Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SAB/Go 3/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 1-3,  art. 58 par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu należności powstałej w wyniku zawyżenia odsetek i kosztów egzekucyjnych za 1996 r. odrzuca skargę.


UZASADNIENIE

A.P. w dniu 30 stycznia 2006 r. za pośrednictwem Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł skargę na bezczynność tego organu , wyrażającą się w niezałatwieniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2004 r. o zwrot kwoty "powstałej w wyniku zawyżenia odsetek i kosztów egzekucyjnych podczas egzekucji zaległości w podatku dochodowym za 1996 r."

W swojej skardze A.P. wnosił o zobowiązanie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego do niezwłocznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy . W uzasadnieniu skarżący przytoczył okoliczności związane

z całym szeregiem działań podejmowanych przez niego, jak również z czynnościami podejmowanymi przez organ, odnoszącymi się przede wszystkim do postępowania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi podając, że skarżący otrzymał pismo będące odpowiedzią na jego wniosek .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Rozpoznając sprawę Sąd w pierwszej kolejności badać musi dopuszczalność skargi . Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie . Z kolei art. 3 § 2 P.p.s.a. określa , iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach( art. 3 § 3 P.p.s.a.).

Jak z powyższego wynika zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 . Zatem zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy przepisów P.p.s.a. zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi na określone prawem formy działania organów administracji publicznej .

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd badał zatem czy wniosek skarżącego dotyczący zwrotu kwoty jego zdaniem nienależnie pobranej z tytułu kosztów egzekucyjnych wymagał wydania jednego z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.

Zauważyć należy , że w myśl przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny w związku z wnioskiem z dnia 22 listopada 2004 r. nie był uprawniony ani obowiązany do wydania decyzji lub postanowienia, czego domagał się skarżący. Ustawa ta nie wprowadza w szczególności reguły, że koszty egzekucyjne ustalane są w formie postanowienia.

Dodatkowo można wskazać , że stosownie do art. 168b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązany ma prawo dochodzić, na drodze cywilnoprawnej , odszkodowania od organu egzekucyjnego lub wierzyciela za szkody wyrządzone wskutek niezgodnego z przepisami prawa wszczęcia lub prowadzenia egzekucji administracyjnej .

Skoro Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego nie miał podstaw do tego, by wniosek skarżącego załatwić przez wydanie aktu administracyjnego, to i skargę na bezczynność w tym zakresie uznać należało za pozbawioną podstaw formalnoprawnych , więc niedopuszczalną z powodu braku właściwości sądu administracyjnego w tej sprawie .

W tej sytuacji skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało odrzucić , co Sąd postanowił w sentencji.

asesor WSA sędzia WSA sędzia WSA

Barbara Rennert Krystyna Skowrońska-Pastuszko Joanna Wierchowicz