Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 241/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. I. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia - w zakresie wniosku J. I. o przyznanie prawa pomocy postanawia odmówić przyznania J. I. prawa pomocy.


UZASADNIENIE

J. I. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia. Jednocześnie skarżący zwrócił się o zwolnienie z kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności złożonej przez nią skargi.

Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy.

Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 p.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taka sytuacja ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731).

Skarga kwalifikuje się do odrzucenia w szczególności wówczas, gdy została wniesiona z uchybieniem terminu do jej złożenia, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.

W myśl tego przepisu skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Równoznaczne z wniesieniem skargi do sądu jest oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu odrębnych przepisów (art. 83 § 3 p.p.s.a.).

Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczona prawidłowo skarżącemu w dniu 13 grudnia 2017 r. (k. 9 akt adm. II inst.).

Skarga J. I. na to postanowienie została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 26 stycznia 2018 r. (prezentata; k. 4 akt sąd.), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który upłynął w dniu 12 stycznia 2018 r.

Skarga kwalifikuje się więc, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., do odrzucenia, co oznacza jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.