Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 223/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego 1. oddala skargę, 2. umarza postępowanie w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] września 2020 r. J. H. zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G. o "pomoc (obiady, wydawki, finansową)", wskazując, że po odliczeniu od emerytury w wysokości [...] zł miesięcznych wydatków, niewiele pozostaje jej na życie. Podkreśliła swoją ciężką sytuację zdrowotną.

Decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], Prezydent M. G. odmówił J. H. przyznania nieodpłatnie jednego posiłku dziennie. W uzasadnieniu, po przytoczeniu treści art. 17 ust. 1 pkt 3 i 14, art. 48 i 48b ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 – dalej u.p.s.) organ wskazał, że aktualnie gmina realizuje program rządowy uchwalony uchwałą nr 140 Rady Ministrów z dnia 15 października 2018 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023. Wskazał, że pomocy na podstawie programu gmina udziela wsparcia w formie posiłku osobom spełniającym warunki opisane w u.p.s. oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium, o którym mowa w art. 8 u.p.s. Organ stwierdził, że kryterium, o którym mowa w art. 8 u.p.s. wynosi dla osoby takiej jak skarżąca, tj. samotnie gospodarującej, 701 zł, a zatem 150% kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej stanowi kwota 1051,50 zł. Przywołał, że w uchwale nr III/28/18 Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 12 grudnia 2018 r. określono zasady zwrotu wydatków poniesionych na pomoc m.in. w formie posiłku przyznawaną na podstawie rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" – wydatki nie podlegają zwrotowi, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 u.p.s. Wskazał, że na podstawie przeprowadzonego telefonicznie wywiadu środowiskowego ustalono, iż w sprawie występuje jedna z okoliczności opisana w art. 7 pkt 2-15 u.p.s., jednak skarżąca – osiągając dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. sierpniu 2020 r., w wysokości [...] zł z tytułu emerytury – przekracza kryterium dochodowe w wysokości 150% dla osoby samotnie gospodarującej.

Decyzją z tego samego dnia, nr [...], Prezydent G. odmówił skarżącej przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności.

W piśmie z dnia [...] października 2020 r., zatytułowanym "Odwołanie od dwóch decyzji z dnia [...] października 2020 r.", skarżąca zakwestionowała oba ww. rozstrzygnięcia, podnosząc, że są one krzywdzące, nie biorą pod uwagę jej ciężkiej sytuacji zdrowotnej i finansowej. Krytycznie wyraziła się o systemie pomocy społecznej, który w jej ocenie faworyzuje ludzi unikających zatrudnienia. Za nieuzasadnione uznała przyjmowanie przez organ, że jej dochód to 1350 zł, skoro po uiszczeniu opłat zostaje skarżącej do dyspozycji 600 zł.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania nieodpłatnie jednego posiłku dziennie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że skarżąca zwróciła się do MOPS w G. z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na obiady, "wydawkę" i pomoc finansową. Przywoławszy, że decyzją nr [...] odmówiono skarżącej pomocy w zakresie przyznania zasiłku celowego organ zacytował treść art. 39 ust. 1 i 2 i art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s. Stwierdził, że prawidłowo ustalono dochód skarżącej, który wykracza poza kryterium dochodowe ustalone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Wskazał, że ustawodawca przyjął zasadę jednolitego oceniania beneficjentów ze względu na uzyskiwane dochody, toteż organ nie rozważa wydatków ponoszonych przez wnioskodawcę, których wysokość inna jest dla każdego z wnioskujących o pomoc. Organ stwierdził, że w zakwestionowanej decyzji dotyczącej wniosku w zakresie przyznania nieodpłatnego posiłku dziennie realizowanego w ramach rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" wskazano, iż skarżąca posiada stałe źródło dochodu i jest w stanie zabezpieczyć zapewnienie żywności we własnym zakresie. Potwierdził, że skarżąca jest osobą samotnie gospodarującą w trzypokojowym mieszkaniu, której dochód wynosi 1353,95 zł, z czego 642,37 zł przeznacza ona na czynsz, dostrzegając, że opłaty mieszkaniowe pochłaniają znaczną część dochodu skarżącej, które to środki można by przeznaczyć na inne niezbędne potrzeby. W ocenie organu organ I instancji nie dopuścił się dowolności i wydał prawidłową decyzję.

Decyzją z [...] grudnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organ I instancji o odmowie przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, J. H. wniosła o stwierdzenie nieprawdy "w ostatecznej decyzji (2 pisma) z dnia [...] grudnia 2020 r." W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organy zmuszają ją do eksmisji, błędnie ustaliły wysokość czynszu, który miesięcznie wynosi 368,58 zł, a w sprawie nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego. Zarzuciła, że jako osoba, która przepracowała 40 lat traktowana jest gorzej od innych beneficjentów pomocy społecznej.

Powyższa skarga nadesłana została przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dwiema odpowiedziami wnoszącymi o oddalenie skargi, odnoszącymi się do decyzji nr [...] oraz nr [...]. Zarejestrowano zatem jako skargi na dwie decyzje - sygnaturach II SA/Bd 223/21 i II SA/Bd 224/21 - dotyczące dwóch ww. decyzji organu odwoławczego.

W związku z niejednoznaczna treścią skargi, na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z [...] lutego 2021 r. wezwano skarżącą do wskazania numeru i daty zaskarżonej lub zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi z [...] marca 2021 r. skarżąca wskazała, że skarga dotyczy decyzji SKO w T. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...].

Postanowieniem z dnia 5 maja 2021 r., sygn. II SA/Bd 224/21, Sąd, na podstawie art. 11 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") – połączył sprawę prowadzoną pod ww. sygnaturą do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi na decyzję SKO w T. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], prowadzoną pod sygnaturą II SA/Bd 223/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 365) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność, bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

W tym miejscu wskazać należy, że połączona do wspólnego rozpatrzenia i rozpoznania z niniejszą sprawą sprawa zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Bd 224/21 obejmowała skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], której rejestracja była następstewm przekazania do tut. Sądu akt obu spraw z oddzielnymi odpowiedziami na skargę. Na wezwanie Sądu skarżąca wyjaśniła, że przedmiot jej skargi stanowi jedynie decyzja nr [...]. Postępowanie sądowoadministracyjnej jest postępowaniem skargowym, zatem wszczyna je i określa jego przedmiot wyłącznie skarga uprawnionego podmiotu (art. 50 p.p.s.a.). Uwzględniając więc jednoznaczną treść pisma precyzującego zakres skargi przez J. H., skargę zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Bd 234/21– uznać należało w istocie za niewniesioną, toteż postępowanie nią wszczęte jako bezprzedmiotowe podlegało umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Przedmiot niniejszej kontroli sądowej stanowi zatem decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2019 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji [...] października 2020 r., nr [...] o odmowie przyznania skarżącej pomocy w ramach przyznania nieodpłatnie jednego posiłku dziennie w ramach programu wieloletniego "Posiłek w szkole i w domu". Skarżąca kwestionuje ww. rozstrzygnięcie zasadniczo wskazując na niski dochód osiągany przez nią z tytułu emerytury.

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. ustawy z 2004 r. o pomocy społecznej (publ. jak wcześniej wskazano) pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna przyznawana jest na zasadzie pomocniczości (subsydiarności), a więc odwołuje się do samodzielności obywateli w zapewnieniu spełnienia własnych, podstawowych potrzeb życiowych. Pomoc społeczna nie przysługuje zatem każdemu, kto wyrazi wolę skorzystania z niej, ale temu który – z uwagi na znalezienie się w sytuacji kryzysowej - przestaje być samowystarczalny. Pomoc społeczna przyznawana jest przede wszystkim w przypadku stwierdzenia po stronie wnioskodawcy szczególnie trudnej sytuacji życiowej, której samodzielnie nie może przezwyciężyć. Otwarty katalog takich okoliczności zawiera art. 7 u.p.s. Są to m.in. bezdomność, sieroctwo, bezrobocie, czy niepełnosprawność.

Stosownie do art. 8 ust. 1 u.p.s. samo wystąpienie okoliczności, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2-15 nie wystarcza do uznania, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki do przyznania pomocy społecznej. Koniecznym jest ponadto spełnienie (z wyjątkami opisanymi w art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91 ustawy) kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej (takiej jak skarżąca) ustalone jest obecnie na poziomie 701 zł, a co wynika z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. Zauważyć w tym miejscu należy, że przepis powyższy nie uwzględnia przesłanki określonej w art. 7 pkt 1 u.p.s., tj. ubóstwa. Brak dochodów oraz dochody uzyskiwane na poziomie zbyt niskim w ocenie ustawodawcy nie przesądzają jeszcze o tym, że będziemy mieć do czynienia z ubóstwem, winna ona wystąpić łącznie inną okolicznością przykładowo opisaną w art. 7 u.p.s.

Tzw. kryterium dochodowe, o którym mowa powyżej, jest drugim, podstawowym warunkiem przyznania pomocy społecznej, a którego spełnienie musi być oceniane łącznie z wystąpieniem którejś z przesłanek z art. 7 pkt 2-15 u.p.s. Kryterium dochodowe w sposób generalny pozwala organowi pomocowemu dokonać kwalifikacji, czy wnioskodawca – bez względu na powód trudnej sytuacji życiowej niedającej się samodzielnie przezwyciężyć – osiąga dochód na tyle niski, że wymagana jest w jego sprawie interwencja państwa w zakresie przyznania mu pomocy ze środków publicznych. Trudna sytuacja życiowa może dotknąć każdej osoby, zarówno tej, której możliwości finansowe nie pozwalają na samodzielne przezwyciężenie trudnej sytuacji, jak i osoby obiektywnie będącej w stanie finansowo trudnej sytuacji zaradzić. Wyjątkowy (subsydiarny) charakter świadczeń pomocy społecznej wymaga zatem ustalenia granicy osiąganych miesięcznych dochodów, od której osoba doświadczona nieszczęściem winna, z uwagi na własne uwarunkowania finansowe, samodzielnie starać się przezwyciężyć trudną sytuację. Jest to zresztą uzasadnione z punktu widzenia racjonalnej gospodarki finansowej państwa, która z oczywistych przyczyn nie może zapewnić pomocy społecznej każdemu obywatelowi, który by jej zażądał.

Mając na uwadze, że skarżąca ubiegała się o przyznanie pomocy w formie jednego posiłku dziennie, wskazać należy, że zgodnie art. 48b ust. 2 u.p.s. pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. W przepisie tym ponownie zaakcentowano, a co koresponduje z ogólną zasadą przyznawania pomocy społecznej opisanej w art. 2 ust. 1 u.p.s., że dopiero stan niemożności samodzielnego spełnienia tak podstawowej potrzeby egzystencjalnej, jak codzienny gorący posiłek, uzasadnia przyznanie pomocy w opisanej formie. Obecnie organy pomocowe realizują program "Posiłek w szkole i w domu", przyjęty uchwałą Rady Ministrów z dnia 5 października 2018 r., nr 140, w sprawie ustanowienia wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023 (M.P.2018.1007). W uchwale wskazuje się pod pozycją III.2.1., że ze środków przekazywanych w ramach Programu gminy udzielają wsparcia w postaci posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności, świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych osobom spełniającym warunki otrzymania pomocy wskazane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz spełniającym kryterium dochodowe w wysokości 150% kryterium, o którym mowa w art. 8 ww. ustawy, osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w szczególności osobom starszym, chorym i niepełnosprawnym. Właściwym w sprawie aktem prawa miejscowego regulującym zasady zwrotu wydatków poniesionych na pomoc w formie posiłku albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych przyznawanych w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019-2023 jest uchwała Rady Miasta Grudziądza z dnia 12 grudnia 2018 r. nr III/28/18 (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z 2018 r., poz. 6673). W § 1 uchwały stanowi się podobnie jak w przywołanej uchwale Rady Ministrów, że wydatki na pomoc w formie posiłku albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych dla osób i rodzin objętych dożywianiem w ramach wieloletniego rządowego programu "Posiłek w szkole i w domu" na lata 2019 – 2023 nie podlegają zwrotowi, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza 150 % kryterium dochodowego, o którym mowa odpowiednio w art. 8 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o pomocy społecznej.

W niniejszej sprawie nie budzi sporu między stronami wysokość dochodu osiąganego przez skarżącą (osiągniętego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie pomoc, tj. w sierpniu 2020 r. Skarżąca z tytułu świadczenia emerytalnego osiąga 1353,95 zł netto (k. 8 akt adm.). Kwota ta przekracza kwotę 150% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s., tj. kwotę 1051,50 zł. Niewątpliwie zatem nie została po stronie skarżącej spełniona przesłanka dochodowa uprawniająca do uzyskania świadczenia pomocowego, co organy administracji obu instancji prawidłowo obliczyły i słusznie zakwalifikowały jako przeszkodę do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej.

Co się tyczy argumentacji skarżącej, jakoby organy swoimi decyzjami doprowadzały ją do ryzyka bezdomności, czy też traktowały w podobny sposób jak ludzi z marginesu społecznego, to stwierdzić należy, że jest ona niezasadna. Organy pomocy społecznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), stosując obowiązujące regulacje systemu pomocy społecznej w taki sposób, by żaden obywatel wnioskujący o pomoc nie był faworyzowany względem innego. Skoro jasno określona w obowiązującym obecnie akcie prawnym przesłanka dochodowa nie została przez skarżącą spełniona, to brak jest podstaw, by wymagać od organu specjalnego traktowania w tym zakresie skarżącej, np. poprzez pominięcie tej przesłanki i przyznanie świadczenia. Takie działanie stanowiłoby oczywisty przykład naruszenia konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP) i przekroczenie granic uznania administracyjnego, w które ustawodawca wyposażył organ rozstrzygający w przedmiocie świadczeń pomocy społecznej. Brak jest podstaw do porównywania sytuacji skarżącej do sytuacji innych, ogólnie wskazanych wnioskodawców uzyskujących pomoc społeczną, albowiem każda sprawa zapoczątkowana wnioskiem o objęcie pomocą społeczną ma sobie właściwe uwarunkowania, które podlegają za każdym razem indywidualnej ocenie organu, podobnie jak indywidualnie oceniona została sprawa skarżącej.

Organ nie mógł odliczyć od dochodu skarżącej kwoty jej comiesięcznych wydatków, albowiem comiesięczne wydatki związane z utrzymaniem nie podlegają odliczeniu od dochodu na podstawie art. 8 ust. 3 u.p.s. (wydatki na mieszkanie, media, żywność i leki nie są wymienione w tym przepisie, jako podlegające odliczeniu). Jest to zresztą racjonalne z tego względu, że – jak słusznie zauważył organ – miesięczne koszty utrzymania różnych osób różnią się od siebie w zależności od sposobu życia, miejsca zamieszkania, ogólnie: indywidualnych potrzeb. Innymi słowy czynnikiem warunkującym przyznanie pomocy społecznej nie może być to, czy jeden wnioskodawca żyje skromniej od innego, abstrahując jednocześnie od obiektywnej kwoty uzyskiwanego miesięcznego dochodu. Dochodem zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. jest suma miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku pomniejszona o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu (pkt 1), składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach (pkt 2) i kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (pkt 3). Wzięcie pod uwagę wymienionych comiesięcznych wydatków nie może mieć zatem żadnego znaczenia dla oceny, czy wnioskodawca spełnia jasno określone kryterium dochodowe.

Nieścisłość rachunkowa w postaci ustalenia przez organ odwoławczy, że skarżąca miesięcznie wydaje na czynsz 642,37 zł, a nie 368,58 zł, nie miała żadnego znaczenia dla wyniku sprawy. Zauważyć zresztą należy, że okoliczność ta oznacza, iż opłaty mieszkaniowe nie obejmują znacznej części uzyskiwanego przez skarżącą dochodu, po ich opłaceniu zaś skarżąca nie jest pozostawiona bez środków finansowych do życia. Zauważyć jednocześnie należy, że wysokość uzyskiwanych przez skarżącą dochodów (wysokość emerytury) nie podlega ocenie organów i sądu ponad to, jak kształtuje ona sytuację skarżącej względem określonego w art. 8 ust. 1 kryterium dochodowego.

Odnosząc się zarzutu, że w sprawie skarżącej nie przeprowadzono wywiadu środowiskowego, Sąd wyjaśnia, że wykonywanie wywiadów środowiskowych na miejscu zostało czasowo wstrzymane z uwagi na zaistnienie w kraju stanu epidemii. Zgodnie z art. 15o ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) z przyczyn związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, ilekroć zgodnie z ustawą z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wymagane jest przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji, w szczególności z osobą lub rodziną, które zostały poddane kwarantannie w związku z podejrzeniem zakażenia lub choroby zakaźnej, ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej zamiast przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego lub jego aktualizacji może nastąpić na podstawie:

1) rozmowy telefonicznej z pracownikiem socjalnym, a w przypadku osób niepełnosprawnych z powodu dysfunkcji narządu słuchu przy wykorzystaniu środków wspierających komunikowanie się, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o języku migowym i innych środkach komunikowania się (Dz. U. z 2017 r. poz. 1824), oraz,

2) dokumentów lub oświadczenia, o których mowa w art. 107 ust. 5b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także ich kopii, w tym elektronicznych, uzyskanych od osoby lub rodziny ubiegającej się o pomoc lub

3) informacji udostępnionych przez podmioty, o których mowa w art. 105 tej ustawy.

W niniejszej sprawie organ przeprowadził wywiad środowiskowy w formie telefonicznej, zgodnie z art. 15o ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, z której sporządzono kwestionariusz zawarty w aktach sprawy (k. 1 akt adm.). Zarzuty w tym zakresie są zatem również chybione.

Podsumowując należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzji wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ odwoławczy wydając swoje rozstrzygnięcie.

W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę (punkt 1 sentencji). O umorzeniu postępowania ze skargi na decyzję SKO w T. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] orzeczono na postawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (punkt 2 sentencji).

Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (publ. jak wcześniej wskazano). Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym – jej rozpoznanie było konieczne, zaś aktualna sytuacja związana z pandemią COVID 19 uzasadniała przyjęcie, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.