Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 155/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art 138 par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2018 r. sprawy ze sprzeciwu A. P. od decyzji Nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia 12 grudnia 2017 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 2, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 23), art. 80 ust.2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290), po rozpatrzeniu odwołania M. N. oraz I. N. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 24 marca 2015 r., znak: [...], którą na podstawie art. 48 ust. 1 u.p.b. orzeczono na rzecz M. N. oraz K. N. jako inwestorów robót budowlanych polegających na budowie budynku warsztatu samochodowego z częścią socjalną zlokalizowanego w B. przy ul. [...] na działce o nr [...] o nakazie rozbiórki ww. obiektu jako wybudowanego bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Rozbiórka polega na całkowitej likwidacji obiektu poprzez jego rozebranie i uporządkowanie terenu – uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem sprzeciwu, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O., decyzją z dnia 24 marca 2015 r., znak [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. orzekł o nakazie rozbiórki na rzecz M. N. oraz K. N. jako inwestorów robót budowlanych polegających na budowie budynku warsztatu samochodowego z częścią socjalną zlokalizowanego w B. przy ul. [...] na działce o nr [...]. Organ wskazał, że obiekt został wybudowany bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę, a rozbiórka polega na całkowitej likwidacji obiektu poprzez jego rozebranie i uporządkowanie terenu. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 8 lipca 2002 r. zostały przeprowadzone oględziny na przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których stwierdzono, że na nieruchomości zlokalizowany jest budynek warsztatu naprawy samochodów. Budowę budynku rozpoczęto w miesiącu sierpniu lub wrześniu 1996 r. Budynek jest w pełni ukończony. Od września 2002 r. prowadzona jest w nim działalność usługowa polegająca na naprawach samochodów – mechanika pojazdowa. Wymiary budynku 12,03 x 18,03m i wysokości 6,25 x 0,82 m. Budynek wybudowano (jak oświadczył przedstawiciel inwestorów) w oparciu o decyzję Burmistrza Gminy B. z dnia 18 lipca 1996 r. orzekającą o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania budynków gospodarczych na warsztat naprawy samochodów zlokalizowany w B. przy ul. [...], na działce nr [...]. Teren, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy obiekt przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działka znajduje się w jednostce [...] (obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zwartej lub wolnostojącej) – plan został uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 15 listopada 2005 r., uchwała nr [...] oraz kolejnymi uchwałami zmieniającymi. Organ pierwszej instancji wskazał, że budowa budynku warsztatu samochodowego możliwa jest jedynie na podstawie decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. W decyzji takiej organ powinien orzec o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W ocenie organu inwestorzy nie uzyskali stosownej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Decyzja z dnia 18 lipca 1996 r. uprawniała jedynie do zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków gospodarczych (stodoły i budynku hodowlanego). Decyzja ta nie zezwalała na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzją nie zatwierdzono żadnego projektu budowlanego, choć jako załącznik do niej dołączono projekt budowlany. Dlatego też nie można twierdzić, że przedmiotowy obiekt wybudowano na podstawie decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Ze znajdującej się w aktach sprawy kopii projektu budowlanego wynika, że powstał zupełnie nowy obiekt w miejscu poprzednio istniejącego budynku gospodarczego. Z opinii technicznej wynika, że budynki były jednokondygnacyjne, fundamenty posadowione na głębokość 1 m, konstrukcja szkieletowa filary z cegieł, wypełnienie miedzy filarami również z cegieł. Dach dwuspadowy kryty dachówką cementową. Stan techniczny budynków był nieodpowiedni, budynki odchylone od pionu o około 20%. Zgodnie z projektem, budynek warsztatu powinien być wykonany na ławach fundamentowych zagłębionych w gruncie 1,1 m na podsypce piaskowej o grubości 20 cm. Nowe ściany wykonano z pustaków żużlowych o grubości 40 cm. Budynek warsztatu jest obecnie dwukondygnacyjny z częścią socjalną. W ocenie organu wykonane roboty to faktycznie budowa nowego budynku, który jest użytkowany w odmienny sposób niż poprzednio istniejące budynki. Stan techniczny budynku gospodarczego – 20% wychylenie, nie kwalifikował go do remontu. Wykonanie nowych fundamentów posadowionych głębiej niż poprzednie, wykonanie podsypki pod te fundamenty świadczy o tym, że poprzednio istniejący budynek został rozebrany. Wykonano także nowe ściany z innego budulca, stropy oraz dach. Wykonano zupełnie nowy obiekt. W dniu 18 sierpnia 2014 r. organ zobowiązał inwestorów do przedłożenia zaświadczenia Burmistrza Gminy B. o zgodności ww. budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestorzy dostarczyli żądane dokumenty. Z zaświadczenia wynika, że budowa przedmiotowego warsztatu jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego samego planu wynika również, że obiekt jest zlokalizowany w obszarze bezodpływowym, w którym jest zakaz realizacji budynków usługowych. Załączony wypis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdza, że w obszarze bezodpływowym zakazane jest wznoszenie budynków usługowych. Zatem obiekt został zlokalizowany niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu inwestycja narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obowiązujący w czasie budowy budynku ogólny plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy B. określał tereny, na których zlokalizowany jest obiekt, jako teren zieleni izolacyjnej – użytki rolne i zainwestowanie w strefie uciążliwości cmentarza. Przedmiotowy obiekt narusza zapisy ww. planu. Dopuszczalna była adaptacja dotychczasowego użytkowania z ograniczeniem możliwości realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej. Dopuszcza się lokalizację funkcji uzupełniających (niekolizyjnych) w szczególności nieterenochłonnych usług elementarnych i podstawowych, niewielkich zespołów parkingowych i garaży w terenach istniejącego mieszkalnictwa, terenach zieleni. Z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 kwietnia 2007 r. wynika, że lokalizacja budynku warsztatu samochodowego w tym terenie pozostawała w oczywistej sprzeczności z ustaleniami obowiązującego ówcześnie planu miejscowego. Obecnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego sytuuje działkę nr [...] w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...] (obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zwartej lub wolnostojącej). W terenie tym funkcją dominującą jest zabudowa mieszkaniowa. Usługi na tym terenie dopuszczone są jedynie jako wydzielony lokal użytkowy w istniejącym budynku mieszkalnym i to przy spełnieniu określonych warunków. Skoro przedmiotowy budynek jest budynkiem usługowym wolnostojącym, to jego lokalizacja na tym terenie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalono, że lokalizacja budynku warsztatu samochodowego na działce nr [...] w B. przy ul. [...] jest sprzeczna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zatem nie ma możliwości zalegalizowania budynku i należało orzec o jego rozbiórce.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. N., I. N. i K. N.. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2015 r. organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. P.. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1314/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji.

Na skutek powyższego wyroku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją Nr [...] z dnia 5 lipca 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego nakazał M. N. rozbiórkę budynku warsztatu samochodowego z częścią socjalną zlokalizowanego na działce o nr [...] obręb [...] w miejscowości B. o powierzchni zabudowy 218,65 m2 wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że dokonując analizy kręgu stron postępowania przyjętego przez organ I instancji stwierdził, iż konieczna jest jego aktualizacja w postępowaniu odwoławczym. Z akt sprawy wynika bowiem, iż zgodnie z zapisem zawartym w księdze wieczystej obejmującej przedmiotową nieruchomość K. N. nie jest już jej współwłaścicielem. Nieruchomość ta stanowi obecnie własność M. N.. Tym samym K. N. nie jest już stroną w niniejszym postępowaniu. W związku z powyższym organ decyzją z dnia 5 lipca 2016 r. umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte z odwołania K. N.. Organ odwoławczy podał, że warsztat samochodowy posadowiony na działce nr ewid.[...] w miejscowości B. zgodnie z brzmieniem art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, stanowi obiekt budowlany ściślej budynek (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). Natomiast w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Materiał dowodowy sprawy, a w szczególności protokół oględzin z dnia 8 lipca 2002 r. oraz protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w dniu 12 lipca 2004 r. wskazuje, że niewątpliwie roboty budowlane prowadzone na działce nr [...] w miejscowości B. doprowadziły do powstania obiektu budowlanego, do realizacji którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Ustalenie czy budowa powyższego obiektu budowlanego została dokonana w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę czy też nie, ma w niniejszej sprawie istotne znaczenie z uwagi na konieczność wdrożenia przez organ nadzoru budowlanego procedury w oparciu o prawidłowy tryb postępowania. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że wykonany zakres robót wymagał uzyskania pozwolenia na budowę. Z załączonego do akt sprawy zaświadczenia Burmistrza Gminy B. z dnia 5 września 2014 r. wynika, iż budowa budynku warsztatu samochodowego z częścią socjalną, zlokalizowanego w B. przy ul. [...] l, na działce o nr [...]. jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Jednocześnie z załączonego do akt sprawy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 15 listopada 2005 r. ze zm., a także pisma Burmistrza B. z dnia 4 listopada 2014 r. wynika, iż działka nr [...] położona jest w terenie między liniami rozgraniczającymi dróg dojazdowych, oznaczonym symbolem [...] około 92% w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zwartej lub wolnostojącej, oznaczonym symbolem [...], pozostała część (około 3%) w obszarze zieleni urządzonej (parków, skwerów, zieleńców, cmentarzy itp.) oznaczonym symbolem [...] Ponadto działka znajduje się u terenie górniczym "[...]" oraz zgodnie z oznaczeniem na rysunku planu miejscowego na obszarze bezodpływowym. W Rozdziale V Obiekty i obszary podlegające ochronie oraz szczególnym zasadom zagospodarowania w pkt 5.11.1 ppkt c) w planie stwierdza się, iż: "W ustaleniach planu uwzględnia się: (...) Zagrożone obszary bezodpływowe powstałe na skutek odkształceń terenów, spowodowanych eksploatacją górniczą, zalewanych wodami opadowymi w trakcie długotrwałych opadów atmosferycznych (...)". Z kolei w pkt 5.11.2 ppkt a) planu ustala się m.in. następujące zakazy (dotyczące również obszarów bezodpływowych o których mowa w pkt 5.11.1 ppkt c) planu: realizacji zabudowy mieszkaniowej, przemysłowej, usługowej oraz wykonywania urządzeń wodnych, (z wyjątkami opisanymi poniżej w pozycji "b) dopuszczenia" i celem ochrony życia ludzi i ich mienia przed skutkami powodzi oraz ochrony środowiska naturalnego przed dewastacją. Powyższe dopuszczenia określone w pkt 5.11.2 ppkt b) planu dotyczą jedynie uzupełnienia luk budowlanych na skraju obszarów opisanych w pkt 5.11.1 c) (...) oraz użytkowania dla określonych form rekreacji. Z analizy akt sprawy wynika, że na działce nr ewid.[...] znajdującej się w B. zlokalizowane są dwa obiekty budowlane: stacja napełniania gazem skroplonym propan-butan oraz przedmiotowy budynek warsztatu samochodowego. Tym samym, biorąc pod uwagę pkt 5.11.2 ppkt a) planu, organ podkreślił, iż przedmiotowy obiekt narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji zabudowy usługowej na obszarze bezodpływowym. Mając powyższe na uwadze, wobec naruszenia przesłanek warunkujących legalizację obiektu budowlanego (określonych w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego) zrealizowanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, legalizacja przedmiotowego budynku warsztatu samochodowego nie była możliwa. Mając na uwadze zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy, MWINB w K. wskazał, iż nie można jednoznacznie wykluczyć, że działalność usługowa w postaci prowadzenia warsztatu samochodowego jest w niniejszym stanie faktycznym działalnością uciążliwą. Jednakże organ odwoławczy zauważył, że wykazanie prowadzenia działalności uciążliwej w postaci warsztatu samochodowego w przedmiotowej sprawie wymaga przeprowadzenia odpowiednich pomiarów i badań w powyższym zakresie, które biorąc pod uwagę zasady ekonomiki procesowej oraz brak możliwości legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego nie miałyby wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. N.. Na skutek tej skargi, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1090/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 5 lipca 2016 r., znak: [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę na zaświadczenie o zgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i – akceptując pogląd o możliwości dokonania w tej mierze autonomicznej oceny przez organ prowadzący postępowanie – wskazał, że w obliczu tego zaświadczenia ocena ta musi być szczególnie uważna i nie może prowadzić do rozstrzygnięć pochopnych. Dalej Sąd zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy obiekt znajduje się na skraju obszaru bezodpływowego. Organ winien ustalić czy zapisy planu dopuszczają, po spełnieniu dodatkowych warunków, zabudowę w tej części obszaru. Skarżący w trakcie postępowania sądowego przedłożył dowód z dokumentu – zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Gminy B., które wyjaśnia jakie zapisy planu miejscowego uzasadniały jego wydanie. Analizy odnośnych przepisów nie przeprowadził organ, pochopnie, negatywnie oceniając zaświadczenie wydane w procesie legalizacyjnym przez uprawniony podmiot. W ocenie Sądu, organ naruszył tym przepisy dotyczące postępowania (art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Dalej Sąd zauważył, że w wyroku w sprawie II SA/Kr 1314/15 wskazano, iż w ponownym postępowaniu organ odwoławczy opisane kwestie musi poddać analizie, w ramach której oceni także czy i jakie znaczenie w sprawie ma przedłożone przez inwestorów pismo Kompanii Węglowej S.A. Oddział KWK "B." z dnia 23 lutego 2015 r. dotyczące planowanej budowy systemu odprowadzania wód opadowych. Szczegółowo też wyjaśni i umotywuje przyjętą w uzasadnieniu swej decyzji a priori tezę o "niemożliwości uznania działalności warsztatu samochodowego za działalność uciążliwą". W uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji organ nie przeprowadził oceny znaczenia planowanej budowy systemu odprowadzania wód opadowych – wobec czego nie zastosował się do wiążących wskazań. Nadto Sąd zwrócił uwagę na naruszenie w postępowaniu zasady czynnego udziału strony, a także na wadliwość uzasadnienia decyzji. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ oceni kwestię zgodności tej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przez pryzmat nowego zaświadczenia uprawnionego organu dostarczonego przez skarżącego), a postępowanie zakończy bez uchybień procesowych.

W dniu 12 grudnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał opisaną na wstępie decyzję kasacyjną. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę na nowelizację odnośnych przepisów prawa materialnego oraz na związanie oceną prawną sformułowaną w zapadłych w sprawie wyrokach sądowych i wskazał w szczególności, że materiał dowodowy sprawy, a w szczególności protokół oględzin z dnia 8 lipca 2002 r. oraz protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w dniu 12 lipca 2004 r. wskazuje, że niewątpliwie roboty budowlane prowadzone na działce nr ewid.[...] w miejscowości B. doprowadziły do powstania obiektu budowlanego, do realizacji którego wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę; przyjęty przez organy nadzoru budowlanego tryb postępowania uznany został za prawidłowy. Za ustaloną przyjąć należy również kwestię obligatoryjnego badania przez organy nadzoru budowlanego zgodności legalizowanego budynku z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W toku postępowania inwestor przedłożył do akt sprawy zaświadczenie Burmistrza Gminy B. z dnia 5 września 2014 r. znak: [...], z którego wynika, iż budowa budynku warsztatu samochodowego z częścią socjalną, zlokalizowanego w B. przy ul. [...], na działce o nr [...], jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B.. Zaświadczenie to zostało doprecyzowane pismem z dnia 8 września 2016 r. znak: [...] Z pisma tego wynika, że przedmiotowy budynek warsztatu znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], na skraju obszaru bezodpływowego. Na terenach tych dopuszcza się uzupełnienie luk budowlanych na ich skraju, projekty budowlane dla wznoszonych obiektów winny uwzględniać zabezpieczenie techniczne, przeciwpowodziowe dotyczące konstrukcji i funkcji budynków zgodnie z wymaganiami przepisów odrębnych.

Dalej organ odwoławczy dokonał oceny zgodności przedmiotowego budynku warsztatu samochodowego z zapisami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia 15 listopada 2005 r. nr [...] (Dz.U. [...]) zmienionego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 29 maja 2008 r. oraz uchwałą Nr [...] z dnia 30 września 2008 r. wprowadzającą tekst jednolity. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy B. zawiera w swojej treści definicję usług nieuciążliwych lub funkcji usługowych nieuciążliwych, zgodnie z nią zaliczyć do nich należy takie, których oddziaływanie na środowisko, o poziomie przekraczającym określone przepisami odrębnymi poziomy dopuszczalne, nie wykracza poza granice terenu, do którego inwestor przedsięwzięcia ma tytuł prawny. Budynkiem jest obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, posiadający fundamenty i dach. Wskaźnik intensywności zabudowy rozumiany jest jako wartość liczbowa wyrażająca stosunek powierzchni całkowitej kondygnacji nadziemnych budynku lub budynków (suma powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku liczona w zewnętrznym obrysie murów) do powierzchni działki budowanej lub jej części objętej projektem zagospodarowania terenu. Przedmiotowy budynek warsztatu samochodowego zlokalizowany jest w terenie [...], obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zwartej lub wolnostojącej. Działka nr [...] w B. usytuowana jest na skraju obszaru bezodpływowego. Projektowana zabudowa nie może przekraczać wskaźnika 35% powierzchni niezabudowanej, intensywność zabudowy nie większy niż 0,4. Kąt nachylenia dachu wynosić ma od 30° do 45°, pokrycie dachówką lub materiałem podobnym wizualnie. Dopuszcza się lokalizowanie usług poza budynkiem mieszkalnym, jako wydzielonego lokalu użytkowego o powierzchni nie przekraczającej 30% powierzchni użytkowej planowanego na działce budynku mieszkalnego lub nie zajmującego więcej niż 15% powierzchni działki. Wprowadzone planem wskazania dotyczące ochrony przeciwpowodziowej obejmują między innymi zagrożone obszary bezodpływowe powstałe na skutek odkształceń terenów, spowodowanych eksploatacją górniczą, zalewanych w trakcie długotrwałych opadów atmosferycznych. Miejscowym planem wprowadzono zakazy w tym zabudowy usługowej za wyjątkiem dopuszczonych w pkt. 5.11.2 ppkt. b, tj. uzupełnienia luk budowlanych na skraju w/w obszarów, dla których projekty budowlane winny uwzględniać zabezpieczenia techniczne, przeciwpowodziowe dotyczące konstrukcji i funkcji budynków, zgodnie z wymaganiami przepisów odrębnych. Z przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego wynika, że przewidziane zostały roboty budowlane mające na celu doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Składają się na nie zmiana kąta nachylenia połaci dachowych oraz wymiana pokrycia. Projektowana wysokość budynku nie przekroczy 9 m do poziomu kalenicy od poziomu gruntu. Zachowane zostają również współczynniki intensywności zabudowy i wskaźnika powierzchni niezabudowanej w stosunku do powierzchni zabudowy wszystkich istniejących na działce obiektów budowlanych. Powierzchnia zabudowy budynków liczona zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania wynosi 508,2 m2 (175,96+24,76+8,75+10,50+288.23) i w stosunku do powierzchni działki nr ew. [...] w B. (3230 m2) wynosi 0,1574. W związku z powyższym uznać należy, że budynek jak i jego bryła po wykonaniu robót budowlanych zgodny będzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również przeznaczenie budynku na warsztat samochodowy, z uwagi na stosunek powierzchni zabudowy warsztatu (218,65 m2) do wielkości działki (3230 m2) wynoszący 6,76 %, zgodne jest z miejscowym planem (karta 89-91 projektu budowlanego). Odnosząc się do kwestii określenia uciążliwości prowadzonej w budynku działalności z zapisami m.p.z.p., organ wskazał, że za dopuszczalne uznać należy, w związku z definicją takie, które nie przekraczają określonych przepisami odrębnymi poziomów dopuszczalnych i nie wykraczają poza granice terenu, do którego inwestor przedsięwzięcia ma tytuł prawny. Dopuszczalny poziom hałasu w środowisku określony został w Rozporządzaniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 112), w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej dopuszczalny poziom hałasu w dB nie może przekroczyć w ciągu dnia LAeq d wynoszącego 50, zaś w nocy LAeq n 40. Z przedłożonego projektu budowlanego oraz protokołu nr [...] z kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że poziom hałasu nie przekracza dopuszczalnego, bowiem wynosi 43,0. Ponadto z w/w protokołu wynika, że warsztat działa od 2000 r. w godzinach 700 - 2200, tj. nie pracuje w godzinach uznanych za nocne. W projekcie budowlanym zamieszczono protokół kontroli WIOŚ nr [...] zwierający opis szczegółowych pomiarów, z których wynika, że nawet przy otwartych drzwiach warsztatu i pracy wszystkich urządzeń poziom hałasu LAeq d nie przekracza 50,0 dB (karta 103 - 107 projektu budowlanego). W najbliższym sąsiedztwie warsztatu znajduje się między innymi cmentarz miejski i stacja benzynowa [...]. Przedmiotowy budynek nie wymaga dodatkowych uregulowań w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego, podobnie jak w zakresie gospodarki wodno - ściekowej. W zakresie gospodarki odpadami oraz ochrony przed hałasem stan prawny jest uregulowany, z tym że decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie była wymagana. Podmiot posiada decyzję Starosty [...] [...] z dnia 28 września 2009 r. ważną do dnia 27 września 2019 r. zatwierdzającą program gospodarki odpadami niebezpiecznymi oraz miejsce i sposób ich magazynowania (karta 108 – 111 projektu budowlanego). Zatem nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przepisów o ochronie środowiska, ustawy o odpadach i prawa wodnego. Powyższe ustalenie pozwalają przyjąć, że usługi świadczone w przedmiotowym budynku warsztatu są nieuciążliwe w rozumieniu m.p.z.p. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy uznał, że w odnośnym zakresie przedmiotowy budynek jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Następnie organ odwoławczy dokonał analizy możliwości wznoszenia budynków na obszarach oznaczonych w m.p.z.p. jako bezodpływowe z uwagi na odkształcenia terenu spowodowane szkodami górniczymi opisane w pkt. 5.11.1. pakt c m.p.z.m. Jak wskazano w pkt. 5.11.2 m.p.z.p. na wskazanym terenie obowiązuje zakaz realizacji zabudowy z wyjątkami opisanymi w pozycji "dopuszczenia". Jako dozwoloną zabudowę wskazano uzupełnienia luk budowlanych na skraju obszarów opisanych w pkt 5.11.1 c) dla których projekty budowlane winny uwzględniać zabezpieczenia techniczne, przeciwpowodziowe dotyczące konstrukcji i funkcji budynków zgodnie z wymaganiami przepisów odrębnych. Działka nr [...] w B. przy ul. [...] bez wątpienia leży na skraju obszaru bezodpływowego, oznaczonego na załączniku graficznym do m.p.z.p. linami prostymi (karta 18 projektu budowlanego, karta 136 akt WINB). Z uwagi na istniejącą w okolicy zabudowę za spełnioną należy uznać przesłankę uzupełniania luki budowlanej, bowiem sąsiednie działki są zabudowane. Odnośnie drugiego z warunków, tj. przewidzenia w projekcie zabezpieczeń technicznych dotyczących konstrukcji i funkcji budynków, MWINB wskazał, że zgodnie z oświadczeniem projektanta o zgodności budynku warsztatu z obowiązującym m.p.z.p. (k. 30 projektu budowlanego) przyjąć należy, że przyjęte rozwiązania techniczne zapewniają odpowiednie zabezpieczenie budynku właściwe dla tego rodzaju terenów. Organ odwoławczy doszedł zatem do przekonania, że przedmiotowa zabudowa jako uzupełniająca lukę budowlaną pomiędzy cmentarzem a domem jednorodzinnym zgodna jest z zapisami m.p.z.p. W końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do pisma Kompanii [...] S.A. Oddział KWK B. z dnia 23 lutego 2015 r. oraz do kwestii szczegółowych podnoszonych przez strony w odwołaniu.

W podsumowaniu całości uzasadnienia zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że z uwagi na błędną interpretację zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonaną przez organ I instancji decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu jest obciążona błędem. Przedmiotowy warsztat samochodowy jest zgodny z jego zapisami. Budynek po wykonaniu przewidzianych przedłożonym projektem robót budowlanych będzie spełniał wymagania wynikające z nakazów ujętych w pkt. 2.1.3 m.p.z.m.(karta 132 akt WINB). Jak wynika z przedłożonego protokołu z badań przeprowadzonych przez WIOŚ, przedmiotowy warsztat nie narusza przepisów ustawy Prawo budowlane, ustawy o odpadach, ustawy Prawo ochrony środowiska i Prawo wodne. Natomiast zgodnie z dopuszczeniami, wyliczona zgodnie z wzorem wynikającym z części ogólnej m.p.z.m. powierzchnia usług poza budynkiem mieszkalnym nie zajmuje więcej niż 15% powierzchni działki (karta 86-87 projektu budowlanego). W opinii organu odwoławczego spełnione zostały warunki do uznania inwestycji za dopuszczalną w świetle zapisów ppkt. 5.11.2. tiret b i pkt 5.12 z uwagi na umiejscowienie obiektu na skraju obszaru bezodpływowego, okoliczną zabudowę oraz zastosowane rozwiązania konstrukcyjne. Z uwagi na zgodność zabudowy budynku warsztatu z zapisami obowiązującego m.p.z.m. organ I instancji winien w dalszym toku postępowania legalizacyjnego zastosować następne etapy postępowania przewidziane przepisami prawa. Z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania organ odwoławczy zobligowany był do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Pismem z dnia 15 stycznia 2018 r. A. P. złożyła sprzeciw od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie tego zarzutu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

1. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu – co do zasady, ilekroć jest uruchamiana skargą – polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

2. Z dniem 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 dalej "ustawa nowelizująca"), która wprowadziła zmiany w p.p.s.a. W myśl nowowprowadzonego art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "k.p.a."), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone, albowiem organ administracji nie ma obowiązku udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając zatem sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

3. Przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., są następujące: 1) decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania; 2) konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. O decyzji kasacyjnej zwykło się mówić, że ma charakter li tylko procesowy, formalny, nie zawiera treści materialnej – toteż, jak można by mniemać, taki sam charakter powinna mieć jej ocena; powinna bazować na kryteriach procesowych, formalnych i abstrahować od tego, co materialne. Nic bardziej mylnego. Wszak aby wypowiedzieć się o takim czy innym zakresie sprawy, a tym bardziej rozstrzygnąć o jego istotnym znaczeniu – trzeba wpierw "sprawę" zidentyfikować i zrekonstruować. A to jest operacja w całości zrelatywizowana do prawa materialnego, bo właśnie w nim zakodowane są wszystkie elementy każdej sprawy administracyjnej. Do tych elementów należą przede wszystkim dwie normy: norma uprawniająca do konkretyzacji prawa (norma kompetencyjna) i norma konkretyzowana (norma merytoryczna). Pierwsza norma przesądza o samym istnieniu sprawy, a druga – w fazie decyzyjnej o treści rozstrzygnięcia, a wcześniej o tym, jakie fakty są prawnie doniosłe i wymagają wyjaśnienia. I to właśnie jest "zakres sprawy", o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Jego ustalenie zasadza się na wykładni normy konkretyzowanej, ściśle biorąc – jej hipotezy. Można tedy powiedzieć, że od wykładni normy konkretyzowanej (a więc od wykładni prawa materialnego) powinna się też zaczynać kontrola legalności decyzji kasacyjnej. Bez tej wykładni jest praktycznie niemożliwa.

4. Materialnoprawne aspekty kontroli zgodności z prawem decyzji kasacyjnej nie ograniczają się jednak do opisanej w pkt 3 wykładni normy konkretyzowanej. W przypadku gdy norma ta ma rozbudowaną hipotezę ocena co do potrzeby prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego może być bowiem pochodną niejako częściowej subsumpcji pod nią ustalonych już faktów. Podejmując decyzję kasacyjną organ wyników wspomnianej subsumpcji nie przekształca wprawdzie w merytoryczne rozstrzygnięcie, ale bynajmniej nie oznacza to, że jej nie dokonuje. Częstokroć leży ona u podstaw decyzji kasacyjnej, przy czym jej przebieg i wynik jest ujawniany tylko w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Dzieje się tak w szczególności wtedy, gdy wspomniana hipoteza normy konkretyzowanej uzależnia określone uprawnienia lub obowiązki zarówno od zaistnienia przesłanek pozytywnych, jaki i od braku przesłanek negatywnych. Stwierdzenie przez organ pierwszej instancji występowania tych drugich w zasadzie zwalnia go wtedy od badania pierwszych (a te potencjalnie mogą stanowić zakres sprawy, który ma istotny wpływ jej rozstrzygnięcie). Organ odwoławczy, ilekroć w takim przypadku dokona odmiennej oceny co do występowania przesłanek negatywnych, właściwe zmuszony jest orzekać kasacyjnie. Warto przy tym zauważyć, że jego orzeczenie jest wtedy tak naprawdę rezultatem owej częściowej subsumpcji; jest ono poprzedzone nie tylko odkodowaniem normy materialnej (wykładnią), ale także jej fragmentarycznym zastosowaniem w danej sprawie. Jest rzeczą oczywistą, że chcąc dokonać pełnej kontroli takiej decyzji kasacyjnej, trzeba by ocenić, czy to zastosowanie normy materialnej było prawidłowe, czy też nie.

5. Przed "ustawą nowelizującą", gdy sądowa kontrola decyzji kasacyjnej była uruchamiana skargą, sposób i kryteria jej dokonywania stanowiły wprawdzie przedmiot pewnych kontrowersji, ale w zasadzie nie budziło większych wątpliwości to, że sąd administracyjny władny jest – jeżeli jest to w realiach danej sprawy uzasadnione – wnikać w materialnoprawne aspekty zaskarżonego rozstrzygnięcia, a w szczególności zaprezentować stanowisko co do wykładni odnośnej normy materialnej tudzież co do spełnienia – w świetle już zebranego materiału dowodowego – takich czy innych przesłanek w niej przewidzianych. W konsekwencji wyrok sądu, uzyskawszy walor prawomocności, mógł w dużej mierze determinować dalszy tok postępowania, a nawet kierunek rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. W szczególności, ilekroć spór oscylował wokół przesłanki negatywnej, a od jego rozstrzygnięcia zależała potrzeba prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego – sąd był uprawniony, a czasem nawet zobowiązany do sformułowania wypowiedzi w tej mierze. Gdy była to wypowiedź wskazująca na istnienie odnośnej przesłanki (i tym samym na brak podstaw do wydania decyzji kasacyjnej), rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej stawało się praktycznie przesądzone. Wypowiedź sądu, o której mowa, nieraz mogła być pożądana ze względu na zasadę szybkości postępowania, a jej sformułowanie – na etapie kontroli decyzji kasacyjnej – nie stwarzało zagrożenia niczyich praw procesowych. Skarga była bowiem co do zasady rozpatrywana na rozprawie i – co w tym kontekście najważniejsze – w warunkach procesowej obecności (obligatoryjnej lub fakultatywnej) wszystkich podmiotów legitymujących się interesem prawnym oraz w warunkach pełnej kontroli instancyjnej.

6. Konstrukcja sprzeciwu wymusza daleko idącą modyfikację sposobu i kryteriów kontroli decyzji kasacyjnej. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jako niedopuszczalna jawi się na tym etapie wypowiedź sądu co do rozumienia normy materialnej w odniesieniu do danego przypadku oraz – tym bardziej – co tego, czy dokonana przez organ odwoławczy fragmentaryczna (np. obejmująca określoną przesłankę) subsumpcja już ustalonego stanu faktycznego pod jej hipotezę jest prawidłowa, czy też nie. Taka wypowiedź niechybnie stałaby się przecież determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. A kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik dotyczy (art. 64b § 3 p.p.s.a.), i przy braku pełnej kontroli instancyjnej (art. 151a § 3 p.p.s.a.) – niepodobna pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji, upraszczając nieco, można powiedzieć, że obecnie kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione – natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Wzgląd na wspomniane podstawowe zasady porządku prawnego oraz wymogi sprawiedliwości proceduralnej nakazuje bronić tej tezy, mimo świadomości, że poprawność rozumowania organu odwoławczego może zostać później definitywnie potwierdzona, ale może też okazać się, iż wszystkie czynności organu pierwszej instancji podejmowane na skutek decyzji kasacyjnej były tak naprawdę całkowicie zbędne; innymi słowy, może okazać się, iż decyzja pierwszoinstancyjna, objęta kasacją, była jednak prawidłowa.

7. Wyeksponowanie powyższych uwarunkowań prawnych orzekania sądu administracyjnego na skutek sprzeciwu od decyzji kasacyjnej było niezbędne, ponieważ w niniejszym postępowaniu odgrywają one nader istotną rolę. Materialnoprawnym punktem odniesienia jest tu przede wszystkim przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), który kreuje normę prawną określającą w części dyspozytywnej sposób reakcji na samowolę budowlaną, a w części hipotetycznej – przesłanki, od których sposób ten zależy. Jedną z nich – ulokowaną pośród wielu innych, ale w pewnym sensie wstępną – jest przesłanka zgodności budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; można ją, w zależności od przyjętego punktu widzenia, ujmować jako przesłankę pozytywną lub negatywną (w zależności od tego, czy rozważana jest legalizacja czy rozbiórka). Nie ulega wątpliwości, że na obecnym etapie odnośnego postępowania administracyjnego była rozstrzygana kwestia, czy przesłanka, o której mowa, jest spełniona czy też nie – a jest to kwestia stricte materialnoprawna. Jej rozstrzygnięcie zdaje się przy tym mieć istotne znaczenie zarówno dla sposobu załatwienia sprawy, jak i dla oceny zasadności decyzji kasacyjnej. Jeżeli bowiem przyjąć, jak to uczynił organ pierwszej instancji, że przedmiotowy budynek koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (co implikuje negatywną przesłankę jego legalizacji), to można uznać sprawę za wyjaśnioną, a prowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego – za zbędne (decyzja kasacyjna nie ma wtedy racji bytu). Jeżeli zaś przyjąć, jak to uczynił [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., że przedmiotowy budynek jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to zrazu wyłania się niewyjaśniony zakres sprawy, który może mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (całokształt pozostałych okoliczności czy wręcz etapów postępowania wyjaśniającego warunkujących legalizację budynku); idąc tym tokiem rozumowania można też skonstatować naruszenie prawa procesowego (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) i w konsekwencji uznać decyzję kasacyjną za prawidłową.

8. Skoro przy przyjętych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione, to Sąd zobligowany był do oddalenia sprzeciwu. Trzeba jednakowoż zastrzec i podkreślić, że wspomniane założenia (także co do wyników częściowej subsumpcji stanu faktycznego pod hipotezę odnośnej normy) – przez wzgląd na uwarunkowania postępowania wywołanego sprzeciwem, zwłaszcza wynikające z art. 64b § 3 i art. 151a § 3 p.p.s.a. – nie były i nie mogły być przez Sąd na tym etapie weryfikowane. W szczególności dotyczy to założenia o zgodności przedmiotowego budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – jego ewentualna weryfikacja będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Wyrok niniejszy nie może zatem być odczytywany ani jako zaprzeczenie, ani jako potwierdzenie prawidłowości sformułowanych przez organ odwoławczy ocen; wyrok niniejszy nie potwierdza ani nie zaprzecza również prawidłowości merytorycznego rozstrzygnięcia, które było zawarte w decyzji organu pierwszej instancji.

9. Artykuł art. 138 § 2 k.p.a. nie został naruszony, a w każdym razie nie został naruszony w sposób, który Sąd mógłby stwierdzić bez uwikłania się w niedopuszczalną ocenę materialnoprawnych aspektów sprawy. Zarzut sformułowany w sprzeciwie okazał się tedy niezasadny.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił sprzeciw na podstawie art. 64e w zw. z art. 151a § 2 p.p.s.a.