Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2023/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Małgorzata Tomaszewska /spr./ Sędziowie NSA Sędzia: Elżbieta Rischka Sędzia: Edyta Anyżewska Protokolant: Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi K. i B. Ś. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 02 sierpnia 2000r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. oraz odsetek za zwłokę od tej zaległości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 373 (słownie: trzysta siedemdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, 2. decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2023/00

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w całości i określiła wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 6.811,90 zł oraz wysokość odsetek od tej zaległość na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w kwocie 11.839,00 zł.

W jej uzasadnieniu podała, co następuje: W oparciu o ustalenia dokonane w toku kontroli przeprowadzonej u pana B. Ś. prowadzącego Pawilon A w B. Urząd Skarbowy decyzją z dnia 11 kwietnia 2000r. Nr [...] określił Państwu Ś. wysokość zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995r. w kwocie 8.523,90zł oraz wysokość odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji w kwocie 15.537,10zł.

Z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości organ pierwszoinstancyjny działając w myśl przepisów art.193 § 1 w związku z § 4 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa, pominął w postępowaniu podatkowym podatkową księgę jako dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Księga podatkowa utraciła zatem moc dowodu zupełnego i jako dowód zwyczajny została poddaną ocenie przez organ podatkowy.

Wynikiem takiej oceny było to, że na postawie dokumentów źródłowych zebranych w wyniku kontroli oraz w toku prowadzonego postępowania przyjęto za podstawę określenia wysokości należnego podatku dochodowego za 1995 r. z tytułu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej:

- przychód w kwocie 2.014.878,98 zł,

- koszty uzyskania przychodu 1.983.111,34zł,

- dochód w wysokości 31.767,64zł.

Wspomnianą decyzję Urzędu Skarbowego Państwo Ś. zaskarżyli odwołaniem z dnia 28 kwietnia 2000r., w którym wnieśli o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania podatnicy zarzucili:

1. naruszenie art.123 § l oraz art.192 w związku z art.200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, podkreślając, iż organ podatkowy nie wyznaczył trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, a zatem nie zapewnił czynnego udziału w toczącym się postępowaniu,

2. nieuwzględnienie przez Urząd wniosku z dnia 13 października 1999r. o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego ds. budownictwa mającą na celu rozstrzygnięcie czy poniesione wydatki w kwocie 5.187,50 zł traktować jako remont, czy też modernizację placu manewrowego.

Zdaniem podatników wykonane prace dotyczyły remontu placu manewrowego.

Stanowiło to naruszenie przepisów art.180 w związku z art.216 § 1, art.122, art.187 § 1 i 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz art.23 ust.1 pkt 1c ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

3. brak w decyzji Urzędu Skarbowego oceny dowodu z opinii Pana Z. H. dotyczącej stanu technicznego przedmiotowej lady chłodniczej, którą zakupiono od leasingodawcy z uwagi na niską cenę odsprzedaży po zakończeniu umowy leasingu oraz możliwością wykorzystania pozostałych po złomowaniu elementów na części zamienne.

4. naruszenie art.54 § l pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu za bezzasadny Izba uznała zarzut odnośnie naruszenia art.123 § l, art.192 w związku z art.200 § l cyt. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, albowiem postanowieniem z dnia 6 października 1999r. Nr [...] i Nr [...] Urząd wyznaczył stronie trzydniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania podatkowego za 1995r. Z prawa tego podatnik skorzystał, pismem z dnia 13 października 1999r. skierowanym do Urzędu Skarbowego, w którym podatnik wniósł nowy dowód w sprawie (oświadczenie Pana Z. H.) i wyraził opinię dotyczącą ustaleń pokontrolnych organu podatkowego.

Z materiałem dowodowym sprawy zapoznany został ustanowiony przez stronę pełnomocnik.

Ponadto stwierdziła Izba, iż w przedmiotowej decyzji Urzędu Skarbowego znajduje się ocena i uzasadnienie odrzucenia opinii Pana H. jako dowodu w sprawie. Jak słusznie organ pierwszoinstancyjny zauważył, fakt przedstawienia opinii dotyczącej stanu technicznego lady chłodniczej będącej rzekomo przedmiotem leasingu, dopiero przy piśmie z dnia 13 października 1999r., odbiera wiarygodność wspomnianemu dowodowi zwłaszcza, iż w trakcie kontroli podatnik nie wspominał o konieczności złomowania jakiejkolwiek z posiadanych lad chłodniczych, a przy tym oświadczył w toku kontroli, iż lada ta będzie eksploatowana przez okres 5 lat.

