Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 362/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Aplikacje prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15, art. 107 par. 3, art. 127 par. 3, art. 130 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33(1), art. 33(10) ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1059
law: Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o radcach prawnych.
article: art. 169 par. 3, art. 170
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 530 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez A. W. (skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] utrzymująca w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komisji Egzaminacyjnej nr [...] do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. ustalającą negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację radcowską.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że skarżąca uzyskała z testu wyboru 189 punktów, tymczasem zgodnie z treścią art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych, pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który uzyskał z testu co najmniej 190 punktów. Organ podkreślił, że rozpoznając odwołanie A. W. od uchwały nr [...] poddano analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także testu egzaminacyjnego), jak i jego przebiegu. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości egzamin, którego skarżąca była uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej i odwoływania jej członków oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. Nr 258, poz. 2164, ze zm.). Zdaniem organu, z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez członków Komisji Egzaminacyjnej, również uchwała Komisji Egzaminacyjnej podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Minister Sprawiedliwości podniósł, że w trakcie powtórnego sprawdzenia karty odpowiedzi stwierdzono, iż przy pytaniu nr 141 błędnie postawiono "1" oznaczającą prawidłową odpowiedź. Przy pytaniu tym powinno znaleźć się "0" oznaczające błędną odpowiedź, jako że skarżąca udzieliła na to pytanie odpowiedzi nieprawidłowej (skarżąca jako poprawną wskazała odpowiedź "C" podczas gdy, według klucza, prawidłowa odpowiedź na to pytanie to odpowiedź "B"). Jednakże ponowne sprawdzenie karty odpowiedzi skarżącej oraz przeliczenie punktacji doprowadziło organ II instancji do wniosku, że suma punktów podana w uchwale Komisji Egzaminacyjnej jest prawidłowa. W tym stanie rzeczy organ uznał za niezasadny zarzut podniesiony w odwołaniu, jakoby z karty odpowiedzi udzielonych przez skarżącą wynika, że po zliczeniu punktów za odpowiedzi prawidłowe oznaczonych cyfrą 1 - uzyskała 190 punktów.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw Minister Sprawiedliwości uznał również pozostałe zarzuty odwołania, które sprowadziły się do zakwestionowania przez stronę pytań nr 100 oraz 194 które brzmiały:

"Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, jeżeli strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, nie dołączając jednocześnie do wniosku samej apelacji:

A. sąd odrzuci wniosek o przywrócenie terminu,

B. sąd oddali wniosek o przywrócenie terminu,

C. przewodniczący wzywa stronę do uzupełnienia tego braku w terminie

tygodniowym pod rygorem zwrotu wniosku."

Według klucza prawidłową odpowiedzią na powyższe pytanie oznaczone nr 100 była odpowiedź "C", oparta , zdaniem organu, na art. 169 § 3 k.p.c. w zw. z art. 130 § 1 k.p.c, podczas gdy skarżąca jako poprawną wskazała odpowiedź "A".

Pytanie nr 194:

"W rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, księgi podatkowe nie stanowią dowodu tego co wynika z zawartych w nich zapisów, jeżeli są prowadzone:

A. nierzetelnie i w sposób niewadliwy,

B. rzetelnie i w sposób niewadliwy,

C. rzetelnie i w sposób wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy".

Organ podniósł, że w kluczu odpowiedzi jako prawidłową wskazano odpowiedź "A" opartą na art. 193 § 4 i 5 ustawy z dnia 29 lipca 1997 r. Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym:

§ 3. Za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów.

§ 4. Organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu, przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.

