media mogą być przedmiotem refakturowania na najemców, ze stawką właściwą dla dostawy poszczególnych mediów.

Organ podatkowy stanął na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym zachodzi konieczność opodatkowania usługi najmu, jako jednorodnego świadczenia i uznania dodatkowych opłat za media jako kwot należnych z tytułu umowy najmu, wchodzących do podstawy opodatkowania. W konsekwencji powoduje konieczność opodatkowania podatkiem od towarów i usług dostawy mediów według stawki odpowiedniej dla najmu.

Wskazać należy, że w sprawie stawki opodatkowania refakturowanych mediów Sądy Administracyjne wypowiadały się już wielokrotnie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt I FSK 740/10 wskazał, że opłaty wynikające z eksploatacji lokalu przez najemcę: za energię cieplną, dostawę wody, odbiór ścieków i wywóz nieczystości powinny być ujmowane do podstawy opodatkowania jako składniki czynszu z tytułu usługi najmu na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT., chyba że z umowy najmu zawartej pomiędzy wynajmującym a najemcą wynika jednoznacznie, że opłaty te (wszystkie lub niektóre) na podstawie art. 30 ust. 3 są regulowane przez najemcę na rzecz wynajmującego w sposób odrębny od czynszu. Obowiązek podatkowy (wystawiania faktury) z tytułu opłat eksploatacyjnych towarzyszących usłudze najmu, rozliczanych odrębnie od czynszu najmu powstaje na podstawie art. 19 ust. 13 pkt 1 ww. ustawy, tzn. z upływem terminu płatności określonego w umowie najmu właściwej dla rozliczeń z ich tytułu.

Tożsame stanowisko sądy zaprezentowały również m.in. w wyrokach: z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 361/12, z 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 458/12, z dnia 17 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2677/11, z 21 września 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2983/11, z 30 października 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1632/12, z 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1235, z dnia 18 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 955/12, z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2179/12, z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 908/12 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela przedstawione w nich poglądy.

Za przytoczonymi wyżej orzeczeniami należy więc powtórzyć, że zgodnie z art. 659 § 1 k.c., świadczeniem wzajemnym najemcy za samo używanie rzeczy najętej jest zapłata na rzecz wynajmującego czynszu. Czynsz nie obejmuje zatem opłat za inne świadczenia. Przepis art. 670 § 1 k.c. przewiduje możliwość ponoszenia przez najemcę świadczeń dodatkowych. Tym samym pozwala na obciążenie najemcy poza czynszem także innymi dodatkowymi świadczeniami. W rozpoznawanej sprawie skarżący, wykorzystując przywołane uregulowania prawne, zawarł umowy z najemcami, w których ustalony został czynsz za najem. Niezależnie od ustalonego czynszu obciąża najemców kosztami dostaw mediów do poszczególnych lokali. W istocie, świadczy na rzecz najemców usługi w zakresie najmu oraz pośredniczy w dostawie mediów i usług.

Zgodnie ze wskazaniami Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w przypadku, gdy transakcja składa się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest ona dokonywana, w celu określenia czy chodzi o dwa lub więcej odrębnych świadczeń, czy o świadczenie jednolite. Odnosząc się do tej kwestii Trybunał wskazał także, że co do zasady każda transakcja powinna być zwykle uznawana za odrębną i niezależną oraz że jedno świadczenie występuje w przypadku, gdy co najmniej dwa elementy albo co najmniej dwie czynności dokonane przez podatnika na rzecz klienta są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (wyrok TSUE z dnia 21 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget, publ. str. http://curia.europa.eu).

Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że świadczenia odsprzedaży dostawy towarów i świadczenia usług związanych z udostępnieniem mediów przez skarżącą najemcom lokali, nie mogą być uznane za element świadczenia jednolitego, jakim jest świadczenie najmu, jak przyjął to organ w zaskarżonej interpretacji. Błędnie zatem również w wydanej interpretacji uznano, że do podstawy opodatkowania z tytułu najmu należy wliczać nie tylko należny czynsz, ale także należne opłaty z tytułu udostępnienia mediów.

