Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 648/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 207 ust 1 pkt 2, ust 8, ust 9, ust 10, art.184 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 32 ust 1
journal: Dz.U. 1998 nr 91 poz 576
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 648/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r., sprawy ze skargi A.S., na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego, z dnia 29 marca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich i środków budżetu Państwa, , , - s k a r g ę o d d a l a -, ,


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa M. decyzją z dnia 29 marca 2016 r. znak: [...] , po rozpoznaniu odwołania Beneficjenta – A.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.S. "Q", od decyzji Dyrektora M. Centrum Przedsiębiorczości - Instytucji Pośredniczącej II stopnia we wdrażaniu II Osi priorytetowej Gospodarka Regionalnej Szansy M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 - 2013, nr [...] z dnia 8 lutego 2016 r., w przedmiocie zobowiązania A.S., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Q.., do zwrotu dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich oraz środków budżetu państwa – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 207 ust. 12 pkt 2 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), w związku z art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych.

W dniu 22 lipca 2013 r. została zawarta pomiędzy Centrum P. (organ I instancji), a A.S., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą A.S. Q. (Beneficjent) umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pn.: "Wdrożenie wyników prac B + R w firmie Q. A.S. w celu uruchomienia innowacyjnej usługi pokrywania powłoką lakierniczą obiektów metalowych". Przedmiotem projektu był zakup środków trwałych, tj. sprzętu do przygotowania powierzchni metalu pod nanoszenie powłoki lakierniczej i regeneracji rozpuszczalników, dwóch maszyn lakierniczych, kompresorowni, malowarki laboratoryjnej, malowarki centryfugalnej, mieszalni półautomatycznej, jak również wykonanie konstrukcyjnych prac adaptacyjnych. Okres realizacji projektu objęty umową ustalono od 1 kwietnia 2013 r. do 31 marca 2015 r.

Po zatwierdzeniu wniosku o płatność pośrednią, przekazano na konto Beneficjenta dofinansowanie w wysokości 107 800,01 PLN.

Przed upływem okresu realizacji projektu Beneficjent złożył wniosek o przesunięcie terminu realizacji projektu. Ostateczny termin zakończenia realizacji projektu ustalono zatem na 31 sierpnia 2015 r. z zastrzeżeniem, "iż decyzja dotycząca przygotowania aneksu do umowy o dofinansowanie akceptującego wnioskowaną zmianę zostanie podjęta po przedstawieniu dokumentów potwierdzających realizację projektu, osiągnięcie jego celów i założonych wskaźników w ramach wniosku o płatność końcową". Po upływie okresu realizacji projektu przewidzianego umową, jak również po upływie następnie ustalonego terminu zakończenia realizacji projektu i złożenia wniosku o płatność końcową, tj. 31 sierpnia 2015 r., A.S. nie złożył wniosku o płatność końcową, wraz z którym zobowiązany była przedstawić dokumenty potwierdzające realizację projektu.

W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że Beneficjent naruszył zapisy zawarte w § 5 ust. 4 umowy o dofinansowanie, w którym zobowiązał się do złożenia wniosku o płatność końcową w terminie do 25 dni od dnia zakończenia realizacji projektu.

Z uwagi na przedstawione wyżej okoliczności, organ I instancji na podstawie art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych w związku z naruszeniem art. 207 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, pismem z dnia 16 października 2015 r., wezwał Beneficjenta do zwrotu środków w kwocie 107 800,01 PLN, w tym 16 170,01 PLN z krajowego współflnansowania oraz 91 630,00 PLN z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz do zwrotu odsetek, liczonych jak dla zaległości podatkowych. W dniu 22 października 2015 r. przedmiotowe wezwanie, które jednocześnie stanowiło zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego i zawierało informację, iż w przypadku braku zwrotu środków w wyznaczonym terminie zostanie wydana decyzja administracyjna określającą kwotę przypadającą do zwrotu zgodnie z art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, zostało doręczone stronie.

W związku z tym, że termin do zwrotu dofinansowania, określony w wezwaniu upłynął bezskutecznie, organ I instancji uznał, że w ustalonym stanie faktycznym zastosowanie znajdzie norma prawa materialnego, wynikająca z art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, która stanowi, że w razie bezskutecznego upływu terminu do zwrotu dofinansowania określonego w wezwaniu do zwrotu środków i braku przez Beneficjenta należności wydaje się decyzję administracyjną.

W związku z powyższym w dniu 8 lutego 2016 r. organ I instancji wydał decyzję, w której zobowiązał A.S. do zwrotu dofinansowania.

