Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1130/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent M. [...], po rozpatrzeniu wniosku z [...] stycznia 2020 r., działając na podstawie art. 17, art. 20 ustawy z dnia [...] listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 111, zwanej w skrócie "u.ś.r.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., w skrócie "k.p.a."), decyzją z 13 sierpnia 2020 r., nr SP000516.2020 odmówił P. S. (Skarżącej) przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym ojcem K. S..

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, iż wnioskodawczyni nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego na K. S., bowiem daty powstania niepełnosprawności ojca - K. S. nie można ustalić, a w chwili orzekania miał ukończone 68 lat; niepełnosprawność nie powstała zatem w okresie, o którym mowa w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Odnosząc się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, na tle art. 17 ust. 1 b u.ś.r. organ I instancji wskazał, iż Trybunał orzekł o niekonstytucyjności części normy wynikającej z art. 17 ust 1b ustawy, zalecając ustawodawcy poprawienie stanu prawnego. W konsekwencji to na ustawodawcy spoczywa obowiązek zmiany przepisu w tym zakresie, co nie nastąpiło. Organ zaznaczył, iż organy administracji publicznej nie mają prawnej możliwości, działając w ramach własnych kompetencji i zasady legalności, określić na jakich zasadach przyznać świadczenia opiekuńcze, w tym świadczenie pielęgnacyjne opiekunom dorosłych osób niepełnosprawnych. Organy administracji publicznej, zgodnie z art. 6 k.p.a., działają na podstawie przepisów prawa i nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów prawa nawet wówczas gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub konstytucją.

Ponadto organ I instancji wskazał, że Skarżąca na mocy decyzji z [...] grudnia 2019 r., nr [...] miała ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad ojcem. W toku postępowania wyjaśniającego strona z tego świadczenia zrezygnowała. Organ I instancji decyzją z [...] sierpnia 2020 r., uchylił decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. ustalającą Skarżącej prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres zasiłkowy 2019/2020.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie decyzji poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] października 2020 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przyznało Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym ojcem - K. S., od dnia [...] sierpnia 2020 r. na stałe.

Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżoną decyzję należało ocenić przy uwzględnieniu reprezentowanego przez sądy stanowiska, z którego jednoznacznie wynika, że orzekając w kwestii przyznania odwołującej się świadczenia pielęgnacyjnego na niepełnosprawnego ojca, nie uwzględnia się przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie, ze względu na moment powstania niepełnosprawności.

Ponadto Kolegium zauważyło, iż Skarżąca na mocy decyzji Prezydenta M. [...] z [...] grudnia 2019 r. była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem - K. S., a w dniu [...] lipca 2020 r. złożyła oświadczenie na podstawie art. 27 ust. 5 u.ś.r., iż z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Prezydent M. [...] decyzją z [...] sierpnia 2020 r., na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r. uchylił swoją decyzję z [...] grudnia 2019 r., na mocy której strona była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem - K. S..

Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, iż Skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Zainteresowana jest uprawniona do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad ojcem i sprawuje nad nim opiekę, co znajduje potwierdzenie w treści wywiadu środowiskowego z [...] lutego 2020 r. Ojciec skarżącej, jako osoba wymagająca opieki, zgodnie orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z [...] października 2015 r. został zaliczony do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z treści orzeczenia wynika także, że nie da się ustalić, od kiedy niepełnosprawność istnieje, natomiast ustalony (znaczny) stopień niepełnosprawności datuje się od [...] maja 2015 r. Orzeczenie wydano na stałe.

W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy w ocenie Kolegium sporne orzeczenie o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należało uchylić w całości i przyznać Skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] sierpnia 2020 r., jako początkowej daty wynikającej z decyzji o uchyleniu orzeczenia o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego na stałe - zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż decyzja wydana na podstawie art. 32 ust. 1 u.ś.r. wywołuje skutki prawne na przyszłość. Wskazany art. 32 ust. 1 u.ś.r. umożliwia jedynie zmianę sytuacji prawnej strony, określonej wcześniej inną decyzją, ale jedynie ze skutkiem teraźniejszym (ex nunc) - por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 196/16, z 14 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1099/12, z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1280/12, z 29 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 945/12. Oznacza to, iż w omawianej sprawie decyzja wydana 10 sierpnia 2020 r. o uchyleniu decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy, wywołuje skutki prawne najwcześniej z datą wydania tej decyzji. Zatem dopiero w sytuacji dokonania wyboru przez stronę świadczenia i uchylenia w związku tym decyzji o przyznaniu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, strona spełnia wszystkie wymogi warunkujące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do Sądu P. S. zarzuciła decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie przedmiotowej decyzji poprzez niezastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r., co spowodowało nieprzyznanie Skarżącej świadczenia począwszy od dnia, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami tj. od [...] stycznia 2020 r.

Mając na uwadze powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonym zakresie i orzeczenie, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącej od [...] stycznia 2020 r.

