Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 675/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 pkt 12, art. 40 ust. 4 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1342
law: Ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t. j.)
article: art. 105  par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145  par. 1 ust. 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Domagalska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi P. K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza 1) uchyla zaskarżoną uchwałę; 2) zasądza od Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz skarżącego P. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest uchwała Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej

z 11 maja 2022 r. nr [...] w sprawie uchylenia uchwały nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w W. z 17 listopada 2021 r. w sprawie odmowy przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza, odmowy wpisania na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w W. oraz odmowy wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów Okręgowej Izby Lekarskiej, a także odmowy wydania dokumentu "Prawo wykonywania zawodu lekarza" oraz umorzenia postępowania I instancji. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej jako "kpa"), art. 39 ust. 1 pkt 12 i art. 40 ust. 4 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r.

o izbach lekarskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 1342 z późn. zm., dalej jako "ustawa o izbach lekarskich") oraz uchwały nr [...] Naczelnej Rady Lekarskiej z 12 lutego 2010 r.

w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej.

Zaskarżona uchwała zapadła w następującym stanie faktycznym.

P. K. (dalej jako "wnioskodawca", "strona", "skarżący"), obywatel Ukrainy, w dniu 22 października 2021 r. wystąpił do Okręgowej Rady Lekarskiej

w W. (dalej jako "ORL" lub "organ I instancji") z wnioskiem o przyznanie warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza/lekarza dentysty, na podstawie decyzji Ministra Zdrowia nr [...] z 24 września 2021 r., a w związku

z powyższym również o wpisanie na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej

w W. i wpis do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów Okręgowej Izby Lekarskiej w W. oraz wydanie dokumentu "Prawo wykonywania zawodu lekarza". Do wniosku załączone zostały następujące dokumenty: ww. decyzja Ministra Zdrowia, oświadczenie z 3 sierpnia 2021 r. o zdolności do czynności prawnych, pełnomocnictwo dla adwokata T. [...] C. z 29 września 2021 r., dyplom specjalisty C17 nr [...] wraz z tłumaczeniem przysięgłym, zaświadczenie z archiwum poświadczające odbycie studiów w Państwowej Instytucji Kształcenia Wyższego Ukrainy - Ukraińska Medyczna Akademia Stomatologiczna, suplement do dyplomu [...] nr [...] z 22 czerwca 2017 r. wraz z tłumaczeniem przysięgłym; legitymacja nr [...] - potwierdzająca uzyskanie kwalifikacji w specjalności Medycyna Stanów Nagłych wraz z tłumaczeniem przysięgłym; wyciąg z książeczki pracy AM nr [...] wraz z tłumaczeniem przysięgłym; Certyfikat nr [...] - potwierdzający uzyskanie tytułu specjalisty w specjalności Medycyna Stanów Nagłych wraz z tłumaczeniem przysięgłym; promesa zatrudnienia przez Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej w K. z 7 czerwca 2021 r.; zaświadczenie z Ukraińskiej Medycznej Akademii Stomatologicznej wraz z tłumaczeniem przysięgłym; zaświadczenie o niekaralności wraz z tłumaczeniem przysięgłym; oświadczenie o niekaralności; zaświadczenie o uczestniczeniu w kursie języka polskiego - 80 godzin, poziom średniozaawansowany wraz z oświadczeniem o znajomości języka polskiego, orzeczenie o stanie zdrowia, dokument tożsamości, 2 zdjęcia.

Organ I instancji skierował do pełnomocnika wnioskodawcy zaproszenie na posiedzenie Zespołu ds. weryfikacji znajomości języka polskiego. Wnioskodawca poddał się weryfikacji znajomości języka polskiego w postępowaniach dotyczących przyznawania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza/lekarza dentysty, lekarzowi/lekarzowi dentyście, który uzyskał kwalifikacje zawodowe poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej. Prace zespołu zostały podzielone na dwie części: część ustna (tj. poprawność czytania i rozumienia tekstu drukowanego) oraz część pisemna (tj. sprawdzenie sformułowania pytań i wypowiedzi w języku polskim na podstawie przeczytanego tekstu). Ilość możliwych do uzyskania punktów wynosiła 22 punkty, przy czym wymagane minimum do zaliczenia weryfikacji dla części ustnej wyniosło więcej niż 6 punktów, natomiast dla części praktycznej więcej niż 8 punktów. Wnioskodawca natomiast uzyskał jedynie 1 punkt z części ustnej oraz 2 punkty z części praktycznej. Wnioskodawca został poinformowany, że weryfikacja języka polskiego nie jest równoznaczna ze zdaniem egzaminu przed Naczelną Radą Lekarską.

Zespół do spraw weryfikacji znajomości języka polskiego w postępowaniach dotyczących przyznawania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza/lekarza dentysty, lekarzowi/lekarzowi dentyście, który uzyskał kwalifikacje zawodowe poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej stwierdził, że wnioskodawca nie posiada wystarczającej znajomości języka polskiego, w stopniu umożliwiającym wykonywanie zawodu lekarza. W związku zaś z powyższym, organ I instancji

w uchwale nr [...] z 17 listopada 2021 r. stwierdził, że wniosek nie mógł być pozytywnie rozpoznany z uwagi na negatywny wynik weryfikacji znajomości języka polskiego.

Pismem z 10 grudnia 2021 r. wnioskodawca działając poprzez swojego pełnomocnika złożył odwołanie od uchwały organu I instancji, zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 7 ust. 6 w zw. z art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 6a ustawy o wykonywaniu zawodu lekarza i lekarza dentysty polegający na zaniechaniu weryfikacji znajomości języka polskiego przez NRL i oparciu zaskarżonej uchwały na pozaustawowych środkach dowodowych,

- art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy o wykonywaniu zawodu lekarza

i lekarza dentysty polegający na pozbawieniu mocy dowodowej oświadczenia odwołującego się o znajomości języka polskiego,

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że odwołujący się posługuje się językiem polskim w stopniu podstawowym, podczas gdy odwołujący się posługuje się językiem polskim w stopniu dobrym, wystarczającym do wykonywania świadczeń zdrowotnych,

- art. 10 kpa w zw. z art. 77 kpa polegające na oparciu rozstrzygnięcia o wniosek Komisji ds. Rejestracji Lekarzy, który nie został dopuszczony i przeprowadzony jako dowód w sprawie oraz niepoinformowaniu pełnomocnika odwołującego się o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, co stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym,

- art. 80 kpa w zw. z art. 77 § 4 kpa polegające na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego oraz że dla oceny znajomości języka polskiego odwołującego się należało dopuścić i przeprowadzić dowód z opinii biegłego językoznawcy,

- art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 kpa poprzez przekroczenie granic uznaniowości, podczas gdy przesłanka znajomości języka polskiego jest badana w postępowaniu przed Ministrem Zdrowia,

- art. 79a § 1 kpa w zw. z art. 8 § 1 kpa poprzez wydanie zaskarżonej uchwały bez wskazania przesłanek zależnych od odwołującego się,

- art. 7 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego ze słusznym interesem obywateli oraz interesem społecznym;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 3-5 i 7 ustawy

o wykonywaniu zawodu lekarza i lekarza dentysty polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu, gdyż w postępowaniu przed ORL oceniane jest spełnienie przesłanek: posiadania pełnej zdolności do czynności prawnej, stanu zdrowia, nienagannej postawy etycznej, legitymowania się dyplomem spełniającym warunki określone przepisami prawa,

- art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9 i 10 ustawy o wykonywaniu zawodu lekarza i lekarza dentysty w zw. z art. 25 pkt 4 w zw. z art. 5 pkt 3b, art. 6 ust 1 i art 25 pkt 12 ustawy

o izbach lekarskich w zw. z art. 14hb ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem CON/ID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych polegającym na niewłaściwym zastosowaniu, gdyż właściwe zastosowanie ww. przepisów powinno skutkować podjęciem przez ORL uchwały w całości uwzględniającej żądanie odwołującego się.

W efekcie strona wniosła o pozytywne rozpoznanie wniosku, ewentualnie uchylenie uchwały organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ORL.

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Prezydium NRL") rozpatrując przedmiotowe odwołanie, we wskazanej na wstępie niniejszego uzasadnienia uchwale zauważyło, że Minister Zdrowia decyzją z 24 września 2021 r., nr [...] udzielił stronie zgody na wykonywanie zawodu lekarza

w podmiocie leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19, przez okres 5 lat od dnia wydania dokumentu "Prawo wykonywania zawodu lekarza", o którym mowa w art. 7 ust. 13 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U z 2021 r. poz. 790, zwanej dalej ustawą "ozlild") z zastrzeżeniem, że przez ww. okres zatrudnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wykonywać będzie zawód pod nadzorem lekarza posiadającego specjalizację II stopnia lub tytuł specjalisty.

Organ odwoławczy wskazał, że w związku ze zniesieniem od 1 kwietnia 2022 r. wyodrębniania podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19, a co za tym idzie w związku z brakiem możliwości wykonania decyzji Ministra Zdrowia zawierającej zgodę na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na wykonywanie zawodu lekarza dentysty na podstawie art. 7 ust. 9 i 10 ustawy ozlild postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Stosownie do treści art. 7 ust. 13 ustawy ozlild okręgowa rada lekarska przyznaje warunkowe prawo wykonywania zawodu na podstawie decyzji ministra zdrowia, o której mowa w art. 7 ust. 12 tej ustawy. Podstawą do przyznania tego prawa przez okręgową radę lekarską powinna być decyzja ministra, która obecnie jest bezprzedmiotowa, albowiem wyraża zgodę na pracę w podmiotach, które obecnie nie istnieją w systemie ochrony zdrowia. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrok z 6 marca 2013 r., sygn. II SA/GI 1392/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1305644). W rozpatrywanym przypadku bezprzedmiotowość sprawy wynika z braku materialnoprawnych podstaw do wydania decyzji administracyjnej przez Prezydium NRL w zakresie żądania strony, braku stanu faktycznego odpowiadającego hipotezie normy art. 7 ust. 9, 10 oraz 15 ustawy ozlild, czyli przedmiotu sprawy administracyjnej (bezprzedmiotowość wynikająca z przesłanki przedmiotowej). Przedmiot postępowania istnieje wtedy, gdy istnieje sprawa administracyjna załatwiana w tej formie działania, a zatem gdy obowiązujący przepis prawa tworzy podstawę do wydania decyzji konkretyzującej prawa i obowiązki podmiotu spoza struktur administracji publicznej, z uwagi na to że podmiot znalazł się w sytuacji faktycznej przewidzianej w normie prawnej tworzącej podstawę do działania organu administracji publicznej w tej właśnie formie (por. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r. sygn. akt III OSK 3007/21). W związku z powyższym, postępowanie wszczęte na wniosek złożony przez stronę jako bezprzedmiotowe należy umorzyć w całości.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że niezależnie od powyższego, wniosek strony nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. Przytoczył treść art. 7 ust. 9, art. 7a ustawy ozlild oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 czerwca 2009 r. w sprawie zakresu znajomości języka polskiego w mowie i piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz egzaminu ze znajomości języka polskiego, niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2181, dalej jako "rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 czerwca 2009 r."). W ocenie

organu odwoławczego z powyżej przytoczonych przepisów wprost wynika obowiązek NRL do przeprowadzania, m. in. obywatelom państw innych niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, egzaminów z języka polskiego. Racjonalny ustawodawca ma bowiem świadomość, że aby dobrze wykonywać swój zawód lekarz musi we właściwy sposób komunikować się z pacjentem. Kontakt lekarza z pacjentem to specyficzny stosunek społeczny, mający na celu zaspokajanie jego znaczących dla życia i zdrowia potrzeb. Tym samym nie jest dopuszczalny taki standard komunikacji, w którym lekarz nie posługuje się językiem, którym włada przeciętny pacjent, któremu lekarz ma udzielać świadczeń zdrowotnych w kraju tego pacjenta. Dlatego też organy samorządu lekarskiego są umocowane do weryfikacji spełniania wymogów dostępu do wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty, w tym wymogu znajomości języka polskiego.

Organ odwoławczy powołał się przy tym na art. 4-6 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 672) wskazując, że konieczność znajomości języka polskiego przez osobę, która zamierza w Polsce wykonywać zawód lekarza/lekarza dentysty wydaje się oczywista i bezdyskusyjna. Lekarze/lekarze dentyści w zakresie swej pracy zawodowej sporządzają akty urzędowe o niezwykłej doniosłości prawnej. Do tych dokumentów zaliczyć można m.in. zaświadczenia lekarskie, orzeczenia o stanie zdrowia, historie choroby, karty informacyjne z leczenia szpitalnego (tzw. wypisy ze szpitali), karty zgonu. Niektóre z tych dokumentów mają charakter urzędowy, co w kontekście przepisów ww. ustawy w sposób oczywisty wymaga ich sporządzenia w tym języku. Inne dokumenty mają istotne znaczenie jako nośnik informacji o stanie zdrowia pacjenta, postawionej diagnozie czy zleconym leczeniu i realizują prawo pacjenta do informacji o swoim stanie zdrowia. Dokumenty te muszą być sporządzone w języku zrozumiałym dla pacjenta, pozostałego personelu medycznego, który współdzieli z lekarzem je sporządzającym, opiekę nad pacjentem.

Organ odwoławczy wskazał również, że znajomość języka polskiego jest niezbędna w kontaktach bezpośrednich z pacjentami. Świadczenie zdrowotne na mocy art. 31 i następnych ustawy ozlild może być udzielone wyłącznie po uzyskaniu tzw. objaśnionej zgody pacjenta. Pacjent, wyrażając zgodę na leczenie, musi uprzednio otrzymać podaną w przystępnej dla niego formie informację o rozpoznaniu, rokowaniach, możliwych i proponowanych metodach leczenia. Lekarz, który nie zna języka polskiego, z założenia nie jest w stanie przeprowadzić z pacjentem wywiadu lekarskiego, nie udzieli mu także informacji o stanie zdrowia, o której mowa w art. 31 ustawy ozlild, stąd podjęte przez niego, lub przez innego lekarza, leczenie zawsze dotknięte będzie wadą bezprawnej ingerencji w organizm pacjenta.

