Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 284/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 7,
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 28 kpa, art. 149 par 3, art. 151 par 1 pkt 1, art. 15
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. na rzecz T. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania T. K. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333), dalej jako "pr. bud." - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...]

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił następujący przebieg postępowania i stanowisko w sprawie:

Na wniosek T. K. z [...] lipca 2020 r., złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a., organ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2018r., udzielającą inwestorowi – [...] S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń U1, U2, U3, U4, U5, U6, U7, usytuowanych w budynku handlowym zlokalizowanym na działkach nr ewid.[...], 20, 21 i 22, ark. mapy 58, położonych przy Al. [...] w B., zrealizowanym na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. (zmienioną decyzjami z dnia [...] stycznia 2018 r. i z dnia [...] marca 2018r.).

Na powyższe postanowienie T. K. złożył zażalenie, zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 59 ust. 7 pr. bud. w zw. z art 28 k.p.a. Skarżący podnosił, że stosownie do tych przepisów posiada interes prawny w niniejszej sprawie; wskazał, że brał udział we wcześniejszych postępowaniach toczących się przed organami nadzoru budowlanego z uwagi na realizowanie ww. obiektu z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę i przepisami prawa, w których był uznawany za stronę toczącego się postępowania; w ocenie skarżącego, PINB w B. wydając zaskarżone postanowienie naruszył art. 149 § 3 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż o wystąpieniu przyczyn wznowienia postępowania organ może rozstrzygać dopiero po jego wznowieniu na podstawie art. 149 § 1 k.p.a.

W wyniku rozpatrzenia zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z [...] września 2020 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W związku z powyższym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. wznowił postępowanie i następnie decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. odmówił uchylenia decyzji z [...] listopada 2018 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie.

Następnie organ I instancji wskazał, że od powyższej decyzji T. K. wniósł odwołanie, zarzucając jej wydanie z naruszeniem art. 77 i art. 80 k.p.a., a także art. 35, art. 84 i art. 84 a pr. bud. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.) tj. § 12 ust. 1 i 2, § 13 ust. 1 i pkt 2, § 19 ust. 2 pkt 2, § 29, § 60 ust. 1 i 2, § 271 ust. 1 i 2, § 272 ust. 1.

W wyniku rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że wznowienie postępowania jest instytucją prawną mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Wznowienie jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji administracyjnych i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., dlatego może być stosowane w ściśle określonych sytuacjach przewidzianych w dyspozycji art. 145 § 1 k.p.a. Organ podniósł, że w sytuacji, gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż problem ten staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu, organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wobec powyższego w ocenie organu odwoławczego, PINB w B. prawidłowo ocenił dopuszczalność wznowienia postępowania, ustalając, że wniosek o wznowienie został złożony w ustawowym terminie.

Natomiast oceniając, czy zachodzą podstawy wznowienia organ odwoławczy stwierdził, co następuje:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. organ nadzoru budowlanego udzielił pozwolenia na użytkowanie części budynku handlowego tj. w zakresie kotłowni, pomieszczenia na odpadki, rozdzielni elektrycznej i innych pomieszczeń wraz z pylonem, parkingiem i infrastrukturą techniczną, zlokalizowanych na działce nr ewid.[...], [...] ark. mapy 58 położonych przy Al. [...] w B.. Powyższa decyzja została wydana w stosunku do inwestycji zrealizowanej na podstawie funkcjonującej w obrocie prawnym decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę tego budynku; następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Starosta B. wyraził zgodę na przeniesienie wszystkich warunków określonych w tej decyzji na nowego inwestora - [...] S.A., a następnie została wydana kolejna decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. zmieniająca pozwolenie na budowę w części dotyczącej projektu zagospodarowania w zakresie dostępności do drogi publicznej poprzez budowę dwóch zjazdów łączących wewnętrzny układ komunikacyjny z układem komunikacyjnym sąsiadującego obiektu handlowego [...] na działkach nr ewid. [...]. [...], [...] i [...] ark. mapy 58 położonych przy Al. [...] w B., wg zamiennego projektu budowlanego. Decyzje dotyczące pozwolenia na budowę nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, obowiązywały w dniu orzekania o pozwoleniu na użytkowanie i nadal funkcjonują w obiegu prawnym.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji zasadnie w zaskarżonej (w niniejszej sprawie) decyzji przyjął, że przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie powinien być określony zgodnie z treścią art. 59 ust. 7 pr. bud., który przewiduje, że w takim postępowaniu stroną jest tylko inwestor. Z akt sprawy wynika natomiast, że T. K. nie był inwestorem przedmiotowej inwestycji, a w tej sprawie nie było i nie jest prowadzone przez organ I instancji postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51 pr. bud. Organ I instancji stosując się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia [...] października 2019 r., sygn. akt II SA/Lu [...] słusznie ustalił, że inwestor zrealizował budowę zgodnie z warunkami wydanego pozwolenia na budowę, nie dopuszczając się istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Wobec powyższego nie zachodzą przesłanki do rozszerzenia kręgu stron postępowania, a tym bardziej do uchylenia decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W takiej sytuacji należało na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej.

Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie, w którym zapadła przedmiotowa decyzja ostateczna, nie jest dotknięte żadną z pozostałych wad wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 145a k.p.a. lub 145b k.p.a., a w konsekwencji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie T. K., reprezentowany przez radcę prawnego K. F., domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem:

1) art. 170 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i pominięcie w zaskarżonej decyzji oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Lublinie z dnia [...] października 2019r., sygn. II SA/Lu [...] w zakresie przymiotu strony postępowania w zw. z art. 2, art. 7, art. 173, art. 174 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. w zw. z art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności;

2) art. 59 ust. 7 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 pr. bud. w zw. art. 28 k.p.a., gdyż skarżący posiada interes prawny w sprawie i brał udział jako strona we wcześniejszych postępowaniach toczących się przed organami nadzoru budowlanego z uwagi na realizowanie obiektu z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę i przepisami prawa, bowiem przedmiotowa decyzja narusza występujące w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnione interesy skarżącego;

3) pkt 1 lit. h decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] lutego 2017r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego poprzez "obowiązek zabezpieczenia na terenie inwestycji min. 3 miejsc postojowych na każde 100 m2 powierzchni użytkowej budynku z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystać będą osoby niepełnosprawne", a niezachowanie tego wymogu spowodowało, że nastąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, warunków określonych w decyzji oraz w przepisach prawa;

4) pkt 1 lit. k w/w decyzji o warunkach zabudowy poprzez nieodchowanie wymogu, aby powierzchnia sprzedaży nie przekroczyła 2000 m2;

5) art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2017r., poz. 1073, dalej "u.p.z.p.") przez pominięcie powierzchni sprzedaży, gdyż z przepisów art. 10 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 10 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p., z których wynika, że lokalizacja wielkopowierzchniowych obiektów jest możliwa tylko na podstawie planu miejscowego, a więc wykluczona jest ich lokalizacja na podstawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy;

6) art. 140 k.c. w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności skarżącego w zakresie możliwości zabudowy jego nieruchomości;

7) art. 84a ust. 1 pkt. 1 i art. 84 ust. 1 pkt 1 i 2 pr. bud. ;

8) art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.w zw z art. 59 ust. 7 pr. bud. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż treść postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania wydanego na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. nie zawęża badania sprawy wyłącznie do przesłanki w nim wskazanej;

9) art. 40 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 32 k.p.a. w zw. z art. 33 § 2 i 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie kwestii prawidłowości pełnomocnictwa udzielonego przez inwestora w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie zakończone decyzją z dnia [...] listopada 2018r., co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

10) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.;

11) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez brak rozważenia przez organ II instancji interesu prawnego skarżącego w postępowaniu o wznowienie postępowania;

12) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż istniały podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. i uchylenia decyzji organu I instancji z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a.;

13) art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ rzetelnego i wyczerpującego zbadania z urzędu interesu prawnego skarżącej;

14) art. 107 § 3 k.p.a. zw. z art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 11 k.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu, dlaczego ubiegający się o pozwolenie na użytkowanie wnioskodawca tj. [...] S.A. został uznany za stronę pomimo tego, że w księdze wieczystej nie figurował jeszcze jako właściciel nieruchomości;

15) art. 40 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 § 1 k.p.a. polegające na tym, że decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie nie została doręczona skutecznie stronie (wnioskodawcy), a zatem nie weszła ona do obrotu prawnego.

