Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1133/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25b  ust. 1 pkt 1 ust. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 361
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Tomasz Adamczyk (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. B.-N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1133/17

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. ustalającą J. B.-N. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w wysokości 58.878,00 zł od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 78.504,00 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia [...] r. ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. powołując się na art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16.01.2015r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26.07.1991 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 251) oraz art.25 b ust. 1 pkt 1 ust. 4, art.25b ust.2, art.25d, art.25e, art 25g ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zmianami nadanymi ustawą zmieniającą) i orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09 oraz z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt P 49/13 podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym nieujawnionych źródeł przychodów, aby dana wersja zdarzeń uznana być mogła za uprawdopodobnioną, a poszczególne okoliczności za mogące realnie zaistnieć - argumentacja, w ramach której są one wykazywane winna być wsparta na dającym się zweryfikować materiale faktycznym i nie może ona budzić istotnych wątpliwości.

Mając na uwadze powyższe wyjaśniono, ze organ I instancji wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2012, w związku z zakupem trzech samochodów osobowych za łączną kwotę przekraczającą 45.000,00 zł. W toku prowadzonego postępowania ustalono, iż pozostając we wspólności majątkowej z mężem R. N..

Organ I instancji wyliczył przypadający na skarżącą dochód nieznajdujący pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzący ze źródeł nieujawnionych, w kwocie 78.504,25 zł. Od tego dochodu ustalono zryczałtowany podatek dochodowy za rok 2012 w wysokości 58.878,00 zł.

Odnosząc się do zgromadzonego materiału dowodowego przypomniano, iż organ I instancji za wiarygodne uznał oświadczenie skarżącej dotyczące posiadania wspólnie z mężem na dzień 1 stycznia 201 2r. oszczędności w wysokości 45.000,00 zł. Kwota tych oszczędności powiększa wysokość środków uzyskanych w 1 okresie 2012 roku, tj. od dnia 01.01.2012r. do dnia 08.02.2012r. Uznano, również, że organ I instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w tym zakresie wzywając skarżącą i męża do udzielenia informacji na temat źródeł pochodzenia ww. oszczędności. Z uwagi na potwierdzenie faktu wypłacenia mężowi skarżącej diet i ryczałtów za noclegi, pomimo braku szczegółowej dokumentacji księgowej w tym zakresie (próba uzyskania dokumentów od byłego pracodawcy została podjęta zarówno przez męża, jak i przez organ I instancji), Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał fakt zgromadzenia oszczędności na dzień1 stycznia 2012r. w pełnej powołanej przez skarżących wysokości, tj. 45.000,00 zł.

Za nietrafiony uznano zarzut odwołania, co do ustalenia kosztów utrzymania rodziny na podstawie średnich statystycznych wartości przez pryzmat minimum socjalnego. Wskazano, że organ I instancji i dał wiarę oświadczeniom małżonków N. i do rozliczeń kosztów utrzymania rodziny przyjął kwotę 800.00 zł miesięcznie a nie wartości statystyczne, jak wskazuje argumentacja odwołania. Organ z korzyścią dla skarżącej przyjął wartości kosztów wskazane w złożonych oświadczeniach.

Natomiast w rozliczeniu przychodów roku 2012 organ I instancji nie uwzględnił środków pieniężnych, które zgodnie z oświadczeniem z dnia 21.05.2015 r. miały zostać przekazane mężowi gotówką w listopadzie i grudniu 2012 r. w związku z zakupem samochodów z USA wraz z częściami zamiennymi oraz późniejszą rezygnacją z zakupu tych części, już po przekazaniu przelewów sprzedawcy.