Zdaniem organu odwoławczego wymóg znajomości języka polskiego został też wskazany w art. 53 dyrektywy 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. Znajomości języka kraju, w którym lekarz będzie udzielał świadczeń zdrowotnych, wymaga się nawet w stosunku do obywateli państwa członkowskich Unii Europejskiej, których kwalifikacje lekarskie co do zasady podlegają automatycznemu uznaniu. Skoro ww. dyrektywa unijna nakłada na państwa członkowskie wymóg, aby lekarz przemieszczający się do innego kraju unijnego posiadał znajomość języka kraju, w którym będzie udzielał świadczeń zdrowotnych, to tym bardziej wymóg ten musi być stosowany - na mocy prawa unijnego - do osób, które posiadają dyplom lekarski uzyskany na mocy kształcenia w państwie spoza obszaru Unii Europejskiej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w 2005 r. wprowadzono wymóg znajomości języków jako umiejętności niezbędnej do wykonywania danego zawodu regulowanego w innym (tzw. przyjmującym) Państwie Członkowskim - art. 53 dyrektywy 2005/36/WE. Co więcej, w 2013 r. (Dyrektywa PE i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych

i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym został uzupełniony poprzez wyraźne uwzględnienie możliwości weryfikacji stopnia znajomości języka

w przypadku osób wykonujących zawód mający wpływ na bezpieczeństwo pacjentów,

a więc m.in. przez lekarzy i lekarzy dentystów.

Organ odwoławczy zauważył, że art. 7 ust. 9 ustawy ozlild wśród warunków, które należy spełnić, aby otrzymać warunkowe prawo wykonywania zawodu nie przewiduje wprost wymogu znajomości języka polskiego, to na podstawie art. 8 ust. 2 tej ustawy NRL miała prawo określić szczegółowy tryb postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty i prowadzenia rejestru lekarzy, w tym wymóg znajomości języka polskiego, biorąc pod uwagę wszystkie wyżej wymienione aspekty.

W ocenie Prezydium NRL trudno jest przypisać racjonalnemu ustawodawcy, aby nowelizacją ustawy ozlild, która wprowadziła nowe przepisy art. 7 ust. 2a i art. 7 ust. 9, miał na celu umożliwienie naruszania fundamentalnego prawa pacjenta do świadomego decydowania o swoim zdrowiu i umożliwiał dokonywanie sprzecznych z prawem ingerencji w organizm pacjenta. Z powyższego w sposób oczywisty wynika, że okręgowa rada lekarska w postępowaniu o przyznanie warunkowego prawa wykonywania zawodu powinna, kierując się koniecznością ochrony interesu publicznego (zapewnienia bezpieczeństwa udzielania świadczeń zdrowotnych przez osoby uzyskujące prawo wykonywania zawodu lekarza/lekarza dentysty w Polsce), badać i oceniać w postępowaniu znajomość języka polskiego. Brak tej znajomości może powodować działania niezgodne z przepisami, polegające np. podpisywaniu przez nieznającego języka polskiego lekarza dokumentów przygotowanych przez inne osoby, bez zrozumienia ich treści i możliwości weryfikacji czy odpowiadają one jego wiedzy i intencjom.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w związku z zmianami wprowadzonymi

w ustawie ozlid, wprowadzonymi ustawą z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym

z wystąpieniem COVID- 19 (Dz. U. z 2020 r. poz. 2112) oraz ustawą z dnia 27 listopada 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w celu zapewnienia w okresie ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii kadr medycznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2401), NRL podjęła uchwałę nr [...] z 29 stycznia 2021 r. w sprawie zmiany uchwały nr [...] z 13 stycznia 2017 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania w sprawach przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza i lekarza dentysty oraz prowadzenia rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, której efektem było m.in. wprowadzenie do Regulaminu, stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr [...] NRL obowiązku wykazania znajomości języka polskiego poprzez przedstawienie dokumentów odnoszących się do znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie w zakresie umożliwiającym wykonywanie zawodu (§ 28b ust. 4 pkt 7).

Organ odwoławczy podniósł, że zgodność przyjętej przez NRL regulacji dotyczącej trybu postępowania w sprawie przyznawania prawa wykonywania zawodu lekarza osobom legitymującym się dyplomem lekarza/lekarza dentysty uzyskanym poza obszarem UE z regulacją przyjętą w znowelizowanej w zakresie dodania art. 7 ust. 2a -2k i art. 7 ust. 9-22 ustawy ozlild była przedmiotem postępowania toczącego się ze skargi Ministra Zdrowia złożonej w kwietniu 2021 r. przed Sądem Najwyższym - Izbą Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych (I NO 26/21). Postępowanie zakończyło się w ten sposób, że Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego wyrokiem z 29 grudnia 2021 r. uchyliła zaskarżoną uchwałę NRL z 29 stycznia 2021 r. w części, w jakiej przewiduje ona od lekarza, który nabył uprawnienia do wykonywania zawodu lekarza poza Unią Europejską obowiązek złożenia dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie umożliwiającym wykonywanie zawodu.

W ocenie organu odwoławczego wyrok Sądu Najwyższego - Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych - z uwagi na brak waloru niezawisłości sądu nie ma jednak skutku prawnego. Izba Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego nie jest bowiem sądem w rozumieniu prawa Unii Europejskiej, a przez to nie jest sądem w rozumieniu prawa krajowego, co potwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z 9 grudnia 2019 r. w sprawie III PO 7/18. Również Europejski Trybunał Praw Człowieka w wyroku z 8 listopada 2021 r. uznał, że Izba Kontroli Nadzwyczajnej

i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego nie jest niezależnym sądem, ponieważ system powoływania sędziów do Izby jest niewłaściwy.

W konkluzji uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia Prezydium NRL stwierdziło, że z przyczyn wskazanych powyżej zarzuty zawarte w odwołaniu skarżącego są niezasadne i nie zasługiwałyby na uwzględnienie. Znajomość języka polskiego jest prawnie wymaganą przesłanką, która co prawda nie wynika wprost z przepisu art. 7 ust. 9 oraz art. 7 ust. 2a pkt 3-5 i 7 ustawy ozlild, ale wynika, co wykazano, z szeregu innych przepisów, w tym ustawy ozlild (art. 7a ustawy) oraz prawa unijnego. Organy samorządu lekarskiego są umocowane do weryfikacji spełniania wymogów dostępu do wykonywania zawodów lekarza i lekarza dentysty, w tym wymogu znajomości języka polskiego. Jak zaś wykazało postępowanie wnioskodawca nie spełnia przesłanki znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie, niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza. Zatem mając na uwadze powyższe, nawet gdyby nadal istniały wyodrębnione podmioty lecznicze, przeznaczone do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19, strona nie mogłaby realizować uprawnienia wynikającego

z decyzji Ministra Zdrowia, gdyż nie pozwalają na to przepisy unijne. Przepisy ustawy ozlild w zakresie, w jakim pozwalają na uzyskanie niemalże pełnych uprawnień zawodowych lekarza lub lekarza dentysty bez jakiejkolwiek weryfikacji spełnienia minimalnych warunków w zakresie kształcenia, są niezgodne z prawem unijnym i jako takie nie powinny znaleźć zastosowania. Zebrany w tej sprawie materiał dowodowy należy uznać zatem za kompletny, a jego wszechstronna ocena uzasadnia podjęcie decyzji jak w sentencji.

Pismem z 24 czerwca 2022 r. skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł skargę do tutejszego Sądu na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie :

1.1. przepisów prawa procesowego tj.:

1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa polegające na uchyleniu uchwały ORL

z 17 listopada 2021 r. i umorzeniu postępowania w I Instancji, podczas gdy w sprawie nie występuje bezprzedmiotowość postępowania, która pozwalałaby na umorzenie postępowania w I instancji;

2. art. 7 i art. 77 kpa, polegające na dokonaniu przez organ błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, oparciu zaskarżonej uchwały na dowodach z dokumentów które nie zostały dopuszczone i przeprowadzone w toku postępowania dowodowego i błędnej kwalifikacji materiału dowodowego jako przemawiającego za bezprzedmiotowością postępowania w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącego o wydanie warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza;

3. art. 7 i art. 77 kpa w zw. z art. 7a kpa, polegające na dokonaniu przez organ błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nierozstrzygnięciu wątpliwości co do treści norm prawnych dekodowanych z art. 7 ust. 9, 10 i 15 ustawy ozlild na korzyść skarżącego, które to naruszenia polegały na przyjęciu, że chwilowe zaprzestanie wyodrębniania osobnych jednostek covidowych świadczy o tym, że świadczenia medyczne dla pacjentów chorych na COVID-19 nie będą w ogóle wykonywane;

4. art. 81a kpa polegające na nierozstrzygnięciu na korzyść skarżącego niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego - tj. tego, że nawet w trakcie chwilowego niewyodrębniania jednostek covidowych pacjenci chorzy na COVID-19 będą leczeni przez podmioty lecznicze, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez organ, że bezprzedmiotowe jest wydawanie skarżącemu warunkowego prawa wykonywania zawodu

II.2. przepisów prawa materialnego, tj.:

5. art. 7 ust. 9 i ust. 10 ustawy ozlild polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu

i uznaniu tych przepisów za normę kompetencyjną dla rozstrzygania spraw przez ORL oraz przez organ odwoławczy, podczas gdy ww. przepisy odnoszą się do procedury wydawania przez Ministra Zdrowia decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonywanie zawodu lekarza, którą to zgodę skarżący uzyskał przed dniem 1 kwietnia 2022 r. i którą to zgodę załączono do wniosku skierowanego do organu I Instancji, co

w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że w sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania, zamiast rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskami skarżącego przedstawionymi w punktach lll-V petitum odwołania od uchwały ORL;

6. art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9, ust. 10, ust. 12b ustawy ozlild (w brzmieniu od 8.04.2022 r., tj. po wydaniu zaskarżonej uchwały), polegającym na uznaniu za bezprzedmiotowe postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu warunkowego prawa wykonywania zawodu na obszarze RP oraz wpisania na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w W., podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów, w sytuacji gdy odwołanie od uchwały ORL złożono jeszcze w 2021 r. (tj. przed dniem 1.04.2022 r.), co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że w sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania, zamiast przyjęcia że w stanie faktycznym sprawy występują przesłanki uchylenia zaskarżonej uchwały ORL oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez: wydanie przez Prezydium NRL warunkowego prawa wykonywania zawodu poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. Dodatkowo skarżący kwestionuje tezę, że wyodrębnienie tzw. "jednostek covidowych" miałoby być decydującą przesłanką do uznawania podmiotu leczniczego jako przeznaczonego do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. To, że Ministerstwo Zdrowia zaprzestało czasowo wydawania decyzji

w przedmiocie wydania zezwolenia na wydanie prawa wykonywania zawodu nie oznacza, że uchylono wydane wcześniej prawomocne decyzje administracyjne.

7. art. 7 ust. 13 ustawy ozlild polegające na uznaniu, że prawidłowe było postępowanie ORL odmawiające wydania prawa wykonywania zawodu lekarza w sytuacji gdy skarżący uzyskał zgodę Ministra Zdrowia, o której mowa w art. 7 ust. 9-10 ustawy ozlild oraz przedłożył do wniosku wszystkie prawem wymagane dokumenty, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów powinno skutkować wydaniem przez organ odwoławczy uchwały zgodnej z wnioskami wskazanymi w punktach lll-V petitum odwołania od uchwały organu I instancji;

8. art. 7 ust. 13 ustawy ozlild w zw. z treścią "Komunikatu Ministerstwa Zdrowia" polegające na uznaniu, że Prezydium NRL może uznać za bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku o wydanie warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza i oprzeć zaskarżoną uchwałę na "Komunikacie Ministerstwa Zdrowia", który nie dość że nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego, który mógłby stanowić materialno-prawną podstawę do wydania zaskarżonej uchwały; to również został błędnie zinterpretowany przez organ odwoławczy.

Autor skargi z ostrożności procesowej zaskarżonej uchwale zarzucił również:

II.1. naruszenie poniższych przepisów prawa procesowego, które jak wynika ze stron 5-17 uzasadnienia zaskarżonej uchwały, choć bezpośrednio nie wpłynęły na uchylenie uchwały ORL i umorzenie postępowania w I instancji ze względu na rzekomą bezprzedmiotowość postępowania, to jednak pośrednio miały wpływ na wydanie zaskarżonej uchwały:

9. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że wnioskodawca posługuje się językiem polskim w stopniu podstawowym, podczas gdy skarżący posługuje się językiem polskim w stopniu dobrym - wystarczającym do wykonywania świadczeń zdrowotnych.

10. naruszenie art. 10 kpa w zw. z art. 77 kpa polegające na:

(i) oparciu rozstrzygnięcia o wniosek Komisji ds. Rejestracji Lekarzy Okręgowej Rady Lekarskiej w W., który nie został dopuszczony i przeprowadzony jako dowód

w sprawie ani przed organem I instancji, ani przed organem odwoławczym;

(ii) oparciu rozstrzygnięcia o "opinię prawną prof. Jana Zimmermanna (opinia z 6 stycznia 2022 r.)", która nie została dopuszczona i przeprowadzona jako dowód

w sprawie przed organem;

(iii) niepoinformowaniu pełnomocnika skarżącego o możliwości zapoznania się

z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i wypowiedzenia się nt. zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; które to naruszenia doprowadziły do wydania zaskarżonej uchwały podczas gdy w oparciu o materiał dowodowy prawidłowo dopuszczony i przeprowadzony w sprawie należało podjąć uchwałę zgodną z wnioskiem skarżącego - tj. wydanie przez organ odwoławczy jednego z rozstrzygnięć wskazanych w punktach III-V petitum odwołania z dnia 10.12.2021 r.;

11. art. 80 kpa w zw. z art. 77 § 4 kpa polegającego na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu, przy weryfikacji czy skarżący włada językiem polskim w stopniu niezbędnym do wykonywania lekarza, podczas gdy dla oceny znajomości języka polskiego przez skarżącego należało dopuścić i przeprowadzić dowód z opinii biegłego językoznawcy albo przeprowadzić weryfikację znajomości języka polskiego przez NRL zgodnie z zasadami wyrażonymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 czerwca 2009 r. czego w niniejszej sprawie zaniechano;

12. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że organ wydający uchwałę nie naruszył i nie przekroczył granic uznaniowości uchwały ORL podczas gdy przesłanka "znajomości języka polskiego" nie powinna być zgodnie z art. 7 ust. 9 w zw. z art. 2 ust. 2a pkt 3-5 i pkt 7 ustawy ozlild badana przez ORL, a badanie jej spełnienia odbywa się w postępowaniu przed Ministrem Zdrowia;

13. naruszenie art. 79a § 1 kpa w zw. z art. 8 § 1 kpa poprzez wydanie zaskarżonej uchwały bez wskazania przesłanek zależnych od skarżącego, które zdaniem ORL nie były spełnione lub wykazane, a co skutkowało wydaniem zaskarżonej uchwały niezgodnej z żądaniem skarżącego, co świadczy również o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania;

14. art. 7 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które jest sprzeczne ze słusznym interesem obywateli oraz interesem społecznym - zatrudnieniem lekarza, który wspomógłby polski system opieki zdrowotnej w udzielaniu świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19.

Autor skargi z ostrożności procesowej zaskarżonej uchwale zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego:

15. art. 7 ust. 6 w zw. z art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 6a ustawy ozlild w zw. rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 29 grudnia 2009 r. polegający na zaniechaniu weryfikacji znajomości języka polskiego skarżącego przez NRL i oparciu zaskarżonej uchwały na pozaustawowych środkach dowodowych (badanie znajomości języka polskiego przez podmioty do tego nieuprawnione), co miało wpływ na wynik sprawy;

16. art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy ozlild polegający na pozbawieniu mocy dowodowej znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia skarżącego

o znajomości języka polskiego;

17. art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy ozlild polegający na pozbawieniu mocy dowodowej oświadczenia skarżącego znajomości języka polskiego i oparcia rozstrzygnięcia na środkach dowodowych nieznanych ww. ustawie;

18. art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9 w zw. z art. 7 ust. 2a pkt 3-5 i 7 ustawy ozlild polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu polegającym na uznaniu i przyjęciu, że

w postępowaniu przed ORL raz jeszcze (w stosunku do postępowania przed Ministrem Zdrowia i weryfikacji oświadczenia z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy ozlild) oceniane jest spełnienie przesłanki znajomości przez lekarza języka polskiego, podczas gdy z ww. przepisów wynika, że ORL bada jedynie spełnienie przesłanek:

(i) posiadania pełnej zdolność do czynności prawnych;

(ii) stanu zdrowia pozwalającego na wykonywanie zawodu lekarza albo lekarza dentysty;

(iii) wykazywania nienagannej postawy etycznej;

(iv) legitymowania się przez lekarza dyplomem lekarza, lekarza dentysty potwierdzającym ukończenie co najmniej pięcioletnich studiów, wydanym w innym państwie niż państwo członkowskie UE i spełniającym inne wymogi określone w art. 7 ust. 2a pkt 7 ustawy ozlild;

co doprowadziło do podjęcia zaskarżonej uchwały pomimo spełnienia przez skarżącego wszystkich przesłanek niezbędnych do wydania uchwały pozytywnej;

19. art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9 i 10 ustawy ozlild w zw. z art. 25 pkt 4 w zw. z art. 5 pkt 3b, art. 6 ust. 1 i art. 25 pkt 12 ustawy o izbach lekarskich w zw. z art. 14 hb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywoływanych nimi sytuacji kryzysowych, polegającym na ich niewłaściwym zastosowaniu polegającym na uznaniu, że należy odmówić przyznania wnioskodawcy warunkowego prawa wykonywania zawodu na obszarze RP oraz wpisania na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w W., podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów w sytuacji gdy faktyczna znajomość wnioskodawcy języka polskiego powinna skutkować podjęciem przez NRL uchwały

w całości co do istoty sprawy - tj. uwzględniającej żądanie skarżącego zgodnie

z wnioskami przedstawionymi w punktach lll-V petitum odwołania.

Autor skargi w wątpliwość poddał również to czy zaskarżoną uchwałę należy

w ogóle uznawać za istniejącą, z niżej przedstawionych przyczyn:

20. zaskarżona uchwała została podjęta rzekomo 11 maja 2022 r., podczas gdy do pełnomocnika skarżącego została ona doręczona dopiero 25 maja 2022 r. Ma to znaczenie gdyż Prezes NRL, który podpisał się pod zaskarżoną uchwałą przestał pełnić swoją funkcję 13 maja 2022 r. kiedy drugiego dnia 15 Krajowego Zjazdu Lekarzy przegrał wybory na funkcję prezesa z aktualnym prezesem NRL - Łukaszem Jankowskim. Jeśli podpis pod zaskarżoną uchwałą został złożony faktycznie w innej dacie to uchwałę należałoby uznawać za nieistniejącą i podjętą przez osoby niepiastujące funkcji w Prezydium NRL.

21. zaskarżona uchwała została podpisana jedynie przez dwóch członków Prezydium NRL, a nie przez wszystkich jego członków którzy wchodzą w skład Prezydium NRL. Zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o izbach lekarskich Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej stanowią Prezes oraz wybrani przez Radę spośród jej członków wiceprezesi, sekretarz, skarbnik i członkowie Prezydium. W opinii skarżącego zaskarżona uchwała powinna być podpisana przez wszystkich członków Prezydium NRL, a nie jedynie przez Prezesa NRL oraz sekretarza NRL.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku nieuwzględnienia przez organ skargi w trybie autokontroli, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej uchwały oraz poprzedzającej ją uchwały ORL, zobowiązanie organu do wydania w terminie 7 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku uchwały:

(i) przyznającej skarżącemu warunkowe prawo wykonywania zawodu lekarza na podstawie i warunkach wynikających ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Ministra Zdrowia;

(ii) wpisującej skarżącego na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w W.;

(iii) wpisującej skarżącego do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów Okręgowej Izby Lekarskiej w W..

Autor skargi wniósł na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 248 § 1. k.p.c., o wydanie przez Sąd stosownych zarządzeń i wezwanie organu do przedstawienia przez niego, na potrzeby postępowania dowodowego przed Sądem protokołu

z posiedzenia Prezydium NRL z 11 maja 2022 r. Przedmiotowy protokół potwierdzi albo zaprzeczy zarzutom nr 20 i 21 czy zaskarżona uchwała w ogóle została podjęta w dacie 11 maja 2022 r. Nadto wniósł o poinformowanie o toczącym się postępowaniu Prokuratora Generalnego, gdyż udział tego organu w postępowaniu przed tut. Sądem wynika z konieczności ochrony praworządności lub praw człowieka i obywatela. Dodatkowo udział Prokuratora Generalnego jest pożądany w związku

z kwestionowaniem przez organ wyroku Sądu Najwyższego uchylającego w części uchwałę NRL z 27 stycznia 2021 r., na której organ oparł zaskarżoną uchwałę; oraz poinformowanie o toczącym się postępowaniu Rzecznika Praw Obywatelskich, gdyż udział tego organu w postępowaniu przed tut. Sądem wynika z konieczności ochrony praworządności lub praw człowieka i obywatela - prawa lekarza, obywatela Ukrainy, któremu na podstawie pozaustawowych przesłanek odmawia się przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza pomimo spełnienia przez niego warunków określonych przepisach prawa powszechnie obowiązującego,

w szczególności art. 7 ustawy ozlild.

Autor skargi wniósł również o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według zestawienia kosztów zaprezentowanego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z 21 września 2022 r. skarżący podtrzymując wszystkie dotychczas podniesione zarzuty, złożone wnioski oraz wyrażone twierdzenia dokonał rozszerzenia zarzutów wobec zaskarżonej uchwały. Zaskarżonej uchwale zarzucił również:

1.1. naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

1. art. 35 § 3 w zw. z art. 12 § 1 i § 2 kpa polegające na ich niezastosowaniu

i nierozstrzygnięciu sprawy odwoławczej w terminie miesiąca od daty wpływu odwołania do Prezydium NRL, w której to dacie stan prawny i faktyczny bez jakichkolwiek wątpliwości organu związanych z "zniesieniem wyodrębniania podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń medycznych pacjentom chorym na covid-19" pozwalałby na wydanie przez organ decyzji merytorycznej - uwzględniającej wniosek przedstawiony w petitum odwołania;

2. naruszenie art. 10 kpa poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniach administracyjnych na etapie I i II instancji, w tym możliwości wyrażenia tzw. ostatniego słowa w sprawie, podczas gdy z przepisu tego - statuującego ogólną zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu obowiązek taki po stronie organu wynika wprost;

3. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa polegające na nieprzedstawieniu przez organ

w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały argumentacji przemawiającej za podjętym rozstrzygnięciem oraz na nie odniesieniu się przez organ do zarzutów skarżącego przedstawionych w odwołaniu, która to wadliwość przemawia za eliminacją zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego.

4. art. 10 kpa, art. 77 kpa oraz art. 107 § 3 kpa polegające na:

(i) nie odniesieniu się przez organ w jakikolwiek sposób do zarzutów podniesionych

w odwołaniu od uchwały organu I Instancji;

(ii) niewskazaniu przez organ na jakich dowodach oparł twierdzenie o "zaprzestaniu wyodrębniania jednostek covidowych", które to twierdzenie legło u podstaw uchwały umarzającej postępowanie w I Instancji;

(iii) niewzięciu pod uwagę okoliczności, że skarżący jest obywatelem Ukrainy, do którego zastosowanie znajdują zapisy art. 61 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 12 marca 2022 r.

o pomocy obywatelom Ukrainy; które to naruszenia doprowadziły do wydania zaskarżonej uchwały, podczas gdy w oparciu o materiał dowodowy prawidłowo dopuszczony i przeprowadzony w sprawie należało podjąć uchwałę zgodną

z wnioskiem skarżącego - tj. wydanie przez organ odwoławczy jednego z rozstrzygnięć wskazanych w odwołaniu od uchwały ORL;

5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że Samodzielny Publiczny Zespół Zakładów Opieki Zdrowotnej w K. (dalej: "Szpital Powiatowy w K.") nie jest podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19, podczas gdy

z treści Biuletynu Informacji Publicznej Mazowieckiego OW NFZ wynika, że Szpital Powiatowy w K. wykonuje szczepienia populacyjne przeciw C0VID-19;

6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że planowane zatrudnienie skarżącego nie jest związane z uczestnictwem skarżącego

w zwalczaniu epidemii poprzez udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2, podczas gdy:

- Szpital Powiatowy w K. realizuje świadczenia medyczne zarówno dla pacjentów zdrowych, jak również pacjentów chorych na COVID-19;

- skarżący ma być zatrudniony w jednostkach biorących bezpośredni udział w leczeniu COVID- 19;

7. art. 80 kpa polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu, a także niewzięcia pod uwagę faktu notoryjnego - w szczególności:

- treści Biuletynu Informacji Publicznej Mazowieckiego OW NFZ, https://www.nfz.gov.pl/gfx/nfz/userfiles/pkalinowski/koronawirus/28.04.2022_wykaz_covid- 19_ib.pdf poprzez uznanie, że Szpital Powiatowy w K. nie udziela świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na Sars-CoV-2, podczas gdy przeciwny wniosek płynie z treści ww. listy z chwili wydawania przez Prezydium NRL zaskarżonej uchwały, które to naruszenie doprowadziło do wydania zaskarżonej uchwały, podczas gdy Prezydium NRL powinno dojść do przeciwnych wniosków; przedmiotowe naruszenie doprowadziło z kolei do wydania zaskarżonej uchwały zamiast do wydania uchwały zmieniającej uchwałę ORL w taki sposób aby:

- przyznać skarżącemu warunkowe prawo wykonywania zawodu,

- przyjąć skarżącego do Izby Lekarskiej w W. i wpisać go na listę jej członków;

- wpisać skarżącego do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów;

8. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że skarżący posługuje się językiem polskim w stopniu podstawowym, podczas gdy skarżący posługuje się językiem polskim w stopniu wystarczającym do wykonywania świadczeń zdrowotnych;

1.2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

9. art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9 i 10 oraz art. 5 ust. 1 ustawy ozlild w zw. z art. 25 pkt 4 w zw. z art. 5 pkt 3b, art. 6 ust. 1 i art. 25 pkt 12 ustawy o izbach lekarskich, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu, że zatrudnienie skarżącego

w Szpitalu Powiatowym w K. (wpisanym na listę podmiotów udzielających świadczeń opieki zdrowotnej dotyczącej przeciwdziałania COVID-19) prowadzący zarówno szczepienia populacyjne, jak również leczącym pacjentów niezależnie pod tego czy są oni czy nie są chorzy na COVID-19, nie jest związane z uczestnictwem skarżącego w zwalczaniu epidemii poprzez udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonym zakażeniem SARS-CoV-2, podczas gdy prawidłowe zastosowanie przedmiotowego przepisu polegałoby na przyjęciu, że związek taki istnieje, a uchwała Prezydium NRL którą nie uwzględniono odwołania od uchwały ORL powinna w całości uwzględniać żądanie przedstawione w odwołaniu skarżącego;

10. art. 7 ust 9 i ust. 10 ustawy ozlild polegający na ich niewłaściwym zastosowaniu

i uznaniu tych przepisów za normę kompetencyjną dla rozstrzygania spraw przez ORL oraz przez organ odwoławczy, podczas gdy ww. przepisy odnoszą się do procedury wydawania przez Ministra Zdrowia decyzji w przedmiocie wyrażenia zgody na wykonywanie zawodu lekarza, którą to zgodę skarżący uzyskał przed dniem 1 kwietnia 2022 r. i którą to zgodę załączono do wniosku skierowanego do organu I Instancji, co

w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że w sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania, zamiast rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskami skarżącego przedstawionymi w odwołaniu od uchwały ORL;

11. art. 7 ust. 13 w zw. z art. 7 ust. 9, ust. 10, ust. 12b ustawy ozlild (w brzmieniu od 8.04.2022 r.) w zw. z art. 105 kpa, polegającym na uznaniu za bezprzedmiotowe postępowania w przedmiocie przyznania skarżącemu warunkowego prawa wykonywania zawodu na obszarze RP oraz wpisania na listę członków Izby Lekarskiej w Warszawie, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnego przyjęcia, że

w sprawie ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania, zamiast przyjęcia że

w stanie faktycznym sprawy występowały przesłanki uchylenia zaskarżonej uchwały ORL oraz orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wydanie przez organ warunkowego prawa wykonywania zawodu poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. Dodatkowo skarżący kwestionuje tezę, że wyodrębnienie tzw. "jednostek covidowych" miałoby być decydującą przesłanką do uznawania podmiotu leczniczego jako przeznaczonego do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. To, że Ministerstwo Zdrowia zaprzestało czasowo wydawania decyzji w przedmiocie wydania zezwolenia na wydanie prawa wykonywania zawodu nie oznacza, że uchylono wydane wcześniej prawomocne decyzje administracyjne;

