Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1254/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze~Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Powiatu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 1079/19 w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2019 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Powiatu [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 lutego 2020 r. IV SA/Po 1079/19, oddalił skargę Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2019 r. nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na następujące okoliczności sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją (nazwaną błędnie postanowieniem) z [...] października 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości położonych w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...], [...], [...], [...], [...].

Decyzja organu I instancji została wydana na wniosek [...] S.A. Postanowieniem z [...] marca 2019 r. pozytywnie zaopiniowano wstępny projekt podziału przedmiotowej nieruchomości. Oceniając przedłożone dokumenty organ I instancji stwierdził, że dla obszaru, na którym zlokalizowane są przedmiotowe nieruchomości częściowo obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj, Konińskiego Nr 32 poz. 160 z dnia 19 sierpnia 1998 r.). Organ I instancji wskazał, że zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem [...] ustala się przeznaczenie na obszar zakładu górniczego z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod urządzenia i obiekty techniczne. Miejscowy plan określa również linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich (obecnie powiatowych), oznaczonych symbolem KDW [...] i KWD [...] w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Parametry techniczne nowo projektowanych przebiegów dróg wojewódzkich nr [...] i [...] (obecnie dróg powiatowych) winny spełniać wymogi Wytycznych Projektowania Dróg. Dalej organ I instancji wskazał, że projekt podziału przedmiotowej nieruchomości został wykonany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w wyniku dokonanego podziału działki oznaczone numerem ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], wydzielone z przeznaczeniem na drogę publiczną powiatową - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przeszły z mocy prawa na własność powiatu, z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Zarząd Powiatu [...] wskazując, że przepisy planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. nie precyzują przebiegu dróg powiatowych, wskazany w planie zapis "linie rozgraniczające dróg wojewódzkich" nie jest tożsamy z przeznaczeniem danej działki geodezyjnej pod drogę publiczną kategorii drogi powiatowej. Ponadto grunty wydzielone mają ograniczone połączenie z siecią dróg publicznych, ponieważ tylko na jednym krańcu dochodzą do drogi publicznej powiatowej, a na drugim znajdują się tereny rolne w okolicach zbiornika. W związku z tym, Zarząd Powiatu podniósł, że charakter wydzielonego ciągu komunikacyjnego nie wpisuje się w charakter drogi powiatowej. Ponadto wydzielona droga publiczna to w dużej mierze istniejąca droga wewnętrzna wnioskodawcy. W postanowieniu opiniującym wstępny projekt podziału wskazano, że wydzielane działki drogowe dotyczą dróg oznaczonych symbolem KDW, a zgodnie z uchwałą Nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwalą Nr XXXVI1/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r., którą całkowicie pominięto w toczącym się postępowaniu, symbol KDW oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że w przedmiotowej sprawie, dla obszarów, na których położone zostały dzielone nieruchomości częściowo obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj. Konińskiego Nr 32 poz. 160 z dnia 19 sierpnia 1998 r.). Zgodnie z jego zapisami dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem 2 ZG ustala się przeznaczenie na obszar zakładu górniczego z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod urządzenia i obiekty technologiczne. Miejscowy plan określa również linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich (obecnie powiatowych), oznaczonych symbolem KDW [...] i KDW [...], w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Z treści tych zapisów wynika zatem, że miejscowy plan przewiduje dla tych terenów KDW [...] i KDW [...] przeznaczenie na drogi publiczne (wówczas wojewódzkie a obecnie powiatowe). Nie sposób zgodzić się zatem z odwołującym, że zapis "linie rozgraniczające dróg wojewódzkich" nie jest tożsamy z przeznaczeniem danej działki geodezyjnej pod drogę publiczną. Nietrafne jest również stwierdzenie, że charakter wydzielonego ciągu komunikacyjnego nie wpisuje się w charakter drogi powiatowej z uwagi na to, że wydzielone grunty mają ograniczone połączenie z siecią dróg publicznych. Należy zauważyć, że warunkiem umożliwiającym podział ewidencyjny nieruchomości jest - zgodnie z art. 93 ust. 3 ustawy - dostęp do drogi publicznej. Niewątpliwie wydzielone działki mają dostęp do drogi publicznej powiatowej (na co wskazuje sam odwołujący) w taki sposób jak zostało to obwarowane przepisami art. 93 ust. 1 ustawy. Ponadto, wskazywana przez odwołującego uchwała Nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (zawierająca wyjaśnienie, że symbol KDW - oznacza- przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne; infrastruktura techniczna) dotyczy innych terenów niż te, na których znajdują się przedmiotowe nieruchomości. W niniejszej sprawie zastosowanie mają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r.