Zdaniem Skarżącej nie można zgodzić się ze stanowiskiem Kolegium, iż fakt pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego oraz niezłożenie wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego bezwarunkowego oświadczenia o rezygnacji z jego pobierania, uzasadnia odmowę przyznania świadczenia od daty złożenia wniosku. Skarżąca składając taki wniosek w chwili jego złożenia, pozbawiłaby się środków pieniężnych niezbędnych dla własnego utrzymania, na okres blisko dziewięciu miesięcy.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit b u.s.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli opiekun osoby niepełnosprawnej ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Zdaniem Skarżącej organ pominął przy tym regułę z art. 27 ust. 5 u.ś.r., z której wynika, że przy zbiegu uprawnień do świadczeń uregulowanych w powołanej ustawie Skarżącej przysługuje prawo do wyboru korzystniejszego świadczenia.

Skarżąca podniosła, że nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne, nie będąc uprzednio pouczona o prawie wyboru jednego z nich. Takie postępowanie organów, jej zdaniem narusza nie tylko wyżej powołaną normę ustawy o świadczeniach rodzinnych, ale również podstawową zasadę postępowania administracyjnego, tj. zasadę budzenia zaufania obywateli do organów Państwa, której urzeczywistnieniem jest obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także obowiązek udzielania stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w toku postępowania tak, aby nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 8, 9 k.p.a). Ponadto zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej powinny dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Skarżąca wskazała również, że zgodnie z orzecznictwem nie można zaakceptować literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1b u.s.r., skutkującej odmową przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na uzyskanie przez nią prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, bez szerszego spojrzenia na system zmian w przepisach o świadczeniach rodzinnych w kontekście reguł dobrej legislacji i przestrzegania zasady z art. 2 Konstytucji RP, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawa, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zaznaczyć przy tym należy, że w literaturze przedmiotu i w orzecznictwie sądowym, postuluje się przeprowadzenie kompleksowej wykładni tekstu prawnego - dokonanie wykładni językowej wraz z wykładnią systemową, funkcjonalną, nawet jeżeli rezultat wykładni językowej jest jednoznaczny (por. uzasadnienia uchwał siedmiu sędziów NSA: z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09 oraz 14 marca 2013 r., sygn. akt II FPS 8/10; W. Jakimowicz, Wykładnia w prawie administracyjnym, Kraków 2006, s. 551-555).

Oczywistym w ocenie Skarżącej jest zatem, że korzystała z tej formy pomocy (specjalny zasiłek opiekuńczy), bowiem dotychczasowe regulacje prawne uniemożliwiły jej skuteczne ubieganie się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Nie jest to zatem kwestia jego wyboru, ale sytuacja wymuszona okolicznościami. Z treści oświadczenia złożonego przez Skarżącą wynika jednoznacznie intencja skarżącej wyboru świadczenia pielęgnacyjnego jako korzystniejszego oraz świadomość konieczności zaprzestania pobierania świadczenia dotychczasowego. Jednakże organ nie wziął powyższego pod uwagę dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie można w demokratycznym państwie prawa akceptować stanowiska, że "przymuszenie" obywatela do wystąpienia o świadczenie mniej korzystne, na skutek wydania przepisów niekonstytucyjnych, których negatywne skutki godzące w stabilność sytuacji prawnej zagwarantowanej ostateczną decyzją administracyjną nie zostały przez prawodawcę należycie wyeliminowane - jest sytuacją nieodwracalną tylko i wyłącznie z powodu zastosowania literalnej wykładni przepisów (zob. wyroki w sprawach o sygn. akt: II SA/Bk 139/17, II SA/Łd 422/16 z dnia 23 sierpnia 2016 r.).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy (w tym nie przyznają świadczeń), lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność, bądź niezgodność z prawem.

Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny Sądu jest reformatoryjna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję odmawiającą przyznania Skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną ojcem i jednoczesnym przyznająca Skarżącej to świadczenie od [...] sierpnia 2020 r. na stałe.

W rozpoznawanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyznało skarżącej wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne uznając, że spełniła ona wszystkie przesłanki do uzyskania tego świadczenia. Ustalenie to nie budzi również wątpliwości Sądu, zwłaszcza w kontekście jednolicie ujmowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13. Wyrokiem tym Trybunał orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Skoro Trybunał stwierdził niezgodność we wskazanym zakresie przepisu ustawy z Konstytucją, to sąd administracyjny nie może tej okoliczności nie brać pod uwagę lub ją pomijać.

Powyższy wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem zakresowym, czyli takim, w którym Trybunał stwierdza zgodność albo niezgodność z Konstytucją przepisu prawnego w określonym (podmiotowym, przedmiotowym lub czasowym) zakresie jego zastosowania. W konsekwencji atrybut konstytucyjności albo niekonstytucyjności nie jest przypisywany całemu aktowi prawnemu albo jego jednostce redakcyjnej (przepisowi), lecz jego fragmentowi, a ściślej rzecz biorąc jakiejś normie (normom) wywiedzionej z tego przepisu. Wyrok zakresowy rozstrzyga o przepisie, którego rozumienie nie jest sporne, lecz zarzut niekonstytucyjności odnosi się do wyraźnego zakresu zastosowania tego przepisu (por.: M. Florczak-Wątor, Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego i ich skutki prawne, Poznań 2006, s. 104).

Przywołany wyrok odnosi się do negatywnego zakresu przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., na co wskazuje zwrot "w zakresie, w jakim różnicuje". Istotą tego rozstrzygnięcia jest uznanie za niezgodne z konstytucyjną zasadą równości pominięcie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego innych osób, niż wskazane w tym przepisie, przy czym niekonstytucyjności takiego ograniczenia Trybunał upatruje w zróżnicowaniu prawa podmiotowego opiekunów osób niepełnosprawnych ze względu na wiek powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki.

Skutkiem tego wyroku jest zmiana zakresu zastosowania przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. co do treści w nim ujętej, będącego przepisem szczególnym w odniesieniu do art. 17 ust. 1 tej ustawy, który określa ogólne przesłanki nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zakresowe wyeliminowanie ograniczeń o charakterze podmiotowym (wieku powstania niepełnosprawności podopiecznych) nie powoduje dysfunkcjonalności ustawy, gdyż jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 1 czerwca 2015 r. (sygn. akt II SA/Bd 366/15; dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl – baza CBOSA), możliwe jest odnalezienie w treści art. 17 ustawy i przepisów z nim skorelowanych wszystkich elementów podmiotowych, przedmiotowych i czasowych koniecznych dla zrekonstruowania normy (norm) prawnej określającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie jest to zatem przypadek tzw. pominięcia prawodawczego, które polega na wskazaniu przez Trybunał braku pewnych treści normatywnych w kontrolowanym przepisie (por. A. Kustra, Wyroki zakresowe Trybunału Konstytucyjnego, Przegląd Sejmowy, nr 4/2011, s. 60). Trybunał Konstytucyjny derogował bowiem fragment pełnego i jednoznacznego pod względem zakresowym przepisu, realizując tym samym klasyczną i nie budzącą kontrowersji funkcję "negatywnego prawodawcy" (por. S. Wronkowska, Kilka uwag o "prawodawcy negatywnym", Państwo i Prawo nr 10/2008).

Stanowisko to Sąd w składzie orzekającym podziela.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje wyłącznie to, od kiedy powinno zostać przyznane wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne.

Zdaniem Skarżącej, świadczenie pielęgnacyjne powinna otrzymywać od [...] stycznia 2020 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym wpłynął wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Z kolei w ocenie Kolegium, świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącej od [...] sierpnia 2020 r. tj. od daty, kiedy spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na stałe (zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności).

Przede wszystkim wskazać należy, że nie jest możliwe jednoczesne pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego i świadczenia pielęgnacyjnego. Stanowi o tym jednoznacznie przepis art. 27 ust. 5 u.ś.r. Z kolei art. 17 ust. 5 pkt 1b tej ustawy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia [...] kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

Do bezspornych w sprawie okoliczności należy, iż Skarżąca na mocy decyzji z [...] grudnia 2019 r. była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem - K. S., a w dniu [...] lipca 2020 r. złożyła oświadczenie na podstawie art. 27 ust. 5 u.s.r., iż z dniem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, rezygnuje z prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Prezydent M. [...], działając na podstawie art. 32 ust. 1 u.s.r., uchylił swoją decyzję z [...] grudnia 2019 r. na mocy której Skarżąca była uprawniona do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad ojcem - K. S..

W tej sytuacji należało przyjąć, że decyzja z [...] grudnia 2019 r. przyznająca specjalny zasiłek opiekuńczy, obowiązywała do [...] sierpnia 2020 r., przy czym uchylenie decyzji w trybie przewidzianym w art. 32 ust. 1 u.ś.r. następuje ze skutkiem ex nunc, a nie ze skutkiem ex tunc. Świadczenie może zostać przyznane od momentu ustania przeszkody materialnoprawnej do jego uzyskania, zatem data złożenia wniosku nie w każdym przypadku ma rozstrzygające znaczenie. Z dniem ustania przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określonej w art. 17 ust 5 pkt 1b u.ś.r., organ administracyjny uzyskał kompetencję do wydania merytorycznego, pozytywnego dla Skarżącej orzeczenia w przedmiocie jej wniosku. W związku z tym, że Skarżąca spełnia przesłanki do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego; nie podejmuje zatrudnienia w związku z opieką nad ojcem i sprawuje nad nim opiekę, a ojciec, jako osoba wymagająca opieki, legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności na stałe, należało orzec o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od [...] sierpnia 2020 r., jako daty od której spełnione są wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na stałe (zgodnie z orzeczeniem o niepełnosprawności).

Brak było podstaw prawnych, aby przyznać Skarżącej świadczenie za okres, kiedy istniała przeszkoda do przyznania tegoż świadczenia.

Ze względu na powyższe, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.