Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 258/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-11-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, 77par. 1, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.30 ust.6 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 października 2009 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Kędzierzyńsko - Kozielskiego z dnia [...], nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 marca 2009 r. pełnomocnik inwestora – [...] S.A. w W., dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na usytuowaniu trzech masztów o wysokości 7 m, stanowiących konstrukcje wsporcze dla anten sektorowych i radioliniowych, na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], nr ewidencyjny gruntu [...].

Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski, działając na podstawie art. 30 ust. 5, ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do w/w robót budowlanych. Uzasadniając swoje stanowisko organ wywiódł, iż montaż anten, w sposób jaki przedstawiono w dołączonym do wniosku inwestora "Opracowaniu kwalifikacji stacji bazowej nr [...]", spowoduje naruszenie § 96 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kędzierzyn - Koźle, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Kędzierzyn - Koźle Nr IX/98/2003 z dnia 22 maja 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Opol. z dnia 1 lipca 2003 r., nr 50, poz. 1036), gdyż uniemożliwi w strefie oddziaływania anten zabudowę do maksymalnej wysokości 35 m. Tym samym planowana inwestycja naruszać będzie interes publiczny oraz interes osób trzecich, które są chronione przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz prawem miejscowym.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik inwestora, który podniósł, że stacja została zaprojektowana zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i zdrowia ludzi, a jej lokalizacja została starannie wybrana ze względów teletechnicznych, a także z punktu widzenia interesu społecznego. Podał, że opracowanie kwalifikacyjne przywołane w zaskarżonej decyzji zostało wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Dalej pełnomocnik inwestora, powołując się na wyjaśnienia do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 158, poz. 1105), wywodził, że kwalifikacji przedsięwzięcia do sporządzenia raportu dokonuje się z uwzględnieniem dwóch parametrów: równoważnej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) wyznaczonej dla pojedynczej anteny oraz odległości środka elektrycznego tej anteny wyznaczonej od miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż głównej osi promieniowania anteny. Natomiast odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny określa się z uwzględnieniem istniejącej zabudowy. Pełnomocnik inwestora zauważył, że wytworzone przez systemy antenowe promieniowanie niejonizujące występować będzie w obszarach, gdzie ludność nie będzie miała fizycznego dostępu. Dlatego też w omawianym przypadku nie dojdzie do ograniczeń związanych z zagospodarowaniem terenów przyległych do inwestycji. Ponadto, w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie można mówić o przestrzeni wolnej od zabudowy, gdyż istniejące nieruchomości posiadają ściśle zabudowaną strukturę, głównie zabudowę wielorodzinną. Zwrócił również uwagę na fakt, że nieruchomości sąsiadujące od południowo-zachodniej strony należą do objętego ochroną układu urbanistycznego, a nieco dalej - w zachodnio-północnym i północnym kierunku - znajduje się strefa ochrony konserwatorskiej, powstanie więc w sąsiedztwie inwestycji zabudowy o maksymalnej wysokości jest nie tyle niemożliwe, bo plan zakłada taką ewentualność, lecz pozostaje w głębokim dysonansie z istniejącą zabudową. W związku z powyższym nie można jednoznacznie stwierdzić, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje wystąpienie ograniczeń uniemożliwiających zabudowę w strefie oddziaływania anten do maksymalnej wysokości 35 m.

Decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wywiódł, powołując się na treść zapisu § 89 miejscowego planu zagospodarowania miasta Kędzierzyn - Koźle, iż podstawowym przeznaczeniem terenu, na którym zaplanowano inwestycję jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa nieuciążliwa. Tak więc obwiązujący plan nie przewiduje dopuszczenia na tym terenie usług telekomunikacyjnych oraz urządzeń służących świadczeniu tych usług, ani instalowania urządzeń bezprzewodowych stacji telefonii komórkowej. Takie przeznaczenie terenu przyjęte w planie m.in. pod zabudowę mieszkaniową oznacza, iż nastąpiło zawężenie jego przeznaczenia do określonych zabudowań zaplanowanych na tym terenie. Organ podkreślił, iż przy ocenie możliwości lokalizacji przedsięwzięcia pod uwagę brane jest nie tylko obecne, ale także przyszłe zagospodarowanie terenu przewidziane w planie na sąsiednich działkach, znajdujących się w zasięgu oddziaływania stacji bazowej. Wojewoda Opolski wskazał, że zgodnie z § 96 planu na terenie objętym planowaną inwestycją maksymalną wysokość zabudowy ustalono na wysokość 35 m. W ocenie organu, instalacja anten uniemożliwi w strefie ich oddziaływania zabudowę do tej wysokości, co stanowi naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich i stoi w sprzeczności z przeznaczeniem tego terenu. Natomiast ograniczenie możliwości zagospodarowania terenu jest niezgodne z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717). Ostatecznie, Wojewoda Opolski stwierdził, iż organ I instancji trafnie uznał, że planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym zgłaszając sprzeciw, prawidłowo zastosował art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożył pełnomocnik inwestora [...] S.A. w W., wnosząc o jej uchylenie w całości. Skarżąca Spółka zakwestionowała pogląd jakoby planowana inwestycja była uciążliwa. W tym zakresie powołała się na brzmienie § 6 pkt 20 planu zagospodarowania przestrzennego miasta Kędzierzyn - Koźle oraz przywołała ustalenia opracowania kwalifikacyjnego przedsięwzięcia. Skarżąca wywiodła również, iż mając na względzie zapisy § 89 ust. 3 planu, które określają obszar zainwestowania (oznaczony symbolem F-MWU-1), jako teren szczególnie predysponowany do lokalizacji usług użyteczności publicznej, należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie zaliczane do inwestycji celu publicznego wpisuje się w zamierzenia sporządzających wspomniany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Poza tym inwestycja, z uwagi na rolę jaką spełnia w społeczeństwie, mieści się w pojęciu "niezbędnej infrastruktury", co potwierdza art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne i art. 143 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dalszej części skargi powielona została argumentacja zawarta w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż nie kwestionował tego, że zgłoszone zamierzenie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a jedynie podniesiona została kwestia niezgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje nie odpowiadają wymogom prawa.

Na wstępie odnotowania wymaga, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko - Kozielskiego wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na instalacji na dachu budynku przy ul. [...] w K. (działka nr [...]) trzech masztów o wysokości 7 m, stanowiących konstrukcje wsporcze dla anten sektorowych i radioliniowych. Podstawę materialnoprawną obu wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, zgodnie z którym, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Ponadto organy administracji przywołały treść art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Powyższe regulacje oznaczają, iż badając dopuszczalność zrealizowania inwestycji, organ powinien dokonać jej oceny w odniesieniu do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na terenie objętym wnioskiem. W tym miejscu od razu powiedzieć trzeba, że orzekające w sprawie organy, zważywszy na charakter inwestycji oraz treść art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego, trafnie przyjęły brak konieczności uzyskania przez inwestora – [...] S.A. w W. (zwana dalej Spółką), pozwolenia na budowę. Zgodnie bowiem ze wskazanymi regulacjami, zgłoszenia właściwemu organowi, a nie pozwolenia na budowę, wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych (np. budynkach) urządzeń o wysokości powyżej 3 m. Zresztą, kwestia ta pozostaje poza sporem pomiędzy stronami. Zakwestionowane natomiast zostało stanowisko obu orzekających w sprawie organów administracji, które - uzasadniając wniesienie sprzeciwu - powołały się na brak zgodności planowanej inwestycji (budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] [...] – [...]) z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Kędzierzyn-Koźle, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Kędzierzyn - Koźle Nr IX/98/2003 z dnia 22 maja 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Opol. z dnia 1 lipca 2003 r., nr 50, poz. 1036 - zwany dalej planem), a także z art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ pierwszej instancji wywodził, że stacja bazowa telefonii komórkowej, z uwagi na planowane miejsce jej realizacji, narusza przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 96 cyt. planu, gdyż w strefie oddziaływania anten uniemożliwiłaby w przyszłości zabudowę do maksymalnej wysokości 35 m. Zgadzając się z tym stanowiskiem, organ odwoławczy dodał, że sporna inwestycja narusza także § 89 planu miejscowego. Przewidziana jest bowiem do realizacji na terenie oznaczonym symbolem MWU-1, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zabudowę usługową nieuciążliwą wraz z niezbędną infrastrukturą, a więc nastąpiło zawężenie przeznaczenia terenu do określonych zabudowań, do których nie zalicza się usług telekomunikacyjnych oraz urządzeń służących świadczeniu tych usług.

