Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 1239/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi M.Z. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji celnej towaru oraz określenia kwoty długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. M. Z. zgłosił na formularzu JDA SAD nr [...] do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód sanitarny marki [...], z silnikiem o pojemności [...] cm3, roku produkcji [...], deklarując kod PCN 8705 90 90 0. W dniu zgłoszenia samochód ten był wyposażony w nosze, aparaturę EKG, butlę tlenową wraz z reduktorem i przewodami gumowymi, defibrylator, sygnał dźwiękowy - syrena oraz sygnały świetlne.

Decyzją z [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. uznał za nieprawidłowe wskazane zgłoszenie celne w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, określił kwotę wynikającą z długu celnego przyjmując jako prawidłowy kod PCN towaru 8703 32 90 9. W podstawie prawnej decyzji powołał przepisy art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 13 § 1 i § 5, art. 23 § 1, art. 65 § 4 pkt 2 lit. b, c, art. 30 § 1 pkt 5, art. 83 § 1 i § 3, art. 85 § 1, art. 222 § 1 i § 4 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 107, poz 1217).

W uzasadnieniu decyzji organ celny wyjaśnił, że w wyniku kontroli prowadzonej w trybie art. 83 Kodeksu celnego ustalono, iż przedmiotowy samochód został zakupiony jako karetka pogotowia. Ten fakt wynika z dokumentu [...], zapisu na rachunku z [...]r., zaś w deklaracji celnej wywozowej SAD, został oznaczony wg kodu 87033290 jako samochód do przewozu osób. Ponadto ustalił na podstawie warunków konkursu ofert oraz szczegółowych materiałów informacyjnych [...] oraz [...] Kasy Chorych na rok [...] w zakresie pomocy doraźnej, że wyposażenie pojazdu z dnia zgłoszenia celnego wchodzi w zakres podstawowego wyposażenia karetek pogotowia ratunkowego. Zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy celnej, specjalistyczne pojazdy transportowe, takie jak ambulanse klasyfikowane są do pozycji 8703. Skoro przedmiotem importu był samochód służący zasadniczo do przewozu osób (personelu medycznego, pacjentów, poszkodowanych w wypadkach) winien być klasyfikowany do wskazanego kodu PCN.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej zmianę lub uchylenie. Podniósł, że samochód został zgłoszony przy zastosowaniu właściwego kodu PCN 870590900, co zostało potwierdzone podczas kontroli granicznej. Zdaniem skarżącego wyposażenie pojazdu w specjalistyczny sprzęt w postaci defibrylatora, aparatu EKG, instalację tlenową świadczy o tym, że jest to pojazd specjalistyczny z poz. 8705 Taryfy celnej, co jest zgodne z treścią pisma Prezesa GUC z dnia [...]r. [...].

Ponadto podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] r., zgodnie z którym przedmiotowy samochód nie jest wykorzystywany do celów transportowych, a jedynie jako ambulatorium pomocy doraźnej, które dojeżdża do miejsca wykonywanej usługi.

Zaskarżoną tu decyzją Dyrektor Izby Celnej w C. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w B. Jako podstawę prawną powołał przepisy art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 85 § 1, 23 § 1,art. 30 § 1 pkt 5, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802). W uzasadnieniu wyjaśnił, że obowiązująca w dniu zgłoszenia taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Ocalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów wprowadzonej w życie stosowną Konwencją. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Natomiast do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest tu wynikający z art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, stan towaru w dniu jego zgłoszenia dc odprawy celnej.