Umowę leasingową podatnik zawarł z B S.A., z siedzibą w W. przy ul. [...] na okres 1 roku. W dniu podpisania umowy dokonano wstępnej opłaty w kwocie 6.680.000 st.zł, stanowiącej 20% wartości przedmiotu leasingu oraz 2% opłaty manipulacyjnej w kwocie 668.000 st.zł.

W opinii Izby Skarbowej organ podatkowy trafnie dokonał oceny umowy leasingowej dotyczącej lady chłodniczej.

Analizując tę umowę leasingową kontrolujący słusznie uznali, że de facto była to umowa kupna na raty, a nie umowa leasingu operacyjnego.

Skutkiem końcowym zawartej "umowy leasingowej" z dnia 24 marca 1994r Nr [...] było przeniesienie przez leasingodawcę na leasingobiorcę własności rzeczy po wniesieniu opłat w ratach. Na podkreślenie zasługuje fakt, że cena zakupu lady chłodniczej określona w fakturze VAT Nr 382/S/102/B/94 z dnia 19 kwietnia 1995r. stanowi zaledwie 9% wartości ofertowej lady z dnia zawarcia umowy leasingu (tj. 3000 PLN).

Słusznie uznał Urząd Skarbowy, iż w myśl przepisów art.23 ust.1 pkt 1b ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) nastąpił zakup środka trwałego, zatem kwoty 25.851.600 st.zł nie uznano za koszt uzyskania przychodu.

Wyjaśnia się ponadto, iż Urząd Skarbowy wykorzystując w trakcie postępowania podatkowego złożone przez stronę oświadczenia, nie działał na szkodę podatnika.

Trudno bowiem uznać, iż oświadczenia składane przez osobę prowadzącą działalność gospodarczą, a zatem osobę która działała w swoim interesie mogą być nierzetelne. W wyroku z dnia 20 września 1990r. (sygn. akt IIII ARN 9/90) Sąd Najwyższy przyjął, iż "oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli oczywiście nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu".

Należy przy tym również podkreślić, iż wspomniane wyżej oświadczenie nie miało wpływu na ustalenia Urzędu Skarbowego dotyczące leasingu lady chłodniczej, bowiem stan faktyczny przedmiotowej sprawy wynikał przede wszystkim z dokumentów źródłowych zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania.

Izba Skarbowa, po przeanalizowaniu materiału dowodowego postanowiła zarzut strony odnośnie zakwestionowanego wydatku w kwocie 5.187,50 zł, poniesionego na remont placu manewrowego przed sklepem mieszczącym się przy ul. [...] w B., uznać za słuszny.

Izba Skarbowa uznała mianowicie, że ułożenie kostki było remontem nawierzchni placu manewrowego. Również charakter remontowy miały prace polegające na ułożeniu obrzeży trawnikowych, które wpłynęły jedynie na poprawę estetyki wyglądu placu mieszczącego się przed sklepem.

W myśl art.22 ust.1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poniesione nakłady w kwocie 5.187,50 zł należało uznać za koszt uzyskania przychodu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej.

Odpowiadając na zarzut dotyczący naruszenia art.54 § 1 pkt 3 ustawy - Ordynacja podatkowa, Izba wyjaśniła, iż faktycznie w myśl tego przepisu odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od następnego dnia po upływie terminu do rozpatrzenia odwołania do dnia doręczenia stronie decyzji organu odwoławczego. Zatem Izba Skarbowa odstąpiła od naliczenia tych odsetek za okres od 29 czerwca 1999r. do 27 września 1999r., tj. za okres od następnego dnia po upływie terminu do rozpoznania.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnicy stawiają zarzut wydania decyzji z naruszeniem poniższych przepisów prawa:

1) art.210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.

Strona zarzuca, iż organ odwoławczy błędnie odczytał decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 11 kwietnia 2000r. NR [...] przyjmując, że dochód ustalono w drodze oszacowania w oparciu o zeznaną wysokość marży.

Skarżący przyjmują powyższe za niedopatrzenie i oczywistą omyłkę lub za chęć podkreślenia faktu stosowania marży w wysokości 8,6 %.