W postanowieniu z dnia [...] marca 2019 r. pozytywnie opiniującym wstępny projekt podziału przedmiotowych nieruchomości, organ I instancji wskazał, że obszar oznaczony symbolem KDW [...] i KDW [...] przeznaczony jest na drogi publiczne w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego (obecnie na powiatowe). Mimo to postanowienie to nie zostało zakwestionowane przez żadną ze stron.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Zarząd Powiatu [...] wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] w całości lub w części dotyczącej stwierdzenie, że wydzielone działki "są oznaczone w mpzp KDW [...] i przeznaczone na drogę publiczną". Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną interpretację spowodowaną nieprawidłową oceną ustalonego stanu faktycznego i prawnego oraz naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a. W konkluzji skargi podniesiono, że w sytuacji, w której droga wojewódzka nie została wybudowana, a w związku z tym nie zaliczona do kategorii dróg publicznych (w kształcie określonym w planie zagospodarowania przestrzennego jako projektowana droga wojewódzka [...]) oznacza, że działki objęte tym zapisem w planie zagospodarowania przestrzennego nigdy nie stały się drogą wojewódzką i nie mogły przekształcić się z mocy prawa w drogę powiatową. Tym samym Wójt Gminy [...] dokonując nieprawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego błędnie uznał, że działki objęte decyzją podziałową są gruntami zaliczonymi do kategorii dróg powiatowych.

Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem z 12 lutego 2020 r. IV SA/Po 1079/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy w toku prowadzonego postępowania właściwie zinterpretowano przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji, czy organy prawidłowo orzekły, że część z nowo wydzielonych działek powinna zostać przeznaczona pod drogę publiczną (drogę powiatową), a własność powyższych działek z mocy prawa (art. 98 ustawy) stała się własnością powiatu.

Okolicznością bezsporną, niekwestionowaną przez strony pozostaje, że działki podlegające podziałowi znajdują się częściowo na terenie objętym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. W uchwale powyższej przewidziano, że na części działek określa się linię rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich, oznaczonych symbolem KDW [...] i KDW [...], w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi. Parametry techniczne nowo projektowanych przebiegów dróg wojewódzkich nr [...] i [...] winny spełniać wymogi Wytycznych Projektowania Dróg. A więc w momencie wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki były przeznaczone pod nowo projektowany przebieg drogi wojewódzkiej nr [...]. Droga wojewódzka nr [...], co przyznał Zarząd Powiatu w skardze nie została wymieniona w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. z 1998 nr 160 poz. 1071), a tym samym stała się drogą powiatową.

Sąd I instancji zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Oznacza to, że organy gmin oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie.

W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, a także określenie sposobów zagospodarowania terenu. Natomiast art. 93 ust. 1 u.g.n. stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Stosownie do ust. 2 art. 93 u.g.n. zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z art. 93 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika natomiast, że zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Z powyższych przepisów wynika, że zarówno opiniując projekt podziału nieruchomości, jak i wydając decyzję w przedmiocie podziału nieruchomości organ bierze pod uwagę wyłącznie przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenia, czy projekt realizuje to przeznaczenie i czy służy temu przeznaczeniu. Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału.

Argumentacja skarżącego Zarządu Powiatu opiera się na próbie wykazania, że nowo wydzielone działki, która znajdują się na terenie opisanym w planie miejscowym jako KDW [...] nigdy nie stanowiły oraz nie stanowią obecnie drogi powiatowej. Jednakże okoliczności powyższe pozostają bez znaczenia w niniejszej sprawie.

Po pierwsze, w ramach postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości organy administracji publicznej nie mogą kontrolować faktycznego przeznaczenia nieruchomości, czy też sposobu jej zagospodarowania, a zobowiązane są do uwzględniania jedynie zapisów obowiązującego planu miejscowego. Sąd zauważa, że co prawda plan miejscowy z upływem czasu może tracić swoją aktualność (co zapewne ma miejsce w niniejszej sprawie, gdzie obowiązujący plan ma ponad 20 lat), jednakże nie może to prowadzić do stwierdzenia, aby przestał on obowiązywać, a tym bardziej nie można go zakwestionować w ramach prowadzonego postępowania w przedmiocie podziału nieruchomości.