Wyjaśniono, że pismem z dnia 25.04.2017 r. wezwano skarżącą do przedstawienia dokumentów i danych osoby przekazującej gotówką środki pieniężne tytułem zwrotu kwot wpłaconych na poczet zakupu części do nabytych samochodów osobowych oraz do wskazania danych osobowych świadków, mogących potwierdzić powołaną okoliczność. W piśmie z dnia 11.05.2017r. skarżąca wyjaśniła (wspólnie z mężem), iż nie są w stanie ani wskazać świadków, ani przedłożyć żadnych dokumentów, gdyż nie posiadają takowych. Pieniądze mąż miał odebrać wraz z zakupionymi samochodami, nie otrzymując od osoby przekazującej żadnych pokwitowań. Mąż nie prosił o jakikolwiek dokument, gdyż najważniejsze było wtedy odzyskanie swoich pieniędzy.

Organ odwoławczy przypomniał, że analiza historii rachunku bankowego w Banku A SA potwierdza przekazanie przelewów w listopadzie 2012 r. na rzecz kontrahentów z USA za zakup trzech samochodów oraz części.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odmawiające wiarygodności twierdzeniu o zwrocie pieniędzy za części, ponieważ skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie tego zwrotu, nie wskazała żadnych świadków, nawet w przybliżeniu nie podała kwoty zwróconych pieniędzy. Zestawienia operacji bankowych nie zawierają informacji na temat jakiekolwiek zwrotu pieniędzy za części. Zauważono, że skarżąca nie tylko nie udowodniła tej okoliczności, ale nawet jej nie uprawdopodobniła. Organ podatkowy nie znalazł zatem żadnych podstaw do uznania przedstawionych twierdzeń za wiarygodne.

W oświadczeniu majątkowym złożonym na dzień 31.12.2012 r. w rubryce "Środki pieniężne inne (gotówka)" skarżąca wykazała wspólnie z mężem kwotę 46.590.00 zł. mającą pochodzić ze sprzedaży samochodu Lexus [...] oraz z poczynionych oszczędności. Ponieważ z analizy uzyskanych przychodów i dokonanych wydatków wynika, iż na koniec 2012 roku nie skarżąca mogła razem z mężem zgromadzić żadnych oszczędności z ujawnionych źródeł przychodów, gdyż ustalono nadwyżkę wydatków (kosztów) nad przychodami w wysokości -12.410,45 zł dzień 29.11.2012r. i - 98.008,03 zł na dzień 31.12.2012r., organ l instancji uznał, iż zgromadzona gotówka w kwocie 46,590,00 zł musiała pochodzić ze źródeł nieujawnionych.

Organ odwoławczy i w tej materii podzielił stanowisko organu I instancji uznając dokonane ustalenia za prawidłowe

Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż prawidłowo wyliczone dla skarżącej przez organ I instancji zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2012 wynosi 58.878,00 zł od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.

W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie podjęto wszelkie działania zmierzające do zebrania dowodów i wyjaśnienia sprawy (art. 180 Ordynacji podatkowej) oraz rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 ww. ustaw)7). Materiał oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny (art. 191 ww. ustawy), umożliwiając Stronie czynny udział w postępowaniu i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów (art. 123 § l, art. 192, art. 200 ww. ustawy).

Na decyzję Dyrektora Izby Administracji w Ł. z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.,

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 25d, art. 25c i art. 25b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w szczególności poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na ustaleniu podstawy opodatkowania w zakresie dochodów nieujawnionych pomimo braku wystąpienia nadwyżek wydatków nad przychodami oraz nieuzasadnione przyjęcie, że w badanym okresie powstał dochód nieujawniony i obowiązek podatkowy z tytułu dochodów nieujawnionych;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 120,121,122,123,124,187 § 1,191,192,200 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez:

– naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych poprzez prowadzenie postępowania w sposób mający jedynie udowodnić posiadanie przez Stronę dochodów nieujawnionych;

– uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym twierdzenia o braku dowodów zwrotu pieniędzy za niezakupione części samochodowe;

– przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na wydaniu rozstrzygnięcia w danej sprawie na podstawie części materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności faktycznych przemawiających na korzyść Strony;

– rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść Strony;

– naruszenie zasady, zgodnie z którą okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

– poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego (decyzji, która w przeważającej mierze ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i zmierzający do potwierdzenia słuszności zastosowania przepisów stanowiących podstawę do wydania decyzji;

– posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, które w ocenie organu miały doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o podjętą na początku postępowania tezę, jakoby Strona nie posiadała przychodów pozwalających na sfinansowanie poniesionych wydatków.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik stwierdził, iż:

a) organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, gdyż nie przeprowadził własnego, odrębnego postępowania i nie ustalił we własnym zakresie stanu faktycznego oraz nie dokonał wykładni prawa, uznając ustalenia organu I instancji za prawidłowe;

b) decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. w swej osnowie zawiera jeden przepis prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 pkt l Ordynacji podatkowej, który nie rozstrzyga o żadnych prawach, ani o obowiązkach podatkowych, stanowi tylko podstawę do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Zdanie strony powołanie podstawy prawnej powinno polegać na dokładnym wskazaniu ściśle określonych przepisów według stanu prawnego z daty wydania decyzji, a także aktu normatywnego i źródła jego publikacji. W decyzji organu odwoławczego zabrakło przepisu prawa materialnego, co oznacza, że decyzja jest wadliwa.

Ponadto do skargi załączono 3 kserokopie dokumentów, mających potwierdzać zwrot środków pieniężnych od kontrahentów z USA za rezygnację z zakupu części zamiennych do nabytych samochodów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenia podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Organy podatkowe swoje rozstrzygnięcia oparły na przepisach art. 25b ust. 1 u.p.d.f. Zgodnie z tym przepisem, za przychody, o których mowa w art. 20 ust. 1b (nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nieujawnionych), uważa się przychody:

1) nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach obejmujące przychody ze źródeł wskazanych przez podatnika, ujawnione w nieprawidłowej wysokości,

2) ze źródeł nieujawnionych obejmujące przychody ze źródeł niewskazanych przez podatnika i nieustalonych przez organ podatkowy

- w kwocie odpowiadającej nadwyżce wydatku nad przychodami (dochodami) opodatkowanymi lub przychodami (dochodami) nieopodatkowanymi, uzyskanymi przed poniesieniem tego wydatku.

Zgodnie z art. 25b ust. 4 u.p.d.f., za przychody (dochody) nieopodatkowane uznaje się wartości pozostające w dyspozycji podatnika przed poniesieniem wydatku, których pochodzenie zostało ustalone co do tytułu, kwoty i okresu uzyskania, oraz które:

– były wolne od podatku lub zwolnione od opodatkowania na podstawie przepisów ustawy innych niż przepisy niniejszego rozdziału lub przepisów odrębnych ustaw albo;

– nie podlegały opodatkowaniu na podstawie przepisów ustawy innych niż przepisy niniejszego rozdziału lub przepisów odrębnych ustaw albo;

– były objęte obowiązkiem podatkowym w zakresie właściwego podatku, jednak zobowiązanie podatkowe nie powstało albo wygasło wskutek zaniechania poboru podatku, umorzenia zaległości podatkowej, zwolnienia z obowiązku zapłaty podatku lub przedawnienia.

W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionuje ani wysokości wydatków jakie poniosła w 2012 r., ani wysokości dochodów jakie uzyskała w tym roku podatkowym.

Kwestią sporną jest natomiast to, czy kontrahenci męża podatniczki dokonali w tym roku zwrotu części poniesionych przez niego wydatków. Ponadto w skardze akcentuje się, że organy podatkowe nie uwzględniły oszczędności małżonków w kwocie 45 000 zł, pochodzących z wypłaconych stronie pieniędzy za delegacje służbowe z lat 2009–2011. Pełnomocnik zwraca też uwagę, że organy, przy wyliczaniu oszczędności z lat wcześniejszych, uwzględniły koszty statystyczne, mimo że strona korzystała z pomocy rodziców żony podatnika i zadeklarowała niższe koszty utrzymania.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do środków, którymi małżonkowie N. mogli dysponować na początku 2012 r., organ odwoławczy trafnie zauważył, że wszystkie okoliczności podniesione w skardze – wbrew temu co podnosi pełnomocnik skarżącego – zostały uwzględnione po myśli strony.