W obszernym uzasadnieniu, skarżący przedstawił szczegółową argumentację powyższych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem – procesowym i materialnym.

Zaskarżone postanowienie jest wadliwe.

Organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 59 ust. 7 pr. bud. oraz sporządził niedostateczne uzasadnienie rozstrzygnięcia i nie odniósł się do zarzutów odwołania.

Organ przyjął językową, wąską wykładnię tego przepisu, podobnie jak organ I instancji, stwierdzając, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stroną jest wyłącznie inwestor. Prawidłowej wykładni tego przepisu dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 24 października 2019r., II SA/Lu 262/19 kontrolujący decyzję z [...] kwietnia 2018r. o pozwoleniu na użytkowanie drugiej części tego samego, spornego budynku handlowego zlokalizowanego na działkach nr ewid.[...], 20, 21 i 22 przy Al. [...] w B.. Sąd przytoczył trafne stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 6 października 2015 r., II OSK 259/14, że w przypadku kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, art. 59 ust. 7 pr. bud. wymaga zastosowania wykładni rozszerzającej, wprowadzając prawo do żądania weryfikacji nie tylko przez inwestora, ale również przez te podmioty, które wywodzą prawo ingerencji w decyzję o użytkowaniu ze swego interesu prawnego. Przyjęte w tym przepisie ograniczenie podmiotowe należy odnosić wyłącznie do spraw, w których nie jest kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę. W przypadkach kwestionowania zgodności z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę, art. 59 ust. 7 pr. bud. wymaga zastosowania wykładni rozszerzającej, wyprowadzając prawo do żądania weryfikacji nie tylko do inwestora, ale również tych, którzy wywodzą ingerencję decyzją o użytkowaniu w konkretny, aktualny interes prawny wywodzony z przepisów ustawy Prawo budowlane i innych ustaw, w tym ochrony prawa własności (por. wyrok NSA z 15 maja 2014 r., II OSK 2998/12). Sąd słusznie stwierdził, że zawężenie kręgu podmiotów na etapie pozwolenia na użytkowanie do jednej tylko strony (inwestora) jest zasadne tylko wtedy, gdy jest skutkiem takiego postępowania inwestora, który przystępując do użytkowania obiektu wykazuje wykonanie inwestycji zgodnie z wydanym pozwoleniem. Tylko w takim przypadku można uznać, że interesy podmiotów, które były eksponowane i podlegały ocenie we wcześniejszych etapach szeroko pojmowanego procesu budowlanego nie zostaną naruszone (por. wyroki NSA: z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 146/10 oraz z 7 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1871/11, z 6 października 2015 r., sygn. akt II OSK 259/14). Z tych też przyczyn twierdzenie organów, że w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stroną może być wyłącznie podmiot mający status dotychczasowego inwestora jest nieprawidłowe.

W okolicznościach sprawy II SA/Lu [...], analogicznych, jak sprawa niniejsza, zdaniem Sądu, organy błędnie z góry przyjęły, że skarżący nie posiada interesu prawnego w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie tylko z tego względu, że nie jest w tej sprawie inwestorem. Skoro skarżący zarzuca tej decyzji wadliwość wynikającą z udzielenia inwestorowi przedmiotowego pozwolenia, pomimo popełnienia w toku procesu inwestycyjnego istotnego odstąpienia od projektu budowlanego, ocena interesu prawnego skarżącego powinna obejmować weryfikację tego twierdzenia. Jak wskazano wyżej, popełnienie przez inwestora istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego stanowi podstawę do rozszerzenia kręgu stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. Weryfikacja tej kwestii w ramach rozpatrywania przez organ wniosku skarżącego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] listopada 2018 r., jest tym bardziej konieczne, że dopóki decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym, niedopuszczalne jest wszczęcie postępowania naprawczego w trybie art. 50 i 51 pr. bud. wobec robót budowlanych poprzedzających wydanie tej decyzji, nawet w razie istnienia przesłanki uzasadniającej wszczęcie postępowania w tym trybie w sprawie przedmiotowych robót (Sądowi jest z urzędu wiadome, że postępowanie naprawcze zostało umorzone, a skarga została oddalona wyrokiem tut. Sądu w sprawie II SA/Lu [...]).

Dodać należy, że powyższe stanowisko, dotyczące wykładni art. 59 ust. 7 pr. bud., zostało następnie podzielone przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w kolejnych wyrokach w sprawach dotyczących pozwolenia na użytkowanie drugiej części spornego budynku z 25 kwietnia 2018r. (sprawy II SA/Lu 588/20 i II SA/Lu 495/20). W obu sprawach organy wciąż nie oceniły należycie, czy skarżący posiada interes prawny do żądania wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie spornego budynku.

Podobnie należy ocenić stanowisko organu odwoławczego w niniejszej sprawie (okoliczności są takie same, jak we wskazanych sprawach dotyczących pozwolenia na użytkowanie z [...] kwietnia 2018r.) – skarżący żądając wznowienia kwestionuje prawidłowość pozwolenia na budowę i zarzuca wykonywanie inwestycji niezgodnie z tym pozwoleniem, w sposób naruszający jego prawo własności do sąsiedniej nieruchomości.

W świetle przedstawionej wykładni art. 59 ust. 7 pr. bud., ustalenie przymiotu strony skarżącego wymagało szczegółowego odniesienia się do twierdzeń i zarzutów odwołania, wskazujących na niezgodność zrealizowanej inwestycji z warunkami określonymi w zatwierdzonym projekcie budowlanym i udzielonym pozwoleniu na budowę (z [...] lipca 2017r.). Rodzaj ewentualnych naruszeń może bowiem decydować o statusie skarżącego jako strony postępowania.

Kontrolując zaskarżone postanowienie w zakresie jego zgodności z prawem, należy więc uznać je za wadliwe - organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 59 ust. 7 pr. bud., pomimo tego, że znane mu było odmienne stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie II SA/Lu 626/19, którą zresztą sam powołał w uzasadnieniu.

Nieodniesienie się do zarzutów odwołania, lakoniczna argumentacja, brak własnych ustaleń stanowi też naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą organ odwoławczy miał obowiązek samodzielnie, niezależnie od organu I instancji, rozpatrzeć sprawę - w tym przypadku zbadać, czy skarżący posiada status strony i czy ma prawo żądać wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na użytkowanie z [...] listopada 2018r. Jednozdaniowa ocena organu odwoławczego, że "PINB (...) słusznie ustalił, że inwestor zrealizował budowę zgodnie z warunkami wydanego pozwolenia na budowę, nie dopuszczając się istotnych odstępstw od projektu budowlanego" uchybia rażąco tej zasadzie.

Stwierdzone wady uzasadniają zatem uchylenie zaskarżonego postanowienia stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz.2325).

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy powinien więc szczegółowo przeanalizować zarzuty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu dotyczące niezgodności realizacji obiektu z pozwoleniem na budowę, zwłaszcza dotyczące istotnego odstąpienia od warunków tego pozwolenia, które mogą potwierdzać interes prawny skarżącego w niniejszej sprawie. Organ będzie miał przy tym na uwadze, że posiadania przez skarżącego interesu prawnego w niniejszym postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie nie mogą uzasadniać ewentualne zarzuty dotyczące wydanego pozwolenia na budowę, w tym zarzuty niezgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami prawa lub ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego (zgodność ta była przedmiotem kontroli w sprawie II SA/Lu 131/21, w której wyrokiem z dnia 16 września WSA w Lublinie oddalił skargę T. K. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] grudnia 2020 r. orzekającą o wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z [...] lipca 2017r. z naruszeniem prawa oraz o odmowie jej uchylenia na podstawie art. 146 § 2 k.p.a.) albo decyzji o warunkach zabudowy (zwłaszcza, że kontrola legalności decyzji o warunkach zabudowy z [...] lutego 2017r. zakończyła się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającym skargę kasacyjną skarżącego, sprawa II OSK 2618/18).

Dodać należy, że w związku z tym, że organ odwoławczy faktycznie nie rozpatrzył sprawy, gdyż nie odniósł się do zarzutów odwołania i nie dokonał własnych ustaleń, Sąd nie był uprawniony do merytorycznej oceny zarzutów skargi, takich samych, jak zarzuty odwołania, gdyż wkraczałby w kompetencje organu odwoławczego rozpoznającego sprawę administracyjną jako organ II instancji.

O kosztach postępowania Sąd natomiast orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (na zasądzone koszty składają się: 200 zł uiszczonego wpisu od skargi, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym, stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).