Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 566/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania Pani M. S. od decyzji działającego z upoważnienia Wójta Gminy P. K. Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. (dalej także: organ I instancji) z dnia [...] marca 2021 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy uchylenia decyzji Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...].04.2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji

W uzasadnieniu SKO wskazało, że decyzją z dnia [...].03.2021 r. Nr [...] organ I instancji odmówił M. S. uchylenia decyzji Wójta Gminy P. N. [...] z dnia [...].04.2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że jednym z kryteriów uprawniających do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w okresie trwającym od [...] października 2017 r. do dnia [...] września 2018 r. był dochód rodziny za 2016 rok. Zgodnie z obowiązującym art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze przysługiwało osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekraczał kwoty [...]zł. M. S. w dniu [...].01.2018 r. wystąpiła z wnioskiem do Wójta Gminy P. o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz syna K. S. ur. [...] r. na okres zasiłkowy [...]. Decyzją nr [...] z dnia [...].02.2018 r. stronie nie zostało przyznane prawo do ww. świadczenia. Od ww. decyzji strona złożyła odwołanie za pośrednictwem organu I instancji do SKO. Organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...].03.2018 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji po raz kolejny przeliczył dochód w rodzinie strony za 2016 rok uwzględniając okoliczność, iż strona i jej syn Kacper nie są jedynymi spadkobiercami ustawowymi gospodarstwa rolnego po zmarłym mężu strony - W. S., albowiem gospodarstwo zostało odziedziczone również przez syna R. w [...] części i syna R. w [...] części, którzy nie wchodzą w skład rodziny strony. Po ponownym przeliczeniu dochodu, organ I instancji ustalił, że miesięczny dochód rodziny również przekroczył kryterium dochodowe uprawniające do pobierania świadczenia wychowawczego tj. [...] zł. Organ I instancji do dochodu rodziny doliczył dochód tylko z części gospodarstwa rolnego przypadającego dla osób wchodzących w skład rodziny strony, czyli M. S. i jej syna K. S. zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w T. [...] Wydział. [...] z dnia [...].09.2015 r. syg. akt [...]. Strona była w tym czasie współwłaścicielem gospodarstwa rolnego powyżej 1 ha powierzchni fizycznej i w związku z tym organ I instancji doliczył dochód z części przypadającej dla rodziny strony z ha przeliczeniowych gospodarstwa. W związku z powyższym organ wydał decyzję odmawiającą prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko K. S. nr [...] z dnia [...].04.2018 r. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie do SKO, które decyzją nr [...] z dnia [...].05.2018 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. M. S. złożyła na decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 3.10.2018 r. sygn. akt IV SA/Po 685/18 oddalił skargę.

W dniu [...].10.2020 r. do Wójta Gminy P. wpłynął wniosek M. S. o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją z dnia [...].04.2018 r. nr [...] oraz o jej uchylenie i przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na syna K. S. za okres [...].01.2017 r. do [...].09.2019 r. W uzasadnieniu wniosku Pani M. S. podała, że żądanie wznowienia postępowania jest uzasadnione art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż Sąd Rejonowy w T. dokonał działu spadku po jej zmarły mężu. Postanowienie zostało wydane [...].09.2020 r. W wyniku tego postanowienia strona jest współwłaścicielką wraz z synem działki [...] o powierzchni [...] ha dlatego jej dochody są mniejsze niż uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...].02.2021 r. [...] Wójt Gminy P. wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją nr [...] z dnia [...].04.2018 r. Wójt Gminy P. po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. uznał wniosek strony o uchylenie decyzji nr [...] z dnia [...].04.2018 r. za niezasadny. Organ I instancji uznał, że przywoływane przez stronę postanowienie Sądu Rejonowego w T. [...] z dnia [...].09.2020 r. nie wywołuje skutków prawnych ex tunc. Jest to postanowienie o charakterze konstytutywnym, wywołujące skutki prawne ex nunc, na przyszłość. Nie wyszły zatem na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności, o których organ by nie wiedział w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. odmawia uchylenia ww. decyzji dotychczasowych, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W przedmiotowej sprawie wniosek o wznowienie postępowania został oparty na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ I instancji wyjaśnił, że przy ocenie przesłanek wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. najistotniejszym warunkiem jest istnienie nowych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz będą stanowić podstawę wszczęcia postępowania w nowej sprawie.

