Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 227/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6172 Notariusze i aplikanci notarialni
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Rada Notarialna
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną uchwałę
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 3
journal: Dz.U. 1991 nr 22 poz 91
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie.
article: art. 7, art.8, art. 77 par.1, art. 107 par.3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi K. R. na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz utrzymaną nią w mocy uchwałę Rady Izby Notarialnej w W. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Krajowej Rady Notarialnej na rzecz skarżącego K. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Uchwałą Krajowej Rady Notarialnej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], na podstawie art. 16 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 369 z późn. zm.) oraz art. 106, 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 i art. 127 § 2 k.p.a. utrzymano w mocy uchwałę Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wszczęcia postępowania w sprawie odwołania K. R. ze stanowiska notariusza.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Rada Izby Notarialnej w [...] uchwałą z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], na podstawie art. 44 ust. 3 Prawa o notariacie oraz § 26 ust. 1 i § 27 uchwały Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] w sprawie zasad przeprowadzania wizytacji i lustracji, po zapoznaniu się z protokołem z wizytacji działalności notariusza K. R., prowadzącego Kancelarię Notarialną w L., sporządzonym przez notariuszy wizytatorów W. B. i G. oraz z opinią Zespołu Wizytacyjnego negatywnie oceniła działalność ww. notariusza i wydała mu piątą ujemną ocenę w rozumieniu art. 16 § 3 ustawy – Prawo o notariacie. Ponadto zatwierdzono zawarte w protokole z wizytacji zaproponowane przez wizytatorów zarządzenia powizytacyjne i zobowiązano K. R. do wykonania tych zarządzeń oraz do nadesłania sprawozdania z ich wykonania w terminie 2 miesięcy. Rada Izby Notarialnej w [...] wniosła także do Ministra Sprawiedliwości o odwołanie K. R. ze stanowiska notariusza w trybie art. 16 Prawa o notariacie. W uzasadnieniu uchwały wskazano, iż jest to już piąta negatywna ocena dotycząca działalności notariusza K. R., oparta na wynikach wizytacji przeprowadzonej w dniach [...] stycznia 2007 r. oraz [...] lutego 2007 r. na podstawie Polecenia Prezesa Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...]. Z przedmiotowej wizytacji w dniu 6 marca 2007 r. sporządzono protokół (znajdujący się w aktach administracyjnych protokół mylnie nosi datę 6 marca 2006 r.), z którego wynika, iż wizytowanemu notariuszowi postawiono szereg zarzutów odnoszących się do prawidłowości prowadzonej przez niego działalności. W uchwale przytoczono 11 z 12 zarzutów wskazanych w zarządzeniu powizytacyjnym, wskazujące nieprawidłowości w pracy wizytowanego notariusza.

W związku z powyższą uchwałą Rada Izby Notarialnej w [...] pismem z dnia 28 czerwca 2007 r. wystąpiła do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o odwołanie K. R. ze stanowiska notariusza.

W dniu 26 lipca 2007 r. Minister Sprawiedliwości wszczął postępowanie administracyjne w sprawie odwołania K. R. ze stanowiska notariusza oraz zwrócił się do Rady Izby Notarialnej w [...] o wydanie opinii w trybie określonym w art. 16 § 3 ustawy – Prawo o notariacie.

Rada Izby Notarialnej w [...] uchwałą z dnia [...] sierpnia 2007 r. pozytywnie zaopiniowała wszczęcie przez Ministra Sprawiedliwości postępowania w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza K. R. W uzasadnieniu uchwały organ ponownie powołał się na materiał zawarty w protokole z wizytacji oraz powtórzył 11 zarzutów dotyczących działalności K. R. zawartych w zarządzeniu powizytacyjnym i uchwale z dnia [...] czerwca 2007 r.

