Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 568/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 18,  art. 20,  art. 21,  art. 23
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi A w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o zaliczeniu wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

A w C., reprezentowana przez adwokata Ł. N., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. w przedmiocie odmowy uchylenia postanowienia o zaliczeniu wpłat z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

W dniu 19 maja 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I zarządził wezwać pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie:

1) pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz

2) dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa.

W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 czerwca 2016 r.

W dniu 16 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącej A w niniejszej sprawie oraz dokument nazwany uchwałą zebrania właścicieli lokali A nieruchomości położonej w C. ul. [...], z dnia 9 kwietnia 2015 r. W tym dokumencie wskazano, że odwołano z zarządu A jedną osobę oraz wybrano do zarządu w określonym składzie, inną jeszcze osobę. Dokument te został podpisany przez dwie osoby – działające jako "zarząd A".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu na skutek niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego.

Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W przypadku gdy pierwsza czynność sprowadza się do złożenia pisma, konieczne jest więc załączenie do niego takiego dokumentu. W razie braku przesądzenia kwestii możności podpisania pisma przez osobę, która to uczyniła, nie jest możliwe ustalenie, czy pismo to wyraża wolę podmiotu, w którego imieniu zostało wniesione.

Jeśli zaś pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu na skutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Jest przy tym oczywiste, że w przypadku, gdy strona działa przez pełnomocnika, to na nim spoczywa powinność spełnienia powyższego wymogu i to on jest adresatem wspomnianego wezwania.

W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez pełnomocnika A. Wyjaśnienie, czy pełnomocnik ten został umocowany do działania w imieniu skarżącej przez osoby upoważnione do jej reprezentacji było zatem niezbędne do nadania skardze dalszego biegu. W tym celu skierowano do pełnomocnika skarżącej wezwanie do złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz dokumentu wykazującego umocowanie do podpisania pełnomocnictwa. W przepisanym terminie siedmiodniowym wezwany złożył pełnomocnictwo oraz dokument, który – pomimo oznaczenia – nie jest uchwałą właścicieli lokali i nie pozwala na stwierdzenie, że pełnomocnictwo podpisały osoby do tego uprawnione. Tym samym pełnomocnik skarżącej nie spełnił wymogu wykazania swego umocowania do wniesienia skargi.

Przedstawienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że stosownie do art. 18 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. - Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), dalej powoływanej jako: u.w.l., właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej (ust. 1). Jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w niniejszym rozdziale (ust. 3). Następnie należy podnieść, że stosownie do art. 20 ust. 1 u.w.l. jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna wybrana spośród właścicieli lokali lub spoza ich grona, zaś według art. 21 u.w.l. zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali (ust. 1), gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie (ust. 2).

Z pism przedłożonych na wezwanie Sądu wynika, że w skarżącej A został wybrany zarząd, o którym mowa w art. 20 i 21 u.w.l. Zatem to ten organ skarżącej jednostki organizacyjnej (w składzie dwóch osób – art. 21 ust. 1 i 2 u.w.l.) był uprawniony do podpisania pełnomocnictwa do złożenia skargi. W konsekwencji, powinnością strony skarżącej – jeśli zamierzała usunąć braki formalne skargi - było wykazanie, że dwie konkretne osoby, które podpisały pełnomocnictwo udzielone adw. Ł. N., wchodzą w skład zarządu skarżącej A. Zadaniu temu jednak nie sprostano.

Zgodnie bowiem z 21 ust. 1 u.w.l. wybór danej osoby do zarządu wspólnoty mieszkaniowej następuje w drodze uchwały właścicieli lokali. W dalszej kolejności należy zauważyć, że podmioty prawne typu korporacyjnego składają oświadczenia woli w formie uchwał odpowiednich organów. Podobnie jest ze wspólnotami właścicieli lokali, obejmującymi zabudowaną nieruchomość, w której została wyodrębniona własność poszczególnych lokali. Powszechnie przyjmuje się, że wspólnota taka ma zdolność prawną, chociaż nie jest osobą prawną (art. 331 § 1 Kodeksu cywilnego). Stosownie do art. 23 u.w.l. uchwały właścicieli lokali są podejmowane bądź na zebraniu, bądź w drodze indywidualnego zbierania głosów przez zarząd, przy czym uchwała może być wynikiem głosów oddanych częściowo na zebraniu, częściowo w drodze indywidualnego ich zbierania (ust. 1). Uchwały zapadają większością głosów właścicieli lokali, liczoną według wielkości udziałów, chyba że w umowie lub w uchwale podjętej w tym trybie postanowiono, że w określonej sprawie na każdego właściciela przypada jeden głos (ust. 2).

