Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 535/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2021 r. sprawy ze sprzeciwu E. S.A. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę [...](słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "Kolegium") z dnia [...] czerwca 2021 r., [...], którą – po rozpatrzeniu odwołania B. K. – uchylono decyzję Burmistrza G. (zwanego dalej "Burmistrzem") z dnia [...] marca 2021 r., [...], [...] o ustaleniu na rzecz E. S.A. z siedzibą w Warszawie lokalizacji celu publicznego. Jednocześnie organ odwoławczy przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Mimo, że akta administracyjne sprawy są obszerne (Sąd w całości się z nimi zapoznał), w niniejszym uzasadnieniu okoliczności sprawy zostaną przedstawione zwięźle. Taki zabieg uczyni wyrok bardziej przejrzystym, w szczególności, że po pierwsze przedmiotem skargi jest decyzja kasacyjna, przez co zakres kontroli jej legalności jest ograniczony, a po drugie, w sprawie zagadnienie sporne podniesione w sprzeciwie (dotyczące potrzeby, względnie braku zaistnienia potrzeby podjęcia określonych czynności w administracyjnym postępowaniu wyjaśniającym) jest wąskie i jednoznaczne.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. E. S.A. wystąpiła o ustalenie na jej rzecz lokalizacji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie wieży telekomunikacyjnej wraz z instalacją radiokomunikacyjną (stacją bazową) na działce [...], obręb 1, G., w gminie G. (powiat gostyński) (k. 2-39 akt administracyjnych organu pierwszej instancji; uwaga akta Burmistrza obejmują część wspólnego segregatora od k. 1 do 257).

Do powyższego wniosku dołączono dwa szczegółowe opracowania dotyczące projektowanego przedsięwzięcia: "Analizę środowiskową", w której obliczono i przedstawiono w tabelach oraz w graficznych przekrojach zakres ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego dla stacji bazowej z uwzględnieniem równoważnej mocy promieniowania anten oraz ich funkcji tłumienia w kontekście uregulowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448, dalej "r.ws.dop.poz.pól") oraz "Kwalifikację przedsięwzięcia", w której określono i wyrysowano przebieg i zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839, dalej "r.ws.przed.").

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., [...], [...] (k. 100-108 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) Burmistrz, działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 i art. 54 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020, poz. 293 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2021 r., poz. 741, dalej "u.p.z.p."), ustalił na rzecz E. S.A. warunki lokalizacji projektowanego celu publicznego. Wskazał między innymi, że pole elektromagnetyczne generowane przez stację bazową o gęstości mocy równiej lub większej aniżeli 10 W/m2 nie osiągnie miejsc dostępnych dla ludzi. Tak samo osie głównych wiązek promieniowania anten ustalone w odległości stosownej do równoważnej mocy promieniowanej izotropowo pojedynczych anten (według r.ws.przed.) przebiegać będą ponad działkami i znajdującą się na nich zabudową. Wiązki te zbliżą się najwyżej do kilkunastu metrów nad poziom gruntu.

Odwołanie od decyzji Burmistrza wniosła B. K. (k. 126-131 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Akcentowała, że promieniowanie elektromagnetyczne ma występować w otoczeniu zabudowy, a z uwagi na zagrożenia z tym związane wskazanym jest, aby analizę oddziaływań inwestycji ocenił biegły. Ponadto należałoby dokładnie zweryfikować stan zabudowy wokół projektowanej stancji bazowej, zważając, że niektóre działki (na przykład [...]) mogą w przyszłości być odrolnione i przeznaczone pod inwestycje mieszkaniowe.

Decyzją z dnia [...] września 2020 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 713, obecnie Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. dalej "K.p.a."), uchyliło decyzję Burmistrza, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia (k. 139-150 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie należałoby określić równoważną moc promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważyć możliwość ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez anteny. Kolegium zaznaczyło zarazem, że ustalenie, czy promieniowanie projektowanej instalacji osiąga miejsca dostępne dla ludności należy odnieść do istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Tym niemniej, rolą Burmistrza jest zweryfikowanie tego stanu nie tylko w oparciu o materiały inwestora, ale też samodzielnie.

W reakcji na decyzję Kolegium, przy piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r. E. S.A. z własnej inicjatywy przedstawiła uzupełniające opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia (sumaryczna)", w którym określiła i przedstawiła w danych tabelarycznych i przez zobrazowane graficznie osi głównych wiązek promieniowania anten przy założeniu, że równoważna moc promieniowana izotropowo dla anten sektorowych skierowanych na jeden azymut byłaby sumowana (k. 151-164 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania (przygotowaniu wymaganych analiz oraz projektu rozstrzygnięcia) decyzją z dnia [...] marca 2021 r., [...], [...] Burmistrz, działając ponownie na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 53 i art. 54 u.p.z.p., ponownie ustalił na rzecz E. S.A. warunki lokalizacji celu publicznego dla projektowanej inwestycji stacji bazowej (k. 214-224 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W tym miejscu Sąd wskazuje, że organ w uzasadnieniu decyzji wypowiedział się dość niejasno. Z jednej strony przedstawił dane inwestycji dla przebiegu głównych osi wiązek promieniowania anten przy założeniu sumowania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo anten z każdego sektora i traktując ją jako jeden zestaw nadawczy o EIRP [Equivalent Isotropical Radiated Power] równym 19998 W. Z drugiej strony na 8 stronie decyzji stwierdził, że równoważna moc promieniowana izotropowo zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.ws.przed. nie podlega sumowaniu. W konkluzji Burmistrz powtórzył ustalenia z poprzedniej decyzji.

W kolejnym odwołaniu B. K. zarzuciła, że nie badano inwestycji pod kątem sumowania promieniowania anten na danym azymucie, nie zweryfikowano w odpowiedni sposób wpływu rzeczywistego promieniowania na zdrowie i życie ludzkie, wreszcie nie badano kwestii możliwych rozwiązań zabezpieczających przed pochyleniem anten (k. 242-250 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W trakcie trwania postępowania odwoławczego E. S.A. wyraziła stanowisko w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. (pismo aktach, nienumerowane). Spółka będąca inwestorem podkreśliła, że wartości mocy promieniowanej izotropowo dla poszczególnych anten nie sumuje się. Wynika to wprost z przepisów r.ws.przed., które stanowią o pojedynczej antenie. Na poparcie swego stanowiska E. S.A. wskazała na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2021 r., III OSK [...].

Spółka podkreśliła też, że w toku postępowania – pomimo powyższego – zdecydowała się podać w opracowaniach wszystkie wyliczenia pozwalające określić przebieg osi głównych wiązek promieniowania anten, także dla założonej sumowanej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla jednostek nadawczych na danym azymucie. E. S.A. zaznaczyła, że także przy takim założeniu w osi głównej wiązek nie ma miejsc dostępnych dla ludności rozumianych zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1973, dalej "P.o.ś.").

Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., [...] Kolegium – działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. – uchyliło rozstrzygnięcie Burmistrza, a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy bardzo szczegółowo i wyczerpująco opisał okoliczności sprawy oraz uwarunkowania prawne. W końcowej części uzasadnienia zaznaczył, że sumowana równoważna moc promieniowana izotropowo anten (pojedyncza 9999 W) na każdym azymucie (po dwie) osiągnie 19998 W. Wobec tego stosownie do takiej mocy należało przyjąć wymóg z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g r.ws.przed. i badać występowanie miejsc dostępnych dla ludności w odległości 300 m od środka elektrycznego anten. Kolegium uznało, że akta nie zawierają w tym zakresie wystarczających danych, stąd należało uzupełnić postępowanie dowodowe (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Można też dodać, że w decyzji odwoławczej pojawiła się na s. 13 informacja, że na poszczególnych zabudowanych nieruchomościach (nad którymi przebiega oś główna wiązki promieniowania) mogą powstać budynki o takiej samej wysokości, jak już istniejące (co może być odczytywane jako sugestia o koniczności badania także możliwego zagospodarowania poszczególnych działek – uw. Sądu)..

Od decyzji Kolegium sprzeciw wniosła E. S.A. zarzucając naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uchylenie decyzji, pomimo iż istniała możliwość wydania rozstrzygnięcia merytorycznego przez organ odwoławczy (w ocenie składającej sprzeciw spółki w aktach zgromadzono wystarczający ku temu materiał dowodowy, a przynajmniej możliwe było jego uzupełnienie w trybie art. 136 § 1 K.p.a.). Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

E, S.A. w motywach sprzeciwu podkreśliła, że przedstawiła materiały obrazujące przebieg osi głównych wiązek promieniowania anten w poszczególnych sektorach nawet przy hipotetycznym założeniu sumowania ich mocy. Materiały te znajdują się w aktach. Wykazała w szczególności, że w osi głównej wiązek promieniowania, na odcinku 300 m, nie znajdują się zabudowania i miejsca dostępne dla ludności.

Spółka przypomniała też, że zgodnie art. 124 ust. 2 P.o.ś. przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, "ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". W tym kontekście E. S.A. zaakcentowała, że rozważania organu odwoławczego dotyczące ewentualnego przyszłego zagospodarowania działek otaczających inwestycję są bezprzedmiotowe.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jego oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciw jest zasadny.

Przed przystąpieniem do wyjaśnienia merytorycznych motywów wyroku koniecznie jest przedstawienie podstawowych kwestii proceduralnych związanych z postępowaniem ze sprzeciwu. Jest ono bowiem znacząco odmienne od postępowania ze skargi.

Trzeba odnotować, że w dniu [...] czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która istotnie znowelizowała ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."). Jedną z istotnych zmian było między innymi wyłączenie prawa do wniesienia skargi na decyzje kasacyjne (wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.) i zastąpienie skargi innym, nowym środkiem zaskarżenia zwanym "sprzeciwem od decyzji" (stanowi o tym art. 64a P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym od [...] czerwca 2017 r.).

Zakwalifikowanie złożonego środka zaskarżenia jako sprzeciwu determinuje – co bardzo istotne – zakres kontroli legalności sprawowanej przez sąd administracyjny.

Zgodnie z art. 64e P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Dodać można, że w myśl art. 64d § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.

Stosownie do powyższego w ramach kontrolowanej sprawy administracyjnej Sąd mógł badać decyzję Kolegium tylko przez pryzmat zasadności uchylenia decyzji Burmistrza.

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Cytowana regulacja zawiera dwie przesłanki wydania decyzji kasacyjnej. Wydanie takiej decyzji przez organ odwoławczy warunkowane jest ustaleniem, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a nadto że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W niniejszej sprawie Kolegium – jak już wyżej wskazano – motywowało rozstrzygnięcie kasacyjne z powołaniem na okoliczność, że Burmistrz nie zbadał zagospodarowania działek otaczających inwestycję na odcinku osi głównej wiązki promieniowania anten wynoszącym 300 m, czyli takim, którego należało przyjąć stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 lit. g r.ws.przed. przy założeniu zsumowania mocy anten sektorowych na danym każdym azymucie. Zdaniem organu odwoławczego brak ten był równoznaczny z naruszeniem przepisów regulujących wymogi administracyjnego postępowania wyjaśniającego - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Nim Sąd zweryfikuje zasadność stanowiska Kolegium chciałby jeszcze raz przypomnieć, że wiąże go ograniczenie zakresu badania decyzji objętej sprzeciwem omówione w poprzednich akapitach, które to sprowadza tylko do sprawdzenia wystąpienia przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e P.p.s.a.). Ograniczenie to rzecz jasna dotyczy przede wszystkim argumentacji uzasadnienia wyroku, zwłaszcza wiążących merytorycznych ocen, które mogą zostać przedstawione. Sąd w postępowaniu wywołanym sprzeciwem obowiązany jest wobec tego ważyć wypowiadane oceny prawne tak, aby nie naruszyć art. 64e P.p.s.a. Dodać też można, że w sprawie ze sprzeciwu nie biorą udziału inne osoby poza sprzeciwiającym się. Z tego powodu tym bardziej należy baczyć, aby badanie decyzji kasacyjnej w miarę możliwości nie wykraczało poza aspekty formalne (dowodowe) związane z przesłankami z art. 138 § 2 K.p.a.

Uwzględniając to, co powyżej wyjaśniono, Sąd sygnalizuje tylko, że nie jest wcale jednoznaczny i przesądzony w orzecznictwie pogląd, który forsuje Kolegium, że równoważna moc promieniowana izotropowo pojedynczych anten telefonii komórkowej musi być sumowana (czy inaczej kumulowana) na potrzeby badania, czy inwestycja kwalifikuje się do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu r.ws.przed. Przeciwne i obszernie umotywowane stanowiska wyrażone zostały w wielu wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (na przykład z dnia 14 kwietnia 2021 r., II SA/Po 804/20, z dnia 8 października 2020 r., II SA/Po 363/20, czy z dnia 20 listopada 2019 r., II SA/Po 721/19), ale także i Naczelnego Sądu Administracyjnego (na przykład w najnowszych z dnia 20 kwietnia 2021 r., II OSK 247/19 oraz 12 stycznia 2021 r., III OSK 3455/21 (wszystkie publikowane: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Żeby nie naruszyć art. 64e P.p.s.a. Sąd rozpoznając sprzeciw E. S.A. nie wnikał jednak w powyżej zasygnalizowaną problematykę. Skoncentrował się na badaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2021 r., [...] pod kątem przesłanek z art. 138 § 2 K.p.a. Zweryfikował, czy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Burmistrza na potrzeby decyzji z dnia [...] marca 2021 r., [...], [...] można ocenić jako niekompletne – choćby nawet akceptować roboczo wyrażony przez Kolegium pogląd, że powinno się zbadać "kumulowane" moce poszczególnych anten.

Zdaniem Sądu nie usprawiedliwiają decyzji kasacyjnej Kolegium przedstawione w niej okoliczności. Sąd ma świadomość, że Burmistrz badał występowanie miejsc dostępnych dla ludności (pod kątem weryfikacji przesłanek z § 3 § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f względnie g r.ws.przed.) w osi wyznaczonej w odległości 200 m od środka elektrycznego anten sektorowych projektowanej stacji bazowej, a organ odwoławczy stanął na stanowisku, że badanie to powinno zostać przeprowadzone przy założeniu sumowanej mocy anten – czyli na odcinku 300 m.

Wbrew jednak temu, co twierdzi Kolegium, nie było podstaw, aby z opisanych przez organ odwoławczy powodów uchylać decyzję Burmistrza. W aktach znajduje się precyzyjne i czytelne opracowanie przedłożone przez E. S.A. wraz z oświadczeniem o przygotowaniu go na podstawie aktualnej mapy ewidencyjnej oraz wizji terenowej, zawierające przekroje pionowe osi głównych wiązek promieniowania anten na wszystkich trzech sektorach, przy założeniu, że osie te wynoszą 300 m od środka elektrycznego instalacji nadawczej. Na azymutach 35o i 285o w wyrysowanych osiach ani pod nimi w ogóle nie ma zabudowy, a osie te nie osiągają poziomu mniejszego niż odpowiednio 3,2 i 4,2 m od poziomu gruntu.

Można dodać, że w myśl art. 124 ust. 2 P.o.ś. przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, "ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Materiał zebrany w aktach jasno obrazuje, że na azymutach 35o i 285o osie głównych wiązek promieniowania anten nie osiągają takich miejsc.

Nieco więcej uwagi należy poświęcić analizie osi na azymucie 150o, gdyż pod nią znajduje się zabudowa, jak i sama wiązka osiąga bliższą odległość od gruntu.

Stosownie do rysunku na k. 153 akt administracyjnych organu pierwszej instancji nie można mieć wątpliwości, że oś głównej wiązki promieniowania anten na azymucie 150o przebiega w wystarczającej wysokości ponad zabudowaniami (przewyższa je odpowiednio o 16,4 i 13,4 m oraz 8,2 i 6,4 m), by końcowo osiągnąć pułap 3 m nad gruntem.

Do minimalnie innych wniosków doszedł urbanista, który z ramienia organu powyższe zagadnienie badał i dał temu wyraz w opracowaniu graficznym naniesionym na mapę zasadniczą i czytelnych rysunkach (k. 171 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Podobnie jak E. S.A., urbanista jednoznacznie ustalił, że osie głównych wiązek promieniowania na azymutach 35o i 285o przebiegać będą poza zabudowaniami, a oś na azymucie 150o wyznaczona będzie znacząco ponad budynkami.

Można dodać, że ustalenia dotyczące osi 150o są wiarygodne, gdyż na mapie najbliższe jej budynki, to budynki z oznaczeniami "s" i "t" (budynek magazynowy i garaż), które nie zawierają liczby arabskiej. To ostatnie a wskazuje, że stosownie do § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 2028) nie mają one więcej niż jednej kondygnacji.

Do wyjaśnienia pozostaje tylko jedna kwestia – której Kolegium wyspecyfikowało – a mianowicie ustalenie na jakiej wysokości znajdzie się końcowa część osi głównej wiązki anten na azymucie 150o. Wartość podana przez inwestora (jw.) to 3 metry nad gruntem, natomiast cyfra oznaczona na mapie sporządzonej przez urbanistę (k. 171 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) jest nieczytelna.

Ta ostatnia kwestia, jedyna budząca wątpliwość, gdy chodzi o badanie przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten, mogła być bez najmniejszych przeszkód wyjaśniona przez Kolegium samodzielnie w trybie art. 136 K.p.a. przez zwrócenie się do organu pierwszej instancji. Gdyby natomiast okazało się, że oś wiązki głównej promieniowania na azymucie 150o osiąga miejsca dostępne dla ludności (końcowa część jest bliska poziomowi gruntu), to należałoby zwrócić się do inwestora o zajęcie stanowiska. To także mogło z powodzeniem uczynić Kolegium.

Z wymienionych powyżej powodów Sąd stwierdził, że niezasadne było wydanie przez Kolegium decyzji kasacyjnej w oparciu o ogólne tylko stwierdzenie, że zagospodarowanie terenu w osiach głównych wiązek promieniowania anten nie zostało zbadane. Zagospodarowanie terenu w osiach głównych anten, nawet gdyby przyjąć ich większą długość (300 m), jest udokumentowane w aktach. Jedyne nasuwające się drobne wątpliwości można uzupełnić na etapie postępowania odwoławczego.

Ubocznie Sąd zwraca uwagę, że gdy chodzi o rzeczywiste projektowane oddziaływanie anten sektorowych (co należy odróżnić od badania przebiegu hipotetycznych osi głównych wiązek promieniowania, o których mowa w r.ws.przed.), to zostało ono wiarygodnie opracowane w analizie na k. 20-33 akt administracyjnych organu pierwszej instancji. Obliczono i przedstawiono w tabelach oraz w graficznych przekrojach zakres ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego dla stacji bazowej z uwzględnieniem równoważnej mocy promieniowania anten oraz ich funkcji tłumienia w kontekście uregulowań zawartych w r.ws.dop.poz.pól. Oddziaływanie badano także dla założenia o sumowaniu mocy jednostek nadawczych na azymutach. Jak ustalono, zasięg promieniowania ponadnormatywnego przy założeniu sumowania mocy anten sektorowych na poszczególnych sektorach wyniesie maksymalnie 15,4 m od środka elektrycznego i nie osiągnie miejsc dostępnych dla ludności (k. 23-27 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Zawarte w "Analizie środowiskowej" obliczenia odpowiadają metodom przyjętym w literaturze fachowej (zob. P. Daniel, K. Smoliński, Problematyka obszaru oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej na środowisko w świetle zmiany wartości dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku, "Samorząd Terytorialny" 2020, nr 5, s. 54-63 oraz P. Bieńkowski, J. Podlaska. B. Zaburzak, Pole elektromagnetyczne w środowisku, "Medycyna Pracy" 2019, nr 70(5), s. 568-585).

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 64b § 1 w zw. z art. 200 P.p.s.a., zasądził na rzecz skarżącej od organu administracji. Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. 2018 r., poz. 265), należna opłata skarbowa od złożonego pełnomocnictwa (17 zł, k. 7 akt sądowych) oraz wpis sądowy w wysokości [...] zł (k. 2 akt sądowych).