K. R., zwany dalej skarżącym, wniósł zażalenie na powyższą uchwałę, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej uchwale zarzucał brak obiektywizmu, wskazując, iż zwracał się do Prezesa Z. K. o wyznaczenie wizytatorów z izb notarialnych innych niż Izba Notarialna w [...], jednakże jego wniosek nie został uwzględniony. Podniósł zarzut, iż organ I instancji stawia wobec niego zarzuty wprowadzające w błąd czytających, wizytatorzy nie wskazali żadnego aktu notarialnego, który mógłby zostać uznany za nieważny. Ponadto wskazał, iż w piśmie z dnia 18 kwietnia 2007 r. (kopia pisma w aktach administracyjnych sprawy) ustosunkował się do zarzutów zawartych w protokole z wizytacji, a w piśmie z dnia 3 września 2007 r. do zarzutów zawartych w zarządzeniu wizytacyjnym, jednakże organ nie ustosunkował się do powyższych pism. W pismach tych skarżący podniósł szereg zarzutów, m.in. iż protokół z wizytacji zawiera w znacznej części treść niezgodną z prawdą (strona 4 pisma z dnia 18 kwietnia 2007 r.). W zażaleniu skarżący ustosunkował się także do zarzutów dotyczących nieprawidłowego redagowania umowy ustanowienia odrębnej własności lokali przez nie załączanie do ich zaświadczeń potwierdzających samodzielność tych lokali oraz rzutów kondygnacji budynku. Do zażalenia dołączył wzmiankowane pismo z dnia 3 września 2007 r., w którym odnosił się do zarzutów wskazanych w zarządzeniu powizytacyjnym.

Krajowa Rada Notarialna, po rozpatrzeniu ww. zażalenia, wydała w dniu [...] listopada 2007 r. uchwałę, którą utrzymała w mocy ww. uchwałę z dnia [...] sierpnia 2007 r.

Organ wskazał, iż tryb wystawiania ocen notariuszowi uregulowany jest uchwałą Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] w sprawie zasad przeprowadzania wizytacji i lustracji, która jest tzw. prawem wewnątrzkorporacyjnym służącym realizacji nałożonych na samorząd notarialny zadań z zakresu sprawowania "pieczy" nad prawidłowym wykonywaniem zawodu notariusza. Zgodnie z § 26 pkt 2 tej uchwały Zespół Wizytacyjny po zapoznaniu się z protokołem wizytacji i projektem zarządzenia powizytacyjnego wydaje pozytywną bądź negatywną ocenę działalności wizytowanego notariusza. Zespół Wizytacyjny nie jest przy tym związany oceną tej działalności dokonaną przez wizytatora. Przejęcie przez Zespół Wizytacyjny protokołu wizytacji oznacza bowiem jedynie, że przeprowadzona wizytacja została uznana za przeprowadzoną prawidłowo. W przypadku negatywnej oceny działalności wizytowanego notariusza Zespół Wizytacyjny przekazuje Radzie Izby Notarialnej wniosek o wydanie ujemnej oceny w rozumieniu art. 16 § 3 ustawy – Prawa o notariacie. To Rada Izby Notarialnej samodzielnie wydaje wspomnianą powyżej ujemną ocenę i nie jest w tym zakresie związana wnioskiem Zespołu Wizytacyjnego. Organ wskazał , iż w rozpatrywanej sprawie uzyskanych przez wnioskodawcę pięć ujemnych ocen, a w szczególności uzyskane w wyniku dwóch ostatnich wizytacji przeprowadzonych w 2003 i 2007 roku, które stały się podstawą do wydania pozytywnej opinii w sprawie wszczęcia prze Ministra Sprawiedliwości postępowania w przedmiocie odwołania skarżącego ze stanowiska notariusza.

