Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1179/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 51, ust. 4, z art. 51 ust. 1 pkt 3, art. 55 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Marek Wroczyński Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. F.-Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Ke 1004/13 w sprawie ze skargi E. F.-Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 15 stycznia 2014 r., sygnatura akt II SA/Ke 1004/13, oddalił skargę E. F.-Z. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2013 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z [...] maja 2013 r., zatwierdzającą projekt budowlany zamienny oraz udzielającą W. C. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z dokończeniem budowy budynku mieszkalno-usługowego z miejscami noclegowymi pod usługi agroturystyczne. Wyrok Sądu pierwszej instancji został wydany w następujących istotnych okolicznościach sprawy.

Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Starosta [...] udzielił W. C. i K. C. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno-usługowego z miejscami noclegowymi pod usługi agroturystyczne, na działce nr [...], przy ul. [...] w S.

Po dokonaniu w dniu 4 listopada 2011 r., na skutek interwencji skarżącej – właścicielki sąsiedniej działki nr [...] – oględzin inwestycji, organ nadzoru budowlanego ustalił, że rozpoczęto budowę budynku mieszkalno-usługowego i jest on na etapie wykonania parteru ze stropem. Jak ustalono, wymiary zewnętrzne budynku były zgodne z zatwierdzonym decyzją z [...] sierpnia 2010 r. projektem budowlanym. Stwierdzono natomiast zmianę usytuowania budynku względem ul. [...] z odległości 12,00 m na 10,37 m. Ponadto stwierdzono, iż wykonano podpiwniczenie pod całością budynku, podczas gdy według zatwierdzonego projektu budowlanego, podpiwniczenie było przewidziane tylko w jego części. Powiększono schody do piwnicy budynku zlokalizowane od strony działki nr [...]. Stwierdzono także zmianę poziomu parteru z 0,45 m do 1,95 m, zmniejszenie odległości budynku od ogrodzenia z działką nr [...] z 4,00 m do 3,97 m oraz wykonanie 3 otworów okiennych w ścianach piwnic od strony działki nr [...].

Postanowieniem z [...] listopada 2011 r., utrzymanym w mocy postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w [...] z [...] grudnia 2011 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego budynku.

W dniu [...] stycznia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, decyzję, na mocy której inwestorzy W. C. i K. C. zostali zobowiązani do opracowania i przedłożenia w terminie do 30 kwietnia 2012 r. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz orzeczenia technicznego, dotyczącego istniejącego stanu wykonanych robót budowlanych, potwierdzającego możliwość ich ukończenia i bezpiecznego użytkowania obiektu po zakończeniu budowy. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2012 r. W tym czasie Starosta [...], na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, decyzją z [...] stycznia 2012 r. uchylił własną decyzję z [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na budowę.

W dniu 24 lipca 2012 r. W. C. przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego wraz z orzeczeniem technicznym dotyczącym stanu wykonanych robót budowlanych. Decyzją z [...] września 2012 r., działając na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., z uwagi na to, że obowiązek nałożony decyzją z [...] stycznia 2012 r. został wykonany po terminie, nakazał inwestorom zaniechania dalszego prowadzenia robót budowlanych związanych z budową, do czasu uzyskania nowego pozwolenia na budowę, wydanego przez Starostę [...]. Decyzja ta została w trybie odwoławczym uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z [...] listopada 2012 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ze wskazaniem, że w sprawie tej niedopuszczalne było wydanie decyzji opartej na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego bowiem inwestor, wprawdzie z uchybieniem terminu, ale przedłożył żądany od niego projekt budowlany zamienny, a zatem obecnie organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji powinien dokonać kontroli przedłożonego projektu budowlanego zamiennego pod względem spełnienia warunków wynikających z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wyrokiem z 16 stycznia 2013 r., sygnatura akt II SA/Ke 845/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na tę decyzję.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał, opierając się o art. 51 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, decyzję z [...] maja 2013 r., którą zatwierdził projekt budowlany zamienny oraz udzielił W. C. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z dokończeniem inwestycji. W następstwie odwołania skarżącej decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] września 2013 r.

W zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wykonał obowiązek nałożony na niego decyzją z [...] stycznia 2012 r. W ocenie organu dokonane w stosunku do projektu budowlanego zmiany objęły zbliżenie budynku z 15 m do 10,5 m od krawędzi drogi gminnej – ul. [...], zwiększenie wysokości budynku poprzez zmianę poziomu posadowienia parteru z wysokości 0,45 m do 1,50 m (1,67 m z uwzględnieniem warstwy posadzki), poszerzenie biegu i zwiększenie liczby schodów od strony działki nr [...], wykonanie podpiwniczenia pod całością budynku, wykonanie w ścianach piwnic otworów okiennych, zmianę materiału ścian zewnętrznych poprzez użycie pustaka SUPOREX grubości 24 cm zamiast pustaka ceramicznego POROTHERM grubości 44 cm, zmianę otworów okiennych i drzwiowych. Jednocześnie organ uznał, że przedłożony projekt budowlany zamienny spełnia warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Ustalono bowiem, że teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" symbolem MU 1 – teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Przedmiotowy budynek zaprojektowano jako uzupełnienie istniejącej na sąsiednich działkach zabudowy mieszkaniowej i usługowej. Przewidziana w projekcie funkcja mieszkalno-usługowa jest zatem zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Ponadto projekt budowlany zamienny uwzględnia wynikające z tego planu wymogi dotyczące maksymalnej wysokości zabudowy, ustalonej stosownie do § 9 ust. 1 lit. b planu miejscowego na 13 m. Wysokość zabudowy wynosi bowiem 10,63 m, licząc od terenu działki do kalenicy dachu. Spełniono również wymóg § 9 ust. 1 lit. c planu miejscowego, bowiem od poziomu terenu do okapu dachu występuje tylko 1,5 kondygnacji naziemnych. Ponadto ustalono, że projektowany budynek usytuowany jest ścianą z oknami w odległości 4,00 m od wyznaczonej przez geodetę granicy z działką nr [...] oraz w odległości 4,70 m od działki nr [...], co odpowiada regulacji zawartej w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Usytuowanie budynku w odległości 10,5 m od krawędzi jezdni ul. [...] nie narusza także ustalonej w planie miejscowym na 10,00 m granicy zabudowy od krawędzi drogi. Opierając się na analizie opracowanej w postępowaniu odwoławczym przez mgr inż. M. K. wyjaśniono również, że warunki naturalne oświetlenia i nasłonecznienia dla budynku znajdującego się na działce nr [...] zgodne są z wymogami określonymi w § 13 i § 60 warunków technicznych.

W skardze skarżąca zarzuciła organom m.in. naruszenie:

- art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że projekt budowlany zamienny "usunął naruszenie prawa przez inwestora",

- art. 43 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt budowlany zamienny jest zgodny z wyznaczeniem geodezyjnym w terenie,

- art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że projekt budowlany zamienny nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w S., w szczególności § 8 pkt 1 – 2, § 9 pkt 1 lit. c i d, § 10 i § 12 ust. 1 tego planu,

- art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności treści zapisów planu miejscowego.

Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor przedstawił bowiem projekt budowlany zamienny uwzględniający wszystkie stwierdzone odstępstwa od pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego, który jest kompletny i został sporządzony przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami budowlanymi, zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Stwierdzono, że projekt ten spełnia wszystkie wymogi z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. I tak wskazano, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny jest zgodny z ustaleniami obejmującego teren inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "[...]" w S., uchwalonego przez Radę Miasta S. [...] stycznia 1999 r. Wyjaśniono, że działka, na której realizowana jest inwestycja, znajduje się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MU 1, tj. na terenie zabudowy mieszkaniowo-usługowej (§ 8 ust. 1). Na terenie tym ustalono, jako przeznaczenie podstawowe, mieszkalnictwo jednorodzinne z funkcją usługową (§ 8 ust. 2). Jednocześnie wykluczono lokalizowanie wyłącznie zabudowy mieszkaniowej (§ 8 ust. 5). W ocenie Sądu pierwszej instancji, tak sformułowane unormowanie nie daje podstaw do wykluczenia lokalizowania na przedmiotowym terenie obiektu mieszkalno-usługowego z miejscami noclegowymi pod usługi agroturystyczne. Dodano przy tym, że żaden zapis tego planu nie uzależnia dopuszczalności lokalizowania konkretnych obiektów na terenie zabudowy mieszkaniowo-usługowej od proporcji między funkcją usługową, a mieszkaniową danego obiektu.