12. art. 7 ust. 13 ustawy ozlild polegające na uznaniu, że prawidłowe było postępowanie ORL odmawiającej wydania prawa wykonywania zawodu lekarza w sytuacji gdy skarżący uzyskał zgodę Ministra Zdrowia, o której mowa w art. 7 ust. 9 - 10 ustawy ozlild oraz przedłożył do wniosku wszystkie prawem wymagane dokumenty, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. przepisów powinno skutkować wydaniem przez organ odwoławczy uchwały zgodnej z wnioskami wskazanymi w petitum odwołania od uchwały organu I Instancji;

13. niezastosowanie art. 7 ust. 16b w zw. z art. 7 ust. 21, które w konsekwencji skutkowało naruszeniem art. 7 ust. 13 ustawy ozlild i niewydaniem przez organ odwoławczy uchwały reformatoryjnej - zmieniającej uchwałę organu I Instancji w sposób zgodny z wnioskiem wskazanym w odwołaniu. Niezastosowanie przez organ art. 7 ust. 16b w zw. z art. 7 ust. 21 ustawy ozlild polegające na nieuwzględnieniu okoliczności, że w przypadku zniesienia stanu epidemii lekarz posiadający warunkowe prawo wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 13, może wykonywać zawód poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na C0VID-19, przy czym za sytuację równoważną wydaniu prawa wykonywania zawodu traktowana jest sytuacja, gdy "okręgowa rada (...) odmówi przyznania prawa wykonywania zawodu, do dnia prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu. Niezastosowanie przedmiotowych przepisów skutkowało wydaniem rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po uchyleniu decyzji umorzono postępowanie pierwszej instancji (bez wskazania czy umorzenie nastąpiło w całości czy w części) zamiast orzeczenia co do istoty sprawy.

14. art. 61 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy

w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 583, 682, 683, 684, 830, 930, 1002, 1087, 1383;) w zw. z art. 7 ust. 13 ustawy ozlild polegające na ich niewłaściwej wykładni, a w konsekwencji niezastosowaniu

i niewydaniu przez organ uchwały reformatoryjnej zgodnej z wnioskiem wskazanym

w odwołaniu pomimo tego, że:

(i) skarżący jest obywatelem Ukrainy,

(ii) ustawa o pomocy obywatelom Ukrainy, niezależnie od staniu epidemii zagrożenia epidemicznego, daje materialno-prawną podstawę do wydania warunkowego prawo wykonywa zawodu lekarza, w sytuacji gdy skarżący spełnia warunki, o których mowa

w art. 7 ust. 2a pkt 3-5 i 7 ustawy ozlild.

15. uchwały Naczelnej Izby Lekarskiej nr [...] NRL z 13 stycznia 2019 r. w zw.

z uchwałą Sądu Najwyższego z 29.12.2021 r. ws. o sygn. I NO 26/21 polegające na oparciu zaskarżonej uchwały na tych przepisach uchwały NRL z 13 stycznia 2019 r., które zostały uchylone w związku z częściowym, uchyleniem przez Sąd Najwyższy uchwały NRL nr 1/21/VIII z 29.01.2021 r. (...), a w konsekwencji nieuprawnionego badania przez organ spełnienia przesłanki znajomości języka polskiego, która nie jest przesłanką uzasadniającą odmowę przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza, lekarzowi który uzyskał kwalifikacje zawodowe poza terytorium państw członkowskich UE.

Autor pisma procesowego wskazał również uzasadnienie wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów przez niego przedstawionych. Wskazał, że skarżący zlecając prowadzenie sprawy przed Sądem wniósł 200 zł opłaty sądowej oraz 3 690 zł jako uzgodnione z pełnomocnikiem wynagrodzenie za sporządzenie skargi do Sądu oraz reprezentację w postępowaniu administracyjnym.

W przypadku wygrania sprawy przed Sądem, skarżący wnosi o zasądzenie od Prezydium NRL całości poniesionych kosztów procesowych. W przypadku zaś nieuwzględnienia powyższego wniosku, wnosi o zasądzenie zwrotu kosztów zgodnie

z zasadami wynikającymi z § 15 ust. 3 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. 2015 poz. 1800, ze zm.) według sześciokrotności kosztów minimalnych - tj. kwotę 2 880 zł (6x480 zł).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia

w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona uchwała narusza bowiem prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim zauważyć należy, że kontroli Sądu podlegała uchwała Prezydium NRL w sprawie uchylenia uchwały ORL w sprawie odmowy przyznania skarżącemu warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza, odmowy wpisania na listę członków Okręgowej Izby Lekarskiej w W. oraz odmowy wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów Okręgowej Izby Lekarskiej, a także odmowy wydania dokumentu "Prawo wykonywania zawodu lekarza" oraz umorzenia postępowania I instancji.

Z sentencji zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa rozstrzygnięcie formalne, a nie merytoryczne i nie rozpoznał sprawy co do istoty. W ocenie Sądu badając zgodność

z prawem zaskarżonej uchwały, uznać należy, że takie rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie może ostać się w obrocie prawnym. Organ odwoławczy uznał bowiem, że w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, która skutkuje uchyleniem uchwały ORL i umorzeniem postępowania w pierwszej instancji. Dopiero zaś w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ wskazał również powody dla których stwierdził brak zasadności wniesionego przez skarżącego odwołania od uchwały organu I instancji. Działając w ten sposób, organ odwoławczy naruszył art. 138 kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, winien bowiem albo zgodnie z § 1 pkt 1 tego przepisu utrzymać w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, albo też stosownie do § 1 pkt 2 uchylić w całości lub w części to rozstrzygnięcie i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Organ odwoławczy nie wydając zaś rozstrzygnięcia co do istoty

w sprawie, a de facto częściowo odnosząc się przy tym merytorycznie do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu i uznając je za niezasadne niewątpliwie orzekł na niekorzyść strony.

Sporne w niniejszej sprawie pozostaje, czy w sprawie, tak jak to podnosi organ odwoławczy, zachodzi bezprzedmiotowość postępowania skutkująca koniecznością uchylenia uchwały ORL i umorzenia postępowania organu I instancji z uwagi na brak jednego z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej - mianowicie przedmiotu postępowania.

Stosownie bowiem do art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję

o umorzeniu postępowania.

W wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, opublikowanym w ONSA 1996/2/80, Naczelny Sąd Administracyjny zawarł zasługującą na pełną aprobatę tezę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego

i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem.

Bezprzedmiotowość postępowania może bowiem wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu.

W szczególności gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania, można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach

i obowiązkach stron przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie organu odwoławczego bezprzedmiotowość tego postępowania wynika z Komunikatu Ministra Zdrowia z 31 marca 2022 r.

w sprawie zasad funkcjonowania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza

i lekarza dentysty od dnia 1 kwietnia 2022 r. W związku bowiem ze zniesieniem od dnia 1 kwietnia 2022 r. wyodrębniania podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19, a co za tym idzie w związku

z brakiem możliwości wydania zgody na wykonywanie zawodu lekarza albo zgody na wykonywanie zawodu lekarza dentysty na podstawie art. 7 ust. 9 i 10 ustawy ozlild, począwszy do 1 kwietnia 2022 r. wstrzymuje się wydawanie zgody na wykonywanie zawodu na wyżej wskazanej podstawie prawnej.

