Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1155/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b
journal: Dz.U. 2009 nr 116 poz 975
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o rolnictwie ekologicznym oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy z 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975, ze zm., dalej "ustawa o rolnictwie ekologicznym") oraz art. 1 ust. 2 lit. a, art. 2 lit. k i art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz. Urz. UE L 189 z 20.07.2007, str. 1, ze zm., dalej "rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w L. z [...] listopada 2014 r. nr [...] wymierzającej B. K., prowadzącemu działalność pod nazwą P.P.H. "K." (dalej "strona" lub "skarżący") karę pieniężną w wysokości 1.500 zł za wprowadzenie do obrotu dziewięciu partii przetworów mleczarskich oznakowanych jako produkt rolnictwa ekologicznego.

Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach [...] sierpnia 2014 r., [...] sierpnia 2014 r. i [...] września 2014 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadzili kontrolę u strony. Kontrolą objęto prawidłowość znakowania przetworów mlecznych (produktów konwencjonalnych) w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących rolnictwa ekologicznego.

W celu sprawdzenia prawidłowości znakowania produktów konwencjonalnych w dniu [...] sierpnia 2014 r. pobrano 9 próbek przetworów mleczarskich (Protokół z pobrania próbek w celu sprawdzenia oznakowania nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.), tj: Serek wędzony, Serek czosnkowy, Ser twarogowy pełnotłusty, Masło ekstra o zawartości tłuszczu 82%, Jogurt naturalny 2%, Twaróg chudy, Śmietanka 35%, Kefir naturalny, Maślanka naturalna.

W toku kontroli ustalono, że strona jest producentem ekologicznym w rozumieniu ustawy o rolnictwie ekologicznym w zakresie produkcji roślinnej. Natomiast nie znajduje się pod kontrolą jednostki certyfikującej w zakresie przetwórstwa artykułów rolno-spożywczych, wobec czego nie posiadała uprawnień do posługiwania się oznakowaniem wskazującym na ekologiczną metodę produkcji na produktach mleczarskich.

Organ I instancji zakwestionował oznakowanie ww. partii produktów, z uwagi na umieszczony na opakowaniach znak firmowy "K.", zawierający wyraźnie wyróżniający się termin "eko". Uznał, że powyższe stanowiło naruszenie art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, zgodnie z którym terminy odnoszące się do ekologicznej metody produkcji wymienione w załączniku lub ich wersje skrócone, jak np. "eko" (stanowiący skróconą wersje terminu: "ekologiczny"), używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie wyłącznie produktu, który spełnia wymogi określonych na mocy tego rozporządzenia lub zgodnie z tym rozporządzeniem. Ponadto stwierdził, że zastosowanie terminu "eko" w oznakowaniu produktu, mogło sugerować nabywcy, że produkty lub ich składniki spełniają wymogi rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, co było niezgodne ze stanem faktycznym.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami Organ I instancji w dniu [...] października 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia stronie kary pieniężnej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit b ustawy o rolnictwie ekologicznym.

Strona pismem z dnia [...] października 2014 r. złożyła dodatkowe wyjaśnienia w sprawie, które zostały włączone do akt.

[...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w dniu [...] listopada 2014 r. wydał decyzję wymierzającą stronie karę pieniężną w wysokości 1.500 zł, za wprowadzenie do obrotu dziewięciu partii przetworów mleczarskich, które zostały oznakowane jako produkty rolnictwa ekologicznego z naruszeniem art. 23 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007.

Strona pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Strona nie zgodziła się z zarzutem organu I instancji, dotyczącym naruszenia przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, z uwagi na fakt, że ww. rozporządzenie obowiązuje od 28 czerwca 2007 r. natomiast zgłoszenie znaku firmowego "K." do urzędu patentowego zostało dokonane dnia [...] listopada 2005 r.

Rozpatrując przedmiotowe odwołanie Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zdecydował utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że stosowanie w oznakowaniu nieekologicznego produktu rolnego przeznaczonego do spożycia, w tym na dokumentach handlowych, które odnoszą się do niego, terminów sugerujących konsumentowi ekologiczną metodę produkcji stanowi naruszenie art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007. Strona znakując swoje produkty w sposób, który może sugerować nabywcy ekologiczne pochodzenie produktów, naruszyła przepisy dotyczące rolnictwa ekologicznego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wskazał, że od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej do końca 2008 r. obowiązywało Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2092/91 z dnia 24 czerwca 1991 r. w sprawie produkcji ekologicznej produktów rolnych oraz znakowania produktów rolnych i środków spożywczych (Dz. Urz. L 198, 22.7.1991, s. 1). Zgodnie z art. 5 ust. 3a ww. rozporządzenia wprowadzono okres przejściowy, zakończony z dniem 1 lipca 2006 r., w którym możliwe było stosowanie w znakach towarowych terminów zarezerwowanych dla produktów rolnictwa ekologicznego, jeśli znakowi towarowemu towarzyszyło jasne, widoczne i łatwe do odczytania oznakowanie informujące, iż produkty nie były wytworzone zgodnie z metodą produkcji ekologicznej. Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) 2092/91 obowiązujące od 1 stycznia 2009 r. nie zezwala na umieszczanie w oznakowaniu produktów konwencjonalnych terminów i ich wersji skróconych odnoszących się do ekologicznej metody produkcji. Oznacza to, że zarzut strony jest całkowicie bezzasadny, ponieważ w momencie zgłoszenia przez stronę znaku firmowego "K." do urzędu patentowego, obowiązywały przepisy prawa, które zabraniały stosowania terminów nawiązujących do ekologicznej metody produkcji w oznakowaniu produktów konwencjonalnych.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych zauważył, że organ I instancji określając stopień szkodliwości czynu strony jako znaczny wziął pod uwagę dotychczasową działalność strony oraz fakt, że podlegała ona kontroli upoważnionej w rolnictwie ekologicznym jednostki certyfikującej w zakresie produkcji rolnej i powinna posiadać minimum znajomości przepisów prawa odnoszących się do produktów ekologicznych. Dokonując oceny stopnia zawinienia strony uznał jej działanie za nieumyślne, określając jednocześnie stopień zawinienia jako średni. Działanie strony z uwagi na ilość oraz wartość zakwestionowanego produktu, charakteryzowało się znacznym stopniem naruszenia. Organ I instancji ustalił, że wielkości obrotów uzyskanych przez stronę w 2013 r. wyniosła 6 059 789,01 zł i wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 1.500 zł, która stanowiła znikomy % korzyści majątkowej, którą strona mogłaby uzyskać za wprowadzone do obrotu zakwestionowanych partii przedmiotowych produktów o łącznej wartości 17 616,01 zł. Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, powołując się na art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, uznał argumentację organu I instancji za właściwą.

Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z [...] lutego 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 6 kpa poprzez niezastosowanie, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa;

b) art. 8 kpa poprzez niezastosowanie, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

c) art. 77 § 1 kpa poprzez niewyczerpujące, wybiórcze i tendencyjne rozpatrzenie materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie;

d) art. 80 kpa poprzez niezastosowanie, że organ prowadzący postępowanie ocenia zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób swobodny, a nie dowolny;

- naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) tj. art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący wprowadza do obrotu produkty, które zostały oznakowane jako produkty rolnictwa ekologicznego z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 a w konsekwencji wymierzenie stronie kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł, podczas gdy znakowanie towarów przez Skarżącego nie jest objęte dyspozycją art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007, jako że oceniany całościowo znak towarowy słowno - graficzny nie sugeruje, że produkt, na którym jest umieszczany czy też jego składniki zostały uzyskane zgodnie z przepisami rozporządzenia a ponadto w żaden sposób wyraźnie nie łączy się z produkcją ekologiczną;

b) w razie rozbieżności w interpretacji ww. przepisu i niepodzielenia zarzutu naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie średniego stopnia zawinienia u skarżącego, podczas gdy organy administracji dwukrotnie kontrolowały jakość handlową artykułów mlecznych pochodzących z jego przedsiębiorstwa już po wejściu w życie rozporządzenia, tj. po 1 stycznia 2009 r. i w żadnym razie nie zarzuciły mu naruszenia przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007;