2) art. art.120, 122, 180 § 1 i 187 § l Ordynacji podatkowej oraz art.23 ust. l pkt l lit. b) cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Skarżący nie zgadzają się ze sposobem zebrania i oceny dowodów dotyczących leasingu lady chłodniczej.

Wskazali, iż badanie i ocena przez organy podatkowe charakteru umowy leasingu winno odpowiadać na pytanie jakiego typu jest umowa, jakie są dalsze losy rzeczy oddanej uprzednio w leasing a także czy cena sprzedaży nie odbiega od ceny zawartej w umowie leasingu.

Zdaniem skarżących zasadniczym argumentem przy podjęciu decyzji przez organ podatkowy w sprawie leasingu lady chłodniczej było wycofane oświadczenie o okresie eksploatacji tej lady.

Ponadto strona nie zgadza się z odrzuceniem jako dowodu opinii Pana Z. H. odnośnie stanu technicznego lady chłodniczej, wskazując przy tym na swoje prawo do składnia wniosków dowodowych w trakcie trwania całego postępowania, zarówno przed organami pierwszej, jak i drugiej instancji.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w skardze Izba Skarbowa podtrzymała dotychczasowe stanowisko i argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1271), zważył, co następuje:

Sąd skargę uwzględnił.

Skład orzekający w sprawie uznał, iż organy podatkowe dokonując oceny umowy leasingowej zawartej dnia 24 marca 1994r., której przedmiotem była lada chłodnicza, nie uwzględniły w swoich rozważaniach postanowień rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993r. w sprawie zaliczenia przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników stron tych umów. W szczególności nie uwzględniły, a miał on zastosowanie w sprawie, treści § 2 ust.2 pkt 2 tego rozporządzenia i w ten sposób dokonały błędnej oceny tej umowy i wyciągnęły błędne wnioski co do skutków podatkowych z niej wynikających.

Przywołany przepis stanowił, iż do składników majątku wynajmującego lub wydzierżawiającego zalicza się z zastrzeżeniem § 3 pkt 1, rzeczy albo prawa majątkowe stanowiące przedmiot umowy szczególnej, gdy umowa ta została zawarta na czas oznaczony, lecz nie zawiera prawa do nabycia rzeczy albo praw majątkowych przez najemcę lub dzierżawcę, albo prawo to zawiera z możliwością jego wypowiedzenia.

Z treści zawartej przez skarżącego umowy leasingu wynika, iż została zawarta na czas oznaczony (1 rok) i zawierała prawo do nabycia rzeczy z możliwością jego wypowiedzenia. Zatem umowa ta w pełni odpowiadała warunkom wskazanym w pkt 2 ust.2 § 2 cyt. rozporządzenia.

To zaś oznaczało, iż przedmiot leasingu (lada chłodnicza) należała do majątku leasingodawcy, a leasingobiorcy w tej sytuacji przysługiwało prawo rozliczenia rat leasingowych w ilości uiszczonych w badanym roku podatkowym w kosztach uzyskania przychodów. Kryteria kwalifikacji wskazane w tym przepisie są ścisłe i jasne, a jednocześnie brak w nim zapisu, który pozwalałby podmiotom stosującym prawo dokonywać kwalifikacji, na podstawie innych kryteriów (por. wyrok NSA z 2 czerwca 1998r. sygn. akt III SA 1322/97 i wyrok NSA III SA 5109/90 z 8 czerwca 1990r.).

Tak więc wszelkie rozważania przedstawione w tym przedmiocie tak przez organy podatkowe, jak i stronę skarżącą, pozostają bez wpływu na wynik sprawy i nie zachodzi potrzeba ustosunkowywania się do nich.

Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, iż dokonana przez Urząd Skarbowy korekta kosztów uzyskania przychodów o wartość rat leasingowych poniesionych w tym roku podatkowym, była nieuprawniona.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art.210 § 1 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, iż powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia na decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 11 kwietnia 2000r. Nr [...] było – jak wyjaśniła Izba Skarbowa i jak określają to również skarżący – oczywistą pomyłką. Faktycznie organ odwoławczy ustosunkował się do decyzji będącej przedmiotem odwołania.

Z tych też względów Sąd na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz.1270) uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach postępowania orzekając na podstawie art.200 tej ustawy.