Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 509/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200 i art. 205 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 2 ust. 2a, art. 6h, art. 6m ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2018r. sprawy ze skargi ZZ na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej ZZ kwotę 100,00 zł ( sto złotych 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją Kierownika Referatu Gospodarki Odpadami działającego z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] października 2017 r. na podstawie art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. dalej: O.p.) w zw. z art. 6 o i art.6 q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz.1454 ze zm. dalej: u.u.c.p.g.) z urzędu określono dla nieruchomości przy ulicy [...] w P., a stanowiącej własność Z. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okresy: od dnia [...] lipca 2013 r. do [...] sierpnia 2016 r. w kwocie [...]zł za każdy miesiąc oraz od dnia [...] września 2016 r. w kwocie po [...] zł za każdy miesiąc.

W decyzji tej organ podatkowy I instancji wskazał na podstawy materialnoprawne jak i faktyczne wydanego rozstrzygnięcia.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] sierpnia 2017 r. organ podatkowy wezwał Z. (dalej: strona, skarżąca) do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od [...] lipca 2013 roku dla nieruchomości: P., ul. [...], [...]. We wskazanym w ww. wezwaniu terminie deklaracja nie została złożona. Pismem z dnia [...] września 2017 r. strona wskazała na zapis art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 2 ust. 2a u.u.c.p.g. wywodząc na ich podstawie, iż w przedmiotowej sprawie podmiotami zobowiązanymi do wypełniania obowiązków wynikających ze wskazanej ustawy są aktualni mieszkańcy przedmiotowej nieruchomości, a nie ona. Stwierdziła także, że fakt zamieszkania należy uznać za uzewnętrznienie faktu władania daną nieruchomością - nawet jeśli owo władanie ma wyłącznie charakter posiadania zależnego (np. na podstawie umowy najmu).

Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. wszczęto postępowanie zmierzające do określenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, począwszy od [...] lipca 2013 roku. W dniu [...] października 2017 r. przeprowadzono w obecności Straży Miejskiej w P. kontrolę przedmiotowej nieruchomości w celu zweryfikowania ilości osób zamieszkujących ww. nieruchomość, podczas której ustalono z lokatorami (najemcami) dokładną ilość osób zamieszkujących przedmiotową nieruchomość w okresie od [...] lipca 2013 r. tj.: - od [...].07.2013 r. do nadal ww. nieruchomość zamieszkują 4 osoby (2 gospodarstwa 2-osobowe).

W ocenie organu I instancji zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.p.c.g. przez "właścicieli nieruchomości" - rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

W ocenie organu I instancji zobowiązany do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest właściciel nieruchomości i na takiej samej zasadzie współwłaściciele oraz inne podmioty władające nieruchomością. W myśl art. 6c wyżej cytowanej ustawy właścicielami nieruchomości są zarówno osoby władające nieruchomością na której zamieszkują mieszkańcy, jak i nieruchomością na której mieszkańcy nie zamieszkują. Zatem w niniejszej sprawie aktualni mieszkańcy - najemcy lokali są mieszkańcami zamieszkującymi na nieruchomości, którą jako współwłaściciel włada Z. . Ze stwierdzenia tego wynika więc, iż to Z. , nie zaś aktualni mieszkańcy - najemcy lokali, zobowiązana była do złożenia stosownej deklaracji.

