Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2312/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska, sędzia WSA Waldemar Śledzik, Protokolant referent stażysta Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 30 czerwca 2016r. S. L. (zwany dalej: "Strona", "Podatnik" lub "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...], w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2011r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Decyzją z [...] stycznia 2011r. Prezydent W. ustalił Skarżącym – E. L. i S. L., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2011r. na kwotę 259 zł. Za przedmiot opodatkowania przyjął nieruchomość położoną w W. (ul. [...]), składającą się z gruntu, budynku mieszkalnego (mieszkania), miejsca postojowego i piwnicy.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej miejsca postojowego oraz o określenie korekt podatku za lata 2009-2011, z uwzględnieniem poprawnego naliczenia podatku z tytułu wyłącznego użytkowania miejsca postojowego nr [...] o rzeczywistej powierzchni 15 m2, jako miejsce pomocniczego związanego z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych oraz pozostałej powierzchni 10,51 m2, wynikającej z posiadanego udziału i użytkowanej części wspólnej garażu.

Decyzją z [...] lipca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ("SKO") decyzję organu pierwszej instancji uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ wskazując w uzasadnieniu, że wymierzanie podatku od nieruchomości w jednej decyzji doręczonej dowolnemu małżonkowi jest niezgodne z wymogami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613) - zwanej dalej: "O.p.", nie tylko w zakresie doręczeń, ale również oznaczania stron postępowania podatkowego i określania odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe podatników będących małżonkami.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej 30 stycznia 2009r. Skarżący w pozycji "budynki mieszkalne" nie wskazał garażu, a jedynie udział w gruncie zajętym na garaż bez określenia powierzchni. Zdaniem SKO, jeżeli organ pierwszej instancji zamierzał dokonać ustaleń innych, niż wynikające ze złożonej przez podatnika informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, to powinien zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium przeprowadzonego postępowania (art. 123 § 1 O.p.), a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz projektowanej zmiany klasyfikacji garażu. Organ odwoławczy uznał zatem, iż przed wydaniem decyzji Prezydent W. nie przeprowadził postępowania dowodowo-wyjaśniającego w sposób prawidłowy, a w szczególności nie zgromadził materiału dowodowego umożliwiającego wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do meritum.

W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżący wnieśli o uchylenie dotychczasowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości w części dotyczącej opodatkowania miejsca postojowego w garażu podziemnym budynku mieszkalnego za okres od maja 2008r., tj. po uzyskaniu notarialnego prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego w parkingu wielostanowiskowym. Ponadto, jak w odwołaniu, Skarżący domagali się określenia korekt podatku za miniony okres zgodnie z właściwą zasadą naliczania podatku z tytułu wyłącznego użytkowania danego miejsca postojowego o pow. 15,0 m2 jako miejsca pomocniczego, związanego z zaspokajaniem potrzeb mieszkaniowych i pozostałej powierzchni 10,51 m2 w części nieruchomości wspólnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2012r., III SA/Wa 2789/11, oddalił skargę uznając, że SKO prawidłowo przyjęło, że w rozpoznanej sprawie wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji w obrotu prawnego. Od wyroku tego nie wniesiono skargi kasacyjnej.

Prezydent. W. ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., nr [...], ustalił dla E. L. oraz S. L. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2011 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] na kwotę 259 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wysokość podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania wymienionych w decyzji ustalono m. in. na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 rok w następujący sposób: Budynki mieszkalne 82,75 m2 - 55,44 zł, Budynki mieszkalne (piwnica) 1,90 m2 - 1,27 zł, Budynki pozostałe (udział w garażu) 25,51 m2 - 180,10 zł, Grunty pozostałe 12,42 m2 - 5,09 zł, Grunty pozostałe 41,23 m2 - 16,90 zł. Razem podatek od nieruchomości - 259 zł.

Następnie Skarżący wniósł pismem z dnia 4 lutego 2014r. odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając w nim zastosowanie niewłaściwej stawki podatkowej dla posiadanego przez niego miejsca postojowego w garażu podziemnym budynku mieszkalnego. Skarżący wskazał w uzasadnieniu, że z objaśnienia Ministerstwa Finansów wynika, iż garaże należące do osób fizycznych, jeśli nie stanowią części budynku mieszkalnego, co do zasady są opodatkowane stawką właściwą dla budynków "pozostałych".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że zagadnienie opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży (miejsc postojowych) w budynkach mieszkaniowych było przedmiotem wielu orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestia ta została rozstrzygnięta przez NSA uchwałą składu Siedmiu Sędziów z dnia 27 lutego 2012r., II FPS 4/11. W uchwale tej NSA stwierdził, że w świetle treści art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 z późn. zm.) - zwanej dalej: "u.p.o.l.", garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Uwzględniając kryterium zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich, trzeba uznać, że garaż nie spełnia funkcji mieszkalnych. W sytuacji, gdy stanowi on odrębny od innych części budynku przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu innych części tego budynku (mieszkalnych), nawet jeżeli cały budynek ma charakter mieszkalny. W takiej sytuacji należy przyjąć, iż garaż stanowiący odrębną nieruchomość opodatkowany jest stawką wyższą, niż garaż będący przynależnością lokalu mieszkalnego - przemawia za tym również wykładnia systemowa zewnętrzna.

W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego Skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając że organ odwoławczy w rozstrzygnięciu sporu dotyczącego sprawy z 2011 roku przyjmuje za wykładnię interpretacje prawne nie z 2011 roku, lecz późniejsze, zamiast obowiązujących w 2011 roku. Ponadto Skarżący podniósł, że przedmiot sporu, dotyczący opodatkowania miejsca postojowego w garażu podziemnym w budynku mieszkalnym był już objęty wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2012r., III SA/Wa 2789/11, którym nie została uchylona poprzednia decyzja organu odwoławczego, która uchylała poprzednią decyzję organu pierwszej instancji z dnia 15 stycznia 2011r. Ponowna decyzja wydana została dopiero po 16 miesiącach od uprawomocnienia się wyroku, a Skarżący – przed wydaniem tej decyzji - nie został poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Fakt ten Skarżący ocenił jako istotną nieprawidłowość. Ponadto Skarżący podniósł, że z uwagi na fakt, iż jest współwłaścicielem garażu (w części ułamkowej) wraz ze Spółdzielnią Mieszkaniową, to zgodnie z konstytucyjną zasadą równości, powinien zostać poinformowany o wysokości stawki podatkowej jaka została zastosowana odnośnie części ułamkowej garaży w stosunku do Spółdzielni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu powyższej skargi wyrokiem z dnia 23 marca 2015r., III SA/Wa 2807/14 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014r., wskazując w uzasadnieniu, że organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy dokonał kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia podstawowej zasady wyrażonej w art. 127 O.p., gdyż obowiązkiem organu odwoławczego było ponowne przeprowadzenie postępowania w sprawie. Natomiast w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego został skrótowo przywołany stan faktyczny oraz zostało zawarte uzasadnienie prawne dotyczące prawidłowości zastosowania przez organ pierwszej instancji stawki podatku od nieruchomości od garażu, będącego przedmiotem współwłasności Skarżącego. Na poparcie swojego stanowiska w sprawie organ odwoławczy przytoczył orzecznictwo sądowe oraz uchwałę NSA z dnia 27 lutego 2012r., II FPS 4/11. Organ odwoławczy nie wskazał jednak, na jakiej podstawie dokonał ustaleń faktycznych co do przedmiotu opodatkowania. Brak też analizy organu odwoławczego odnoszącej się do przedmiotu sporu (garażu) oraz pozostałych składników podstawy opodatkowania. Sąd wskazał też, że skoro organ odwoławczy ponownie rozpatrywał sprawę w jej całokształcie, to trudno w zaskarżonej decyzji odnaleźć stanowisko tego organu odnośnie chociażby prawidłowości, czy też nieprawidłowości ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, a zaaprobowanych - jak wynika z sentencji decyzji - przez organ odwoławczy. W opinii Sądu, decyzja organu odwoławczego w zasadzie odnosiła się jedynie do kwestii spornej - czyli stawki podatku od nieruchomości dotyczącej przedmiotowego garażu.

Sąd wskazał również, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się też do zgłaszanych przez Skarżącego zarzutów, tj.: faktu bycia współwłaścicielem garażu (w części ułamkowej) wraz ze Spółdzielnią Mieszkaniową i braku poinformowania o wysokości stawki podatkowej, jaka została zastosowana odnośnie części ułamkowej garażu w stosunku do tej Spółdzielni oraz że fakt ten powinien być brany pod uwagę odnośnie opodatkowania miejsca postojowego. Ponadto za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p., wskazując że organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia tego przepisu przez organ pierwszej instancji, mimo że w aktach sprawy brak było pisma w trybie art. 200 O.p., skierowanego do Skarżącego przez organ pierwszej instancji. Podsumowując Sąd stwierdził, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ odwoławczy nie wywiązał się z obowiązków organu drugiej instancji, a kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji była pobieżna i nierzetelna. Odnosząc się natomiast do kwestii prawidłowości zastosowanej stawki podatku od nieruchomości od przedmiotowego garażu, Sąd stwierdził, że stanowisko organów podatkowych w tym zakresie należało ocenić jako prawidłowe.

