Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1131/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 5 par. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 98 poz 1070
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych.
article: Art. 180 par.1, art. 190 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: Art. 29 ust.13, art. 33 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
journal: Dz.U.UE.L 2005 nr 240 poz 1  Art. 1
law: Rozporządzenie Rady (WE) NR 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie  pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej  Republiki Ludowej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędziowie Andrzej Kuba (spr.) NSA Krystyna Anna Stec Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 10 września 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 157/08 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 13 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. M. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. kwotę 450 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 września 2008 r. o sygnaturze akt III SA/Gd 157/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalił skargę J. M. (prowadzącego działalność gospodarczą jako P.H.U. "B.") na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2008 r. o nr [...],[...],[...]w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] października 2008 r., nr [...]

Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych, które stwierdziły, że zgłoszenie celne dokonane przez skarżącego według dokumentu SAD nr OGL [...], na podstawie którego zwrócono się o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu m.in. sprowadzony z Chin towar zadeklarowany w poz. 2 dokumentu SAD jako tkaniny poliestrowe pokryte poliuretanem (oznaczana jako 190T PU) – w zakresie klasyfikacji taryfowej nie jest prawidłowe. Towar ten jest tkaniną jednorodnie barwioną, zawierającą w masie 100% ciągłych, nieteksturowanych włókien syntetycznych -poliestrowych, która została poddana procesowi impregnacji, bez widocznego gołym okiem efektu zastosowania środka impregnującego. Powinien być zakwalifikowany do kodu 5407 61 30 00 obejmującego pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych, barwione, a nie do kodu 5903 20 10 00 obejmującego tekstylia impregnowane poliuretanem, inne niż te objęte pozycją 5902. W związku z tym organ określił niezaksięgowaną kwotę długu celnego w wysokości 3.143,00 złotych oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 19.476,00 złotych.

Dokonując tej oceny organy celne oparły się na informacjach o tkaninie 190T PU zawartych w dokumentach dołączonych do zgłoszenia celnego oraz na parametrach tkaniny określonych w sprawozdaniu z badań Laboratorium Celnego Izby Celnej w Gdyni.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1; polskie wydanie specjalne: Dz. Urz. UE-sp. 02-4-307; dalej powoływane jako: WKC) w przypadku powstania długu celnego, należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Z kolei inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej są, o ile zaistnieje taka potrzeba, stosowane zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie były trafne zarzuty naruszenia rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., które miało polegać na niewłaściwym zakwalifikowaniu do kodu celnego rozpoczynające się od cyfr "54" towarów w postaci tkaniny poliestrowej pokrytej polichlorkiem winylu, w której efekt impregnacji widoczny jest "gołym okiem". Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie nie miały zastosowania przepisy wspomnianego rozporządzenia nr 1719/2005, lecz przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE nr L 301 z dnia 31 października 2006 r., str. 1). Stosownie do zawartej w tym rozporządzeniu uwagi 2 do działu 59, pozycja 5903 obejmuje: a) tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi, bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na postać tworzywa sztucznego (zwarta lub komórkowa), inne niż: 1) materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem (zazwyczaj działy od 50 do 55, 58 lub 60); warunek ten nie uwzględnia zmiany barwy spowodowanej tymi procesami.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, skoro ekspertyza Laboratorium Celnego Izby Celnej w Gdyni wykazała, że zbadana próbka to tkanina jednorodnie barwiona, zawierająca w masie 100% ciągłych, nieteksturowanych włókien syntetycznych – poliestrowych oraz że przedmiotowa tkanina została poddana procesowi impregnacji, bez widocznego gołym okiem efektu zastosowania środka impregnującego, to organy celne trafnie uznały, iż dla przedmiotowej tkaniny właściwą jest podpozycja 5407 61 30 00 Taryfy celnej, obejmująca pozostałe tkaniny, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych poliestrowych nieteksturowanych, barwionych. Sąd dodał przy tym, że organ odwoławczy wsparł swoją argumentację treścią wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 września 1982 r. (Eur Lex 317/81), nietłumaczonego na język polski, z którego wynika, iż "widoczne gołym okiem" należy rozumieć jako bezpośrednio widoczne podczas kontroli wzrokowej, bez odniesienia tego do cech tkaniny będących skutkiem impregnacji.

