Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 437/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184 i 204 pkt1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik, Sędziowie NSA Jan Zając (spr.), Ryszard Mikosz, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Gd 256/03 w sprawie ze skargi T.B. na decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od lutego do grudnia 1999 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt I SA/Gd 256/03, mocą którego oddalono skargę T. B. na decyzję Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 1999 r.

W motywach wyroku Sąd przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy. Wskazał, że w dniu [...] października 2002 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku wydał decyzje, w których - działając na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), dalej: ustawa o VAT, dokonał rozliczenia zobowiązania T. B. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 1999 r., określając za poszczególne okresy rozliczeniowe zobowiązanie podatkowe lub kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w sposób odmienny od deklarowanego przez podatnika w złożonych za te okresy rozliczeniowe deklaracjach VAT-7.

Podstawę wydania decyzji stanowił zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy w sprawie obejmującej badanie prawidłowości rozliczeń podatnika z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1997-1999. Z dokumentacji wynikało, że w lutym oraz marcu 1999 r. podatnik ujął w rejestrze zakupów VAT oraz wykazał w złożonych deklaracjach podatek naliczony, wynikający z faktur wystawionych przez firmę B prowadzoną przez M. R., dokumentującej czynności sprzedaży części elektronicznych, które w rzeczywistości nie zostały dokonane (obszerny materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu prowadzonym wobec firmy B oraz C prowadzoną przez M. Z. został dopuszczony przez organ pierwszej instancji jak dowód w postępowaniu kontrolnym wobec skarżącego postanowieniami z dnia 11 września 2002 r.).

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na przepis § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.), dalej: rozporządzenie o VAT, zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane.

W odniesieniu do podatku należnego za poszczególne miesiące w okresie objętym kontrolą stwierdzono, że wobec potwierdzenia przez głównych kontrahentów T. B. faktu odbioru i przyjęcia do magazynu towaru wyszczególnionego w wystawionych przez niego fakturach sprzedaży, a także braku możliwości identyfikacji towaru będącego przedmiotem fikcyjnych transakcji oraz odróżnienia go (ze względu na jednorodny charakter - zgodnie z oświadczeniem strony z dnia 7 lutego 2002 r.) od towaru, którego zakup nie został zakwestionowany, zasadnym stało się - w ocenie organu pierwszej instancji - przyjęcie do obliczenia zobowiązania w podatku VAT za luty, marzec, maj, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1999 r. podatku należnego w kwotach deklarowanych przez stronę w złożonych za wymienione okresy rozliczeniowe deklaracjach VAT-7.

W tej sytuacji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku w dniu [...] października 2002 r. wydał dwie decyzje dotyczące rozliczenia za luty i marzec 1999 r. z uwzględnieniem powyższych ustaleń.

W konsekwencji określenia podatnikowi zobowiązania za marzec 1999 r. w miejsce deklarowanej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym organ pierwszej instancji wydał decyzje za miesiące od maja do grudnia 1999 r., bowiem w miesiącach powyższych podatnik dokonując samoobliczenia podatku w deklaracjach VAT-7 uwzględnił kwoty z przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego, co spowodowało skutek w postaci zawyżenia przez podatnika kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym lub zaniżenia zobowiązania.

W tym stanie faktycznym i prawnym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku wydał decyzje za okresy od kwietnia do grudnia 1999 r.

Od powyższych decyzji pełnomocnik podatnika złożył odwołanie zarzucając organowi podatkowemu naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w Gdańsku decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymała w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

W skardze do Sądu Administracyjnego podatnik wniósł o uchylenie w całości powyższej decyzji zarzucając organowi podatkowemu naruszenia prawa, które dają podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi strona wskazała na liczne nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym, które w jej ocenie miały miejsce, w szczególności pominięcie szeregu wniosków dowodowych strony oraz niezapewnienie skarżącemu udziału w przeprowadzaniu dowodów z przesłuchania świadków, których zeznania stanowią podstawę ustaleń faktycznych wydanych decyzji. Podkreślono także, że nie zakończyło się postępowanie karne, którego wynik może mieć istotne znaczenie dla rozstrzyganej sprawy, może bowiem zostać ustalony czyn przestępczy, przesądzający kwestię wiarygodności wystawionych faktur. Autor skargi zaznaczył również, że niejasności i wątpliwości dotyczące oceny stanu faktycznego w sprawie rozstrzygane były na niekorzyść strony skarżącej.

