Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 830/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 184, art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Nowakowski, , , po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 829/07 oddalające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 829/07 oddalił wniosek skarżącego S. N. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu powinien uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż zaistniała przeszkoda była od niego niezależna. Skarżący nie dopełnił tego obowiązku, gdyż nie nadesłał wymaganego odpisu skargi, albowiem nie wiedział, że ma dokonać tej czynności. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, wezwaniem z dnia 18 października 2007 r. został on zobowiązany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie przedmiotowego odpisu. W wezwaniu tym wskazano w sposób zrozumiały dla strony i dokładny, jakiego pisma wezwanie dotyczy (oznaczono dokładną datę skargi oraz jej przedmiot). Wyjaśniono także, co może stanowić wymagany odpis skargi. Dodatkowo, stosownie do treści art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), Sąd pouczył skarżącego o treści art. 47 § 1 P.p.s.a. wskazując, iż do każdego pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom i dla dołączenia do akt sądowych. Przy dochowaniu należytej staranności skarżący miał zatem możliwość w terminie siedmiodniowym uzupełnić brak formalny skargi. W ocenie Sądu nieznajomość regulacji prawnej po stronie skarżącej nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu.

Na powyższe postanowienie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył S. N. W treści zażalenia skarżący wskazał, że przesłanie odpisu skargi po terminie nastąpiło wskutek jego niewiedzy prawnej. W piśmie z dnia 12 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony w ramach przyznanego prawa pomocy zarzucił postanowieniu naruszenie art. 87 P.p.s.a.

W odpowiedzi na zażalenie uczestnik postępowania Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w J. wniosła o jego oddalenie. Spółdzielnia podniosła, że nieznajomość regulacji prawnej po stronie skarżącej nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 86 § 1 P.p.s.a. uchybiony termin do dokonania określonej czynności procesowej Sąd może przywrócić na wniosek strony, jednakże wniosek ten musi spełniać określone przepisami warunki. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie siedmiu dni od momentu ustania przyczyny uchybienia, dokonać uchybionej czynności, uprawdopodobnić okoliczność wskazując na brak winy w uchybieniu terminu. Wymogi te muszą być spełnione łącznie, brak któregokolwiek z nich uniemożliwia przywrócenie terminu. Za brakiem winy w uchybieniu przemawiać może wyłącznie sytuacja, która (pomimo zachowania przez stronę należytej staranności w swoich działaniach) uniemożliwiła terminowe dokonanie czynności. Do wypadków takich zalicza się nagłe, nieprzewidywalne zdarzenia, które nie dały się usunąć w terminie do dokonania danej czynności (np. nagłe choroby i zdarzenia losowe). Przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonywający uprawdopodobni brak swojej winy i wykaże, że przyczyna w uchybieniu dokonania czynności w terminie istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wykazał zaistnienia wymaganych prawem przesłanek przywrócenia terminu. Wskazać należy, że wezwanie Sądu z dnia 18 października 2007 r. wzywające skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez m.in. przedłożenie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, celem doręczenia uczestnikowi postępowania wskazywało dokładnie, jakie braki strona ma uzupełnić, zakreślało siedmiodniowy termin na ich uzupełnienie oraz wyraźnie określało rygor niezachowania terminu. Wezwanie to było na tyle jasne, że nie powinno budzić wątpliwości co do jego przedmiotu. O braku winy nie świadczy zatem podnoszony przez skarżącego brak wiedzy o konieczności dołączenia odpisu skargi. Ponadto powoływanie się przez skarżącego na nieznajomość przepisów prawa czy też przebywanie w zakładzie karnym nie stanowi podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienie braków formalnych skargi. Nieznajomość prawa nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97, LEX nr 37127, postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279).

W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji zatem prawidłowo uznał, że uchybienie terminowi nie nastąpiło bez winy skarżącego, bowiem jako kryterium przy ocenie istnienia winy lub jej braku w uchybieniu terminu przyjmuje się powszechnie obiektywny miernik staranności, jaki można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Skarżący nie dochował jednak wymaganej staranności.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.