Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 452/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.
article: art. 33
journal: Dz.U. 2017 poz 2168
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia 24 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 12 stycznia 2010 r. Z. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w K., jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. Z dniem 29 maja 2010 r. utracił on prawo do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na maksymalny upływ okresu jego pobierania. W dniu 10 listopada 2010 r. przedłożył w urzędzie pracy zaświadczenie Burmistrza Miasta z dnia 5 listopada 2010 r. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dokonanym w dniu 5 listopada 2010 r.

W dniu 14 marca 2018 r., na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Powiatowy Urząd Pracy w K. ustalił, że Z. K. w okresie od dnia 3 sierpnia 1990 r. do dnia 16 grudnia 2011 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ I instancji wydał w dniu 23 marca 2018 r. postanowienie nr 36P wznawiające z urzędu postępowanie w sprawie uznania Z. K. z dniem 12 stycznia 2010 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. w wysokości 575,00 zł miesięcznie. Przesłanką wznowienia postępowania przez organ I instancji było wyjście na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w dniu wydawania przedmiotowej decyzji, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W wyniku przeprowadzonego wznowionego postępowania administracyjnego Starosta decyzją z dnia 26 marca 2018 r. stwierdził o wydaniu decyzji Nr [...] z dnia 14 stycznia 2010 r. orzekającej o uznaniu Z. K. z dniem 12 stycznia 2010 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. w wysokości 575,00 zł miesięcznie z naruszeniem prawa.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. K. podnosząc, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. nie prowadził działalności gospodarczej, a wszystkie złożone przez niego oświadczenia były zgodne z prawdą.

Decyzją z dnia 24 kwietnia 2018 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 14 marca 2018 r. Powiatowy Urzędu Pracy w K. powziął wiadomość, że Z. K. w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Zgodnie z danymi zawartymi w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Pan K. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą [...] w okresie od dnia 03 sierpnia 1990 r. do dnia 16 grudnia 2011 r..

Organ wskazał, iż przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w brzmieniu na dzień rejestracji Z. K. w Powiatowym Urzędzie Pracy w K. stanowił, że osoba, która posiadała wpis do ewidencji działalności gospodarczej nie może nabyć a następnie posiadać statusu bezrobotnego. Zatem fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej w dniu rejestracji w PUP w K. ma istotne znaczenie dla sprawy przyznania statusu osoby bezrobotnej oraz w konsekwencji także prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Okoliczność faktyczna posiadania przez Z. K. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej bezsprzecznie istniała w dniu ww. rejestracji, lecz nie była znana organowi, który rozstrzygał o przyznaniu stronie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dowodem na powyższe jest część "C" karty rejestracyjnej bezrobotnego strony, gdzie Z. K. w punkcie 7 oświadczył, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W oparciu o to oświadczenie organ zatrudnienia przyjął, że strona spełnia przesłanki do nabycia statusu osoby bezrobotnej.

Biorąc powyższe pod uwagę Starosta prawidłowo decyzją z dnia 26 marca 2018 r. stwierdził o wydaniu decyzji Nr [...] z dnia 14 stycznia 2010 r. orzekającej o uznaniu Z. K. z dniem 12 stycznia 2010 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. w wysokości 575,00 zł miesięcznie z naruszeniem prawa. W myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, (...) jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 151 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których decyzji nie uchylił.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla zgodnego z prawem nabycia statusu osoby bezrobotnej strona powinna formalnie wykreślić tę działalność niezależnie od tego, że jak stwierdza w dniu rejestracji w PUP jej nie prowadziła. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanką negatywną do przysługiwania statusu osoby bezrobotnej nie jest wykonywanie działalności gospodarczej, lecz już złożenie samego wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej.

