Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 129/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i  par. 2,  art. 77 par. 1,  art. 115 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Daniela Kozłowska Asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skarg S. J., M. D. i [...] Zakładów Sprzętu [...] S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Wa 129/08

U Z A S A D N I E N I E

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2006 r. (sygn. I OSK 1205/05) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2005 r. oddalający skargi S. J. i A. J. oraz [...] Zakładów [...] SA w W. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...].

Powyższy orzeczenia wydane zostały w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Przedwojennymi właścicielami nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] w W. byli: J. J., J. J. i E. J. Przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz.279). Wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do wymienionego gruntu stosownie do art.7 dekretu został złożony w terminie tj. w dniu 19 października 1948 r. przez J. J. i E. J.

Naczelnik Dzielnicy W decyzją z dnia [...] lipca 1978 r., nr [...], odmówił byłym właścicielom przyznania prawa użytkowania wieczystego do części gruntu nieruchomości przy ul. [...] w W. o powierzchni [...] m.kw., uzasadniając że nieruchomość została przeznaczona pod inwestycje. Odwołanie od tej decyzji złożyła E. J., podnosząc że zawarte w decyzji rozstrzygnięcie odnoszące się jedynie do części gruntu jest dla niej niekorzystne, ponieważ dzieli nieruchomość w taki sposób, że brak jest dojazdu do pozostałej części gruntu. Po rozpatrzeniu odwołania E. J. Naczelnik Dzielnicy W. decyzją z dnia [...] sierpnia 1978 r., nr [...], działając na podstawie wówczas obowiązującego art.115 kpa (obecny art.132 kpa) zmienił swoją decyzję z dnia [...] lipca 1978 r. i orzekł o odmowie przyznania prawa użytkowania wieczystego do całej nieruchomości przy ul. [...] o powierzchni [...] m. kw.

Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika W. z dnia [...] lipca 1978 r. i z dnia [...] sierpnia 1978 r. wystąpił w dniu 21 października 2002 r. S. J., spadkobierca J. J. i E. J.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r., nr [...] i decyzji z dnia [...] sierpnia 1978 r., nr [...] odmawiających przyznania byłym właścicielom prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...] w odniesieniu do gruntu o powierzchni [...] m. kw. stanowiącego własność Skarbu Państwa, będącego częścią dawnej działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że decyzja Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 1978 r., którą na podstawie art.115 §1 kpa zmieniono decyzję tego organu z dnia [...] lipca 1978 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art.156 §1 pkt 2 kpa. Będący podstawą prawną decyzji z dnia [...] sierpnia 1978 r. przepis art.115 §1 kpa w brzmieniu obowiązującym w dniu jej wydania stanowił: "Jeżeli odwołanie wniosły wszystkie strony, a organ administracji państwowej, który wydał decyzję, uzna, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, może wydać nową decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję". Zmiana lub uchylenie decyzji uzależnione były od wniesienia odwołania przez wszystkie strony. Natomiast odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. wniosła jedynie E. J. Wprawdzie, jak wynika z akt sprawy, J. J. i J. J. nie żyli już w momencie wnoszenia odwołania, jednakże nie skutkowało to tym, że tylko E. J. posiadała przymiot strony. Stronami tego postępowania byli też następcy prawni J. J. i J. J., zaś organ administracji obowiązany był z urzędu wezwać ich do udziału w postępowaniu. Skoro odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. nie zostało złożone przez wszystkie strony, to organ administracji nie mógł w trybie art.115 §1 kpa zmienić decyzji, lecz powinien przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Tego rodzaju naruszenie prawa Wojewoda Mazowiecki uznał za rażące, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] sierpnia 1978 r. W ocenie Wojewody również decyzja z dnia [...] lipca 1978 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem odmowa przyznania prawa własności czasowej (następnie użytkowania wieczystego) mogła nastąpić jedynie wówczas, gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (później miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Tymczasem z uzasadnienia decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. wynika, że powodem odmowy przyznania b. właścicielom użytkowania wieczystego było przeznaczenie terenu pod inwestycje "zgodnie z decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 1977 r.", a nie niemożność pogodzenia dalszego korzystania z gruntu przez byłych właścicieli z przeznaczeniem tego gruntu w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dlatego, według Wojewody Mazowieckiego, decyzja z dnia [...] lipca 1978 r. została wydana z rażącym naruszeniem art.7 ust.2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy.

Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. złożyli S. J. i A. J. oraz [...] Zakłady Sprzętu [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r., nr [...] i w tej części umorzył postępowanie z wniosku spadkobierców byłych właścicieli, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego.

W uzasadnieniu Minister Infrastruktury wskazał, że jak wynika z zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki badał dwie decyzje Naczelnika Dzielnicy W. : z dnia [...] lipca 1978 r. i zmieniającą ją , na podstawie ówczesnego art.115§1 kpa decyzję z dnia [...] sierpnia 1978 r. Przepis art.115 §1 kpa przewidywał wyjątek od zasady związania organu pierwszej instancji własną decyzją i pozwalał na jej zmianę w granicach samokontroli, na skutek zmiany zaskarżonej decyzji do obiegu prawnego wchodzi decyzja zmieniająca, natomiast decyzja wcześniejsza traci swój byt. Zatem Wojewoda Mazowiecki nie mógł ocenić legalności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r., nr [...], która przestała istnieć w obiegu prawnym. Postępowanie w przedmiocie oceny legalności decyzji mogło być zatem prowadzone tylko wobec decyzji z dnia [...] sierpnia 1978 r. Ponadto Minister Infrastruktury zwrócił uwagę, że z treści decyzji z [...] sierpnia 1978 r. wynika, że została ona skierowana do E. J. i J. J., który zmarł 13 lutego 1973 r. zatem przed wydaniem decyzji z [...] sierpnia 1978 r. Organ obowiązany był ustalić krąg spadkobierców po J. J. Niedopełnienie tej czynności spowodowało rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, poprzez skierowanie decyzji do osoby zmarłej, co stanowi wadę, której mowa w art.156 §1 pkt 2 kpa (wyrok NSA z dnia 14 listopada 2001 r., sygn. I SA 2462/99). Minister Infrastruktury w nawiązaniu do podnoszonego w odwołaniu [...] Zakładów Sprzętu [...] zagadnienia, czy zachodzą nieodwracalne skutki prawne stanął na stanowisku, że nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne. Z wypisu z ewidencji gruntów wynika, że część dawnej nieruchomości [...] położonej przy ul [...] o powierzchni [...] m.kw., stanowiąca własność Skarbu Państwa i będąca częścią działki ewidencyjnej nr [...] pozostaje we władaniu [...] Zakładów Sprzętu [...] na mocy decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia [...] lipca 1992 r., nr [...]. Skoro podstawą ustanowienia prawa użytkowania wieczystego pozostaje decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 1992 r., to tym samym brak jest nieodwracalnych skutków prawnych, gdyż właściwy organ może przy pomocy dostępnych mu środków prawnych w odrębnym postępowaniu decydować o bycie prawnym powołanej decyzji uwłaszczeniowej. Ponadto nabycie prawa użytkowania wieczystego na podstawie art.2 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464) następuje nieodpłatnie, co nie jest chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2004 r. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. J. A. J. oraz [...] Zakłady Sprzętu [...] SA w W.

S. J. i A. J. zaskarżyli decyzję Ministra Infrastruktury w części, w której uchylono decyzję Wojewody Mazowieckiego w części stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r. i umorzono postępowanie o stwierdzenie nieważności tej decyzji. W ocenie skarżących Minister był obowiązany rozpatrzeć prawidłowość decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji przedłuża postępowanie i pozbawia stronę możliwości dochodzenia odszkodowania z art.160 kpa odnośnie części nieruchomości objętej decyzją z dnia [...] lipca 1978 r.

