Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1342/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 10
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1, art. 3 ust. 2a
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. H. oraz R. M. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Z. na rzecz skarżących S. H. oraz R. M. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. N. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, każdy

o dwóch lokalach mieszkalnych wraz z urządzeniami budowlanymi przy

ul. [...] w S., na działce nr [...], obręb [...]. W decyzji wskazano, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki nr [...], obręb [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że inwestor przedłożył projekt budowlany wraz z kompletem wymaganych uzgodnień oraz złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S, uchwalonym uchwałą Rady Miasta z dnia

[...] r., nr [...].

Odwołanie od decyzji złożyli właściciele działki sąsiedniej, oznaczonej

nr [...] – S. H. i R. M., reprezentowani przez adwokata zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 10 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegające na nieuznaniu, jako stron postępowania właścicieli wszystkich sąsiednich działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego budynku;

2) § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U.2015.1422 z dnia 18.09.2015r.] polegające na niezachowaniu wymaganej minimalnej odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe;

3) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji, dlaczego organ administracji I instancji nie uznał za strony postępowania małżonków K., właścicieli sąsiadującej z działką, na której ma być wybudowany planowany obiekt, oraz dlaczego zaakceptował odstępstwo od wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.: Dz.U.2015.1422 z dnia 18.09.2015.), dotyczące odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, a także na pominięciu w opisie stanu faktycznego sprawy zmiany sposobu ominięcia przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego;

4) § 7 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r.

w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. polegające na zatwierdzeniu projektu budynku wielorodzinnego czteromieszkaniowego bloku mieszkalnego pod pozorem projektu dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wyjaśniając, że zgodnie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm.), dalej zwanej "p.b.", przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia,

o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej organ wskazał, że dla terenu objętego przedmiotową inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. (Dz. Urz. Woj. Zacho. Nr 58 poz. 1331), dalej jako "m.p.z.p." Działka nr [...], objęta inwestycją położona jest na terenie elementarnym m.p.z.p. o symbolu [...] o pow. [...]. Zgodnie z § 44 m.p.z.p. dla teren elementarnego [...] obowiązują następujące ustalenia funkcjonalne:

1) przeznaczenie terenu: zabudowa jednorodzinna:

a) wolno stojąca,

b) bliźniacza;

2) dopuszcza się lokalizacje usług wbudowanych w partery budynków mieszkalnych z wyłączeniem usług uciążliwych typu: serwis i obsługa samochodów, ślusarstwo i stolarstwo;

3) zakazuje się lokalizacji lokali handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 100m2;

4) zakazuje się lokalizacji stacji telefonii oraz masztów antenowych i radiowych.

W ustaleniach ekologicznych określono minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynną w granicach działki budowlanej: 50%.

W ustaleniach kompozycji, form zabudowy i sposobu zagospodarowania terenu przyjęto następujące parametry:

1) maksymalna wysokość zabudowy: dwie kondygnacje nadziemne, lecz nie więcej niż 9,5 metra do kalenicy;

2) budynki kryte dachami stromymi;

3) maksymalna powierzchnia zabudowy w granicach działki budowlanej: 35%;

4) nieprzekraczalna linia zabudowy określona na rysunku planu.

Organ przytoczył treść art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, zgodnie

z którym budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Następnie wyjaśnił, że budynek mieszkalny odpowiada definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego wówczas, gdy spełnia łącznie następujące przesłanki:

a) jest budynkiem wolno stojącym albo budynkiem w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej; b) służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych; c) stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość; d) dopuszcza się wydzielenie w nim nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Organ odwoławczy podkreślił, że przepis nie określa, do jakiej powierzchni budynek może być traktowany jako jednorodzinny.

Dalej Wojewoda wskazał, że projekt budowlany przewiduje budowę dwóch budynków jednorodzinnych, każdy z dwoma mieszkaniami, w zabudowie bliźniaczej, wysokość budynku do kalenicy wynosi 9,15m, projektuje się dach stromy o kącie nachylenia 25°, powierzchnia zabudowy projektowanych budynków wynosi [...]m2, tj. 33,92% powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna działki [...]m, co oznacza spełnienie wymagań z § 44 M.p.z.p. Budynek nie wykracza poza nieprzekraczalną linię zabudowy określoną na rysunku planu.

Dokonując oceny położenia projektowanego budynku organ wyjaśnił,

że zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 - j.t.) zwanego dalej "rozporządzeniem", jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych

w stronę tej granicy. Ściana z otworami okiennymi najbardziej zbliżonego do działki nr [...] odwołujących się zaprojektowanego budynku wynosi 5,15m. Do pozostałych nieruchomości sąsiednich odległości te wynoszą odpowiedni 7,99m do działki [...], oraz 5,05 do działki [...]. Powyższe oznacza zgodność usytuowania zaprojektowanych budynków z przepisem § 12 ust. 1 Warunków technicznych.

Dalej organ argumentował, że warunki lokalizowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe zostały określone przepisami rozdziału rozporządzenia,

w którym jest mowa o usytuowaniu budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Zgodnie z ogólną zasadą płynącą z § 207 ust. 1 rozporządzenia budynek

i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w sposób zapewniający bezpieczeństwo konstrukcji w razie pożaru. Projektowane budynki należą do klasy odporności ogniowej ZL IV zgodnie z § 213 pkt 1a warunków technicznych i są oddzielone od siebie przegrodą przeciwpożarową. Stropy posiadają klasę odporności ogniowej REI30. Na działce S. H. i R. M. (nr [...]) znajduje się budynek usytuowany ścianą szczytową (bez okien) na granicy działki. W części budynku na działce nr [...] przyległej do granicy działki inwestora znajduje się garaż, a na poddaszu pomieszczenia mieszkalne. Budynek na działce nr [...] nie posiada izolacji termicznej ściany szczytowej z materiału niepalnego, wobec powyższego zaprojektowano w miejscu zbliżenia do ściany budynku na działce nr [...] ścianę oddzielenia pożarowego o wymaganej odporności ogniowej min. REI60. Ze względu na zaprojektowanie ściany oddzielenia pożarowego REI60 przepis § 271 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi o odległościach ścian budynków niebędących ścianami oddzielenia pożarowego nie został naruszony. Ponadto konstrukcja muru oraz zaprojektowana izolacja i wykończenie niepalne zapewniają odpowiednią klasę odporności ogniowej. Wojewoda podał, że budynek jednorodzinny sąsiedni na działce nr [...] również posiada przekrycie nierozprzestrzeniające ognia. Okno w pomieszczeniu 0/08P projektowanego budynku zabezpieczono do wymaganej klasy odporności ogniowej E30 za pomocą kurtyny lub rolety przeciwpożarowej. Powierzchnia okna nie przekracza 10% powierzchni ściany oddzielenia pożarowego. Organ podkreślił, że projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda wyjaśnił, że odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m -

w przypadku do 4 stanowisk włącznie - § 19 ust. 2 rozporządzenia. Na działce objętej inwestycją zaprojektowano cztery wydzielone miejsca postojowe. Każde

z wydzielonych miejsc postojowych znajduje się w odległości większej niż wymagana ww. przepisem rozporządzenia. Zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, projektuje się grunt przepuszczalny z zielenią niską uniemożliwiający napływ wód opadowych m. in. na działkę odwołujących nr [..]. Dojazd na przedmiotową działkę nr [...], został zapewniony poprzez działkę [...] o szerokość pasa drogowego 10 m, stanowiącej drogę wewnętrzną z ulicy A. Działka nr [...] stanowi ciąg komunikacyjny, dostępny dla właścicieli poszczególnych nieruchomości.

Organ zbadał również spełnianie wymogów wynikających z § 13 rozporządzenia i podniósł, że na działce odwołujących nr [...], od strony południowo zachodniej, znajduje się budynek jednorodzinny usytuowany ścianą szczytową (bez okien) na granicy działki [...] objętej inwestycją. Dodatkowo budynek odwołujących położony na działce nr [...] zlokalizowany jest w odległości 9,1m od zaprojektowanego budynku, natomiast wysokość całkowita zaprojektowanego budynku do kalenicy wynoszącej 9,15m. Wobec powyższego organ uznał, że brak jest przesłanek przyjęcia, iż § 13 ust. 1 pkt 1 został naruszony. W ocenie organu nie doszło również do naruszenia przepisu § 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia.

W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo określił krąg stron postępowania, wobec powyższego zarzut z art. 10 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 p. b. nie jest uzasadniony. Zaprojektowana inwestycja nie wpływa na dotychczasowy sposób zagospodarowania działki nr [...], stanowiącej ciąg komunikacyjny dla właścicieli poszczególnych działek budowlanych. Inwestycja nie wpłynie zatem na sposób zagospodarowania działki nr [...], wobec powyższego brak podstaw do współwłaścicieli tej działki w procesie udzielania pozwoleń na budowę, zgodnych z przeznaczeniem poszczególnych działek budowlanych.

Końcowo organ odwoławczy podał, że projekt budowlany został opracowany

i sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane należącą do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektant złożył oświadczenie

o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego została dołączona informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy wykonywaniu robót budowlanych. Artykuł 33 ust. 2 pkt 1 p.b. stanowi, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor złożył prawidłowo sporządzone oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...], obręb [...], na cele budowlane.