Uzasadniając naruszenie przepisów prawa materialnego strona wskazała, że poprzez błędne przyjęcie, że podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez firmę B i innych kontrahentów organ odwoławczy naruszył art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia o VAT z dnia 15 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 155, poz. 1024 ze zm.), co skutkowało określeniem w nieprawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego i zaległości podatkowej z tytułu podatku VAT. W związku z powyższym wskazano na naruszenie art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej.

W dodatkowym piśmie procesowym został także podniesiony zarzut przedawnienia zobowiązania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po zbadaniu skargi uznał, że nie jest ona zasadna.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organy podatkowe przeprowadziły w omawianej sprawie wyczerpujące postępowanie, jak również wyjaśniły wszelkie okoliczności sprawy pozwalające na stwierdzenie, że faktury wystawione przez firmę B prowadzoną przez M. R. na rzecz skarżącego nie dokumentują czynności faktycznie dokonanych, wobec czego należało uznać, że zaistniały przesłanki do zastosowania przepisu § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia o VAT.

Dokonując interpretacji poszczególnych przepisów ustawy o VAT oraz rozporządzenia wykonawczego, odnoszących się do warunków prawidłowo wystawionej faktury Sąd uznał, że faktury wystawione przez firmę M. R., chociaż poprawne co do formy, nie dokumentowały faktycznie dokonanych czynności sprzedaży i nie mogły w związku z tym stanowić dla ich odbiorcy podstawy do odliczenia naliczonego w nich podatku. Tym samym wyliczenie zaległości podatkowej i należnych odsetek przez organ podatkowy uznać należało za prawidłowe. Sąd zauważył również, że rozliczenie pozostałych miesięcy 1999 r. jest konsekwencją ustaleń dotyczących lutego i marca 1999 r.

Odnosząc się do określenia przez organ odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej Sąd stwierdził, że ponieważ skarżący zaniżył kwoty zobowiązania podatkowego podlegające wpłacie na rachunek urzędu skarbowego, powstała zaległość podatkowa oraz zaistniała konieczność obliczenia odsetek za zwłokę ze względu na brzmienie art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. Dlatego też zarzut naruszenia tego przepisu Sąd uznał za nieuzasadniony.

Przechodząc do omówienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania dowodowego Sąd podkreślił, że fikcyjność transakcji pomiędzy stroną skarżącą a firmą B daje się wywieść z materiału dowodowego, a rozstrzygnięcie podjęte przez organ znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym, z którym strona została prawidłowo zapoznana. Sąd wskazał na brzmienie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, który przyjmuje koncepcję otwartego postępowania dowodowego i tym samym pozostawia organowi podatkowemu swobodę wyboru środka dowodowego, który w jego ocenie w sposób najbardziej efektywny przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a stosownie do art. 191 Ordynacji podatkowej dowód podlega swobodnej ocenie organu. Mając na względzie powyższe Sąd uznał działania organów podatkowych za prawidłowe.

Za nieuzasadniony uznano zarzut naruszenia art. 123 oraz 124 Ordynacji podatkowej, a podniesioną przez Stronę okoliczność nie zakończenia postępowania karnego Sąd potraktował jako pozostającą bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

Od powyższego wyroku pełnomocnik T. B. wniósł skargę kasacyjną. Działając w oparciu o art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a., wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu:

1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest. art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że organy podatkowe w toku postępowania naruszyły przepisy:

- art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) na skutek zaniechania przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie;

- art. 122 Ordynacji podatkowej na skutek niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

- art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej na skutek niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy;

- art. 180 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej na skutek nieuwzględnienia żądań dowodowych strony;

- art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej na skutek błędnej oceny materiału dowodowego sprawy i bezpodstawnego uznania za udowodnione okoliczności wskazanych w decyzjach organów podatkowych, co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że organy podatkowe w toku postępowania naruszyły przepisy art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 190 § 1 tej ustawy oraz art. 19 ust. 1-3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 1999 r., Nr 54, poz. 572 ze zm.) na skutek niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.;