[...] Zakłady Sprzętu [...] zaskarżyły decyzję Ministra Infrastruktury w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r., zarzucając naruszenia art.10§1 kpa przez wydanie decyzji bez uprzedniego wysłuchania skarżącego, art.77§1 kpa poprzez nie rozpatrzenie sprawy w sposób wnikliwy i pominięcie faktu wypłacenia przez poprzednika prawnego [...] odszkodowania byłym właścicielom z tytułu utraty własności nieruchomości, błędne ustalenie, że we władaniu Spółki znajduje się grunt o powierzchni [...] m.kw., podczas gdy z decyzji uwłaszczeniowej wynika, że jest to teren o powierzchni [...] m.kw. Ponadto skarżąca Spółka uważa, że decyzja Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 1978 r., której nieważność stwierdzono wywołała nieodwracalne skutki prawne.

W odpowiedzi na skargi Minister Infrastruktury wnosił o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił obie skargi, wskazując na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i podzielając stanowisko organów administracji publicznej wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na skutek skarg kasacyjnych Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2006 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.): "Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2005 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania zalecił, aby ponownie rozpoznając sprawę Sąd odniósł się do zarzutu skargi [...] Zakładów Sprzętu [...] braku kompetencji Wojewody Mazowieckiego a następnie Ministra Infrastruktury do rozstrzygania o tej części decyzji Naczelnika Dzielnicy W., która odnosi się do gruntu ponad powierzchnię [...] m. kw., gdyż zdaniem skarżącego grunt ten nie stanowi własności Skarbu Państwa, lecz własność komunalną. Minister przyjął bowiem, że przedmiotowy grunt o powierzchni [...] m.kw. stanowi własność Skarbu Państwa pozostający w użytkowaniu wieczystym Spółki. Natomiast Spółka ma w użytkowaniu wieczystym grunt o powierzchni [...] m.kw. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie poczynienie ustaleń dotyczących tej kwestii i nie rozpoznanie zarzutu skarżącego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe zalecenia ponownie rozpoznając sprawę Sąd w pierwszej kolejności poczynił ustalenia dotyczące właściwości organów orzekających w sprawie, co w istocie sprowadzało się do ustalenia, czy Skarb Państwa ma tytuł własności do gruntu ponad powierzchnię [...] m.kw., czy też – jak twierdzi skarżący [...] Zakłady Sprzętu [...] - właścicielem tego gruntu jest Miasto W. Jak wynika z zaświadczenia Wydziału Ksiąg Wieczystych Sądu Grodzkiego w W. z 19 października 1948 r. nieruchomość położona w W. przy ul. [...] (hip. nr [...]), której właścicielami ujawnieni byli w J. J., J. J. i E. J. w częściach równych na mocy wniosku z dnia 22 marca 1928 r. zawiera powierzchni [...] (k. 2 teczka I). Na mocy art.1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz.279) grunt objęty powyższą księgą wieczystą przeszedł na własność Państwa z zastrzeżeniem, że zaświadczenie nie dotyczy dowodu własności budynków ewentualnie znajdujących się na gruncie (zaświadczenie Państwowego Biura Notarialnego w W. z 15 listopada 1974 r. – k.13, teczka II). Następnie na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1978 r. (oraz decyzji tego samego organu z dnia [...] sierpnia 1978 r. (nr [...]), na wniosek Urzędu Dzielnicowego W. z dnia 29 sierpnia 1978 r., ujawniony został w dziale II księgi wieczystej Kw nr [...] (hip. [...]) Skarb Państwa (k.25,26, teczka III). Ze znajdujących się w aktach administracyjnych wypisów z ewidencji gruntów wynika, że przedwojenna nieruchomość o powierzchni [...] m.kw. położona przy ul. [...], hip. [...] stanowi obecnie część działek o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (mapa k.65, teczka I ). Tytuł własności do części działki nr [...] o powierzchni [...] m.kw. stanowi własność Skarbu Państwa, natomiast cz. dz. nr [...] o pow.[...] m.kw. (kw [...]), część działki nr [...] o pow.[...] m.kw. (kw. nr [...]), część działki nr [...] o pow.[...] m.kw. (kw. nr [...]), część działki nr [...] o pow. [...] m.kw. (kw [....]), część działki nr [...] o pow.[...] m.kw. (kw. nr [...]), część działki nr [...] o pow.[...] m.kw. ( kw nr [...]), część działki nr [...] o pow.[...] m.kw. (kw. nr [...]), część działki nr [...] o pow.[...] m.kw. (kw nr [...]) stanowią własność Miasta W. (rozliczenie powierzchni k.22, teczka II, k.47 teczka V). Potwierdzają to wypisy z ewidencji gruntów (k.35-45, teczka IV i k.3545, teczka V) oraz następujące decyzje komunalizacyjne Wojewody [...]: nr [...] z dnia [...] lutego 1993 r. (dot. działki nr [...]),z dnia [...] lutego 1994 r., nr [...] ( dot. działki nr [...]), z dnia [...] kwietnia 1992 r., nr [...] (dot. działki nr [...]), z dnia [...]grudnia 1993 r., nr [...] (dot. działki nr [...]), z dnia [...] czerwca 1993 r., nr [...] (dot. działki nr [...]), z dnia [...] maja 1993 r., nr [...] (dot. działki nr [...]), z dnia [...] lutego 1994 r., nr [...] (dot. działki nr [...]), z dnia [...] kwietnia 1992 r., nr [...] (dot. działki nr [...]), z dnia [...] lutego 1994 r. , nr [...] (dot. działki nr [...]). Wszystkie wskazane wyżej decyzje komunalizacyjne zaopatrzone są w klauzulę prawomocności (k.26-34, teczka IV). Opis graficzny przedstawia mapa sporządzona 21 marca 2000 r. (k.46, teczka IV). Z powyższych dokumentów: zaświadczenia z księgi wieczystej nieruchomości przy ul. [...] (Hip. nr [...]), wymienionych powyżej decyzji komunalizacyjnych, wypisów z ewidencji gruntów, mapy wraz z rozliczeniem powierzchni wynika w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że tytuł własności do gruntu o powierzchni [...] m.kw. przysługuje Skarbowi Państwa. Faktu tego nie zmienia okoliczność, że z tej powierzchni decyzja uwłaszczeniowa wydana przez Wojewodę Mazowieckiego z dnia [...] lipca 1992 r., nr [...] obejmowała jedynie grunt o powierzchni [...] m.kw. Okoliczność, że uwłaszczeniem na rzecz [...] Zakładów Sprzętu [...] objęto powierzchnię [...] m.kw., nie oznacza, że pozostała część z powierzchni z [...] m.kw. nie należała do Skarbu Państwa, lecz stanowiła własność komunalną. Takiemu stwierdzeniu przeczą wymienione powyżej dokumenty: wypisy z ewidencji gruntów, prawomocne decyzje komunalizacyjne, mapa wraz z rozliczeniem powierzchni oraz zaświadczenie z księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości. Prawidłowo zatem i zgodnie z właściwością orzekały organy administracji publicznej w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r. i z dnia [...] sierpnia 1978 r. Zarzut nieważności jest zatem chybiony.

