Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 800/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Anna Lechowska /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. sprawy ze skargi S. A. na decyzję Wojewody z dnia [...]sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu pozwolenia na budowę obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 800/07

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] Wojewoda rozpoznawszy po raz kolejny odwołanie S. A. od decyzji Starosty z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] odmawiającej po wznowieniu postępowania uchylenia ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] października 1996r. nr [...] udzielającej E. i D. C. zezwolenia na budowę wiaty konstrukcji stalowej wolnostojącej dla potrzeb suszarni ziarna Typu " Drzewicz M851" oraz odcinka linii energetycznej n/n kablowej ze słupa nr 61 do proj. złącza zasilającego urządzenia technologiczne tej inwestycji na działkach nr ewid. gr [...] i [...] położonych w miejscowości P. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił uchylenia opisanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego nr [...]

Jako jej podstawę prawną organ wskazał art. 138 §1 pkt 2, 104, 107, 151 §1 w zw. z art. 145 §1 pkt 4 kpa.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że ostateczną decyzją z dnia [...] października 2006r. Kierownik Urzędu Rejonowego udzielił pozwolenia na budowę opisanej na wstępie wiaty wraz z przyłączem.

Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją złożyła w dniu 12 października 2000r. S. A. opierając go na zarzucie, iż nie została zawiadomiona o tym postępowaniu , choć zamieszkuje w pobliżu . Suszarnia wykonana na podstawie tego pozwolenia emituje hałas a od roku 2000 w związku z używaniem w niej węgla zamiast oleju napędowego emituje czad, który przedostaje się do jej domu.

Decyzją z dnia [...] listopada nr [...] Starosta odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie stojąc na stanowisku , że skarżąca nie była w niej stroną postępowania z uwagi na brak interesu prawnego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] stycznia 2001r.nr [...].

Obie te decyzje na skutek skargi S. A. zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ Rzeszowie z dnia 13 maja 2003r. sygn. akt SA/Rz 377/01, uwagi na okoliczność , iż w przypadku, gdy brak przymiotu strony nie jest jak w sprawie oczywisty , kwestię tę należy badać po wcześniejszym wznowieniu postępowania . Sąd podniósł , że skoro skarżąca zarzuca, że jej działka, choć nie sąsiaduje z działką inwestorów jest narażona na oddziaływanie hałasu i zanieczyszczenie środowiska, to jej interesu prawnego nie można było wykluczyć a prori, bez uprzedniego jego zbadania w odniesieniu do sprawy zakończonej pozwoleniem na budowę.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r. Starosta wznowił postępowanie

w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 1996r. i bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania odmówił jej uchylenia decyzją z dnia [...] października 2003r. nr [...], z uwagi na okoliczność , że w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej .

W następstwie odwołania S. A. Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...] uchylił tę decyzję w całości i orzekł co do istoty stwierdzając, iż w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji dotychczasowej, bowiem w sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej i uznając, że decyzja dotychczasowa posiada wadliwość procesową , jako że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym decyzją tą zakończonym.

W następstwie skargi S. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2005r, sygn. akt II SA/Rz 219/04, stwierdził nieważność tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji, z uwagi na okoliczność , że organ nie badał i nie rozważał kwestii, czy skarżąca posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowanym pozwoleniem , co rażąco naruszało art. 149 § 3kpa jak również nie odpowiadało poglądom prawnym wyrażonym w wyroku z dnia 13 maja 2003r. SA/Rz 377/01 a także ze względu na rażące naruszenie art. 146 kpa i 151 kpa, polegające na orzeczeniu, iż zachodzi przesłanka niemożności uchylenia decyzji określona w art. w art. 146§2 kpa, bez rozważenia przesłanki z art. 146 §1kpa i bez wyjaśnienia i udokumentowania okoliczności , iż w sprawie mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Sąd zaznaczył, że ocena czy skarżąca posiada interes prawny stanowiący przesłankę warunkującą jej uprawnienie do uczestniczenia w postępowaniu zakończonym kwestionowanym pozwoleniem na budowę wymagałaby ustalenia sposobu zagospodarowania działki skarżącej, jej usytuowania oraz odległości od działki inwestora a także rodzaju i natężenia emitowanych czynników szkodliwych , w tym także hałasu.

