Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 592/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. znak [...] z [...] maja 2016 r. w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z 29 lipca 2015 r. T. W. złożyła (zwana dalej: skarżąca, wnioskodawczyni, inwestor) do Wójta Gminy Z. (zwany dalej: Wójt, organ I instancji) wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji – hali magazynowej, planowanej na działce nr [...], przy ul. R. [...] w M., wskazując parametry obiektu wysokość – [...] m, szerokość – [...] m, liczba kondygnacji – 1, powierzchnia zabudowy – [...] m2.

W dniu 16 października 2015 r. wnioskodawczyni (na wezwanie Wójta) uzupełniła ww. wniosek podając, iż powierzchnia terenu podlegająca przekształceniu wynosi [...] m2, planowana inwestycja to rozbudowa budynku produkcyjnego

o pomieszczenie magazynowe – hala przeznaczona do magazynowania materiałów do produkcji wyrobów metalowych o parametrach: wysokość – [...] m (±[...]m), szerokość – [...] m (± 20%), liczba kondygnacji – 1, powierzchnia zabudowy – [...] m2, kąt nachylenia dachu 8°, dach jednospadowy. Do wniosku inwestor dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia, zgodnie z którą planowana inwestycja nie ma wpływu na środowisko.

Decyzją Nr [...] z [...] października 2015 r. organ I instancji ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia. Na skutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (zwane dalej: Kolegium, organ odwoławczy) decyzją znak [...] z [...] grudnia 2015 r., orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji

i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy wraz z jego uzupełnieniem nie spełnia ustawowych warunków, nie podano bowiem we wniosku przeznaczenia i gabarytów planowanej rozbudowy ze wskazaniem, jakiego rodzaju materiały i w jakich ilościach będą magazynowane w tej części budynku. Dane opisowe z wniosku nie zostały potwierdzone w części graficznej wniosku. Nadto do wniosku nieprawidłowo dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, która winna być dołączona do wniosku o wydanie decyzji środowiskowych, nie zaś do wniosku o wydanie warunków zabudowy. Wskazane uchybienia uniemożliwiają ocenę inwestycji, w szczególności ocenę konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego.

Ponownie rozpoznając sprawę Wójt pismem z 19 stycznia 2016 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w terminie 7 dni, poprzez podanie: 1) przeznaczenia i gabarytów istniejącego budynku produkcyjnego będącego przedmiotem rozbudowy ze wskazaniem, jaki rodzaj produkcji i w jakich ilościach jest obecnie realizowany; 2) przeznaczenia i gabarytów budynku będącego przedmiotem rozbudowy ze wskazaniem, jakiego rodzaju materiały i w jakich ilościach będą w niej magazynowane; 3) danych charakteryzujących przewidywany wpływ inwestycji na środowisko (w tym oddziaływanie hałasowe). Wskazał, że wniosek

w części tekstowej winien być spójny z częścią graficzną. Ww. wezwanie doręczono inwestorowi 22 stycznia 2016 r.

W dniu 25 stycznia 2016 r. skarżąca złożyła pismo, w którym podała, iż istniejący budynek produkcyjny ma gabaryty: wysokość – [...] m, powierzchnia zabudowy – [...] m2, kubatura - [...] m3. W budynku tym prowadzona jest produkcja artykułów metalowych (śruby, wkręty, konstrukcje stalowe) w ilości ok. [...] rocznie. Budynek będący przedmiotem rozbudowy ma mieć gabaryty: wysokość – [...] m, powierzchnia zabudowy – [...] m2, kubatura – [...] m3, liczba kondygnacji – 1 piętro. W rozbudowanej części zlokalizowany będzie magazyn surowców do produkcji, maszyn oraz wyrobów gotowych. Przewiduje tam składowanie materiałów (drut stalowy – ok. [...] ton, profile stalowe – ok. [...] ton, wyroby gotowe – ok [...] ton). Ponadto dane dotyczące wpływu na środowisko pozostają bez zmian, nie przewiduje się zwiększenia wielkości produkcji. Do ww. pisma skarżąca dołączyła sprawozdanie z pomiarów poziomu hałasu.

Kolejnym wezwaniem z 29 lutego 2016 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku poprzez ustosunkowanie się do uwag złożonych przez sąsiadów inwestycji. Zaś wezwaniem z 24 marca 2016 r. do jednoznacznego określenia procesu technologicznego i opisania procesu oczyszczania ze wskazaniem substancji mających zastosowanie w tym procesie.

Decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. Wójt, działając m. in. na podstawie art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 119 ze zm., zwana dalej: u.p.z.p.), rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej: rozporządzeniem)

i rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589 zwane dalej: rozporządzeniem MI) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł

o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku produkcyjnego o część magazynową, zlokalizowanej na części działki nr ew. [...], w miejscowości N., obręb N. gmina Z..

W decyzji organ I instancji określił warunki i wymagania w zakresie: ochrony

i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi infrastrukturalnej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich; ochrony urządzeń wodnych i melioracyjnych.

Wskazał, iż planowana inwestycja polega na dobudowie do istniejącego budynku produkcyjnego, budynku magazynu przeznaczonego do przechowywania surowca do produkcji i magazynowania gotowych wyrobów metalowych na powierzchni działki [...] ha, z czego powierzchnia zabudowy stanowi [...] m2 to jest [...] ha. W istniejącym obiekcie funkcjonuje zakład produkcji elementów metalowych (wyroby z drutu, profile stalowe i z blach), którego roczna produkcja określona jest na około [...] ton gotowego wyrobu. Proces technologiczny polega na tym, że surowy materiał metalowy (drut) poddawany jest obróbce kucia na zimno, metodą plastyczną na odpowiednich maszynach mechanicznych, w wyniku czego powstaje odpowiedni kształt wyrobu. Do tak wytworzonego produktu w całym procesie technologicznym, oprócz maszyn mechanicznych nie stosuje się rozpuszczalników organicznych, ani innych. Wyrób wytworzony na maszynach mechanicznych, do dalszej obróbki przekazywany jest firmie zewnętrznej. W projektowanej części obiektu przeznaczonego wyłącznie na magazyn surowców do produkcji oraz wyrobów gotowych, przewiduje się składowanie drutu stalowego około [...] ton, profili stalowych około [...] ton, wyrobów gotowych około [...] ton.

Biorąc pod uwagę opisany istniejący i projektowany zakres inwestycji (skala produkcji, powierzchnia przewidywana do przekształceń, instalacje i technologie wykorzystywane podczas procesów produkcyjnych) Wójt ocenił, że inwestycja nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć mogących potencjalnie i/lub znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U z 2016 r. poz. 71). Nie może także potencjalnie znacząco oddziaływać na żaden istniejący i/lub projektowany obszar Natura 2000. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na działce wykazanej w ewidencji gruntów jako grunty rolne oraz przemysłowe (oznaczenia

w ewidencji gruntów: [...],[...][...] i [...][...]), przy czym w obrębie terenu inwestycji grunty klasy III nie występują.

Wyjaśnił także, że ze względu na brak gleb chronionych oraz brak gruntów leśnych w obrębie terenu inwestycji, realizacja planowanej inwestycji nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Nadto zarządca drogi gminnej jest jednocześnie organem prowadzącym postępowanie w niniejszej sprawie – zatem zbędne jest uzgodnienie projektu decyzji z zarządcą drogi. Projekt decyzji został uzgodniony z Marszałkiem Województwa za pośrednictwem Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w W., Inspektorat WZMiUW w P.

(w zakresie melioracji wodnych), Starostą Powiatu R. (w odniesieniu do gruntów rolnych wykorzystywanych na cele nierolnicze – tzw. milczące uzgodnienie).

Odwołanie na powołaną wyżej decyzję złożyli H. M., M. M.

i K. O..

H. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację ww. inwestycji oraz błędne ustalenie stanu faktycznego terenów sąsiednich, na które oddziałuje planowana inwestycja w zakresie (ochrony interesów osób trzecich) emitowania hałasu do środowiska;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z rozporządzeniem poprzez to, że: a) w analizie urbanistycznej stanowiącej integralną część decyzji pominięto nieruchomości położone po północnej stronie od działki nr [...]- po przeciwnej stronie ulicy, przy czym organ nie uzasadnił czym się kierował pomijając

w analizie te działki sąsiednie; b) punkt 4 analizy urbanistycznej wprowadza

w błąd wskazując na zabudowę przemysłową i budynki przemysłowe (używając liczby mnogiej), podczas gdy w stanie faktycznym jest jeden budynek o funkcji przemysłowej i jeden budynek biurowy (budynki na działce inwestora). Nadto organ kilka lat wcześniej wydał dla inwestora decyzję ustalającą warunki zabudowy na budynek przemysłowy, kiedy w obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa wraz z zabudową uzupełniająca, a brak było jakiejkolwiek zabudowy przemysłowej; c) punkt 5.2 analizy urbanistycznej określa maksymalną powierzchnię nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji jako 25%, ustalone w wartościach jakie będą miały zastosowanie przy realizacji planowanej inwestycji, a jakie występują w obrębie obszaru analizy z tolerancją 5 %" podczas gdy z tabeli dołączonej do analizy wynika, że średni % zabudowy na obszarze analizowanym - powierzchnie zabudowy w stosunku do powierzchni działek w obrębie obszaru analizy wynosi w przybliżeniu 15 %, co przy dodaniu dopuszczalnej tolerancji 5% daje w górę 20 % lub w dół 10 % nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki inwestora, a nie 25% jak to określił organ; d) brak wskazania w zaskarżonej decyzji ile obecnie wynosi procent zabudowy działki objętej wnioskiem, co uniemożliwia sprawdzenie czy planowany w związku z rozbudową % powierzchni zabudowy działki nie przekracza już średniej wartości na obszarze analizowanym

i powoduje, że decyzja nie nadaje się do prawidłowej kontroli w postępowaniu odwoławczym.

M. M. podniósł, iż nie określono dokładnych danych zamierzonej inwestycji, w tym ilości produkcji. Wskazał także na uciążliwość przedsięwzięcia.

K. O. podniosła, że w sprawie brak jest karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz oceny oddziaływania na środowisko.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją znak [...] z [...] maja 2016 r. Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolegium podało, iż prowadząc ponownie postępowanie Wójt wezwał inwestora do dokładnego określenia przeznaczenia i gabarytów zarówno istniejącego budynku produkcyjnego jak i planowanej jego rozbudowy. Stwierdziło, że przedłożone przez inwestora (przy piśmie z 25 stycznia 2016 r.) dane uzupełniające wniosek są wystarczające do oceny rodzaju inwestycji. Z wyjaśnień inwestora (pismo z 5 kwietnia 2016 r.) oraz uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że w istniejącym budynku produkcyjnym prowadzona jest działalność związana z obróbką materiałów metalowych. Planowana rozbudowa tegoż budynku ma ścisły związek z prowadzoną dotychczas produkcją i nie może być traktowana i zanalizowana jako odrębny obiekt.

Oceniło, iż prowadzona na działce nr 63 działalność gospodarcza związana

z obróbką materiałów metalowych zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o czym stanowi przepis § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, zwane dalej: rozporządzenie RM). Skoro inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to do wniosku o ustalenie warunków zabudowy powinna być dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – Dz. U. z 2016 r. poz. 353, zwana dalej: u.o.o.ś.).

Organ odwoławczy wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zakład nie znajduje się w wykazie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na skalę i wielkość produkcji. Stwierdził jednak, że zaliczenie przedsięwzięcia tego rodzaju nie jest uzależnione od wielkości

i skali produkcji, lecz od zakresu produkcji, a ta znajduje potwierdzenie w przepisie § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia RM. W tej sytuacji nie można uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza obowiązujących przepisów w tym przepisów odrębnych.

W konsekwencji powyższych ustaleń stwierdził zasadność złożonych odwołań, bowiem w sprawie powinno być przeprowadzone postępowanie o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem zaskarżonej decyzji, chyba że inwestycja uprzednio przed uruchomieniem produkcji poddana była takiej procedurze i uzyskała decyzje

o środowiskowych uwarunkowaniach.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mające istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie, tj.:

1. § 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia RM, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że budowa hali magazynowej mieści się w zakresie przedsięwzięcia mogącego mieć znaczący wpływ na środowisko, a ponadto że budowa hali magazynowej zmienia zakres prowadzonej produkcji

w funkcjonującym już zakładzie, podczas gdy hala magazynowa, którą skarżąca chce wybudować obok istniejącego zakładu produkcyjnego w żadnym stopniu nie wpływa na rodzaj, zakres oraz charakter dotychczas prowadzonej produkcji, co wyklucza traktowanie hali magazynowej jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko;

2. art. 72 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 u.o.o.ś., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że do wniosku o ustalenie warunków zabudowy powinna zostać dołączona decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych, podczas gdy budowa hali magazynowej obok funkcjonującego już zakładu produkcyjnego nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco, czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym nie jest wymagane dla takich inwestycji uzyskanie tzw. decyzji środowiskowej;

3. art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a., poprzez niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu inwestora, co w konsekwencji doprowadziło do utraty zaufania obywateli do organów Państwa;

4. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek uchylenia decyzji organu I instancji, b) wyjście przez Kolegium poza zakres przedmiotu postępowania administracyjnego i nieuprawnione rozszerzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w zakresie budowy hali magazynowej do istniejącego i funkcjonującego zakładu produkcyjnego, podczas gdy organ administracji jest zobowiązany do działania w zakresie wniosku o ustalenie warunków zabudowy i nie jest uprawniony do wzruszania w tym postępowaniu innych ostatecznych decyzji administracyjnych, a dotyczących funkcjonującego zakładu produkcyjnego; c) wybiórczej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego co znalazło wyraz w błędnej interpretacji stanu faktycznego, a to w zakresie uznania, że wniosek skarżącej dotyczy i wpływa na funkcjonujący już zakład produkcyjny, zmienia charakterystykę jego pracy,

w szczególności w zakresie przekroczenia norm hałasu i uciążliwość inwestycji, podczas gdy hala magazynowa w żadnym stopniu nie wpłynie negatywnie na funkcjonujący już zakład produkcyjny czy powodowane przez niego immisje;

5. art. 110 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu przez Kolegium w zaskarżonej decyzji swojego stanowiska wyrażonego poprzednio w decyzji z [...] grudnia

2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji

o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.).

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie

z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,

z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Uszczegółowieniem tej regulacji jest art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przewidujący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Kluczowe dla rozpoznania niniejszej sprawy jest ustalenie, czy wydanie decyzji

w przedmiocie warunków zabudowy winno być poprzedzone postępowaniem w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko.

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu (art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś.). Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa

w ust. 1 (art. 72 ust. 3 u.o.o.ś.).

Jak wynika z regulacji art. 59 ust. 1 u.o.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oceny powyższej dokonuje się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.).

Ocena, czy inwestor miał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należy do organu właściwego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Analizy takiej organ winien dokonać w oparciu o przepis art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p.., który nakłada na organ obowiązek zbadania warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, uwzględniających także dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko.

Przytoczone wyżej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania są spójne i nie pozostają w sprzeczności. O relacji postępowania o ustalenie warunków zabudowy oraz środowiskowego w zakresie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach świadczy też art. 86 u.o.o.ś. wskazujący na wiążący charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia inwestycyjnego i pełni wobec niego funkcję prejudycjalną.

To czy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana zależy od rodzaju inwestycji. W rozporządzeniu RM określono: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2 ( § 1).

Jak ustalił organ I instancji w istniejącym budynku produkcyjnym prowadzona jest działalność związana z obróbką materiałów metalowych. Planowana rozbudowa tegoż budynku ma ścisły związek z prowadzoną dotychczas produkcją, rozbudowa obejmuje bowiem część magazynową, stad nie może być traktowana i oceniana jako odrębny obiekt. Parametry już zrealizowanego i planowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu podlegają zsumowaniu.

Z wyjaśnień skarżącej (pismo z 25 stycznia 2016 r.) wynika, że istniejący budynek produkcyjny ma gabaryty: wysokość – [...] m, powierzchnia zabudowy – [...] m2, kubatura - [...] m3. W budynku tym prowadzona jest produkcja artykułów metalowych (śruby, wkręty, konstrukcje stalowe) w ilości ok. [...] ton rocznie. Budynek będący przedmiotem rozbudowy ma mieć gabaryty: wysokość – [...] m, powierzchnia zabudowy – [...] m2, kubatura – [...] m3, liczba kondygnacji – 1 piętro.

W rozbudowanej części zlokalizowany będzie magazyn surowców do produkcji, maszyn oraz wyrobów gotowych. Przewiduje się tam składowanie materiałów (drut stalowy – ok. [...] ton, profile stalowe – ok. [...] ton, wyroby gotowe – ok. [...] ton). Według oświadczenia wnioskodawczyni dane dotyczące wpływu inwestycji na środowisko pozostają bez zmian, nie przewiduje się zwiększenia wielkości produkcji.

W ocenie Sądu przy kwalifikowaniu przedsięwzięć do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko względnie do kategorii do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie sposób opierać się wyłącznie na oświadczeniu osoby zainteresowanej w uzyskaniu decyzji

o warunkach zabudowy co do wielkości i rodzaju produkcji w planowanym obiekcie,

z pominięciem faktycznych parametrów obiektu. Ocena, czy dana inwestycja zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, względnie do kategorii do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko winna mieć bowiem charakter zobiektywizowany i wynikać nie tylko

z twierdzeń strony, lecz także z parametrów zabudowy, którą strona chce zrealizować. Odmienna wykładnia powyższych przepisów byłaby sprzeczna z celem ustanowienia tychże przepisów, jakim jest szeroko rozumiana ochrona środowiska, a nadto rodziłaby niebezpieczeństwo nadużyć po stronie inwestora, który dla uproszczenia procedury uzyskania warunków zabudowy mógłby zawsze, niezależnie od faktycznych parametrów tej zabudowy, deklarować taką produkcję, która nie przekraczała by parametrów rodzących obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Właściwie wskazał organ odwoławczy, że przedsięwzięcie polegające na budowie instalacji do obróbki metali żelaznych: kuźni, odlewni, walcowni, ciągarni

i instalacji do nakładania powłok metalicznych, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 13, stanowi przedsięwzięcie, które może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia RM). Zatem organ I instancji winien rozważyć, czy dla określenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej.

W świetle przedstawionych wyżej przepisów prawa oraz rozważań Sądu poczynionych na tle tej regulacji, za niezasadny uznać należy zarzut skargi dotyczący dokonania przez Kolegium nieuprawnionej oceny – w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy – iż niezbędnym jest ocena przedmiotowego przedsięwzięcia

w kontekście jego oddziaływania na środowisko. Stwierdzić trzeba, iż w sytuacji, gdy pierwotna budowa i wydanie decyzji o warunkach zabudowy budynku inwestycji nie było poprzedzone postępowaniem środowiskowym, to tym bardziej zasadne jest przeprowadzenie takiego postępowania w przypadku rozbudowy zakładu produkcyjnego.

Nawiązując do zarzutów skargi przede wszystkim podkreślić należy, iż nie jest prawdą, że w sprawie mamy do czynienia z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i wniosek ten dotyczy nowego obiektu – hali magazynowej, co wielokrotnie podkreśla skarżąca. W sprawie niniejszej skarżąca złożyła wniosek o rozbudowę istniejącego zakładu produkcyjnego o pomieszczenie magazynowe – halę przeznaczoną do magazynowania materiałów do produkcji wyrobów metalowych (patrz wniosek z dnia 16 września 2015 r.) Oznacza to, że zamiarem strony skarżącej jest rozbudowa istniejącego budynku produkcyjnego, a nie jak wskazuje w skardze skarżąca, budowa hali magazynowej obok już funkcjonującego zakładu.

Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko Kolegium co do zasadności wydania decyzji kasatoryjnej, bowiem brak załączonej do wniosku decyzji środowiskowej stanowiło podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Kolegium trafnie zauważyło, że skoro pierwotnie budowa i wydanie decyzji o warunkach budowy inwestycji zakładu (istniejącego), nie zawierało decyzji środowiskowej, to tym bardziej zasadne jest dołączenie takiej decyzji do wniosku w przypadku rozbudowy zakładu produkcyjnego.

Tym samym Sąd nie podziela stanowiska zawartego w skardze, że hala magazynowa służyć ma do magazynowania surowców przeznaczonych do produkcji, bowiem na tym etapie postępowania niewątpliwie nie można stwierdzić iż jest to samodzielny odrębny budynek. Dodać należy, że wprawdzie skarżąca opisała proces technologiczny produkcji w zakładzie (w piśmie z 6 kwietnia 2016 r.), to jednak w ocenie Sądu nie sposób przy kwalifikowaniu przedsięwzięć do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, względnie do kategorii do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko opierać się wyłącznie na oświadczeniu osoby zainteresowanej w uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy co do wielkości produkcji jak i procesu technologicznego. Taka ocena, co podniesiono już powyżej, powinna mieć charakter zobiektywizowany.

Nie jest zasadny argument wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który miał doprowadzić do błędnej interpretacji stanu faktycznego. Ze stanowiska Kolegium nie wynika stwierdzenie, że rozbudowa zakładu wpłynie negatywnie na funkcjonujący już zakład produkcyjny. Ponadto Kolegium również w żadnym razie nie odnosiło się do wzruszania innych decyzji ostatecznych – dotyczących funkcjonującego zakładu produkcyjnego.

Również nie jest trafny zarzut naruszenia art. 110 k.p.a. w odniesieniu do nieuwzględnienia przez Kolegium w zaskarżonej decyzji swojego stanowiska wyrażonego poprzednio w decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. W poprzedniej decyzji (z [...] grudnia 2015 r.) Kolegium wyraźnie zaznaczyło, iż wniosek nie spełnia wymagań, skoro stanowi rozbudowę, nie określa przeznaczenia i gabarytów projektowanego budynku, ponadto dane opisowe wniosku powinny być zgodne z częścią graficzną wniosku.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż nie dopatrzył się w prowadzonym przez Kolegium postępowaniu naruszeń przepisów prawa materialnego i procedury, sformułowanych w skardze. W szczególności niezasadne są zarzuty dotyczące niepodjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydania decyzji. Zdaniem Sądu wydana przez Kolegium decyzja kasacyjna wskazująca konieczność przeprowadzenia postępowania środowiskowego, przyczyni się do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, z uwzględnieniem słusznego interesu wnioskodawczyni oraz społeczeństwa. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania powołanych w skardze, jako przepisów mających istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.