Wojewoda podkreślił, że jedynie formalne, potwierdzone w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wykreślenie wpisu działalności pozarolniczej z ewidencji mogło stanowić w dniu rejestracji Z. K. w PUP w K., tj. w dniu 12 stycznia 2010 r. pozytywną przesłankę do uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej, gdyż jedynie wykreślenie wpisu z ewidencji działalności gospodarczej oznacza utratę statusu przedsiębiorcy przez osobę fizyczną ze wszystkimi tego konsekwencjami prawnymi. Niewystarczające jest zatem nie prowadzenie działalności gospodarczej, jeżeli ten stan faktyczny nie zostanie ujawniony w ewidencji działalności gospodarczej, skutkując wykreśleniem wpisu.

Organ odwoławczy wskazał również, iż strona na poparcie swoich twierdzeń, że wszystkie oświadczenia składane w dniu jej rejestracji w PUP były zgodne z prawdą, nie przedstawiła jednak żadnego dowodu, a zapisy CEIDG świadczą o niewykreśleniu wpisu działalności gospodarczej Z. K. z ewidencji działalności gospodarczej. Postępowanie administracyjne ma charakter dowodowy. To na stronie, jako na podmiocie wywodzącym z zaistnienia określonych faktów skutki prawne ciąży obowiązek udowodnienia tych faktów w sposób prawem przepisany. Jednak materiał dowodowy zebrany w sprawie w postaci zapisu w CEIDG o prowadzeniu działalności gospodarczej w dniu jej rejestracji w PUP w K. świadczy przeciwko twierdzeniu Z. K..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł Z. K. podnosząc, iż w momencie rejestracji nie prowadził on działalności gospodarczej.

Wskazał na zawinione działanie organu prowadzącego ewidencję działalności gospodarczej twierdząc, iż prosił właściwy urząd o odnotowanie faktu, iż nie rozpoczął prowadzenia działalności gospodarczej. W jego ocenie wpis do ewidencji gospodarczej pod nazwą [...]" powinien być wykreślony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. z 2018 r., poz. 1302 - dalej jako: "p.p.s.a."), stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona przez Z. K. (dalej jako - "skarżący") została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie do czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie albowiem wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym został zawarty w odpowiedzi na skargę, która została doręczona skarżącemu w dniu 16 lipca 2018 r. (vide: - k. 12 akt sądowych), a skarżący nie zażądał w terminie czternastu dni od jej otrzymania, przeprowadzenia rozprawy.

Skarga podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 24 kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 26 marca 2018 r., nr [...] stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z dnia 14 stycznia 2010 r., nr [...] o uznaniu Z. K. z dniem 12 stycznia 2010 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. w wysokości 575,00 zł miesięcznie, z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2017 r. poz. 165 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym, oznacza to osobę, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Zaś w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w dacie rejestracji, oznaczało to osobę, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Innymi słowy, zasadniczo niedopuszczalna jest sytuacja, że osoba, która posiada wpis do ewidencji działalności gospodarczej może nabyć, a następnie posiadać status bezrobotnego. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Z akt sprawy wynika m.in., że w dniu 12 stycznia 2010 r. Z. K. zarejestrował się w PUP w K. jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia 14 stycznia 2010 r. uznano go za osobę bezrobotną i przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. w wysokości 575,00 zł miesięcznie. Od dnia 29 maja 2010 r. skarżący utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na maksymalny upływ okresu jego pobierania. W dniu 14 marca 2018 r. na podstawie danych zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Powiatowy Urząd Pracy w K. ustalił, że Z. K. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą [...] w okresie od dnia 3 sierpnia 1990 r. do dnia 16 grudnia 2011 r. Postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r. organ prawidłowo wznowił z urzędu postępowanie, albowiem okoliczność posiadania przez Z. K. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej bezsprzecznie istniała w dniu jego rejestracji w PUP w K., lecz nie była znana organowi, który rozstrzygał o przyznaniu stronie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Tu należy zaznaczyć, iż instytucja wznowienia postępowania uregulowana przepisami (art. 145-153 k.p.a.) należy do nadzwyczajnych trybów postępowania, który to tryb stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością. Kodeks postępowania administracyjnego wymienia przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Wszczęcie postępowania wznowieniowego nie jest więc możliwe z innych przyczyn, chyba że przepisy szczególne przewidują w konkretnych przypadkach taką możliwość. Jedną z przesłanek uzasadniającą wznowienie postępowania administracyjnego jest wyjście na jaw nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, nieznanych organowi w dniu wydawania przedmiotowej decyzji, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.).