Podczas gdy skarżąca udzieliła odpowiedzi "C"

Organ uznał za nietrafny zarzut jakoby pytanie nr 100 było sformułowane niejednoznacznie i budziło wątpliwości, którego postępowania miało dotyczyć lub też którego z etapów postępowania oraz nie zawierało istotnej na gruncie obowiązujących przepisów informacji, w jakim konkretnie postępowaniu strona wnosiła o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Zdaniem organu, istota pytania sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, jak postąpi sąd albo przewodniczący z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji, jeżeli do tego wniosku nie dołączono apelacji. Tymczasem skarżąca usiłuje do treści pytania wprowadzić dodatkową przesłankę w postaci niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka odwoławczego w przypadkach określonych w art. 170 k.p.c. W zakwestionowanym pytaniu ani słowem nie wspomniano o niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu, zatem nie jest uprawnione twierdzenie, że pytanie zostało tak ogólnie sformułowane, że mogłoby także obejmować przypadki określone w art. 170 k.p.c.

Organ uznał również za nietrafną argumentację skarżącej odnoszącą się do pytania nr 194. Skarżąca zarzuciła, że "wadliwie dobrany zestaw odpowiedzi wskazuje trzy możliwości sposobu prowadzenia ksiąg podatkowych co do ich rzetelności i poprawności - na gruncie obowiązującego prawa, we wszystkich trzech przypadkach mogą stanowić one dowód w postępowaniu podatkowym". Zdaniem skarżącej "nie ulega wątpliwości, iż dopiero organ podatkowy uznaje za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy - jak w odpowiedzi "B", według przepisu § 1 art. 193 Ordynacji podatkowej". W ocenie skarżącej ponadto "nie ulega wątpliwości, iż organ podatkowy uznaje jednak za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy -jak w odpowiedzi "C", według przepisu § 5 art. 193 Ordynacji podatkowej". Skarżąca zarzuciła wadliwość konstrukcji odpowiedzi "A" i powołując się na orzecznictwo i doktrynę wskazała uchybienia, które tę wadliwość powodują.

Odpierając zarzuty odwołania organ zaakcentował, że treść pytania nr 194 wprost odwołuje się do art. 193 Ordynacji podatkowej, który w kwestii istotnej dla sformułowanego pytania i prawidłowości udzielonej odpowiedzi w § 1 stanowi zasadę, że księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Organ podkreślił, że w § 2 i § 3 zdefiniowane są pojęcia rzetelności i niewadliwości. Natomiast w § 4 statuowana jest zasada nie uznania ksiąg podatkowych za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, a mianowicie organ podatkowy nie uznaje za dowód księgi podatkowe, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy. Przywołany przepis ma obligatoryjny charakter i w każdej sytuacji stwierdzenia nierzetelności ksiąg lub ich wadliwości nie mogą one stanowić dowodu w rozumieniu art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ zaznaczył, że ustawodawca od tej zasady wprowadził jeden wyjątek, określony w § 5, który daje podstawę organowi podatkowemu do uznania za dowód księgi podatkowe, które prowadzone są w sposób wadliwy, jeżeli wady nie mają istotnego znaczenia dla sprawy. Jest to jedyne odstępstwo od zasady określonej w § 4, które powoduje, że księgi podatkowe są uznawane za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów i nie jest to zależne od uznania organu podatkowego, lecz wynika wprost z ustawy. Również dowodem w rozumieniu art. 193 § 1 są księgi prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy. Te dwa powyższe stany faktyczne zawarte zostały w sugerowanej odpowiedzi "B" i "C". W kontekście zadanego pytania obie sugerowane odpowiedzi są oczywiście błędne. Prawidłowa natomiast w świetle omawianej regulacji jest wyłącznie odpowiedź "A", bowiem nierzetelna księga podatkowa nie może być dowodem tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Tej konstatacji nie może zmienić ani przywołane w odwołaniu piśmiennictwo, ani też orzecznictwo sądowe, bowiem dotyczy ono kwestii samego ustalenia, czy w sprawie mamy do czynienia z nierzetelnością lub wadliwością ksiąg. Pytanie natomiast tę kwestię przesądziło wskazując wprost, że chodzi o księgę nierzetelną, a nie księgę, której nierzetelność jest dopiero ustalana. Tym samym organ uznał nie można zaliczyć udzielonej przez skarżącą odpowiedzi "C" na to pytanie jako prawidłowej.

Wobec powyższego Minister Sprawiedliwości stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały Komisji Egzaminacyjnej.

