Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 764/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-08-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt IV SA/Po 764/18/ POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

M. R. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wraz ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazując, że cofnięcie uprawnień ma dla skarżącego jako zawodowego kierowcy niezwykle negatywne konsekwencje bowiem oznacza brak możliwości świadczenia pracy i tym samym pozbawia go środków do życia. Jednocześnie wskazano, że jednorazowa utrata przytomności (będąca skutkiem wypadku) miała miejsce 5 lat temu i jak wynika z karty konsultacji neurologicznej zdarzenie to było jednorazowe. Brak powtarzalności zdarzenia przez okres ponad 5 lat wskazuje, że wstrzymanie wykonalności nie wywoła negatywnych skutków, przy jednoczesnych negatywnych skutkach przy braku wstrzymania wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 - dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zasadą wyrażoną w w/w przepisie jest więc wykonalność ostatecznych decyzji organów administracyjnych, a wstrzymanie wykonalności decyzji jest wyjątkiem od tej zasady, który wystąpić może w razie zaistnienia ustawowych przesłanek (faktów) uzasadniających to wstrzymanie i po spełnieniu przez stronę warunków jakie ustawa nakłada na nią, w sytuacji ubiegania się o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji. Przede wszystkim podkreślić należy, iż wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a co za tym idzie - wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie która taki wniosek składa.

Strona winna jest wykazać (uprawdopodobnić), że istnieją przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj., iż w razie wykonania tej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wniosek taki może uwzględnić jeżeli po analizie wniosku, wskazanych w nim faktów i okoliczności uprawdopodabniających te fakty ocenia, iż skutki takie mogą faktycznie zaistnieć tj., że w razie wykonania decyzji strona może ponieść znaczne szkody lub decyzja spowoduje nieodwracalne skutki. Powyższe przesłanki mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, zachodzi w przypadku zagrożenia wystąpienia szkody, która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy.

Oceniając w powyższym kontekście przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Skarżący choć wskazał, że posiadanie przez niego uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z możliwością zarobkowania i utrzymania, to na tę okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów. W szczególności nie uprawdopodobnił, by wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiązało się dla niego z ryzykiem utraty pracy w charakterze kierowcy bądź utraty podjęcia oferowanej mu pracy w tym zawodzie.

Należy w tym miejscu wskazać, że na aprobatę zasługuje pogląd judykatury, zgodnie z którym wykonanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami może wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w przypadku utraty możliwości zatrudnienia, a w związku z tym pozbawieniem możliwości uzyskania źródła utrzymania (por. postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2016 r., I OZ 1805/15 , dostępne j.w.). Skoro jednak z akt nie wynika niezbicie, by faktycznie skarżący był zawodowym kierowcą i by praca w tym zawodzie stanowiła podstawowe źródło utrzymania jego i jego rodziny, to należało uznać, że nie zostało wykazane, by wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przy ocenie przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania nie bez znaczenia jest również okoliczność, że wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami powinno być, z uwagi na zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi, których w tym wypadku nie wykazano (postanowienie NSA z dnia 27 października 2015 r., I OZ 1368/15, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji