Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 763/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 8 i art. 51
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nakazania czynności mających na celu doprowadzenia wyremontowanego ogrodzenia działki do stanu zgodnego z prawem 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu E. M. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego E. S. wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7, a także art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.– Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] odmawiającą nakazania T. P. czynności mających na celu doprowadzenie wyremontowanego ogrodzenia, działki położonej we wsi P. G. [...], od strony drogi gminnej do stanu zgodnego z prawem.

U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek E. S. - właściciela działki nr [...], który pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. M. o dokonanie sprawdzenia legalności budowy płotu, przy działce nr [...], od strony drogi gminnej.

W dniu 12 listopada 2009 r. organ I instancji przeprowadził wizję lokalną

w terenie, w trakcie której ustalono, iż posesja nr [...] od strony drogi gminnej jest ogrodzona starym ogrodzeniem z siatki. Na zmurszałej podmurówce widać nalewkę betonową mocującą dolne druty siatki do jeszcze starszego fundamentu. Właścicielem działki nr [...] jest T. P.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w tym wyjaśnień świadków obu stron postępowania złożonych w dniu 4 i 11 grudnia 2009 r. organ ustalił, iż działka o nr [...] od strony drogi gminnej została ogrodzona w 1962 r. drewnianym płotem. W 1976 r. istniało ogrodzenie drewniane na podmurówce betonowej. W 1997 r. ówcześni właściciele przeprowadzili remont ogrodzenia wymieniając sztachety na siatkę zamocowaną do słupków metalowych. Wyremontowane ogrodzenie ma obecnie wygląd estetyczny i jest w dobrym stanie technicznym. Końcowo organ podkreślił, iż wprawdzie remont ogrodzenia od strony drogi wymagał zgłoszenia, ale skoro stan techniczny ogrodzenia jest dobry, nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, mienia i środowiska, to tym samym nie ma potrzeby do ingerencji organów nadzoru budowlanego.

Mając na względzie powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego

w W. M. decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., odmówił nakazania T. P., czynności mających na celu doprowadzenie wyremontowanego ogrodzenia, działki położonej we wsi P. G. [...], od strony drogi gminnej, do stanu zgodnego z prawem.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się E. S., składając odwołanie od decyzji do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż w myśl art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., przed przystąpieniem do budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymagane jest dokonanie wcześniejszego zgłoszenia. Pod pojęciem budowy, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy, należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Stosownie zaś do art. 3 ust. 8 tej samej ustawy, poprzez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego,

a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Jak zostało wykazane w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przedmiotowe ogrodzenie w roku 1997 było remontowane, a nie nowo budowane Zastosowanie w takim przypadku ma procedura art. 51 (przy robotach zakończonych). Na podstawie oceny dokonanej przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. M. obecny stan techniczny ogrodzenia nie budzi zastrzeżeń. Dlatego też brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania, stąd też organ I instancji słusznie uczynił odmawiając nakazania T. P., czynności mających na celu doprowadzenie przedmiotowego ogrodzenia, do stanu zgodnego z prawem.

Ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu i powtórzonych

w jego uzupełnieniu, wyjaśniono że sprawa dotycząca świadomego i przewlekłego prowadzenia przez PINB w Wysokiem Mazowieckiem postępowania administracyjnego była skarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i sam skarżący wycofał skargę.

Natomiast zarzut dotyczący zakresu remontu wykonanego w 1997 roku nie został poparty żadnym materiałem dowodem. W ocenie organu stopień zużycia cokolika betonowego wskazuje jednoznacznie, iż po raz pierwszy wykonany w 1976r. cokolik uległ zużyciu, a następnie w 1997 r. wykonano na nim nadlewkę betonową, mocując w niej siatkę stalową.

