Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 588/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę części skarżących

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Ł. J. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. /-/ A. Kiersnowska-Tylewicz


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga Ł. J. (jednego ze 108 skarżących- uw. Sądu) na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...] maja 2021 r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic Długiej i Szerokiej.

Zarządzeniem z dnia [...] lipca 2021 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego, w szczególności poprzez wykazanie stosownym dokumentem, że skarżący jest właścicielem nieruchomości na obszarze objętym uchwałą, oraz podania numeru PESEL, w terminie 7 dni od doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 383, zwrotne poświadczenie odbioru k. 670)

Pismem procesowym z dnia [...] sierpnia 2021 r. Ł. J. wskazał swój numer PESEL oraz podał, że nie jest właścicielem nieruchomości znajdującej się na terenie planu miejscowego. Właścicielką jest jego partnerka D. P. (która również wniosła skargę na ww. plan miejscowy), z którą pozostaje w związku i wychowuje syna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu.

Badanie merytorycznej zasadności skargi w postępowaniu przed sądem administracyjnym każdorazowo poprzedza analiza wymogów jej dopuszczalności. Postępowanie sądowoadministracyjne może się bowiem toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej oraz skutecznie wniesionej skargi.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej "u.s.g."), każdy, czy interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "P.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Kryterium naruszenia interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę (np. w sprawie planu miejscowego) lub zarządzenie organu gminy, oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2012r., sygn. akt I OSK 98/12).

Naruszenie zatem tak rozumianego interesu prawnego lub uprawnienia, to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma miejsce wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z [...] listopada 2003 r., sygn. akt SK [...], zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Przyjmuje się, że skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z 1 marca 2005r., sygn. OSK 1437/04).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miasta z [...] maja 2021r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulic Długiej i Szerokiej. Skarżący wykazując swój interes prawny do wystąpienia z przedmiotową skargą wskazał, że pozostaje w związku z osobą będącą właścicielem działki znajdującej się na terenie objętym ww. planem. Wspólnie z nią spłaca kredyt za działkę i prowadzi z nią wspólne gospodarstwo domowe.

Zdaniem Sądu wskazane okoliczności nie świadczą o istnieniu interesu prawnego po stronie skarżącego, a jedynie interesu faktycznego, który nie może stanowić podstawy do wniesienia skargi. Przede wszystkim w odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący nie wykazał, że kwestionowana przez niego uchwała narusza jego interes prawny (uprawnienie), w rozumieniu powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 50 P.p.s.a., określającego podmioty, którym przysługuje legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżący przyznał, że nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że interesu prawnego we wniesieniu skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mają podmioty, którym przysługuje wyłącznie prawo o charakterze obligacyjnym do nieruchomości objętej planem np. dzierżawcy nieruchomości (por. wyroki NSA: z dnia 28 września 2006r., sygn. akt II OSK 936/06, z dnia 10 marca 2008r., sygn. akt II OSK 1468/07, z dnia 26 września 2008r., sygn. akt II OSK 312/08, z dnia 9 października 2018r. sygn. akt II OSK 2480/18), najemcy lokali (zobacz: wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2009 r. II OSK 1436/09; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r. II OSK 2369/12, dostępne CBOSA) czy też podmioty użytkujące budynek znajdujący się na terenie objętym planem na podstawie umowy użyczenia (porównaj: wyrok NSA z dnia 1.04.2009 r. II OSK 1475/08, dostępny CBOSA).

Wobec tego skoro skarżący, który nie jest właścicielem nieruchomości, a jedynie partnerem osoby legitymującej się prawem własności nieruchomości, nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.

/-/ A. Kiersnowska-Tylewicz