Organ odwoławczy po ponownym rozpatrzeniu odwołania Skarżącego z dnia 4 lutego 2014r. decyzją z dnia [...] maja 2016r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2013r. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na wstępie, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji organu pierwszej instancji ustalającej Skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za 2011r. dla nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] w kwocie 259 zł. Następnie organ odwoławczy mając na uwadze ocenę prawną przedstawioną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r., III SA/Wa 2807/14, dokonał analizy zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, wskazując że w dniu 30 stycznia 2009r. Skarżący oraz E. L. złożyli informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IN-6), w której wskazali jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości: 1) udział w gruncie przypadający na garaż 1/145 oraz udział w gruncie przypadający na lokal i piwnice 8465/1961914, 2) 84,65 m2 - powierzchnia budynków mieszkalnych (82,75 lokal; 1,90 m2 piwnica). Natomiast w dniu 12 lipca 2012r. Skarżący złożył korektę powyższej informacji, wskazując: 1) w pozycji budynki lub ich części mieszkalne - udział 1/145 lokalu LUG i użytkowanie miejsca post. - 25,51, 2) w pozycji grunty pozostałe, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - udział 1/145 lokalu LUG - 12,48. Organ odwoławczy zauważył też, że w aktach sprawy znajduje się akt notarialny z dnia 24 kwietnia 2008r. oraz informacja z rejestru gruntów, kartoteki budynków i rejestru lokali, z których wynika, że Skarżący są właścicielami lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] o powierzchni 82,75 m2 oraz pomieszczenia przynależnego (piwnica) o powierzchni 1,90 m2 oraz lokalu niemieszkalnego (garaż) - miejsca postojowego w garażu podziemnym budynku mieszkalnego. Natomiast z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że taka właśnie powierzchnia lokalu i pomieszczenia przynależnego oraz lokalu niemieszkalnego przyjęta została do wyliczenia podatku od nieruchomości za 2011r.

Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, że ustalenia organu pierwszej instancji, co do powierzchni lokalu oraz pomieszczenia przynależnego oraz lokalu niemieszkalnego (garażu) poczynione zostały prawidłowo. Zdaniem organu odwoławczego, podnoszone przez Skarżącego w odwołaniu zarzuty i zastrzeżenia co do określenia poprawnego wymiaru podatku w części określonej pod pozycją "G - miejsce postojowe" nie mogą zostać uznane za mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania. Organy dysponowały wypisem z ewidencji lokalu, z którego wynika jaka jest powierzchnia mieszkania i pomieszczenia przynależnego oraz lokalu niemieszkalnego (garażu), wobec powyższego okoliczność braku informacji o tym, jaka stawka podatku znajduje zastosowanie odnośnie części własności garażu przysługującej Spółdzielni Mieszkaniowej, nie ma znaczenia przy ustalaniu zobowiązania podatkowego dla Skarżącego. Skarżący wraz z małżonką nabył bowiem prawo własności do lokalu mieszkalnego i piwnicy oraz lokalu niemieszkalnego (garażu) aktem notarialnym z dnia 24 kwietnia 2008r., co wynika również z odpisu z księgi wieczystej. Obecnie to Skarżący jest zarówno w części przypadającej na niego udziału, zarówno użytkownikiem wieczystym gruntu oraz właścicielem gruntu, oraz właścicielem lokalu, piwnicy i lokalu niemieszkalnego (garażu), a Spółdzielnia jest użytkownikiem i właścicielem pozostałych udziałów, do czasu ustanowienia odrębnych własności na rzecz pozostałych członków Spółdzielni, którzy wystąpią o przekształcenie spółdzielczego prawa do lokalu w prawo własności. W konsekwencji nie można, zdaniem tego organu, zgodzić się ze Skarżącym, że dzieli on los podatkowy ze współwłaścicielem lokalu garażowego, czyli ze Spółdzielnią. Nie jest on bowiem współwłaścicielem ze Spółdzielnią swojej części, lecz jest właścicielem swojego udziału i to Skarżący jest podatnikiem i zobowiązanym do płacenia podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 u.p.o.l.

Organ odwoławczy zauważył również w tym miejscu, że z treści art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, iż przedmiotem opodatkowania może być zarówno sam budynek, jak i część tego budynku. Taką częścią jest m.in. - będący przedmiotem odrębnej własności (stanowiący odrębną nieruchomość lokalową) - garaż, usytuowany w budynku mieszkalnym. Taki garaż może być odrębnym od samego budynku, w którym się znajduje - przedmiotem opodatkowania, według stawek odnoszących się do funkcji użytkowej (niemieszkalnej), którą spełnia. Organ odwoławczy odnotował też, że z art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. wynika, że zróżnicowane stawki wskazane pod lit. a), c), d), e) można odnieść do całego budynku, jak również do jego części, użytkowanej w określony sposób. Nie można zatem zgodzić się z poglądem Skarżącego, że w przypadku, w którym - według klasyfikacji statystycznej - dany budynek jest budynkiem mieszkalnym (bo ponad 50% powierzchni spełnia kryteria budynku mieszkalnego) - to wszystkie pozostałe lokale w tym budynku należy również opodatkować stawką właściwą dla budynku mieszkalnego. Skoro bowiem ustawodawca rozdzielił przedmiot opodatkowania wskazując na sposób wykorzystania budynku lub jego części, to określeniu sposobu wykorzystania budynku lub jego części należy nadać jurydyczne znaczenie.