3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że:

a) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Gdańsku naruszył art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej na skutek sporządzenia nieprawidłowych uzasadnień decyzji z dnia [...] października o wskazanych numerach oraz art. 124 Ordynacji podatkowej w związku z art. 131 ustawy o kontroli skarbowej na skutek naruszenia zasady wyjaśniania przesłanek załatwienia sprawy (zasady przekonywania);

b) Izba Skarbowa w Gdańsku naruszyła art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej na skutek sporządzenia nieprawidłowego uzasadnienia decyzji Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. oraz art. 124 Ordynacji podatkowej na skutek naruszenia zasady wyjaśniania przesłanek załatwienia sprawy (zasady przekonywania), co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.;

4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że organy podatkowe naruszyły wynikającą z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa, co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.;

5) naruszenie przepisów art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że organy podatkowe naruszyły przepisy art. 19 ust. 1-4 ustawy o VAT i § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego z dnia 15 grudnia 1997 r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) poprzez bezzasadne zakwestionowanie prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wskazanych faktur VAT wystawionych przez firmę B prowadzoną przez M. R., co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.;

6) naruszenie przepisów art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) u.p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo że organy podatkowe naruszyły przepisy art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadne obciążenie strony odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 1999 r., co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.;

7) naruszenie przepisów art. 19 ust. 1-4 ustawy o VAT i § 54 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia o VAT poprzez błędne zastosowanie przez Sąd I instancji polegające na bezzasadnym zakwestionowaniu prawa skarżącego do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający ze wskazanych faktur VAT wystawionych przez firmę B prowadzoną przez M. R., co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikająca z art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.;

8) naruszenie prawa materialnego, to jest przepisów art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie polegające na bezzasadnym obciążeniu skarżącego odsetkami za zwłokę od zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 1999 r., co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 1 u.p.p.s.a.;

9) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 141 § 4 u.p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez Sąd I instancji nieprawidłowego uzasadnienia skarżonego wyroku, co stanowi podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej wynikającą z art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a.

Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie w całości skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, wstrzymanie wykonania w całości wskazanych decyzji Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2003 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego.

Uzasadniając obszernie poszczególne zarzuty autor skargi kasacyjnej podniósł, że niejasności dotyczące przebiegu transakcji, których stroną był skarżący, rozstrzygano na jego niekorzyść. Ponadto organy podatkowe nie udowodniły, że sporne faktury dokumentują czynności, które nie zostały dokonane, a ciężar dowodu w powyższym zakresie spoczywał na organach podatkowych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 u.p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że przedstawiony w uzasadnieniu stan faktyczny był niezgodny z rzeczywistością, ponieważ ustalony został przez organy podatkowe bez wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i bez właściwej jego oceny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Odnosząc się szczegółowo do poszczególnych zarzutów uznano, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżony nią wyrok nie narusza prawa we wskazanym przez nią zakresie.

Odnosząc się do treści tej skargi, w punkcie wyjścia odnotować trzeba, że sformułowane w niej zarzuty dotyczą zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy najpierw rozważyć należy pierwszą z wymienionych sfer. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego mogą bowiem podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa wątpliwości (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2006 r., sygn. II FSK 1328/05, niepublikowany).

Zasadnicze zarzuty dotyczące sfery proceduralnej dotyczą naruszenia art. 151 w związku bądź to z 145 § 1 pkt 1 lit. a, bądź to z 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zostały one już przedstawione we wcześniejszych uwagach, nie ma zatem potrzeby ich ponownej szczegółowej prezentacji. Najogólniej rzecz ujmując zarzuty te sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organy podatkowe licznych naruszeń przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), wśród których - w różnych kontekstach - wymienione zostały - chronologicznie je wyliczając - art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1, art. 191, art. 192, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4 oraz art. 229. Niezależnie od tego zarzut naruszenia przepisów postępowania uzasadniony został także twierdzeniem, iż Sąd I instancji oddalił skargę, mimo iż organy podatkowe naruszyły w toku postępowania art. 19 ust. 1-3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz. 65 ze zm. - skardze kasacyjnej wskazano Dz. U. z 1999 r. Nr 54, poz. 572 ze zm.).

Przystępując do rozpatrzenia tej grupy zarzutów, już w punkcie wyjścia stwierdzić trzeba, że nie znajdują one, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostatecznego uzasadnienia. Do wniosku takiego skłania przede wszystkim konfrontacja treści skargi kasacyjnej z regulacją zawartą w art. 176 p.p.s.a. Stosownie bowiem do brzmienia tego przepisu, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć zaś należy przede wszystkim dokładne określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji winno natomiast zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i - w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2005 r., sygn. I FSK 155/05, niepublikowany).

Ostatnio przytoczonego warunku skarga kasacyjna bez wątpienia nie spełnia. W poszczególnych punktach jej uzasadnienia pełnomocnik skarżącego, po zakwestionowaniu stanowiska organów podatkowych, ograniczył się bowiem jedynie do konstatacji, iż tego rodzaju uchybienia "miały istotny wpływ na wynik sprawy", co "strona skarżąca co najmniej uprawdopodobniła". Nie wskazał on natomiast, w jaki sposób działania czy też zaniechania organów podatkowych - uważane przezeń za naruszenia przepisów postępowania podatkowego - wpłynęły na wynik sprawy. W szczególności nie przytoczył w skardze kasacyjnej jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby na rzecz prezentowanego przez niego stanowiska, kwestionującego pogląd organów podatkowych, twierdzących, iż do spornych transakcji nie doszło. W istocie rzeczy ograniczył się on bowiem wyłącznie do negacji ustaleń poczynionych przez te organy, ani nie precyzując, jakie konkretne okoliczności zostały przez te organy pominięte, ani też nie wskazując, jakiego rodzaju skutki w zakresie dotyczącym ustalenia stanu faktycznego sprawy zrodziło zaniechanie organów.

Zebrany w sprawie materiał wskazuje zaś, że ustalenia te poparte zostały rozległą i przekonującą argumentacją. Nie ulega wątpliwości, że kluczowym w sprawie zagadnieniem jest odpowiedź na pytanie, czy czynności obrotu, jakie zobrazowane zostały w fakturach, na podstawie których skarżący dokonał odliczenia podatku naliczonego, rzeczywiście miały miejsce. Na pytanie to organy udzieliły odpowiedzi przeczącej i brak dostatecznych podstaw ku temu, by konkluzję tę kwestionować. Skoro zaś tak, to konsekwencją musiało być uznanie, iż skarżącemu nie służy prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur. Trzeba bowiem pamiętać, że faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż, a nie tylko być prawidłowa z formalnego punktu widzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 301/05).

Z dotychczasowych spostrzeżeń wynika zatem, że ustalenia składające się na stan faktyczny sprawy, poczynione w toku postępowania podatkowego i zaaprobowane przez Sąd I instancji nie zostały w skardze kasacyjnej skutecznie podważone. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał bowiem, iż organy podatkowe należycie wywiązały się z nałożonych na nie obowiązków procesowych, dając temu wyraz w należycie sporządzonym uzasadnieniu wyroku, co sprawia, że chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podkreślić trzeba raz jeszcze, że strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na to, iż przebieg zdarzeń w sprawie był inny od ustalonego przez te organy. Skoro zaś tak, to chybiony jest również sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego odniesiony do art. 19 ust. 1 - 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 54 ust. 4 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 154, poz. 797 ze zm.) W istocie rzeczy bowiem niepodobna dopatrzyć się przesłanek wskazujących na to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał błędnej wykładni przywołanych wyżej przepisów. W ustalonym stanie faktycznym sprawy, który - co podkreślić trzeba raz jeszcze - nie został skutecznie podważony, organy podatkowe uprawnione były do wyciągnięcia konsekwencji wynikających z przepisów stanowiących podstawę uprawniającą do kwestionowania prawa do odliczenia od podatku należnego kwot podatku naliczonego wynikających z faktur dokumentujących czynności w istocie nie mające miejsca. Analogiczną konstatację wyrazić trzeba w odniesieniu do zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 53 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, gdyż konsekwencją powstałej zaległości podatkowej stał się obowiązek naliczenia odsetek.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzygnięcia takiego nie tamuje bowiem fakt, iż skarżący zwolniony został w toku wcześniejszego postępowania z kosztów sądowych.