Organ wskazał, iż w uchwale I instancji podniesiono 11 poważnych zarzutów odnoszących się do postępowania K. R. jako notariusza, który dopuścił się naruszenia przepisów ustawy – Prawo o notariacie oraz szeregu innych ustaw. Organ podniósł, iż części wskazanych naruszeń skarżący dopuszcza się uporczywie, tzn. pomimo faktu, iż nakaz ich zaprzestania zawarty był już w poprzednich zarządzeniach wizytacyjnych. Podkreślono także, iż skarżący ani w przedmiotowym zażaleniu ani w pozostałych dwóch pismach skierowanych do organu I instancji, nie kwestionuje samego faktu wystąpienia wspomnianych naruszeń, podnosząc jedynie, iż inne akty były wystawione prawidłowo, bądź że akty pochodzące z innych kancelarii też zawierają dane naruszenia, bądź wreszcie że naruszone prawo jest wadliwe ze swej istoty względnie powinno być interpretowane w inny sposób, lub też że mimo wspomnianych naruszeń występujących na płaszczyźnie samych aktów notarialnych, nie doszło do naruszenia prawa na płaszczyźnie stosunków faktycznych. W ocenie organu żadnego z tych argumentów nie sposób uznać za relewantny w przedmiotowej sprawie, a K. R. wykonując zawód notariusza dopuszczał się naruszeń prawa i to pomimo wystosowanych do niego zarządzeń powizytacyjnych.

Zdaniem organu bezpodstawny jest także zarzut stronniczości wysuwany wobec członków Rady Izby Notarialnej w [...], jak i samych wizytatorów. Zarzut ten w świetle przepisów k.p.a. (art. 24 § 1 i 3) może być podniesiony dopiero w sytuacji, gdyby zostało uprawdopodobnione, że dana osoba podejmowała uprzednio działania jednoznacznie świadczące o jego osobistym negatywnym stosunku do skarżącego, a w niniejszej sprawie można mówić jedynie o subiektywnym przeświadczeniu K. R. w tej kwestii.

Na powyższą uchwałę K. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o stwierdzenie nieważności ewentualnie uchylenie zaskarżonych uchwał oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze skarżący postawił zarzut naruszenia art. 124 § 1 w zw. z art. 106 § 5 k.p.a., gdyż postanowienie wydane przez organ kolegialny powinno być podpisane przez wszystkich członków tego organu biorących udział w wydaniu postanowienia, tymczasem zaskarżona uchwała została podpisana jedynie przez Prezesa.

Podniósł ponadto zarzut naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 125 § 3 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., gdyż organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie wyjaśnia wszechstronnie zawartego w nim rozstrzygnięcia i nie odnosi się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Zdaniem skarżącego ogólnikowe stwierdzenia o naruszeniu prawa, jak również powtórzenie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wywodów organu I instancji nie czynią zadość wymaganiom uzasadnienia.

Skarżący postawił także zarzut naruszenia art. 124 § 2 w zw. z art. 125 § 3 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie przedstawia własnej oceny organu w świetle konkretnych przepisów prawa, a jedynie cytuje i powiela zarzuty zawarte w protokole ostatniej wizytacji, co jest sprzeczne z wymogiem przedstawienia przez organ własnego stanowiska i podania motywów tego stanowiska.

Skarżący w skardze odniósł się także do zarzutów nr 1, 2, 3, 4, 7 i 10 zawartych w uchwale I instancji.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Notarialna podtrzymała argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2008 r. skarżący uzupełnił skargę. Ponownie wskazał na stronniczość członków organu I instancji w stosunku do swojej osoby, wskazując na szereg działań dotyczących jego osoby. Podniósł fakt przeprowadzenia wizytacji przez Sąd Apelacyjny, które zakończyły się pozytywną oceną jego pracy na stanowisku notariusza. Ponadto wskazał, iż uchwała rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie negatywnej oceny jego działalności jako podstawę przyjmuje i wywodzi rozstrzygnięcie z wyników i ocen wizytacji dokonanej przez W. B. i R. G. Jednocześnie te same osoby już jako członkowie Rady brali udział w powzięciu tej uchwały, czyli sami rozpatrywali zasadność oceny swojej wizytacji. Skarżący załączając odpis z protokołu z posiedzenia Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. potwierdzający fakt uczestniczenia w nim Wiceprezesa Rady R. G. i W. B., podkreślił iż uzyskał go dopiero w dniu 25 maja 2008 r., gdyż z uchwał doręczonych przez Radę stronom nie wynikało, kto brał udział w posiedzeniu i w jaki sposób podjęto uchwałę. Skarżący wskazał, iż także w posiedzeniu Rady, w dniu [...] sierpnia 2007 r. na którym podjęto uchwałę I instancji, brał udział R. G. Zdaniem K. R. ww. Wiceprezes Rady powinien być wyłączony z mocy prawa od prac nad tą uchwałą.

Skarżący ponownie wskazał na fakt podpisania uchwały II instancji przez Prezesa Rady, podnosząc dodatkowo, iż strona winna otrzymać decyzję administracyjną zawierającą wszystkie jej elementy przewidziane w k.p.a. oraz w przepisach ustaw szczególnych (art. 107 § 2 k.p.a.), a do istotnego elementu każdej decyzji trzeba zaliczyć także podpis osoby (lub osób w przypadku organów kolegialnych) uprawnionej do wydania decyzji. Art. 109 § 1 k.p.a. nie zwalnia z obowiązku doręczenia stronie oryginału decyzji, a tym bardziej nie wprowadza zróżnicowania w doręczeniu decyzji przez organ jednoosobowy czy organ kolegialny.

Na wezwanie Sądu organ nadesłał:

- uchwały Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia: [...] listopada 1997 r., [...] października 1998 r., [...] maja 2001 r., [...] sierpnia 2004 r. zawierające negatywne oceny działalności skarżącego,

- protokoły z wizytacji kancelarii notarialnej skarżącego przeprowadzone w latach: 2004, 2000, 1998 oraz 1997,

- sprawozdanie z wizytacji kancelarii notarialnej w 1999 r. przeprowadzonej przez sędziego Sądu Apelacyjnego w [...],

- protokół z czynności notarialnych skarżącego przeprowadzonych w 2002 r. przez sędziego wizytatora Sądu Apelacyjnego w [...],

- uchwałę Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] w sprawie zasad przeprowadzania wizytacji i lustracji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, stwierdzić należy, że skarga jest uzasadniona bowiem przy jej wydaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 16 § 3 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 42 poz. 369 z późn. zm.) Minister Sprawiedliwości może odwołać notariusza, który uzyskał dwie ujemne oceny w wyniku kolejnych wizytacji przeprowadzonych przez wizytatora samorządu notarialnego lub właściwy organ Ministra Sprawiedliwości. Odwołanie następuje po zasięgnięciu opinii rady właściwej izby notarialnej, wydanej na wniosek Ministra Sprawiedliwości, w terminie miesiąca od daty wpływu wniosku.

Z treści powołanego przepisu Prawa o notariacie wynika, iż opinia winna być wydana w przedmiocie odwołania notariusza.

Organ samorządu notarialnego współdziałający w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez właściwy organ (Minister Sprawiedliwości) działa na zasadach określonych w art. 106 k.p.a. Przepis art. 106 k.p.a. ma zastosowanie wówczas, gdy inny przepis prawa (w tym przypadku art. 16 § 3 Prawa o notariacie) uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. Na organie współdziałającym w postępowaniu właściwym ciążą wszystkie obowiązki wynikające z przepisów procesowych (vide glosa J. Borkowski do wyroku NSA z dnia 20 listopada 1997 r., V SA 2699/96, OSP 1999/3/56).

Należy podkreślić, iż organ współdziałający nie jest organem prowadzącym postępowanie w sprawie zasadniczej (odwołania ze stanowiska notariusza). Zarzuty, które skarżący stawia wobec postępowania zawisłego przed Ministrem Sprawiedliwości, jako organu właściwego do wydania decyzji w sprawie, nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Sąd pomimo podniesienia tych zarzutów w skardze na postanowienie opiniujące notariusza. Zarzuty te mogą być podniesione w odwołaniu od decyzji Ministra Sprawiedliwości, ew. w skardze od ostatecznej decyzji Ministra.

Zaskarżona uchwała "pozytywnie opiniuje wszczęcie przez Ministra Sprawiedliwości postępowania w sprawie odwołania ze stanowiska notariusza", co sugeruje, iż przedmiotem współdziałania z organem administracji publicznej jest samo wszczęcie postępowania, które jak wynika z zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 26 lipca 2007 r. wszczął Minister Sprawiedliwości.

W ustawie – Prawo o notariacie brak jest przepisów, które określają z czyjej inicjatywy wszczyna się postępowanie w sprawie odwołania notariusza ze stanowiska. W zawiadomieniu wprawdzie wskazano, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Rady Izby Notarialnej w [...] co nie wyklucza, iż postępowanie w sprawie odwołania notariusza może być wszczęte z inicjatywy samego Ministra Sprawiedliwości.

W przedmiotowej sprawie organ samorządu notarialnego był jednocześnie inicjatorem wszczęcia postępowania a następnie organem, który pozytywnie opiniuje wszczęcie tego postępowania.

Z treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały (opinii) wynika, iż negatywna opinia o notariuszu została oparta na ujemnych ocenach uzyskanych w wyniku dwóch ostatnich wizytacji przeprowadzonych w 2003 i 2007 roku. W uzasadnieniu uchwały organu I instancji powtórzono 11 z 12 zarzutów z zalecenia powizytacyjnego z wizytacji z 2007 r. Krajowa Rada Notarialna utrzymując zaskarżoną uchwałę Rady Izby Notarialnej powołała się - cytując obszerne fragmenty uchwały Rady Izby Notarialnej w [...] z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] w sprawie zasad przeprowadzania wizytacji i lustracji – na zatwierdzoną przez Zespół Wizytacyjny ocenę działalności wizytowanego notariusza.

Powołana wyżej uchwała w rozdziale 4 – "Zespół Wizytacyjny" określa uprawnienia i tryb postępowania Zespołu Wizytacyjnego w odniesieniu do przeprowadzonej wizytacji oraz w rozdziale 5 "Obowiązki wizytowanego notariusza", w § 32 uprawnienie notariusza do ustosunkowania się do postawionych mu zarzutów, wskazanych w protokole z wizytacji.

W aktach administracyjnych przesłanych Sądowi znajduje się kopia zarządzenia powizytacyjnego ale nie podpisana (nie wydana) przez Zespół Wizytacyjny, zgodnie z treścią § 15 i § 26 cyt. uchwały z [...] lutego 1998 r.

Jednocześnie z akt sprawy wynika, iż wizytowany notariusz w piśmie z dnia 18 kwietnia 2007 r. oraz w piśmie z dnia 3 września 2007 r. kwestionował postawione zarzuty Należy podkreślić, iż skarżący nie zgadzał się z postawionymi zarzutami jeszcze przed wydaniem piątej ujemnej oceny (uchwała z dnia [...] czerwca 2007 r.). Zarzuty odnośnie nierozpatrzenia złożonych pism skarżący zawarł również w skardze.

W tej sytuacji, organ oparł swoją opinię o notariuszu na podstawie niezweryfikowanych zarzutów, nie rozpoznał w całości złożonego zażalenia, wbrew treści zażalenia (skarżący w zażaleniu odwoływał się do nierozpoznanego pisma z dnia 18 kwietnia 2007 r., w którym podnosił, iż 30% treści protokołu mija się z prawdą) uznał, iż skarżący nie kwestionuje samego faktu wystąpienia wspomnianych naruszeń, stwierdzając ogólnikowo, iż "żadnego z tych argumentów nie sposób uznać za relewantny w przedmiotowej sprawie".

Organ ma obowiązek przeprowadzenia postępowania zgodnie z wymogami procedury i dokonania oceny zgłoszonych dowodów, wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oraz ustalenie stanu faktycznego, który stanowi podstawę rozstrzygnięcia (art. 7, 77 §1 i 107 § 3 k.p.a.), natomiast zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę w jej całokształcie. Ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie podniesione przez stronę żądania i argumenty oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Organy uchybiły wskazanym przepisom naruszając ponadto zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).

Sąd uznał, że naruszenie wyżej wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi decyzja lub postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy, wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może mieć absolutnej pewności, jaki wpływ na wydanie rozstrzygnięcia o określonej treści miało naruszenie przepisów proceduralnych (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 813/06, LEX nr 254833).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że uchylone uchwały nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, zaś o kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.