Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 530/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.145 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z [...] nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżącej G.M. kwotę 500 ( pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] nakazał G. M. doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany podłużnej zewnętrznej przyległej do granicy z sąsiednią działką nr A, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w G. nr [...], dz. nr B, obręb [...], gmina [...]. Decyzja ta wydana została w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, do którego doszło wskutek uchylenia w postępowaniu odwoławczym decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia 22 marca 2006 r., nr [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.)

W uzasadnieniu podał, iż w toku postępowania przeprowadzono w dniu 25 lipca 2006 r. oględziny, w trakcie których, uwzględniając dokumentację fotograficzną ustalono, iż w wykonaniu nakazu byłego Naczelnika Miasta i Gminy w G., wykonane nielegalnie na parterze spornego budynku trzy otwory okienne, zamurowane zostały luksferami, w kwietniu 1979 r., co doprowadziło budynek do stanu zgodnego z prawem. Na podstawie porozumienia sąsiedzkiego, zawartego w dniu 12 sierpnia 1998 r., pomiędzy sąsiadującymi ze sobą rodzinami M. i W., budynek został jednak ponownie wprowadzony w stan niezgodny z prawem, a to przez wykonanie w sierpniu 1998 r. w konstrukcji całkowicie nowego otworu do pomieszczenia suszarni na pierwszym piętrze i zamontowaniu w nim okna oraz wykuciu luksferów z trzech otworów okiennych na parterze i również zamontowaniu w nich okien. Organ stwierdził, iż pisemna zgoda sąsiada na wykonanie okien, których dotyczy postępowanie, nie powodowała żadnych skutków prawnych dla dokonanej samowoli, gdyż nie została uzyskana w oparciu o jakikolwiek obowiązujący wówczas przepis prawa. Wskazał, iż § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w czasie wykonania okien, określał minimalną odległość od granicy z sąsiednimi działkami, dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi, jako wynoszącą 4 m. Przewidziane zaś w § 12 ust. 6 rozporządzenia odstępstwo od wymaganej minimalnej odległości, w oparciu o pisemną zgodę sąsiada, dopuszczalne było wyłącznie w odniesieniu do usytuowania budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów. Dlatego też, w ocenie organu wykonanie spornych otworów okiennych w ścianie, którą budynek jest zwrócony w stronę granicy z sąsiednią działką, bez zachowania wymaganej odległości co najmniej 4 m, uznać należało za naruszenie przepisów prawa, które wykluczało zalegalizowanie robót budowlanych i obligowało organ do wydania nakazu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem. Organ wskazał przy tym, iż dla trzech okien na parterze doprowadzeniem do stanu pierwotnego będzie ponowne zamurowanie ich luksferami lub pustakami szklanymi, zaś dla okna na pierwszym piętrze zamurowanie otworu materiałem, z którego wykonana jest ściana budynku, bądź ewentualne wypełnienie go innym materiałem niekonstrukcyjnym przepuszczającym światło, z zachowaniem obowiązujących przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

W odwołaniu od decyzji G. M., reprezentowana w postępowaniu administracyjnym przez pełnomocnika – A. S., wniosła o uchylenie decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, iż organ naruszył przepisy regulujące postępowanie w zakresie określenia stron postępowania, a sama decyzja obarczona jest wadami merytorycznymi z uwagi na: brak konsekwencji organu, co do stwierdzenia, iż zobligowany jest on do wydania nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i jednocześnie nakazania przywrócenia obiektu do stanu pierwotnego oraz powołanie się wprost na § 12 rozporządzenia. Jednocześnie odwołująca wskazała, iż właściwy minister wydając rozporządzenie przewidział możliwość niewykonywania robót w sposób innych niż określony w rozporządzeniu w przypadku przebudowy obiektu, która to sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, ponieważ doszło do przebudowy obiektu. Kwestionując twierdzenie, iż brak jest możliwości zalegalizowania samowolnie wykonanych robót podniosła natomiast, iż sposób prowadzenia postępowania nie może być uznany za prawidłowy w myśl zasad określonych w K.p.a., a same oględziny nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji. W jej ocenie trudno również zgodzić się z tezą, że wykonanie inne niż dotychczasowe jest przywróceniem stanu poprzedniego.

Decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, iż wykonanie okien w ramach przebudowy budynku mieszkalnego stanowi roboty budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, na wykonanie których, zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 Prawa budowlanego, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Stwierdzając, iż w niniejszej sprawie inwestorka wykonała sporne okna bez wymaganego pozwolenia na budowę podał, iż stosownie do przepisu art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przepisy art. 51 ust. 1 i pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaznaczając, iż przepisy art. 48 i art. 49 dotyczą samowolnej budowy obiektów budowlanych i nie znajdują w niniejszym przypadku zastosowania organ wskazał, iż działając zgodnie z art. 51 Prawa budowlanego organ bada, czy samowolnie wykonane roboty budowlane można doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. W sytuacji zaś, gdy nie sposób wskazać czynności czy robót budowlanych, które mogłyby doprowadzić samowolę do zgodności z prawem organ wydaje decyzję z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, o niemożności doprowadzenia w niniejszej sprawie samowolnie wykonanych okien do stanu zgodnego z prawem organ odwoławczy stwierdził, iż o ile do badania, czy roboty budowlane są samowolą budowlaną, bierze się pod uwagę przepisy obowiązujące w dacie wykonywania robót, o tyle przy analizie możliwości doprowadzenia samowoli do stanu zgodnego z prawem trzeba stosować przepisy aktualne. Stosownie do tego uznał, iż organ pierwszej instancji niezasadnie powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. Stan zgodności z prawem winien bowiem wynikać z przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie jednak organ stwierdził, iż zaistniałe niedopatrzenie nie miało w niniejszej sprawie wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż czy to pod rządami "starych", czy tez "nowych" warunków technicznych zalegalizowanie spornych okien byłoby niemożliwe. Powołując się na przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. wskazał, iż wykonanie okien w ścianie zlokalizowanej w granicy działek budowlanych jest niedopuszczalne i obecnie żadne czynności ani roboty budowlane nie są w stanie doprowadzić samowolnie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ podał natomiast, iż nie dopatrzył się żadnych uchybień w ustaleniach podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Wskazał przy tym, iż figurujący w wydruku z rejestru gruntów, jako współwłaściciel działki nr A, K. W., zmarł 30 lipca 2005 r., a spadek po nim w całości nabył jego syn K. W.. Mając na uwadze stwierdzenie odwołującej, iż sporne roboty stanowiły przebudowę, organ odwoławczy wyjaśnił, iż wprawdzie w przypadku przebudowy wymagania, o których mowa w § 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. mogą być spełnione w sposób inny niż podany w rozporządzeniu, jednakże- stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo- rozwojowej, albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Przepis § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jest przy tym przepisem bezwzględnie obowiązującym i nie ma możliwości spełnienia ustanowionego w nim wymogu w inny sposób. Wykonanie okien w ścianie zlokalizowanej w granicy działek budowlanych może być natomiast dopuszczalne tylko w przypadku uzyskania przez inwestora zgody od właściwego organu na odstępstwa od przepisów techniczno- budowlanych, wydawanej w trybie art. 9 Prawa budowlanego. Jak wskazał organ odwoławczy, w przypadku samowolnych robót budowlanych uzyskanie takiej zgody nie jest jednak możliwe. Określając, iż odwołująca, pomimo udzielanych jej informacji o możliwości zgłaszania dowodów, w toku postępowania nie przedłożyła stosownej ekspertyzy organ zauważył, iż w aspekcie zasady sprawiedliwości społecznej nie do zaakceptowania jest pogląd, że to organ nadzoru budowlanego miałby zlecić wykonanie ekspertyzy. Ponadto, podzielając stanowisko co do sposobu wykonania nakazu, określonego w decyzji pierwszoinstancyjnej, organ odwoławczy zaznaczył, iż w przypadku doprowadzenia obiektu do stanu pierwotnego nie chodzi o drobiazgowe rekonstruowanie obiektu lub jego części z okresu sprzed samowoli, lecz pozbawienie ściany otworów okiennych, tak aby w efekcie ściana w granicy odpowiadała wymogom przepisów techniczno- budowlanych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu G. M. przyznając, iż sporne okna wykonane zostały w wyniku samowoli budowlanej oświadczyła, iż nie była świadoma obowiązku uzyskania stosownego pozwolenia. Zaznaczyła przy tym, iż lokalizacja okien nie powoduje zagrożenia pożarowego, gdyż w rejonie wykonanych otworów nie znajduje się żaden obiekt sąsiada. Kwestionując stanowisko organu odwoławczego skarżąca podniosła, iż argumenty powołane w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej były wystarczające do umożliwienia zalegalizowania zaistniałego stanu. Inwestorowi winna zaś być dana szansa dostarczenia dokumentów, o których mowa w § 2 "warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" i w konsekwencji doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem w sposób inny niż przywrócenie stanu pierwotnego. Jako wykluczający bezwzględnie możliwość zastosowania § 12 rozporządzenia skarżąca powołała przy tym fakt, iż działka do której przylegają wykonane okna nie jest działką budowlaną, która to okoliczność w ocenie skarżącej nie została wzięta przez organ pod uwagę. Dodatkowo wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. podtrzymując stanowisko oraz argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo wyjaśnił także, iż dla terenów na których znajduje się działka nr A oraz działka sąsiednia nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka ta posiada jednak cechy świadczące w sposób oczywisty, że jest działką przeznaczoną pod zabudowę: jest zabudowana, posiada dostęp do drogi publicznej, ma podłączone media i znajduje się w terenie zabudowanym.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2007 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz zawiesił postępowanie sądowe. Podstawę zawieszenia postępowania stanowił przepis art. 125 § 1 pkt 1 oraz art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie "P.p.s.a. W odniesieniu do zaistnienia w sprawie przesłanki zawieszenia określonej w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził, iż niewątpliwie sprawa ze skargi G. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], pozostaje w związku ze sprawą, ze skargi K. W. na decyzję tegoż organu z dnia 7 lipca 2006 r., która prowadzona jest w tutejszym Sądzie pod sygn. akt II SA/Op 531/06. Sąd zważył, iż obie sprawy pozostają w toku, a decyzja zaskarżona przez G. M. jest następstwem wydania przez organ odwoławczy orzeczenia kasatoryjnego uchylającego poprzedni akt organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wynik postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Op 531/06 ma zatem prejudycjalne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd dostrzegł ponadto, iż decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie jest przedmiotem postępowania z wniosku G. M. o wznowienie postępowania administracyjnego, który to wniosek złożony został przed wniesieniem skargi do sądu. Z tego też powodu postanowił o zawieszeniu postępowania również na podstawie art. 56 P.p.s.a.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2007 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Op 152/07 poprzednio oznaczonej sygn. II SA/Op 531/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 7 lipca 2006 r., nr [...].

Uchylona powyższym wyrokiem decyzja odwoławcza, uchylała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia 17 maja 2006 r. o nakazie doprowadzenia do stanu poprzedniego ściany podłużnej zewnętrznej, przyległej do granicy z sąsiednią działką nr A, budynku jednorodzinnego i przekazywała do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji sprawę wszczętą w przedmiocie wykonania bez wymaganego pozwolenia otworu okiennego o wymiarach 140 x 140 cm do pomieszczenia na pierwszym piętrze, w ścianie zewnętrznej budynku mieszkalnego położonego w miejscowości [...] nr [...], na działce nr B, obręb [...], gmina [...]. Uchylając decyzję pierwszoinstancyjną organ odwoławczy stwierdził, iż w budynku objętym postępowaniem znajdują się cztery okna w ścianie usytuowanej przy granicy z działką sąsiednią, wobec czego konieczne jest zbadanie i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji co do wszystkich okien, a nie tylko co do okna na pierwszym piętrze.

W wyroku z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Op 152/07 Sąd uchylając powyższą decyzję odwoławczą uznał natomiast, iż organ drugiej instancji, dokonując oceny prawidłowości decyzji pierwszoinstancyjnej, nie był uprawniony stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a., do odmiennego kształtowania i zakreślania granic postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SA/Op 687/06, tut. Sąd podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie, które dalej toczyło się pod nową sygnaturą II SA/Op 530/07.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.

Jednocześnie, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. To z kolei oznacza, iż w granicach danej sprawy, sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, nie odpowiadają przepisom prawa, a to z uwagi na zaistnienie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Stosownie do tego zaznaczyć trzeba, iż przedmiotem rozważań Sądu w niniejszym postępowaniu nie były kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem w przedmiocie doprowadzenia spornego obiektu do stanu poprzedniego, lecz zagadnienia dotyczące zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja odwoławcza, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, wydane zostały w oparciu o decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 7 lipca 2006 r., uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie [...] z dnia 17 maja 2006 r. (o nakazie doprowadzenia przez G. M. do stanu poprzedniego ściany podłużnej zewnętrznej , przyległej do granicy z sąsiednią działką nr A, budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego w G. nr [...], dz. nr B, obręb [...], Gmina [...]) i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskazana decyzja kasacyjna organu odwoławczego skutkowała bowiem ponownym rozpatrzeniem sprawy, wszczętej w przedmiocie wykonania otworu okiennego na pierwszym piętrze, w ścianie zewnętrznej budynku zlokalizowanego w G. nr [...]. W wyniku zaś ponownego postępowania przed organem pierwszej instancji wydana została decyzja, objęta niniejszym postępowaniem, z dnia [...], która następnie utrzymana została w mocy, zaskarżoną decyzją organu odwoławczego z dnia [...].

Z uwagi na wszczęcie przed tut. Sądem postępowania w sprawie ze skargi K. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 7 lipca 2006 r., przyjmując między innymi niewątpliwy związek tej sprawy ze sprawą niniejszą i uznając, iż postępowania w sprawie ze skargi K. W. ma prejudycjalne znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia, postanowieniem z dnia 22 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Op 687/06, Sąd zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Podstawę zawieszenia postępowania stanowił m.in. przepis art. 125 § 1 pkt 1.

Wyrokiem z dnia 10 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Op 152/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł o uchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 7 lipca 2006 r. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 21 sierpnia 2007 r., wobec czego postanowieniem z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt II SA/Op 687/06, Sąd podjął zawieszone w niniejszej sprawie postępowanie.

Uwzględniając treść oraz skutki powołanego wyroku, w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia 7 lipca 2006 r., w oparciu o którą, w wyniku ponownego postępowania administracyjnego wydano zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję, dostrzec przyjdzie, iż wskazany wyrok ma zasadnicze znaczenie dla oceny legalności dokonywanej w niniejszej sprawie. Przesądza on bowiem o uznaniu, iż decyzje podlegające w niniejszej sprawie ocenie sądowej wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

W tym miejscu zauważyć przyjdzie, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, służącą wyeliminowaniu z obrotu prawnego ostatecznych decyzji, które wydane zostały w wyniku postępowania administracyjnego dotkniętego kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub 145a § 1 K.p.a.

W myśl art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. jedną z podstaw wznowienia postępowania jest sytuacja, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie do tego, ponieważ wyrokiem z dnia 10 maja 2007 r. tut. Sąd orzekł o uchyleniu decyzji, w oparciu o którą wydana została zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja odwoławcza oraz utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, stwierdzić należało, iż w rozpatrywanej sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego. Zaistnienie okoliczności określonej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a stanowiło natomiast podstawę uznania przez Sąd, iż podlegające w niniejszym postępowaniu kontroli sądowej decyzje, tak pierwszej jak i drugiej instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wobec powyższego, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., należało wyeliminować z obrotu prawnego decyzje dotknięte kwalifikowaną wadliwością przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. i orzec o uchyleniu obydwu kontrolowanych decyzji. Powołany przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. obliguje wszak Sąd do uchylenia zaskarżonego aktu w przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania. Stanowi on, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Wobec powołanego orzeczenia Sądu z dnia 10 maja 2007 r., w niniejszej sprawie niewątpliwie zaistniały warunki do zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. Wskazać przy tym dodatkowo należy, iż powołany wyrok wywiera skutki nie tylko co do niniejszego postępowania sądowego, ale także w odniesieniu do dalszego postępowania administracyjnego. Na jego mocy sprawa, dotycząca wykonania bez wymaganego pozwolenia, otworu okiennego 140 x 140 cm, do pomieszczenia na pierwszym piętrze, w ścianie zewnętrznej budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego w granicy działki, zlokalizowanego w G. nr [...], stanowiącego własność G. M., w której wydane zostały decyzje zaskarżone w niniejszym postępowaniu sądowym, wróciła bowiem na drogę postępowania administracyjnego przed organem odwoławczym. Organ ten, rozpoznając sprawę jest zaś związany wyrokiem sądu i obowiązany jest uwzględnić ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu (por. art. 153 P.p.s.a.).

Wobec powyższego orzeczono jak na wstępie.

Ubocznie już tylko należy odnieść się do znanej sądowi urzędowo okoliczności toczenia się postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z [...], a zatem decyzji zaskarżonej też niniejszą skargą.

Postanowieniem z dnia 29 października 2007 roku Sąd podjął postępowanie sądowe, albowiem ustała przyczyna zawieszenia z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

Przyznać należy, że druga z podstaw zawieszenia zastosowana w postanowieniu z dnia 22 stycznia 2007 roku trwała. Jednakże zdaniem Sądu zawisłość postępowania w przedmiocie wniosku o wznowienie sprawy administracyjnej co do decyzji z dnia [...], traci na znaczeniu procesowym nadawanym treścią art. 56 P.p.s.a., w sytuacji gdy prawomocny wyrok wydany w innej sprawie przez Sąd ( por. cytowane orzeczenie WSA w Opolu w sprawie II SA/Op 152/07) stworzył zupełnie nową sytuację faktyczną i prawną. Orzeczenie administracyjne będące podstawą wydania decyzji obecnie zaskarżonych, usunięto z obrotu prawnego.

Decyzja z dnia 7 lipca 2006 roku nie istnieje, i bez względu na inne okoliczności, w tym bieg postępowań administracyjnych i sądowoadministracyjnych, należy zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie mógł oczekiwać na ostateczna decyzję administracyjną w postępowaniu o wznowienie, gdyż służyłoby od niej także prawo wniesienia skargi sądowoadministracyjnej. Wobec kolejnej sprawy sądowej zaistniałby znowu podstawa zawieszenia z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd nie zastosował więc po raz drugi art. 56 P.p.s.a.

Regulacja tej obligatoryjnej przesłanki zawieszenia sprawy okazała się w przypadku rozpatrywanej obecnie sprawy sądowoadministracyjnej być niepełną (por. też uwagi komentarza do ustawy "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" pod. red. T.Wosia Wyd. Prawnicze Lexis Nexis 2005 str. 267 -269).

Dążąc zatem do jednoznacznego określenia sytuacji prawnej wszystkich stron postępowania, po prawomocności wyroku z dnia 10 maja 2007 r. sygn. II SA/Op 152/07, Sąd nie zastosował ponownie przepisu art. 56 P.p.s.a., lecz zamknął rozprawę i wydał wyrok (art.113 § 1 w związku z art. 132 i 133 § 1 P.p.s.a.).