c) art. 23 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 poprzez ich błędne zastosowanie w przedmiotowej sprawie i przyjęcie, że produkty poddane kontroli opatrzone są znakiem towarowym słowno - graficznym "K.", który zdaniem organów zawiera termin sugerujący nabywcy, że produkty te zostały uzyskane zgodnie z przepisami rozporządzenia, choć skarżący używający tegoż znaku nie posiada certyfikatu, o którym mowa w art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 , podczas gdy znak ten w żaden sposób nie sugeruje, że towary, na których jest umieszczany są "bio" czy "eko" w rozumieniu rozporządzenia, nie wprowadza konsumenta w błąd, ani też nie stwarza ryzyka takiego błędu, a ostatecznie wyraźnie nie wiąże się w żaden sposób z produkcją ekologiczną;

d) art. 120 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. 2013 poz. 1410) w zw. z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że znakowanie o jakim mowa w preambule rozporządzenia wyczerpuje się w słowach "K.", podczas gdy już sama warstwa słowna znaku jest szersza, niezależnie od jego warstwy graficznej, która została przez organ zlekceważona w sytuacji gdy tylko ocena stosowanego oznaczenia uwzględniająca oba te kryteria pozwoliłaby organowi ocenić, czy doszło do zakazanego znakowania, o jakim mowa w art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007.

Z uwagi na przywołane powyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawę prawną wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej, za wprowadzenie do obrotu wyrobów oznakowanych w sposób sugerujący ekologiczną metodę produkcji, stanowi art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Zgodnie z tym przepisem, osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która wprowadza do obrotu produkt, który został oznakowany jako produkt rolnictwa ekologicznego, z naruszeniem art. 23-26 rozporządzenia nr 834/2007, podlega karze pieniężnej w wysokości do 200% korzyści majątkowej uzyskanej lub którą mógłby uzyskać za wprowadzone do obrotu produkty, nie niższej jednak niż 500 zł.

Ustawa o rolnictwie ekologicznym zawiera zarówno definicję pojęcia: "produkty" oraz pojęcia: "produkty rolnictwa ekologicznego", które występują w przytoczonym przepisie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b. Z art. 2 pkt 4 tej ustawy wynika, że "produkty" to produkty wymienione w art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, a z art. 2 pkt 6, że "produkty rolnictwa ekologicznego" to produkty uznane za ekologiczne w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 834/2007. Aby ustalić zatem legalność nałożonej na skarżącego kary pieniężnej z tytułu wprowadzenia do obrotu produktu oznakowanego jako produkt rolnictwa ekologicznego, wpierw trzeba dokonać analizy przepisów rozporządzenia nr 834/2007.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 ww. aktu prawa unijnego, do którego wprost odsyła art. 2 pkt 4 ustawy o rolnictwie ekologicznym, produkty wymienione w tym przepisie to produkty pochodzenia rolnego, w tym pochodzące z akwakultury, wprowadzone na rynek lub takie, które mają być wprowadzone na rynek, do których ma zastosowanie rozporządzenia nr 834/2007, a mianowicie: a) żywe lub nieprzetworzone produkty rolne; b) przetworzone produkty rolne przeznaczone do spożycia; c) pasze; d) wegetatywny materiał rozmnożeniowy i nasiona do celów uprawy.

Nie ulega wątpliwości, że wymienione wyżej sporne produkty, którymi są przetwory mleczarskie, mieszczą się w wymienionej kategorii przetworzonych produktów rolnych przeznaczonych do spożycia.

Zgodnie z treścią pkt 20 preambuły do rozporządzenia 834/2007: Żywność przetworzona powinna być oznaczona jako ekologiczna, wyłącznie jeżeli wszystkie lub niemal wszystkie składniki pochodzenia rolnego są ekologiczne. Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007, do celów tego rozporządzenia uznaje się, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych taki produkt, jego składniki lub materiały paszowe opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że produkt ten, jego składniki lub materiały paszowe zostały uzyskane zgodnie z przepisami określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Zwłaszcza terminy wymienione w załączniku, ich pochodne lub wersje skrócone, jak np. "bio" i "eko", używane samodzielnie lub łącznie, mogą być stosowane na terenie Wspólnoty i we wszystkich językach Wspólnoty w znakowaniu i reklamie produktu, który spełnia wymogi określone na mocy niniejszego rozporządzenia lub zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.

Z cytowanego przepisu wynika, że produkt opatrzony jest terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji, jeżeli przy znakowaniu, w materiałach reklamowych lub dokumentach handlowych nie tylko sam produkt, ale i jego składniki opisywane są za pomocą terminów sugerujących nabywcy, że te składniki zostały uzyskane ekologicznymi metodami produkcji. Z powyższego organy administracji wywiodły, iż rozporządzenie nr 834/2007 znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie do przetworów mleczarskich oznaczonych nazwą "K.", z którym to poglądem należy się zgodzić.

W świetle cytowanego art. 23 ust. 1 rozporządzenia nr 834/2007, oznaczenie określonego produktu terminem odnoszącym się do ekologicznej metody produkcji polega zwłaszcza na użyciu terminów wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia (w polskiej wersji językowej chodzi o termin: "ekologiczne"), ich pochodnych lub wersji skróconych, jak np. "bio", czy "eko", używanych samodzielnie lub łącznie. Użycie takiego terminu, bądź też skrótu "bio", czy "eko", m.in. w znakowaniu, jest dopuszczalne jeżeli produkt spełnia wymogi produkcji ekologicznej, określone w rozporządzeniu nr 834/2007. Użycie takiego terminu, bądź też skrótu "bio", czy "eko", m.in. w znakowaniu, jeżeli wprowadzany do obrotu produkt nie spełnia wymogów produkcji ekologicznej, określonych w rozporządzeniu nr 834/2007, stanowi naruszenie art. 23 ust. 2 tego rozporządzenia oraz delikt administracyjny podlegający karze, na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym. Jednakże zgodnie z art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, terminy, o których mowa w ust. 1, nie są stosowane na terenie Wspólnoty i w żadnym z języków Wspólnoty w znakowaniu, reklamie i dokumentach handlowych produktu, który nie spełnia wymogów wymienionych w niniejszym rozporządzeniu, chyba że nie są używane w odniesieniu do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną. Ponadto nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, ani praktyk używanych w znakowaniu lub reklamie mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w niniejszym rozporządzeniu.

Zacytowany przepis art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, przewiduje odstępstwo od ogólnego zakazu stosowane na terenie Wspólnoty, m.in. w znakowaniu, terminów odnoszących się do ekologicznej metody produkcji, w tym skrótów "bio", czy "eko". Chodzi jednak tylko o takie użycie tych terminów, które nie odnosi się do produktów rolnych w żywności lub paszy lub wyraźnie w żaden sposób nie łączą się z produkcją ekologiczną.

W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje ponieważ termin "eko" w nazwie "K." dotyczy produktów będących przetworzonymi produktami rolnymi i zachodzi wyraźnie związek pomiędzy terminem "eko" w nazwie spornych produktów, a produkcją ekologiczną. Nie można w tym przypadku uznać za słuszną argumentacji strony skarżącej, iż człon "eko" jest jedynie elementem nazwy fantazyjnej, zarejestrowanego znaku towarowego "K.", co w odbiorze przeciętnego konsumenta nie łączy się z jakimkolwiek produktem rolnym, w odniesieniu do którego mogłaby być stosowana produkcja ekologiczna.

Zdaniem Sądu użycie komponentu "eko" w nazwie "K.", biorąc pod uwagę charakter produktów stanowiących przetwory mleczarskie, pozwala wyraźnie na ich powiązanie z produkcją ekologiczną. Należy przede wszystkim wskazać, że w świetle definicji pojęcia "znakowania", którym posługuje się rozporządzenie nr 834/2007, zawartej w art. 2 lit. k) tego rozporządzenia, "znakowanie" oznacza wszelkie terminy, słowa, dane szczegółowe, znaki towarowe, nazwy firmowe, ilustracje lub symbole powiązane z wszelkimi opakowaniami i umieszczane na nich, a także na dokumentach, materiałach informacyjnych, etykietach, tabliczkach, pierścieniach lub opaskach towarzyszących produktowi lub odnoszących się do niego. Ponadto z art. 23 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia nr 834/2007 wynika, że nie stosuje się żadnych terminów, w tym terminów stosowanych w znakach towarowych, mogących wprowadzić w błąd konsumenta lub użytkownika poprzez sugerowanie, że produkt lub składniki spełniają wymogi wymienione w niniejszym rozporządzeniu.

W świetle przywołanych norm prawnych, nasuwa się wniosek, iż sama okoliczność, że zakwestionowane w niniejszej sprawie oznaczenie "K.", jest zarejestrowanym przed kilkoma laty znakiem towarowym o fantazyjnym znaczeniu, nie stanowi o uznaniu z góry, że skarżący umieszczając ten znak towarowy na spornych produktach nie naruszył zakazu stosowania na terenie Wspólnoty, m.in. w znakowaniu, terminów odnoszących się do ekologicznej metody produkcji wprowadzających odbiorców w błąd co do metody produkcyjnej. Z przepisów tych wynika, iż do naruszenie omawianego zakazu może dojść również poprzez użycie w zarejestrowanych znakach towarowych, terminów, jak również skrótów "bio" lub "eko", odnoszących się do ekologicznej metody produkcji.

W przedmiotowej sprawie skarżący umieścił na opakowaniach spornych produktów, stanowiącą zarejestrowany znak towarowy, nazwę "K.", zawierającą odnoszący się do ekologicznej metody produkcji, człon "eko". Nazwa ta, umieszczona na opakowaniach spornych produktów, nie zawiera żadnego zastrzeżenia, czy też informacji odnoszącej się do metody produkcji, która pozwoliłaby przyjąć, iż termin "eko" użyty w nazwie nie łączy się ekologiczną metodą produkcji tych produktów. Użycie w tym przypadku należącego do skarżącego znaku towarowego, nie jest w ocenie Sądu okolicznością wyłączającą zakaz, o którym mowa w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007, czyli stosowania m.in. terminu "eko", który odnosi się wprost do produktów nie spełniających wymogów rozporządzenia nr 834/2007, a więc nie będących wytworem produkcji ekologicznej.

Wobec nadrzędności norm prawa unijnego i regulacji krajowych Sąd podziela stanowisko organów, iż zakaz ten dotyczy także przypadków posługiwania się zarejestrowanymi znakami towarowymi, których treść oraz charakter sygnowanych nimi produktów może sugerować ekologiczną metodę ich produkcji, jak to ma miejsce w przypadku badanej sprawy. W sprawie tej nie można także uznać za przekonującą argumentację skarżącego, iż wcześniejsze kontrole organu nie wykazały w tym zakresie nieprawidłowości, w sytuacji gdy skarżący jest producentem ekologicznym w innym obszarze tj. produkcji roślinnej i niewątpliwie znane mu są uwarunkowania prawne z tym faktem związane.

Konkludując, Sąd stwierdza, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały art. 25 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o rolnictwie ekologicznym uznając, że w przedmiotowej sprawie znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 834/2007, a w szczególności jego art. 23 ust. 1.

Odnosząc się także do zarzutów strony skarżącej dotyczących wysokości wymierzonej kary Sąd nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania, gdyż nie przekracza ona określonego ustawowo limitu i sytuuje się w minimalnej, a nie maksymalnej granicy wysokości możliwej do wymierzenia przez organ kary pieniężnej. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący zarzut naruszenia art. 6. art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., powiązał z zarzutami nieustalenia przez organy okoliczności, czy termin "eko" będący członem fantazyjnym nazwy produktów "K.", łączy się z produkcją ekologiczną. W ocenie Sądu, kwestie te zostały wyjaśnione w decyzjach obu instancji, odniósł się również do nich Sąd w treści niniejszego uzasadnienia, co pozwala na stwierdzeni, iż przytoczone zarzuty są niezasadne.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), oddalił skargę.