Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 523/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a,  art. 71 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Rogowska-Bil po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., znak: [...], wydaną, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawa", w trybie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówiono z dniem 8.02.2012 r. przyznania A. A. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie spełnił warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy.

W złożonym odwołaniu A. A. wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Akcentował treść decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] r., wydanej w trybie art. 138 § 2 K.p.a. i związanej z jego rejestracją dokonaną w dniu 12.01.2011r. Wyjaśnił, że pracodawca zapłacił zaległe składki, które były przyczyną odmowy wypłaty dla niego zasiłku dla bezrobotnych w miesiącu maju 2011 r. oraz wnioskował o uwzględnienie w toku sprawy prawomocnego orzeczenia sądu pracy.

Decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie akt administracyjnych ustalono, że odwołujący w dniu 8 lutego 2012 r. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. celem rejestracji i wraz z kartą rejestracyjną bezrobotnego, przedstawił świadectwo pracy z dnia [...] r. z A w J., potwierdzając tym samym okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od 06.01.2010 r. do 28.01.2011 r. oraz w złożonych do akt oświadczeniach, potwierdził zdolność i gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Nadto, pod odpowiedzialnością karną wynikającą z art. 233 § 1 Kodeksu karnego oświadczył, że od 29.01.2011 r. nie jest związany żadną formą zatrudnienia. Z tego powodu, decyzją znak: [...] z dnia [...] r., został uznany z dniem 08.02.2012r. za osobę bezrobotną, a decyzją znak: [...] z tego samego dnia [...] r. odmówiono mu przyznania z tym dniem prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy zauważył, iż materialnoprawną podstawę decyzji co do której treści odwołujący wyraził zastrzeżenia, stanowił przepis art. 71 ustawy. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych (pkt 1) oraz jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających dłużej niż 30 dni. Tylko bezrobotny legitymujący się którymś z okresów wymienionych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy jest uprawniony do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych następuje w wyniku spełnienia łącznie dwóch przesłanek, po pierwsze poprzez posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, po drugie, poprzez uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy.

Odnosząc przybliżone powyżej regulacje prawne do stanu faktycznego sprawy organ podniósł, że z części B karty rejestracyjnej bezrobotnego i dokumentów przedłożonych, celem udokumentowania okresu wykonywania pracy wynika, że w okresie odnoszącym się do 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, odwołujący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w A w J.. Okres który w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, mógł zostać zaliczony przez organ I instancji na dzień rejestracji do okresu od którego zależy nabycie prawa do zasiłku, to okres od 07.08.2010 r. do 28.01.2012 r. Ogółem okres ten wyniósł 175 dni i był mniejszy niż ustawowo wymagany okres. W treści odwołania odwołujący odniósł się do decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] r., a także podniósł zarzuty wobec czynności podjętych w toku postępowania prowadzonego wówczas przez organ I instancji. Wskazywane przez odwołującego okoliczności odnosiły się do rejestracji dokonanej w dniu 12.01.2011 r., a także przekazanych dnia [...] r. informacji w postaci przedłożenia świadectwa pracy z dnia [...] r., wydanego na skutek prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w J. sygn. akt [...] z dnia [...] r. (k-[...] akt administracyjnych). Organy obu instancji w żadne sposób nie podważają treści dokumentów wskazywanych przez odwołującego. Nie domagają się też informacji z sali rozpraw. Informacje zawarte w przekazanych dokumentach, stanowiły dla organu I instancji przesłankę do wznowienia postępowania w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z rejestracji dokonanej w dniu 12.01.2011 r.

Odwołujący w związku z decyzją organu I instancji Nr [...] z dnia [...] r., wydaną w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. złożył odwołanie, które rozpoznane w postępowaniu odwoławczym zostało uchylone w trybie art. 138 § 2 K.p.a., decyzją Wojewody [...] Nr [...] z [...] r. W konsekwencji podjętych czynności oraz dokonanych w oparciu o otrzymane zalecenia wyjaśnień, przy zapewnieniu czynnego udziału odwołującemu w każdym stadium prowadzonego postępowania, organ I instancji podjął decyzję Nr [...] r. z dnia [...] r. Wskazywana decyzja została w toku rozpoznania sprawy na etapie postępowania odwoławczego decyzją Wojewody Śląskiego Nr [...] z dnia [...], w trybie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymana w mocy. Odwołujący wyraził niezadowolenie wobec tej decyzji i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Z uwagi na fakt, że zagadnienie sprawy podlegające ocenie sądu miało istotny wpływ dla rozstrzygnięcia jakie organ powinien podjąć, rozpoznając odwołanie z dnia [...] r., postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. działając w trybie art. 97 § I pkt 4 K.p.a. zawieszono z urzędu postępowanie w przedmiocie odmowy przyznania z dniem 8.02.2012 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych do czasu wydania orzeczenia w sprawie. W dniu 22.02.2013 r. przekazany został odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt IV SA/Gl 271/12 z dnia 18.12.2012 r., który po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18.12.2012 r. sprawy ze skargi na decyzję Nr [...] z [...] r. oddalił ją. Wyrok stał się prawomocny z dniem 18 stycznia 2013 r.

W wyniku zaistnienia powyższych okoliczności, tym samym ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia postępowania, dlatego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. podjęto zawieszone postępowanie informując o tym odwołującego. Zdaniem organu odwoławczego akta sprawy nie wskazują by odwołujący w związku z zaistnieniem przesłanek stanowiących podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w miesiącu maju 2011 r. złożył wniosek ubiegając się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a wraz z nim zasiłku dla bezrobotnych.

Wniosek w postaci karty rejestracyjnej odwołujący złożył w dniu 8.02.2012 r. nie kwestionując decyzji o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 8.02.2012 r. Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych jest jednym z dodatkowych uprawnień, które przyznawane jest w wyniku spełnienia ściśle określonych warunków. Przy każdorazowym dokonaniu rejestracji, przesłanki wynikające z art. 71 ust 1 i ust. 2 ustawy są na nowo badane. Obowiązkiem organu I instancji w sytuacji wyrażenia chęci dokonania w jej placówce rejestracji jest wyłącznie ocena na podstawie przedłożonych dokumentów, czy w myśl obowiązujących przepisów prawa, dana osoba spełnia warunki umożliwiające przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a także ewentualnie przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W sprawie stanowiącej przedmiot odwołania nie znaleziono podstaw, które przemawiałyby za uznaniem, iż odwołujący spełnił warunki, które umożliwiłyby mu nabycie uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Dla nabycia uprawnień zasiłkowych konieczne jest wykazanie przez bezrobotnego, że przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania był zatrudniony, wykonywał inny rodzaj pracy wskazany w ustawie bądź legitymuje się innymi okresami zrównoważonymi z okresami zatrudnienia. Przy tym ustawodawca wprost ograniczył przedział czasowy podlegający badaniu, wprowadzając zapis zawężający wykazanie owych 365 dni tylko do okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy. Zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa, a więc w granicach uprawnień przyznanych im wolą ustawodawcy, jednakże warunki wyrażone w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy nie pozwalają na dowolną interpretację, nawet jeśli odwołujący uważa inaczej.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę wniósł A. A., domagając się jej uchylenia i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 8 lutego 2012 r., jak również od poprzedzającego okresu, tj. od dnia 4 maja 2011 r. W uzasadnieniu skargi skarżący zauważył, iż decyzją z dnia [...] r. został uznany za osobę bezrobotną spełniającą warunki wynikające z ustawy. Akcentował, iż w dniu [...] r. złożył świadectwo pracy, wydane w wyniku prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w J. z dnia [...] r. o sygn. akt [...], mocą którego zmieniono mu posiadane wcześniej umowy śmieciowe na umowę o pracę, a mimo to organ nie przyznał mu zasiłku dla bezrobotnych, chociaż pracodawca opłacił za niego składki. W okresie od 6 stycznia 2010 r. do 28 stycznia 2011 r. organ pierwszej instancji wadliwie "cofnął" swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r. i uchylił ją decyzją organu odwoławczego z dnia [...] r. Z tego powodu w nowym postępowaniu, po ponownej rejestracji w dniu 8 lutego 2012 r., zostały wydane w niniejszej sprawie obie decyzje. Organ następnie zawiesił to postępowanie administracyjne, które dopiero po wyroku tut. Sądu z dnia 22 marca 2013 r. o sygn. akt IV SA/Gl 723/12, mogło być przedmiotem ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, szeroko opisując stan faktyczny, który miał miejsce w sprawie oraz zaakcentował, iż w odniesieniu do rejestracji skarżącego w dniu 12 stycznia 2011 r. zapadła decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] r., utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...]. Co więcej, okoliczność rejestracji skarżącego w dniu 12 stycznia 2011 r. nie ma wpływu na rozstrzygnięcia wydane w niniejszej sprawie, bowiem powołane w skardze decyzje dotyczyły zupełnie innej rejestracji skarżącego dokonanej przez niego w dniu 10 marca 2010 r.

Na rozprawie, która miała miejsce przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 17 grudnia 2013 r., skarżący poparł swoją skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Uchylenie decyzji przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. w przypadku uchybienia przepisom prawa materialnego, jeżeli uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), w przypadku rozstrzygnięcia dotkniętego wadą uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), jak również w przypadku innych wad, jeżeli mogły mieć one istotny wpływ za wynik sprawy (lit. c). Jednocześnie stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przedmiotem kontroli Sądu jest wyłącznie zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r., Nr [...], wydana na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 2 ustawy, która utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r., znak: [...], na podstawie której odmówiono z dniem [...] r. przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Przywołane powyżej decyzje będące przedmiotem kontroli Sądu zostały wydane na skutek zgłoszenia się skarżącego do rejestracji w dniu 8.02.2012 r. Kierując się powyższą materialnoprawną podstawą prawną powołaną w obu rozstrzygnięciach organów orzekających oraz mając na uwadze zarzuty skargi wskazać należy, iż decyzje wydane w sprawie są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym unormowaniom prawnym, a tym samym zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Poza zakresem rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie pozostaje kwestia wcześniejszych rejestracji skarżącego oraz wydanych w ich skutek decyzji administracyjnych, w tym powoływanych w skardze i w uzupełnieniu do skargi, dotyczących rejestracji dokonanych przez skarżącego w dniu 10 marca 2010 r., jak również w dniu 12 stycznia 2011 r.

Wskazać przyjdzie, że kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa i przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący oraz nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania, jak również rozstrzygania spraw o problematyce uregulowanej w tej ustawie.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych, ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy i inne niewymienione w ust. 1 pkt 2 okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy oraz okresy między innymi pobierania zasiłku chorobowego.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżący w dniu 8 lutego 2012 r. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w K. celem rejestracji i wraz z kartą rejestracyjną bezrobotnego przedstawił świadectwo pracy z dnia [...] r. z A w J., potwierdzając tym samym okres zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od 06.01.2010 r. do 28.01.2011 r. Skarżący, rejestrując się jako bezrobotny w tym dniu nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy. Nie udokumentował bowiem wskazanego w tym przepisie, wymaganego okresu uprawniającego do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Według zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony. Jednakże okres, który w myśl art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy mógł zostać zaliczony przez organ pierwszej instancji na dzień rejestracji do okresu od którego zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, to okres od 7.08.2010 r. do 28.01.2012 r., zatem wynosi on 175 dni i jest on mniejszy niż okres ustawowo wymagany. Przyznanie zaś świadczenia, o którym mowa, zależne jest od ścisłego spełnienia kryteriów zawartych w ustawie.

Odnosząc się do sprecyzowanych w skardze zarzutów zaznaczyć przyjdzie, iż okres, w którym skarżący był zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy, tj. od dnia 12 stycznia 2011 r. bez prawa do zasiłku, wobec wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazanego wyżej prawomocnego wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 270/12, nie może zostać zaliczony do brakującego okresu zatrudnienia, określonego w art. 71 ustawy, bowiem w dacie rejestracji w tym dniu, tj. 12 stycznia 2011 r. skarżący był zatrudniony aż do dnia 28 stycznia 2011 r. (co wynika ze złożonego w aktach administracyjnych przy rejestracji w dniu 8 lutego 2012 r. świadectwa pracy). Z tego powodu, podnoszone w skardze zarzuty dotyczące działania prawa wstecz nie mogą być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie.

Reasumując, Sąd dokonując kontroli rozstrzygnięcia organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji nie podziela zarzutu skarżącego, że oba organy orzekające naruszyły obowiązujące przepisy prawa, bowiem prawidłowo zastosowały art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy i należycie uzasadniły swoje stanowisko.

W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja odpowiada prawu i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.