Następnie odnosząc się do zarzutu Skarżącego dotyczącego przywołania uchwały i orzecznictwa z późniejszej daty, niż decyzja dotycząca podatku od nieruchomości za 2011r., organ odwoławczy zauważył, że zagadnienie opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży (miejsc postojowych) w budynku mieszkalnym było przedmiotem wielu orzeczeń, gdzie ścierały się różne poglądy. Kwestia ta została ostatecznie rozstrzygnięta przez NSA uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 27 lutego 2012r., II FPS 4/11, i dlatego organ odwoławczy powołał się w swojej decyzji na tę uchwałę. Natomiast odnosząc się do zasygnalizowanej przez Sąd kwestii braku dostrzeżenia przez organ odwoławczy naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisu art. 200 § 1 O.p., organ odwoławczy odwołał się do poglądów wyrażonych w pkt 2 sentencji uchwały NSA z dnia 25 kwietnia 2005r., FPS 6/04, wskazując że organ odwoławczy przed wydaniem swojej decyzji wezwał Skarżącego w trybie art. 200 § 1 O.p. do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. Skarżący skorzystał z tego prawa i w piśmie z dnia 16 kwietnia 2014r. odniósł się do zgromadzonego materiału w sprawie, przedstawiając swoje uwagi i zastrzeżenia. W ocenie organu odwoławczego zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p. zmierzał do zakwestionowania ustalonego w sprawie stanu faktycznego w zakresie stawki podatku od miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym. Przyjęcie zatem stawki dla budynków pozostałych (udział w garażu) na podstawie deklaracji, aktu notarialnego i ewidencji należało uznać za prawidłowe. W tej sytuacji zaniechanie przez organ pierwszej instancji wezwania Skarżącego w trybie art. 200 § 1 O.p., a wezwanie dopiero przez organ odwoławczy, nie mogło mieć w opinii tego organu wpływu na wynik sprawy. Skarżący bowiem w postępowaniu odwoławczym zapoznał się z materiałem dowodowym, zaś na podstawie tego materiału organ odwoławczy przeprowadził postępowanie odwoławcze i dowodowe i wydał decyzję.

Skarżący zaskarżył następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 30 czerwca 2016r., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2013r. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że jego zdaniem wydawane przez organ podatkowy decyzje podatkowe dotyczące opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyliczanych powierzchni w lokalu garażowym i w nieruchomości gruntowej z tytułu posiadanego udziału we współwłasności i użytkowania miejsca postojowego w tym lokalu, powinny zawierać oznaczenie tych nieruchomości, jakie zawarte są w ewidencji gruntów i budynków oraz kartotece lokali. Ponadto decyzja ustalająca wymiar podatku z tytułu posiadanego udziału we współwłasności lokalu garażowego powinna być odrębną decyzją od decyzji ustalającej wymiar podatku z tytułu własności lokalu mieszkalnego. Skarżący wskazał też, że w jego opinii właściciel udziału (w postaci części ułamkowej) we współwłasności lokalu garażowego winien mieć prawo do informacji w decyzji podatkowej organu podatkowego o tym, jaka stawka podatkowa jest stosowana w celu opodatkowania wyliczanej powierzchni garażowej i gruntowej z tytułu posiadanego udziału we współwłasności lokalu garażowego przez osobę prawną, którą jest Spółdzielnia Mieszkaniowa [...]. Skarżący wskazał również na możliwość stosowania przepisu art. 6 ust. 11 u.p.o.l. w takim przypadku, gdy wymierzany podatek dotyczy użytkownika miejsca postojowego w wielostanowiskowym lokalu garażowym, mieszczącym się w bryle budynku wielorodzinnego, który to garaż jest w posiadaniu zarazem osoby prawnej będącej Spółdzielnią Mieszkaniową, sprawującą zarząd powierzony nad tym garażem, a użytkownik miejsca postojowego nie tworzy wspólnoty mieszkaniowej.

W piśmie z dnia 21 lipca 2016r. stanowiącym odpowiedź na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Mówiąc inaczej, Sąd może uwzględnić skargę nie ze względu na jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa, ale jedynie ze względu na kwalifikowane naruszenie prawa – takie naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub takie naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Sąd wskazuje również, że z mocy art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanych powyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2012r., III SA/Wa 2789/11, oraz wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r., III SA/Wa 2807/14. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem. Uregulowania zawarte w art. 153 p.p.s.a. mają bowiem zapobiec sytuacji, w której określona kwestia byłaby odmiennie oceniana w kolejnych orzeczeniach sądu (zob. wyrok NSA z dnia 2 września 2016r., II OSK 2971/14). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że skutki wydanego orzeczenia sądowego wykraczają poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, rzutując tak na ponownie prowadzone postępowanie administracyjne w danej sprawie, jak też na ewentualne postępowanie sądowoadministracyjne w razie ponownego zaskarżenia kolejnego rozstrzygnięcia ostatecznego (wyrok NSA z 10 listopada 2015r. sygn. II OSK 541/14). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a więc, gdy – przykładowo - stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować inne przepisy prawa, odmienne od wyjaśnionych w poprzednio wydanym wyroku (zob. wyrok NSA z 3 września 2008r., I OSK 1311/07), a także, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia, zmienił się stan prawny (wyrok NSA z 14 grudnia 2005r., sygn. II OSK 342/05). Tego rodzaju okoliczności, mogących skutkować odstąpieniem od związania oceną prawną w przywołanych powyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2012r., III SA/Wa 2789/11, oraz wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r., III SA/Wa 2807/14, nie stwierdzono.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.

Sąd stwierdził w zaskarżonej decyzji uchybienie przepisom prawa materialnego, z powodu którego jednak nie mógł uchylić decyzji, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść Skarżącego. Zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, o ile nie stwierdza naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Otóż zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2011r. jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a co kluczowe dla sytuacji Skarżącego: w wypadku współwłasności "obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach". Skarżący został obciążony podatkiem od współwłasności w wielostanowiskowym lokalu garażowym stanowiącym odrębną nieruchomość niezgodnie z zacytowanym przepisem. W decyzji nie wymierzono bowiem podatku w pełnej kwocie od całego lokalu garażowego i nie obciążono Skarżącego solidarną odpowiedzialnością z pozostałymi współwłaścicielami. Zamiast tego organ obciążył go indywidualnie i zarazem proporcjonalnie do tej ilości metrów kwadratowych lokalu, jaka wynika z posiadanego przez Skarżącego udziału we współwłasności (Skarżący wraz ze współmałżonką posiada udział wynoszący 1/145 we współwłasności wielostanowiskowego lokalu garażowego stanowiącego odrębną nieruchomość). Organ uchybił zatem przepisowi art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Aby to uchybienie naprawić, należałoby wydaną wobec Skarżącego decyzję uchylić z tego powodu, że organ wymierzył Skarżącemu podatek od miejsca garażowego "indywidualnie", i to tylko od przeliczonego na metry kwadratowe udziału oraz bez uwzględnienia tego, że za cały podatek od wielostanowiskowego lokalu garażowego stanowiącego odrębną nieruchomość Skarżący powinien odpowiadać solidarnie z pozostałymi współwłaścicielami. Solidarność oznacza, że każdy ze współwłaścicieli odpowiada za całość podatku o garażu wielostanowiskowego, a w razie, gdyby podatek pozostał choćby w części nieuiszczony – organ może domagać się zapłaty od któregokolwiek ze współdłużników solidarnych nie zważając na to, jaki posiada on udział w wielostanowiskowym lokalu garażowym. Obowiązek jest bowiem wspólny dla wszystkich współwłaścicieli. Gdyby zatem organ skrupulatnie zastosował wobec Skarżącego ten przepis, to musiałby Mu wymierzyć podatek od całej powierzchni garażowej (w której posiada udział wynoszący 1/145) i przypisać Mu obowiązek zapłaty podatku solidarnie z pozostałymi współwłaścicielami. Sąd dostrzega zatem, że organ podatkowy pierwszej instancji tego nie uczynił, a organ drugiej instancji taką niezgodną z prawem decyzję utrzymał w mocy, czym naruszono art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Sąd ze względu na normę wynikającą z art. 134 § 2 p.p.s.a. nie uchylił jednak decyzji ze względu na to uchybienie, ponieważ uchylenie decyzji ze względu na niewymierzenie Skarżącemu całego podatku i nieobciążenie go odpowiedzialnością solidarną z pozostałymi współwłaścicielami - w oczywisty sposób działałoby na Jego niekorzyść. Naprawiając to uchybienie organ musiałby bowiem zwiększyć zakres wynikającego z decyzji obciążenia Skarżącego. Dlatego mimo tej wadliwości, decyzję zawierającą opisane uchybienie należy pozostawić w obrocie prawnym jako korzystniejszą dla Skarżącego.

Na marginesie warto dodać, że zgodnie z dzisiejszym brzmieniem art. 3 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zasady odpowiedzialności solidarnej za zobowiązanie podatkowe nie stosuje się przy współwłasności w częściach ułamkowych lokalu użytkowego - garażu wielostanowiskowego w budynku mieszkalnym wraz z gruntem stanowiących odrębny przedmiot własności. W takiej sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na współwłaścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w prawie własności. Jednak to wyłączenie odpowiedzialności solidarnej współwłaścicieli nie obowiązywało jeszcze w roku 2011.

Sąd nie stwierdził innych uchybień, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący podnosi, że na mocy wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r., sygn. akt III SA/Wa 2807/14, przestała obowiązywać zarówno zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] czerwca 2014 r, jak i utrzymana tą decyzją w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2013r., ustalająca zobowiązanie podatkowe od nieruchomości za 2011 rok, którą wcześniej SKO akceptowało. Zaskarżona decyzja pozostaje zatem, w ocenie Skarżącego, w oczywistej sprzeczności z ww. wyrokiem WSA w Warszawie.