W dalszej kolejności Starosta, po przesłuchaniu stron postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] odmówił uchylenia spornego pozwolenia z uwagi na okoliczność, iż w dacie wydawania decyzji skarżąca nie posiadała tytułu prawnego do działki , z której własności wywodzi przymiot strony , jako że własność tę uzyskała w następstwie postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 11 sierpnia 2000r. stwierdzającego nabycie spadku po J. S. W podstawie prawnej tej decyzji i jej uzasadnieniu, oprócz art. 145 §1 pkt 4 kpa i art. 151 kpa organ wskazał także na art. 146 kpa, podnosząc że upłynął pięcioletni termin przedawnienia wykluczający uchylenie decyzji.

Decyzja ta, w następstwie odwołania S. A., w którym zarzucała bezzasadne przyznanie racji jej przeciwnikowi i nie uwzględnienie jej argumentów oraz nieprawidłowe przyjęcie , iż nie miała praw do działki a także nie wykonanie wytycznych sądu a w szczególności nie dokonanie pomiarów odległości jej działki do suszarni i jej oględzin oraz naruszenie jej uprawnienia do czynnego udziału w postępowaniu, w tym wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów i ponowiła zarzut o istnieniu innego pozwolenia na budowę z daty [...] października 1998r. nr [...] , które uprzednio widziała i napisała od niego odwołanie - została utrzymana mocy decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 2006r. nr [...]

Ta z kolei decyzja została - w wyniku skargi S. A. - uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 grudnia 2006r. sygn. akt II SA/Rz 326/06.

Sąd za błędny uznał pogląd organu , iż posiadanie przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wielokrotnie powoływanym pozwoleniem na budowę wyklucza fakt, iż stwierdzenie nabycia spadku , w skład którego wchodzi działka nr [...] nastąpiło po jego wydaniu. Zgodnie bowiem z art. 922kc prawa i obowiązki spadkodawcy przechodzą na spadkobiercę z chwilą śmierci spadkodawcy. Poprzedniczka prawna S. A. zmarła 6 lipca 1992r. i z tą datą skarżąca stała się właścicielką tej działki.

Sąd stwierdził, iż organ nie zastosował się przy badaniu kwestii, czy skarżącej służył przymiot strony w postępowaniu zakończonym pozwoleniem na budowę do poglądów sadu i wytycznych zawartych w wyroku z dnia 28 czerwca 2005r. II SA/Rz 219/04, który nakazał ustalenie sposobu zagospodarowania jej działki i odległości względem inwestorów oraz rodzajów i natężeń emitowanych czynników szkodliwych i ich oddziaływania, w tym także hałasu na działkę - przy ograniczeniu tej oceny do emisji tych czynników szkodliwych, które mogły być następstwem pozwolenia na budowę a nie pozostają rezultatem odstępstw od niego, czy realizacji innych decyzji.

W postępowaniu ponownym organ II instancji uzupełniwszy postępowanie dowodowe rozpoznał po raz kolejny odwołanie skarżącej i decyzją opisaną na wstępie uchylił decyzje pierwszoinstancyjną w całości oraz orzekł co do istoty o odmowie uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę uznając, iż odwołanie skarżącej nie jest uzasadnione. W szczególności za nie pozostające w związku ze sprawą uznał zarzuty dotyczące funkcjonowania suszarni i drugiego zezwolenia wydanego w tej samej sprawie ,

o której miał ją powiadomić organ nadzoru budowlanego.

Stwierdził, iż skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowanym pozwoleniem na budowę, bowiem przeprowadzona wizja lokalna i pomiary wykazały, że należąca do niej działka nie tylko , że jest oddzielona od działki inwestorów działką nr [...] o szerokości 15,5 m (średnio), na której nasadzone są drzewa i krzewy, to odległość naroża suszarni od jej działki wynosi 31, 25 m. Nieruchomość inwestora jest ogrodzona pełnym ogrodzeniem. Działka odwołującej ogrodzona jest ogrodzeniem z siatki i fragmentem drewnianym o wysokości 1,35 m. Jest zabudowana domem drewnianym z przebudowaną pełną ścianą murowaną od strony zachodniej usytuowaną w odległości 0,40mb od istniejącego ogrodzenia. W pozostałej części stanowi funkcje ogrodniczo- sadowniczą i rekreacyjną.

Z materiałów dołączonych do kwestionowanego pozwolenia, w tym z projektu budowlanego uzgodnionego z organem ochrony środowiska oraz decyzji o dopuszczalnej emisji z dnia [...] września 1996r. wynika, że inwestycja nie jest szkodliwa dla ludzi i środowiska. Nie jest ona wymieniona w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środiwaka , Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995r. ( Dz.U. nr 52, poz. 584), nie narusza prawa miejscowego i jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Zamierzenie inwestycyjne i jego oddziaływanie podług tych dokumentów mieści się granicach nieruchomości inwestora. Okoliczności te a w szczególności odległości miedzy wiatą , której pozwolenia dotyczy a działką skarżącej nie pozwalają na przyjęcie, że rozwiązania projektowe naruszają interes osób trzecich.

Postępowanie o pozwolenie na budowę dotyczy tylko takich działań i obiektów, które objęte są wnioskiem o jego wydanie. Sama decyzja wydawana jest na podstawie przepisów prawa budowlanego i opiera się na przedłożonej dokumentacji. Zarzuty skarżącej dotyczące późniejszego przekroczenia dopuszczalnej emisji czynników szkodliwych nie mogą przesądzić o tym . że w postępowaniu o pozwolenie na budowę przysługiwał jej przymiot strony, podobnie jak kwestia rozszerzenia działalności gospodarczej przez inwestorów. Zarzut naruszenia art. 10 §1 kpa organ odparł, twierdząc iż odwołująca składała osobiście wyjaśnienia w sprawie , uczestniczyła w oględzinach i mogła zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym.

Reasumując organ stwierdził, że brak podstaw wznowienia przewidzianych w art. 145 i 145a kpa uzasadnia odmowę uchylenia kwestionowanego pozwolenia na budowę a potrzeba uchylenia decyzji organu I instancji i dokonania jej reformacji wynikła z okoliczności , że w jej uzasadnieniu organ powołał się na fakt , iż skarżąca nie była właścicielką działki nr 594 w dacie wydania pozwolenia , który to pogląd został przez sąd uznany za nieuzasadniony w wyroku z dnia 5 grudnia 2006r. oraz z uwagi na nawiązanie do kwestii przedawnienia, jako podstawy odmowy uchylenia pozwolenia, co w sytuacji braku takiej podstawy z art. 145 §1 pkt 4 kpa nie powinno być przez organ rozważane.

Skargę na tę decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego a Rzeszowie wniosła S. A. zarzucając , iż " władze miejscowe " działają dowolnie i traktują prawo instrumentalnie. Dowodzi tego okoliczność , iż nie mogła uczestniczyć w postępowaniu w sposób czynny i prostować wyjaśnień i błędnych wypowiedzi. Twierdzi , że nie brała udziału w pomiarach a starosta nie chciał z nią rozmawiać w sprawie sfałszowania dokumentacji. Jej udział we wznowionym postępowaniu ograniczył się do przesłuchania w obecności trzech świadków w Starostwie jesienią 2005r.

Władze nie zwracają uwagi na łamanie prawa przez p. C., prowadzącego działalność gospodarczą, na którą nie ma zezwolenia i nie płaci podatku. W jej ocenie odległość suszarni od jej domu winna wynosić 100m. Podług jej twierdzeń cała dokumentacja dotycząca pozwolenia powstała po 4 października 2000r., co może zeznać w Prokuraturze, Ponowiła twierdzenia istnieniu innego pozwolenia z 1998r., od którego napisała odwołanie. Potwierdzić to ma pismo organu nadzoru budowlanego z dnia 29.09 2000 r. które dołączyła do skargi. Zarzuca , że jako strona postępowania o wydanie pozwolenia została potraktowana Z. G., która mieszka po drugiej stronie drogi i odległość jej domu wynosi 100m. od suszarni. Podnosi , że za stronę postępowania w sprawie zakończonej zezwoleniem uznał ją sąd w wyroku wydanym w sprawie SA/Rz 377/01.

Oskarżyła władze miejskie o zwolnienie z pracy świadków sfałszowania dokumentacji a to I. D. z Nadzoru Budowlanego oraz p. P. i J., którzy otrzymali intratne posady a także p. M. , po to by nie można ich było przesłuchać Zarzuca, tymże władzom szantażowanie jej i fałszowanie podpisów w sprawie rzekomego jej podania o rozbudowę sieci gazowniczej w P.

Domaga się odszkodowania , bo wygrywa sprawy i ponosi koszty dojazdu i pisze setki a nawet tysiące pism.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podług art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm. ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej .

Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. ), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1).

Po myśli art. 145 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzje administracyjną poprzez jej uchylenie , stwierdzenie nieważności lub niezgodności z prawem , gdy jest ona dotknięta naruszeniem prawa materialnego, jeśli miało ono wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa stanowiącym podstawę wznowienia postępowania lub stanowiącym podstawę stwierdzenia nieważności z przyczyn określonych w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach , jak również innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, sąd doszedł do konkluzji , że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Zaskarżona decyzja uchyla decyzje pierwszoinstancyjną w całości i rozstrzyga o odmowie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] października 1996r. nr [...] udzielającej E. i D. C. zezwolenia na budowę wiaty konstrukcji stalowej wolnostojącej dla potrzeb suszarni ziarna Typu " Drzewicz M851" oraz odcinka linii energetycznej n/n kablowej ze słupa nr [...] do proj. złącza zasilającego urządzenia technologiczne tej inwestycji na działkach nr ewid. gr [...] i [...] położonych w miejscowości P. - wobec braku podstawy do jej uchylenia przewidzianej w art. 145 §1 pkt 4 kpa ( strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Wydając tę decyzje organ przyjął, iż skarżącej nie przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego kwestionowanym przez nią pozwoleniem. Ustalenia w tym zakresie oparł na materiałach postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia , wyjaśnieniach złożonych przez inwestora i skarżącą oraz wynikach dodatkowych czynności w postaci oględzin nieruchomości skarżącej i inwestora a także dokumentacji dotyczącej kontroli prowadzonych na jego nieruchomości oraz nieruchomości skarżącej przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w R. Delegatura w P., dotyczących między innymi pomiarów natężenia hałasu.

Sąd podziela pogląd organu, iż skarżącej nie przysługiwał w postępowaniu zakończonym wspomnianym pozwoleniem przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa.

Stroną w rozumieniu tego przepisu jest ten, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy to postępowanie, jak również ten kto domaga się czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek . Przepis ten określa podmioty , które posiadają legitymację procesową w postępowaniu, tj. uprawnienie do wzięcia w nim udziału. Interes prawny wyprowadza się tylko z przepisów prawa materialnego. O interesie prawnym mówić zatem można, jeśli istnieje norma prawa materialnego, z której dla danego podmiotu wypływa prawo lub obowiązek. Od interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny , kiedy to dany podmiot zainteresowany jest rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i konsekwencji uprawniał go do uczestniczenia w postępowaniu. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego nie decyduje sama wola, czy też subiektywne przekonanie podmiotu a okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu, jako interes prawny , który musi mieć przy tym charakter konkretny i osobisty.

O ile interes prawny uprawnia dany podmiot do żądania wywodzącego się zeń postępowania, bądź uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym innej osoby o tyle interes faktyczny może być realizowany tylko poprzez instytucję skarg i wniosków regulowaną przepisami działu VIII kpa.

Przenosząc te rozważania na realia sprawy stwierdzić wypadnie, że aby przyjąć, iż skarżąca posiadała przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowanym pozwoleniem na budowę musiałaby wskazać na przepis prawa materialnego przyznający jej uprawnienie , które zostało pozwoleniem tym naruszone. Wobec faktu , iż pozwolenie to pochodzi z dnia z dnia 7 października 1996r. w grę mogłyby wchodzić przepisy pochodzące z tej daty. Skarżąca przepisów takich nie wskazała a swój przymiot strony w postępowaniu zakończonym spornym pozwoleniem wywodzi z faktu, że przysługiwał jej w tej dacie tytuł prawny do działki nr ewid. [...] położonej w P. Naruszenia uprawnień jako właściciela tej działki upatruje natomiast w fakcie, że inwestycja objęta pozwoleniem ma emitować kurz i plewy, jak również nadmierny hałas a także dodatkowe zanieczyszczenia związane z dokonaną w roku 2000 zmianą paliwa wykorzystywanego w suszarni. Podług skarżącej tego rodzaju inwestycja winna być usytuowana w odległości 100 metrów od jej nieruchomości.

Kwestionowane przez skarżąca pozwolenie oparte jest na przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( Dz.U. nr 89, poz. 414). Interesu prawnego skarżącej uprawniającego ją do uczestnictwa w postępowaniu decyzją tą zakończonym należy zatem poszukiwać w przepisach tej ustawy i wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych. W grę mógłby wchodzić przepis art. 5 ust. 2 pkt 4 tej ustawy stanowiący podówczas, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w procesie budowlanym obejmuje między innymi ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, gleby lub wody.

Ochrona ta dotyczy przed wszystkim , jak podkreślił sąd w wyroku z dnia 13 maja 2003r. sygn. akt II S.A. 377/01, tych którzy posiadają tytuł prawny do nieruchomości sąsiednich a więc graniczących z nieruchomościami, na których posadowiona ma być inwestycja. Może ona dotyczyć także nieruchomości nie znajdujących się w sąsiedztwie bezpośrednim, pod tym wszakże warunkiem, iż charakter inwestycji a w szczególności pochodzące od niej negatywne oddziaływanie rozciąga się także na inne nieruchomości i jest rezultatem naruszenia konkretnych przepisów prawa lub norm technicznych . Osoba bowiem trzecia powołująca się na ochronę swoich interesów powinna wykazać , że ma po temu prawo pod względem podmiotowym i przedmiotowym a więc , że ma tytuł do nieruchomości i że projektowana inwestycja narusza jej interesy prawne wywodzące się z konkretnych przepisów prawa, patrz; wyrok WSA w Warszawie dnia 15.10.2004r. IV S.A. 4/02 LEX nr 164450.

Skarżąca wykazała tytuł prawny do nieruchomości, jednakże nie wskazała przepisów lub norm technicznych , które miałyby zostać złamane kwestionowanym pozwoleniem a materiały dowodowe zebrane przez organ nie pozwalają na przyjęcie, iż doszło do naruszenia przepisów prawa stwarzających dla niej uprawnienia.

Prawidłowa jest zatem ocena organu, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w przedstawionym wyżej znaczeniu, który dawałby jej przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowanym we wznowionym postępowaniu pozwoleniem.

Zasadnie organ podkreśla , że inwestycja , której pozwolenie dotyczy nie została wymieniona w obowiązującym w dacie jego wydawania rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1995r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz ocen oddziaływania na środowisko ( Dz. U.nr 52, poz. 284).

Z dołączonej do wniosku o pozwolenie na budowę "Analizy stanu powietrza atmosferycznego suszarni ziarna " Drzewicz" M 851, opisu technicznego do projektu zagospodarowania i decyzji Wojewody z dnia [...].09 1996r.nr [...] ustalającej dopuszczalna emisję dla projektowanej suszarni wynika, że inwestycja w takim zakresie, w jakim określa ja pozwolenie , choć będzie emitować zanieczyszczenia do powietrza, to mieścić się one będą w normach określonych w decyzji opartej na obowiązującym podówczas rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 12 maja 1990r. w sprawie ochrony powietrza przed zanieczyszczeniem ( Dz. u. nr 15, poz. 92), ustalającym dopuszczalna świetle przepisów o ochronie środowiska stężenia zanieczyszczeń. Dokumenty te wskazują także na występowanie kurzu i pyłu podczas wyładunku ziarna, określając go jednak jako zanieczyszczenie minimalne. Z dokumentacji tej nie wynika , by suszarnia była źródłem uciążliwości w postaci hałasu . Dokumentacja ta oraz dokonane w związku z zaleceniami sądu zawartymi w wyrokach z dnia 28 czerwca 2005r. sygn. akt IISA/Rz 219/04 i 5 grudnia 2005r. sygn. akt II SA/Rz 326/06 oględziny i pomiary działek skarżącej i inwestora , jak również wyniki pomiarów hałasu dokonane przez pracowników organu ochrony środowiska uprawniają konstatację, że w sprawie zakończonej kwestionowanym pozwoleniem ochrona interesów osób trzecich, o której wspomniana art. 5 ustawy Prawo budowlane ograniczała się do wymogów rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie ( Dz.U. z 1995 nr 10, poz. 46), które w §12 ust 4 -9 określają odległości od granicy działki sąsiednie. Z oględzin tych wynika bowiem, że działka skarżącej jest oddzielona od działki inwestorów działką nr [...] o szerokości 15,5 m (średnio), na której nasadzone są drzewa i krzewy , odległość naroża spornej suszarni od jej działki wynosi 31, 25 m., nieruchomość inwestora jest ogrodzona pełnym ogrodzeniem, zaś działka skarżącej ogrodzona jest ogrodzeniem z siatki i fragmentem drewnianym o wysokości 1,35 m i zabudowana domem drewnianym z przebudowaną pełną ścianą murowaną od strony zachodniej, usytuowaną w odległości 0,40m od istniejącego ogrodzenia, w pozostałej części stanowiącej funkcje ogrodniczo- sadowniczą i rekreacyjną. Badania natomiast prowadzone przez pracowników organów ochrony środowiska w roku 2000 a więc w okresie funkcjonowania w obrocie pozwolenia nie wskazują, by doszło na posesji skarżącej do przekroczenia norm dopuszczalnego natężenia hałasu wynoszącego podług rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ochrony przed hałasem i wibracjami ( Dz. U. nr 24 , poz.90) , określonych dla terenów zabudowy mieszkaniowej na 55 dBa (w godz. od 6-22). Brak tez dowodów i zarzutu takiego skarżąca nie podnosi, by organy te wydawały jakiekolwiek nakazy w związku z hałasem lub zanieczyszczeniami , jaki wytwarza sporna suszarnia. Oznacza to, że stronami postępowania w sprawie kwestionowanego pozwolenia winni być inwestorzy , osoby , które posiadały tytuły prawne do działek sąsiednich a także osoba , której zgoda na wejście na należącą do niej nieruchomość była niezbędna dla realizacji inwestycji. Tym podmiotem była wskazana w skardze Z. G. , która wyraziła zgodę na przejście przez jej działkę przyłącza linii niskiego napięcia.