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż jego działalność gospodarcza nie była faktycznie prowadzona, bowiem prosił on listownie właściwy urząd o odnotowanie faktu, iż nie rozpoczął prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia, w przepisie tym nie ma mowy o rozróżnieniu na działalność gospodarczą zarejestrowaną i prowadzoną, ale jest mowa o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, jak też o upływie okresu do dnia podjęcia działalności gospodarczej, zaś w brzmieniu tego przepisu w dacie rejestracji mowa jest tylko o nie posiadaniu takiego wpisu. Z wydruku z CEIDG z dnia 14 marca 2018 r. jednoznacznie wynika, że datą rozpoczęcia działalności gospodarczej przez skarżącego był dzień 3 sierpnia 1990r., zaś datą zaprzestania jej wykonania był dzień 16 grudnia 2011 r. Dane z tej Ewidencji, jako publicznego rejestru, były dla organów pośrednictwa pracy wiążące. Wynika to z art. 33 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2168 ze zm.), obowiązującym w dacie orzekania przez organ odwoławczy, zgodnie z którym domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Osoba fizyczna wpisana do CEIDG ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem do CEIDG nieprawdziwych danych, jeżeli podlegały obowiązkowi wpisu na jej wniosek, a także niezgłoszeniem danych podlegających obowiązkowi wpisu do CEIDG w ustawowym terminie albo brakiem zgłoszenia zmian danych objętych wpisem, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą osoba wpisana do CEIDG nie ponosi odpowiedzialności. Skarżący w żaden sposób nie udowodnił faktu, iż składał on do właściwego organu wniosek o wykreślenie (jak też o zawieszenie) prowadzenia działalności w okresie od dnia 3 sierpnia 1990 r. do dnia 16 grudnia 2011 r. Nie przedłożył też żadnych dokumentów potwierdzający tę okoliczność. Na marginesie tylko wyjaśnić należy skarżącemu, że w postępowaniu administracyjnym również na stronie, jako na podmiocie wywodzącym z zaistnienia określonych faktów skutki prawne, ciąży obowiązek udowodnienia tych faktów w sposób prawem przepisany.

Nadto, przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia wprost stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 (który nie ma w sprawie zastosowania), pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Oznacza to, że pozbawienie statusu osoby bezrobotnej jest obowiązkiem organu w sytuacji ziszczenia się przesłanek uniemożliwiających uznanie tej osoby za osobę bezrobotną.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, w której organy, bez naruszenia prawa w postępowaniu wyjaśniającym ustaliły ziszczenie się tych przesłanek, a następnie wznowiły z urzędu postępowanie w sprawie przyznania Z. K. statusu osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych Organ I instancji zasadnie stwierdził również o wydaniu decyzji z dnia 14 stycznia 2010 r., nr [...] orzekającej o uznaniu Z. K. z dniem 12 stycznia 2010 r. za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 13 stycznia 2010 r. z naruszeniem prawa. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 nie może nastąpić, (...) jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W takiej sytuacji, zgodnie z przepisem art. 151 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których decyzji nie uchylił. W niniejszej sprawie organ prawidłowo stwierdził wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, albowiem od dnia jej doręczenia (10 listopada 2010 r.) upłynęło 5 lat.

Zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu nie narusza prawa, w tym nie narusza przepisów art. 7 i 8 k.p.a. Zawiera również uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające wymagania art. 107 § 3 k.p.a., odwołujące się do zgromadzonego i ocenionego, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.).

Odnośnie zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego, w ocenie skarżącego, działania organu prowadzącego ewidencję działalności gospodarczej, wskazać należy, że kwestie te pozostają poza kognicją sądu w przedmiotowej sprawie. Sprawę tę skarżący powinien wyjaśnić, jak słusznie zauważył organ odwoławczy we własnym zakresie, gdyż organy zatrudnienia są związane treścią wpisów zawartych w CEIDG.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.