Z art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1487/2005 z dnia 12 września 2005 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE nr L 240 z dnia 16 września 2005 r., str. 1, ze zm.) wynika, że nakłada się cło antydumpingowe na przywóz tkanin z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85% wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego według wagi, barwionego (włączając tkaniny bielone) lub z nadrukiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych kodami CN ex 5407 51 00 (kod TARIC 5407 51 00 10), 5407 52 00, 5407 54 00, ex 5407 61 10 (kod TARIC 5407 61 10 10), 5407 61 30, 5407 61 90, ex 5407 69 10 (kod TARIC 5407 69 10 10) oraz ex 5407 69 90 (kod TARIC 5407 69 90 10). Sąd pierwszej instancji wskazał, że eksporter zgłoszonego towaru nie został wymieniony w grupie przedsiębiorstw, dla których można stosować przypisane im stawki ostatecznego cła antydumpingowego, co stosownie do art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1487/2005 uzasadniało zastosowanie stawki 74,8%.

Za bezzasadne uznał Sąd pierwszej instancji zarzuty naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 190 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Organ odwoławczy ustosunkował się do dowodów zaoferowanych przez stronę, wskazując w uzasadnieniu decyzji te z nich, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Stronie zapewniono także możliwość zapoznania się z dowodami i materiałami (w tym ze sprawozdaniem nr 320000-LCG-800-625/07/703/IK z badań próbki tkaniny poliestrowej), lecz skarżący z możliwości tej nie skorzystał.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) Sąd pierwszej instancji stwierdził, że podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Skoro w niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania celnego doszło do podwyższenia kwoty należności celnych, a tym samym do zmiany podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to oczywistym jest, że podwyższeniu uległa również wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług.

W skardze kasacyjnej J. M. zaskarżył w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, domagając się uchylenia tego orzeczenia, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi wnoszący skargę kasacyjną zarzucił:

1. obrazę przepisów rozporządzenia nr 1549/2006 – działu 59 – poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwym zastosowaniu zawartej w tezach wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 września 1982 r. (Eur Lex 317/81) interpretacji sformułowania "widoczne gołym okiem";

2. będącą konsekwencją powyższego obrazę dyspozycji art. 1 rozporządzenia nr 1487/2005 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do towaru, który powinien być klasyfikowany według kodu Taric rozpoczynającego się od cyfr "59";

3. obrazę art. 145 § 1 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako: p.p.s.a.) polegającą na dowolnej ocenie materiału dowodowego, a nadto nieuwzględnieniu oświadczeń przedsiębiorców złożonych przez skarżącego (pomimo dyspozycji art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne – Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) oraz oparciu rozstrzygnięcia na dowodzie z ekspertyzy Laboratorium Celnego przy Izbie Celnej w Gdyni, przy której przeprowadzaniu nie zapewniono udziału skarżącego co w jego ocenie narusza przepisy art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego;

a nadto na podstawie "art. 183 § 2 pkt 5 ustawy" zarzucił:

4. obrazę art. 27 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 29 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) polegającą na oparciu rozstrzygnięcia na orzeczeniu, które nie zostało dla potrzeb postępowania przetłumaczone na język polski, podczas gdy zarówno skarżący, jak i jego pełnomocnik nie posiadają znajomości języka angielskiego w stopniu pozwalającym na analizę anglojęzycznych tekstów prawnych oraz jednocześnie mogli liczyć na to, że postępowanie będzie toczone w całości w języku urzędowym;

nadto zarzucił:

5. obrazę art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to wobec nietrafnego określenia wysokości obciążenia celnego, a także przedwczesność rozstrzygnięcia w danym zakresie.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że fakt zapoznania skarżącego z opinią Laboratorium Celnego przy Izbie Celnej w Gdyni nie wyczerpuje wymogów wynikających z art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej. Stronie nie zapewniono prawa do wzięcia udziału w przeprowadzeniu dowodu ze wspomnianej ekspertyzy. Ponadto, Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do przedstawionych przez stronę dowodów w postaci oświadczeń przedsiębiorców (wskazujących, że fakt impregnacji jest widoczny "gołym okiem", a więc bez konieczności wykonywania badań) oraz opinii Instytutu Włókiennictwa w Łodzi, Zakładu Badawczego Technik i Technologii Dziewiarskich, Chemicznego Laboratorium Badawczego, rzeczoznawcy Stowarzyszenia Włókienników Polskich, specjalisty z zakresu tkactwa i towaroznawstwa włókienniczego mgr inż. J. Panka. Ekspertyzy te wykonano po zbadaniu identycznych próbek towaru jak będące przedmiotem niniejszego postępowania. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, każda osoba pracująca w branży tekstylnej jest w stanie stwierdzić "gołym okiem" fakt impregnacji tkaniny. Tkanina, w związku z impregnacją, posiada dwie strony: lewą i prawą. Nierozpoznanie impregnacji przed odbiorców importera powodowałoby wadliwe wykończenie produktów końcowych (wszycie tkaniny niewłaściwą stroną).

Zdaniem strony, zaskarżony wyrok jest sprzeczny z tezami powołanego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 września 1982 r., bowiem opiera się na na wynikach badań Laboratorium Celnego, a więc na opinii specjalistycznej, natomiast tłumaczenie wspomnianego orzeczenia wskazuje, że efekt impregnacji powinien być widoczny przy prostym badaniu wizualnym – bez konieczności odwoływania się do wiedzy specjalistycznej. Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości nie wskazuje, że efekt impregnacji ma być widoczny dla każdego, lecz dla osoby, która zostanie w danym zakresie przeszkolona. Importer może zatem wymagać, by funkcjonariusze celni posiadali elementarne wiadomości z danego zakresu.

W piśmie procesowym z dnia 31 marca 2010 r. wnoszący skargę kasacyjną, uzupełniając dotychczasowe stanowisko, wskazał, że w klasie 5407613000 ujęte zostały tkaniny z przędzy z włókna ciągłego syntetycznego, zawierające 85% masy lub więcej włókien ciągłych nieteksturowanych, barwione. Żaden z elementów kodu nie wskazuje zatem, aby dotyczył on tkanin impregnowanych. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie – z naruszeniem wszelkich zasad postępowania – przedłożony został interes publiczny nad interes przedsiębiorcy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G., wniósł o oddalenie złożonego środka zaskarżenia oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Stwierdził, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały nieprawidłowo sformułowane i są one bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą ten środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Niezależnie od tego, że określone we wspomnianym przepisie przesłanki nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu, strona podniosła w jednym z zarzutów skargi kasacyjnej, iż w sprawie zaistniała przesłanka nieważności postępowania wskazana w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. polegająca na pozbawieniu strony możności obrony swych praw. Wobec tego w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do tego zarzutu, bowiem jego zasadność musiałaby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, zbędnym czyniąc odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, pozbawienie strony możności obrony jej praw było wynikiem naruszenia art. 27 Konstytucji RP oraz art. 5 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 29 p.u.s.a., a polegało na oparciu rozstrzygnięcia na orzeczeniu, które nie zostało dla potrzeb postępowania przetłumaczone z języka angielskiego na język polski, podczas gdy postępowanie w całości winno toczyć się w języku urzędowym. Zarzut ten jest bezzasadny. Zgodnie z art. 27 zdanie 1. Konstytucji RP w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Z kolei art. 5 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, mający odpowiednie zastosowanie przed sądami administracyjnymi, stanowi, że językiem urzędowym przed sądami jest język polski. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie na żadnym etapie nie było prowadzone w języku innym niż język polski. Przytoczenie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku przetłumaczonej na język polski tezy z wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości nie może być uznane za naruszenie obowiązku prowadzenia postępowania sądowego w języku urzędowym. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach prawa, a nie na orzeczeniu ETS. Podzielenie w treści uzasadnienia wyroku poglądów zaprezentowanych w innym orzeczeniu winno być w takiej sytuacji traktowane jako wyrażenie przez sąd własnego poglądu w danej kwestii.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 145 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 180 § 1 i art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ustawy - Prawo celne, który miał polegać, zdaniem strony, na dowolnej ocenie materiału dowodowego, nieuwzględnieniu złożonych przez skarżącego dowodów w postaci oświadczeń przedsiębiorców, a także na oparciu rozstrzygnięcia na dowodzie z ekspertyzy Laboratorium Celnego, przy przeprowadzaniu której nie zapewniono stronie udziału.

Wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji odniósł się do przedstawionych przez stronę dowodów, stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "organ odwoławczy ustosunkował się do dowodów zaoferowanych przez stronę wraz z odwołaniem od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2008 r. wskazując w uzasadnieniu te, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności". Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji rzeczywiście szeroko odniósł się do dowodów przedstawionych przez stronę, w tym wymienionych w zarzucie, co oznaczało, że dopuścił je zgodnie z wymogiem określonym w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, którego naruszenie zarzucono. Można zatem przyjąć, że dokonując oceny legalności działań organów administracji publicznej Sąd pierwszej instancji miał na uwadze wspomniane dowody. Sposób sformułowania omawianego zarzutu i jego uzasadnienie wskazują, że strona wnosząca skargę kasacyjną podnosi jedynie, że Sąd nie odniósł się do tych dowodów. Konstrukcja zarzutu nie wskazuje natomiast, by strona zarzucała, że dokonana przez Sąd ocena legalności była w tym zakresie niedostateczna, czy też nieprawidłowa.

W skardze kasacyjnej zarzucając dowolną ocenę dowodów nie wymieniono jako naruszonych art. 187 § 1 ani art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej zawierających regulacje w zakresie rozpatrywania i swobodnej oceny dowodów. W tej sytuacji nie można było przyjąć, by strona zarzuciła skutecznie Sądowi, że pominął ewentualne przekroczenie przez organy celne określonych prawem obowiązków w zakresie oceny dowodów.

Zgodnie z art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia. Przepis ten dotyczy udziału strony w przeprowadzaniu dowodów z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin, na co wskazuje brzmienie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. W przedmiotowej sprawie żaden z dowodów, o których mowa w tym przepisie nie był przeprowadzany. Abstrahując od tego, czy dowód z badań lub analizy towaru wykonywanych przez laboratorium celne jest dowodem z opinii biegłego (art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej), czy też dowodem, o którym mowa w art. 91 ustawy - Prawo celne – która to kwestia pozostaje poza granicami skargi kasacyjnej – wskazać należy, iż dowodem, na którym przede wszystkim oparły się organy celne w przedmiotowej sprawie był dowód z dokumentu – sprawozdania z badań Laboratorium Celnego przy Izbie Celnej w Gdyni z dnia [...] sierpnia 2007 r. o numerze [...]. Samo badanie, którego dotyczy wspomniane sprawozdanie nie zostało przeprowadzone w postępowaniu celnym w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 192 Ordynacji podatkowej okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Z akt sprawy wynika, że zarówno w postępowaniu przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym stronie zapewniono możliwość wypowiedzenia się odnośnie przedmiotowego dowodu z dokumentu, skoro postanowieniem Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia 4 września 2007 r. nr 322020-4741-27/2007, a także pismem Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 13 grudnia 2007 r., nr 320000-EK-6410-100/07/ZS, 320000-EK-6410-362/07/ZS, zawiadomiono stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, stosownie do treści art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zarzut naruszenia przepisów działu 59 rozporządzenia nr 1549/2006 poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwym zastosowaniu zawartej w tezach wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 30 września 1982 r. interpretacji sformułowania "widoczne gołym okiem" – został wadliwie skonstruowany. Wbrew brzmieniu omawianego zarzutu, nie można mówić w przedmiotowej sprawie o właściwym lub niewłaściwym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji interpretacji zawartej w wyroku ETS, bowiem interpretacja ta nie była wynikiem pytania prejudycjalnego w niniejszej sprawie, zaś stanowisko ETS nie jest źródłem prawa. Zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku interpretację wyrażenia "widoczne gołym okiem" należy traktować jako pogląd Sądu pierwszej instancji i w takim charakterze może być on kwestionowany w skardze kasacyjnej. Ewentualna sprzeczność poglądu Sądu pierwszej instancji z tezami powoływanego wyroku ETS – o ile w ogóle miała miejsce – nie mogłaby stanowić naruszenia przepisów prawa, bowiem żaden przepis nie wiązał Sądu pierwszej instancji wskazanym stanowiskiem ETS.

