Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 247/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par. 1 pkt 1, art. 239
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L z 19.10.1992 r.), Dyrektor Izby Celnej, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...], zmieniające nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym SAD nr [...] z dnia [...].

W uzasadnieniu organ przedstawił wynikający z akt sprawy stan faktyczny. W dniu [...] listopada 2004 r. w Oddziale Celnym zgłoszono do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu według dokumentu SAD nr [...], samochód osobowy marki Volvo, rok produkcji 1998, nr nadwozia [...], sprowadzony ze Szwajcarii. Do zgłoszenia celnego załączono m.i. fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. na kwotę 1.000,00 CHF. Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny jako odpowiadające wymaganiom formalnym.

Z uwagi na wątpliwości związane z wartością podaną na fakturze, organ I instancji za pośrednictwem organu odowławczego przesłał kserokopię wskazanej faktury do weryfikacji przez władze celne w Szwajcarii. Z nadesłanych dokumentów wynikało ze przedmiotowy samochód został sprzedany skarżącemu przez firmą "[...]" za cenę 3.200,00 CHF. Szwajcarskie władze celne wskazały, iż w przedmiotowej sprawie wystawione zostały 3 faktury ( fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. na kwotę 1.000,00 CHF ( a konto), która została załączona do zgłoszenia celnego; fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. na kwotę [...] CHF (dopłata); fakturę nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r. na kwotę 3.200,00 CHF (kwota całkowita). Wystawiono także deklarację wywozową na której wykazano całą kwotę sprzedaży przedmiotowego samochodu, tj. 3.200,00 CHF.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie określenia prawidłowej wartości celnej towaru. Dnia [...] stycznia 2007 r. wydano postanowienie nr [...], którym zmieniono zapisy w polach 22 "waluta i ogólna wartość fraktury, 42 "wartość pozycji", 46 "wartość statystyczna" w zgłoszeniu celnym zawartym w dokumencie SAD nr [...] z dnia [...] listopada 2004 r.

W dniu [...] stycznia 2007 r. P. B. złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie postanowienie i umorzenie postępowania. Skarżący wyjaśnił, iż otrzymał i podpisał jedynie fakturę na kwotę 1.000,00 CHF, która została załączona do zgłoszenia celnego. W zażaleniu zarzucił on postanowieniu rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia.

Dyrektor Izby Celnej mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny wskazał iż zgodnie z art. 67 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, datą którą należy uwzględnić przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłoszono towary jest data przyjęcia zgłoszenia przez organ celny. W przedmiotowej sprawie towar zgłoszono do obrotu w dniu 20 października 2004 r. wobec czego zastosowanie mają przepisy prawa wspólnotowego.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wartość celna towarów określona jest dla celów stosowania Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, jak również środków pozataryfowych, określonych odrębnymi przepisami wspólnotowymi i mających zastosowanie w obrocie towarowym (art. 28 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Zgodnie z Porozumieniem o stosowaniu artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu GATT wartość celna jest ustalana zasadniczo na bazie wartości transakcyjnej,

Stosownie do treści art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, jeżeli zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana o ile jest to konieczne na podstawi art. 32 i 33.

Organ odwoławczy wskazuje, że w świetle wskazanego przepisu wiarygodność faktury obejmuje nie tylko jej autentyczność ale także wiarygodność podanej w tym dokumencie ceny transakcyjnej. Dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji gdy podana na nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości, to znaczy gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla ona rzeczywistej wartości towaru lub też jej wysokość budzi poważne wątpliwości. Przyjmuje się, iż wartość transakcyjna towaru powinna odzwierciedlać rzeczywistą jego cenę.

Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt a) Wspólnotowego Kodeksu Celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita płatność dokonana lub mająca zostać uiszczona przez kupującego, dla lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmujące wszystkie płatności dokonane lub mające być uiszczone, jako warunek sprzedaży przywożonych towarów, przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej. Płatność niekoniecznie musi zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego, może być dokonana za pomocą akredytywy lub zbywalnych instrumentów płatniczych, może zostać dokonana bezpośrednio lub pośrednio.

Organ odwoławczy wskazuje, iż zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 Prawo celne, organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego.