Nie ulega zatem wątpliwości, że w tych wspólnotach mieszkaniowych, w których właściciele mają prawo podejmować uchwały o wyborze członków zarządu, o tym czy uchwała została podjęta, decyduje spełnienie określonych w u.w.l. warunków. Istotne jest m.in. czy za jej podjęciem wypowiedziała się większość właścicieli obliczana w stosunku do wszystkich osób wchodzących w skład wspólnoty mieszkaniowej (będących w chwili podejmowania uchwały właścicielami lokali w danej nieruchomości). Podjęta uchwała to taka, za którą opowiedziała się więc wspomniana większość. Jednak przede wszystkim należy zaakcentować, iż ma to być uchwała właścicieli lokali (art. 20 ust. 1 u.w.l.), a nie uchwała zarządu. Zarząd wspólnoty mieszkaniowej jest jej organem wykonawczym – kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 21 ust. 1 u.w.l.), lecz nie ma kompetencji do kreowania swojego składu (wyboru oraz odwoływania z zarządu). Funkcjonuje nawet pojęcie uchwały nieistniejącej, której przykładem jest uchwała wspólnoty mieszkaniowej podjęta bez wymaganego statutem quorum lub bez wymaganej większości głosów (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2006 r., sygn. akt I CK 336/05, Lex nr 424423 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 1036/14, Lex nr 1681972).

Przedłożony w niniejszej sprawie dokument, mający wykazywać, że dwie osoby, które podpisały pełnomocnictwo dla adw. Ł. N., wchodzą w skład zarządu skarżącej A, został co prawda nazwany uchwałą właścicieli lokali, niemniej jednak analiza jego treści nie pozwala na uznanie, by był nią w istocie, czy szerzej, aby wykazywał, że te osoby zostały – i to kiedykolwiek - skutecznie wybrane do zarządu A. Nie spełnia on bowiem wymogów opisanych w art. 23 u.w.l. Nie wynika z niego, by większość głosów właścicieli lokali była za ukształtowaniem zarządu w sposób w nim opisany. Z przedłożonego dokumentu wynika jedynie, że modyfikacji w składzie zarządu dokonuje sam zarząd. Ponadto, co w tej sprawie jest również istotne, pierwotny skład zarządu (sprzed tejże modyfikacji) także nie został w żaden sposób poparty dowodem.

Dokument ten nie może zatem służyć wykazaniu, że większość głosów właścicieli lokali została oddana za wybraniem zarządu skarżącej A. Nie stanowi on więc dowodu zaistnienia tej okoliczności i tym samym nie może zostać uznany za wystarczająco dokumentujący wybór do zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej dwóch osób, które podpisały nadesłane w sprawie pełnomocnictwo. Przykładem bowiem spełnienia tego wymogu, co jest znane sądowi z urzędu z innych spraw, w których wspólnotę mieszkaniową reprezentował ten sam pełnomocnik (autor skargi), jest nadesłanie protokołu z zebrania właścicieli lokali, w którym opisane zostały wszystkie wskazane w art. 23 u.w.l. okoliczności i została zawarta uchwała właścicieli o wyborze konkretnej osoby (osób) do zarządu wspólnoty.

Wobec powyższego uznać należało, że pełnomocnik skarżącej nie przedstawił dokumentu, który by wykazywał umocowanie osób podpisujących pełnomocnictwo do dokonania tej czynności w imieniu skarżącej. Nie wykonał zatem wezwania do usunięcia tego braku formalnego skargi i dlatego skargę należało odrzucić na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.