Wydzielenie działki pod drogę publiczną określonej kategorii może nastąpić, jeśli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie chodzi przy tym o wybudowanie drogi (która może zostać wybudowana dużo później), lecz o samo przeznaczenie gruntu pod drogę publiczną. Określona kategoria może być bowiem nadana drodze publicznej, zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dopiero wtedy, gdy droga spełnia ustawową funkcję w sieci drogowej, co jest możliwe wtedy, gdy uzyska ona określone parametry funkcjonalno-techniczne (por. E. Bończak - Kucharczyk, Komentarz do art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami, (w) E. Bończak - Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Lex 2013).

Po drugie, skoro obowiązujący plan miejscowy przewiduje, że na terenie KDW [...] zaprojektowano drogę wojewódzką (tak bowiem należy rozumieć zapis planu "obejście drogi wojewódzkiej"), to obecnie dokonany podział musi uwzględniać powyższy zapis. Skoro zaś droga wojewódzka [...] stała się drogą powiatową (co przyznał również Zarząd Powiatu), to powyższy zapis planu musi być rozumiany w ten sposób, że część terenu objętego podziałem jest przewidziana pod budowę drogi powiatowej. A zatem nowo powstałe działki znajdujące się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem KDW [...] stały się z mocy prawa własnością powiatu. Jak już powyżej wskazano, z art. 98 ust. 1 u.g.n. nie można wyprowadzić wniosku, aby organ administracji dokonujący podziału nieruchomości sam mógł ustalać kategorię dróg wymienionych w tym przepisie. To właśnie treść planu zagospodarowania przestrzennego przesądza kwestię kategorii planowanej drogi publicznej z uwagi na daleko idące skutki polegające na przejściu prawa własności działek drogowych na właściwe podmioty. Co więcej, art. 98 ust. 1 u.g.n. nie wiąże mocy swojej normy z kwestią możliwości faktycznych zagospodarowania gruntu wydzielonego pod drogę publiczną.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 lutego 2020 r. IV SA/Po 1079/19, wniósł Powiat [...]. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 98 ust. 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r., Nr 133, poz. 872 ze zm.), poprzez przyjęcie, że projektowane przed 1 stycznia 1999 r. "obejścia" drogi wojewódzkiej mogą stanowić podstawę do przeznaczenia nieruchomości pod drogę powiatową;

2. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

W związku z powyższym skarżący kasacyjnie Powiat wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, a także zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono między innymi, że w myśl art. 103 ust. 1 i 3 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w wykazie dróg krajowych i wojewódzkich, stają się drogami powiatowymi. Mowa tutaj o już istniejących drogach, o czym świadczy jednoznacznie zapis "dotychczasowe drogi". Wojewódzki Sąd Administracyjny w swym wyroku, podobnie jak organy wcześniej orzekające w sprawie, wydaje się błędnie przyjmować założenie, że skoro dotychczasowe drogi wojewódzkie stają się drogami powiatowymi, to jednocześnie planowane, ale nie istniejące w dniu 1 stycznia 1999 r. drogi wojewódzkie również takimi się stają. Oznacza to, że własność wydzielonych nieruchomości pod drogi wojewódzkie, które jednakże nie istniały w dniu 1 stycznia 1999 r., a jedynie były planowane, również przechodzi na Powiat, pomimo, że ustawodawca wyraźnie przewidział, że wskazane przepisy odnoszą się jedynie do dróg już istniejących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z powołanymi w podstawach kasacyjnych przepisami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego (art. 93 u.g.n. zdanie pierwsze), a działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne (zdanie pierwsze art. 98 ust. 1 u.g.n.). Oprócz tych przepisów skarżący kasacyjnie powołał jeszcze w ramach drugiej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) art. 7, art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., wprawdzie bez przepisów odniesienia, które stosował bezpośrednio Sąd I instancji, ale z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w istocie skarżący kasacyjnie kwestionuje ustalenie, że plan miejscowy przewidywał w ramach oznaczenia KDW [...] drogę publiczną powiatową.

Organy i Sąd I instancji przyjęły, że podstawą orzekania o podziale nieruchomości jest plan miejscowy zatwierdzony uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego (Dz. Urz. Woj, Konińskiego Nr 32 poz. 160). Plan ten określa linie rozgraniczające obejść dróg wojewódzkich, oznaczonych symbolem KDW [...] i KDW [...] w pasach o szerokości 25 m z dopuszczeniem odstępstw uzasadnionych szczegółowymi rozwiązaniami technicznymi (§ 4 ust. 4 pkt 2 uchwały). Jednak już w odwołaniu od decyzji organu I instancji Powiat [...] wskazywał, że zgodnie z uchwałą Nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwalą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2013 r., poz. 2047), symbol KDW oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna (§ 22, patrz też § 15 ust. 3). SKO stwierdziło, że uchwała Nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (zawierająca wyjaśnienie, że symbol KDW oznacza przeznaczenie podstawowe: teren drogi wewnętrznej, przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna) dotyczy innych terenów niż te, na których znajdują się nieruchomości objęte podziałem. Sąd I instancji ustalenia dotyczące planu miejscowego z 1998 r. uznał natomiast za bezsporne.

Obydwu tych twierdzeń nie sposób jednak zweryfikować na podstawie akt sprawy, ponieważ publikacja planu miejscowego zawartego w uchwale Nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2013 r., poz. 2047), nie zawiera załączników graficznych w postaci rysunku planu, o których mowa w § 2 ust. 1 i 2 uchwały, określających granice przestrzenne planu. Natomiast w aktach sprawy znajduje się jedynie załącznik graficzny do planu z 1998 r. i wyrys z tegoż planu dla przedmiotowych działek. Zasięgu przestrzennego planu miejscowego wynikającego z uchwały Nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r. nie sposób więc ustalić. Nie można zatem jednoznacznie stwierdzić, czy oznaczenie KDW wynikające z planu miejscowego z 2013 r., odnoszące się do dróg wewnętrznych, rzeczywiście dotyczy innego terenu niż objęty podziałem. Tym bardziej, że w aktach sprawy rzeczywiście znajduje się wniosek [...] S.A. z 12 sierpnia 2019 r. o zmianę decyzji z [...] lipca 2019 r. w ten sposób, aby wydzielić drogę wewnętrzną, zamiast drogi powiatowej.

Tę wątpliwość, czy uchwała Nr XXV/259/13 Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów powierzchniowej eksploatacji węgla brunatnego, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVII/183/98 Rady Gminy [...] z dnia 18 czerwca 1998 r., obejmuje, czy też nie, teren objęty decyzją o podziale z 30 lipca 2019 r., należy rozstrzygnąć jednoznacznie, na podstawie odpowiednich załączników graficznych do planu z 2013 r. lub w razie konieczności także innych dowodów uzupełniających i wyjaśnień, aby przesądzić, czy podział jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego i czy nastąpiło przejście z mocy prawa działek wymienionych w decyzji podziałowej na rzecz Powiatu Konińskiego. W tym znaczeniu za usprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 u.g.n., gdyż treść odpowiednich przepisów planu miejscowego nie została ustalona w sposób dostateczny dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy.

Jeśli natomiast okazałoby się, że rzeczywiście dla terenu objętego podziałem obowiązują w dalszym ciągu przepisy planu miejscowego uchwalonego jeszcze w 1998 r., mimo nieaktualnej już nomenklatury użytej w tekście planu (obejście drogi wojewódzkiej nr [...] - § 4 ust. 4 pkt 2 uchwały, mimo że droga ta stała się od 1 stycznia 1999 r. drogą powiatową), to zarzuty dotyczące naruszenia art. 98 ust. 1 i art. 93 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, należałoby uznać za niezasadne. Przepis art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy żadnego znaczenia. Nikt też (ani organy, ani Sąd I instancji) do tego przepisu się nie odwoływał. Jeśli bowiem droga wojewódzka od 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową, to planowany odcinek zastępczy tej drogi ("obejście") też należy traktować jako drogę tej samej kategorii (powiatową). Wniosek taki należałoby wyciągnąć z wykładni celowościowej tekstu planu, jeśli jego treść nie została zaktualizowana. To jednak należy wcześniej ustalić, zgodnie z wytycznymi podanymi wyżej.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.