Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1558/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2013 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...]z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267) – po rozpatrzeniu odwołania J. J. od decyzji Starosty [...] nr [...]z dnia [...] maja 2013 roku w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, wod.-kan., c.o. i e.w., wentylacji oraz gazu z przyłączem wodociągowym i infrastrukturą towarzyszącą, kat. ob. XVII na działce nr ew. [...] położonej w [...] przy ulicy [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż kwestionowane pozwolenie na budowę powinno być wydane dla M. i M. małżonków P., którzy są współwłaścicielami działki nr ew. [...]w [...], na której planowania jest inwestycja. Decyzja wydana wyłącznie dla M. P. jest wadliwa, gdyż w aktach organu I instancji brak jest zgody M. P. na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.

Przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełnia wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 z późn. zm.) Zgodnie z rozdz. 2 § 5 ww. rozporządzenia wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu.

Nadto projekt budowlany sporządzony został w styczniu 2012 r. gdy tymczasem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji wydana została dnia [...] lutego 2013 r.

Dalej analizując przedłożony projekt budowlany Wojewoda [...] uznał, iż stanowiący jego integralną część – projekt zagospodarowania działki nie został sporządzony z zachowaniem wymogów określonych art. 35 ust. 2 Prawo budowlane, a więc z uwzględnieniem właściwości danego obiektu, w szczególności jego przeznaczenia, sposobu użytkowania, usytuowaniem obiektu na działce budowlanej, jego rozmiarami, a także sposobem i zakresem oddziaływania na otoczenie oraz wskazaniem projektowanego zjazdu na nieruchomość inwestycyjną. Nadto nieprawidłowo obliczono powierzchnię biologicznie czynną bez uwzględnienia całej zabudowy znajdującej się na nieruchomości.

Zatwierdzony decyzją organu I instancji projekt budowlany nie posiada także wymaganych prawem uzgodnień w zakresie przeciwpożarowych i sanitarnych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że realizacja inwestycji na części terenu (działka nr ew. [...]), dla którego ustalono warunki zabudowy nie stanowi o wadliwości zatwierdzonego projektu budowlanego, w sytuacji gdy spełnione są warunki ustalone w tej decyzji.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, w sytuacji, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2013 r. ustalono tą odległość na 8 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej i warunek ten został zachowany.

W ocenie organu odwoławczego zaprojektowane miejsca postojowe odpowiadają warunkom technicznym, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż zachowanie odległości określonych w § 19 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę.

Dodatkowo organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania, z naruszeniem przepisów kpa, nie powiadomiono wszystkich stron postępowania, a także nie zawiadomiono stron o zakończeniu postępowania dowodowego, co stanowi naruszenie art. 10 § 1 kpa. Powyższe uchybienia procesowe oraz konieczność wyjaśnienia sprawy w znacznym zakresie uzasadniają w ocenie Wojewody [...] wydanie decyzji kasacyjnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] wniósł J. J..

Podniósł, iż zatwierdzony decyzją z dnia [...] maja 2013 r. projekt budowlany jest oczywiście sprzeczny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która określa obowiązującą linię zabudowy na 8 m od krawędzi jezdni. Oznacza to, zdaniem skarżącego, obowiązkowe usytuowanie ściany frontowej budynku w tej linii. Tymczasem w projekcie budowlanym ustalono tę linię na ok. 15 m od krawędzi jezdni.

Wadliwe jest także stanowisko organu dopuszczające sytuowanie inwestycji tylko na działce nr ewid. [...] w sytuacji, gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidziano realizację inwestycji także na działce nr [...]

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Sąd kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że może ją uchylić tylko wtedy, gdy narusza ona prawo materialne lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)

W niniejszej sprawie z uwagi na formalny charakter zaskarżonej decyzji, która nie zawiera ostatecznego, merytorycznego rozstrzygnięcia ocena legalności sprowadza się do skontrolowania prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. stanowiącego podstawę jej wydania.

Powołany, jako podstawa prawna rozstrzygnięcia art. 138 § 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Podkreślić należy, że istotą postępowania odwoławczego, wynikającą z określonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania, jest ponowne rozpatrzenie sprawy i ponowne jej rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy. Dlatego też, skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ drugiej instancji kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się wyłącznie do kontroli decyzji wydanej w pierwszej instancji. Decyzja określona w art. 138 § 2 k.p.a. stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a jej wydanie dopuszczalne jest wyjątkowo. Stąd przesłanki z art. 138 § 2 nawiązują do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Organ odwoławczy przekazując sprawę do ponownego rozpoznania wskazuje jakie okoliczności, mające prawne znaczenie, należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ ten nie może natomiast przesadzić treści rozstrzygnięcia poprzez określony nakaz jej załatwienia – pozytywnie lub negatywnie. (por. B. Adamiak, J. Borkowski komentarz do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004r., str. 599-601).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszego postępowania zgodzić należy się z organem odwoławczym, co do istnienia wątpliwości dotyczących stanu faktycznego sprawy, będących wynikiem naruszenia przepisów postępowania.

W ocenie Sądu Wojewoda [...] prawidłowo uznał, że istnieje konieczność zastosowania art. 138 § 2 kpa. Wskazał braki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego podnosząc, iż jedynym z podstawowych obowiązków organu udzielającego pozwolenia na budowę jest sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanym. Ponieważ projekt ten nie został sporządzony z zachowaniem wymogów określonych w art. 34 ust. 2 Prawa budowlanego, istnieje konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Mając na uwadze powyższe uznać należy, iż wskazane przez organ odwoławczy uchybienia postępowania przed organem I instancji nie mogą zostać usunięte bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, co w pełni uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 kpa.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż skutkiem uchylenia decyzji organu I instancji jest obowiązek przeprowadzenia przez ten organ ponownie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę warsztatu mechaniki i elektroniki samochodowej.

Podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia merytoryczne do przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego będą przedmiotem ponownej oceny organu architektoniczno-budowlanego, który jest jedynie związany wskazaniami organu odwoławczego co do zakresu okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zważywszy na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.