W ocenie Sądu, błędny jest pogląd prezentowany przez organ odwoławczy, jakoby przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne naruszało postanowienia § 89 planu. Dla wyjaśnienia stanowiska Sądu niezbędne staje się dokładne przytoczenie tej regulacji, jak i innych postanowień planu mających znaczenie w niniejszej sprawie. Otóż, zgodnie ze wskazywanym § 89 ust. 1 planu "Tereny oznaczone symbolami przeznaczenia MWU i MWU-1 przeznaczone są do realizacji lub utrzymania następujących funkcji:

1) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z niezbędną infrastrukturą,

2) zabudowa usługowa nieuciążliwa wraz z niezbędną infrastrukturą,

3) nie dopuszcza się innego przeznaczenia terenu poza wymienionym w pkt 1,2 i innych przepisach planu." Z kolei, stosownie do zapisów ust. 3 § 89 planu "Ustala się, że tereny oznaczone symbolem MWU-1 są szczególnie predysponowane do lokalizowania usług użyteczności publicznej." Stosownie zaś do treści § 6 pkt 18 i 19 planu, ilekroć w przepisach uchwały jest mowa o usługach "należy przez to rozumieć wszelkie budynki i budowle, które w całości lub części służą do działalności, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych", natomiast przez usługi nieuciążliwe należy rozumieć usługi, które nie powodują żadnych uciążliwości w emisji substancji i energii oraz nie będące przedsięwzięciami, dla których raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może lub jest wymagany. W szczególności usługami nieuciążliwymi nie są stacje paliw, zakłady pogrzebowe, piekarnie, stacje obsługi samochodów, zakłady rzemieślnicze i drobnej wytwórczości zatrudniające powyżej 5 pracowników, lakiernie i warsztaty samochodowe.

Dokonując oceny zgłoszonej inwestycji z punktu widzenia zaprezentowanych regulacji Sąd stwierdził, że na terenie objętym wnioskiem, wbrew twierdzeniu Wojewody Opolskiego, nie nastąpiło takie zawężenie planu do określonych zabudowań, które uniemożliwia montaż instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej. Odnotować należy, iż planowana inwestycja mieści się w zakresie pojęcia zabudowy usługowej nieuciążliwej. Z opracowania kwalifikacyjnego przedmiotowej stacji bazowej jednoznacznie wynika, iż inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym brak jest konieczności sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Powyższe implikuje zaś stwierdzenie, że planowana inwestycja nie pozostaje w sprzeczności z definicją legalną usług nieuciążliwych zawartą w planie, bowiem nie jest przedsięwzięciem, dla którego raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może lub jest wymagany. Nie można zgodzić się jednak z argumentacją strony skarżącej, iż przedmiotowe przedsięwzięcie jest szczególnie pożądane z uwagi na predysponowanie omawianego obszaru do lokalizacji usług użyteczności publicznej. Powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. W realiach rozpoznawanej sprawy nie znajduje natomiast uzasadnienia pogląd, że omawiana inwestycja mieści w pojęciu usług użyteczności publicznej. Istotną wskazówkę dla określenia znaczenia tego ostatnio wymienionego pojęcia daje ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 tej ustawy gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych. W ocenie Sądu, stacja bazowa telefonii komórkowej nie świadczy tego rodzaju usług, chociażby z uwagi na ich komercyjny charakter.