Z uwagi na to, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała w sposób skuteczny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny legalności działań organów celnych w zakresie zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, za zgodne z prawem w tak ustalonym stanie faktycznym należy uznać stanowisko, że nie było podstaw do zaklasyfikowania tkaniny 190T PU, będącej przedmiotem zgłoszenia celnego, do działu 59 Taryfy Celnej. Uwaga 2 do działu 59 Sekcji XI Części drugiej Załącznika I do rozporządzenia nr 1549/2006 określała między innymi, że pozycja 5903 obejmuje tekstylia impregnowane, powleczone, pokryte lub laminowane tworzywami sztucznymi, bez względu na ich masę powierzchniową i bez względu na postać tworzywa sztucznego (zwarta lub komórkowa), inne niż materiały, których impregnacja, powleczenie lub pokrycie nie jest widoczne gołym okiem (zwykle działy od 50 do 55, 58 lub 60); warunek ten nie uwzględnia zmiany barwy spowodowanej tymi procesami. Natomiast ze sprawozdania z badań przeprowadzonych przez Laboratorium Celne Izby Celnej w Gdyni wynikało, że zbadana próbka to tkanina jednorodnie barwiona, zawierająca w swojej masie 100% ciągłych, nieteksturowanych włókien syntetycznych - poliestrowych, która została poddana procesowi impregnacji, bez widocznego gołym okiem zastosowania środka impregnującego.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 1 rozporządzenia nr 1487/2005 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do towaru, który powinien być klasyfikowany według kodu Taric rozpoczynającego się od cyfr "59". Zastosowanie przez organy celne w niniejszej sprawie art. 1 rozporządzenia nr 1487/2005 było konsekwencją wykluczenia postulowanego przez skarżącego kodu CN i przypisania do sprowadzonej tkaniny kodu 5407 61 30 00. Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1487/2005 stanowi, że nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz tkanin z przędzy z włókien syntetycznych z zawartością co najmniej 85 % wagowo włókna poliestrowego teksturowanego lub nieteksturowanego według wagi, barwionego (włączając tkaniny bielone) lub z nadrukiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, objętych kodami CN ex 5407 51 00 (kod TARIC 5407 51 00 10), 5407 52 00, 5407 54 00, ex 5407 61 10 (kod TARIC 5407 61 10 10), 5407 61 30, 5407 61 90, ex 5407 69 10 (kod TARIC 5407 69 10 10) oraz ex 5407 69 90 (kod TARIC 5407 69 90 10). Z uwagi na to, że chiński eksporter przedmiotowego towaru (Hangzhou Caishi Textile Co. Ltd) nie został wymieniony w wykazie zawartym w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1487/2005, organy celne prawidłowo zastosowały wymienioną w tym przepisie stawkę cła antydumpingowego 74,8%.

Nie zasługiwał ponadto na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 29 ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług, które miało polegać na niewłaściwym zastosowaniu tego przepisu w sytuacji nietrafnego określenia wysokości obciążenia celnego, a także na przedwczesnym rozstrzygnięciu w zakresie podatku VAT. Powołany przepis w zdaniu 1 stanowi, że podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Skoro w wyniku przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania celnego – którego ustaleń strona skutecznie nie zakwestionowała – doszło do podwyższenia kwoty należności celnych, która stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, to tym samym podwyższeniu uległa również wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Rozstrzygnięcie w zakresie podatku VAT nie było w takiej sytuacji przedwczesne, bowiem zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości, przy czym naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych.

Odnosząc się natomiast do pisma procesowego strony wnoszącej skargę kasacyjną z dnia 31 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że argumentacja podniesiona w tym piśmie wykracza poza granice skargi kasacyjnej wyznaczone zarzutami składającymi się na niepodlegające uzupełnieniu podstawy kasacyjne. Nie stanowi również nowego uzasadnienia podniesionych zarzutów, co na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym potwierdził także pełnomocnik skarżącego. Okoliczności podniesione we wspomnianym piśmie pozostały zatem poza oceną Sądu, której zakres, stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., wyznaczają granice skargi kasacyjnej.

Powyższe oznacza, że ocena dokonana przez Sąd pierwszej instancji nie narusza powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Skarga ta podlegała wobec tego oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w związku z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) i zasądził od skarżącego na rzecz organu kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, to jest zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.