Organy podatkowe, co wynika wprost z wydanych przez nie decyzji, przyjęły za udowodnione, że małżonkowie N. dysponowali oszczędnościami z lat poprzedzających badany okres, w zadeklarowanej przez podatnika kwocie 45 000 zł. Organy dały przede wszystkim wiarę prokurentowi spółki A, który potwierdził zatrudnienie skarżącego w tej spółce w charakterze kierowcy oraz fakt wypłaty diet i ryczałtów za noclegi za zagraniczne delegacje. Wskazane przez prokurenta kwoty pozwoliły zasadnie przyjąć, że skarżący mógł z tego tytułu uzyskać wskazaną przez siebie kwotę 45 000 zł. Jednocześnie ustalono, że kwota ta mogła zostać zaoszczędzona przez stronę, skoro z analizy zgromadzonych dowodów wynikało, że małżonkowie N. mogli osiągnąć w latach poprzedzających 2012 r. nadwyżkę dochodów nad wydatkami. W tym zakresie – wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony – wyraźnie przyjęto obniżone (w stosunku do statystycznych) koszty utrzymania podatnika i jego żony.

W tej sytuacji przyjęcie przez organy podatkowe, że 1 stycznia 2012 r. małżonkowie N. dysponowali oszczędnościami w wysokości 45 000 zł, było w pełni uprawnione.

Przechodząc do kwestii zwrotu w 2012 r. części środków, które podatniczka wraz z mężem przeznaczyła na nabycie części zamiennych do zakupionych samochodów, podzielić należy stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej co do tego, że podatniczka nie tylko nie udowodniła, ale nawet nie uprawdopodobniła tego faktu.

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 25g ust. 1 u.p.d.f., w toku postępowania podatkowego albo w toku kontroli celno-skarbowej ciężar dowodu w zakresie wykazania przychodów (dochodów) opodatkowanych lub przychodów (dochodów) nieopodatkowanych stanowiących pokrycie wydatku spoczywa na podatniku.

Z kolei w ust. 3 tego artykułu ustawodawca określił, że jeżeli w toku postępowania podatkowego albo w toku kontroli celno-skarbowej podatnik nie udowodni uzyskania przychodów (dochodów) opodatkowanych lub przychodów (dochodów) nieopodatkowanych, o których mowa w art. 25b ust. 4 pkt 3, stanowiących pokrycie wydatku i nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego w stosunku do tych przychodów (dochodów), to ich uzyskanie podatnik może uprawdopodobnić.

W przypadku nieudowodnienia lub nieuprawdopodobnienia przychodów (dochodów), o których mowa w zdaniu pierwszym, przychody (dochody) te uznaje się za przychody, o których mowa w art. 25b ust. 1.

Skarżąca w postępowania podatkowego twierdziła, że już po dokonaniu zapłaty za samochody oraz części zamienne do nich, jej mąż zrezygnował z zakupu tych części i w listopadzie oraz grudniu 2012 r. otrzymał zwrot w gotówce pieniędzy za te części. Organ pierwszej instancji wzywał podatnika do przedstawienia dokumentów i danych osoby przekazującej gotówką ww. środki pieniężne oraz do wskazania danych osobowych świadków, mogących potwierdzić tę okoliczność. W odpowiedzi małżonkowie N. wyjaśnili, że nie są w stanie wskazać świadków, ani też przedłożyć żadnych dokumentów potwierdzających otrzymanie pieniędzy, ponieważ dokumentów takich nie posiadają. Pieniądze mąż podatniczki miał odebrać wraz z zakupionymi samochodami, bez pokwitowania. W toku postępowania strona skarżąca miała podejmować wysiłki w celu uzyskania potwierdzenia otrzymania gotówki, jednak do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie przedstawiono żadnych dokumentów.