Od powyższej decyzji odwołanie do SKO złożyła M. S., podnosząc, że podstawą do odmowy uchylenia ww. decyzji jest twierdzenie przez Wójta Gminy P., że miesięczny dochód strony i jej - wtedy małoletniego syna - na jedną osobę, przekroczył kwotę [...]zł. Wtedy obowiązywał przepis, że na pierwsze dziecko można było otrzymać zasiłek pod warunkiem, że miesięczny dochód na osobę nie przekracza kwoty [...]zł. Organ I instancji ustalił, że miesięczny dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosił [...] zł. Wójt [...], określając dochód wziął pod uwagę dwa jego źródła: rentę rodzinną po zmarłym mężu, jaką otrzymywała odwołująca i jej małoletni syn oraz dochód z gruntu o powierzchni ok. 1,222 ha, na osobę. Na podstawie prawa spadkowego, po zmarłym mężu, z braku testamentu, ww. grunt postanowieniem Sądu Rejonowego w T. z 2015 r. odziedziczyły, we współwłasności, cztery osoby, tj. strona oraz trzech synów. Wprawdzie sprawę o dział spadku rozpoczętą w 2014 r. zakończono w 2020 r., ale sąd, swoim postanowieniem z 2015 r., zatwierdził tylko to, co z mocy ustawy o prawie spadkowym każda z ww. osób odziedziczyła. Nie było tu żadnych innych rozstrzygnięć np. spowodowanych testamentem, czy ugodą. Tak więc na stronę przypadło [...] części, a na synów po [...] części tego gruntu. A zatem odwołująca i jej syn mają razem [...] części ww. gruntu, co w przeliczeniu na powierzchnię stanowi [...] ha ([...]). Dalej strona wskazuje, że gdyby przyjąć, tak jak przyjmuje wójt, że cała ww. powierzchnia [...] ha jest uprawna i uprawiana i przynosi dochód, to dlaczego wójt liczy ten dochód tylko na odwołującą i małoletniego wtedy syna, a nie uwzględnia pozostałych dwóch synów. Dalej odwołująca wskazała, że na skutek obiektywnych przeszkód, nie z winy strony, dział spadku został postanowieniem sądu dokonany dopiero w 2020 r., zgodnie z podziałem dokonanym przez geodetę. Tym samym usankcjonował on stan jaki na tym gruncie powstał w 2014 r. w wyniku śmierci męża, a następnie na skutek podziału geodezyjnego i rodzinnej ugody. Tak więc odwołująca nigdy nie była właścicielką całego przedmiotowego gruntu, a tylko [...] we współwłasności z najmłodszym synem.

SKO zwróciło uwagę, że jedną z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych, która ma na celu nie tylko ochronę praw nabytych strony, ale w ogóle istniejącego porządku prawnego. Wszelkie decyzje ostateczne organów administracyjnych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, tylko i wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Przy wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. muszą wyjść na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał, i - po trzecie - są istotne dla sprawy. Ten ostatni warunek jest spełniony tylko wtedy, gdy zachodzi bezpośredni związek między nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami, a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie. W orzecznictwie wskazuje się, że przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia, lecz będą stanowić podstawę wszczęcia postępowania w nowej sprawie (wyrok NSA z 9.07.2020 r., I OSK 2970/19, wyrok NSA z 24.01.2018 r., II OSK 2246/16).

W związku z toczącym się postępowaniem sądowym w Sądzie Rejonowym w T. o dział spadku w sprawie prowadzonej pod sygn. akt [...], strona oraz pozostali uczestnicy postępowania - synowie odwołującej: R. S., R. S. oraz K. S., w drodze ugody, dokonali podziału nieruchomości wspólnej nabytej przez nich w drodze spadkobrania ustawowego po zmarłym W. S.. W wyniku tego podziału nieruchomość podzielona została na cztery odrębne nieruchomości. Jedna z nich oznaczona numerem działki [...] o pow. [...] stała się współwłasnością M. S. i jej syna K. S. w udziałach po [...]. Na dowód tych twierdzeń odwołująca załączyła odpis postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia [...].09.2020 r. sygn. akt [...] wraz z ugodą. Zdaniem odwołującej jest to nowa okoliczność w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Wójta Gminy P. nr [...] z dnia [...].04.2018 r. stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem odwołującej Sąd Rejonowy usankcjonował stan jaki na tym gruncie powstał w 2014 r. w wyniku śmierci męża, a następnie na skutek podziału geodezyjnego i rodzinnej ugody.

