Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1740/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygn. akt VII SA/Wa 1740.1

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, na wniosek Pana Z. B., nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z elementami infrastruktury technicznej i komunikacji wewnętrznej, na działce nr ew. [...], obręb [...], w [...], przy ul. [...].

Od powyższej decyzji Z. B. złożył odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że

postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 K.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji

administracyjnych. Stwierdzenie nieważności takich rozstrzygnięć może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w K.p.a.

W myśl art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Jak wynika ze zgromadzonych akt inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę

dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypełniając treścią obowiązek wynikający z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa 29 budowlanego. Analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Prezydenta Miasta [...] dnia [...] lipca 2007r., Nr [...], znak: [...]; pozwala stwierdzić, iż została ona wykonana oraz sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego).

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o

pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że inwestor uzyskał uzgodnienia z gestorami sieci ([...] S.A. - pismo z dnia 4 czerwca 2007r., znak: [...]; [...] S.A. -pismo z dnia [...] lutego 2007r., znak: [...]; [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] - pismo z dnia 21 listopada 2006r., znak: [...]). Ponadto inwestor uzyskał pozytywną opinię spornego zamierzenia inwestycyjnego pod kątem ochrony zieleni miejskiej (pismo Urzędu Miasta [...] z dnia 29 stycznia 2007r., znak: [...]) oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2007r., znak: [...]; zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolnej gruntów rolnych występujących na działce nr ew. [...]. Dodatkowo zawartość dokumentacji projektowej pozwala na stwierdzenie, że jest ona kompletna, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia: 1) rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - tom I, k. 30; tom II, k. 15 - zgodnie z § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej - Dz. U. Nr 121, poz. 1137 ze zm.; 2) rzeczoznawcy ds. bhp i ergonomii pracy - tom I, k. 30; tom II, k. 15 zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 maja 1996r. w sprawie uprawnień rzeczoznawców do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy, zasad opiniowania projektów obiektów budowlanych, w których przewiduje się pomieszczenia pracy, oraz trybu powoływania członków Komisji Kwalifikacyjnej do Oceny Kandydatów na Rzeczoznawców - Dz. U. Nr 62, poz. 290; 3) rzeczoznawcy ds. sanitarnohigienicznych - tom I, k. 30; tom II, k. 15 - zgodnie z § 17-20 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych - Dz. U. Nr 210, poz. 1792, a także informację BIOZ (tom II, k. 11-12).

Wydanie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wymaga zapewnienia przez inwestora zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisy techniczno-budowlane, o których mowa zawarte są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Jak wynika z projektu budowlanego (tom I, k. 26) sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje realizację zespołu mieszkaniowego złożonego z 2 budynków mieszkalnych połączonych łącznikiem na poziomie piwnicy zawierającego garaż na działce nr ew. [...].

Analizowana inwestycja od północy graniczy z działkami nr ew. [...], [...], [...]; od wschodu z działkami nr ew. [...] oraz [...]; od południa z działką nr ew. [...] (ul. [...]); zaś od zachodu z działką nr ew. [...] (projekt zagospodarowania terenu). Odległość elewacji: północnej budynku B, w której zaprojektowano otwory okienne (tom II, k. 29-31) od granic działek sąsiednich wynosi 4,80m; wschodniej budynku B, w której zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe (tom II, k. 29-31) wynosi 8,27m; zachodniej budynku B, w której zaprojektowano otwory okienne (tom II, k. 29-31) od granicy działki sąsiedniej wynosi co najmniej 5,45m. Odległość elewacji: wschodniej budynku A, w której zaprojektowano otwory okienne i drzwiowe (tom II, k. 15-17) od granicy sąsiedniej działki wynosi co najmniej 8,0lm; południowej budynku A, w której zaprojektowano otwory okienne (tom II, k. 15-17) od granicy sąsiedniej działki wynosi 18,68m; zachodniej budynku A, w której zaprojektowano otwory okienne (tom II, k. 15-17) od granicy sąsiedniej działki wynosi co najmniej 5,69m. Odległość pomiędzy budynkami A i B wynosi 14,99m.

Opisane wyżej usytuowanie budynków nie narusza warunków określonych § 12 ust. 1 pkt 1, § 271 ust. 1 oraz § 272 ust. 1 warunków technicznych.

Z dokumentacji projektowej wynika, iż wysokość budynku A oraz B (obliczona zgodnie z § 6 warunków technicznych) wynosi 14,41m (przekrój A-A, k. 19 oraz k. 33), co oznacza że spowoduje ograniczenie w swobodnej zabudowie działki nr ew. [...], jednakże powyższa okoliczność przesądza o przyznaniu odwołującemu się przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Co prawda na działce nr ew. [...] pozostanie część podlegającego rozbiórce budynku gospodarczego, jednakże mając na uwadze definicję legalną budynku gospodarczego (§ 3 pkt 8 warunków technicznych) oraz pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi (§ 4 warunków technicznych), a także stan techniczny budynku (brak instalacji wod.-kan. i ogrzewania) stwierdzić należy, iż zastosowania nie znajdą § 13, § 57 oraz § 60 warunków technicznych. Odnosząc się z kolei do zabudowy znajdującej się na działce nr ew. [...] (budynku gospodarczego) stwierdzić należy, że ww. przepisy nie zostały naruszone, albowiem budynek ten zwrócony jest do działki inwestycyjnej tyłem, a co za tym idzie nie zachodzi możliwość ewentualnego ograniczenia dostępu do światła dziennego.

Zgodnie z § 14 ust. 1 warunków technicznych inwestor zapewnił dojście i dojazd do działki budowlanej oraz budynków i urządzeń z nimi związanych umożliwiające dostęp do drogi publicznej o szerokości jezdni nie mniejszej niż 3m (tom I, projekt zagospodarowania terenu) oraz zaprojektował utwardzone dojścia i dojazdy do budynków zgodnie z § 16 ust. 1 warunków technicznych.

Z projektu budowlanego wynika również, że inwestor zaprojektował miejsca

postojowe: 74 wbudowane w piwnice obiektu oraz 6 na poziomie terenu (tom II. Opis techniczny, pkt 1.1.), co nie narusza § 18 oraz § 19 ust. 2 pkt 1 warunków technicznych. Jednocześnie wskazać należy, iż § 19 warunków technicznych nie znajduje zastosowania do miejsc postojowych zaprojektowanych w piwnicy obiektu, albowiem wymogi dotyczące odległości odnoszą się wyłącznie do części nadziemnych budynku (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 587/07).

Nadto wskazać należy, iż sporna inwestycja obejmuje realizację 2 śmietników:

jednego usytuowanego w pobliżu wjazdu na działkę nr ew. [...], w odległości 10,34m od budynku A i w odległości 3,50m od granicy z działką nr ew. [...] oraz drugiego przy budynku B (tom II, k. 29) w odległości 6,29m od granicy działki nr ew. [...]. Stwierdzić zatem trzeba, że zachowane zostały wymagania wynikające z § 22 ust. 1 i 2 oraz § 23 ust. 1 warunków technicznych. Bez znaczenia zatem pozostaje przywołany w odwołaniu wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 712/10; dotyczący oceny niezachowania odległości określonych w warunkach technicznych.

Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że analizowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...], znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę spornej inwestycji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Z powyższych względów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przez organ wojewódzki art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego "w drodze wadliwego rozumienia i stosowania w oderwaniu od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Eksponowana w toku całego postępowania okoliczność "wyłączenia z zabudowy mieszkalnej pasa gruntu działki [...] o szerokości od 4,53m do 4,88m co powoduje obniżenie wartości rynkowej tej działki" przesądziła o przyznaniu odwołującemu się przymiotu strony, pozostając bez znaczenia dla oceny legalności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dodatkowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż bez znaczenia dla niniejszego postępowania pozostaje podniesiona w odwołaniu kwestia posadowienia budynku w innej, aniżeli wynikająca z dokumentacji projektowej, odległości budynku od granicy zachodniej terenu inwestycji. Powyższe winno stanowić przedmiot postępowania przed właściwym organem nadzoru budowlanego oceniającym zgodność zrealizowanej inwestycji z zatwierdzonym projektem na budowę, nie zaś organem administracji architektoniczno-budowlanej dokonującym oceny zgodności z prawem projektu budowlanego.

Odnosząc się do kwestii zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami dotyczącymi planowania i zagospodarowania przestrzennego organ II instancji stwierdził, że decyzją z dnia [...] października 2006r., Nr [...], znak: [...]; Prezydent Miasta [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków wielorodzinnych z garażami wraz z infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] (dz. nr ew. [...] i [...]. W powyższym rozstrzygnięciu określono: 1) nieprzekraczalną linię zabudowy (zgodnie z załącznikiem graficznym); 2) wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (tj. działek nr ew. [...] i [...]) - nie więcej niż 0,40; 3) szerokość elewacji frontowej - od 11 do 18m; 4) wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych od strony ul. [...] (ich gzymsów lub attyk) oraz budynku (lub jego fragmentu) na działce nr [...] od strony ul. [...] - do 3 kondygnacji, lecz nie więcej niż wysokość budynków istniejących przy ul. [...]. W głębi dopuszczono wysokość do 4 kondygnacji nadziemnych (maksymalnie 15m od poziomu terenu); 5) geometrię dachu - płaski.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż ww. akt planistyczny nie definiuje pojęcia "głębi", co prowadzić może do odmiennych rezultatów procesu myślowego, a w konsekwencji wyłącza oczywistość ewentualnego naruszenia. W sposób rażący może bowiem zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 996/06; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. akt OSK 1134/04).

Określając warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej zobowiązano inwestora do zlokalizowania miejsc postojowych związanych z obsługą osiedla mieszkaniowego poza pasem drogowym ul. [...], na terenie osiedla mieszkaniowego, określając przy tym współczynnik liczby miejsc postojowych: 1 mp / 1 mieszkanie.

Jak wynika ze zgromadzonych akt sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...], znak: [...]; Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu mieszkaniowego złożonego z 2 budynków mieszkalnych połączonych łącznikiem na poziomie piwnicy zawierającego garaż na działce nr ew. [...]: 1) nie naruszającego wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy (zestawienie załącznika graficznego do decyzji wzizt i projektu zagospodarowania terenu); 2) o płaskich dachach (rzut dachu, k. 18 oraz k. 32). Z Opisu technicznego (tom II) wynika, iż sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje realizację 80 mieszkań, w konsekwencji czego inwestor zobowiązany był zagwarantować 80 miejsc postojowych. Spełnienie ww. warunku potwierdza dokumentacja projektowa (Opis techniczny, pkt 1.1.; rzut piwnicy budynek A - 38 mp - k. 14; rzut piwnicy budynek B 36 mp - k. 28; projekt zagospodarowania terenu - 6 mp).

Z akt sprawy wynika, że decyzja wzizt dotyczyła działek nr ew. [...] oraz [...], zaś pozwolenie na budowę dotyczy wyłącznie działki nr ew. [...] powyższe pozostaje jednak bez wpływu na ocenę zgodności spornej inwestycji z powyższym rozstrzygnięciem. W szczególności dotyczy to zachowania przez inwestora określonego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (tj. działek nr ew. [...] i [...]). Jakkolwiek w decyzji wzizt wskaźnik, o którym mowa wyżej wskazany został dla obydwu działek, tym nie mniej wartość 0,40 została zachowana dla działki inwestycyjnej dla której Sąd Rejonowy dla [...] w [...] XVI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Z powyższego dokumentu wynika, że opinii

powierzchnia działki nr ew. [...] wynosi 4885,00m2, zaś powierzchnia zabudowy wynosi 1968,00m2, co daje wartość 0,40 (powierzchnia działki / powierzchnia zabudowy). Ustawodawca co prawda nie zawarł definicji legalnej "elewacji frontowej" w żadnym akcie powszechnie obowiązującego prawa, nie mniej jednak powyższe pojęcie planistyczne można zrekonstruować w oparciu o § 2 pkt 5 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W świetle powyższego "elewacją frontową" będzie elewacja znajdująca się od strony frontu działki, a więc "części działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę". Z powyższej definicji wynika wniosek, że elewacją frontową jest część budynku przylegająca do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Nie stanowi zatem elewacji frontowej płaszczyzna ściany budynku zaprojektowana w dalszej odległości choć widoczna z ulicy. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzono, że spełniony został warunek decyzji wzizt ograniczający wysokość górnych krawędzi elewacji z dnia frontowej od strony ul. Wacława oraz fragmentu budynku od strony ul. [...] do 3 kondygnacji, co potwierdza dokumentacja projektowa (tom II. Opis techniczny, pkt 1.2.; przekrój C-C - k. 21-22, 35-36), z której wynika że "budynki składać się będą z trzech kondygnacji mieszkalnych - powtarzalnych oraz czwartej niepełnej powierzchni kondygnacja ta została cofnięta od strony ulicy Wacława oraz od strony północnej). Pozostała część budynków o wysokości 4 kondygnacji nadziemnych (i wysokości 14,4lm przekrój A-A, k. 19 oraz k. 33) znajduje się w głębi (a więc nie graniczy z drogą) działki inwestycyjnej.

Powyższe stwierdzenie, zgodnie z którym elewacją frontową jest wyłącznie płaszczyzna budynku znajdująca się najbliżej (przylegająca, granicząca) drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę, prowadzi do wniosku że sporne zamierzenie inwestycyjne nie naruszyło zapisów decyzji wzizt określających szerokość elewacji frontowej (od 11 do 18m), albowiem z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż szerokość elewacji frontowej budynków A i B wynosi 16,75m. W kontekście wcześniejszych uwag brak jest, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podstaw do uwzględnienia przy określeniu szerokości elewacji frontowej elewacji klatek schodowych oraz śmietnika, albowiem elementy te znajdują się w głębi działki, nie przylegając, jak tego wymaga rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Podkreślono iż, w kontekście zarzutów sformułowanych w toku postępowania dotyczących niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją wzizt dotyczących szerokości elewacji frontowej, że decyzja wzizt określiła wyraźnie warunki zabudowy dla zespołu (a więc co najmniej dwóch) budynków. Konkludując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest niezgodna z decyzją wzizt, a co za tym idzie że inwestor spełnił wszystkie wymagania niezbędne do uzyskania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Oceniając dołączoną do wniosku o stwierdzenie nieważności ekspertyzę autorstwa M. Z., GINB stwierdził że sporządzona jest ona poprawnie, w konsekwencji czego organ odwoławczy dał wiarę ww. opracowaniu, jednakże odmiennie ocenił wynikające z ww. opracowania wnioski. Jednocześnie zwrócił uwagę na specyfikę postępowania nieważnościowego, w którym organy administracji nie przeprowadzają ponownie postępowania dowodowego, a jedynie oceniają materiał dowodowy istniejący w dniu wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia.

Ubocznie GINB wskazał, ustosunkowując się do przywołanego w odwołaniu orzecznictwa dotyczącego zakazu przekraczania ustaleń decyzji wzizt, iż organowi odwoławczemu znane są poglądy sądów administracyjnych nie uznające za rażące przekroczenie o 13m określonej w decyzji wzizt nieprzekraczalnej linii zabudowy (wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 853/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lutego 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 1450/05).

Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził, aby decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...], znak: [...]; została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.), bez podstawy prawnej, (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Powyższemu rozstrzygnięciu nie można również zarzucić, że: dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej ostateczną decyzją (art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.), ostało skierowane do podmiotu niebędącego stroną (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.); było niewykonalne w dniu jego wydania i niewykonalność miała charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.), jego wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.), zawiera wadę powodującą jego nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.).

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ wojewódzki art. 7 K.p.a., polegającego na prowadzeniu postępowania administracyjnego w sposób nie mający na względzie słusznego interesu odwołującego się GINB wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W ocenie organu II instancji odwołujący się błędnie rozumie zwrot "słuszny interes", który nie nakazuje organowi administracji publicznej spełniania każdego żądania obywatela (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009r., sygn. akt I OSK 709/09; wyrok NSA z dnia 26 września 2000r., sygn. akt I SA 945/00; wyrok WSA w Kielcach z dnia 21 października 2010r., sygn. akt II SA/Ke 596/10), a jedynie wówczas gdy nie sprzeciwia się temu interes społeczny. W ocenie GINB decyzja o pozwoleniu na budowę, która nie jest obarczona wadą nieważności nie godzi w interes społeczny.

W dalszej części uzasadnienia decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia przez organ wojewódzki całości materiału dowodowego, pominięcie dowodu z ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego i nie wyjaśnienie dlaczego mimo przyjęcia, iż projekt budowlany został opracowany z naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

Zgodnie z przywołanymi przepisami K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i dopiero wówczas, na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew twierdzeniu zaprezentowanemu w odwołaniu organ wojewódzki zebrał i rozpoznał cały materiał dowodowy wyprowadzając z niego prawidłowe wnioski. Sporządzając uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji szeroko odwołał się do treści ekspertyzy (s. 3). Jakkolwiek stwierdzając, że w ocenie Wojewody [...], decyzja o pozwoleniu na budowę obarczona jest wadą naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, które nie stanowi jednak rażącego naruszenia prawa.

organ wojewódzki nie uzasadnił swojego stanowiska, tym nie mniej powyższe nie stanowi podstawy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, albowiem ww. brak może być uzupełniony przez organ odwoławczy. Chybionym jest również zarzut naruszenia przez Wojewodę [...] art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania przyczyn, z powodu których organ pierwszej instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej ekspertyzie rzeczoznawcy budowlanego. Nie znajduje potwierdzenia w realiach niniejszej sprawy twierdzenie pełnomocnika odwołującego się jakoby "organ pierwszej instancji odmówił wiarygodności i mocy dowodowej ekspertyzie rzeczoznawcy budowlanego". W żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia takie stwierdzenie nie pada. Organ wojewódzki wydając weryfikowaną decyzję odwołał się do treści ekspertyzy i poddając ocenie jej zawartość oraz zatwierdzony projekt budowlany wywiódł określone wnioski. Okoliczność, iż są one odmienne od oczekiwanych przez odwołującego się nie oznacza, że Wojewoda [...] "odmówił wiarygodności i mocy dowodowej ekspertyzie rzeczoznawcy budowlanego".

Uzasadnienie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...], znak: [...]; pozwala, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na poddanie ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia oraz przeanalizowanie przez organ drugiej instancji procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści wnieść rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 października 2008r., sygn. akt VI SA/Wa ul. Kn 1189/08), a także umożliwia stronie zrozumienie i w miarę możliwości zaakceptowanie zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009r., sygn. akt II SA/Wa 1245/08).

Przebieg postępowania poprzedzającego wydanie decyzji organu wojewódzkiego nie potwierdza zasadności zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., polegającego na braku zapewnienia pełnomocnikowi odwołującego się czynnego udziału w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, pomimo oświadczenia pełnomocnika Pana Z. B. zastrzegającego prawo zgłoszenia wniosków dowodowych i zajęcia stanowiska na dalszym etapie postępowania.

Z jednolitego i utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (m.in. wyroki NSA z dnia: 11 stycznia 2013r., sygn. akt II GSK 1142/11; 18 grudnia 2012r., sygn. akt II OSK 1490/11; 16 października 2012r., jSygn. akt II OSK 1122/11; 2 września 2009r., sygn. akt II OSK 1320/08; postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012r., sygn. akt II GSK 431/12). Po wtóre, obowiązek o którym mowa w art. 10 § 1 K.p.a. dotyczy wyłącznie dowodów zebranych przez organ. A contrario, jeżeli organ administracji nie załącza nowych dokumentów przepis art. 10 § 1 K.p.a. nie znajduje zastosowania (wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 sierpnia 2009r., sygn. akt I SA/Łd 1426/08).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż po pierwsze odwołujący się nie podjął nawet próby wskazania, jakich czynności procesowych nie mógł dokonać w związku z brakiem zawiadomienia przez organ wojewódzki, o którym mowa w art. 10 § 1 K.p.a. Po wtóre, podkreślenia wymaga, iż w toku postępowania przed organem wojewódzkim po doręczeniu stronom zawiadomienia o wszczęciu postępowania do organu wojewódzkiego nie wpłynęło żadne pismo. Po trzecie, zwrócić należy uwagę, iż z aktami sprawy zapoznawał się w siedzibie organu wojewódzkiego tak pełnomocnik odwołującego się (w dniu 6 września 2012r.), jak też sam odwołujący się (w dniu 28 listopada 2012r.).

Odnosząc się do złożonego przez pełnomocnika odwołującego się oświadczenia, zgodnie z którym "zastrzega sobie prawo do zgłoszenia wniosków dowodowych i zajecie stanowiska na dalszym etapie postępowania" stwierdzić należy, iż pomimo upływu ponad 3 miesięcy pełnomocnik odwołującego się nie wniósł do sprawy niczego nowego, zaś oczekiwanie na ewentualne stanowisko strony godziłoby w zasadę ekonomiki procesowej. W ocenie GINB okres ponad 3 miesięcy był wystarczający do składania wniosków dowodowych oraz zapewniał realną możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, tym bardziej że w międzyczasie nie wpłynął jakikolwiek dokument w sprawie.

