Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1197/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka /spr./ Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Protokolant Sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2006r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. znak: [...], Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust 4, art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę M.M. w zakresie inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej oraz dobudowę do budynku mieszkalnego garażu na działce nr [...] przy ul. [...] w Z.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu [...] listopada 2002 r., dlatego został on rozpatrzony w oparciu o rozporządzenie Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15, poz. 140 z 1999r. ze zm.) oraz z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/2000, którym wymóg uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy usunięty został z obowiązującego porządku prawnego.

W ocenie organu dopuszczalne jest rozstrzygnięcie o usytuowaniu projektowanej rozbudowy w oparciu o przepis § 12 ust. 6 powołanego powyżej rozporządzenia, gdyż zgodnie z jego brzmieniem "dopuszcza się usytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej".

Uzasadniając rzeczoną dopuszczalność organ wyjaśnił, iż jak wskazuje projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki, narożniki projektowanego budynku znajdują się w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...] przy ul. [...]; wymiar ten obejmuje warstwy ocieplenia budynku łącznie ze strukturą zewnętrzną - odległość projektowanej rozbudowy liczona od zewnętrznego lica ściany znajdować się będzie w odległości 1,5 m od granicy działki nr [...].

Zgodnie z opisem technicznym, ściany projektowanego budynku, wykonane z cegły kratówki murowanej na pełne spoiny i o odporności ogniowej 60 min., stanowią ścianę oddzielenia przeciwpożarowego zgodnie z § 233 powołanego powyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa. Drewniane konstrukcje dachu zabezpieczone do stopnia trudnozapalności środkiem FOBOS M2L zostaną obłożone płytkami GKF o grubości 12,5 mm w klasie 30 odporności ogniowej.

Ściana projektowanego budynku od strony działki nr [...] jest ścianą pełną - bez otworów okiennych i drzwiowych.

Odległość istniejącej zabudowy na działce nr [...] od projektowanej rozbudowy budynku na działce nr [...] wynosi ponad 5,0 m i tym samym został spełniony wymóg z § 270 ust. 2 cytowanego rozporządzenia.

Projekt został opracowany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2002 r. znak [...].

Od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody wniosły Z.P. oraz T.K. współwłaścicielki sąsiedniej nieruchomości (działki nr [...]) z wnioskiem o jej uchylenie w całości.

Wnoszące odwołanie podniosły, że organ I instancji nieprawidłowo orzekał w oparciu o przepisy rozporządzenie Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15, poz. 140 z 1999 r. ze zm.), gdyż z dniem 16 grudnia 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690).

Zarzuciły także, że wydana decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę uwzględnia wyłącznie interes inwestora i wniosek taki wyprowadziła z zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy - jej zdaniem - usytuowanie projektowanej rozbudowy jest niezgodne z przepisami obowiązującego prawa budowlanego.

Podnosząc niekompletność projektu budowlanego stwierdziła, że został on opracowany niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepis art. 35 ust.1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zgodnie, z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

W ocenie organu odwoławczego znajdujący się w projekcie opis techniczny nie określa przyjętego układu konstrukcyjnego obiektu, zastosowanych schematów konstrukcyjnych (statycznych), założeń przyjętych do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczących obciążeń oraz podstawowych wyników tych obliczeń. Z tych względów projekt nie spełnia wymagań przepisu § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, poz. 906).

Ponadto wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została w oparciu o nieaktualne przepisy szczególne wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, bowiem od dnia 16 grudnia 2002 r. obowiązują przepisy dotyczące usytuowania obiektów określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła inwestorka M.M.

Zarzuciła zaskarżonej decyzji niezgodność z prawem polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, a to przez to, że opis techniczny określa przyjęty układ konstrukcyjny, zastosowane schematy konstrukcyjne (statyczne), założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń oraz podstawowe wyniki tych obliczeń (str. 4 i 5 opisu).

Zwróciła także uwagę, że uchylając decyzję I instancji z powodu zastosowania niewłaściwych przepisów organ odwoławczy nakazał przy ponownym rozpoznaniu sprawy rozstrzygnąć ją na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, które obowiązywały w dacie złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Nakazał więc rozpoznać sprawę w oparciu o przepisy, które organ I instancji zastosował, a co zostało ocenione przez Wojewodę za naruszenie prawa skutkujące uchyleniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) Wojewoda uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Prezydenta Miasta Z. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy organ postanowił uwzględnić skargę w całości. Powyższe wynika z konieczności uwzględnienia zmiany treści przepisu § 330 pkt 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wprowadzonej rozporządzeniem z dnia 13 lutego 2003 r. z mocą obowiązującą od dnia 16 grudnia 2002 roku. Zgodnie z wprowadzoną zmianą przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się jeżeli przed dniem jego wejścia w życie został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję wydaną w trybie tzw. autokontroli wniosła T.K. (sygn. akt II SA/Po 1054/03). Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2005 r. postępowanie w sprawie sygn. akt II SA/Po 1197/05 (wcześniej sygn. akt II SA/Po 605/03) zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego pod sygn. akt II SA/Po 1054/03. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2005 r. decyzja Wojewody wydana w trybie autokontroli została uchylona. Postępowanie w sprawie ze skargi M.M. sygn. akt II SA/Po 605/03 zostało podjęte albowiem ustały przyczyny, dla których je zawieszono.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Trafnie skarżąca podnosi, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego projekt budowlany zawiera rozwiązania dotyczące układu konstrukcyjnego i zastosowanych schematów statycznych, a nadto założenia przyjęte do obliczeń konstrukcyjnych, w tym dotyczące obciążeń wraz z podstawawowymi wynikami obliczeń. Wynika to z danych zamieszczonych na str. 4 i 5 projektu budowlanego opracowanego w czerwcu 2002 r. Ponieważ organ odwoławczy ograniczył się do kategorycznego stwierdzenia o braku powyższych rozwiązań w projekcie budowlanym i nie powołał innych argumentów, które np. świadczyłyby o ich niekompletności, to zarzut skarżącej naruszenia § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.XI.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 140, poz. 906) należało uznać za uzasadniony.

Usprawiedliwiony natomiast był pogląd organu odwoławczego o obowiązywaniu w dniu wydania decyzji pierwszoinstancyjnej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 w jego pierwotnym brzmieniu). Rozporządzenie to weszło bowiem w życie 16 grudnia 2002 r.

Jednakże, w dniu 26 lutego 2003 r. weszło w życie, z mocą od dnia 16 grudnia 2002 r. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 13.II.2003 r. (Dz.U. Nr 33, poz. 270) zmieniające powołane wyżej rozporządzenie. Stosownie do nowego brzmienia § 330 pkt 1 rozporządzenia, przepisów tego aktu nie stosuje się, jeżeli przed dniem ich wejścia w życie został złożony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów.

Hipotezie cytowanego wyżej przepisu odpowiada stan faktyczny niniejszej sprawy. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożony bowiem został [...].XI.2002 r., a projekt budowlany opracowano w czerwcu 2002 r.

W przedstawionej wyżej sytuacji wskazania zamieszczone w decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, a dotyczące zastosowania w dalszym toku postępowania określonych przepisów wykonawczych prawa budowlanego (rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.) nie mogą być uznane za trafne.

Z przyczyn wyżej podanych zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271). Rozstrzygnięcia zawarte w pkt. II i III sentencji oparte zostały o art. 200 i 152 cyt. ustawy.

Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy uwzględni powyższe uwagi. Oceniając dopuszczalność usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego w miejscu wskazanym w projekcie budowlanym (mapa zagospodarowania terenu) organ orzekający winien zastosować postanowienia § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.), o ile nie nastąpi zmiana stanu prawnego czyniąca powyższy pogląd nieaktualnym. Ponadto do akt należy dołączyć czytelny załącznik nr 1 do decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji (mapa terenu) bowiem z dokumentu zamieszczonego w dokumentacji projektowej (str. 1 lit. b) nie można odczytać linii rozgraniczającej teren inwestycji.

/-/ W.Batorowicz /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska

MK