Zdaniem Wojewody przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że inwestor spełnił konieczne wymagania do uzyskania pozwolenia na budowę, o których mowa w art. 35 ust. 1 p.b. Wobec powyższego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

S. H. i R. M. zaskarżyli decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. W skardze podnieśli zarzuty naruszenia:

1) art. 10 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane polegające na nieuznaniu, jako stron postępowania właścicieli wszystkich sąsiednich działek, które znajdują się w obszarze oddziaływania projektowa budynku;

2) art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290

z dnia 2016.03.08) i § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki usytuowanie, polegające na uznaniu, iż projekt zachowuje wymaganą odległość miejsc postojowych od granic działki;

3) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki usytuowanie oraz art. 9 ustawy Prawo budowlane, polegające na wydaniu decyzji pozwoleniu na budowę mimo niezachowania wymaganej minimalnej odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe i dorozumiane zaakceptowanie tego odstępstwa od wymagań przepisów techniczno-budowlanych bez zachowania procedury wymaganej przepisami ustawy Prawo budowlane;

4) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i § 44 uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" w S. polegające na zatwierdzeniu projektu budynku wielorodzinnego czteromieszkaniowego bloku mieszkalnego pod pozorem projektu, dwóch budynków jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, a także niezachowanie

w projekcie wymaganej planem powierzchni biologicznie czynnej;

5) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonej decyzji, dlaczego organ administracji II instancji zaakceptował odstępstwo od wymagań rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie regulujących odległości projektowanego budynku od budynków sąsiednich z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, a także na pominięciu w opisie faktycznego sprawy zmiany sposobu ominięcia przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a także art. 10 § 1, 77 § 1 k.p.a. przez niewypełnienie obowiązku zebrania w sposób wyczerpujący dowodów i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz naruszenie ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które to naruszenia procedury miały istotny wpływ na wynik sprawy; niewyznaczenie przez organ II instancji terminu do końcowego zapoznania skarżących z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – j.t. ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana w oparciu o kryterium zgodności z prawem, doprowadziła do uznania, że narusza ona prawo w stopniu wymagającym jej uchylenia, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty okazały się trafne.

Zasadnym okazał się zarzut dotyczący naruszenia przepisów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, organ nie zbadał w sposób wystarczający kwestii związanych z położeniem budynków – istniejącego na działce nr [...] i planowanego na działce nr [...] i wpływu tego położenia, a w szczególności wysokości tych budynków, na spełnienie wymogów związanych z zapewnieniem zabezpieczenia przed rozprzestrzenianiem się ognia.

W tym zakresie organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia,

że zaprojektowana ściana szczytowa budynku na działce [...], o wymaganej odporności ogniowej min. REI60 spełnia wymagania, o których mowa w § 271 ust. 1 rozporządzenia. Ponadto konstrukcja muru oraz zaprojektowana izolacja

i wykończenie niepalne zapewniają odpowiednią klasę odporności ogniowej. Okno

w ścianie projektowanego budynku zabezpieczono do wymaganej klasy i odporności ogniowej. Wskazano jednocześnie, że budynek jednorodzinny sąsiedni również posiada przekrycie nierozprzestrzeniające ognia, a projekt został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych.

Twierdzenia zakresie konstrukcji dachu i jego przekrycia na budynku usytuowanym na działce nr [...] nie zostały jednak poparte żadnymi dowodami.

W aktach sprawy brak jest szczegółowych informacji dotyczących zarówno konstrukcji, jak i przekrycia dachu tego budynku. W projekcie co prawda wskazano, że "zarówno stropodach nad pomieszczeniem projektowanego garażu jak i istniejący dach niższego budynku ma przekrycie NRO". Brak jest jednak szczegółowych informacji w tym przedmiocie, co ma o tyle istotne znaczenie w niniejszej sprawie,

że skarżący konsekwentnie w toku postępowania, oprócz innych formułowanych zarzutów, podnosili, iż dach ich budynku ma konstrukcję drewnianą i nie zabezpieczy budynku przed pożarem przenoszącym się z projektowanego budynku.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z § 218 ust. 1 rozporządzenia przekrycie dachu budynku niższego, usytuowanego bliżej niż 8 m lub przyległego do ściany z otworami budynku wyższego, z wyjątkiem przypadków wymienionych

w § 273 ust. 1, w pasie o szerokości 8 m od tej ściany powinno być nierozprzestrzeniające ognia oraz w pasie tym:

1) konstrukcja dachu powinna mieć klasę odporności ogniowej co najmniej R 30;

