Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 141/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 43 ust. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Dyrektora Placówek [...]w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 12 maja 2015 r. M.M. zwróciła się do Dyrektora Zespołu Placówek Szkolno – Wychowawczo – Rehabilitacyjnych w W. o udostępnienie informacji publicznej w postaci plików komputerowych na nośniku CD-ROM z nagrania sporządzonego w trakcie obrad Rady Pedagogicznej tej placówki z dnia 29 kwietnia 2015 r.

W odpowiedzi na wniosek wskazany organ w piśmie z dnia 25 maja 2015 r. wskazał, że nie ma możliwości udostępnienia informacji w sposób opisany we wniosku. Zgodnie bowiem z regulaminem Rady Pedagogicznej z jej posiedzeń sporządza się protokół, a dokonywane nagrania mają wyłącznie charakter techniczny i pomocniczy. Dlatego też, informacja z przebiegu posiedzenia może zostać udostępniona niezwłocznie w formie pisemnego protokołu, który wnioskodawczyni może przeglądać na miejscu lub wystąpić o jego kopię.

W skardze na bezczynność organu wnioskodawczyni domagała się nakazania mu udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wywodziła, że skoro protokół z posiedzenia Rady Pedagogicznej stanowi informację publiczną, to i nagranie sporządzone w celu ułatwienia sporządzenia protokołu także ma charakter informacji publicznej.

Odpowiadając na skargę organ postulował jej oddalenie podnosząc, że nieformalne nagranie nie stanowi informacji publicznej i dodając, że po zatwierdzeniu pisemnego protokołu nagranie to zostało skasowane. Wskazał również, że kolejny wniosek skarżącej z dnia 7 września 2015 r. dotyczył częściowo nagrań dźwiękowych, a częściowo pisemnych protokołów i w tym drugim zakresie wniosek został uwzględniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna z dwóch przyczyn. Pierwsza wynika z okoliczności podanej w odpowiedzi na skargę, a dotyczącej nieposiadania przez organ nagrania

z objętego wnioskiem posiedzenia Rady Pedagogicznej. Okoliczności tej skarżąca nie podważyła po doręczeniu jej odpowiedzi na skargę aż do chwili orzekania. Tym samym nakazanie organowi uwzględnienia wniosku byłoby niewykonalne.

Z punktu widzenia sądowej kontroli działalności administracji publicznej ważniejsza jest jednak druga przyczyna oddalenia skargi. Mianowicie nie można podzielić stanowiska skarżącej co do przypisania nagraniu z posiedzenia rady pedagogicznej cech informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Ustawa ta zapewnia szeroki dostęp obywatelom do danych w sprawach publicznych. Obejmuje on m.in. wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2), który w praktyce orzeczniczej także jest szeroko ujmowany. Nie oznacza to jednak, że wszystkie czynności organu lub jego pracowników przyjmują postać czynności urzędowych, które należy kwalifikować w kategoriach informacji publicznej. Wskazuje na to zwłaszcza art. 6 ust. 1 i 2 cyt. ustawy, który co prawda przykładowo, ale dość szczegółowo przedstawia przedmiot udostępnienia informacji publicznej. Ewidentnie chodzi w tym względzie o oficjalne przejawy działania podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznych. Poza zakresem ich obowiązków leży zatem ujawnienie materiałów pomocniczych, służących nawet do przygotowania informacji publicznej, ale nie wytworzonych w ramach przewidzianej procedury. Są to m.in. materiały, jakie konkretny pracownik organu tworzy dla ułatwienia sobie pracy. Taki charakter mają osobiste notatki czy zapiski. Obecnie wachlarz możliwości poszerzył się wraz z postępem techniki i obejmuje też zapisy dźwiękowe, czy komputerowe.

W oparciu o przepisy związane z dostępem do informacji publicznej, nie można urzędników pozbawiać swobody w sposobie przygotowywania się do wypełniania ich służbowych zadań i posługiwania się na ich własny użytek takimi materiałami pomocniczymi, czy technicznymi. Straciłyby one taki walor, gdyby pracownicy organu mieliby świadomość konieczności ich ujawnienia. W rezultacie zmuszałoby to ich do większego kamuflowania owych materiałów lub do zaniechania ich tworzenia, co wcale nie musiałoby przynieść pożądanych skutków dla efektywności i prawidłowości pracy organów. Tymczasem na kanwie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że nagranie z posiedzenia Rady Pedagogicznej miało właśnie taki nieoficjalny charakter. Wynika to wprost z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia

7 września 1991 r. o systemie oświaty (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 2156, ze zm.), zgodnie z którym zebrania rady pedagogicznej są protokołowane. Tak więc to protokół jest nośnikiem informacji publicznej o przebiegu takiego posiedzenia, zwłaszcza że organ wskazał, że regulamin nie dopuścił innej formy rejestrowania obrad tego ciała kolegialnego.

Jest to zatem inna sytuacja niż w przypadku, gdy procedura przewiduje taki inny sposób dokumentowania. Rozróżnienia takiego dokonano już

w dotychczasowym orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1564/14, dostępny w internecie).

Skoro więc przedmiotowe nagranie nie podlegało udostępnieniu w trybie odnoszącym się do informacji publicznych, to zajęcie przez organ negatywnego stanowiska nie wymagało wydania decyzji administracyjnej. Prawidłowo natomiast udzielił on pisemnej odpowiedzi w dniu 25 maja 2015 r., co czyni chybionym zarzut bezczynności.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

im