Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1097/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.53 ust 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2011 r. sprawy ze skargi J. S. i A. S. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. (zn. [...]), Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - biurowego (leśniczówki), budynku gospodarczego oraz parkingu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny W. gmina G.

Dyrektor RDLP stwierdził w uzasadnieniu, że nie ma możliwości uzgodnienia projektu decyzji w brzmieniu jaki został przesłany do uzgodnienia, bowiem budynek mieszkalno - biurowy związany z gospodarką leśną (tzw. leśniczówka) jest konieczny do zrealizowania jeśli zachodzi potrzeba ciągłego (całorocznego) wykonywania zadań wynikających z gospodarki leśnej. Sytuacja taka może zachodzić, gdy gospodarka prowadzona jest na powierzchni co najmniej kilkuset hektarów. W niniejszej sprawie strona występująca o decyzję o warunkach zabudowy posiada we współwłasności mniej niż 1 ha lasu. Zdaniem organu nawet najbardziej intensywnie prowadzona gospodarka leśna na tak niewielkim obszarze nie będzie wymagała więcej niż kilkunastu dni w okresie 10 lat. Tym samym tak niewielki zakres prawdopodobnych prac nie wymaga ciągłego zamieszkiwania właściciela w swoim lesie, a tym bardziej prowadzenia biura do przechowywania kilku dokumentów związanych z przedmiotowym gospodarstwem leśnym. Zdaniem organu ewentualny budynek, który mógłby powstać na przedmiotowym gruncie byłby tylko budynkiem mieszkalnym, a działalność biurowa nie będzie związana z prowadzeniem gospodarki leśnej.

Pismem z dnia [...] września 2010r. A. i R. W. oraz A. i J.S. wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. oraz przepisu art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych działając na podstawie przepisów art. 144, w związku z art. 127 § 2, art. 134 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 53 ust 4 pkt 6, art. 53 ust. 5 i art. 61 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zmian.), po rozpoznaniu zażalenia G. A. i R.W. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienie Dyrektora RDLP. Jednocześnie stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez A. i J. S.

W uzasadnieniu Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wskazał, iż z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że działka, której dotyczy projekt decyzji jest gruntem leśnym i dla przedmiotowych gruntów nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku aktualnego planu miejscowego można posiłkować się przeznaczeniem w planie obowiązującym do końca roku 2003. Jednakże w świetle obowiązujących przepisów nie ma możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla gruntów leśnych jeśli nie było zgody na zmianę przeznaczenia tych gruntów na cele nieleśne w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego. Dalej podniósł, iż zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że jednym z warunków do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest, aby teren został objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc prawną na podstawie wymienionej ustawy. Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. (zn. [...]) Wójta Gminy G. (zwanego dalej Wójtem) potwierdzono, że przedmiotowa działka nr [...] nie posiada zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, a tym samym nie ma możliwości uzgodnienia przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych rozpoznając sprawę ponownie na skutek zażalenia A. i R.W. za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego sytuacji nie zmienia również fakt wpisania w opisie taksacyjnym lasów i gruntów do zalesienia według stanu na 27 kwietnia 2010 r. jako wskazania gospodarczego możliwości zabudowy związanej z gospodarką leśną w rozumieniu ustawy o lasach. Nie budzi wątpliwości organu, że do wykonywania zadań wynikających z gospodarki leśnej w przedmiotowej sprawie zbędne jest budowanie budynku mieszkalnego, biurowego, gospodarczego, infrastruktury technicznej i dodatkowo pięć miejsc parkingowych.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych wskazał, iż powyższy pogląd jest zbieżny ze stanowiskiem Departamentu Leśnictwa, Ochrony Przyrody i Krajobrazu Ministerstwa Środowiska z dnia [...] lutego 2007 r. (zn. [...]), w którym stwierdzono, że nie można uznać za gospodarstwa leśne niewielkich działek leśnych o powierzchni od kilkunastu do kilkudziesięciu arów nabywanych przez mieszkańców miast z zamiarem ich zabudowy budynkiem mieszkalnym, gospodarczym, rzekomo niezbędnym dla prowadzenia gospodarki leśnej na tych działkach, a faktycznie w celu uzyskiwania prawa ich zabudowy bez wymogu przeznaczania działki leśnej na cele nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu odwoławczego zarzuty naruszenia 2 - tygodniowego terminu na zajęcie stanowiska są nieuzasadnione, gdyż Dyrektor RDLP podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia w części dotyczącej stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez A. i J.S. organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do treści art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia przysługuje wyłącznie inwestorowi. Na podstawie projektu decyzji o warunkach zabudowy do Wójta Gminy G. wniosek z dnia [...] lipca 2010r. złożyli A. i R.W. i to oni są inwestorami w myśl przepisów art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym tylko wymienione wyżej osoby mogły w trybie wymienionego przepisu składać zażalenie na uzgodnienie będące przedmiotem niniejszego postępowania. W związku z powyższym, w myśl przepisów art. 134 k.p.a., w tym zakresie należało stwierdzić niedopuszczalność zażalenia, jako wniesione przez nieuprawnionych.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. A. i R.W. oraz A. i J.S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania:

