Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 856/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 193
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 24 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1967/19 w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 1967/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2019 r., w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

P. S. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając ten wniosek, skarżący stwierdził, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony narazi go na utratę jedynego źródła utrzymania. Wnioskodawca podniósł, że z uwagi na wiek, nie ma możliwości przekwalifikowania. Ponadto na jego utrzymaniu jest rodzina - córka i wnuczka, a zatem pozbawienie go pracy, narazi jego oraz jego rodzinę na niemożliwość zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych.

Skarżący podniósł również, że z uwagi na sytuację epidemiologiczną związaną z pandemią COVID-19, a co za tym idzie z zastojem gospodarczym i poważnym ryzykiem utraty miejsc pracy - jedynego źródła utrzymania, jego sytuacja się pogarsza.

Zdaniem wnioskującego, uprawdopodobnił on, iż wykonanie decyzji organu II instancji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia mu znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.

W dalszej części uzasadnienia wniosku, strona powtórzyła dotychczasową argumentację, prezentowaną w zakresie wstrzymania wykonania decyzji zarówno we wniosku złożonym w skardze do WSA, jak i w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W tym miejscu wymaga podkreślenia, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od oceny okoliczności poszczególnych przypadków, przy czym ocena ta wymaga dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji wnioskodawcy, bowiem dopiero ich konfrontacja z ewentualnymi, wynikającymi z zaskarżonej decyzji konsekwencjami, może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona stwierdziła, że jego sytuacja egzystencjalna mocno się pogarsza, jednakże nie udokumentowała ani też w żaden sposób nie zobrazowała swojej sytuacji finansowej, co pozwoliłoby na dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Informacje w tym zakresie nie wynikają również z akt sprawy. W sprawie niniejszej, z powodu nieprzedłożenia jakichkolwiek dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową i sytuację rodzinną wnioskodawcy, nie zachodzi możliwość analizy wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację życiową wnioskodawcy. Brak jest również dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o utrzymywaniu córki i wnuczki. Wprawdzie w toku postępowania skarżący przedłożył zaświadczenia w tym zakresie, jednakże świadczą one jedynie o zameldowaniu wskazanych osób w 2015 r. pod tym samym adresem co on. Nie uprawdopodabniają one jednak podnoszonej okoliczności, że osoby te pozostają z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym oraz, że jedyną osobą aktualnie utrzymującą rodzinę jest wyłącznie skarżący. Skoro strona nie przedstawiła żadnych informacji dotyczących jej sytuacji finansowej, ani też dowodów na poparcie złożonych oświadczeń w zakresie sytuacji rodzinnej i zdrowotnej, Naczelny Sąd Administracyjny został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie w zakresie zastosowania ochrony tymczasowej, musi opierać się na materiale pozwalającym mu zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sam fakt utraty w wyniku skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej dotychczasowych dochodów nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak też NSA w postanowieniach z dnia: 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GZ 399/17; 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 755/16).

Wnioskodawca wskazał również na sytuację epidemiologiczną związaną z pandemią COVID-19 oraz ryzyko utraty miejsca pracy. Skarżący ograniczył się jednak jedynie do stwierdzenia, że wskazane ryzyko jest duże, a jego sytuacja się pogarsza. Należy podkreślić, że przedstawiona okoliczność, bez należytego jej uwiarygodnienia, nie może sama w sobie być uznana za podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny. Brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych, które potwierdzałyby nagłe pogorszenie sytuacji ekonomicznej w okresie wnoszenia analizowanego żądania, uniemożliwił Sądowi zbadanie wpływu stanu epidemii na możliwości finansowe skarżącego i jego sytuację egzystencjalną. Co więcej, stwierdzić należy, że epidemia spowodowała powszechne trudności w działalności gospodarczej, które objęły swym zasięgiem cały kraj i znaczną część przedsiębiorców. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo powoływanie się na tę okoliczność jako sytuację uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest daleko niewystarczające, w szczególności wówczas, gdy wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych, ani też dokumentów, pozwalających zobrazować jego aktualną zdolność finansową.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.