W ocenie Sądu, Prezydium NRL nie uzasadniło w wyczerpujący

i przekonywujący sposób dlaczego wydanie uchwały w niniejszej sprawie uznaje za bezprzedmiotowe, a tym samym naruszyło art. 107 § 3 w związku z art. 11 kpa. Co więcej, sam organ odwoławczy ma pewne wątpliwości co do tego czy istnieje oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Za powyższym przemawia bowiem wskazanie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia formalnego argumentów merytorycznych przemawiających za niezasadnością zarzutów skarżącego w przypadku gdyby nawet nie zniesiono od dnia 1 kwietnia 2022 r. wyodrębniania podmiotów leczniczych przeznaczonych do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. Pomijając już fakt, że ww. Komunikat Ministra Zdrowia z 31 marca 2022 r. nie stanowi aktu prawa powszechnie obowiązującego, który mógłby stanowić materialno - prawną podstawę do wydania zaskarżonej uchwały, to zgodzić się należy ze skarżącym, że został on też błędnie zinterpretowany przez organ odwoławczy. Fakt, że Minister Zdrowia zaprzestał czasowo wydawania decyzji

w przedmiocie wydania zezwolenia na wydanie prawa wykonywania zawodu, nie oznacza, że uchylono wydane wcześniej decyzje administracyjne na wykonywanie zawodu lekarza.

Zauważyć bowiem należy, że z przedmiotowego Komunikatu wynika, iż wnioski złożone do dnia 31 marca 2022 r. będą rozpatrywane na zasadach dotychczasowych. Osoby które otrzymają lub otrzymały zgodę na wykonywanie zawodu na podstawie art. 7 ust. 9 i 10 ustawy ozlild oraz warunkowe prawo wykonywania zawodu mogą:

1) wystąpić do Ministra Zdrowia na podstawie art. 7 ust. 16 ustawy ozlild z wnioskiem

o zgodę na wykonywanie zawodu poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19. We wniosku należy wskazać podmiot, w którym dany lekarz lub lekarz dentysta będzie wykonywał zawód;

2) udzielać świadczeń zdrowotnych w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń osobom, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest uznawany za legalny na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2022 r.

o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. poz. 583) (wykonywanie zawodu w podmiotach leczniczych udzielających świadczeń ofiarom konfliktu zbrojnego na Ukrainie nie wymaga zgody Ministra Zdrowia, należy jednak zgłosić Ministrowi Zdrowia (w terminie 7 dni od rozpoczęcia pracy) w jakim podmiocie leczniczym i na jaki okres lekarz lub lekarz dentysta został zatrudniony) - art. 7 ust. 15 i 16a ustawy ozlild;

3) wykonywać zawód w dowolnym podmiocie leczniczym (wykonywanie zawodu poza podmiotem leczniczym przeznaczonym do udzielania świadczeń zdrowotnych pacjentom chorym na COVID-19 nie wymaga zgody Ministra Zdrowia, należy jednak zgłosić Ministrowi Zdrowia (w terminie 7 dni od rozpoczęcia pracy) w jakim podmiocie leczniczym i na jaki okres lekarz lub lekarz dentysta został zatrudniony) - art. 61 ust. 4 pkt 2 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa w związku z art. 7 ust. 15 ustawy ozlild - możliwość ta dotyczy wyłącznie osób posiadających obywatelstwo ukraińskie.

Tak więc, w ocenie Sądu sam fakt orzekania przez organ odwoławczy po dniu 1 kwietnia 2022 r. nie może skutkować tym, że postępowanie w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe. Wniosek skarżącego, jako złożony do dnia 31 marca 2022 r. winien bowiem zostać rozpatrzony na zasadach dotychczasowych. Organ odwoławczy winien więc wydać w sprawie merytoryczne rozstrzygnięcie co do istoty o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 1 lub w pkt 2, a nie formalne o umorzeniu postępowania w pierwszej instancji z uwagi na jego bezprzedmiotowość, która w tym przypadku nie zachodzi.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie istnieje również poważna wątpliwość co do tego, czy odwołanie od uchwały organu I instancji złożył prawidłowo umocowany pełnomocnik skarżącego. W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego w dniu 29 września 2021 r. adwokatowi T. [...] C. do reprezentowania go przed Okręgową Izbą Lekarską w postępowaniu dotyczącym, przyznania warunkowego prawa wykonywania zawodu lekarza/lekarza dentysty, wpisania na listę członków Okręgowej Izby lekarskiej oraz wpisania do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, w szczególności do:

1. Złożenia wniosku o wpis do okręgowego rejestru lekarzy wraz z załącznikami;

2. Udzielenia wszelkich informacji oraz dokumentów i ich poświadczenia za zgodność z oryginałem;

3. Uzupełniania dokumentacji, składania wyjaśnień i oświadczeń woli w imieniu skarżącego oraz podejmowania wszelkich czynności w celu wydania i odbioru decyzji.

Z przedmiotowego dokumentu pełnomocnictwa nie wynika umocowanie pełnomocnika do działania przed Naczelną Radą Lekarską, a jedynie przed Okręgową Izbą Lekarską. Zakres pełnomocnictwa dotyczy więc postępowania administracyjnego prowadzonego jedynie przed organem I instancji. Jest to brak formalny, który może podlegać konwalidacji. W tym jednak celu, Prezydium NRL winno więc wezwać pełnomocnika skarżącego do przedstawienia w postępowaniu odwoławczym takiego pełnomocnictwa, które nie będzie budziło wątpliwości co do prawidłowości jego umocowania. Dopiero zaś po uzupełnieniu przedmiotowego braku organ odwoławczy winien rozpoznać odwołanie. Działanie organu odwoławczego z "urzędu" narusza bowiem zasadę skargowości i stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Za przedwczesne tym samym należy uznać odnoszenie się przez Sąd do bardzo licznych zarzutów merytorycznych skarżącego zawartych w skardze, jak i w jego piśmie procesowym z 21 września 2022 r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. - orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zawarte w punkcie drugim wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparte zostało na przepisie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1800, ze zm.). Na koszty te składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego adwokatem w kwocie 480 zł, tj. ustalone według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa.

Sąd uznał, że brak jest podstaw do zasądzenia skarżącemu całości poniesionych przez niego kosztów postępowania zgodnie z jego żądaniem zawartym

w skardze i w piśmie procesowym z 21 września 2022 r. Zgodnie bowiem z art. 206 p.p.s.a. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeśli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W ocenie Sądu skoro skarga została wniesiona na formalne rozstrzygnięcie organu odwoławczego uchylające rozstrzygnięcie organu I instancji i umarzające postępowanie jako bezprzedmiotowe, za zbędny należy uznać nakład pracy pełnomocnika skarżącego co do meritum sprawy i podniesione przez niego w tym zakresie obszerne zarzuty. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego będący adwokatem winien bowiem zdawać sobie sprawę, że uchylenie zaskarżonej uchwały winno nastąpić już tylko z tej przyczyny, że organ odwoławczy zamiast wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, do czego był zobowiązany, uchylił uchwałę ORL

i umorzył postępowanie pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe.