Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 831/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Teresa Randak, Bożena Suleja (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] NR [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej także Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania B.K. od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 rok w kwocie [...] zł. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i wskazał, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta S. ustalił państwu G.K. i B.K. wymiar podatku od nieruchomości na 2012 rok w kwocie [...] zł., obejmując opodatkowaniem część budynku mieszkalnego o pow. [...] m2 przy zastosowaniu stawki [...] zł. za m2 oraz grunt o pow. [...] m2 przy zastosowaniu stawki jak dla gruntów pozostałych - [...] zł. za m2.

Pismem z dnia 21 lutego 2012 r. B.K. złożył odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, w którym oświadczył, że nie wyraża zgody na wysokość wymierzonego podatku i oczekuje szczegółowych wyjaśnień a przede wszystkim zmiany stawki podatku gruntowego obowiązującego na jego posesji. W uzasadnieniu podatnik stwierdził, że z nieznanych przyczyn stawka podatku od gruntu wzrosła z [...] zł. w 2011 roku do [...] zł. w 2012 roku i że tak wysoki wzrost nie jest niczym uzasadniony. Podkreślił, że działka, na której posadowiony jest budynek znajduje się na peryferiach miasta i przechodzi przez nią rurociąg kolektora [...]. W piśmie uzupełniającym odwołanie podatnik nadmienił, że nie tylko on kwestionuje zasadność ustalenia tak wysokich stawek podatku od nieruchomości, ale również wielu z jego sąsiadów, którzy złożyli na tym piśmie swoje podpisy.

SKO w K. rozpatrując sprawę merytorycznie podniosło, iż podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości stanowią przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach Iokalnych (tj. Dz .U. z 2010 roku Nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej u.p.o.l.) oraz uchwała Rady Miejskiej w Sosnowcu Nr 254/XVII/2011 z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na terenie miasta Sosnowca na 2012 rok.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. - Rada Gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości na swoim terenie. Rada Miejska w Sosnowcu, powołaną wcześniej uchwałą, ustaliła na swoim terenie stawki podatku od nieruchomości na 2012 rok, które nie przekraczają górnych granic kwot określonych w ustawie (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 19 października 2011 r., M.P. z 2011 r. Nr 95, poz. 961) a zatem są one prawidłowe. Wspomniana uchwała nie przewiduje na 2012 rok zróżnicowanych stawek od gruntów pozostałych (np. w zależności od ich położenia).

Mając na względzie powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaakcentowało, iż nie posiada uprawnień ani do obniżania wysokości stawek podatkowych, ani do zmiany zasad opodatkowania.

Dokonując analizy akt sprawy Kolegium ustaliło, że organ podatkowy I instancji, na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów oraz złożonych przez współwłaścicieli wykazów nieruchomości z dnia 1 lipca 2005 roku, a także przy zastosowaniu obowiązujących na terenie miasta Sosnowca stawek, prawidłowo obciążył G.K. i B.K. podatkiem od nieruchomości na 2012 rok. Tym samym wymiar podatku ustalony został w zaskarżonej decyzji we właściwej wysokości.

W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że decyzja wydana przez Prezydenta Miasta S. jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa i należało utrzymać ją w mocy. Dodatkowo wyjaśniło raz jeszcze, iż stawki podatku od nieruchomości na terenie miasta Sosnowca ustala Rada Miasta i tam ewentualnie należy się zwrócić o wyjaśnienia w sprawie ich wysokości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący B.K. – podobnie jak w odwołaniu - zakwestionował wysokość stawek podatku od nieruchomości ustalonych przez Radę Miasta Sosnowca na 2012 rok, stwierdzając, że zaskarża decyzję Kolegium "utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji to jest uchwały Nr 254/XVII/2011 Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 24 listopada 2011r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 rok obowiązujących na terenie miasta Sosnowca "w imieniu wszystkich pokrzywdzonych mieszkańców Sosnowca". W związku tym zażądał "unieważnienia punktu 3 § 1 pkt 1" (winno być § 1 ust. 1 pkt 3 - uwaga Sądu) tejże uchwały z dnia 24 listopada 2011 r. jako niezgodnej z prawem.

W uzasadnieniu skargi zarzucił, że radni nie skorzystali z możliwości zróżnicowania stawek podatku gruntowego ze względu na położenie działek czy też umiejscowienie kolektora [...] jak też nie zróżnicowali stawek dla mieszkańców Sosnowca o bardzo niskich dochodach, emerytów i rencistów lub bezrobotnych. Niczym nieuzasadniony wzrost stawek o 53 % dla wielu osób uniemożliwia ich uregulowanie. Podniósł, że wysokość podatku winna być uzależniona od zarobków i poziomu życia obywateli natomiast na terenie Sosnowca radni przyjęli stawki maksymalne np. "takie jak w centrum Warszawy". W ocenie skarżącego, na podstawie art. 77 pkt 2 Konstytucji RP oraz art. 277 K.p.a. w/w punkt uchwały winien zostać przez Sąd unieważniony. Twierdzenia powyższe skarżący podtrzymał w piśmie z dnia 16 sierpnia 2012 r.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i uznało zarzuty strony skarżącej za bezzasadne, w całości podtrzymując rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji. Jeszcze raz podniosło, że organ podatkowy nie posiada uprawnień do obniżania wysokości stawek podatkowych, ani do zmiany zasad opodatkowania. Nie posiada także uprawnień do zmiany uchwał podejmowanych przez Radę Miasta Sosnowca. Podkreśliło także, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym (od posiadania) i jego wysokość nie jest uzależniona ani od dochodów obywateli, ani od wzrostu średniej płacy.

Na rozprawie w dniu 12 marca 2013 r. skarżący i uczestniczka postępowania podtrzymali skargę wskazując, że zaskarżona decyzja narusza prawo z powodu zastosowania stawek podatkowych, które uległy nieuzasadnionemu wzrostowi. Z takim określeniem stawek nie zgadza się większość mieszkańców Sosnowca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem. W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., Nr 270 - dalej p.p.s.a.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Należy podkreślić, iż Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 p.p.s.a. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Innymi słowy, zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). Kontrola sądowa przypisana jest tylko do sprawy ze stosunku administracyjnoprawnego, w którym wydano zaskarżone rozstrzygnięcie (podobnie: A. Kabat (w) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wolters Kluwer, Kantor Wyd. Zakamycze 2006; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis).

Mając powyższe na uwadze podstawową kwestią jest zidentyfikowanie sprawy administracyjnej, która poddana została kontroli sądowej, a tę ustala się według kryteriów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości, mocą której ustalono G. i B.K. podatek od nieruchomości za 2012 rok w kwocie [...] zł. W skardze na rozstrzygnięcie organu odwoławczego strona skarżąca zanegowała decyzję wymiarową, z uwagi na zastosowanie w niej stawek podatkowych, które uległy nieuzasadnionemu wzrostowi w stosunku do roku poprzedniego. Nie sformułowała natomiast innych zarzutów odnośnie decyzji wymiarowej wydanej w jej indywidualnej sprawie. Z uzasadnienia skargi wynika, że zarzuty odnoszą się w istocie do uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 24 listopada 2011 r. Nr 254/XVII/2011 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2012 rok obowiązujących na terenie miasta Sosnowca, które to stawki zastosował organ podatkowy przy wymiarze podatku za tenże rok. Strona w imieniu własnym oraz "mieszkańców Sosnowca" wniosła o unieważnienie zapisu uchwały w części dotyczącej stawki od gruntów pozostałych w wysokości 0,43 zł. od 1 m2 powierzchni, uznając tę stawkę jako bezzasadnie zawyżoną.

Nadmienić wypada, iż przepis art. 101 § 1 ustawy o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) daje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą organu gminy, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Z kolei w myśl art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wyczerpanie trybu postępowania określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a. Kwestionowana przez stronę uchwała określająca wysokość stawek podatku jest aktem prawa miejscowego, pod którym to pojęciem należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa, wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Z art. 168 Konstytucji wynika prawo jednostek samorządu terytorialnego do uchwalania wysokości podatków i opłat lokalnych w zakresie ustalonym ustawą. Konkretyzację tego prawa – poza uregulowaniami szczególnymi – zawierają w odniesieniu do gminy przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, 1591 ze zm.) Unormowanie w zakresie uchwał gminnych w przedmiocie podatku od nieruchomości zawiera art. 5 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Mając na uwadze regulację powołanego już art.134 § 1 p.p.s.a., trzeba stanowczo stwierdzić, iż badanie zgodności z prawem uchwały Rady Miejskiej pozostaje w niniejszym postępowaniu poza kognicją Sądu. Przedmiotem badania może być jedynie legalność decyzji w sprawie wymiaru stronie skarżącej podatku od nieruchomości za 2012 rok.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd podzielił stanowisko SKO, iż organ podatkowy prawidłowo określił wysokość podatku od nieruchomości przyjmując jako podstawę wymiaru podatku aktualne dane wynikające z ewidencji gruntów. Okoliczność ta nie była przez stronę podważana. Organ zastosował stawki obowiązujące w 2012 r. na terenie miasta Sosnowca z mocy ważnej uchwały Rady Miejskiej, które nie przekroczyły górnej wysokości stawek określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 19 października 2011 r.

Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych regulujących opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości, które uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W szczególności podstawą uchylenia decyzji nie może być wewnętrzne przekonanie strony skarżącej, że zastosowane przez organ I instancji stawki podatkowe są zbyt wysokie. Sąd uznał również, że organy podatkowe nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa.

Konkludując powyższe wywody Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 p.p.s.a i na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł o oddaleniu skargi.