- art. 6, 7, 8 9 i 10 kpa, polegające na działaniu sprzecznym z obowiązującymi przepisami;

- art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędnąjego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych wydał postanowienie w przedmiocie uzgodnienia planowanej inwestycji po upływie terminu określonego w art. 53 ust 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnieśli ponadto, iż postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z wniosku A. i J.S. i dlatego niezrozumiałe jest dlaczego stwierdzono niedopuszczalność wniesionego przez nich zażalenia.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.W. i R.W., albowiem nie został uiszczony przez nich wpis sądowy od wniesionej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z art. 134 § 1 cytowanej ustawy wynika ponadto, że kontroli legalności zaskarżonego aktu (czynności) Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną przez skarżącego podstawą prawną.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy uznał, że postanowienie Dyrektor Generalny Lasów Państwowych z dnia [...] kwietnia 2011 r. odpowiada prawu.

Na wstępie podkreślić należy, iż ponieważ postanowieniem dnia z dnia 29 sierpnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A.W.

i R.W., z uwagi na brak uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi, przedmiotem rozpoznania Sądu była skarga A. i J.S.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych, który po rozpoznaniu zażalenia A. i R. W. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienie Dyrektora RDLP. Mając natomiast na uwadze, iż zażalenie wniesione zostało również przez A. i J.S. - Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez nich zażalenia.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 17 października 2011r. skarżący J.S. oświadczył, iż przedmiotem jego skargi jest rostrzygnięcie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w części stwierdzającej niedopuszczalność wniesionego zażalenia, jak i w części w jakiej organ odwoławczy orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych

W ocenie Sądu w pierwszej kolejności należało odnieść się do treści zaskarżonego postanowienia w części w jakiej Dyrektor Generalny Lasów Państwowych stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez A. i J.S. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcie w tym zakresie nie narusza prawa. Jednoznacznego wyjaśnienia wymaga bowiem, iż wbrew błędnemu przekonaniu skarżących z załączonych do akt sprawy dokumentów wynika, iż przedmiotem uzgodnienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych oraz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych był projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - biurowego (leśniczówki), budynku gospodarczego oraz parkingu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce ewidencyjnej [...], obręb ewidencyjny W. gmina G. Z akt wynika również, iż wniosek o wydanie powyższej decyzji złożyli A.W. i R.W., których skarga jak podniesiono na wstępie została przez Sąd odrzucona.

Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 - zwaną dalej: ustawą o rozwoju usług) wprowadziła zmianę do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym istotną z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy. W myśl art. 70 pkt 6 lit. b tej ustawy, art. 53 ust. 5 u.p.z.p. otrzymał brzmienie: "Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane."

Ustawa o wspieraniu rozwoju usług - zgodnie z art. 87 - weszła w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 29, który wszedł w życie po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia. Oznacza to, iż zaczęła obowiązywać od 17 lipca 2010 r. (data aktu - 7 maja 2010 r., data ogłoszenia -16 czerwca 2010 r.) i od tego też dnia obowiązuje art. 53 ust. 5 u.p.z.p. o treści wyżej przywołanej.

W świetle powyższego od dnia 17 lipca 2010 r. wyłączona została możliwość wniesienia zażalenia przez inną osobę bądź podmiot aniżeli sam inwestor na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei wniesione zażalenia przed tą datą, a nierozpoznane do dnia wejścia w życie omawianej ustawy - jak w niniejszej sprawie - nie mogły zostać merytorycznie rozpoznane.

Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także stan faktyczny sprawy, Sąd uznał, że istotnie skarżącym A. i J.S. nie przysługiwało prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno - biurowego (leśniczówki), budynku gospodarczego oraz parkingu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny W. gmina G. W konsekwencji rozstrzygnięcie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych stwierdzające niedopuszczalność zażalenia jako zgodne z prawem należało uznać za prawidłowe.

W związku z powyższym należy przyjąć, że niedopuszczalne jest rozpoznanie merytorycznych zarzutów skargi A. i J.S. odnoszących się do postanowienia Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych. Skoro bowiem wolą ustawodawcy było wprowadzenie kontroli instancyjnej postanowień uzgodnieniowych jedynie na wniosek inwestora, to wyłącza to możliwość kontroli powyższych orzeczeń przez sądy administracyjne ze skargi innych podmiotów niż inwestor.

W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.