W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie i zmianę tej decyzji oraz uchwały Komisji Egzaminacyjnej poprzez ustalenie, że uzyskała z egzaminu wynik pozytywny A. W. zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego , w szczególności przepisu art. 33(9) ust.1 ustawy o radcach prawnych poprzez uznanie, że pytania testowe nr 100 i 194 były sformułowane zgodnie z dyspozycją tego przepisu, pomimo że były one niejednoznaczne. W tym zakresie ponowiła argumentację zawartą w odwołaniu od uchwały nr [...] z dnia [...] września 2008 r.

- naruszenie art. 32 Konstytucji RP, który określa prawo do zobiektyzowanej oceny poprawności udzielonej odpowiedzi w konkursie konkretnej osoby, w konkretnym stanie faktycznym co zostało naruszone poprzez nieuwzględnienie, że odpowiedź jaką skarżąca udzieliła na pytanie nr 100 również polegała na prawdzie, natomiast żadna z odpowiedzi na pytanie nr 194 nie tworzyła w połączeniu z treścią pytania zdania prawdziwego.

- naruszenie art. 33(1) ust.3 ustawy o radcach prawnych poprzez uznanie, iż dyspozycja pytania art. 194 dotycząca procedury prawa podatkowego mieści się w zakresie zagadnień egzaminacyjnych. W tym zakresie strona podniosła, że prawo podatkowe postrzegane jest jako odrębny dział prawa i nie można ani prawa gospodarczego ani finansowego rozszerzać o zagadnienia prawa podatkowego ukształtowane odrębnie w ustawie Ordynacja podatkowa.

- naruszenie art. 6,7,8,77, 80 k.p.a poprzez nienależyte zbadanie zarzutów podniesionych w odwołaniu ograniczające się do stwierdzenia, że odpowiedzi na pytania nr 100 i 194 są niezgodne z kluczem do testu.

Ponadto A. W. podniosła, że Minister Sprawiedliwości przeanalizował pod kątem formalnym przebieg egzaminu pomimo, że nie zgłosiła w odwołaniu zarzutu w tym zakresie. Powyższe świadczy, zdaniem skarżącej, że organ mógł powielić uzasadnienie z innej sprawy, co stanowiłoby naruszenie prawa strony a także nieważność postępowania. Dodatkowo zarzuciła, że Minister Sprawiedliwości nie miał uprawnienia do podważenia decyzji Komisji Egzaminacyjnej w zakresie przyznania jednego punktu za udzieloną odpowiedź na pytanie nr 141, ponadto uzasadnienie decyzji w tym zakresie sprowadza się jedynie do wskazania, że prawidłowa odpowiedź na to pytanie według klucza odpowiedzi to odpowiedź wymieniona w punkcie "B" a nie "C" jak zaznaczyła skarżąca.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do dodatkowych zarzutów podniesionych dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego stwierdził, że nie są one uzasadnione. Podkreślił, że jako organ odwoławczy miał obowiązek rozpoznać sprawę w pełnym zakresie. Ponadto wyjaśnił, że prawo podatkowe mieści się w zakresie prawa finansowego dlatego pytania z prawa podatkowego mieszczą się w zakresie egzaminu konkursowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2008r. nr [...] z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Minister Sprawiedliwości prawidłowo dokonał kontroli uchwały nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komisji Egzaminacyjnej uwzględniając w pełni zasadę dwuinstancyjności przedmiotowego postępowania. Zgodnie z art.33(10) ust.2 ustawy o radcach prawnych, Dz. U. z 2002r., Nr 132, poz. 1059 ze zm., powoływanej dalej jako "urp"). od uchwały komisji służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. W myśl art. 33(1) urp Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji. Uchwała komisji ustalająca wynik egzaminu ma niewątpliwie charakter decyzji administracyjnej a odwołanie, o którym mowa w przepisie art. 33 (10) ust.2 urp, jest odwołaniem w rozumieniu art.127§1 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określona w art. 15 k.p.a. polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym. Dlatego w rozpatrywanej sprawie Minister Sprawiedliwości miał obowiązek ponownego rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie niezależnie od tego czy strona podnosiła zarzuty związane z procedurą przeprowadzenia egzaminu konkursowego czy też ich nie podnosiła. Organ odwoławczy miał zatem obowiązek poddać analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym także testu egzaminacyjnego) jak i jego przebiegu. Z tych obowiązków, zdaniem Sądu, organ wywiązał się należycie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Nie można również zgodzić się ze skarżącą, że Minister Sprawiedliwości podważył decyzję Komisji Egzaminacyjnej w zakresie przyznania stronie jednego punktu za udzieloną odpowiedź na pytanie nr 141. Nie budzi wątpliwości, że uchwała Komisji ustalała negatywny wynik egzaminu a w jej uzasadnieniu podano, że kandydatka uzyskała 189 punktów. Powyższe wynika wprost z treści uchwały nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Komisji Egzaminacyjnej nr [...] do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K., znajdującej się w nadesłanych aktach administracyjnych. Minister Sprawiedliwości utrzymując w mocy powyższą uchwalę również wskazuje, że skarżąca uzyskała 189 punktów zamiast 190, co wynika ze zliczenia punktów za prawidłowo udzielone odpowiedzi. Organ odwoławczy wyjaśnia także w decyzji sporną kwestię dotyczącą wadliwie "przyznanego" punktu za odpowiedź na pytanie nr 141. Należy w tym miejscu podkreślić, że stanowisko organu jest prawidłowe, gdyż w istocie nie doszło do przyznania punktu skarżącej za pytanie nr 141, pomimo adnotacji "1" na arkuszu odpowiedzi. Z uchwały komisji wynika bowiem, że błąd osoby sprawdzającej test zauważono przed podjęciem spornej uchwały skoro ustalono wynik negatywny wskazując, że skarżąca uzyskała 189 punktów a nie 190, co miałoby miejsce w wypadku niejako mechanicznego zliczenia punktów oznaczonych przez osobę sprawdzającą na arkuszu odpowiedzi cyfrą "1".