W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji A.S. zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., polegające na zaniechaniu wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co z kolei prowadzi do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli poprzez ustalenie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do wykorzystania środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych;

- naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych, poprzez ich przedwczesne zastosowanie, w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy wszczęcie postępowania administracyjnego winno nastąpić dopiero po bezskutecznym upływie 14 dniowego terminu do zwrotu kwot dofinansowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne w wyniku, którego została wydana decyzja administracyjna, zostało wszczęte pismem z dnia 16 października 2015 r., a więc tym samym pismem, którym wezwano Beneficjenta do zwrotu środków finansowych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Zarząd Województwa, odniósł się w pierwszej kolejności do zrzutu naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych. Organ wyjaśnił, że dokonał analizy treści wskazanego przepisu i nie dostrzegł, aby w przepisie tym była mowa, w którym momencie powinno nastąpić wszczęcie postępowania administracyjnego. Przepis mówi w jakich przypadkach środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Z brzmienia przepisu nie można wywieść, w którym momencie należy wszcząć postępowanie administracyjne, natomiast z art. 207 ust. 10 wyraźnie wynika, kiedy decyzji się nie wydaje, tj. jeżeli dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem. Tym samym brak upływu 14 dniowego terminu lub zwrot kwoty dofinansowania stanowią przeszkodę do wydania decyzji administracyjnej, a nie samego wszczęcia postępowania administracyjnego.

Organ wyjaśnił dalej, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej, natomiast kodeks nie określa daty wszczęcia postępowania z urzędu. W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjęto, że jest to data podjęcia przez organ I instancji pierwszej czynności w sprawie, przy czym czynność ta powinna spełniać ogólne wymagania dotyczące czynności urzędowej,

Zdaniem organu, pierwszą czynnością w niniejszej sprawie było właśnie pismo organu I instancji z dnia 16 października 2015 r. wzywające do zwrotu środków, zawierające jednocześnie informację, iż w przypadku braku zwrotu środków w wyznaczonym terminie zostanie wydana decyzja administracyjna określająca kwotę przypadającą do zwrotu oraz, iż niniejsze wezwanie wszczyna postępowanie administracyjne.

W omawianej decyzji zaznaczono przy tym, że nawet jeśli przyjąć stanowisko odwołującego, iż postępowanie nie zostało wszczęte pismem z dnia 16 października 2015 r., to niewątpliwie, zostałoby to uczynione postanowieniem wydanym na podstawie przepisów k.p.a. o dopuszczeniu i przeprowadzeniu dowodów ze wskazanych w postanowieniu dokumentów, które to postanowienie zostało w dniu 7 grudnia 2015 r. doręczone stronie. Wobec powyższego zdaniem Zarządu Województwa M. strona więc miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu, zapoznania się z materiałem dowodowym i przedstawiania swoich argumentów i dowodów.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

W ocenie Zarządu Województwa M. z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji. Wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu decyzji.

Podkreślono, że kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi oznaczać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał zgromadzony w sprawie daje jednoznaczną odpowiedź, co do istotnych elementów niezbędnych dla sformułowania oceny prawnej rozpatrywanej sprawy.

Mając na uwadze powyższe, Zarząd Województwa M. –, po ponownym rozważeniu całości okoliczności stwierdził, że projekt nie został zrealizowany zgodnie z umową o dofinansowanie. Beneficjent nie złożył bowiem w wyznaczonym terminie wniosku o płatność końcową wraz z dokumentami potwierdzającymi realizację projektu i tym samym naruszył umowę o dofinansowanie. Środki przeznaczone na realizację projektu zostały zatem wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, w konsekwencji czego zaistniała przesłanka zwrotu dofinansowania na realizację projektu, o której mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Opisaną powyżej decyzję Zarząd Województwa M.. zaskarżył w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając jej:

- rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1241) w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. 2016 r., poz. 486), art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez organ zarządzający ukonstytuowany z naruszeniem art. 32 ust. 3 ustawy o samorządzie województwa, powodując w konsekwencji naruszenie zasady praworządności;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych, poprzez uznanie, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie nastąpiło legalnie, podczas gdy było ono przedwczesne, bowiem zostało wszczęte przed upływem 14 dniowego terminu wyznaczonego na zwrot kwot dofinansowania;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a., polegające na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, prowadzące w konsekwencji do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli, a to poprzez ustalenie, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do wykorzystania środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2016 r. poz. 383) do instytucji zarządzających należy m.in. wydawanie decyzji administracyjnych o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań określonych w przepisach o finansach publicznych. Przepis ten pozostaje w korelacji z art. 207 ust. 9 w zw. z ust. 11 ustawy o finansach publicznych stanowiącym, że po upływie terminu do dobrowolnego zwrotu środków organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków. Ustawodawca przyznaje więc instytucji, która co do zasady jest stroną umowy, możliwość władczego działania w stosunku do beneficjenta w razie niewywiązania się przez niego z obowiązku przestrzeganie warunków umowy. Możliwość władczego działania instytucji zarządzającej nie może być jednak podejmowana wbrew podstawowym zasadom porządku prawnego.

W okolicznościach niniejszej sprawy zaskarżona decyzja została natomiast wydana przez Zarząd Województwa M. w sposób niedopuszczalny, a to z tego względu, że skład osobowy organu został ukonstytuowany wbrew ratio legis procedury określonej w ustawie o samorządzie województwa. Otóż zgodnie z ustawą o samorządzie województwa, sejmik województwa wybiera wicemarszałków oraz pozostałych członków zarządu na wniosek marszałka zwykłą większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu sejmiku, w głosowaniu tajnym. W okolicznościach niniejszej sprawy wyłącznie jeden z członków Zarządu – G.L.– został wybrany na wniosek dotychczasowego marszałka – J.K.

Taki brak legalności działań podejmowanych przez zarząd Województwa M., w ocenie skarżącego należy zakwalifikować jako rażące naruszenie przepisów prawa, implikujące stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W istocie decyzja została bowiem wydana w składzie dwuosobowym, przez wadliwie wyłoniony organ administracji, mimo braku odpowiedniego quorum, co w konsekwencji powoduje jej nieważność.

Z ostrożności, na wypadek nieuwzględnienia zarzutów zaprezentowanych powyżej skarżący podniósł, że wszczęcie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było przedwczesne i z tych względów wadliwe - winno ono nastąpić dopiero po upływie 14 dniowego terminu do zwrotu kwot dofinansowania.

W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa M. – Instytucja Zarządzająca M Regionalnym Programem Operacyjnym na lata 2007 – 2013, wniosła o jej odrzucenie (z uwagi na nie pełne uiszczenie wpisu od skargi przez skarżącego) względnie o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 - dalej jako p.p.s.a.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w K. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że decyzja ta jest prawidłowa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Zarządu Województwa M. z dnia 29 marca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora M. Centrum Przedsiębiorczości w K– Instytucji Pośredniczącej II stopnia we wdrażaniu II Osi priorytetowej Gospodarka Regionalnej Szansy M. Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007 – 2013 orzekającej o zwrocie dofinansowania otrzymanego ze środków europejskich na realizację projektu pn. "Wdrożenie wyników prac B + R w firmie Q. A.S. w celu uruchomienia innowacyjnej usługi pokrywania powłoką lakierniczą obiektów metalowych".

Jako podstawa materialnoprawna zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej wskazany został art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. , poz. 885 ze zm.).

Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy, z zastrzeżeniem ust. 8 i 10.

Zgodnie z ust. 8 pkt 1 omawianego przepisu w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.

Z kolei zgodnie z ust. 9 pkt 1wskazanego przepisu po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej (...) wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2.

Przepis art. 207 ust. 10 ustawy o finansach publicznych stanowi natomiast, że decyzji (o której mowa w ust. 9) nie wydaje się, jeżeli dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem.

Stosownie do art. 184 ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Natomiast przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (art. 184 ust. 2 ustawy o finansach publicznych).

W ocenie Sądu, ustanowione powyższymi uregulowaniami wymagania dotyczące zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w niniejszej sprawie spełnione.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że przyjęty przez organ za podstawę zaskarżonej decyzji stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Co więcej, stan faktyczny, mimo powołania przez skarżącego w skardze przepisów postępowania wskazujących na braki w zakresie jego ustalenia, nie był w istocie przez niego kwestionowany, gdyż skarga nie zawiera w tym zakresie żadnego szczegółowego uzasadnienia (wskazania, co konkretnie nie zostało ustalone, lub co zostało ustalone wadliwie). Skarżący nie zakwestionował także zasadniczej okoliczności mającej wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, a więc tego, że nie zrealizował projektu na który otrzymał dofinansowanie ze środków europejskich w ustalonym terminie. Istota sporu sprowadza się zatem do kwestii prawnych. Podnosząc zarzut naruszenia art.7k.p.a., art.77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. zw. z art.8 k.p.a. skarżący nie wskazał na czym naruszenie konkretnie miałoby ono polegać w realiach rozpoznawanej sprawy. Lakoniczne uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się do odwołania się przez skarżącego do stanowiska doktryny oraz do ogólnikowych sformułowań charakteryzujących przywołane powyżej naczelne zasady procedury administracyjnej.

