Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1246/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2006 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa. oraz art. 31ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ( Dz. U. z 2005 r. Dz. U. Nr 145, poz. 1221 ), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2006 r. cofającą L. F. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

W uzasadnieniu organ podał, iż bezsporny jest fakt ukarania L. F. przez Sąd Rejonowy w P. za czyn z art. 178a § 1 K.k. za przestępstwo umyślne karą grzywny w wysokości 100 stawek po 10 zł., środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 lat oraz świadczeniem pieniężnym w wysokości 500 zł. Wyrok w sprawie o sygn. akt [...] wydany został dnia [...] września 2003 r. zaś uprawomocnił się dnia [...] października 2003 r. Komendant stwierdził, iż w świetle przedstawionego stanu faktycznego, L. F. przestał spełniać przesłankę określoną w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Zatarcie skazania w stosunku do L. F. jeszcze nie nastąpiło. Organ nie zgodził się z zarzutami odwołania, iż przestępstwo popełnione przez L. F. nie miało charakteru umyślnego, bowiem jak stwierdził, przestępstwo takie może być popełnione wyłącznie umyślnie. Odpowiedzialności na podstawie przepisu z art. 178a § 1 K.k. podlega się, gdy sprawca ma świadomość, że znajduje się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, a także gdy przewiduje, że w wyniku upływu czasu alkohol nie uległ jeszcze wydaleniu z organizmu i posiadając taką wiedzę godzi się na to. Ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji innej, niż utrata licencji możliwości, co wynika z art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia. Rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia licencji organ podejmuje – zgodnie z wolą ustawodawcy – wyłącznie w oparciu o fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego, bez względu na jego rodzaj. Ponieważ przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia nie zawiera żadnego katalogu przestępstw umyślnych, których popełnienie potwierdzone prawomocnym wyrokiem skazującym skutkuje cofnięciem licencji, każde takie przestępstwo, za które skazanie nie uległo zatarciu, stanowi dla organu spełnienie przesłanki obligatoryjnego cofnięcia pracownikowi ochrony posiadanej przez niego licencji.

Pan L. F., zwany dalej skarżącym, wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia. Decyzji zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych, które miały wpływ na wynik sprawy, przejawiający się w uznaniu, że czyn, za który zapadł wyrok skazujący miał charakter umyślny,

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia przez sformułowanie niesłusznego poglądu, że czyn z art. 178a § 1 K.k. jest czynem skierowanym przeciwko mieniu i zdrowiu określonym w ustawie jako podstawa cofnięcia licencji,

- pominięcie istotnych dowodów w sprawie, a w tym akt Sądu rejonowego w P. w sprawie [...], z których to wynika, że czyn nie został popełniony z winy umyślnej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko, organ wskazał, że decyzje w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne mają charakter decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie postawił organom Policji luzu decyzyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006r. wydana na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 i art. 268a Kpa. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia ( Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ), utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. cofającą skarżącemu L. F. licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Jak stanowi art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, zwanej dalej ustawą o ochronie (...), komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Organ oparł swoją decyzję na przepisie art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie (...), zgodnie z którym, aby można było ubiegać się licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia nie można być skazanym prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 K.k. jest niesporny. Wyrok nakazowy z dnia [...] września 2003 r. wydał w tej sprawie Sąd Rejonowy w P. Wydział VI Karny i skazał skarżącego na karę grzywny, a także orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat i świadczenie pieniężne na rzecz Fundacji "[...]" – [...] w P. ( k. 39 akt adm. ).

Sąd nie podzielił przekonania skarżącego co do naruszenia prawa zaskarżoną decyzją, nie zgodził się również z zaprezentowaną przez skarżącego argumentacją. Przestępstwo jakim jest prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości ma charakter umyślny ( patrz: A. Marek Kodeks karny. Komentarz, Dom Wyd. ABC, 2005, wyd. II, komentarz do art. 178a K.k.). W rozpatrywanej sprawie, fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a K.k. został potwierdzony wyrokiem skazującym i jak już wyżej zaznaczono, fakt ten nie jest kwestionowany. Okoliczność, o której wspominano wyżej, iż przestępstwo to może być popełnione wyłącznie z winy umyślnej, ma zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie, bowiem organ w przypadku powzięcia informacji o takim fakcie zobowiązany jest zastosować sankcję z art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie (...) i cofnąć osobie, która został skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, posiadaną licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Bez znaczenia pozostaje argument skargi, iż przestępstwo, o którym mowa w art. 178a § 1K.k. nie jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, bowiem przepis art. 26 ust. 2 pkt 5 cyt. ustawy wymaga od kandydata na pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wyłącznie nieskazania za przestępstwo umyślne. Prawomocne skazanie za takie przestępstwo jest samodzielną przesłanką cofnięcia licencji. Stwierdzony przez organ fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne stanowił wypełnienie przesłanki wskazanej w art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia i zobowiązywał właściwy organ policji do cofnięcia skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Wydana zatem przez organ I instancji decyzja w tym przedmiocie jest zgodna z prawem, tak jak odpowiada prawu zaskarżona decyzja utrzymująca ją w mocy. Ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza też prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, skarga nie może zostać uwzględniona.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi –p.p.s.a. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.