Pytanie nr 141 brzmiało " Zgodnie z Kodeksem spółek handlowych w przypadku podziału spółki kapitałowej przez wydzielenie i przeniesienia na istniejącą spółkę części majątku spółki dzielonej, wydzielenie następuje w dniu:

A) wpisu do rejestru wzmianki o podjęciu uchwały o podziale spółki

B) wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej

C) Wykreślenia spółki dzielonej z rejestru.

Odpowiedź prawidłowa według klucza "B" wynika z art. 530 § 2 ksh, skarżąca zakreśliła jako poprawną odpowiedź "C"

W myśl art. 530 § 1 spółka dzielona zostaje rozwiązana bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego w dniu wykreślenia jej z rejestru (dzień podziału).

§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy podziału przez wydzielenie. Wydzielenie nowej spółki następuje w dniu jej wpisu do rejestru. W przypadku przeniesienia części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę, wydzielenie następuje w dniu wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej (dzień wydzielenia).

Faktycznie organ nie dokonał w zaskarżonej decyzji szczegółowej analizy powyższego pytania, ograniczając się jedynie do skonfrontowania udzielonej odpowiedzi z kluczem, tym niemniej Minister Sprawiedliwości podaje, że w jego ocenie wszystkie pytania zostały sformułowane jednoznacznie a wśród zaproponowanych odpowiedzi możliwe jest wskazanie tylko jednej prawidłowej. Zdaniem Sądu, uwzględniając treść przepisu art. 530 ksh nie budzi wątpliwości, że pytanie nr 141 zostało sformułowane prawidłowo, gdyż jedyną poprawną odpowiedzią na pytanie jest odpowiedź wskazana w kluczu odpowiedzi tj. "B" a nie odpowiedź "C" jaką zakreśliła skarżąca. Z powyższego wynika, że opisany mankament zaskarżonej decyzji można zakwalifikować co najwyżej jako uchybienie przepisowi art. 107§ 3 k.p.a w stopniu nie mającym istotnego wpływu na wynik sprawy a zatem nie mogącego prowadzić do uwzględnienia niniejszej skargi.

Za nietrafny należy również uznać zarzut naruszenia art. 33(1) ust.3 ustawy o radcach prawnych poprzez uznanie, iż dyspozycja pytania art. 194 dotycząca procedury prawa podatkowego mieści się w zakresie zagadnień egzaminacyjnych. Formułując ten zarzut skarżąca podnosi, że od dawna w doktrynie nauk prawnych prawo podatkowe postrzegane jest jako odrębny dział prawa, stąd nie można w żaden sposób rozszerzać ani prawa gospodarczego ani finansowego na zagadnienia prawa podatkowego , ukształtowane odrębnie w ustawie Ordynacja podatkowa. Odpierając ten zarzut należy podnieśc, iż ustawa o Radcach prawnych nie posługuje się pojęciem gałąź prawa/dział prawa ale określa, że test egzaminacyjny obejmuje sprawdzenie wiedzy z zakresu prawa m.in. prawa finansowego. Nie negując wypowiedzi doktryny, co do swoistej odrębności prawa podatkowego nie można pominąć, że prawo finansowe reguluje działalność podmiotów publicznych w drodze norm prawno- finansowych. Do tych norm, będących źródłami polskiego prawa finansowego należą m.in. przepisy Ordynacji podatkowej. Uwzględniając powyższe nie można podzielić poglądu skarżącej, że pytania dotyczące prawa podatkowego nie mieszczą się w ustawowym zakresie tematycznym egzaminu na aplikację radcowską.

Pozostałe zarzuty skargi opierające się na zakwestionowaniu pytań nr 100 i 194 również nie są zasadne. Należy podzielić pogląd organu, że obydwa powyższe pytania sformułowano jednoznacznie i tylko jedna ze wskazanych w teście odpowiedzi jest prawidłowa.

W pierwszym z wymienionych pytań kandydat miał poszukiwać reguły zawartej w kodeksie postępowania cywilnego dotyczącej uzupełniania braków formalnych pism procesowych. Dla zaznaczenia więc poprawnej odpowiedzi wystarczyło znać przepisy art. 169 § 3 k.p.c. oraz 130 §1 k.p.a, który ma również zastosowanie do wniosku o przywrócenie terminu. Istotą tego pytania była kwestia uzupełnienia braków formalnych pisma, w tym przypadku nie dołączenie apelacji do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia apelacji. Powyższe wynika wprost z treści omawianego pytania. Skarżąca tymczasem poczyniła dodatkowe założenia, gdyż rozpatrywała problem niedopuszczalności przedmiotowego wniosku w przypadkach wskazanych w art. 170 k.p.c. podczas gdy treść omawianego pytania wskazuje, iż założono w nim dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu, jednakże wniosek ten obarczony jest brakiem formalnym.

W tym stanie rzeczy zarzut skarżącej, że organ nie uwzględnił udzielonej odpowiedzi jako prawidłowej pomimo, że odpowiedź jaką skarżąca udzieliła na pytanie nr 100 również polegała na prawdzie, nie jest zasadny.

Nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące pytania nr 194. W tym zakresie należy podnieść, że skoro zasadą jest, że za dowód nie uznaje się ksiąg podatkowych prowadzonych w sposób nierzetelny lub w sposób wadliwy. Wobec tego użycie przez konstruującego test wyłącznie w odpowiedzi oznaczonej literą "A" sformułowania "nierzetelnie" prowadzone księgi powinno doprowadzić skarżącą do wniosku, że żadna z pozostałych odpowiedzi nie jest prawidłowa. Należy zatem zgodzić się z organem, że jednoznaczna treść powyższego pytania przesądziła, że chodzi w nim o księgę nierzetelną a nie księgę, której nierzetelność jest dopiero ustalana. Tymczasem argumenty strony odwołują się do ostatniej z przytoczonych sytuacji.

Mając na uwadze powyższe skargę A. W. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.