Skarga oparta została przede wszystkim na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z treścią podpisanej przez skarżącego z M. Centrum Przedsiębiorczości umowy o dofinansowanie, okres realizacji projektu ustalono od dnia 1 kwietnia 2013 r. do dnia 31 marca 2015 r. Ponieważ po upływie ww. okresu skarżący złożył wniosek (pismo datowane na 1 kwietnia 2016 r.) o przesunięcie terminu realizacji projektu, M. Centrum Przedsiębiorczości (organ I instancji) przychylając się do wniosku, przesunęło ten termin do dnia 31 sierpnia 2015 r. z zastrzeżeniem jednak "iż decyzja dotycząca przygotowania aneksu do umowy o dofinansowanie akceptującego wnioskowaną zmianę zostanie podjęta po przedstawieniu dokumentów potwierdzających realizację projektu, osiągnięcie jego celów i założonych wskaźników w ramach wniosku o płatność końcową". Zauważyć w tym miejscu należy, że w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się pismo skarżącego datowane na 12 sierpnia 2015 r., w którym oświadczył on (w odpowiedzi na pismo organu przedłużające termin realizacji projektu), że zobowiązuje się zrealizować projekt w terminie do 31 sierpnia 2015 r. oraz złożyć wniosek o płatność końcową.

Niemniej jednak, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie zrealizował projektu także i po upływie nowo ustalonego okresu. Zgodnie z zapisami § 5 ust. 4 umowy o umowy o dofinansowanie skarżący zobowiązany był do złożenia wniosku o płatność końcową wraz z dokumentacją potwierdzającą realizację projektu w terminie 24 dni od zakończenia realizacji projektu, do dochowania którego, zobowiązał się dodatkowo w ww. piśmie z dnia 12 sierpnia 2015 r. Ponieważ skarżący nie dochował powyższych warunków, tym samym naruszył zapisy zawartej z organem I instancji umowy o dofinansowanie projektu. Powyższe oznacza z kolei, że środki na realizację programu zostały wykorzystane z naruszeniem procedur o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych.

Jeśli chodzi o zarzut skarżącego, że wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie było przedwczesne, gdyż powinno ono nastąpić dopiero po upływie 14-dniowego terminu do zwrotu dofinansowania, wyjaśnić należy, że przywołany wcześniej art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych nie porusza w ogóle kwestii terminu właściwego do wszczęcia postępowania. Przepis ten stanowi, w jakich przypadkach środki przeznaczone na realizację projektów finansowanych z udziałem środków europejskich podlegają zwrotowi. Z kolei w ust. 10 tego przepisu mowa jest o tym, iż decyzji nie wydaje się jeśli dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem. Z powyższego wynika zatem, że brak upływu 14-dniowego terminu stanowi przeszkodę do wydania decyzji administracyjnej, nie zaś do samego wszczęcia postępowania.

Zarzut skarżącego ocenić należy więc jako bezzasadny. Żaden z przepisów ustawy o finansach publicznych nie stanowi bowiem, że postępowanie w przedmiocie zwrotu środków może by wszczęte dopiero po upływie 14-dniowego terminu określonego w wezwaniu do zwrotu. Na marginesie zauważyć należy, że w sytuacji gdyby po wszczęciu postępowanie środki europejskie zostałyby w całości zwrócone w zakreślonym terminie, organ w takiej sytuacji winien umorzyć postępowanie wobec jego bezprzedmiotowości.

Dalej wyjaśnić należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i judykatury za datę wszczęcia postępowania z urzędu uważa się pierwszą czynność dokonaną przez organ administracyjny w sprawie. Z akt kontrolowanej sprawy wynika, że pismem z dnia 16 października 2015 r. Dyrektor M. Centrum Przedsiębiorczości (organ I instancji) poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego wzywając go równocześnie do zwrotu otrzymanych środków, zaznaczając dodatkowo, że w przypadku braku zwrotu tych środków w wyznaczonym terminie wydana zostanie decyzja administracyjna określająca kwotę należną do zwrotu. Równocześnie w ww. piśmie poinformowano skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz możliwością wypowiedzenia się, co do zgromadzonych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Prawidłowo więc organ połączył pierwszą podjętą w sprawie czynność z zawiadomieniem strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, czyniąc przy tym zadość dyspozycji art.10 k.p.a..

Ponieważ 14-dniowy termin zakreślony w powyższym wezwaniu upłynął bezskutecznie, trafnie organ przyjął, że w sprawie wystąpiła sytuacja określona w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, a więc bezskuteczny upływ terminu do zwrotu dofinansowania. W świetle takiego stanu faktycznego sprawy obowiązkiem organu było wydanie decyzji zobowiązującej Beneficjenta do zwrotu pobranych środków. Powyższe postępowanie organu ocenić należy jako prawidłowe i zgodne z przytoczonymi powyżej regulacjami.

Jeśli chodzi o zarzut skargi dotyczący rażącego naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1241) w związku z art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. 2016 r., poz. 486), art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez organ zarządzający ukonstytuowany z naruszeniem art. 32 ust. 3 ustawy o samorządzie województwa, powodując w konsekwencji naruszenie zasady praworządności - stwierdzić należy, że jest on również chybiony.

Jak trafnie zauważył organ w odpowiedzi na skargę zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, sejmik województwa wybiera zarząd województwa, w tym marszałka województwa i nie więcej niż 2 wicemarszałków, w ciągu 3 miesięcy od dnia ogłoszenia wyników wyborów przez właściwy organ wyborczy, z uwzględnieniem ust. 2 i 3. Przepis ten odnosi się zasadniczo do wyboru zarządu województwa na początku kadencji, natomiast do uzupełnienia składu zarządu w toku kadencji, tylko jeśli wynika to z pozostałych przepisów tej ustawy.

I tak, w przypadku dwóch wicemarszałków tj. W.K. i L.Z. oraz członka Zarządu Województwa M. – S.S., wyjaśnić należy, że zostali oni wybrani do składu zarządu uchwałą Sejmiku Województwa M. z dnia 29 listopada 2014 r. w sprawie wyboru Wicemarszałków Województwa M. i Członków Zarządu Województwa M. w trybie i na zasadach określonych w art. 32 ustawy o samorządzie województwa. Uchwała ta nie została podważona przez organ nadzoru, co oznacza, że wybór ww. osób jest zgodny z prawem.

Jeśli natomiast chodzi o wybór J.K. na Marszałka Województwa, wyjaśnić należy, że był on wynikiem wyboru poprzedniego marszałka na posła. Sytuację taką reguluje art. 31 ust. 3 ustawy, który stanowi, że członkostwa w zarządzie województwa nie można łączyć z członkostwem w organie innej jednostki samorządu terytorialnego oraz z zatrudnieniem w administracji rządowej, a także z mandatem posła i senatora. Utrata członkostwa w zarządzie województwa następuje w dniu wyboru lub zatrudnienia.

Fakt wyboru Marszałka Województwa na posła i tym samym utrata członkostwa w Zarządzie z mocy prawa spowodował zatem konieczność wyboru nowego Marszałka Województwa, a co za tym idzie wobec wyboru nowego Marszałka spośród członków Zarządu Województwa, również konieczność wyboru nowego Członka Zarządu Województwa M..

Jak słusznie podniósł organ odwoławczy, ustawodawca w przypadku utraty przez marszałka województwa członkostwa w zarządzie województwa z powodu jego wyboru na posła, nie zastosował rozszerzonego skutku utraty członkostwa w zarządzie przez wszystkich jego członków, tak jak przewidziano to w przypadku odwołania lub rezygnacji marszałka (art. 37 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa). Skoro zatem wybór nowego marszałka spowodowany tym, że jego poprzednik objął funkcję posła, nie pociąga za sobą utraty członkostwa w zarządzie przez pozostałych członków, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana w prawidłowym składzie. Dwóch wybranych uprzednio wicemarszałków oraz członek zarządu województwa zachowało bowiem swoje funkcje. Tym samym nie można twierdzić, że wydając zaskarżoną decyzję nie wchodzili oni w skład Zarządu Województwa.

Zaskarżona decyzja została zatem wydana w prawidłowym, określonym ustawą 5- osobowym składzie, a osoby wybrane do składu Zarządu Województwa zostały należycie wyłonione przez Sejmik Województwa M..

Zauważyć na marginesie należy, że uchwały Sejmiku Województwa M. dotyczące wyboru Marszałka Województwa M. jak i członka Zarządu Województwa M. zostały poddane kontroli przez organ nadzoru, który nie stwierdził w tym zakresie wadliwości, w tym odnośnie składu organu wykonawczego i przez cały czas pozostają w obrocie prawnym.

Reasumując w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a podniesione w skardze zarzuty bezpodstawne. Organy prowadzące postępowanie wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności, niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, dokonując ich prawidłowej oceny.

Wobec braku podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.