Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2191/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także: "Kolegium", "organ odwoławczy") z [...] czerwca 2019r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] maja 2019r. nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej , na terenie działek nr ew. [...],[...],[...] we wsi [...], gmina [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Burmistrz Miasta [...] po rozpatrzeniu wniosku M. W. (dalej: inwestor, skarżący) z 28 stycznia 2019r. decyzją z [...] maja 2019r. (nr wskazany na wstępie) i po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, na terenie działek nr ew. [...],[...],[...] we wsi [...], gmina [...]. W uzasadnieniu organ wskazał na brak spełnienia wymogu w zakresie uzyskania zgody ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (teren planowanej inwestycji obejmuje grunty rolne klasy III) a w konsekwencji brak spełnienia przesłanki wskazanej w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ zauważył również, że brak jest dostępu do drogi publicznej planowanej inwestycji bowiem proponowana przez wnioskodawcę droga przebiega po prywatnych gruntach rolnych klasy III nie posiadających zgody właściwego ministra na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze.

Odwołanie od wskazanej decyzji złożył inwestor wyjaśniając kwestie związane z dostępem do drogi publicznej planowanej inwestycji oraz wskazując, że błędne jest twierdzenie organu, że brak jest możliwości wyznaczenia zwartej zabudowy a co za tym idzie i obszaru zwartej zabudowy.

Kolegium po rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] czerwca 2019r. (nr wskazany na wstępie) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, na obowiązujące w sprawie przepisy podkreślając, że w niniejszej sprawie konieczne było przeanalizowanie przedmiotowej inwestycji pod kontem spełnienia przesłanki zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy wskazał, że analiza akt sprawy wskazuje, że działki we wsi [...], gmina [...] nr ew. [...],[...],[...] o powierzchniach odpowiednio 0,1765 ha; 0,13 ha i 0,13 ha składają się z użytków opisanych jako R (użytki rolne klasy IlIa - działki nr [...],[...] i cześć działki nr [...] oraz z użytków rolnych klasy Illb i IVa - część działki nr [...]). Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organ I instancji, teren działek, których dotyczy wniosek nie był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. A zatem w ocenie organu odwoławczego w takim przypadku sposób przeznaczenia gruntów rolnych powinien określać miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z uwzględnieniem art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 3 lutego 1995r. (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161). Organ odwoławczy wskazał przy tym, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza warunków pozwalających na zabudowę przedmiotowych działek w świetle art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. bez konieczności uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia tej działki na cele nierolnicze) wskazuje na brak takiej możliwości. Wnioskowane działki położone są bowiem poza obszarem zwartej zabudowy w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tym samym nie zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 7 ust. 2a ww. ustawy.

Kolegium odmiennie niż organ I instancji uznało, że działki nr ew. [...],[...],[...] leżą w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, gdyż działka [...] spełnia przesłanki wskazane w definicji działki budowlanej i leży w odległości nie większej niż 50 m od granicy działek Inwestora planowanych do zainwestowania. Kolegium podzieliło jednak stanowisko organu I instancji, że grunty będące przedmiotem inwestycji nie spełniają warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż położone są w odległości większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Działki o nr ew. [...],[...],[...] jako cały teren planowanej inwestycji (cały obszar, którego przeznaczenie maiłoby zostać zmienione, w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy) nie znajdują się bowiem w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej [...]. Nadto w ocenie organu teren planowanej inwestycji nie spełnia również przesłanki w zakresie położenia co najmniej połowy swojej powierzchni w obszarze zwartej zabudowy. Organ wyjaśnił przy tym, że zgodnie z definicją terminu "zwarta zabudowa" zawartego w art. 4 pkt 29 i 30 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych – to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Natomiast przez obszar zwartej zabudowy - rozumie się obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Tymczasem z załącznika graficznego do analizy w postaci mapy zasadniczej w skali 1:1000 wynika, że teren planowanej inwestycji (działki nr ew. [...],[...],[...]) nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. W pobliżu w/w działek, na wskazanej powyżej mapie znajdują się bowiem cztery budynki, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m (tj. budynki mieszkalne na działkach o nr ew. [...];[...];[...] i [...]). Nie tworzą one zatem zwartej zabudowy (wymóg występowania co najmniej pięciu takich budynków) a w konsekwencji nie mogą one stanowić podstawy do ustalenia obszaru zwartej zabudowy w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie organu analiza wskazanej wyżej mapy prowadzi do wniosku, że obszar zwartej zabudowy tworzą natomiast budynki na działkach o nr ew. [...];[...] (dwa budynki); [...];[...] (trzy budynki). Granica obszaru zwartej zabudowy została zaznaczona na w/w mapie (załączniku graficznym do analizy) i jednoznacznie wskazuje, że teren działek objętych inwestycją w ogóle nie zawiera się w tym obszarze zwartej zabudowy. Tym samym przesłanka określona w art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy nie została spełniona a tylko łączne spełnienie enumeratywnie wymienionych w przepisie art. 7 ust. 2a przesłanek pozwala na odstępstwo od zasady określonej w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych.

Kolegium uznało po dokonaniu analizy całego materiału dowodowego, iż planowana inwestycja spełnia przesłankę z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jednocześnie w przeciwieństwie do organu I instancji organ odwoławczy uznał, że teren objęty wnioskiem (działki nr ew. [...];[...];[...] we wsi [...], gm. [...]) posiada dostęp do drogi publicznej - poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej nr [...] na działkę nr ew. [...] - będącą własnością wnioskodawcy oraz poprzez drogę wewnętrzną (działka nr ew. [...], w której wnioskodawca posiada udziały). Kolegium zauważyło przy tym, że przeprowadzenie dojazdu poprzez drogę biegnącą przez działki o nr ew. [...] i [...] (grunty rolne klasy III) do których inwestor posiada tytuł prawny, nie zmienia rolniczego charakteru tych działek i wbrew twierdzeniom Burmistrza nie wymaga uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę ich przeznaczenia na nierolnicze. Uznano również, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Tym samym spełnione zostały wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Reasumując Kolegium wskazało, że ponieważ dla działek nr ew. [...],[...],[...] we wsi [...], będących przedmiotem inwestycji, nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczającego przeznaczenie tych gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz z uwagi na fakt, iż nie uzyskano również dla tych gruntów zgody ministra oraz ze względu na brak łącznego spełnienia przesłanek z art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, to nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla tych działek, gdyż nie spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tym samym brak jest możliwości ustalenia dla wnioskowanego przez Inwestora terenu warunków zabudowy, co oznacza, że organ odwoławczy był zobligowany do utrzymania w mocy zaskarżonego orzeczenia organu I instancji.

Nie zgadzając się ze wskazanym wyżej orzeczeniem inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze podniósł, że jego zdaniem działki nr ew. [...],[...] i [...] mają dostęp do drogi publicznej, gdyż nie znalazł nigdzie zapisu, że wszystkie działki muszą mieć dostęp do drogi publicznej a działka nr ew. [...] taki dostęp posiada. Leży w odległości 10 m od drogi krajowej nr [...]. Skarżący nie zgodził się również z organem odwoławczym, że zmieni się przeznaczenie całego obszaru ww. działek w przypadku postawienia budynku jednorodzinnego o niewielkich rozmiarach, gdyż grunt nadal będzie posiadał charakter rolny. Nadto wskazał, że obszar zwartej zabudowy na działkach [...] i [...] nie tworzą 2 a 4 budynki, gdyż jest to "w całości grunt inwestycyjny, zabudowany a budynki wykorzystywane są na cele produkcyjne, usługowe oraz mieszkalne. Podniósł również, że działki inwestycyjne nie leżą w znacznej odległości od innych gruntów zabudowanych, jest to bowiem niewiele ponad 100 m.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

W dniu 15 czerwca 2020r. do Sądu wpłynęło uzupełnienie złożonej skargi, w którym pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W piśmie tym zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a poprzez: brak dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego; błędne ustalenie, że obszar który jest objęty wnioskiem o lokalizację nie jest zwarty w rozumieniu przepisów powszechnie obowiązujących; błędne ustalenie, że budynek znajdujący się na działce [...] jest budynkiem, który jest warunkowo brany pod uwagę w sytuacji gdy budynek jest faktycznie użytkowany od grudnia 2018r. a tym samym powinien on zostać wzięty pod uwagę przy wydawaniu decyzji; błędne ustalenie, że działki nie posiadają dostępu do drogi publicznej w sytuacji gdy taki dostęp jest zapewniony poprzez pozostałe sąsiadujące działki, które są własnością skarżącego; brak wzięcia pod uwagę szerokości frontu wszystkich działek [...],[...],[...] do drogi wewnętrznej działki [...], lecz wzięcie pod uwagę tylko szerokości frontu jednej działki tj. [...], co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego; brak wzięcia pod uwagę budynku położonego na działce nr ew. [...], co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego w sprawie; nie przeprowadzenie dowodów z: decyzji nr [...] z [...] grudnia 2014r. ustalającej zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na terenie działki nr [...] w sytuacji gdy skarżący wnosi o ustalenie warunków zabudowy na tym samym terenie, który został następnie podzielony na części (działki); decyzji [...] z [...] sierpnia 2008r. o warunkach zabudowy na działce nr ew. [...], decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2003r. o warunkach zabudowy na działce nr ew. [...], brak zasięgnięcia opinii Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych;

- art. 8 k.p.a. poprzez: dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego; prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej;

- art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły by mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

- art. 10 k.p.a. poprzez brak prowadzenia postępowania w sposób umożliwiający stronie czynny udział w postępowaniu a w szczególności brak poinformowania strony, że materiał dowodowy przez nią złożony nie zostanie wzięty pod uwagę;

- art. 11 k.p.a. w związku z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nieuzasadnionej pod względem prawnym i pod względem faktycznym oraz niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

- art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania tj. brak dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy a jedynie ograniczenie się do rozpoznania prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ I instancji bez odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu w szczególności gdy organ odwoławczy odmiennie niż organ I instancji ocenił stan faktyczny w sprawie pogarszając pozycję skarżącego;

- art. 104 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niezawierającej wszystkich koniecznych elementów decyzji w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego;

- art. 268a k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, która była wydana przez osobę nie posiadającą pisemnego upoważnienia do załatwienia sprawy w imieniu organu;

- art. 61 ustawy o planowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji odmownej o warunkach zabudowy mimo spełnienia przez skarżącego warunków do otrzymania decyzji pozytywnej, bowiem spełniał on kryteria do jej utrzymania co wynika z przedłożonego przez stronę materiału dowodowego.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego szczegółowo uargumentował zarzuty podniesione we wskazanym piśmie.

W dniu 13 sierpnia 2020r. skarżący wniósł wniosek o dopuszczenie dowodu z decyzji nr [...] Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy, którą ustalono warunki zabudowy dla działki nr ew. [...] (decyzja nieostateczna bowiem została zaskarżona przez jedną ze stron).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia prawidłowości dokonanej przez organy oceny braku łącznego spełnienia przez sporną inwestycję polegającą na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wszystkich warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (jt. Dz.U z 2018r. poz. 1945 z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.).

Zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Celem zatem każdej decyzji o warunkach zabudowy, a więc i celem zaskarżonej decyzji, jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na obszarze bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisami ustaw szczególnych chroniących tzw. wartości wysoko cenione (tj. np. środowisko, zabytki, itd.) oraz wymogami art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (dobre sąsiedztwo, dostęp do drogi publicznej i infrastruktury).

Wydając zaskarżoną decyzję, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w oparciu o wskazaną w uzasadnieniu decyzji prawidłowo przeprowadzoną analizę - wbrew twierdzeniom skarżącego – trafnie przyjęły, że nie został spełniony warunek określony w pkt 4 i 5 w wyżej przywołanym art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Tymczasem jedynie łączne spełnienie warunków określonych w tym przepisie, pozwala na wydanie pozytywnej dla inwestora decyzji o warunkach zabudowy.

Podkreślić przy tym należy, że w sprawie bezspornym jest, iż nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy (dz. nr ew. [...],[...] i [...] o łącznej pow. 0,4365 ha) stanowi w przeważającej części użytek rolny klasy III (pow. 0, 4274 ha). Jedynie na działce nr ew. [...] znajduje się 0,0089 ha użytku rolnego klasy IV. Teren nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze w poprzednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zauważyć należy także, iż kwestię konieczności uzyskania zgody reguluje art. 7 ustawy z 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (jt. Dz.U z 2017r. poz. 1161 – dalej: u.o.g.r.l.). Stosownie do treści art. 7 ust. 1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak stanowi art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a.

Jak z powyższego wynika wyjątek od konieczności uzyskania zgody ministra do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntu rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, na cele nierolnicze i nieleśne wprowadza art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. określając okoliczności (warunki) przy których łącznym wystąpieniu nie jest konieczne uzyskanie zgody. Okoliczności te to:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Przeprowadzona przez organy analiza w zakresie spełnienia w niniejszej sprawie wskazanych wyżej warunków (okoliczności) wykazała, że działki na których planowana jest inwestycja (nr ew. [...],[...],[...]) nie spełniają łącznie tych warunków. W ocenie organu odwoławczego nie spełniony został bowiem warunek zawarty w pkt 1 i 3, gdyż:

- teren planowany do zainwestowania nie spełnia przesłanki w zakresie położenia co najmniej połowy swojej powierzchni w obszarze zwartej zabudowy, gdyż jak wynika z załącznika graficznego do analizy (mapa zasadnicza w skali 1:1000), teren ten nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. Organ wyjaśnił przy tym, że zarówno termin "zwartej zabudowy" jak i "obszar zwartej zabudowy" zostały zdefiniowane w art. 4 pkt 29 i 30 u.o.g.r.l. poprzez określenie że "zwarta zabudowa" - to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Natomiast przez "obszar zwartej zabudowy" - rozumie się obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.

- planowane do zainwestowania grunty położone są w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Organ wskazał przy tym, że wątpliwości budzi wyznaczenie odległości 50 m od drogi publicznej poprzez przyjęcie, iż należy odległość tę mierzyć od krawędzi jezdni. Wskazano również, że droga jest budowlą (art. 4 ustawy o drogach publicznych) zlokalizowaną w pasie drogowym przy czym jezdnia stanowi część tej drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów. Nadto zdaniem organu droga zwiera się w pasie drogowym a zatem jest jej elementem składowym. Podniesiono jednak, że nawet gdyby przyjąć, że odległość należałoby mierzyć od granicy pasa drogowego [...], to nie zmieniałoby to faktu, że w dalszym ciągu nie byłby spełniony warunek z art. 7 ust.2a pkt 3 u.o.g.r.l., gdyż działki planowane do zainwestowania jako cały teren nie znalazłyby się w odległości 50 m od drogi publicznej.

Ze wskazaną oceną Kolegium należy się zgodzi, gdyż niewątpliwie przeprowadzona analiza w sposób jednoznaczny wykazuje, że nie spełnione w niniejszej sprawie zostały obydwa warunki, co oznacza że w sprawie nie znalazł zastosowanie przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., który ma charakter wyjątku i stąd nie wolno go intepretować rozszerzająco. Tym samym nie są łącznie spełnione przesłanki z art. 61 ust.1 u.p.z.p., co powoduje niemożność wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji nawet jeśli spełnione są pozostałe przesłanki z tego przepisu zawarte w pkt 1-3.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznając podniesione zarzuty za niezasadne wyjaśnia, że :

- niezrozumiały jest zarzut podnoszony przez skarżącego, iż organ nieprawidłowo uznał, że działki przeznaczone do zainwestowania nie posiadają dostępu do drogi publicznej. W tym zakresie bowiem Kolegium na str. 7 zaskarżonej decyzji (2 akapit od góry) jednoznacznie przyznało skarżącemu rację, że teren objęty wnioskiem posiada dostęp do drogi publicznej – poprzez istniejący zjazd z drogi krajowej;

- niewątpliwie działki inwestycyjne nie leżą w znacznej odległości od innych działek budowlanych nie mniej jednak, jak wskazano powyżej, aby można było uznać, że w sprawie ma zastosowanie wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze to muszą ziścić się wszystkie warunki określone w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w tym m. in. wskazany w pkt 2 tego przepisu określający, że grunty przeznaczone do zainwestowania są położone w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej. Skarżący wskazuje natomiast, że jego działki położone są w odległości "niewiele ponda 100m". Nadmienić zatem w tym miejscu należy, że jak wynika z analizy przeprowadzonej przez organ i co słusznie uznało Kolegium działki skarżącego nie są położone w odległości większej niż 50m od najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż kryterium to spełnia działka nr ew. [...]. Organ odwoławczy zasadnie zatem uznał, iż ten warunek z art. 7 ust.2a u.o.g.r.l. został spełniony co jednoznacznie wynika z zapisu zawartego na str. 4 akapit 5-7 od góry. Tym samym zarzut podniesiony przez skarżącego we wskazanym zakresie należy uznać za niezasadny i niezrozumiały.

- Niewątpliwie racje ma skarżący, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do przedłożonych przez skarżącego dowodów w postaci decyzji o warunkach zabudowy wydanych w 2014r., 2008r. dla działki o nr ew. [...] oraz w 2003r. dla działki nr ew. [...]. Powyższe niewątpliwie stanowi uchybienie, które jednak pozostaje bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Należy bowiem zauważyć, iż prawidłowość wydania wskazanych decyzji nie jest przedmiotem obecnego postępowania a nadto w dacie ich wydawania obowiązywał nieco odmienny stan prawny. Sąd w tym miejscu wskazuje również mając na względzie złożony przez skarżącego wniosek o dopuszczenie dowodu z pozytywnej dlań nieostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z [...] marca 2020r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla planowanej na działce nr ew. [...] inwestycji, że wskazana decyzja pozostaje bez wpływu na niniejszą sprawę a nadto zauważyć jedynie na marginesie należy, iż decyzja ta wydana została dla odmiennej inwestycji gdyż ma polegać ona na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w ramach zabudowy zagrodowej a zatem zgodnie z zapisem art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej.

- skoro zaskarżona decyzja była negatywna dla skarżącego a zatem odmawiająca ustalenia warunków zabudowy to brak było podstaw do dokonania stosownego uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej [...] (Generalnym Dyrektorem Dróg Krajowych i Autostrad). Uzgodnienie dokonywane jest bowiem jedynie decyzji ustalających warunki zabudowy a zatem pozytywnych dla inwestora (art. 60 ust. 1 w zw. z art. art. 53 ust. 4 u.p.z.p.). Nadto wypada zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo z 6 marca 2019r., którym Burmistrz Miasta [...] wystąpił o uzgodnienie decyzji. W odpowiedzi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad poinformował organ I instancji, że pozostawia to wystąpienie bez rozpoznania, bowiem obowiązek uzgodnienia dotyczy jedynie projektów pozytywnych a nie negatywnych.

- w ocenie Sądu organ odwoławczy dokładnie przeanalizował stan faktyczny sprawy w oparciu o obowiązujące w sprawie przepisy czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego aktu a strona brała czynny udział w postępowaniu przedkładając dowody i zajmując stanowisko w sprawie. A zatem brak jest również podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.;

- nie została naruszona zasada zawarta w art. 15 k.p.a. Jak wynika bowiem z uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia organ ponownie przeanalizował całą sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w tym również w kontekście zarzutów podnoszonych przez skarżącego odnosząc się do nich w treści uzasadnienia ( np. str. 7 akapit 2 i 3). Sąd nie podziela przy tym stanowiska skarżącego, że organ dokonując w części odmiennie oceny stanu faktycznego sprawy pogorszył pozycję skarżącego. Należy bowiem zauważyć, że w ocenie obydwu organów w sprawie nie zostały spełnione łącznie wszystkie przesłanki zawarte w art. 61 ust.1 u.p.z.p., tj. zawarte w pkt 4 i 5 tego przepisu. Odmienność ocen organu sprowadzała się jedynie do odmiennej oceny w zakresie dostępu do drogi publicznej oraz odmiennej oceny co do zaistnienia w sprawie okoliczności wskazanych w art. 7 ust. 2a pkt 1-4 u.o.g.r.l. W ocenie organu I instancji nie spełnione zostały warunki z pkt 1,2,3. Natomaist w ocenie Kolegium jedynie z pkt 1 i 3.

- chybiony jest zarzut naruszenia art. 268a k.p.a., gdyż osoba, która podpisała decyzję z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] posiadała stosowne umocowanie do działania. Na wezwanie sądu przy piśmie z dnia 1 lipca 2020r. dostarczona została uwierzytelniona za zgodność z oryginałem kopia upoważnienia dla A. M. Kierownika Wydziału Gospodarki Gruntami i Architektury m. in. do wydawania decyzji należących do zakresu zadań tego wydziału ( karta 52 akt sądowych).

Reasumując w ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że ze względu na klasę gruntów ornych nieruchomości na których została zaplanowana przez skarżącego inwestycja, a także fakt, iż odwołujący nie legitymuje się zgodą organu właściwego na przeznaczenie gruntów rolnych działki na cele nierolnicze i nie są ziszczone warunki o których mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy przy niespełnieniu przesłanki zawartej w pkt 4 i 5 art. 61 ust.1 u.p.z.p. nie było możliwe. Jedynie bowiem łączne ich spełnienie determinuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanych inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.