Sąd nie podziela tego poglądu. Z sentencji ww. wyroku WSA w Warszawie wynika, że została uchylona jedynie decyzja organu odwoławczego, co oznacza, że organ odwoławczy winien ponownie rozpatrzyć odwołanie, a następnie wydać decyzję, w której zgodnie z postanowieniami art. 233 § 1 pkt 1 i 2 O.p. utrzyma w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo ją uchyli – w tym drugim przypadku orzekając co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję umorzy postępowanie w sprawie. Fakt utrzymania przez SKO zaskarżoną decyzją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2013r. nie oznacza zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r. Zarzut nierespektowania przez SKO powyższego wyroku można byłoby bowiem postawić wówczas, gdyby SKO ponownie rozpatrując sprawę nie zastosowało się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r., naruszając w ten sposób art. 153 p.p.s.a.

Wskazać w tym miejscu należy, że WSA w Warszawie w ww. wyroku z dnia 23 marca 2015r. wyspecyfikował uchybienia procesowe popełnione przez organ odwoławczy, a następnie stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności doszło do naruszenia art. 127 O.p., uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Sąd w wyroku tym nie sformułował expressis verbis wskazań co do dalszego postępowania.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę uzasadnieniem dla uchylenia zaskarżonej decyzji przez WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 23 marca 2015r. było naruszenie art. 127 O.p., natomiast Sąd w uzasadnieniu tego wyroku wskazał dalsze naruszenia procesowe, które powinny zostać usunięte przez organ odwoławczy ponownie rozpatrujący sprawę, jednakże uchybienia te nie zostały uznane przez Sąd w wyroku z dnia 23 marca 2015r. za uchybienia uzasadniające uwzględnienie skargi.

Zdaniem Sądu brak podstaw do postawienia zarzut, że SKO ponownie rozpatrując sprawę nie zastosowało się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r., naruszając w ten sposób art. 153 p.p.s.a.

W ponownie wydanej decyzji SKO odniosło się nie tylko do kwestii prawidłowości zastosowania przez organ pierwszej instancji stawki podatku od nieruchomości od garażu, będącego przedmiotem współwłasności Skarżącego (jak to uczyniło w pierwotnie wydanej decyzji), ale ponownie rozpatrzyło sprawę, rozstrzygniętą już przez organ pierwszej instancji i wydało w tej sprawie własne rozstrzygnięcie, tym samym dokonując jednocześnie kontroli prawidłowości postępowania i rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji. W wydanej decyzji wskazano, na jakiej podstawie dokonano ustaleń faktycznych co do przedmiotu opodatkowania, dokonano też analizy odnoszącej się do przedmiotu sporu (garażu) oraz pozostałych składników podstawy opodatkowania. W ten sposób SKO spełniło swoją rolę zgodnie z art. 127 O.p.

SKO odniosło się również do kwestii naruszenia art. 200 § 1 O.p. w kontekście rozpatrzenia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organu drugiej instancji i wyjaśniło, dlaczego nie dopatrzyło się naruszenia tego przepisu przez organ pierwszej instancji. Na marginesie należy zauważyć, że przywołana przez SKO uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. akt FPS 6/04, odnosi się do kwestii naruszenia art. 200 § 1 O.p. przez organ odwoławczy. Tym niemniej wyrażony w tej uchwale pogląd, że nie w każdej sytuacji naruszenie art. 200 § 1 O.p. skutkować będzie uchyleniem zaskarżonej decyzji, lecz jedynie wówczas, gdy naruszenie to może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jest formułowany również w odniesieniu do naruszenia art. 200 § 1 O.p. przez organ pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2012r., I FSK 1310/11).

Sąd wskazuje, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji nie mogą uchylić się od obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego z innych przyczyn, niż wymienione w art. 200 § 2 O.p. W przeciwnym razie zawsze dojdzie do naruszenia art. 200 § 1 O.p. Czym innym jednak jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wspomnianego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to w każdym wypadku musi prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny. Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a stanowi, że uchylenie przez sąd decyzji lub postanowienia możliwe jest w razie stwierdzenia co najmniej jednego z trzech niżej wymienionych naruszeń prawa:

a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracyjny, miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się nadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonej decyzji w oderwaniu od faktu, czy dokonane naruszenie mogło albo nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