Dalej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że okoliczność, iż w rozpoznawanej sprawie realizowany budynek ma charakter mieszkaniowo-usługowy przesądza, iż zastosowanie znajduje tu nie wskazany przez skarżącą § 9 ust. 1 lit. c planu miejscowego (który dotyczy budynków gospodarczych towarzyszących zabudowie jednorodzinnej oraz budynków związanych z działalnością usługową i gospodarczą – czyli, w ocenie Sądu, innego rodzaju zabudowy niż oceniana w tej sprawie), lecz przepis § 9 ust. 1 lit. b planu miejscowego, zgodnie z którym maksymalną wysokość zabudowy mieszkaniowej ustala się na 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy lub na 2,5 kondygnacje. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że rzeczywista liczba kondygnacji realizowanej inwestycji wynosić będzie 2,5, co jest zgodne z treścią § 9 ust. 1 lit. b planu miejscowego. W budynku tym bowiem kondygnacja z piwnicami, zagłębiona częściowo w ziemi, zgodnie z obliczeniami zawartymi w projekcie budowlanym zamiennym, nie jest kondygnacją podziemną w rozumieniu § 3 pkt 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy zakwalifikować ją jako kondygnację naziemną. Do tego poddasze użytkowe traktowane, z uwagi na wykorzystywanie tylko w części powierzchni określonej obrysem budynku, jako pół kondygnacji, daje łącznie 2,5 kondygnacje. Ponadto wysokość od przyległego terenu działki do kalenicy wynosi 10,63 m.

Odnosząc się do wymogów dotyczących rzędnej parteru wskazano, że zapis § 9 ust. 1 lit. d planu miejscowego, ustalający tę wartość na maksymalnie 0,5 m nad poziom terenu, nie dotyczy tej inwestycji, gdyż ustalony został wyłącznie dla zabudowy jednorodzinnej (symbol MN).

W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy nadzoru budowlanego prawidłowo ustaliły, że przedłożony projekt budowlany zamienny zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi, w szczególności z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż zachowano wymóg odległości projektowanego budynku od granicy z działkami sąsiednimi, w tym z działką skarżącej. Nie naruszono również granicy zabudowy od krawędzi jezdni drogi dojazdowej – ul. [...], określonej w planie miejscowym na 10 m (§ 21). Z projektu budowlanego zamiennego wynika, że odległość ta wynosi 10,5 m. Z uwagi jednak na podniesione w skardze zarzuty kwestionujące ustalenia projektu budowlanego zamiennego w zakresie ww. odległości podkreślono, że projekt ten został opracowany przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami w zakresie budownictwa i zawiera wszystkie niezbędne elementy. W sytuacji, gdy w toku niniejszego postępowania nie została opracowana, w szczególności na zlecenie skarżącej, opinia wskazująca na błąd w pomiarach geodezyjnych, za wiążące uznano te pomiary, które na potrzeby niniejszej sprawy zostały przeprowadzone i stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do wpływu realizowanego budynku na naturalne oświetlenie i nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na działce skarżącej wyjaśniono, że skarżąca upatrując naruszenia przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w tym, że z uwagi na okna w ścianie od strony jej działki personel medyczny pracujący w przychodni znajdującej się na tej działce będzie zmuszony przyjmować pacjentów przy zasłoniętych żaluzjach, podnosi argument o pozaprawnym charakterze. Znajduje się on bowiem poza zainteresowaniem prawa budowlanego, które określa jedynie odległości, jakie należy zachować, aby dopływ naturalnego oświetlenia został zapewniony. Tymczasem sporządzona przez mgr inż. M. K. analiza spełnienia warunków naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku znajdującym się na działce nr [...] wskazuje, że warunki naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia dla budynku stanowiącego własność skarżącej zachowują wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych.

W kwestii wątpliwości skarżącej co do rzeczywistego przeznaczenia inwestycji, wyjaśniono, że przepisy prawa budowlanego przewidują odrębne postępowanie w stosunku do podmiotów, które wbrew pozwoleniu na budowę, w sposób samowolny, dokonują zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Dodano także, że obowiązkiem inwestora będzie prowadzenie robót budowlanych zgodnie z udzielonym pozwoleniem na wznowienie robót budowlanych.

W skardze kasacyjnej, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżąca wskazywała na błędy w postępowaniu organów administracji, a całe postępowanie dotknięte zostało wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie zweryfikował, naruszając w ten sposób art. 106 § 3 p.p.s.a., zarzutu skarżącej o niezachowaniu przez inwestora odległości 4,00 m od granicy z jej działką. Wskazano, że nie uczyniły tego również organy, ani z urzędu (czym naruszyły art. 6 i art. 7 k.p.a.), ani na wniosek skarżącej, sprowadzający się do dokonania ponownych pomiarów geodezyjnych celem zbadania faktycznej odległości inwestycji od jej działki. Na dowód nieprawidłowości w zakresie ustalonych odległości do skargi kasacyjnej załączono szkic pomiaru kontrolnego "wykonanego przez niezależnego geodetę" z zaznaczeniem, że "niezachowanie odległości będzie większe, ponieważ projekt zamienny przewiduje wykonanie ściany zewnętrznej w celu spełnienia współczynnika przenikalności cieplnej przewidzianej warunkami technicznymi i po zakończeniu budowy będzie wynosić 3,75 m".

Powołując się na tak przytoczone podstawy kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Skarga kasacyjna dotyczy w istocie tylko tego, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę skarżącej mimo błędnych ustaleń organów administracji dotyczących odległości pomiędzy granicą działki stanowiącej własność skarżącej, a projektowaną inwestycją. W szczególności skarżąca twierdzi, że odległość ta jest mniejsza niż – jak przyjęły organy administracji – 4,0 m. Z twierdzeń skarżącej wynika przy tym, że uwzględnia ona odległość, jaka istnieje pomiędzy granicą jej nieruchomości, a już wybudowaną ścianą budynku.

Odnosząc się do tak ujętej podstawy kasacyjnej należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji oddalił skargę od decyzji organu administracji wydanej na podstawie art. 51 ust. 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny i udzielono W. C. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzja taka jest wydawana w razie istotnego odstąpienia od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego i w istocie spełnia funkcje pozwolenia na budowę, które w razie takiego istotnego odstąpienia od warunków zatwierdzonego projektu budowlanego, jest przez właściwy organ administracji uchylane, co w rozpoznawanej sprawie nastąpiło w wyniku decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2012 r. W związku z tym zgodność z prawem takiej decyzji ocenia się z uwzględnieniem tego, co na jej podstawie ma być wykonane, co z kolei powinno wynikać z zatwierdzonego taką decyzją projektu budowlanego zamiennego.

Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, w szczególności z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż w zatwierdzonym nią projekcie budowlanym zamiennym wskazano, że projektowany budynek ma być usytuowany w odległości 4,0 m od granicy działki, której właścicielką jest skarżąca.

Okoliczności, na które powołuje się skarżąca w skardze kasacyjnej, dotyczące istniejącej w rzeczywistości – jej zdaniem – odległości pomiędzy granicą jej nieruchomości, a już wybudowanym budynkiem, niezgodnej z powołanym § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie mają zatem w rozpoznawanej sprawie znaczenia. Mogą one być natomiast podnoszone w aspekcie prawidłowego wykonania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Stwierdzić bowiem należy, że z uwagi na to, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, jest wydawana w miejsce decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, to należy do niej stosować przepisy regulujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, czyli także te, które są przewidziane na wypadek istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Jeżeli zatem skarżąca, po zakończeniu budowy prowadzonej obecnie przez W. C. na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu mu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, będzie twierdziła, że budowa ta została wykonana z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego zamiennego, np. wobec tego, że obiekt budowlany został usytuowany w innej odległości, zwłaszcza bliżej, od granicy nieruchomości, której jest właścicielką, niż to przewidziano w tym projekcie, to będzie mogła domagać się podjęcia przez organ nadzoru budowlanego odpowiednich działań, przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 Prawa budowlanego.

Zauważyć należy, że na taką możliwość wskazują przepisy Prawa budowlanego. Otóż z art. 51 ust. 4 in fine oraz art. 55 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika, że po zakończeniu inwestycji prowadzonej na podstawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego. Z kolei w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie właściwy organ (organ nadzoru budowlanego – art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego) m.in. bada, czy inwestycja została wykonana zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (projektem budowlanym zamiennym) i w razie stwierdzenia niezgodności w tym zakresie, stosuje odpowiednio art. 51 Prawa budowlanego (art. 59 ust. 5 w zw. z art. 59a ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego).

Mając to wszystko na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ją.