Wyrok NSA, sygn. akt II SAB/Wr 7/02
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2002-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w składzie następującym:

Przewodniczący : Sędzia NSA Sędziowie NSA :

Jerzy Krupiński (sprawozdawca) Halina Kremis Julia Szczygielska

Protokolant : apl. prok. Daniel Królczyk

Po rozpoznaniu w dniu 20 września 2002 r. przy udziale -

sprawy ze skargi J. B.

na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu Wrocławskiego we Wrocławiu

w przedmiocie udostępnienia planu rzeczowo - finansowego uchwalonego na rok 1997 i na rok 1998

oddala skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie

W dniu 24 stycznia 2002 r. J. B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu Wrocławskiego we Wrocławiu, powołując się na art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie wnosił o zobowiązanie strony przeciwnej do wydania decyzji w sprawie.

W uzasadnieniu podniósł, że w dniu 7 stycznia 2002 r. zażądał udostępnienia do wglądu planu rzeczowo - finansowego Wydziału [...] Uniwersytetu Wrocławskiego we Wrocławiu, uchwalonego na rok 1997 i na rok 1998. Pomimo upływu terminu do załatwienia wniosku skarżący nie otrzymał stosownej informacji ani odmownej decyzji pochodzącej od organu zobowiązanego do udostępnienia tego typu informacji.

W odpowiedzi na skargę Uniwersytet Wrocławski reprezentowany przez Prorektora ds. Nauczania wnosił o jej odrzucenie, zarzucając, iż skarżący nie wyczerpał toku instancji w obrębie uczelni. Skarżący nie wniósł do Rektora Uniwersytetu jakiegokolwiek pisma, poprzestając na żądaniu usunięcia naruszenia prawa, skierowanym ponownie do Dziekana. Rektor powziął wiadomość o sprawie dopiero z chwilą otrzymania odpisu skargi. Ponadto wskazano, że w dniu 14 stycznia 2002 r. Dziekan udzielił skarżącemu na piśmie odpowiedzi.

Pismem procesowym z dnia 28 lutego 2002 r. strona przeciwna wyjaśniła dodatkowo, że Wydział [..] nie jest jednostką samodzielną, lecz znajduje się w strukturach Uniwersytetu Wrocławskiego, a zatem to Uniwersytet a nie Wydział jest podmiotem właściwym do udzielenia odpowiedzi. Skarżący o powyższym został powiadomiony w pismach z dnia 29 stycznia 2002 r. oraz z dnia 31 stycznia 2002 r. Wszystkie dokumenty dotyczące skarżącego zostały przekazane do Działu [...] Uniwersytetu Wrocławskiego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie determinuje fakt, że skarga dotyczy bezczynności organu.

Stosownie do art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt. 1- 4. Ten przepis z kolei wymienia jako przedmiot orzekania Naczelnego Sądu Administracyjnego:

1)	 decyzje administracyjne,

2)	 postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty,

3)	 postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4)	 inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,

W rozpoznawanej sprawie należało zatem w pierwszym rzędzie rozważyć czy sformułowana i wniesiona do Sądu skarga obejmuje swoją treścią bezczynność organu w jednej z wymienionych wyżej kategorii spraw.

Na tak postawione pytanie należało odpowiedzieć pozytywnie. Skarżący zarzuca bowiem, iż nie otrzymał odpowiedzi na swoje wystąpienia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznych, wymienionych w pisemnym wniosku. Obowiązkiem organów było w tej sytuacji odpowiednie zakwalifikowanie wniosku, względnie jego doprecyzowanie i podjęcie stosownych, przewidzianych przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198), zwanej dalej ustawą, rozstrzygnięć. Każde z nich (udzielenie informacji, wydanie decyzji odmownej lub umorzenie postępowania) mieści się w kategorii rozstrzygnięć, o których mowa jest w przywołanym wyżej przepisie art. 17 ustawy o NSA, a tym samym skarga na bezczynność organu podlegała kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W ocenie skarżącego w rozpatrywanej sprawie, w dacie składania skargi, rozstrzygnięć takich nie było.

Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić.

W aktach organu znajduje się pismo z dnia [...] nr [...], w którym Dziekan Wydziału [..] Uniwersytetu Wrocławskiego we Wrocławiu informuje skarżącego, w odpowiedzi na złożony wniosek o „udostępnienie do wglądu planu rzeczowo - finansowego W[...] UW uchwalonego na rok 1997 i na rok 1998”, że wskazany we wniosku plan znajduje się w gestii Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego i do tego organu należy się zwrócić w przedmiotowej sprawie.

Pismo to stanowi w istocie odpowiedź organu na żądanie strony, a w szczególności należy zauważyć, że pismo to zawiera pełną i wyczerpującą informację zarówno o tym, ze organ nie znajduje się w posiadaniu dokumentu, którego udostępnienia domaga się skarżący, jak i informację o tym gdzie dokument ów się znajduje i do jakiego organu należy występować o jego udostępnienie.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198) nie precyzuje formy w jakiej następuje udostępnienie informacji publicznej na wniosek, a zatem odpowiedź pisemna wystosowana do strony ubiegającej się o dostęp do informacji musi być uznana na jej gruncie za dopuszczalną i wystarczającą z punktu widzenia oceny czy organ pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na ustalenie, czy w sprawie doszło do bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia czy odpowiedź ta zaspokaja oczekiwania strony czy też zgodna jest ze stanem rzeczywistym lub nie, może być przedmiotem odrębnych postępowań, np. cywilach odszkodowawczych, karnych na postawie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej i in.

Skoro zatem strona uzyskała przed wniesieniem skargi odpowiedź na zgłoszone żądanie, w sprawie nie sposób dopatrzyć się bezczynności organu i w związku z tym skarga winna zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o NSA ulec oddaleniu.

Na marginesie jedynie, w aspekcie zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie trybu zażaleniowego, należało zauważyć, że tryb ten został wyłączony w stosunku do organów nie będących organami władzy publicznej przez art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w którym wskazano, że wnioskodawca może wystąpić do podmiotu nie będącego organem władzy publicznej o ponowne rozpatrzenie sprawy, co jak się wydaje wyłącza dla tej kategorii spraw tryb odwoławczy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania, a zatem przyjęty w tej mierze przez skarżącego tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa należało uznać za rodzaj wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co spełnia wynikające z art. 34 ust. 3 ustawy o NSA przesłanki dopuszczalności skargi.