Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 921/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 221, art 231
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, Sędzia NSA Anna Maria Świderska, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Sądu Rejonowego w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 165/07 w sprawie ze skargi Sądu Rejonowego w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 7 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia skargi z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawiał się następująco:

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej płatnika — skarżącego. Przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia WSA stanął na stanowisku, że zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003 r. Nr 221 poz. 2193) skarga podlegała wpisowi stałemu. Ponieważ skarga wniesiona przez radcę prawnego nie została opłacona przy jej wnoszeniu, podlegała odrzuceniu na mocy art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej ppsa.).

2. Skargą kasacyjną pełnomocnik Sądu Rejonowego w Wałbrzychu zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 221 w zw. z art. 231 ppsa, poprzez uznanie, że skarga nie dotyczy decyzji, której przedmiotem są należności pieniężne.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zgodnie z literalnym brzmieniem art. 231 ppsa sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nakładającej na płatnika odpowiedzialność i nakazującej mu zapłatę podatku jest decyzją, której przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne i nie zmienia tego fakt, iż skarga dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Za przedstawionym rozumieniem przepisu art. 231 ppsa przemawia literalne jego brzmienie odnoszące się wyłącznie do wpisów stałych i nie zawierające elementów mogących wskazywać, że przepis nakazuje pobierać wpisy stałe również w przypadkach gdy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, co uzasadniałoby pobranie wpisu stosunkowego. Pojęcie określania wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu nie obejmuje więc ustanowienia kategorii skarg podlegających wpisowi stałemu, rozporządzenie wykonawcze rozróżnia jedynie wysokość wpisów stałych pobieranych w wymienianych sprawach. § 2 ust. 5 rozporządzenia zawiera przy tym unormowanie pozwalające ustalić wysokość wpisu stałego we wszystkich sprawach skarg niewymienionych w przepisach konkretnie odnoszących się do rodzajów spraw, co przy założeniu, że § 2 rozporządzenia wymienia kategorie spraw, w których pobierany jest wpis stały, prowadziłoby do paradoksalnego wniosku, iż wpis stały pobierany jest we wszystkich sprawach za wyjątkiem tych nielicznych, do których odwołano się w § 2 ust. 3 rozporządzenia jako podlegających wpisowi stosunkowemu.

II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa, jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia, skarga kasacyjna, zgodnie z art. 176 p.p.s.a., powinna zawierać zarzuty korespondujące z wyraźnie wskazanymi podstawami kasacyjnymi, określonymi w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy (tak m. in. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 398 i nast.). Tymczasem we wniesionej skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia art. 221 w zw. z art. 231 p.p.s.a. samoistnie, bez wskazania rodzaju popełnionego naruszenia prawa (naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenie przepisów o postępowaniu). Takie sformułowanie zarzutu powoduje, że może on łączyć się z każdym z wyżej wymienionych wcześniej naruszeń prawa. Co więcej, z dalszej argumentacji zamieszczonej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wynika, że jej autor zdaje się zakładać możliwość popełnienia błędu w postaci nieprawidłowej wykładni art. 233 w zw. z art. 231 p.p.s.a. zarzucając wprost (s. 2. skargi kasacyjnej) "sprzeczność § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wpisu z treścią art. 231 p.p.s.a. w zakresie w jakim wskazuje, iż niezależnie od przedmiotu sprawy pobiera się wpis stały". Autor skargi kasacyjnej zdaje się zapominać, że § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wpisu stanowi o uiszczeniu wpisu stałego warunkując tę czynność od zaistnienia przesłanki zaskarżenia aktu wydanego w jednym ze wskazanych trybów nadzwyczajnych.

Inne sformułowania zawarte w skardze kasacyjnej mogłyby z kolei skłaniać do poglądu, że zarzucane sądowi pierwszej instancji uchybienia utożsamiane są z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania wprost art. 231 p.p.s.a. zamiast przepisu §2 ust.5 rozporządzenia w sprawie wysokości wpisu). Autor skargi kasacyjnej szeroko rozwodzi się nad zasadnością zastosowania wprost art. 231 p.p.s.a. do sprawy, której przedmiotem jest odmowa stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, uzasadniając, że przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Należy podkreślić, że przedmiotem sprawy jest w tym wypadku odmowa stwierdzenia nieważności decyzji, a jej rozstrzygnięcie zależy od spełnienia określonych ustawowo przesłanek nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Odnosi się jedynie do przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji.

Należy podkreślić, że waga poprawnego sformułowania skargi kasacyjnej wynika ze związania Naczelnego Sądu Administracyjnego (co do zasady) granicami tego środka zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie może wywoływać wątpliwości interpretacyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania jej zarzutów, stawiania hipotez w tym zakresie i domyślania się intencji wnoszącego skargę kasacyjną.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.