W konsekwencji powyższych uwag Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012r., Nr [...], znak: [...]; odpowiada prawu.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył Z. B..

Skarżonej decyzji zarzucił:

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w drodze ich wadliwego rozumienia i stosowania, w oderwaniu od decyzji o warunkach zabudowy i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz naruszenie art. 4 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w sytuacji gdy zmniejszenie powierzchni terenu inwestycji o ok. 30%, przy jednoczesnym zachowaniu niezmniejszonych maksymalnych rozmiarów budynków spowodowało znaczne zmniejszenie odległości od granicy zachodniej terenu inwestycji, obecnie wschodnia ściana przyszłego budynku na działce o nr ewid. [...] musi być oddalona od granicy zainwestowanej działki o 8.88 m. i 8.53 m., co powoduje wyłączenie z zabudowy mieszkalnej pas działki o nr ewid. [...] o szerokości od 4,53 m. do 4.88 m.

Mając powyższe na uwadze, wnosił o:

stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007r. o nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] obejmującego zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z elementami infrastruktury technicznej i komunikacji wewnętrznej, obiekt budowlany kategorii XIII, na nieruchomości położonej w [...], przy ul. [...], dz. Nr Ew [...], w obrębie [...] oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu administracji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych,

ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego od organu administracji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana w postępowaniu nieważnościowym utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z elementami infrastruktury technicznej i komunikacji wewnętrznej, na działce nr ew. [...], obręb [...], w [...], przy ul. [...].

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Jednocześnie zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 k.p.a. Oznacza to, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej może nastąpić li tylko w sytuacji gdy organ ponad wszelką wątpliwość ustali, iż decyzja taka dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym przesłanki te wymienione są enumeratywnie i nie podlegają wykładni rozszerzającej. Jednocześnie w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680). Z kolei nie można mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet, zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (tak m.in. NSA w wyrokach z dnia 2 września 2011 r. sygn. akt 743/10, LEX nr 965221; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307; z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171).

Ponadto w dotychczasowym orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza.

Istota sporu zasadniczo sprowadza się do kwestii zgodności przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, w zakresie dotyczącym posadowienia zamierzenia inwestycyjnego.

W świetle art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. - dalej jako: Prawo budowlane) uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (pkt 1). Organ posiada kompetencje do sprawdzania zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jednak kontrola w tym zakresie ogranicza się tylko do projektu zagospodarowania działki (pkt 2). Na podstawie analizowanego przepisu organ jest obowiązany ponadto do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3), a także wykonania i sprawdzenia projektu przez osobę uprawnioną (pkt 4). Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza natomiast możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Jak podkreśla Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która określa przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1094/11, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/11). Jednocześnie wskazuje się na przepis art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, że organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji inwestycji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ ten jest także związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia (por. T. Bąkowski, Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Warszawa 2001, s. 160). Decyzja o warunkach zabudowy może być więc uznana za promesę pozwolenia na budowę, ale - tylko w ściśle ograniczonym - zakresie. Zakres ten wyznacza treść ustaleń, odnoszących się do przyszłej inwestycji. Materia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie może być bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny więc być czerpane, przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z treści omawianej decyzji. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie jest wprawdzie uprawniony do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy, co jednakże nie pozbawia tego organu, a wręcz wskazane przepisy prawa budowlanego nakładają na organ obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania działki, z przepisami techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane).

Dokonując tak rozumianej weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji ustalającej warunki zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi rzeczą organu jest uwzględnienie faktu, że postępowanie zmierzające do uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Po jego zakończeniu (decyzją o ustaleniu warunków zabudowy) prowadzone jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, jednakże zakres tej ochrony jest różny dla postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W decyzji o warunkach zabudowy organ, w możliwe najszerszy sposób ustala warunki inwestowania, określając podstawowe kierunki ukształtowania projektowanej inwestycji budowlanej, których konkretyzacja następuje dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2069/10). Decyzja o warunkach zabudowy determinuje zatem w pewnym zakresie decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż ustalone w niej warunki zabudowy wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Nie może jednak budzić uzasadnionych wątpliwości, że organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego /vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. II OSK 200/06).