W każdej sprawie sąd indywidualnie bada, czy naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć wpływ na jej wynik. Może to uczynić na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Jeżeli natomiast zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p. podnosi strona, to w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Nie powinno to nasuwać trudności, skoro bowiem skarżący twierdzi, że uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w ciągu 7 dni, przewidzianych w art. 200 § 1 O.p., doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, to tym bardziej znacznie dłuższy okres, jaki upłynie między datą doręczenia mu decyzji, a datą rozparzenia sprawy przez organ odwoławczy, a następnie rozpoznania sprawy przez Sąd, umożliwi mu przygotowanie wypowiedzi, wykazującej wadliwość wydanej decyzji. Jeżeli natomiast w toku postępowania odwoławczego, a tym bardziej przed Sądem skarżący nie przedstawi istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, to znaczy, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 200 § 1 O.p., ale nie wskazał, w jaki sposób uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego miało wpływ na wynik sprawy. Sąd ze swej strony nie dopatrzył się zaś okoliczności uzasadniających stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

SKO odniosło się w zaskarżonej decyzji również do wskazanej w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r. rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji organu pierwszej instancji a uzasadnieniem tej decyzji, polegającej na tym, że w sentencji decyzji jako przedmiot opodatkowania wskazano lokal mieszkalny nr 42, znajdujący się w budynku przy ul. [...], zaś z akt sprawy oraz z uzasadnienia tej decyzji wynika, że podatek ten został wymierzony nie tylko za lokal mieszkalny, ale również za pozostałe składniki, w tym miejsce postojowe w garażu podziemnym. Przypomnieć należy, że uchybienie to nie zostało wskazane w ww. wyroku WSA w Warszawie jako uzasadniające uwzględnienie skargi. Sąd wskazuje w tym miejscu, że tożsamym uchybieniem były obarczone decyzja Prezydenta W. z dnia 25 stycznia 2011r. oraz decyzja SKO z dnia z dnia [...] lipca 2011r. – jako przedmiot opodatkowania wskazano nieruchomość położoną przy ul. [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2012r., III SA/Wa 2789/11, oddalił zaś skargę S. L. na decyzję SKO z dnia z dnia [...] lipca 2011r.

W tym stanie rzeczy należy uznać za wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2012r., że powyższa okoliczność nie daje podstawy do uwzględnienia skargi, jakkolwiek zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r. należy ją zakwalifikować jako naruszenie prawa procesowego.

Skarżący domaga się, aby wymiar podatku od mieszkania i od współwłasności lokalu garażowego dokonany był odrębnymi decyzjami. Zarzut Skarżącego sprowadza się zatem do kwestionowania zastosowanej przez organ techniki wymiaru. Odniesienie się do tego zarzutu znów wymaga odniesienia się do cytowanego już art. 3 ust. 4 u.p.o.l., tym razem jednak na płaszczyźnie proceduralnej.

Jak wynika z akt sprawy, opodatkowane mieszkanie ma dwóch współwłaścicieli, a wielostanowiskowy lokal garażowy stanowiący odrębną nieruchomość – wielu współwłaścicieli. Zgodnie z art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w roku 2011: "Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania". Wymierzenie podatku osobno od mieszkania, a osobno – od udziału we współwłasności lokalu garażowego – czego domaga się Skarżący - byłoby zatem zdaniem Sądu poprawne z uwagi na to, że mamy do czynienia z dwoma odrębnymi przedmiotami opodatkowania. Z drugiej jednak strony należy zauważyć, że ani w Ordynacji podatkowej, ani w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie ma przepisu, który nakazywałby organowi podatkowemu wymierzać w takich sytuacjach podatek odrębnymi decyzjami. Zakresem jednego postępowania – i jednej decyzji – może być objętych kilka spraw. Decyzja wymierzająca podatek powinna czynić zadość wymaganiom określonym w art. 210 O.p. Nie ma ustawowego zakazu wymierzenia podatku od nieruchomości od mieszkania i garażu – w jednej decyzji. Chodzi o to, aby organ wymierzył podatnikowi podatek we właściwej kwocie. Mimo zatem, że osobne wymierzenie podatku od mieszkania i od współwłasności wielostanowiskowego lokalu garażowego byłoby zgodne z cytowanym wyżej art. 3 ust. 4 u.p.o.l., który mieszkanie i lokal garażowy uznaje za dwa odrębne przedmioty opodatkowania, to jednak uczynienie tego w jednej decyzji nie stanowi w ocenie Sądu uchybienia, które powinno skutkować uchyleniem decyzji.

Kolejny zarzut dotyczy tego, że decyzje podatkowe winny posiadać oznaczenia opodatkowywanych nieruchomości zgodnie z oznaczeniami tych nieruchomości w ewidencji gruntów i budynków i ewidencji lokali. Skarżący stwierdza, że dane składniki opodatkowania w decyzji Prezydenta W. powinny posiadać oznaczenia zgodne z ewidencją gruntów i budynków oraz z kartoteką lokalu garażowego. A tych oznaczeń niestety brakuje i SKO nie wymaga, aby koniecznie znajdowały się w wydawanych decyzjach.

Odnośnie do tego zarzutu Sąd stwierdza, że z przepisów nie wynika obowiązek zamieszczania w decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości oznaczeń nawiązujących do ewidencji gruntów i budynków czy kartoteki lokalu garażowego. Zdaniem Sądu, jeżeli organ oznaczenia takie zamieścił w decyzji, to nie powinny być one niezgodne z danymi ewidencyjnymi, gdyż może to być dla adresata decyzji mylące, wprowadzać niejasność co do zakresu jego obowiązków lub też może uniemożliwiać kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie jednak stwierdzić należy, że nie zaistniały wątpliwości odnośnie do tego, co jest opodatkowane. Nie ma niejasności, od czego Skarżącemu wymierzono podatek. Brak numeracji należy uznać za nieznaczące uchybienie proceduralne, które nie miało wpływu na wynik sprawy.

Skarżący podważa zasadność opodatkowania udziału we współwłasności wielostanowiskowego lokalu garażowego według stawek właściwych dla "budynków lub ich części pozostałych". Skarżący domaga się, aby opodatkowano go według stawek właściwych dla lokalu mieszkalnego.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wielostanowiskowy lokal garażowy stanowi odrębną nieruchomość. Tego ustalenia faktycznego Skarżący nie kwestionuje, jest ono zgodne z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skoro tak, to opodatkowanie udziału we współwłasności takiego lokalu zasadnie nastąpiło według stawek właściwych dla tzw. "budynków lub ich części pozostałych", nie zaś dla budynków mieszkalnych. Jest to zgodne z uchwałą z dnia 27 lutego 2012r., sygn. akt II FPS 4/11, w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. W art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. mowa jest o budynkach lub ich częściach pozostałych (...), w wypadku których stawka opodatkowania jest wyższa niż dla budynków mieszkalnych. Uchwała rozstrzygnęła wątpliwości w zakresie opodatkowania garaży wskazując, że w przypadku wyodrębnienia lokalu niemieszkalnego - garażowego w budynku mieszkalnym, do opodatkowania takiego garażu zastosowanie znajduje stawka podatku od budynków pozostałych, a nie stawka od budynków mieszkalnych. Dlatego wobec Skarżącego w sposób prawidłowy zostały zastosowane stawki podatku, w tym stawka dla budynków pozostałych dla opodatkowania udziału w garażu wielostanowiskowym, stanowiącym w świetle prawa odrębną nieruchomość, tj. zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 rok

Dodać w tym miejscu należy, że WSA w Warszawie odnosząc się w wyroku z dnia 23 marca 2015r., III SA/Wa 2807/14, do kwestii prawidłowości zastosowanej stawki podatku od nieruchomości od przedmiotowego garażu, stwierdził, że stanowisko organów podatkowych w tym zakresie należało ocenić jako prawidłowe. Sąd przypomina, że z mocy art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym powyżej wyroku WSA w Warszawie, nie może zatem formułować oceny prawnej w odniesieniu do omawianej kwestii odmiennej od oceny prawnej zawartej w ww. wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 marca 2015r.

Skarżący twierdzi, że "w decyzji podatkowej przysługuje na wniosek podatnika (współwłaściciela garażu) informacja, jaka stawka podatkowa znajduje zastosowanie odnośnie udziału (w postaci części ułamkowej garażu LUG), stanowiącego własność osoby prawnej, którą jest Spółdzielnia [...] ". Podkreśla, że Jego żądanie, aby decyzja zawierała określoną informację, nie dotyczy kwoty wymierzonego Spółdzielni podatku, ale wyłącznie stawki, jaka wobec Spółdzielni ma zastosowanie. Uważa, że stanowisko odmowne organu "jest sprzeczne z podstawowym prawem obywatelskim przysługującym z tytułu posiadanego interesu prawnego związanego z posiadanym przeze mnie wraz z żoną prawem rzeczowym we współwłasności i zobowiązaniami podatkowymi".

Odnośnie do tego zarzutu Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do tego, aby w adresowanej do Skarżącego decyzji, która nie obejmuje wymiaru podatku wobec Spółdzielni, organ podawał stawkę podatku mającą zastosowanie do opodatkowania Spółdzielni. Niezbędne elementy decyzji określa art. 210 O.p. i nie stwarza on podstawy do takiego oczekiwania. Wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, prawo Skarżącego do zamieszczenia w decyzji takiej informacji nie wynika z art. 6 ust. 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Z przepisu tego wynika bowiem, że przez opłacanie podatku na zasadach obowiązujących osoby prawne należy rozumieć konieczność samoobliczenia podatku i możliwość opłacania go w ratach.

W związku z powyższym za niezasadne uznać należało zarzuty podniesione w skardze. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jakkolwiek Sąd stwierdził w zaskarżonej decyzji uchybienie przepisom prawa materialnego, to jednak zgodnie z art. 134 § 2 p.p.s.a. nie mógł uchylić decyzji z tego powodu, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść Skarżącego. Sąd stwierdził również naruszenie przepisów postępowania, jednakże nie jest to ani naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, ani inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z podanych wyżej względów skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało w całości oddalić.