Nie godząc się z powyższą decyzją E. S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie

w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Skarżący zarzucił podjętym rozstrzygnięciom naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, w szczególności: a) art. 7, 77 § 1, 8 kpa poprzez zlekceważenie dyrektyw zawartych w tych przepisach, uchylanie się od zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w tym zupełnego pominięcia oświadczeń wnioskodawcy i świadka M. S., dokonanie badania dotychczas zebranych dowodów sprzecznie z zasadą swobodnej oceny dowodów, b) art. 12 kpa poprzez przewlekłość i unikanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wbrew zasadom szybkości i prostoty,c) art. 8 i 11 kpa poprzez uchylanie się organu odwoławczego od odniesienia się do zarzutów odwołania;

2) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez ich bezpodstawne i nieuprawnione zastosowanie w sytuacji, kiedy prawidłowo ustalony stan faktyczny podlegałby pod normę art. 48 prawa budowlanego, b) art. 3 pkt 6 w/w ustawy przez zupełne nieuprawnione przyjęcie, iż w 1997 r. przedmiotowe ogrodzenie było remontowane a nie nowo budowane.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia 4 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U Nr 89, poz. 414 ze zm.- w brzmieniu aktualnym na przełom maja i lipca 1997 r.), budowa ogrodzenia nie wymagała pozwolenia na budowę. Wyjątkiem były ogrodzenia przylegające do dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych. Wykładnia tego przepisu prowadzi do stwierdzenia, że pozwolenia na budowę wymagają ogrodzenia, które przylegają między innymi do dróg publicznych. Bezsporne

w sprawie jest, iż ogrodzenie przylega do drogi publicznej. Kwestią wymagającą osądu jest zatem ustalenie, czy organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny

a w konsekwencji i prawny sprawy, tj. czy dokonał właściwej kwalifikacji prac przeprowadzonych przez inwestora w celu odgrodzenia się od drogi publicznej.

W ocenie pełnomocnika skarżącego za nietrafny uznać należy pogląd organów obu instancji, jakoby T. P. dokonał jedynie remontu istniejącego ogrodzenia. Zauważyć bowiem należy, iż rzekomy "remont" polegał na wymianie elementów konstrukcyjnych, to jest usunięciu sztachet drewnianych i w to miejsce posadowieniu słupków metalowych z naciągniętą na nie siatką powlekaną. Nowy płot został posadowiony na fundamencie, którego wcześniej nie było. Okoliczność ta nie została przez organy dostatecznie zbadana. Tymczasem ocena charakteru prac,

w tym niespornej okoliczności, iż dokonywano również prac fundamentowych (na pewno powstała nalewka betonowa) jednoznacznie wskazuje na budowę płotu a nie jego remont. Tego rodzaju prace nie polegały na odtworzeniu stanu pierwotnego, lecz wykonaniu nowego ogrodzenia, z innych niż poprzednio elementów. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 3 pkt. 8 cytowanej ustawy przez "remont" należy rozumieć "...wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego...". Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 stycznia 1999 r. teza druga I SA 69/97, Lex 46680. Organy obu instancji uznając, iż nie miała miejsca budowa, lecz remont ogrodzenia, dokonując błędnej interpretacji prawa materialnego, zupełnie zmarginalizowały także instytucję zgłoszenia, które jest wymagane przy dokonywaniu prac remontowych. W swoich rozważaniach kompletnie pominęły kwestię sankcji związanych z jego brakiem. Reasumując, prace wykonane przy budowie ogrodzenia miały charakter samowoli budowlanej, co w świetle art. 48 cytowanej ustawy obligowało organ do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę.

Końcowo podniesiono, iż zaskarżona decyzja nie precyzuje podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sposób dostatecznie przejrzysty. Na przestrzeni 1994-1997 r., tj. od daty wejścia w życie prawa budowlanego do daty inwestycji prawo budowlane było wielokrotnie nowelizowane. Wskazanie przez organ jako podstawy prawnej jedynie daty publikacji przepisu prawa bez określenia konkretnych, obowiązujących na datę wydawania decyzji zmian z przytoczeniem miejsca ich publikacji, narusza prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi Sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.).

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd uznał, że skarga i zawarte

w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiotem dokonywanej kontroli sądowej jest decyzja organów nadzoru budowlanego o odmowie nakazania czynności mających na celu doprowadzenia wyremontowanego ogrodzenia działki od strony drogi gminnej, do stanu zgodnego

z prawem.