Skarżąca do tego kręgu nie należała, stąd organ zasadnie uznał ją za nie posiadająca przymiotu strony w postępowaniu o wydanie pozwolenie na budowę wiaty przeznaczonej dla potrzeb suszarni i w konsekwencji wobec nie wystąpienia podstawy wznowienia przewidzianej w art. 145 §1 pkt 4 kpa odmówił uchylenia tegoż pozwolenia.

Rozstrzygnięcie to nie narusza poglądów prawnych wyrażonych wyroku z dnia 13 maja 2003r., bowiem wbrew twierdzeniom skarżącej sąd nie przesądził w nim , że posiada ona taki przymiot a jedynie wyraził pogląd , że przymiot ów wobec podnoszonych przez nią zarzutów dotyczących narażenia na hałas i zanieczyszczenia winien być zbadany w postępowaniu po jego wznowieniu. Uzasadniony jest natomiast zarzut skarżącej w kwestii nie powiadomienia jej o możliwości wypowiedzenia, się co zebranych w sprawie dowodów i materiałów przed zakończeniem postępowania, co stanowi naruszenie art. 10 §1 kpa . To jednak naruszenie przepisów postępowania, wobec czynnego jej udziału w oględzinach i innych czynnościach organu, sąd uznał za nie mogące mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Decyzja zaskarżona może natomiast budzić zastrzeżenia z uwagi na jej rozstrzygnięcie, jako że w części orzekającej o istocie sprawy jest ono identyczne jak rozstrzygniecie decyzji I instancji ( odmowa uchylenia pozwolenia ), różne są jedynie podstawy prawne i uzasadnienie decyzji I i II instancji. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd , że o uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy przesądzić może wadliwość jej rozstrzygnięcia a nie wadliwie powołana podstawa prawna oraz niewłaściwe uzasadnienie patrz: wyrok z dnia 28 września 1987 IV SA 220/87 ONSA 1987/2/67 . W ocenie sądu nie może to jednak skutkować uwzględnieniem skargi , bowiem gdyby nawet przyjąć, że zaskarżone rozstrzygnięcie z tej przyczyny narusza art. 138 §1 pkt 1 i 2 kpa, to naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, w tym znaczeniu, że kasacja zaskarżonej decyzji nie mogłaby z przytoczonych wyżej względów (brak przymiotu strony) doprowadzić do wydania w ponownym postępowaniu decyzji uchylającej kwestionowane przez skarżącą pozwolenie i orzekającej co do istoty (art. 151 §1 pkt 2 kpa) a nawet stwierdzającej , że wydano je z naruszeniem prawa skarżącej do udziału w postępowaniu o jego wydanie w charakterze strony ( art. 151 §2 kpa).

Sąd nie oceniał zarzutów skarżącej, co do istnienia innego pozwolenia na budowę, bowiem w tej kwestii wypowiedział się w wyroku z dnia 13 maja 2003r. a nadto kwestia ta nie była przedmiotem sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją.

Poza jego kognicją pozostają też inne zarzuty skargi dotyczące niewłaściwego traktowania skarżącej przez wskazane w skardze organy.

Mając powyższe na względzie, sąd w oparciu o przepis art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.