W odniesieniu do kwestii tzw. "refakturowania", odrębne pobieranie czynszu i należności za media, w sytuacji gdy skarżący jest podatnikiem podatku od towarów i usług, zobowiązuje go do ich wystawiania faktur (refaktur), o ile podmioty te nie korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 2a oraz art. 30 ust. 3 ustawy o VAT., w sytuacji, w której podatnik działa we własnym imieniu ale na rzecz osoby trzeciej (najemcy) biorąc udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że podatnik ten sam otrzymał i wyświadczył usługę (art. 8 ust. 2a), a podstawą opodatkowania jest kwota należna z tytułu świadczenia usług, pomniejszona o kwotę podatku (art. 30 ust. 3). Oznacza to, że jeśli zgodnie z umową najmu strony tej umowy odrębnie rozliczają czynsz z tytułu korzystania z lokalu i opłaty z tytułu mediów i usług, nie ma podstaw do przyjęcia, że wynajmujący świadczy na rzecz najemcy jednolitą usługę najmu. Tym samym nie ma podstaw do wliczania do podstawy opodatkowania usługi najmu, zarówno czynszu jak i dodatkowych świadczeń obejmujących media. W rozstrzyganej sprawie, strona we wniosku przedstawiła, że w umowie należność z tytułu czynszu, jest wyraźnie wyodrębniona od rozliczeń z tytułu mediów.

Prawidłowość tego stanowiska potwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 11 czerwca 2009 r., C-572/07. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził: "Chociaż usługi sprzątania części wspólnych budynku towarzyszą korzystaniu z najętego dobra, to nie muszą być objęte zakresem pojęcia najmu w rozumieniu art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej. W konsekwencji, w przypadku gdy najem mieszkań oraz sprzątanie części wspólnych budynku mogą być wzajemnie rozdzielone, w szczególności w sytuacji gdy właściciel nieruchomości fakturuje świadczenie usług sprzątania na rzecz lokatorów odrębnie od czynszu, wspomniany najem oraz wspomniana usługa sprzątania powinny być uznane - na potrzeby stosowania art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy - za czynności samodzielne, wzajemnie od siebie odrębne, w wyniku czego usługi te nie są objęte zakresem powyższego przepisu."

W sytuacji, kiedy strony korzystając ze swobody kształtowania łączących je stosunków prawnych postanowią, że w cenę usługi najmu będą wliczane także inne opłaty, w tym opłaty za media czy inne usługi, wówczas taka dostawa towarów i usług nie będzie traktowana jako odrębne od najmu świadczenie, ale jako czynność w ramach świadczenia zasadniczego. Konsekwencją takiego ukształtowania przez strony umowy najmu będzie zaś zastosowanie stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego (najmu) do wliczonych w cenę usługi najmu należności z tytułu innych świadczeń. Wszystkie świadczenia będą też fakturowane łącznie. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niewątpliwie taka sytuacja nie zachodzi. We wniosku Skarżąca jednoznacznie wskazała, że czynsz najmu nie obejmuje opłat za inne świadczenia wynajmującego na rzecz najemcy. Nie można zatem mówić o świadczeniu jednolitym usługi najmu, w cenę którego wliczany jest zarówno czynsz jaki i świadczenia obejmujące media, czy też inne usługi.

Końcowo w interpretacji organ podatkowy na poparcie swojego stanowiska powołał wyrok TSUE z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11 (Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs).

Wskazać w ocenie Sądu należy, że wyrok TSUE w sprawie C-392/11 nie przesądza, jak mają być opodatkowane usługi najmu wraz z usługami dodatkowymi, a w szczególności nie przesądza, że w każdym przypadku umowę najmu należy traktować jako świadczenie kompleksowe, składające się z różnych elementów. Przeciwnie, TSUE pozostawiając ostateczną ocenę sądowi krajowemu wskazał na konieczność analizy treści umowy najmu. Szeroko odniósł się przy tym do swego dotychczasowego orzecznictwa podtrzymując jego zasadnicze tezy i podkreślając, że zasadą jest odrębne traktowanie podatkowe każdej usługi (pkt 14 wyroku), a ocena, czy kilka usług jest na tyle połączone, że ich rozdzielenie miałoby charakter wyłącznie sztuczny, należy do sądu krajowego (pkt 19 i 20 wyroku).

TSUE wskazał, że kluczowe znaczenie może mieć określenie, czy w danym przypadku wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy. Jako wskazówkę przemawiającą na rzecz występowania jednego świadczenia uzna TSUE przyznanie wynajmującemu w umowie najmu możliwości rozwiązania tej umowy w przypadku gdy najemca nie uiszcza dodatkowych opłat za najem, zastrzegając tym niemniej, że nie jest to bezwzględnie element rozstrzygający przy dokonywaniu oceny wystąpienia takiego świadczenia. TSUE, wbrew stanowisku organu, nie sformułował więc żadnej kategorycznej tezy, która nakazawałaby traktować koszty dodatkowych usług (w których świadczeniu pośredniczy wynajmujący, a ponoszone przez najemcę) jako poniesione z tytułu otrzymania świadczenia najmu, ale stwierdził, że w pewnych warunkach najem nieruchomości i związane z tym najmem świadczenia dodatkowych usług mogą stanowić jedno świadczenie z punktu widzenia podatku VAT i wskazał na przykładowe okoliczności mogące (choć nie przesądzające) przemawiać za takim przyjęciem. Tym niemniej podtrzymał zasadnicze tezy wyrażane w swoich poprzednich orzeczeniach, wskazując zarazem wyraźnie na decydującą treść umowy najmu łączącej podatnika z najemcą. Uzasadnienie wyroku nie daje więc podstaw do jednoznacznego rozstrzygnięcia sporu w niniejszej sprawie.

Przy tym warto odnotować, że w sprawie, w jakiej zapadł ten wyrok, strony umówiły się, że pomieszczenia zostały oddane w najem w zamian za czynsz trojakiego rodzaju: 1) odpowiadający kwocie płaconej za zajmowanie pomieszczeń, 2) odpowiadający udziałowi wynajmującego w kosztach ubezpieczenia budynku, 3) odpowiadający usługom, których świadczenie zgodnie ze wskazaną umową należy do obowiązków wynajmującego – które w tym przypadku były usługami dostawy mediów, sprzątania części wspólnych, naprawy struktury i urządzeń budynku, a także dozoru budynku. Opisane we wniosku o wydanie interpretacji w niniejszej sprawie zdarzenie przyszłe był natomiast nieco inny, bowiem wynika z niego, że strony wyraźnie postanowiły w umowie, że lokale zostają oddane w najem w zamian za czynsz gwarantowany i czynsz od obrotu, zaś czynsz najmu nie obejmuje opłat eksploatacyjnych związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem lokalu oraz centrum handlowego. Brak też w opisie zdarzenia, zawartym we wniosku, informacji na temat tego, czy w umowie najmu zastrzeżono prawo wynajmującego do rozwiązania umowy najmu w wypadku zaprzestania przez najemcę opłacania opłat za media i usługi telekomunikacyjne, które to uprawnienie TSUE wskazywał w wyroku jako okoliczność mogącą przemawiać za uznaniem , że usługi tego rodzaju są częścią jednego świadczenia (najmu). Biorąc zatem pod uwagę przywołane wyżej orzeczenia TSUE, w tym także wyrok TSUE w sprawie C-392/11 oraz cytowane regulacje Kodeksu cywilnego, które dają wynajmującemu prawo do obciążenia najemcy, poza czynszem najmu, kosztami świadczeń dodatkowych, Sąd uznał że w niniejszej sprawie, na podstawie danych przedstawionych przez stronę skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, nie było podstaw do uznania, że świadczenia, których koszty wynajmujący zamierza refakturować dla najemcy, zostały wykonane w ramach jednego świadczenia głównego, jakim jest najem opisanych pomieszczeń.

Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, w wydanej interpretacji organ podatkowy dokonując innej wykładni przepisów, naruszył art. 29 ust. 1 ustawy o VAT oraz przepisy art. 8 ust. 2a i art. 30 ust. 3 ustawy o VAT

Ponownie rozpoznając sprawę organ wydający interpretację winien, dokonując wykładni art. 29 ust. 1 wskazanej ustawy uwzględnić, że uregulowania umowne w zakresie najmu mogą powodować, że w odniesieniu do usług dotyczących mediów, wynajmujący może brać udział w świadczeniu tych usług działając we własnym imieniu, ale na rzecz najemcy. Wówczas, zgodnie z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT., zasadnym będzie przyjęcie, że wynajmujący otrzymał i wyświadczył usługę, a więc może do nich znaleźć zastosowanie stawka podatku właściwa dla tych dostaw. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 3 ustawy o VAT, w takim przypadku podstawą opodatkowania u takiego podatnika będzie kwota należna z tytułu świadczenia tych usług, pomniejszona o podatek VAT.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną i na podstawie art. 200 tej ustawy zasądził na rzecz Skarżącej zwrot kosztów sądowych.