Następnie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie niesporne jest, iż przedmiotem importu był pojazd samochodowy - sanitarka, wyposażony w defibrylator, butlę tlenową z instalacją, aparaturę EKG, łóżko medyczne, urządzenia do wydawania sygnałów dźwiękowych oraz świetlnych, co wynika z protokołu odprawy celnej. Natomiast spór dotyczy klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru. Podał przy tym, że zadeklarowany przez stronę kod PCN 870o 90900 Taryfy celnej obejmuje pozostałe, nie wymienione z nazwy pojazdy samochodowe specjalnego przeznaczenia, różne od tych, które zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób lub towarów. Powołując się na wyjaśnienia do Taryfy celnej stanowiące załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 830) organ drugiej instancji stwierdził, że do pozycji 8705 przyporządkowano pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie niektórych funkcji nietransportowych, co oznacza, iż pierwotnym przeznaczeniem pojazdu w tej pozycji nie jest przewóz osób lub towarów. Wskazał przy tym, iż w punkcie 13, w zakresie pozycji 8705 wyjaśnień do Taryfy celnej wymienione zostały "ruchome kliniki medyczne lub dentystyczne z salą operacyjną, urządzeniami anestezjologicznymi i inną aparaturą chirurgiczną", które zasadniczo służą do wykonywania czynności medycznych związanych z obsługa pacjenta, a nie jego przewozu do odpowiednio wyspecjalizowanych ośrodków medycznych. Natomiast zgłoszony do odprawy celnej samochód został wyposażony w urządzenia medyczne służące do doraźnej pomocy medycznej, pozwalające na miejscu np. wypadku lub podczas transportu do szpitala chronić chociaż w części zdrowie pacjenta. Zatem w ocenie organu z prostego zestawienia informacji o wyposażeniu pojazdu importowanego z wymogami zawartymi w punkcie 13 Wyjaśnień do Taryfy celnej wynika, że zadeklarowany kod PCN 8705 90900 jest nieprawidłowy. Wobec czego uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował klasyfikacje taryfowa do kodu 8703 obejmującego pojazdy samochodowe służące zasadniczo do przewozu osób. W przedmiotowej sprawie będą to np. osoby poszkodowane w wypadkach i inne osoby przewożone do punktów opieki zdrowotnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest decyzją, a organ celny nie przesądza na tym etapie o prawidłowości zgłoszenia celnego. Natomiast zgodnie z art. 65 § 5 Kodeksu celnego organ w ciągu trzech lat może zweryfikować zgłoszenie celne i wydać decyzję. W kwestii powołanego przez skarżącego w odwołaniu pisma Prezesa GUC wyjaśnił, że karetki pogotowia ratunkowego objęte są pozycją 8703, a nie pozycją 8705 Taryfy celnej - jak podano błędnie w Biuletynie Urzędowym GUC nr. 3 z dnia 25 maja 1994 r. Organ odwoławczy nie stwierdził również uchybień proceduralnych w postępowaniu celnym przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając niewyjaśnieni wszystkich istotnych elementów sprawy, a w szczególności przyjęcie iż przedmiotowy towar winien być klasyfikowany do kodu 870332909, pomimo tego, że spełnia w całości wymogi klasyfikacji taryfowej wg kodu deklarowanego w zgłoszeniu celnym.

W uzasadnieniu podniósł, że cło zostało obliczone zgodnie z zadeklarowanym zgłoszeniu kodem, którego prawidłowość potwierdził pracownik urzędu celnego. Ponadto stwierdził, że wyposażenie pojazdu umożliwia podjecie czynności jak w ruchomej klinice medycznej. Podkreślił, że tak jak w każdym pojeździe tak i w tym można przewozić osoby, jednakże nie jest to najważniejsze jego przeznaczenie..

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach przed 1 stycznia 2004 r. Z tą datą uległ zmianie stan prawny i stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 85 na wstępie powołanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 12, poz. 652), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który w tej sytuacji jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie."

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż, wbrew zawartym w niej zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Jedną z podstawowych zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) jest zasada powszechności cła. Art. 2 § 2 tej ustawy stanowi, że "Wprowadzenie towaru na polski obszar celny (...) powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt. 2 i 8 dług celny stanowi powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, którymi są cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Według art. 209 § 1 pkt. 1 i § 2 dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenie- celnego.

Zgodnie z przepisem art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących.

Nie ulega przy tym wątpliwości, iż zgłoszenie w urzędzie celnym towaru stanowiącego przedmiot obrotu z zagranicą następuje w rozbiciu na poszczególne pozycje towarowe, które wyodrębniane są na podstawie dziewięciocyfrowych kodów towarowych Polskiej Nomenklatury Scalonej ( PCN ) podawanych w taryfie celnej importowej. Obowiązująca w dniu dokonania zgłoszeń przedmiotowego towaru Taryfa celna importowa, stanowiła załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z 21 grudnia 1999 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 107, poz. 1217) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 20 grudnia 2000r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 119 z 2000r. poz. 1253). Stosowana w Polsce taryfa celna przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. Nr 11, poz. 62 z dnia 07.02.1997 r.).

Wobec czego Dyrektor Izby Celnej zasadnie stwierdził, iż do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną a taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest tu, wynikający z art. 85 § 1 ustawy - Kodeks celny, stan towaru w dniu jego zgłoszenia do odprawy celnej.

Istota sporu między stronami sprowadza się do kwestii klasyfikacji taryfowej przedmiotowego pojazdu. Organy celne uznały bowiem, że sprowadzony samochód nie odpowiada opisowi żadnego z pojazdów z pozycji 8705. Wskazały przy tym, że kodem PCN 8705 w Taryfie celnej objęte są "Pojazdy samochodowe specjalnego przeznaczenia, różne od tych, które zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób lub towarów". Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej, które stanowią załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 830) do pozycji tej zostały przyporządkowane pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie niektórych funkcji nietransportowych, co oznacza, iż pierwotnym przeznaczeniem pojazdu w niniejszej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów. W zakresie tej pozycji wymienione zostały ruchome kliniki medyczne lub dentystyczne z salą operacyjną urządzeniami anestezjologicznymi i inną aparaturą chirurgiczną. Przedmiotem importu - co w sprawie jest bezsporne - był natomiast pojazd samochodowy - sanitarka wyposażony w nosze, aparaturę EKG, butlę tlenową wraz z reduktorem i przewodami gumowymi, defibrylator, sygnał dźwiękowy -syrena oraz sygnały świetlne. Zatem organy uznały, że stan pojazdu, funkcje jaką pełnił w dniu zgłoszenia celnego uzasadniał zastosowanie kodu PCN 8703 32 909. Pozycja 703 zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej obejmuje bowiem samochody i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, w tym specjalistyczne pojazdy transportowe takie jak ambulanse.

Ustalenie to - w ocenie Sądu -jest prawidłowe, zatem Dyrektor Izby Celnej zasadnie uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego w B. w wydanej decyzji dokonał właściwej klasyfikacji przedmiotowego pojazdu do kodu 8703 32 909, w konsekwencji czego określił wysokość długu celnego we właściwej wysokości.

Podkreślić przyjdzie, że organy celne prowadząc postępowanie nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W nauce wskazuje się, że organ dokonując tej oceny powinien kierować się wiedzą oraz zasadami doświadczenia życiowego, jak również zachować określone reguły, do których należą m.in. wymóg wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz przeprowadzenie rozumowania zgodnie z zasadami logiki. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w postępowaniu ustaleń. W ocenie Sądu wniosek organów celnych wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, nie stanowi więc naruszenia prawa. Sąd oceniając zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdził jej zgodność z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.

Zarzuty skarżącego postawione organom celnym nie stanowią w ocenie Sądu o naruszeniu przez te organy art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny. Należy podkreślić, że cel sprowadzenia przedmiotowego pojazdu oraz sposób jego późniejszego wykorzystania nie ma wpływu na klasyfikację towarową bowiem stosownie do treści tego przepisu decydujący jest tu stan towaru w chwili jego zgłoszenia do odprawy celnej. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, ze przedmiotowy pojazd został sprowadzony jako karetka pogotowia, o czym świadczą przedłożone do zgłoszenia celnego dokumenty oraz rodzaj jego wyposażenia, w związku z czym -jak prawidłowo ustaliły i uzasadniły organy celne - pojazd ten winien być zaklasyfikowany do kodu 8703. Ta pozycja obejmuje między innymi specjalistyczne pojazdy transportowe. Należy przy tym stwierdzić, że karetka pogotowia jest specjalistycznym pojazdem transportowym służącym do przewozu osób w sytuacjach innych, niż typowe. Przewóz osób oznacza w tym wypadku - przewóz specjalistycznej obsługi ambulansu oraz osoby lub osób, którym ta obsługa ma służyć.

Co do podnoszonej przez skarżącego kwestii wskazania przez funkcjonariusza celnego, w trakcie dokonywanej odprawy przedmiotowego samochodu, jako właściwego kodu PCN 870590900 zauważyć trzeba, że to na skarżącym ciążył w niniejszym przypadku obowiązek dokonania zgłoszenia celnego importowanego towaru. Obowiązek ten wynikał bowiem z treści art. 60 § 1 ustawy Kodeks celny. Zatem należało go zrealizować zgodnie z zasadami określonymi w art. 64 tej ustawy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1193 ze zm. wynikającymi z Dz.U. z 1999 r., nr 11, poz. 1285). Stosownie do tych regulacji skarżący winien był prawidłowo wypełnić dokument SAD między innymi w zakresie opisu towaru (pole 31), kodu towaru (pole 33) odpowiadającego właściwej pozycji Polskiej Nomenklatury Scalonej zawartej w Taryfie celnej przy uwzględnieniu Wyjaśnień do Taryfy celnej oraz obliczeniu opłat związanych z importem towarów (pole 47), na co trafnie zwrócił uwagą organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest decyzją administracyjną zaś organ celny w tym momencie nie przesądza o jego prawidłowości, a jedynie bada czy zgłoszenie odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 64 Kodeksu celnego. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny na wniosek strony lub z urzędu może dokonać kontroli jego prawidłowości i wydać decyzję w tym zakresie (art. 65 Kodeksu celnego) w okresie trzech lat od dnia jego przyjęcia.

Mając na uwadze powyższe, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.

Sz.d