Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1191/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Asesorzy WSA Janusz Walwski Andrzej Kołodziej Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi B.K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 134 w zw. z art. 127 § 2 kpa, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez p. B.K. od rozkazu personalnego [...] Komendanta [...] Policji w G. z dnia [...] lutego 2004 r., na mocy którego ww. została zwolniona ze służby w Policji.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że rozkaz o zwolnieniu p. B.K. ze służby w Policji, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.), został doręczony w dniu 18 lutego 2004 r., podczas gdy odwołanie zostało złożone w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 marca 2004 r.

Dlatego zdaniem Komendanta Głównego Policji, organ odwoławczy zobowiązany był stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi p. B.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżąca wyjaśniła, że w dniu 18 lutego korzystała ze zwolnienia lekarskiego.

Do [...] Komendy [...] Policji przyjechała na polecenie przełożonego, który poprosił ją do gabinetu naczelnika.

Tam pracownica kadr poinformowała skarżącą, że ma do przekazania jej pisma. Skarżąca oświadczyła wtedy, że jest na zwolnieniu lekarskim i wszelkie dokumenty odbierze po powrocie do pracy. Skarżąca chciała opuścić pokój, ale jej to uniemożliwiono. Pracownica kadr odczytała skarżącej pisma, których treści skarżąca nie słyszała. W pewnym momencie skarżącej udało się opuścić gabinet naczelnika. Za chwilę do pokoju skarżącej przyszedł przełożony i pracownica kadr, żądając oddania legitymacji skarżącej.

W ocenie skarżącej ustalenie przez Komendanta Głównego Policji stanu faktycznego sprawy nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Powołał się na art. 110 kpa, zgodnie z którym decyzja wiąże organ od chwili doręczenia lub ogłoszenia stronie.

Zdaniem organu ogłoszenie jest równoznaczne z doręczeniem, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona odmawia przyjęcia decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 110 kpa organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia lub ogłoszenia, o ile Kodeks nie stanowi inaczej.

Powołany przepis wyraża nie tylko zasadę związania organu wydaną przez siebie decyzja, której byt rozpoczyna się z chwilą jej doręczenia lub ogłoszenia, ale także mówiąc o ogłoszeniu decyzji legalizuje taki sposób (przez ogłoszenie) wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego, zrównując skutki wynikające z tego zdarzenia.

Mówiąc o skutkach wynikających z doręczenia lub ogłoszenia decyzji, należy stwierdzić, że oprócz związania organu wydaną decyzją, wiąże ona też stronę, która z tą chwilą uzyskuje informację o stanowisku organu oraz o prawie, trybie i terminie jego zakwestionowania.

Z akt sprawy oraz wyjaśnień skarżącej wynika, że w dniu 18 lutego 2004 r. organ administracji publicznej usiłował doręczyć skarżącej rozkaz personalny o zwolnieniu jej ze służby w Policji w związku ze stwierdzoną w opinii nieprzydatnością skarżącej do służby.

Skarżąca uniemożliwiła doręczenie, oświadczając, że korzysta ze zwolnienia lekarskiego i wszelkie dokumenty odbierze po powrocie do pracy.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że w ustawie o Policji brak jest przepisów, które zakazywałyby rozwiązanie stosunku służbowego funkcjonariusza w czasie korzystania przez niego ze zwolnienia lekarskiego.

Uregulowanie zawarte w art. 41 Kodeksu Pracy, stanowiące zakaz rozwiązania stosunku pracy w czasie urlopu lub innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy nie ma zastosowania w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji.

Wobec odmowy przyjęcia przez skarżącą rozkazu personalnego o zwolnieniu jej ze służby dopuszczalne było odczytanie treści rozkazu i w ten sposób wprowadzenie go do obrotu prawnego.

Odnosząc się do podawanych przez skarżącą okoliczności, w jakich nastąpiło ogłoszenie decyzji, trzeba stwierdzić, że niewątpliwie na atmosferę całego zdarzenia wpływ miała postawa skarżącej, tj. nieuzasadniona odmowa przyjęcia rozkazu oraz nieprzyjmowanie przez skarżącą (zatykanie uszu) treści odczytanego jej rozkazu. W tej sytuacji data ogłoszenia rozkazu jest datą od jakiej należy liczyć bieg 14-dniowego terminu do złożenia odwołania.

Trafnie zatem organ odwoławczy przyjął, że z porównania tej daty z datą złożenia odwołania przez skarżącą wynika, że uchybiła ona terminowi w jakim mogła odwołać się od decyzji o zwolnieniu jej ze służby w Policji. Uchybienie terminu do złożenia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy ma obowiązek stwierdzić uchybienie na podstawie art. 134 kpa. Postanowienie o jakim mowa w przepisie nie zależy zatem od uznania organu odwoławczego.

Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania, nawet nieznaczne, uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie odwołania, zobowiązując organ do zastosowania się do dyspozycji art. 134 kpa.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie naruszenia prawa i dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.