Z. odwołała się od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 122, art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. przez mylne przyjęcie, iż do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami jak i ponoszenia z tego tytułu opłaty na rzecz gminy obowiązany jest właściciel nieruchomości, podczas gdy z powyższych regulacji wynika, iż obowiązanym jest również najemca.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotem niniejszej sprawy jest spór interpretacyjny dotyczący zakresu pojęcia z art. 2 ust. 1 pkt.4 u.u.c.p.g. Strona zaprezentowała pogląd, iż w zakresie tym w sprawach dotyczących gospodarowania odpadami komunalnymi należy umieścić najemców lokali w budynku wielolokalowym znajdującym się przy ulicy [...] w P., nie zaś rzeczywistego właściciela przedmiotowej nieruchomości, którym jest Z. . W związku z tym to te osoby (najemcy lokali) winni być zobowiązani do złożenia stosownych deklaracji "śmieciowych" i ponoszenia z tego tytułu na rzecz gminy opłat. Natomiast organ odwoławczy stoi na stanowisku, że to Z. – jako współwłaściciel nieruchomości była zobowiązana do złożenia stosownej deklaracji.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] stycznia 2013 r. weszła w życie gruntowna nowelizacja u.u.c.p.g., a zasadniczą zmianą, która leży u podstaw pozostałych rozwiązań wprowadzonych ustawą o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw z dnia 1 lipca 2011 r. (Dz.U. nr 152, poz. 897) jest całkowite w zasadzie przeniesienie obowiązków związanych z utrzymaniem czystości na gminy. Szczegółowy katalog obowiązków gminy w tym zakresie został zamieszczony w art. 3 ust. 2 u.u.c.p.g. Zgodnie z tym przepisem gminy zapewniają czystość i porządek na swoim terenie i tworzą warunki niezbędne do ich utrzymania m.in. tworząc warunki do wykonywania prac związanych z utrzymaniem czystości i porządku, zapewniając budowę, utrzymanie i eksploatację własnych lub wspólnych z innymi gminami instalacji lub urządzeń do zbierania, transportu lub unieszkodliwiania odpadów, wdrażając systemy gospodarowania odpadami komunalnymi, nadzorując gospodarowanie odpadami i ustanawiając selektywne zbieranie odpadów komunalnych etc. Katalog zawarty w obecnie obowiązującym art. 3 ust. 2 u.u.c.p.g. nie pozostawia wątpliwości, że intencją ustawodawcy było przeniesienie w zasadzie pełnej odpowiedzialności za czystość i odpady na danym terenie na gminę. Nowe przepisy wprowadzają generalną zasadę, zgodnie z którą gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g.) Zgodnie z nową regulacją wprowadzoną przepisami nowelizacji, właściciele nieruchomości, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, przy czym obowiązek ten powstaje za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec lub za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. W myśl art. 2 ust. 1 pkt. 4 u.u.c.p.g. przez użyte w ustawie pojęcie właściciela nieruchomości - należy rozumieć także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością, którymi zgodnie z ugruntowaną doktryną jest również najemca nieruchomości. W myśl art. 6h wyżej cytowanej ustawy to właściciele nieruchomości na której zamieszkują mieszkańcy jak i na terenie, której mieszkańcy nie zamieszkują zobowiązani są do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami na rzecz gminy, na ternie której te nieruchomości się znajdują.

SKO stwierdziło, że z wyżej przytoczonych przepisów prawa wynika wprost, że zobowiązanym do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest właściciel nieruchomości i na takiej samej zasadzie współwłaściciele oraz inne podmioty władające nieruchomością. Zdaniem SKO najemcy lokali nie są w żadnym stopniu osobami władającymi nieruchomością, są jedynie użytkownikami poszczególnych jej części - tj. lokali, które zajmują na podstawie odrębnej umowy cywilno-prawnej, jaką zawarli z właścicielem nieruchomości jako całości.

W rozpatrywanym przypadku zatem najemcy lokali są mieszkańcami zamieszkującymi na nieruchomości, którą jako właściciel włada Z. . Z poglądu tego wynika więc, iż to odwołująca zobowiązana była do złożenia stosownej deklaracji.

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 122, art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 4 i § 4 O.p.

2. art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 2 ust. 2a u.u.c.p.g.

W uzasadnieniu skargi strona stwierdziła, że najemcy lokali znajdujących się w budynku wielolokalowym , który stanowi własność osoby fizycznej są w kręgu osób, zobowiązanych przez ustawodawcę do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, jak i do ponoszenia z tego tytułu opłat na rzecz Gminy. Zdaniem skarżącej Burmistrz Miasta i Gminy P. skierował decyzję do podmiotu niewłaściwego, który to podmiot nie powinien być stroną prowadzonego postępowania i podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przedmiotowej nieruchomości, wskazując na przepis art. art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g., z którego wynika, że ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

Zgodnie zaś z art. 2 ust. 2a tej ustawy, jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością.

Zdaniem skarżącej, mając na uwadze przytoczone powyżej regulacje prawne należy przyjąć, że zobowiązanym do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest osoba (osoby) faktycznie zamieszkująca na danej nieruchomości, jako że fakt zamieszkania należy uznać za uzewnętrznienie faktu władania daną nieruchomością - nawet jeśli władanie to ma wyłącznie charakter posiadania zależnego (np. na podstawie umowy najmu).

W przedmiotowej nieruchomości zamieszkują obecnie wyłącznie osoby wywodzące swoje prawo do korzystania z tej nieruchomości z decyzji administracyjnych oddających im tą nieruchomość w najem, które jednocześnie, tak w stosunku do skarżącej, jak i drugiej współwłaścicielki nieruchomości oraz ich poprzedników prawnych odmawiały i odmawiają uiszczania jakichkolwiek opłat z tytułu korzystania z tej nieruchomości.

Skarżąca wskazała na orzeczenia wydane w analogicznych, bądź zbliżonych do niniejszego stanach faktycznych (wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. II FSK 676/17, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. III CZP 22/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. I SA/Lu 629/16, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2018 r., sygn. I SA/GI 1362/17).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Badając zaskarżone decyzje według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone decyzje naruszają prawo.

Spór dotyczy wykładni przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. definiującego właściciela nieruchomości. Zdaniem skarżącej skoro z treści tego przepisu wynika, że za właściciela nieruchomości należy rozumieć także "inne podmioty faktycznie władające nieruchomością", to można uznać, że obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należy także do najemców nieruchomości. Innego zdania są natomiast organy podatkowe, które stwierdziły, że najemcy nie są w żadnym stopniu osobami władającymi przedmiotową nieruchomością, a wobec tego nie są oni stronami postępowania zmierzającego do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Rozważając zagadnienie prawne powstałe w sprawie, Sąd posłuży się argumentacją zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 1362/17, którą w pełni aprobuje i uznaje za własną.

Art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. stanowi, że przez właścicieli nieruchomości należy rozumieć także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

W obowiązującej od dnia 1 lutego 2015 r. nowelizacji wprowadzonej poprzez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 87) ustawodawca podjął próbę doprecyzowania tej regulacji. Dodając do art. 2 ust. 2a określił, że jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy.

Uznać należy że wspomniana nowelizacja, wprowadzona bez przepisów przejściowych, ma charakter doprecyzowujący, a nie normatywny. Ustawodawca wprowadził ją bowiem bez przepisów przejściowych. Brak przepisów intertemporalnych, oznacza, że wolą ustawodawcy było zastosowanie wprowadzanych zmian do stosunków prawnych trwających w dacie wejścia w życie ustawy. W wyroku z dnia 10 maja 2004 r. SK 39/03 (publ. Dz.U. z 2004 r., Nr 246, poz. 2472) TK wyraził pogląd, że "ustawodawca nie regulując wyraźnie kwestii intertemporalnej otwiera drogę do tego, aby w danej sytuacji stosować zasadę tempus regit actum. Tak więc i wobec braku wyraźnej regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa i tak będzie rozstrzygnięta, tyle, że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania zasady nowej, od momentu wejścia w życie, do stosunków nowopowstających i tych które trwając w momencie wejścia w życie ustawy - nawiązały się wcześniej". Podobnie w wyroku z 25 maja 2004 r., SK 44/03, (publ. OTK-A 2004/5/46; LEX nr 113003) TK stwierdził, że "zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego (por. K. 10/93) zakres obowiązywania przepisu należy analizować funkcjonalnie, tj. w ścisłym związku z jego stosowaniem w czasie. Ujęcie to ma szczególne znaczenie wówczas, gdy brak jest oddzielnych (wyodrębnionych jako jednostki redakcyjne tekstu ustawy zmieniającej) przepisów intertemporalnych. W takim bowiem przypadku - wbrew potocznym intuicjom - nie zachodzi brak regulacji kwestii intertemporalnej (luka co do przepisów intertemporalnych). Sytuacja taka natomiast przesądza o bezpośrednim skutku ustawy nowej. Tak więc i wobec braku regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa jest rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy zmieniającej (zob. wyrok TK z 1 lipca 2003 r., sygn. akt P 31/02). Natomiast w wyroku z dnia 16 czerwca 1993 r. w sprawie W 4/93 (publ. Dz. U. z 1993 r., Nr 50, poz. 234) Trybunał odwołał się do ogólnej zasady prawa intertemporalnego, według której w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Zasadę taką tłumaczy się domniemaniem, że ustawa nowa powinna być lepszym odbiciem aktualnych stosunków normatywnych, bardziej dostosowanym do aktualnego stanu prawnego. Z całą pewnością jest ona wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później, aniżeli wola ustawodawcy, której wyrazem był wcześniejszy akt normatywny. Jeśli zatem zamiarem ustawodawcy nie jest objęcie nowymi przepisami następstw zdarzeń powstałych przed wejściem w życie nowego prawa, musi to znaleźć wyraźne odzwierciedlenie w treści przepisów przejściowych. Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1302/13 (dostępnym na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl stwierdzając, że w sytuacjach kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych w orzecznictwie przyjmuje się, że nowa ustawa ma zastosowanie zarówno do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej po jej wejściu w życie (por. też uchwałę NSA z 10 kwietnia 2006 r. I OPS 1/06).

Nie ulega wątpliwości, że jeżeli właściciel nieruchomości nie zamieszkuje w nieruchomości i udostępnia ją w całości lub w części innemu podmiotowi na podstawie umowy najmu, to w odniesieniu do tej nieruchomości wskazać można dwa podmioty objęte definicją właściciela zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. Sytuacja, w której nieruchomość pozostaje w posiadaniu samoistnym lub zależnym, wobec czego ma i swojego właściciela i inny podmiot faktycznie władający nieruchomością powszechnie występuje w praktyce. W takich stanach faktycznych uznać należy, że ustawodawca w art. 2 ust. 2a u.u.c.p.g. wskazał, że obowiązany do wykonania obowiązków nałożonych w u.u.c.p.g. jest podmiot faktycznie władający nieruchomością. Regulacja taka gwarantuje ponoszenie opłaty za gospodarowanie odpadami przez podmiot, który je wytwarza.

W wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. K 17/12 (publ. Dz. U. z 2013, poz. 1593) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości są zgodne z zasadą poprawnej legislacji. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty oraz do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są w pierwszej kolejności właściciele nieruchomości, przez których rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomość w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (zob. też wyrok TK z 5 listopada 1997 r., sygn. K 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41). Jednocześnie TK wskazał, że w u.u.c.p.g. prawodawca przyjął szerszą definicję właściciela niż wynika to z art. 140 kodeksu cywilnego. Zarazem jednak prawodawca odwołał się do zastanych pojęć prawa administracyjnego i cywilnego w szczególności takich jak: współwłasność (art. 195 i n. kodeksu cywilnego), prawo użytkowania (art. 252 i n. kodeksu cywilnego), użytkowanie wieczyste (art. 232 i n. kodeksu cywilnego), posiadanie samoistne, jak i zależne (art. 336 kodeksu cywilnego). Odnosząc się do zarzutu, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. są niejasne i niekomunikatywne z uwagi na lukę konstrukcyjną (tj. brak przepisu rozstrzygającego, który z podmiotów traktowanych jak "właściciel nieruchomości" jest zobowiązany do złożenia deklaracji oraz uiszczenia opłaty w stanie faktycznym, w którym na tej samej nieruchomości tytułem prawnym dysponuje właściciel oraz inny podmiot, np. użytkownik wieczysty, dzierżawca TK stwierdził, że wykracza on poza hierarchiczną kontrolę zgodności norm ustawy z zasadą poprawnej legislacji. Żądanie wnioskodawcy zmierza bowiem w istocie do ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni przepisów u.u.c.p.g. dla różnych możliwych wypadków krzyżowania się praw na nieruchomości. Jednocześnie TK przyznał, że niewątpliwie prawodawca nie rozstrzygnął wprost, na którym z podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. spoczywa obowiązek określony w art. 6h i art. 6m ust. 1 tejże ustawy w wypadku, gdy kilka podmiotów spełnia ustawowe kryterium "właściciela nieruchomości", jak również prawodawca nie uregulował wprost ewentualnej solidarnej odpowiedzialności posiadaczy nieruchomości, na której powstają odpady, w wypadku niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy. Nie znaczy to jednak, w ocenie TK, że na podstawie przepisów u.u.c.p.g. oraz innych stosowanych analogicznie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, z uwzględnieniem treści stosunków cywilnoprawnych łączących w każdym konkretnym wypadku podmioty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g. nie jest możliwe ustalenie osób, na których ciążą przedmiotowo istotne obowiązki ustawowe, oraz konsekwencji ich wadliwego dokonania albo niedokonania. Ustalenia tego rodzaju wykraczają jednak poza kognicję TK i należą w szczególności do jednostek, organów administracji publicznej oraz właściwych sądów.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że w stanie faktycznym sprawy, w którym nieruchomość nie jest zamieszkiwana przez jej właściciela i od kilku lat jest wynajmowana, za pozbawione jurydycznych argumentów należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że to wyłącznie właściciel nieruchomości jest zobowiązany do ponoszenia opłaty zagospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zawarta w zaskarżonej decyzji konkluzja, że właściciel nieruchomości zobowiązany jest do złożenia deklaracji oraz uiszczania stosownych opłat na rzecz gminy, pozostaje w sprzeczności z treścią art. 2 ust. 1 pkt 4 u.u.c.p.g., pomijając w istocie tę regulację. Aprobata takiego poglądu wymagałaby przyjęcia, że jest to norma pusta.

Zwrócić uwagę należy, że ustawodawca, określając krąg podmiotów uznawanych za właściciela w rozumieniu u.u.c.p.g., nie dokonał ich gradacji. Nie wskazał także, że właściciel nieruchomości (w ujęciu cywilnym) jest zobowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy, chyba że w odda w najem (odda we władanie) całą nieruchomość, a tylko w świetle takiej regulacji zasadne byłoby stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji i zaaprobowane przez organ odwoławczy.

Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 676/17 i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/GL 333/18.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 2 ust.1 pkt 4 u.u.c.p.g. i ust. 2a u.u.c.p.g.

W związku z powyższym Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej kwotę [...]zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi.