Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 402/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania
Powołane przepisy: article: art. 273, art. 280
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi A. Sp. z o.o. w K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r.; sygn. akt I GSK 1065/16 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2016 r.; sygn. akt I SA/Rz 34/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2015 r., nr: [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1065/16, oddalił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 34/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Pismem z dnia 9 marca 2018 r., A. Sp. z o.o. w K., w oparciu o art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r., uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe dowody w postaci wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt II K 213/17 z uzasadnieniem oraz opinii z dnia 10 grudnia 2018 r. (złożone w Sądzie w dniu 11.12.2018 r.) biegłego J. P. opracowanej do sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w P. o sygn. akt II K 49/11. Podniesiono, że wskazane dowody są istotne dla sprawy ze względu na fakt, iż jednoznacznie wskazują na to, że:

- nie ma możliwości udowodnienia stronie na podstawie księgowych dokumentów zakupu i sprzedaży komponentów, że dokumenty handlowe nie odzwierciedlają stanu faktycznego;

- podatek akcyzowy można liczyć tylko raz od sprzedaży danego produktu (towaru), bez względu na to, ile razy ten produkt był sprzedawany. Firmy objęte postępowaniem i opiniowaniem w sprawie brały udział w obrocie powodującym powstanie obowiązku podatkowego w kwotach nie niższych od określonych w opinii biegłego J. P.;

- kwoty podatku akcyzowego nie podlegają sumowaniu przy każdym zbyciu, a obowiązek podatkowy ciążył tylko na podmiocie gospodarczym, który pierwszy raz sprzedał komponenty jako pełnowartościowe paliwo silnikowe;

- podmiotem zobowiązanym w zakresie podatku akcyzowego jest podmiot, w którym na etapie tzw. dostaw łańcuchowych nastąpiło przemianowanie komponentów na paliwo silnikowe.

W piśmie procesowym strony z dnia 4 października 2019 r. pełnomocnik spółki wskazał, iż skarga o wznowienie postępowania została złożona w dniu 11 marca 2019 r. w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia 11.12.2018 r., tj. od opinii z dnia 10 grudnia 2018 r. (złożenia opinii w Sądzie Okręgowym w P. w dniu 11.12.2018 r. przez biegłego J. P.) opracowanej do sprawy Sądu Okręgowego w P. sygn. akt II K 49/11. Termin ten należy liczyć od dnia złożenia opinii w Sądzie Okręgowym w P., gdyż dopiero po złożeniu tej opinii w dniu 11.12.2018 r. strona mogła zapoznać się z jej treścią najwcześniej w dniu 11.12.2018 r. O treści rozstrzygnięcia wyroku Sądu Okręgowego w O. z dnia 30 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt II K 213/17 strona uzyskała informacje już po wydaniu opinii z dnia 10.12.2018 r. biegłego opracowanej do sprawy Sądu Okręgowego w P. sygn. akt II K 49/1.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

Należy przede wszystkim wskazać, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a.

Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o badanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie oparta jest na ustawowej podstawie wznowienia.

Konfrontując powołane w piśmie strony podstawy wznowienia z regulacjami ustawowymi w tym zakresie, należy przede wszystkim stwierdzić, że zgodnie z art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zaznaczyć trzeba, że w piśmiennictwie wskazuje się, że w przepisie tym chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, że ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podstawy wznowienia związanej z wyrokiem Sądu Okręgowego w O. z dnia 30 października 2007 r. wskazać należy, że warunkiem koniecznym uwzględnienia skargi o wznowienie postępowania sądowego jest też zachowanie terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił, że zachował termin do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Z tego względu Sąd wezwał skarżącego poprzez jego ustanowionego pełnomocnika do uzupełnienia tego braku. Jego pełnomocnik w piśmie procesowym z dnia 4 października 2019 r. nie uprawdopodobnił zachowania terminu, tj. kiedy dowiedział się o wyroku Sądu Okręgowego z dnia 30 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt II K 213/17 z uzasadnieniem. Stwierdził wprawdzie, że o ww. wyroku dowiedział się po dniu 10 grudnia 2019 r., jednak nie podał żadnych argumentów na poparcie tego stanowiska.

Należy zatem uznać, iż skoro skarżący nie uprawdopodobnił zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania w powołanym wyżej zakresie, skargę w tym zakresie należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 w zw. z § 2 p.p.s.a.

Skarżący w złożonej skardze o wznowienie domaga się ponadto wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1065/16, wskazując jako drugą podstawę wznowienia opinię biegłego sądowego z dnia 10 grudnia 2018 r. złożoną do sprawy o sygn. akt II K 17/12.

W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że wykrycie nowych okoliczności lub środków dowodowych, o jakich mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nie zgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom.

Oceniając w tych kategoriach wniesioną przez skarżącego skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2018 r. oraz mając na względzie okoliczności sprawy rozstrzygniętej tym wyrokiem, nie sposób uznać za nową okoliczność powoływanie się przez skarżącego na ww. opinię, nie można jej bowiem uznać za nową okoliczność ponieważ, jak wynika z akt sprawy, była ona znana stronie skarżącej w trakcie postępowania przed sądem II instancji. Jak wynika z akt, strona sama wskazała w ww. piśmie procesowym, że o istnieniu środków dowodowych w postaci opinii biegłego dowiedziała się po złożeniu opinii w Sądzie Okręgowym, tj. 11.12.2018 r. Oznacza to, że okoliczność ta nie może zostać uznana za nową okoliczność faktyczną lub dowód, nieznaną podczas toczącego się postępowania przed sądami administracyjnymi, jak również, że skarżący mógł się na nią powoływać w toku tego postępowania. Zważyć bowiem należy, że postępowanie przed NSA zakończyło się w dniu 28 grudnia 2018 r.

Zatem w tym zakresie, skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, nr 4, poz. 133, wydany na tle analogicznego do art. 280 § 1 p.p.s.a. art. 410 § 1 K.p.c.; por. także np. postanowienie SN z 29 września 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8 - 9, poz. 154, oraz postanowienia NSA z: 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01; 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.