Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2013/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 § 1 i 2, art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, 8, 9
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 70 b ust. 1, 7, 11
journal: Dz.U. 2004 nr 265 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Świętokrzyskiej Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 140/15 w sprawie ze skargi Świętokrzyskiej Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 140/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Świętokrzyskiej Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] grudnia 2014r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2014 r. Świętokrzyska Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy wystąpiła do Prezydenta Miasta Starachowice o dofinansowanie kosztów kształcenia pracownika – A. T. - w oparciu o art. 70 b ust. 7 ustawy o systemie oświaty.

Organ I instancji pismem z dnia 30 września 2014 r. wezwał Świętokrzyską Wojewódzką Komendę OHP do uzupełnienia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych o niezbędne dokumenty w formie formularza określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. z dnia 2 kwietnia 2010 r.). Jednocześnie organ poinformował, że niezłożenia tych dokumentów spowoduje, że wniosek o przyznanie pomocy zostanie rozpatrzony negatywnie.

W odpowiedzi wnioskodawca pismem z dnia 7 października 2014 r., powołując się na porozumienie zawarte w dniu 14 lipca 2014 r. między Urzędem Ochrony i Konkurencji i Konsumentów, a Komendą Główną OHP stwierdził, że OHP składając wniosek o przyznanie refundacji nie ma obowiązku przedstawiania zaświadczeń lub oświadczeń o otrzymanej pomocy de minimis, gdyż w zakresie kształcenia młodocianych nie mają zastosowania przepisy o pomocy publicznej ani pomocy de minimis.

Prezydent Miasta Starachowice decyzją z dnia 21 października 2014 r., odmówił przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – A. T. - zatrudnionego w celu przyuczenia do wykonywania pracy w zawodzie "krawiec", poniesionych w okresie od 1 wrzesień 2013 r. do 30 czerwca 2014 r. (tj. 10 pełnych miesięcy) przez Świętokrzyską Wojewódzką Komendę OHP w Kielcach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Świętokrzyskiej Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium wskazało, że pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70b ustawy o systemie oświaty, może być przyznana tylko jako pomoc de minimis. Jeżeli zatem w niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o pomoc na podstawie tego przepisu, to zobowiązany jest do przedłożenia wymaganych dokumentów, gdyż ww. przepisy nie przewidują możliwości przyznania takiej pomocy na innych zasadach. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedstawione przez odwołującego interpretacje przepisów regulujących zasady udzielania pomocy OHP na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych, nie są wiążące dla organów i nie stanowią podstawy prawnej do rozstrzygania sprawy. W konsekwencji uznał, że Prezydent Miasta Starachowice zasadnie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję Świętokrzyska Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w Kielcach, domagając się jej uchylenia, zarzuciła naruszenie: art. 70 b ustawy o systemie oświaty, art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, art. 6, art. 8 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji pomimo, iż decyzja winna być zmieniona, względnie uchylona.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

O oddalenie skargi wniósł także Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zaskarżonym wyrokiem stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, iż spór w sprawie dotyczy tego, czy skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania na podstawie art. 70b ust. 7 ustawy o oświacie miała obowiązek przedłożyć dokumenty, niezbędne przy ubieganiu się o pomoc de minimis, czy też z takiego obowiązku jest zwolniona. Sąd zauważył, że wskazany we wniosku o przyznanie dofinansowania art. 70b ust. 7 nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej do przyznania takiego świadczenia, bowiem tego dofinansowania dotyczy cały art. 70b. Jego ustęp 7. wskazuje jedynie, że dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od zdania przez młodocianego pracownika egzaminu i że do wniosku należy dołączyć kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, (a więc potwierdzających posiadanie kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego), kopii umowy o pracę z młodocianym pracownikiem oraz kopii dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu. Te dokumenty zostały przez skarżącą złożone. Zgodnie z ust. 8 tego samego artykułu, dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest finansowane ze środków Funduszu Pracy. Poczynając od 1 września 2012 r. do art. 70b ustawy o systemie oświaty wprowadzono ustęp 11, w myśl którego dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym. W okresie od 1 września 2012 r. do 8 lipca 2014 r. ust. 11 odwoływał się do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006, str. 5). Żaden z przepisów art. 70b nie zawiera normy prawnej, z której wynikałoby, że jeśli chodzi o OHP to mogą one domagać się przyznania dofinansowania na podstawie art. 70b ustawy o oświacie, ale nie w ramach pomocy de minimis, a więc innymi słowy, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do skarżącej. Skarżąca uzasadniając swoje stanowisko, że przysługuje jej jako pracodawcy dofinansowanie na podstawie art. 70b, ale nie w ramach pomocy de minimis powołała się na notatkę urzędową z dnia 16 lipca 2014 r. oraz informację zawartą na stronie internetowej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Sąd wojewódzki wskazał, iż ani jedno ani też drugie źródło informacji nie stanowi źródła prawa, w oparciu o które organy i sądy mogą rozstrzygać sprawy. Takim źródłem prawa ani też obowiązującej jego wykładni nie jest również złożone w toku postępowania przed sądem pismo Dyrektora Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 18 września 2014 r. skierowane do Dyrektora Wydziału U.M. we Wrocławiu. W skardze dodatkowo odwołano się do przepisów rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom - § 4, który jego zdaniem potwierdza zasadność skargi. Sąd zauważył jednak, że chociaż w ust. 1 § 4 tego rozporządzenia wskazano, że w przypadku gdy pracodawcą dla młodocianych pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego są OHP, nie stosuje się § 3, to w § 4 ust. 3, który niewątpliwie także dotyczy OHP wprost wskazuje się, że do wniosku o przyznanie refundacji dołącza się dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, a więc zaświadczenie lub oświadczenie o pomocy de minimis, w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 59 z 2007 r., poz. 404, ze zm.) oraz informacji określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2a ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Na podstawie delegacji zawartej w art. 37 ust. 2a ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej Rada Ministrów wydała w dniu 29 marca 2010 r. rozporządzenie w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 ze zmianami), zawierającego wzory formularzy, jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma obowiązek dołączyć do wniosku. W ocenie Sądu wojewódzkiego, skoro zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształceniu stanowi pomoc de minimis, której przyznanie uzależnione jest nie tylko od złożenia dokumentów, o których mowa w art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty, ale także dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia z 29 marca 2010 r., prawidłowo Prezydent Miasta Starachowice wezwał skarżącą do złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. oraz zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w roku, w którym pracodawca ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia tych dokumentów. Skoro zaś skarżąca żądanych dokumentów nie złożyła, zasadnie na podstawie art.37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej organy odmówiły przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej "p.p.s.a.").

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Świętokrzyska Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy w Kielcach, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 p.p.s.a. oraz w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, i art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i utrzymaniu decyzji organów administracyjnych obu instancji, pomimo iż w sprawie nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 k.p.a., wobec nie dostrzeżenia, że postępowanie organów naruszyło podstawowe zasady procedury administracyjnej, tj. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;

oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 70b u.s.o. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż pomoc na dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych przyznawana w trybie art. 70b może być przyznana tylko jako pomoc de minimis, która jest formą pomocy publicznej, w sytuacji, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu sprowadza się do uznania, iż w sytuacji gdy pomoc udzielana jest podmiotowi, który nie wykonuje działalności gospodarczej, to nie stanowi ona pomocy publicznej de minimis i nie wymaga przedkładania dokumentów dotyczących pomocy publicznej;

- art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania skarżącemu dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w sytuacji, gdy ten przepis nie znajduje zastosowania do OHP - jako podmiotu, który nie jest przedsiębiorcą.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zatrudnianie młodocianych w celu przyuczenia ich do wykonywania pracy w zawodzie stanowi realizację ustawowych zadań OHP, a tym samym OHP w tym zakresie nie jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą. W przedmiotowej sprawie skarżący zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego i spełnił wszystkie wymogi określone w art. 70b u.s.o. zatem powinno mu przysługiwać dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego. Fakt, iż zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. zapisano, iż dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 11 lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz.Urz. UE L 352 z 24.12.2013. s. 9) nie może oznaczać, iż pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis. Zgodnie z art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej: z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Treść powyższego przepisu wskazuje, iż artykuł ten dotyczy wyłącznie pomocy udzielanej przez państwo przedsiębiorstwu. W konsekwencji brak możliwości uznania za pomoc de minimis pomocy udzielanej jednostce Skarbu Państwa, która nie może być uznana za przedsiębiorcę czy przedsiębiorstwo. Również zgodnie z treścią Rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE.L Nr 352, s. 1) pomoc de minimis dotyczy wyłącznie pomocy udzielonej przedsiębiorstwom. Już z powyższego wynika, iż zakresem tego pojęcia nie można objąć przekazywania środków podmiotowi nie będącemu przedsiębiorcą. Także przepisy ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej dotyczą wyłącznie przedsiębiorstw, zaś nie mają zastosowania do innych podmiotów. Prawidłowa wykładnia art. 70b ust. 11 u.s.o. sprowadza się do przyjęcia, iż dofinansowanie, o którym w nim mowa, stanowi pomoc, co do której należy stosować wszelkie wymagania dotyczące pomocy de minimis wyłącznie do przedsiębiorstw. Brak jednocześnie podstaw by art. 70b ust. 11 interpretować tak, że pomoc ta może być udzielona wyłącznie jako pomoc de minimis - niezależnie do jakiego podmiotu jest kierowana. Brak także podstaw do twierdzenia, iż warunek składania przez jednostki OHP zaświadczeń lub oświadczeń o pomocy de minimis został wprowadzony w § 4 ust 3 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 25 czerwca 2014 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom, bowiem przepis ten dotyczy innej formy pomocy, aniżeli objęta niniejszą sprawą. Ponadto skarżący działając w oparciu o stanowisko wyrażone przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznaje, iż nie jest zobowiązany do przedkładania wniosków dotyczących pomocy de minimis. Odniesienie tej pomocy wyłącznie do przedsiębiorców byłoby niczym nieusprawiedliwione i sprzeczne z celem tejże pomocy. Dla SWK OHP wiążącą wykładnią w tym zakresie było stanowisko Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów - załączone do odwołania do SKO - w myśl którego refundacja wynagrodzeń i dofinansowanie kosztów kształcenia pracowników młodocianych w zakresie działalności prowadzonej przez OHP nie stanowi pomocy publicznej, ani pomocy de minimis. Dodatkowo orzeczenie narusza art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianych w sytuacji, gdy ww. art. 37 nie znajduje zastosowania do jednostki OHP. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 k.p.a., wobec niedostrzeżenia, że postępowanie organów administracji publicznej naruszyło zasadę prawdy obiektywnej, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Naruszenie to potwierdza fakt, iż Sąd zakwestionował stanowisko UOKiK, co potwierdza, iż postępowanie przeprowadzone zostało w sposób sprzeczny z tymi zasadami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w kasacji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną kasację.

Mając na uwadze tak określony przez ustawodawcę zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazać należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika na podstawie art. 70 b ust. 7 ustawy o oświacie miała obowiązek przedłożyć dokumenty niezbędne do ubiegania się o pomoc de minimis. Odpowiadając na tak postawione pytanie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Sąd wojewódzki dokonał prawidłowej wykładni art. 70b ust. 1 u.s.o., a w konsekwencji zasadnie uznał, że pomoc, o którą ubiega się skarżąca kasacyjnie jest pomocą de minimis. Za powyższym przemawia dodatkowo, oprócz argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia to, że stanowisko to jest zgodne z literalnym brzmieniem przywołanego przepisu. Jest on bowiem adresowany do pracodawcy, a nie do przedsiębiorcy. Skarżący nie kwestionuje, że zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego i z tego tytułu ubiega się o pomoc, o której mowa w art. 70b u.s.o. Jest on więc pracodawcą w rozumieniu art. 70b ust. 1 u.s.o. Zaś zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, stanowi pomoc de minimis. A zatem skoro Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 70b ustawy o systemie oświaty to jako nietrafny należało ocenić zarzut naruszenia tego przepisu.

Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9 k.p.a. Interpretacja Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie jest wiążąca ani dla sądów administracyjnych, ani dla organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, ponieważ UOKiK nie jest organem właściwym do jej rozpoznania i rozstrzygnięcia, co oznacza, że stanowisko UOKiK należy traktować jako wypowiedź osoby trzeciej (dokument prywatny). Moc dowodowa takiego dokumentu nakazuje jedynie organowi właściwemu w sprawie przyjąć, że podmiot, który wypowiedział ten pogląd, tak twierdzi.

Dodać należy, że zarówno notatka służbowa z 16 lipca 2014 r. sporządzona na okoliczność spotkania w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak i stanowisko przedstawione w witrynie internetowej tego Urzędu są dokumentami, które zostały wydane poza postępowaniem administracyjnym, a więc nie mają do nich zastosowania art. 7, 8, 9 k.p.a., które są zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego, a więc nie mają zastosowania do działań organu (tu UOKiK), które zostały podjęte poza tym trybem.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.