Przechodząc do dalszej części rozważań należy odnieść się do podniesionej przez organy obu instancji kwestii braku możliwości wykonania inwestycji z uwagi na postanowienia § 96 planu, zgodnie z którymi na terenie oznaczonym symbolem MWU - 1 ustala się maksymalną wysokość zabudowy na 35 m. Zdaniem orzekających organów, instalacja anten uniemożliwi zrealizowanie w strefie ich oddziaływania zabudowy do tej wysokości, co stanowi naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich i stoi w sprzeczności z przeznaczeniem tego terenu. W ocenie Sądu, stanowisko to jest przedwczesne. Nie dokonano bowiem pełnej analizy terenu sąsiadującego z terenem objętym wnioskiem inwestora, zwłaszcza pod kątem realnych możliwości przyszłej zabudowy i jej intensywności, ale przede wszystkim nie poczyniono żadnych ustaleń co do możliwości zabudowy do wysokości 35 m w odniesieniu do już istniejącej zabudowy. Skarżąca Spółka sygnalizowała w odwołaniu, że tereny bezpośrednio sąsiadujące z inwestycją, znajdujące się w strefie jej oddziaływania, objęte są ochroną konserwatorską, co - jej zdaniem - wyklucza dalszą zabudowę, czy rozbudowę istniejących już obiektów na przedmiotowym terenie. Organy decyzyjne nie badały tego aspektu sprawy, o czym świadczy treść wydanych orzeczeń. Także materiał dokumentacyjny nadesłany do Sądu nie pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie poruszanej kwestii, która może mieć zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z planem objętego wnioskiem przedsięwzięcia. Z tego powodu uzasadnionym staje się zarzut o niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, co świadczy o naruszeniu podstawowych zasad procedury administracyjnej, określonych w art. art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a. Stosownie do powołanych przepisów, organ administracji publicznej zobowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ, wykorzystując dozwolone przepisami środki dowodowe, winien zebrać cały materiał dowodowy pozwalający na dokonanie stosownych ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Pod pojęciem "materiał dowodowy" rozumieć należy ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, przy czym ustalenia te powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji, które stanowi jej integralną część i służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia. Podnieść również należy, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania i zarzuty strony zawarte w odwołaniu oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. zobligowany jest wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oprał, a także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewoda Opolski nie odniósł się do podnoszonych przez Spółkę w odwołaniu argumentów i zarzutów dotyczących możliwości realnej zabudowy na omawianym terenie, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej uniemożliwi zabudowę do wysokości 35 m. W tej mierze nie przeprowadził jakiejkolwiek polemiki z argumentami skarżącej Spółki. Odnotowania wymaga, że takie działanie organu odwoławczego jest nie tylko sprzeczne ze wskazanymi powyżej normami prawa procesowego ale także uniemożliwia Sądowi dokonanie kontroli stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na to, iż przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego we wskazanym powyżej zakresie jedynie przez organ odwoławczy naruszałoby wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy, koniecznym było uchylenie także decyzji organu I instancji.

Na marginesie zauważyć wypada, że organy nie dokonały również oceny, a przynajmniej nie dały temu wyrazu w uzasadnieniu swych rozstrzygnięć, opracowania kwalifikacyjnego stacji bazowej Nr [...], które ze względu na jego szczególną wagę z punktu widzenia kwalifikacji planowanej inwestycji do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko stanowiło istotny dowód w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku uzasadnia przepis art. 152 P.p.s.a.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.

Marginalnie już tylko wyjaśnienia wymaga, że Sąd nie orzekał o zwrocie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na brak wniosku inwestora w tym przedmiocie.

.