Istota sprawy sprowadzała się jednak przede wszystkim do rozstrzygnięcia kwestii właściwej kwalifikacji prac wykonanych w okresie od maja do lipca 1997 r. przez T. P. przy ogrodzeniu działki nr [...] od drogi gminnej

i w konsekwencji prawidłowości zastosowanego trybu legalizacji stwierdzonej samowoli budowlanej. Na tle rozpatrywanej sprawy powstał bowiem spór co do powyższego zagadnienia.

Według stanowiska skarżącego – wykonane w konkretnym przypadku roboty budowlane przy ogrodzeniu mają charakter budowy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w maju i lipcu 1997 r. i dlatego w stosunku do ich legalizacji mają zastosowania przepisy art. 48 w/w ustawy. Według zaś organu nadzoru budowlanego przedmiotowe roboty należy traktować jako remont ogrodzenia, stąd właściwą procedurą legalizacji tych robót jest art. 51 (przy robotach zakończonych).

Odnosząc się do powyższego przede wszystkim za nie trafną uznać należy konkluzję pełnomocnika skarżącego, co do konieczności zastosowania w sprawie niniejszej przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. Nawet bowiem przy przyjęciu (jak chce tego skarżący), iż sporne ogrodzenie zostało wzniesione bez pozwolenia na budowę, to pod rządami prawa budowlanego z 1994r., ocena skutków samowoli nastąpić by musiała w oparciu o przepis art. 51 prawa budowlanego, a nie art. 48, czy 49"b" tego prawa. Przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. sankcjonuje wybudowanie obiektu budowlanego, bądź jego części bez pozwolenia na budowę, a przepis art. 49 "b" wybudowanie obiektu budowlanego, bądź jego części bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo sprzeciwu organu architektoniczno - budowlanego. Natomiast do oceny legalności wzniesienia ogrodzenia działki już zabudowanej, a taką jawi się działka o numerze geodezyjnym [...] - należałoby stosować przepisy art. 50 i 51 prawa budowlanego. Procedura przewidziana art. 50 i 51 prawa budowlanego ma bowiem zastosowanie do każdego innego przypadku robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, niż określonego art. 48 ust. 1 lub 49 "b" ust. 1, a więc znajdzie zastosowanie do oceny legalności wykonania urządzeń budowlanych. Ogrodzenie działki już zabudowanej jest zaś urządzeniem budowlanym zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego (vide: wyrok NSA z 9.07.1999 r. sygn. IVSA 1129/97, Lex nr 47827).

W tym miejscu wspomnieć również należy, iż ingerencja organów nadzoru budowlanego może nastąpić jedynie, co do określonej grupy ogrodzeń. Pod rządami ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. w okresie od wejścia w życie tego prawa, tj. od 1 stycznia 1995 r. do 23 grudnia 1997 r. wzniesienie ogrodzenia od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych wymagało pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 7). W świetle treści art. 30 ust. 1 odczytywanego w powiązaniu z art. 29 ust. 2 pkt 1 zgłoszeniu podlegało również wykonanie robót remontowych takiego ogrodzenia. Od dnia 24 grudnia 1997 r. żadne ogrodzenia nie wymagają już uzyskania pozwolenia na ich budowę. Z mocy nowelizacji ustawy Prawo budowlane ustawą z 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 1997 r. Nr 111, poz. 726), która weszła w życie 24 grudnia 1997 r., budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,2 metra, wymaga uprzedniego zgłoszenia robót organowi architektoniczno-budowlanemu. Powyższe wynika z treści art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności podzielić należy pogląd organów nadzoru budowlanego, co do faktu, iż

w niniejszej sprawie mamy do czynienia z remontem istniejącego ogrodzenia działki już zabudowanej, od strony drogi gminnej. Powyższe stanowisko, wbrew twierdzeniom skarżącego, znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie, w szczególności w protokole przeprowadzonych w dniu 12 listopada 2009 r. oględzin w terenie oraz dołączonego do niego wydruku zdjęć i szkicu sytuacyjnego a także wyjaśnieniach świadków obu stron postępowania (w tym również M. S.) złożonych w dniu 4 i 11 grudnia 2009 r. Z ustaleń tych jednoznacznie wynika, iż posesja T. P. od strony drogi gminnej była ogrodzona drewnianym płotem już w 1962 r. Ogrodzenie drewniane na podmórówce betonowej istniało w 1976 r. Zaś w 1997 r. ówcześni właściciele wymienili sztachety na siatkę zamocowaną do słupów metalowych. W materiale fotograficznym widoczna jest betonowa nalewka mocująca dolne druty siatki do jeszcze starszego fundamentu ( k. 8-13, 15-17, 19 akt organu I instancji).