2) przekrycie dachu powinno mieć klasę odporności ogniowej co najmniej RE 30.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że w każdym przypadku, z wyjątkiem

o którym mowa w § 273 ust. 1, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania, gdy usytuowane na sąsiednich działkach budynki mają mieć różną wysokość, a odległość pomiędzy nimi jest mniejsza aniżeli 8 m, organ zobowiązany jest badać czy przekrycie i konstrukcja dachu budynku niższego spełnia wymagania, o których mowa w § 217 ust. 1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie ustalenia takie nie zostały poczynione, a samo stwierdzenie w projekcie, iż dach budynku skarżących ma przekrycie NRO jest niewystarczające do przyjęcia, że zarówno przekrycie dachu jak i jego konstrukcja mają parametry, o których mowa w cytowanym § 217 rozporządzenia. W aktach sprawy brak jest danych na ten temat, chociaż w ocenie sądu dane takie organ mógł z łatwością uzyskać i ocenić. Jest to okoliczność, która ma szczególnie istotne znaczenie dla bezpieczeństwa przede wszystkim skarżących, a zatem powinna zostać zbadana z należytą starannością, a za taką nie można uznać oparcia się na niesprawdzonych danych, które nie znajdują odzwierciedlenia

w aktach sprawy.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska skarżącej w przedmiocie naruszenia art. 10 k.p.a. i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Wskazać bowiem należy,

że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem sądów administracyjnych, nieprawidłowe zakreślenie kręgu stron postępowania wywołuje taki skutek, iż podmiotowi, który nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy, przysługuje prawo do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

(por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2016 r. sygn. akt

II OSK 47/15). Prawo do złożenia wniosku przysługuje tej stronie, która nie brała udziału w postępowaniu, co w konsekwencji oznacza, że tylko ten podmiot, którego prawa w toku postępowania zostały naruszone może domagać się wznowienia postępowania. Uprawnienie takie nie przysługuje natomiast innym podmiotom.

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 p.b. i § 19 ust. 2 rozporządzenia. Skarżący wywodzili, że w związku

z zaplanowaniem w projekcie 8 miejsc parkingowych, nie została zachowana wymagana odległość od granic działki. Zważyć jednak należy, że jak wynika

z projektu dla planowanej inwestycji przewidziano 4 miejsca parkingowe i 4 miejsca postojowe w garażach. Zatem zewnętrznych miejsc parkingowych jest 4, co zostało uwidocznione w załączniku graficznym, a ich odległość od granicy działki skarżących spełnia wymogi, o których mowa w § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Podkreślenia wymaga przy tym, że przepis mówi o wydzielonych miejscach postojowych

i otwartych garażach, a zatem nie ma zastosowania do miejsc postojowych usytuowanych w garażach stanowiących integralną część budynku. Dla tych bowiem ocenić należało odległość ściany garażu od granicy działki, co organ uczynił.

Z zestawienia powierzchni zagospodarowania poszczególnych części terenu wynika, że powierzchnia biologicznie czynna wynosić będzie [...] m2, co stanowi 50,11% ogólnej powierzchni działki. Tym samym niezasadny okazał się zarzut naruszenia § 44 m.p.z.p.

Sąd nie podzielił również zaprezentowanego w skardze poglądu, dotyczącego interpretacji przepisów prawa budowlanego w taki sposób, który prowadziłby

do uznania, że planowana inwestycja stanowi dom wielorodzinny. Dokonując

oceny jego trafności w pierwszej kolejności należy się odwołać do definicji

budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zawartej w art. 3 ust. 2a ustawy Prawo budowlane.

Przepis ten określa budynek mieszkalny jednorodzinny jako budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Wbrew twierdzeniom skarżących przepis nie zawiera żadnych wskazań co do tego, czy budynek taki jest przeznaczony do zamieszkania przez jedną rodzinę. Dopuszczenie wydzielenia dwóch lokali mieszkalnych sugerowałoby raczej, iż w budynku takim mogą zamieszkać dwie rodziny.

W niniejszej sprawie inwestor domagał się zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, przy czym w każdym z tych budynków zostaną wyodrębnione dwa lokale mieszkalne. Tym samym w ocenie

Sądu inwestycja ta spełnia kryteria niezbędne do uznania, iż mamy do czynienia

z budynkami jednorodzinnymi w zabudowie bliźniaczej. Jak słusznie zauważyli skarżący, ustawodawca nie przewidział żadnych innych ograniczeń w tym zakresie, w szczególności odnoszących się do powierzchni, czy kubatury

budynku jednorodzinnego. Zatem dopuszczalne jest wybudowanie budynku jednorodzinnego wolnostojącego o dużych wymiarach, podobnie takiego budynku

w zabudowie bliźniaczej, natomiast ograniczenia w zakresie jego położenia

i kubatury wynikać będą wyłącznie z przepisów regulujących warunki techniczne jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego barku – decyzji o warunkach zabudowy.

W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Sąd uchylił ją na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a, wskazując jednocześnie na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego i wyjaśnienie okoliczności związanych ze spełnieniem wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.