Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1647/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,  art. 246  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2002r. wraz z odsetkami postanawia: I. przyznać stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczania opłat sądowych w części przekraczającej kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych; II. odmówić prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że mając na względzie jego aktualny stan majątkowy, nie będzie w stanie uiścić kosztów sądowych z tytułu wniesienia skargi kasacyjnej na zapadły w niniejszej sprawie wyrok tutejszego Sądu. Zwrócił uwagę, że łączna opłata za wniesienie wszystkich skarg kasacyjnych od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1642-1670/07 wyniesie 38.780 zł, a taka kwota abstrahuje od jego zdolności płatniczych. Skarżący podał, że obecnie jest zatrudniony w niepełnym wymiarze etatu, a wysokość jego przychodów jest poniżej progu socjalnego. Powyższe potwierdził zaświadczeniem z zakładu pracy, z którego wynika, ze jego wynagrodzenie wynosi netto 197,24 zł. Ponadto wskazał, że nie posiada żadnego majątku ruchomego ani też żadnych praw majątkowych, które mogłyby zostać przeniesione na własność Skarbu Państwa. Jedynym jego majątkiem jest nieruchomość rolna o powierzchni 1,6 ha oraz udział w domu wiejskim, które są obciążone hipoteką w związku z zaciągniętą pożyczką. Dodał, że ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 3 i 10 lat, a jego żona przebywa obecnie na urlopie wychowawczym. Podkreślił, że nieuwzględnienie wniosku pozbawi go obrony swoich praw przed Sądem. Wskazał też, że z żoną pozostają w małżeńskiej wspólności majątkowej.

Skarżący dodatkowo przedłożył dowód opłaty za energię elektryczną, wezwanie do zapłaty z firmy windykacyjnej, wyciągi z rachunków bankowych jego i małżonki oraz upomnienie z banku w związku z powstaniem przeterminowanego zadłużenia. Wskazał, że średnio miesięcznie ponosi wydatki w łącznej kwocie 2.600 zł, a źródłem ich finansowania jest pożyczka zaciągnięta w 2006 r. Odnośnie wyciągów z posiadanych rachunków bankowych wnioskodawca wyjaśniał, że spółka, dla której pracuje, ma swoją siedzibę w W., a skarżący mieszka w J. G., jego prywatna karta kredytowa często służy do dokonywania różnych płatności na rzecz firmy, z których rozlicza się gotówkowo. Karta ta ma dla niego istotne znaczenie, gdyż posiada limit 15.000 zł, co daje mu – aczkolwiek chwilowe – poczucie bezpieczeństwa. Wnioskodawca podał, że – z wyjątkiem samochodu służbowego – nie posiada żadnego środka transportu. Jego żona obecnie pozostaje na urlopie wychowawczym, w związku z czym nie ma możliwości uzyskania zaświadczenia o wysokości zarobków z ostatnich 3 miesięcy. Rodzina wnioskodawcy korzysta z zasiłku rodzinnego. Nieruchomości położone pod adresami zameldowania małżonków są własnością ich rodziców.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym podkreślenia wymaga, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego żądanie w sposób nie budzący wątpliwości. W związku z tym winien on dochować szczególnej staranności przedkładając dokumenty i oświadczenia dotyczące jego stanu majątkowego, finansowego i rodzinnego.

W pierwszej kolejności należy jednak zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie, a także w pozostałych dwudziestu ośmiu sprawach, które skarżący wymienił, postanowieniami z dnia 17 grudnia 2007 r., zostało mu przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w części przewyższającej 100 zł. Po doręczeniu tych orzeczeń, skarżący uiścił kwotę 2.900 zł tytułem wpisów od skarg w sprawach o sygn. I SA/Wr 1642-1670/07.

Mając na uwadze, że powyższe postanowienia zapadły w oparciu o tożsamy stan faktyczny z przedstawionym w rozpoznawanym obecnie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i w tych okolicznościach wnioskodawca miał możliwość uiszczenia kwoty 100 zł w dwudziestu dziewięciu sprawach, należy wywieść, że jego możliwości nie ulegały zmianie do chwili obecnej i miał możliwość poczynienia rezerw na uiszczenie poszczególnych opłat sądowych w wysokości po 100 zł w każdej sprawie.

Ponadto zwrócić należy również uwagę, że skarżący nie wykazał w pełni wiarygodnie, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w całości. Wątpliwości budzi wysokość jego wynagrodzenia na stanowisku prezesa spółki z o.o., które wynosi netto niespełna 200 zł. Mając bowiem kwalifikacje uprawniające do zajmowania takiego stanowiska, przy obecnej sytuacji na rynku pracy, skarżący ma możliwość podjęcia pracy z wynagrodzeniem znacznie wyższym, tym bardziej, że – jak wskazuje – jego rodzina żyje na skraju minimum socjalnego. Wykazane przez wnioskodawcę dochody jego rodziny stoją również w sprzeczności z wysokością stałych miesięcznych wydatków. Nie można dać wiary, że powyższe wydatki są pokrywane z pożyczki zaciągniętej w 2006 r. Jak wynika z umowy pożyczki z dnia 20 lipca 2006 r., która została przedłożona w celu uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy już rozpoznanego w niniejszej sprawie, pożyczka w kwocie 100.000 zł, oprocentowana na 5 % w skali roku, miała zostać spłacona do 31 grudnia 2007 r. Jest zatem mało wiarygodne, że po dwóch latach od udzielenia pożyczki i po ośmiu miesiącach od terminu jej spłaty, przy dochodach, jakie skarżący podał, jego rodzina nadal z tej pożyczki się utrzymuje.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, wnioskodawca miał i ma możliwość poczynienia rezerw na uiszczenie opłat sądowych przynajmniej w części we wszystkich wymienionych wyżej dwudziestu dziewięciu sprawach, to jest w kwocie po 100 zł na każdą opłatę, co zresztą zostało już wyżej wykazane. Dlatego też na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.