Zdaniem Sądu ustalony przez organy nadzoru budowlanego zakres prac wykonanych przy omawianym ogrodzeniu, odpowiada definicji "remontu" zawartej w art. 3 pkt 8 ustawie prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem przez remont należy rozumieć wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiacych bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Remont stanowi zatem odrębną kategorię robót budowlanych. Celem tych robót jest odtworzenie stanu pierwotnego obiektu, przy czym zaakcentować tu należy, iż bez znaczenia jest, czy użyto tych samych wyrobów budowlanych, co w stanie pierwotnym. Pojęcie "budowa" zostało zaś określone w art. 3 pkt 6 ustawy, jako "wykonanie obiektu budowlanego", czyli podejmowanie działań

w celu zrealizowania (powstania, zaistnienia) obiektu budowlanego, który ma być zlokalizowany w określonym miejscu. Zgodnie z powołaną definicją legalną przez budowę rozumie się także "odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Definicja budowy odnosi się zatem do działań (wykonywania czynności faktycznych, prac), których przedmiotem zawsze będzie obiekt budowlany. Różny natomiast może być charakter wykonywanych prac i stan początkowy, od którego rozpoczynają się działania inwestora. Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, iż przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, iż sporne ogrodzenie zostało wyremontowane, a nie jak wywodzi skarżący na nowo budowane.

Bezspornym jest, iż remont w/w ogrodzenia miał miejsce od maja do lipca 1997 r. W tym czasie obowiązujące przepisy prawa, o czym była już mowa wyżej, wymagały zgłoszenia remontu ogrodzenia przylegającego do drogi publicznej.

Mając na względzie powyższe uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo zastosowały procedurę postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 z 2006 r., poz. 1118 ze zm. – zwanej dalej ustawą). Wskazany przepis reguluje tryb i zasady postępowania naprawczego, którego zasadniczym celem pozostaje przywrócenie stanu zgodności z prawem. W zależności od wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego właściwy organ może albo ustosunkować się negatywnie do dalszego prowadzenia robót budowlanych albo podjąć rozstrzygnięcie pozytywne, umożliwiające doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. W tym celu w zależności od rodzaju dokonanego naruszenia przewidziano trzy sposoby przywrócenia tego stanu. Jednym z nich jest sytuacja, w której roboty budowlane wykonane w warunkach, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 - 3 mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem i wówczas właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, określając termin ich wykonania (art. 51 ust. 1 pkt 2). W świetle wskazanego uregulowania wywieść należy, że jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, iż wykonane roboty nie odpowiadają standardom prawa, w tym przepisom techniczno – budowlanym, wówczas na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności i robót, tak, aby doprowadzić je do zgodności ze standardami. Warunkiem ich nałożenia jest zatem stwierdzenie, że wykonane roboty naruszają prawo. Natomiast, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, iż roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, wówczas brak jest podstaw do nakazywania wykonania określonych czynności.

Zdaniem Sądu z tą ostatnia sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Jak wynika bowiem z oceny pracowników organów nadzoru budowlanego, którą Sąd uznaje za miarodajną, obecny stan techniczny ogrodzenia jest dobry i nie budzi zastrzeżeń. W tych uwarunkowaniach brak było zatem postaw do dalszego prowadzenia postępowania i dlatego też słusznie uczyniły organy obu instancji wydając w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 i 51 ust. 7 ustawy, decyzję

o odmowie nakazania inwestorowi czynności mających na celu doprowadzenie wyremontowanego ogrodzenia, działki położonej od strony drogi gminnej do stanu zgodnego z prawem - por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r. II OSK 1012/09, Lex 597095.

W niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 kpa). Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.

O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 w/w ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23% stawki

w kwocie 55,20 zł.