Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 445/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2;  art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 lit. a i lit. b; art. 140ab ust. 1; art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1;
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 76 par 1; art. 7; art. 77 par 1; art. 80; art. 107 par 1 i 3;
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] sierpnia 2015 r. o nałożeniu na R. B., prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą B. w J. (dalej skarżący), kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych.

Jako podstawę materialnoprawną skarżonej decyzji wskazano art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 140aa ust. 1 i ust 3-4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), dalej p.r.d., a także art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), dalej u.d.p., jak również § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 305), dalej rozporządzenie z 31 grudnia 2002 r.

Postawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Jak wynika z akt sprawy dnia [...] kwietnia 2015 r. w miejscowości S., na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli czteroosiowy samochód ciężarowy o nr rej. [...], którym kierował M. K. Przejazd wykonywany był w imieniu skarżącego, a przedmiotem przewozu był ładunek sypki – żwir. Przebieg kontroli utrwalono protokołem, który kierowca podpisał bez uwag. W wyniku pomiarów ww. pojazdu stwierdzono, że nacisk jego podwójnej osi napędowej wyniósł 27,65 t, co po odjęciu 2%, zaokrąglone do 0,1 t w górę, dało przekroczenie dopuszczalnej wartości o 8,65 t, czyli ok. 45,53% dopuszczalnej wartości, zaś jego masa całkowita wyniosła 42,6 t, co po odjęciu 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę dla każdej osi, dało przekroczenie dmc o 10,6 t, czyli o 33,125% dopuszczalnej wartości.

W trakcie tej kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów kontrolowanego pojazdu. Kierowca nie wniósł o ponowne ważenie. Do wglądu okazano kierowcy protokół z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów, gdzie ważono ww. pojazd oraz świadectwa legalizacji wag, których użyto do jego zważenia. Kierowca okazał zaś m.in. dowód rejestracyjny kontrolowanego pojazdu oraz wypis z licencji ważnej do lipca 2053 r. Sporządzono dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz pojazdu wraz z ładunkiem oraz przesłuchano kierowcę.

Droga krajowa nr [...] na odcinku R.- [...] – R. została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

Organ I instancji w oparciu o informacje uzyskane odo Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA) ustalił, że skarżącemu wydano łącznie 14 różnych zezwoleń kategorii V na przejazd pojazdów nienormatywnych, opiewających na różne okresy ważności, bez wskazania konkretnego pojazdu.

Ostatecznie [...] WITD nałożył na skarżącego karę 15.000 złotych za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub II.

W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa i wniósł o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.

W uzasadnieniu podkreślił, że użytymi w trakcie kontroli wagami można dokonać jedynie pomiaru nacisków kół i osi, a nie masy całkowitej pojazdu. Na potwierdzenie przywołał raport NIK oraz pisma Głównego Urzędu Miar i wskazał, że nie ma przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które regulowały by procedurę ważenia za pomocą wag do pomiarów statycznych.

Skarżący powołał się na uzyskane zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii V i wywodził, że skoro kontrolowany pojazd nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej zatem w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji po przytoczeniu treści przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji oraz opierając się na wynikach kontroli uznał, że podstawę rozstrzygnięcia powinno stanowić wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Jednak błąd organu I instancji co do treści naruszenia nie miał żadnego wpływu na wysokość nałożonej kary pieniężnej, a tym samym nie dawał podstawy do uchylenia decyzji WITD.

Zdaniem organu odwoławczego zarówno miejsce ważenia, jak i użyte w jej czasie wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II legitymowały się odpowiednio protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z 13 listopada 2014 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów oraz aktualnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z terminami ważności do 31 marca 2016 r. Nadto stwierdzono, że powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia, który zgodnie z oświadczeniem został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach i nie wnosił o ponowne ważenie.

GITD wskazał, że w sytuacji, gdy skarżący wniósł odwołanie, jego wniosek zgłoszony w trybie art. 156 § 1 k.p.a. jest rozpatrywany w ramach postępowania odwoławczego bowiem tryb odwoławczy ma w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru obejmującym m.in. stwierdzenie nieważności decyzji.

W kwestii obowiązku kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego przestrzegania nacisków osi i dmc pojazdów organ wyjaśnił, że prawo do kontroli parametrów pojazdu i do nakładania kar za przekroczenie dopuszczalnych norm w tym zakresie wynika bezpośrednio z ustaw, zaś przyrządy pomiarowe zostały zalegalizowane stosownie do obowiązujących przepisów.

Odnośnie tego jakich wag użytych do zważenia ww. pojazdu organ odwoławczy wyjaśnił, że WITD w swojej decyzji błędnie wskazał, że były to wagi typu SAW10C. Zgodnie bowiem ze znajdującymi się w aktach świadectwami legalizacji ponownej tych wag, były to wagi typu SAW 10C/II. Powyższy błąd pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Ponadto z poświadczonego tłumaczenia z języka angielskiego pisma producenta ww. wag wynika, że mogą one być wykorzystywane do ważenia kilku osi, w tym 3 lub więcej, co oznacza, iż za pomocą ww. wag - typu SAW 10C/II, można było dokonać pomiaru masy całkowitej pojazdu oraz nacisku jego osi wielokrotnej.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutu skarżącego, że uzyskał on zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii V organ wskazał, że skoro w trakcie kontroli stwierdzono, iż kontrolowany pojazd poza przekroczeniem dmc, przekraczał także dopuszczalny nacisk podwójnej osi napędowej, a ponadto to pojazdem tym przewożono ładunek podzielny, zatem zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego, było niewystarczające do realizacji przedmiotowego przejazdu w sposób zgodny z prawem.

Ponownie rozpoznając sprawę GITD nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia niniejszego postępowania na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. lub też zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

Mając na uwadze zaś treść art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. organ wskazał co rozumie pod użytymi tam pojęciami "należyta staranność" i "brak wpływu" i uznał, że skoro obowiązki związane z przedmiotowym przejazdem wynikały z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i były tożsame dla wszystkich jego uczestników, to skarżący jako jedne z nich – przewoźnik, obowiązany był je znać i przestrzegać. Nie dostosowanie się do nich przesądza zdaniem organu zaś o braku należytej staranności skarżącego w realizacji przedmiotowego przejazdu, jak również o wpływie na powstałe naruszenie, bowiem dowodzi, że nie przestrzega on zbioru zasad, którymi powinien kierować się jako podmiot wykonujący przejazd, aby do naruszenia nie doszło. Wobec tego GITD uznał, że między zachowaniem skarżącego, a stwierdzonymi naruszeniami istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Skarżący jako podmiot wykonujący przejazd, posiadając wiedzę na temat ww. ładunku, który podjął się przetransportować, powinien był przedsięwziąć kroki, aby pojazd był normatywny na drodze, po której go wykonywał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. B. zarzucił naruszenie:

1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 68 i art. 107 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy oraz uniemożliwienie mu wypowiedzenia się w sprawie w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy. Wskazał, że podczas kontroli użyto wag SAW 10C/II, a urządzenia te przeznaczone są wyłącznie do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi. Ponadto wagami tymi nie można sumować poszczególnych osi, a mimo to sumowano wyniki poszczególnych osi. Kontrole ważeń pojazdów są wykonywane bez wydania odpowiedniego rozporządzenia, które regulowałoby sposób kontroli;

2. przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych § 12. 1;

3. art. 140aa. ust. 4 p.r.d. ponieważ jako przewoźnik dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z ww. przejazdem oraz nie miał wpływu na powstanie rzekomego naruszenia, jak również posiadał zezwolenie kategorii V podnoszące do 60 t masę całkowitą pojazdu;

4. polegające na braku podstawy prawnej do wydania decyzji przez WITD.

W oparciu o powyższe wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, a to zgodnie z art. 105 k.p.a., ponieważ decyzja WITD nie zawiera podstawy prawnej.

W uzasadnieniu skargi odwołał się do raportu NIK oraz przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 listopada 2014 r. zapadły w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1146/14 a także powołał się na posiadane zezwolenie kategorii V, podnoszące rzeczywistą masę całkowitą do 60 t.

Podniósł, że skoro w sprawie nie dowiedziono, że ww. pojazd przekroczył swoje dmc, a przewożony nim ładunek był ładunkiem sypkim, to w ocenie skarżącego w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż dochował należytej staranności w realizacji tego przewozu i nie miał wpływu na powstałe naruszenie.

Zdaniem skarżącego pismo producenta wag nie może być pismem, które daje możliwość sankcjonowania wyników ważenia. Jest on sprzeczne z uzyskanym świadectwem homologacji oraz instrukcją obsługi wag SAW 10C/II i nie może być traktowane jako dokument. Uzyskane świadectwo homologacji oraz instrukcja wag SAW 10C/II zostało wydane na podstawie innych dokumentów. Producent wagi powinien wystąpić o wydanie nowego świadectwa homologacji oraz wydanie nowej instrukcji obsługi wag skoro nastąpiła zmiana działania urządzenia. Na potwierdzenie przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1315/13.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustawodawca ogranicza ruch pojazdów lub zespołów pojazdów, których naciski osi wraz z ładunkiem są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, wprowadzając w tym względzie konieczność uzyskania zezwolenia. Zgodnie z brzmieniem art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. W świetle art. 2 pkt 35a ww. ustawy, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Z kolei w myśl art. 140aa ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w świetle art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Z powyższych unormowań wynika, że w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny i brak jest wymaganego zezwolenia, organ ma obowiązek nałożyć karę pieniężną na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości:

1) 1.500 zł - za brak zezwolenia kategorii I i II;

2) 5.000 zł - za brak zezwolenia kategorii III-VI;

3) za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%,

b) 2.000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%,

c) 15.000 zł - w pozostałych przypadkach.

Ładunek nie może więc powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (art. 61 ust. 1 ww. ustawy), zaś podmiot wykonujący przejazd zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi, niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż z treści art. 61 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, precyzującego, w jaki sposób należy dokonywać załadunku, wynika jednoznacznie, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Największe zniszczenie dróg powodują bowiem pojazdy o niewłaściwym, nierównomiernym rozłożeniu ładunku na poszczególne osie. Decydującym czynnikiem oceny normatywności pojazdu są więc naciski wywierane na poszczególne osie pojazdu. Nawet jeśli masa załadowanego pojazdu nie przekroczy jego dopuszczalnej masy całkowitej, a ładunek będzie niewłaściwie rozmieszczony i zabezpieczony przed przemieszczeniem, to może okazać się, że na jednej z osi zostanie przekroczony dopuszczalny nacisk, co z kolei skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.

W rozpoznawanej sprawie zgromadzony w niej materiał dowodowy wskazuje, że w zaistniałym stanie faktycznym doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania wymaganego prawem zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kontrolowany pojazd czteroosiowy samochód ciężarowy o nr rej. [...] przewoził ładunek sypki na drodze o dopuszczalnym nacisku do 10 t. Przejazd wykonywany był w imieniu i na rzecz skarżącego. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że nacisk jego podwójnej osi napędowej wyniósł 27,65 t, co po odjęciu 2%, zaokrąglone do 0,1 t w górę, dało przekroczenie dopuszczalnej wartości o 8,65 t, czyli ok. 45,53% dopuszczalnej wartości, zaś jego masa całkowita wyniosła 42,6 t, co po odjęciu 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę dla każdej osi, dało przekroczenie dmc o 10,6 t, czyli o 33,125% dopuszczalnej wartości.

Do kontroli nacisków osi pojazdu wykorzystano przenośne wagi do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych: [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się aktualnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z terminami ważności do 31 marca 2016 r. W wyroku z dnia 17 marca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1781/14 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że nieautomatyczne wagi elektroniczne typu SAW 10C/II mogą służyć zarówno do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, jak i pomiaru nacisku osi (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznający niniejszą sprawę Sąd nie ma podstaw do kwestionowania wyników ważenia. Także miejsce ważenia legitymowało się stosownym protokołem z pomiaru pochylenia terenu, który został zatwierdzony przez uprawnionego geodetę.

Podkreślić należy, że odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych, wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych parametrów nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości.

Ustalając wysokość kar pieniężnych, prawodawca ma przede wszystkim na względzie prawidłową eksploatację sieci dróg krajowych, które ulegają największym zniszczeniom na skutek poruszania się po nich pojazdów nadmiernie obciążonych. Wysokie kary pieniężne mają przede wszystkim na celu uświadomienie użytkownikom dróg, że stanowią one dobro o niebywałej wartości tak materialnej, jak i społecznej. Gospodarowanie takim dobrem, a więc także korzystanie z niego, musi odbywać się przy jego pełnym poszanowaniu. Toteż ustawodawca celowo wprowadza reglamentowanie przejazdu pojazdem nienormatywnym po tego rodzaju drogach publicznych, wymagając od użytkowników dróg uzyskania odpowiedniego zezwolenia, którego brak – w przypadku stwierdzonych naruszeń – skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, stosownie do wymaganej w danych okolicznościach kategorii zezwolenia.

Jak już zostało zaznaczone, ładunek nie może przekraczać dopuszczalnych norm. Zatem nie tylko na nadawcy, odbiorcy i załadowcy, ale przede wszystkim na przewoźniku spoczywa obowiązek dochowania należytej staranności, by ładunek nie stwarzał zagrożenia na drodze, oraz by nie przekraczał dopuszczalnych norm. Zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Organ, odnosząc się do argumentacji strony zasadnie uznał brak podstaw do zwolnienia skarżącego z odpowiedzialności administracyjnej na podstawie art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. "a" i "b" ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten nie mógł mieć zastosowania w sprawie, gdyż okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, by podmiot dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Należy wszak zauważyć, że nie wystarczy jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności i oświadczenie, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, oraz że nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. Z konstrukcji ww. przepisu wynika, że to skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. Zatem brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa.

Jak wynika z protokołu kontroli, kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli i nie zakwestionował wyników ważenia, a także podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag, co ma doniosłe znaczenie w kontekście podnoszonych przez skarżącego zarzutów. Protokół jako dokument urzędowy, w rozumieniu art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), sporządzony w przepisanej prawem formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny lub nawet niemożliwy do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu stanowi dowód w sprawie.

Podmiot wykonujący przejazd, wiedząc, jaki ładunek przewozi, powinien podjąć stosowne czynności, celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny. Natomiast sposób doboru określonych środków (stworzenia własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, zabezpieczenie ładunku przed przemieszczaniem się w trakcie jazdy, ustalenie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną podmiotu wykonującego tenże przejazd. Skarżący na żadnym etapie prowadzonego postępowania nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, które wpływałyby na wynik sprawy i zwalniałyby go z odpowiedzialności za stwierdzone przekroczenie nacisku na oś. W konsekwencji nie może skutecznie zarzucać, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Odnosząc się do podnoszonej w sprawie przez skarżącego kwestii posiadania zezwolenia kategorii V wskazać należy, że wobec wyników kontroli takie zezwolenia nie uprawniało do przejazdu pojazdem nienormatywnym w zakresie nacisków osi oraz dmc ustalonych podczas kontroli.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.