Kolejne zarzuty skargi [...] Zakładów Sprzętu [...] SA tj. naruszenia art.77 §1 kpa przez pominięcie faktu wypłacenia przedwojennym właścicielom odszkodowania oraz wątpliwości co do tożsamości A. J. jako spadkobiercy J. i W. J. i naruszenia art.156 §2 kpa przez stwierdzenie nieważności decyzji, która wobec wypłaty odszkodowania, zdaniem skarżącego wywołała nieodwracalne skutki prawne, Sąd uznał za bezzasadne. Fakt wypłacenia odszkodowania nie ma znaczenia dla oceny decyzji w trybie art.156 §1 kpa, bowiem w postępowaniu nadzwyczajnym w tym trybie organ nadzoru bada jedynie, czy przy wydawaniu kwestionowanej decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa. Okoliczność wypłaty odszkodowania nie stanowi nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art.156 §2 kpa. Pojęcie nieodwracalnych skutków prawnych było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, na ten temat zarówno w orzecznictwie i literaturze przedmiotu wypracowano szereg zasad, zgodnie z którymi decyzja wywoła skutek nieodwracalny, gdy ani przepisy prawa materialnego, ani przepisy procesowe stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej nie czynią tego organu właściwym do cofnięcia tego skutku przez wydanie decyzji. Prawidłowo organ nadzoru przyjął, że wypłacenie odszkodowania nie jest przeszkodą do stwierdzenia nieważności decyzji, nie jest to skutek, który miałby być oceniany, jako odwracalny lub nieodwracalny. Fakt wykonania zobowiązania pieniężnego może mieć znaczenie przy ponownym ustalaniu odszkodowania lub rozpatrywaniu żądania odszkodowania w trybie art.160 kpa. Ponadto skarżący nie wykazał, jaki wpływ na treść decyzji miało, według jego twierdzeń, zakończenie postępowania bez wysłuchania skarżącego. Jak wynika z akt administracyjnych [...] Zakłady Sprzętu [...] brały aktywny udział w postępowaniu nadzorczym (pismo z dnia 29 stycznia 2003 r.- k.74, teczka V, zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego – k.117, teczka I). Za chybiony należy uznać zarzut dotyczący tożsamości A. J. z powodu li tylko innej pisowni jego nazwiska. Dokumentem z którego wynika, że A. J. jest spadkobiercą J.i W. J. jest postanowienie Sądu Rejonowego W. z dnia [...] grudnia 1978 r. (sygn. [...]) – k.8, teczka IV.

Z powyższych względów Sąd uznał skargę [...] Zakładów Sprzętu [...] za nieuzasadnioną.

Sąd nie podzielił również zarzutów skargi S. J. i A. J., według których Minister Infrastruktury powinien również rozpatrzeć prawidłowość decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r. Minister Infrastruktury prawidłowo postąpił utrzymując w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. w części stwierdzającej nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 1978, nr [...] z powodu rażącego naruszenia wówczas obowiązującego art.115 §1 kpa. Przepis ten bowiem mógł być zastosowany, gdy odwołanie wniosły wszystkie strony. Natomiast w niniejszej sprawie odwołanie od decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r. wniosła jedynie E. J., podczas gdy stronami byli jeszcze spadkobiercy nieżyjących w dacie wydania decyzji z [...] lipca 1978 r. J. J. (zmarł 13 lutego 1973 r.) oraz J. J. (zmarł 14 września 1967 r.). Do udziału w sprawie nie zostali wezwani spadkobiercy, oni też nie złożyli odwołania od decyzji z [...] lipca 1978 r., a dodatkowo adresatem decyzji z [...] sierpnia 1978 r. był nieżyjący w dacie jej wydania J. J. Doszło więc przy wydawaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 1978 r. do rażącego naruszenia dawnego art. 115 §1 kpa z dwóch powodów: odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 1978 r. nie zostało wniesione przez wszystkie strony oraz skierowano decyzję z [...] sierpnia 1978 r. do osoby nieżyjącej.

W ocenie Sądu słusznie rozstrzygnął Minister Infrastruktury uchylając decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2003 r. w części stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] lipca 1978 r., nr [...] i umarzając w tej części postępowanie z wniosku spadkobierców przedwojennych właścicieli nieruchomości. Stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] sierpnia 1978 r. powoduje konieczność rozpoznania odwołania E. J. od decyzji Naczelnika Dzielnicy W. z dnia [...] lipca 1978 r. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione w trybie zwykłym i dlatego pierwszeństwo weryfikacji decyzji ma tryb zwykły a nie późniejszy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1978 r., od której nie zostało rozpoznane odwołanie i dlatego słuszne było umorzenie postępowania z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 1978 r.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) oddalił obie skargi.