W przedmiotowej sprawie dokumentem urzędowym (zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej) jest pismo administracji celnej Szwajcarii Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. Federalna Administracja Celna jest organem właściwym do sporządzenia takich dokumentów i dokumenty te dotyczą zakresu działania tego urzędu.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej podnosi, iż dokumentem urzędowym jest dokument sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub inne jednostki, jeśli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Ordynacja podatkowa nie ogranicza pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. W rozumieniu art. 194 ordynacji, dokumentem urzędowym będzie dokument sporządzony przez organ władzy publicznej innego państwa i honorowany przez polskie władze na podstawie odrębnych przepisów.

Dokument urzędowy stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: - dokument sporządzony został w formie określonej przepisami prawa, dokument sporządzony został przez organ władzy publicznej lub inna jednostkę, która na podstawie odrębnych przepisów uprawniona jest do jego wydawania. Przepis art. 194 Ordynacji podatkowej wprowadza domniemanie prawdziwości oraz domniemanie zgodności z prawdą. Domniemanie zgodności z prawdą oznacza, że to co wynika z treści dokumentu urzędowego jest zgodne z prawdą. Dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie dokonywanej przez organ celny. Za udowodnione przyjąć należy to co wynika wprost z dokumentu.

Organ administracji przeprowadzając postępowanie wyjaśniające musi przyjąć za udowodnione to co stwierdzono w treści dokumentu. Nawet jeżeli dokument jest fałszywy a nie przeprowadzono przeciwdowodu, dokumentowi i tak służy domniemanie prawdziwości. Jeżeli przeciwdowód nie został przeprowadzony organ administracji publicznej musi uznać to co znajduje się w treści takiego dokumentu. Na podstawie takiego dowodu organ ustala stan faktyczny.

Z nadesłanych przez zagraniczne służby celne dokumentów wynikało, że przedmiotowy samochód marki Volvo został sprzedany stronie za cenę 3.200,00 CHF, przy czym wystawiono 3 wskazane powyżej faktury.

W rozpatrywanej sprawie strona zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu nie zadeklarowała pełnej wartości sprowadzonego pojazdu. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że rzeczywistą wartością towaru jest kwota 3.200,00 CHDF, która została wykazana na dokumencie nadesłanym przez zagraniczne służby celne i ta kwota powinna być przyjęta jako wartość celna importowanego towaru.

II

Na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...], P. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc o uchylenie wskazanego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu rażącą obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, wyrażającą się w:

- dowolnym i nie mającym poparcia w materiale dowodowym uznaniu że wartość transakcyjna towaru objętego zgłoszeniem celnym wynosi 3.200,00 CHF podczas gdy z podpisanej przez podatnika faktury wynika, że była to kwota 1.000,00CHF,

- zaniechaniu podjęcia niezbędnych czynności zamierzających do zweryfikowania, czy wszystkie dokumenty wystawione przez szwajcarską firmę "[...]" zostały wydane w związku z umową sprzedaży samochodu marki Volvo, w sytuacji gdy podatnik otrzymał i podpisał wyłącznie jedną fakturę opiewającą na kwotę 1.000,00 CHF zgodną z ustaloną przez strony ceną sprzedaży pojazdu;

- przyjęciu że faktura wystawiona na kwotę 1.00,00 CHF stanowiła jedynie "rachunek częściowy" w sytuacji gdy obejmowała ona całkowitą kwotę sprzedaży samochodu uzgodnioną przez strony umowy.

Skarżący wskazuje iż z dokumentu nadesłanego przez Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2007 r. wynika, że nie była rozpatrywana jego sprawa tylko G. S. Skarżący wskazuje także iż w piśmie wskazywane są różne wartości rachunków, które nie zgadzają się z wartościami podanymi we wcześniejszych pismach przesyłanych do skarżącego. Strona skarżąca zwraca również uwagę na fakt iż po przetłumaczeniu faktury zakupu samochodu nie ma na niej stwierdzenia "rachunek częściowy" tylko rachunek wobec czego bezpodstawne jest twierdzenie iż jest to rachunek częściowy.

III

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddaleni skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

IV

Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póź.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwości między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z § 2 powołanego wyżej przepisu sądy administracyjne sprawują kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżanych aktów, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania czy organ administracji publicznej w toku postępowania nie naruszył przepisów prawa.

Przedmiotem badania w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2007 r. zmieniające nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym SAD nr [...].