W tej sytuacji za w pełni uprawnione należy przyjąć stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej co do odmowy uznania za wiarygodne twierdzeń o zwrocie ww. środków. Skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania podatkowego żadnych dowodów na potwierdzenie zwrotu, nie wskazał żadnych świadków, a nawet w przybliżeniu nie podał kwoty zwróconych pieniędzy. Z zestawienia operacji na rachunku bankowym podatnika w Banku A SA nie wynika, że otrzymała zwrot pieniędzy za części. Są tam natomiast informacje na temat przelewów na rzecz sprzedawców za zakup samochodów i części do tych samochodów.

Zarzuty zawarte w skardze co do naruszenia w tym zakresie przepisów postępowania podatkowego, w zakresie gromadzenia materiału dowodowego oraz jego oceny są bezzasadne. Organy podatkowe podjęły wszystkie możliwe działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. W szczególności organy wezwały podatnika do przedstawienia dowodów potwierdzających fakt otrzymania gotówki. Podatniczka nie przedstawiła jednak żadnych dowodów. Wskazać należy, że do udowodnienia uzyskania określonych środków nie wystarcza jedynie powołanie się na otrzymanie takich środków. Gołosłowne, niepoparte racjonalną argumentacją, wskazywanie jedynie na pewne okoliczności, nie stanowi udowodnienia określonego faktu.

W niniejszej sprawie skarżąca poprzestała tylko na oświadczeniu, że w listopadzie i grudniu 2012 r. mąż otrzymał pewne, bliżej zresztą nieokreślone środki pieniężne w gotówce. W ocenie sądu organy podatkowe trafnie przyjęły, że gołosłowne twierdzenie podatnika o otrzymanych środkach, nie może stanowić dowodu otrzymania tych środków.

W ocenie sądu ocena materiału dowodowego w powyższym zakresie, zawarta w zaskarżonej decyzji, jest logiczna i spójna oraz mieści się w zasadzie swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. Swobodna ocena dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Istotny staje się zatem tzw. punkt widzenia, który w rozpatrywanej sprawie jest przejrzysty i klarowny.

Organy podatkowe podjęły w niniejszej sprawie wszelkie działania zmierzające do zebrania dowodów i wyjaśnienia sprawy oraz rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Materiał oceniono zgodnie z zasadą swobodnej oceny, umożliwiając stronie czynny udział w postępowaniu i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, stosownie do wymogów jakie stawia decyzji organu podatkowego art. 210 § 4 O.p.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia postępowania podatkowego art. 120–124, art. 187 § 1, art. 191–192, art. 200 i art. 210 § 4 O.p. okazały się zatem bezzasadne. Bezzasadne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty te były jedynie pokłosiem zasadniczej tezy, prezentowanej przez pełnomocnika strony, o niewłaściwym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy.

Odnosząc się na zakończenie do załączonych do skargi kserokopii trzech dokumentów, mających potwierdzać zwrot środków pieniężnych za rezygnację z zakupu części zamiennych do nabytych samochodów, zauważyć przede wszystkim należy, że tylko jeden z nich dotyczy 2012 r. Ponadto zgodzić się należy z organem odwoławczym, że przedstawienie tych dokumentów dopiero w postępowaniu przed sądem było spóźnione. Zauważyć należy, że o potrzebie pozyskania tych dokumentów strona wiedziała już w połowie 2015 r., a mimo to odpowiednie działania podjęła dopiero dwa lata później, już po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Z akt administracyjnych wynika, że podatnik nie informował organu odwoławczego o tym, że wystąpił do kontrahentów z prośbą o przesłanie potwierdzenia wypłaty gotówki. Trudno w tej sytuacji stawiać organom podatkowym zarzut naruszenia zasad gromadzenia i oceny materiału dowodowego.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), skargę oddalono.

E.B.