Dokonując kontroli zgodności przedłożonego w niniejszej sprawie projektu budowlanego słusznie zauważono, że zlokalizowanie obiektów budowlanych jedynie na jednej z dwóch działek wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi naruszenia prawa. Przypomnieć należy, że na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy organ nie był władny w sposób wiążący przesądzić o lokalizacji poszczególnych obiektów na terenie działek. Kwestia ta staje się przedmiotem rozważań dopiero na etapie pozwolenia na budowę, albowiem organem właściwym do rozstrzygnięcia o usytuowaniu budynku na działce jest organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tego budynku (por uchwała NSA z 25 listopada 1996 r., OPK 22/96, ONSA 1997 z. 2 poz. 59). Jednoznaczne stanowisko w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny, słusznie zauważając, że upzp nie przewiduje, aby w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem. Wiążącego charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 2006 r. należało zatem upatrywać w ustaleniach między innymi co do nieprzekraczalnej linii zabudowy (zgodnie z załącznikiem graficznym); wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (tj. działek nr ew. [...] i [...]) - nie więcej niż 0,40; szerokości elewacji frontowej - od 11 do 18m; wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych od strony ul. [...] (ich gzymsów lub attyk) oraz budynku (lub jego fragmentu) na działce nr [...] od strony ul. [...] - do 3 kondygnacji, lecz nie więcej niż wysokość budynków istniejących przy ul. [...]. W głębi dopuszczono wysokość do 4 kondygnacji nadziemnych (maksymalnie 15m od poziomu terenu); geometrii dachu - płaski.

Nadto sposób zagospodarowania działki powinien spełniać wymogi zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2003 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Reasumując, niewątpliwie organem właściwym do rozstrzygnięcia o usytuowaniu budynku, na podstawie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę, natomiast kwestia odległości projektowanego obiektu nie może stanowić podstawy do czynienia ustaleń warunków zabudowy (por. wyrok NSA z 8 lipca 2011 r., sygn. II OSK 1122/10). W konsekwencji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, dokonując oceny zgodności zatwierdzonego projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i przepisami techniczno-budowlanymi należało - jak uczynił to Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania, iż decyzja zatwierdzająca przedmiotowy projekt budowlany rażąco narusza prawo.

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela ustalenia i oceny dokonane przez organ odwoławczy. Podnoszona w toku postępowania niezgodność zatwierdzonego projektu z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy w zakresie szerokości elewacji frontowej, liczby kondygnacji oraz zlokalizowania inwestycji tylko na jednej z działek wymienionych w w/w decyzji została wyjaśniona i prawidłowo oceniona przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Przedstawiona w uzasadnieniu decyzji argumentacja została w całości podzielona przez orzekający w sprawie Sąd.

Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego nieuprawnionego naruszenia uzasadnionego interesu Skarżącego poprzez wyłączenie z możliwości zagospodarowania pasa gruntu z działki nr [...] o szerokości od 4,53m do 4,88m należy uznać, że nie jest on uprawniony. Po pierwsze w ocenie Sądu ograniczenie zamierzenia inwestycyjnego do jednej działki spośród dwóch wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu samo w sobie nie stanowi naruszenia prawa. Niespornym jest w sprawie, że mimo tego zachowane zostały normy odległościowe określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zachowano również ustalony wskaźnik intensywności zabudowy.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 451/10 "Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b.."

W tym miejscu warto wskazać, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (zob. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r., sygn. akt IV SA 2085/98, LEX Nr 55752).

Zauważyć więc należy, iż w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich.

Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1563/02).

Eksponowana przez Skarżącego okoliczność ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki przez sporną budowę nie może być uznana za naruszenie jego interesu prawnego, skoro posadowienie spornego obiektu jest dokonane w odległościach przewidzianych obowiązującymi przepisami. Warto w tym miejscu zauważyć, że Skarżący nie wskazywał na rozpoczęcie jakiegokolwiek procesu inwestycyjnego, w którym sporna inwestycja stanowiła by przeszkodę.

Nie sposób więc zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05).

Z przytoczonych wyżej rozważań i przyczyn skarga nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).