Istotą sporu w przedmiotowej sprawie było ustalenie wartości celnej samochodu osobowego marki Volvo, rok produkcji 1998, numer nadwozia [...], z uwagi na rozbieżność pomiędzy wartością samochodu zgłoszoną przez skarżącego a wartością wynikającą z dokumentów przesłanych przez szwajcarskie władze celne.

V

Materialno-prawną podstawą rozstrzygnięcia stanowi art. 29 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustalającego Wspólnotowy Kodeks Celne, zwany w dalsze części WKC. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary (...). Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonana przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedającego.

Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 78 WKC organy celne po dokonaniu zwolnienia towarów mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

W związku z wątpliwościami jakie organ I instancji powziął co do rzetelności wartości celnej wskazanego samochodu, przeprowadzono kontrolę dokumentów oraz danych dotyczących pojazdu. W trakcie kontroli polski organ celny zwrócił się do władz celnych w Szwajcarii o zbadanie autentyczności podanych wartości na rachunku.

Z dokumentów przedstawionych przez szwajcarskie władze celne wynika, iż firma "[...]" przy sprzedaży samochodu wystawia trzy faktury: - jedną przy wpłacie zaliczki, która w przedmiotowej sprawi wynosiła 1.000,00 CHF, drugą przy wpłacie pozostałej części celny oraz trzecią, która obejmuje całą kwotę. Z przeprowadzonej weryfikacji wynikało, iż samochód marki Volvo o wskazanym powyżej numerze, został sprzedany skarżącemu za cenę 3.200,00 CHF przez firmę "[...]", z pisma wynika także iż wystawiono 3 faktury. Szwajcarskie władze celne wskazały także iż firma "[...]" wystawiła deklarację wywozową na której wskazano całą kwotę sprzedaży przedmiotowego samochodu (3.200,00 CHF).

Na podstawie wskazanych dokumentów właściwie zostało ustalone, iż wartość celna towaru jest odmienne od wartości jaka została przyjęta w dacie zgłoszenia celnego.

Sąd podziela stanowisko organów celnych, że pismo administracji celnej Szwajcarii z dnia [...] kwietnia 2006 r. jest dokumentem urzędowym.

Zgodnie z treścią art. 194 Ordynacji podatkowej dokument urzędowy to dokument sporządzony w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej lub innej jednostki, jeśli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Ordynacja nie ogranicza pojęcia dokumentów urzędowych do dokumentów krajowych. Dokumentem urzędowym jest także dokument sporządzony przez organy władzy publicznej innego państwa i honorowany przez władze RP na podstawie odrębnych przepisów.

Dokumenty urzędowe mają zwiększoną moc dowodową i stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Z dokumentem związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organy celne, które są związane dokumentem urzędowym, zobowiązane są uznać za udowodnione to co wynika z jego treści. Organ który prowadzi postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu.

Skoro pismo szwajcarskich władz celnych uznane zostało za dokument urzędowy to stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo zaświadczone, dopóki nie zostanie udowodnione, że dokument ten nie jest prawdziwy albo gdy oświadczenia organu jest niezgodne z prawdą. W przedmiotowej sprawie nie zostało udowodnione, że dokument jest nieprawdziwy, czy też że informacje w nim zawarte są niezgodne z prawdą. Wobec czego polskie organy celne nie miały podstaw do zakwestionowania prawdziwości dokumentu.

Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 ustawy Prawo celne- organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. W przedmiotowej sprawie polskie organy celne, przyjęły dokumenty sporządzone przez szwajcarskie władze celne za dowód w sprawie i na jego podstawie, właściwie ustaliły stan faktyczny sprawy.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego w sprawie organy celne słusznie ustaliły iż wartość transakcyjna wwożonego towaru stanowiła 3.200,00 CHF. Przedstawiona przez stronę skarżącą wyjaśnienia, iż otrzymała tylko jedna fakturę na kwotę 1.000,00 CHF nie można uznać za przekonującą w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Jak wskazano powyżej organy celne są związane treścią dokumentu sporządzonego przez organ władzy publicznej innego państwa i nie mogą swobodnie oceniać lub kwestionować treści dokumentu.

Reasumują należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązującego prawa. Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego właściwie ustalił stan faktyczny sprawy.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.) orzeczono jak w sentencji.