W ocenie SKO stanowisko organu I instancji jest trafne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślono, że celem postępowania o dział spadku jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy stanowiącej przedmiot współwłasności przez odebranie temu prawu cechy wspólności. Ten skutek jest osiągany postanowieniem znoszącym współwłasność ex nunc, które dotyczy wszystkich podmiotów stosunku współwłasności. Wbrew zatem twierdzeniom odwołującej, w wyniku podziału spadku nie doszło do usankcjonowania stanu, który istniał już w 2014 r. W wyniku dziedziczenia spadku po zmarłym W. S., odwołująca odziedziczyła nieruchomość gruntową wraz z pozostałymi uprawnionymi do spadkobrania. Nieruchomość ta stanowiła zatem współwłasność tych osób. Dopiero na skutek podziału tej nieruchomości doszło do wyodrębnienia czterech odrębnych nieruchomości, z których jedna stała się własnością odwołującej i jej syna K. S. w udziałach po [...]. A zatem w postępowaniu o stwierdzenie nabycia spadku sąd ustala krąg spadkobierców oraz wielkość udziału w majątku spadkowym, natomiast w postępowaniu o dział spadku sąd ustala, co konkretnie otrzyma dany spadkobierca. Dział spadku ma na celu doprowadzenie do zakończenia trwania wspólności majątku spadkowego między wszystkimi spadkobiercami, którzy spadek przyjęli, poprzez określenie wielkości sched spadkowych przysługujących każdemu z nich. Na skutek działu spadku dochodzi zatem do zmian w majątkach osobistych poszczególnych spadkobierców. Dział spadku, jak słusznie zauważył organ I instancji, wywołujące skutki prawne ex nunc - a więc na przyszłość. Wobec tego, brak jest podstaw do uznania, że w sprawie wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności, o których organ I instancji nie wiedział w dacie wydania decyzji 20.04.2018 r. nr [...] Tym samym stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zaszły przesłanki do uchylenia w/w decyzji w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W skardze na decyzję SKO (nazwanej "odwołaniem") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. S. wniosła o uchylenie ww. decyzji Wójta. W szczególności zakwestionowała błędne, jej zdaniem, wyliczenie przez organ I instancji jej faktycznego dochodu. Podkreśliła, że z powierzchni gruntu [...] ha przypadało wtedy jej i synowi [...], czyli mniej niż 1 ha, a "w rolnictwie [...] nie liczy się dochodu z gruntu poniżej 1 ha". Jeśli już, to Wójt powinien był liczyć dochód, sumując kwotę renty po mężu Skarżącej, która wtedy wynosiła [...] zł, czyli po [...] zł na osobę, oraz kwotę z [...] powierzchni gruntu, czyli [...] zł na osobę – łącznie [...] zł na osobę.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 6 października 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.), o czym strony zostały powiadomione pismami z tego samego dnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skocie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Decyzje organów obu instancji zapadły po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy P. z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] (dalej: decyzja z 2018 r.) – odmawiająca prawa do świadczenia wychowawczego – na skutek wniosku skarżącej, która jako podstawę żądanego wznowienia wskazała przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, "jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję". W świetle art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz – jeśli istnienie takiej przyczyny zostanie stwierdzone – co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeżeli zaś istnienie wskazywanej przyczyny wznowienia nie potwierdzi się, wówczas znajduje zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. W myśl tego przepisu organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. W takim przypadku organ nie ocenia już "istoty sprawy", tj. nie bada prawidłowości treści decyzji dotychczasowej, lecz poprzestaje na wykazaniu braku podstaw do wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją.

Argumenty skarżącej podnoszone w toku wznowionego postępowania oraz w skardze na decyzję SKO sprowadzają się do zarzutu błędnych ustaleń faktycznych (w zakresie wyliczenia dochodu rodziny skarżącej) dokonanych przez Wójta w pierwotnej (verba legis: "dotychczasowej") decyzji z [...] kwietnia 2018 r.,.

Takie zarzuty nie mogą odnieść skutku w niniejszym postępowaniu.

Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Pierwsza z nich wymaga, aby ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, były "nowe". Drugą przesłanką jest istnienie nowych okoliczności faktycznych (odpowiednio: nowych dowodów) "w dniu wydania decyzji" dotychczasowej (tu: decyzji z 2018 r.). Trzecia przesłanka zakłada, że te nowe okoliczności faktyczne (odpowiednio: nowe dowody) "nie były znane organowi, który wydał decyzję" wyżej wspomnianą. Aby zatem dana okoliczność (dowód) mogła stanowić podstawę do wznowienia postępowania, musi już istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej ("dotychczasowej"; tu: decyzji z 2018 r.). Co za tym idzie, nie będą stanowiły takiej podstawy okoliczności lub dowody, które powstały (zostały wytworzone) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy (por. m.in. wyroki NSA: z 09.07.2020 r., I OSK 2970/19; z 23.02.2018 r., II OSK 1915/17; z 24.01.2018 r., II OSK 2246/16 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; w skrócie: CBOSA). Co więcej, niekiedy w orzecznictwie wręcz wskazuje się, że nie uzasadniają wznowienia postępowania administracyjnego nowe okoliczności faktyczne, które zaistniały już po wydaniu decyzji (zob. wyrok NSA z 10.10.2017 r., I OSK 2452/16, CBOSA).

Po drugie, postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym (tu: decyzji z 2018 r.). Takiej kontroli służy co do zasady możliwość wniesienie odwołania, a następnie zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Wydanie takiej decyzji jest bowiem następstwem ustalenia przez organ braku podstaw wznowieniowych, co – jak to już wyżej wskazano – wyłącza dopuszczalność rozstrzygania o istocie sprawy (por. wyrok NSA z 24.04.2020 r., II OSK 954/19, CBOSA). Organy wydając decyzję w trybie postępowania wznowieniowego nie dokonują kolejny raz (trzecia instancja) rozpoznania sprawy. Organy te badają jedynie, czy zaistniały wskazane podstawy wznowieniowe spośród wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., i jeśli tak, to czy decyzja ostateczna, z uwagi na dostrzeżone wady postępowania powinna zostać uchylona (por. wyrok NSA z 07.05.2019 r., II OSK 1530/17, CBOSA).

W niniejszej sprawie skarżąca jako przesłankę wznowieniową – "nową okoliczność" (względnie "nowy dowód)" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – powołała postanowienie Sądu Rejonowego w T. z [...] września 2020 r. o sygn. akt [...] zapadłe w sprawie o dział spadku, umarzające postępowanie w tym przedmiocie w związku z zawartą przez spadkobierców ugodą (sądową). Bezspornie jest to orzeczenie, które zapadło ponad dwa lata po wydaniu decyzji z 2018 r., a więc które jeszcze nie istniało w dniu jej wydania. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wbrew sugestiom skarżącej, ani samo to postanowienie, a tym bardziej załączona do niego ugoda, nie "potwierdzały" stanu dotychczas istniejącego, lecz wywoływały skutki "na przyszłość" (ex nunc) – kształtując na nowo relacje majątkowe pomiędzy spadkobiercami. Do momentu zawarcia tej ugody skarżąca wraz z synem K. byli współwłaścicielami odziedziczonego gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, w udziale wynoszącym łącznie [...] (suma udziałów ww. osób, odpowiednio: [...] + [...]). Tymczasem w wyniku ww. ugody (lit. a) otrzymali na współwłasność, w udziałach wynoszących po [...], działkę nr [...] o powierzchni [...] ha.

W tym stanie rzeczy organy obu instancji zasadnie uznały, że w sprawie nie wystąpiła wskazana przez skarżącą przesłanka wznowieniowa, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W konsekwencji organy zasadnie nie rozpoznawały sprawy zakończonej decyzją z 2018 r. "co do istoty", tj. w szczególności nie dokonywały ponownych ustaleń i obliczeń w kwestii wysokości dochodu skarżącej i jej syna K. we wskazywanym przez nią okresie. Z uwagi na niewystąpienie powołanej przez skarżącą przesłanki wznowieniowej, prawidłowość (zgodność z prawem) treści decyzji z 2018 r. pozostawała poza kontrolą sprawowaną w niniejszym postępowaniu (odpowiednio: administracyjnym wznowieniowym oraz niniejszym sądowym).

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.