Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1313/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 5
journal: Dz.U. 2001 nr 72 poz 747
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak /spr./ Sędzia NSA Henryk Ożóg Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Miejskiej w Końskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Ke 1073/05 w sprawie ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej w Końskich z dnia 29 kwietnia 2005 r., nr XXIV/231/2005 w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków deszczowych i roztopowych dla Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Końskich do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej w Końskich 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Miasta Końskie na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach uchwałą nr XXIV/231/2005 z dnia 29 kwietnia 2005 r. Rada Miejska w Końskich, na podstawie art. 24 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 71, poz. 747 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zatwierdziła dla Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Końskich taryfy za zbiorowe odprowadzenie ścieków deszczowych i roztopowych do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej w Końskich, przedstawione we wniosku z dnia 22 marca 2005 r.

W § 1 uchwały zatwierdzone zostały taryfy netto za ścieki deszczowe i roztopowe wprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej: wg taryfy I (dla odprowadzających te ścieki z powierzchni szczelnej utwardzonej terenów dróg i placów) – 0,908 zł/m2, wg taryfy II (dla odprowadzających te ścieki z powierzchni szczelnej utwardzonej terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych i stacji paliw) – 1,908 zł/m2.

W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że wniosek Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Końskich z dnia 22 marca 2005 r. został przygotowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 71, poz. 747 ze zm.) oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy, a następnie przedstawiony Przewodniczącemu Rady Miejskiej w Końskich. Ceny i stawki opłat zawarte w taryfach określono na podstawie niezbędnych przychodów dla prowadzenia działalności w zakresie zbiorowego odprowadzenia ścieków deszczowych i roztopowych. Zmiany warunków ekonomicznych w roku obowiązywania taryf dotyczą zmiany kosztów wynikających z inflacji oraz wzrostu podatku od nieruchomości. Wskaźnik inflacji na 2005 r. przewidziano na 3%. Wysokość stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2005 wynika z obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 15 września 2004 r. w sprawie wysokości górnych jednostkowych stawek opłat za korzystanie ze środowiska (M.P. Nr 39, poz. 693).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę złożyła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Skarga została poprzedzona wezwaniem z dnia 27 lipca 2005 r. do usunięcia naruszenia prawa, które uchwałą nr XXVIII/269/2005 z dnia 14 września 2005 r. nie zostało przez Radę Miejską w Końskich uwzględnione.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków określa zasady odprowadzania ścieków, zaś definicja ścieków zawarta w art. 2 pkt 8 określa, że za ścieki uważa się również wody opadowe lub roztopowe ujęte w systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych, w tym centrów miast, terenów przemysłowych i składowych, baz transportowych oraz dróg i parkingów o trwałej nawierzchni, zatem należy uznać, że do kanalizacji deszczowej należy stosować wszelkie zasady zawarte w tej ustawie.

Zdaniem skarżącego oznacza to, że taryfa powinna być wyrażona w stawce jednostkowej "metra sześciennego", a nie "metra kwadratowego", jak to dowolnie ustaliła Rada Miejska w Końskich w zaskarżonej uchwale. Jest to, zdaniem skarżącej, pozbawione podstaw prawnych i racjonalnych przesłanek, tym bardziej że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków – jednostką rozliczeniową jest "metr sześcienny", a nie "metr kwadratowy".

Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że gminie należy zwrócić stawki opłat za korzystanie ze środowiska, które gmina odprowadza do Urzędu Marszałkowskiego, stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2001 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska. Te stawki opłat są obliczane za 1 "metr kwadratowy" i tak powinny być oddzielnie naliczane przez Gminę – obok stawek taryfowych wyrażonych w "metrach sześciennych", przyjętych do kalkulacji kosztów, natomiast w zaskarżonej uchwale zostały one wliczone do taryf I i II, które powinny operować jednostką "metra sześciennego".

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Końskich wniosła o jej odrzucenie, podtrzymała argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Nadto przytaczając treść przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków wskazała, że przy ustaleniu taryfy za zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków bytowo-gospodarczych określenie 1 m3 jest zasadne, ponieważ trudno ilość wody sprzedanej odbiorcy, czy też przyjętych ścieków zmierzyć inną jednostką rozliczeniową. Nie ma natomiast w żadnym paragrafie rozporządzenia stwierdzenia, że jedyną jednostką rozliczeniową jest 1 m3. Stosowane są natomiast inne opłaty, jak abonenckie, ryczałtowe itp.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 30 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 1073/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej w Końskich z 29 kwietnia 2005 r. nr XXIV/231/2005 w przedmiocie zatwierdzenia taryf za zbiorowe odprowadzanie ścieków deszczowych i roztopowych dla Zakładów Wodociągów i Kanalizacji do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej w Końskich, orzekł, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z prawem. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że oceniając legalność zaskarżonej uchwały, którą Rada Miejska w Końskich zatwierdziła dla Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Końskich taryfy za zbiorowe odprowadzenie ścieków deszczowych i roztopowych do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej w Końskich należy stwierdzić, że została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 71, poz. 747 ze zm.), określa m.in. zasady i warunki zbiorowego odprowadzania ścieków (art. 1), pod pojęciem których należy rozumieć m.in. wody opadowe i roztopowe ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni, w szczególności z terenów przemysłowych, składowych, baz transportowych, dróg i parkingów (art. 2 pkt 8). Taryfę za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków określa przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne na podstawie niezbędnych przychodów, po dokonaniu ich alokacji na poszczególne taryfowe grupy odbiorców usług (art. 20). Taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy (art. 24). Sposoby określania taryf (w tym kryteria różnicowania cen i stawek opłat) zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków (art. 23). Wniosek o zatwierdzenie taryf przedstawia przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne wójtowi dołączając szczegółową kalkulację cen i stawek opłat oraz aktualny plan w celu weryfikacji kosztów związanych ze świadczeniem usług, poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym z uwzględnieniem planowanych zmian tych kosztów w roku obowiązywania taryfy – pod względem celowości ich ponoszenia (art. 24 ust. 1–4).

Rada Gminy uchwałą może zatwierdzić taryfy albo odmówić ich zatwierdzenia, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami (art. 24 ust. 5).

Decyzja rady w przedmiocie zatwierdzenia taryf nie jest uznaniowa i rada może odmówić zatwierdzenia taryf w sytuacji, gdy nie spełnia ona wymagań przewidzianych przepisami prawa. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w Końskich nie wynika, ażeby Rada analizowała m.in. to, że Zakłady Wodociągów i Kanalizacji w Końskich zastosowały inną niż przewidziana w rozporządzeniu z dnia 12 marca 2002 r. jednostkę rozliczeniową – m2, zamiast m3 i z jakich przyczyn. Wskazano to dopiero w odpowiedzi na skargę.

Zgodnie z § 2 pkt 10 rozporządzenia ceną za odprowadzanie ścieków jest wielkość wyrażona w jednostkach pieniężnych, którą odbiorca usług jest obowiązany zapłacić przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu za 1 m3 odprowadzanych ścieków (do ceny dolicza się podatek VAT).

Wprawdzie w § 13 rozporządzenia określono, że przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne dokonuje wyboru rodzaju i struktury taryf (uwzględniając lokalne uwarunkowania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków) kalkulując i rozliczając je w sposób, aby zapewnić:

– uzyskanie z opłat odbiorców usług przychodów na poziomie zapewniającym samofinansowanie się działalności przedsiębiorstwa oraz zysku (ust. 2 pkt 1),

– łatwość ustalania opłat za świadczenie usług (ust. 2 pkt 4),

co nie oznacza jednak, że przedsiębiorstwo może zmieniać zasady określone w powołanym rozporządzeniu, w tym zmieniać jednostkę (m3), za którą określono cenę usługi za odprowadzanie ścieków.

Powołane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków jako jednostkę, której dotyczy cena usługi odprowadzania ścieków wskazuje m3, nie m2.

Odmiennie natomiast została określona ta jednostka w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 marca 2001 r. w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska (Dz. U. Nr 55, poz. 477 ze zm.), która została wydana na podstawie innej ustawy – art. 290 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. W § 1 pkt 7 i § 5 ust. 1 tego rozporządzenia określone zostały jednostkowe stawki opłat za wody opadowe lub roztopowe ujęte w systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni o trwałej nawierzchni. Są to stałe stawki, określone w "zł na rok za 1 m2", które zgodnie z art. 291 ustawy Prawo ochrony środowiska podlegają z dniem 1 stycznia każdego roku kalendarzowego podwyższeniu w stopniu odpowiadającym średniorocznemu wskaźnikowi przyjętemu w ustawie budżetowej za rok poprzedni.

Nie można jednak łączyć opłaty za korzystanie ze środowiska (gdzie jednostkowa stawka podana jest w zł za rok za 1 m2) z opłatą za odprowadzanie ścieków (gdzie cena podana jest w jednostkach pieniężnych za 1 m3), jak to uczyniono w sprawie niniejszej.

Zdaniem Sądu wniosek Zakładu Wodociągów i Kanalizacji w Końskich o zatwierdzenie przedmiotowych taryf naruszył przepisy prawa materialnego, tj. ustawę z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 71, poz. 747 ze zm.) oraz wydane z jej upoważnienia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków.

Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Rada Miejska w Końskich podejmując zaskarżoną uchwałę o zatwierdzeniu taryf niezgodnie z przepisami ustawy naruszyła przepis art. 24 ust. 5 tej ustawy, a zatem jako sprzeczna z prawem jest nieważna (art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1999 r. o samorządzie gminnym). Ponieważ uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, a od jej podjęcia upłynął rok Sąd orzekł o jej niezgodności z prawem na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i art. 94 ustawy o samorządzie gminnym.

Rada Miejska w Końskich wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 7, art. 91 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 38, art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE z 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. UE L Nr 327 z 22 grudnia 2000 r.), art. 24 ust. 5 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 26, poz. 257) polegające na przyjęciu, że cena określona w taryfie za odprowadzanie ścieków deszczowych i roztopowych do sieci kanalizacji deszczowej nie może być określona w m2 powierzchni zlewni a wyłącznie w m3.

Na tej podstawie wnosiła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodziła, że uchwała nie narusza praw osób trzecich, interesów odbiorców usług, których dotyczy. Niezależnie od jednostki rozliczeniowej odbiorca poniesie te same koszty bowiem opłata ustalona w uchwale odnosi się do m2 powierzchni zlewni ścieków i aby tą opłatę ustalić należało uprzednio ustalić ilość ścieków jaka jest odprowadzana z takiej powierzchni. Sąd nie odniósł się do sposobu ustalania stawki opłaty za odprowadzane ścieki z powierzchni utwardzonej drogi i placów z m2 odnosząc się wyłącznie do miernika ilości w m3. Zastosowany sposób ustalenia opłaty miał na celu łatwość obliczenia opłat w stosunku do powierzchni, co odpowiada wymogom przyjętym w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Rozporządzenie nie wskazuje, że jedyną i wyłączną jednostką rozliczeniową odprowadzonych ścieków ma być m3. Paragraf 13 ust. 1 rozporządzenia stanowi o uprawnieniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego do dokonania wyboru rodzaju i struktury taryf z uwzględnieniem warunków lokalnych. W § 13 ust. 3 pkt 1.2 wskazuje się na różnicowanie cen i stawek, co zostało w zaskarżonej uchwale uwzględnione. Gdyby ustawodawca wprowadził jedną zasadę rozliczeniową w tym jedną jednostkę rozliczeniową z pewnością określiłby to wyraźnie w rozporządzeniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym z tytułu zastępstwa procesowego. Wywodził, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 24 ust. 5 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, gdyż przepis ten dotyczy kompetencji Rady Miejskiej do podejmowania uchwał w sprawie, natomiast nie zawiera zasad i sposobu ustalania taryf.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 174 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Takie określenie podstaw skargi kasacyjnej powoduje, że warunkiem materialnym jest nie tylko powołanie podstaw ale ich wywiedzenie. W sprawie skargę kasacyjną oparto na błędnej wykładni przepisu art. 7 i art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 2 ust. 38, art. 9 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz. Urz. UE L Nr 327, poz. 1 ze zm.). Zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie reguluje miejsca prawa wspólnotowego w wewnętrznym porządku prawnym, a zatem art. 91 ust. 1 Konstytucji co do stosowania prawa wspólnotowego nie ma zastosowania. Dyrektywy nie mają odpowiednika w prawie krajowym państw członkowskich. Według art. 249 Traktatu o Unii Europejskiej "Dla wykonywania swoich zadań i zgodnie z postanowieniami niniejszego Traktatu, Parlament Europejski i Rada wspólnie, Rada i Komisje wydają rozporządzenia, dyrektywy i decyzje, wydają zalecenia lub zajmują stanowiska. Rozporządzenie ma zastosowanie ogólne. Jest ono we wszystkich swoich częściach wiążące i obowiązuje bezpośrednio w każdym Państwie Członkowskim. Decyzja jest wiążąca odnośnie zamierzonego celu w odniesieniu do każdego Państwa Członkowskiego, do którego jest skierowana, zostawiając jednak władzom krajowym wybór form i środków. Decyzja obowiązuje we wszystkich swoich częściach dla tych, których określa. Zalecenia i stanowiska nie są wiążące". Dyrektywy skierowane są wyłącznie do państw członkowskich, które – zgodnie z art. 249 ... Traktatu o Unii Europejskiej, zobowiązane są do wydania w określonym terminie przepisów krajowych odpowiadających treści dyrektywy. Dyrektywa nie jest więc umową międzynarodową, o której stanowi art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pomijając nieuzasadnione powiązanie stosowania dyrektywy z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej a rozważenie stosowania dyrektywy przy wykładni przepisów prawa krajowego, nie można uznać skargi kasacyjnej w takim ujęciu za usprawiedliwione. W skardze kasacyjnej wywodzono naruszenie art. 2 pkt 38 powołanej dyrektywy, która zawiera definicję "usługi wodne". Nie wywiedziono w jaki sposób tę definicję naruszono. Nie pozostaje to w związku z zaskarżoną uchwałą. Tak też nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 9 dyrektywy, w skardze nie wywiedziono w jaki sposób określone w tym artykule zasady zwrotu kosztów za usługi wodne przesądza o zastosowaniu taryfy za zbiorowe odprowadzenie ścieków opadowych i roztopowych.

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 24 ust. 5 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858), która w swojej regulacji dokonała wdrożenia dyrektyw Wspólnot Europejskich. Według art. 24 ust. 5 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały "Rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf, w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały one sporządzone niezgodnie z przepisami prawa". Artykuł 24 ust. 5 określa jedynie zakres kompetencji rady gminy, nie zawiera materialnej regulacji ustalenia taryf, co powoduje, że sąd nie mógł co do regulacji taryf naruszyć przepisy tego artykułu.

W skardze kasacyjnej postawiony został zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 marca 2002 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzeniu taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 26, poz. 257). Nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej powołanie całego aktu prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny związany granicami skargi kasacyjnej, nie może wyprowadzać jej podstaw. Powołany w uzasadnieniu § 3 ust. 1 pkt c rozporządzenia nie zawiera ustępów a jeżeliby przyjąć, że wnoszący skargę kasacyjną wywodzi naruszenie § 3 pkt 1 lit. c/ to brzmienie tego przepisu jest następujące "eliminowanie subsydiowania skośnego". Jeżeliby przyjąć, że podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie § 3 pkt 1 lit. e/ powołanego rozporządzenia, to jednak "łatwość obliczania opłat" nie może pozostawać w sprzeczności z "nieuzasadnionym wzrostem opłat i cen" (§ 3 pkt 1 lit. b/ powołanego rozporządzenia).

Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Rodzaje taryf reguluje § 14 powołanego rozporządzenia, których elementem jest cena usług w zł/m3, ceny za dostarczanie wody w zł/m3 i ceny za odprowadzenie ścieków w zł/m3.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie jest usprawiedliwiona, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 204 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o kosztach zastępstwa procesowego.