Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 3715/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska, Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Grzegorz Walczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2004 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 219 kpa w związku z § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 167, poz. 1373), odmówił wydania p. K. G. zaświadczenia potwierdzającego, że w latach 1985-2000 pełniąc służbę w Plutonie Specjalnym [...] w K. oraz Samodzielnym Pododdziale [...] Policji w K. podejmował co najmniej jedną interwencję w roku przy zwalczaniu fizycznym terroryzmu, co uprawniałoby go do podwyższenia o 2% podstawy wymiaru emerytury policyjnej za każdy rok tej służby.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że w sprawie brak jest dokumentów mogących poświadczyć pełnienie przez p. K. G. służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury policyjnej, zaś zeznania przesłuchanych świadków są zbyt lakoniczne i nie mogą stanowić dowodów pozwalających na wydanie żądanego zaświadczenia.

W wyniku rozpoznania zażalenia p. K. G. na powyższe postanowienie, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, podzielając w całości ustalenia i ocenę prawną organu I instancji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi p. K. G.

Skarżący zarzucił [...] Wojewódzkiemu Komendantowi Policji zwłokę w wydaniu postanowienia, a nadto organom obu instancji błąd w ustaleniach faktycznych, skutkujący nieuzasadnioną i niezgodną z prawem odmową wydania stosownego zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że ustalenie pełnienia służby w warunkach związanych z fizycznym zwalczaniem terroryzmu należy do organów emerytalnych. Komendant Główny Policji stwierdził także, że skarżący nie ma interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia – art. 217 § 2 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, ponieważ zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Zgodnie z art. 219 kpa odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez stronę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. [...] Komendant Wojewódzki Policji, stosownie do powołanego przepisu, postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r. odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na powyższe postanowienie, powinien rozstrzygnąć sprawę także w formie postanowienia a nie, jak to uczynił, w formie decyzji – por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2001 r. II SA 980/00 Lex 55024.

Także w wyroku z dnia 26 marca 1998 r. w sprawie II SA 137/98 Lex 41754 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż organ właściwy do rozpatrzenia zażalenia wydaje postanowienie (nie decyzję), w którym utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie wydane przez organ I instancji, albo uchyla to postanowienie w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do kwestii będącej przedmiotem postanowienia, bądź też uchyla postanowienie w całości lub w części bez orzekania na nowo, co do istoty tej kwestii.

Z powyższego wynika, że rozstrzygnięcie organu II instancji, podjęte nieprawidłowo w formie decyzji administracyjnej, nie ma podstawy prawnej – art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W związku z tym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), należało orzec jak w sentencji.