Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 313/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Orange Polska S. A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na przebudowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 19 grudnia 2016 r. Nr [...] Starosta T. odmówił inwestorowi - O. W. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę obejmującego zadanie pn. przebudowa wieży antenowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] T. usytuowanego na działce nr [...] obręb T., jednostka ewidencyjna T..

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu 06 października 2016 r. pełnomocnik inwestora - M. L. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę obejmującego zadanie pn. przebudowa wieży antenowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] T. na działce nr [...] obręb T., jednostka ewidencyjna T..

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdził dokumentację projektową zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, poprzez zbadanie:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi.

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7

W dniu 18.10.2016 r. wezwano inwestora do określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji pod względem rozkładu pól elektroenergetycznych, emitowanych z przedmiotowej stacji oraz masztu znajdującego się w obszarze oddziaływania inwestycji.

W ocenie Starosty podstawową kwestią w przypadku udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej jest ocena, czy zamierzone przedsięwzięcie stanowi, w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięcie, które mieści się w powyższych kategoriach. Od tej bowiem kwalifikacji zależy tryb postępowania, jaki powinien być zastosowany w związku ze złożonym przez inwestora wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę,

W dniu 27.10.2016 r. inwestor załączył analizę środowiskową oraz stwierdził, że roboty budowlane polegające na przebudowie masztu nie podlegają pod ocenę organu w zakresie oddziaływania na środowisko. Analiza środowiskowa umożliwiła organowi określić moc pojedynczych anten sektorowych, która wynosi E = 59 543 W. W związku z powyższym przedsięwzięcie podlega pod § 3 ust 1 pkt 8 ppkt g rozporządzenia, tj. ,,instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, (....) emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowaną izotropową wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna...". W przedmiotowej sytuacji oprócz masztu, przy którym wykonywane będą prace montażowe, na tej samej działce znajduje się drugi z masztów telefonii komórkowej, jednakże inwestor nie określił jego mocy.

Dalej organ podniósł, iż w cytacie rozporządzenia pojawia się także określenie miejsca dostępne dla ludności. Definicja tego terminu wynika z art. 124 ust 2 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska -,,miejsca dostępne dla ludności są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub nie możliwy bez użycia sprzętu technicznego". W tej konkretnej sytuacji obszar wokół masztu telefonii komórkowej jest miejscem ogólnodostępnym dla ludzi, gdyż w całym tym obszarze brak jest miejsc o tzw. ograniczeniach wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lub przepisów szczególnych. Jak wskazuje się w orzecznictwie, miejsca dostępne dla ludności, to również miejsca dostępne potencjalnie, np. w wyniku zrealizowania legalnej zabudowy.

Nadto organ wskazał, iż w odległości ok. 100 m znajduje się inny maszt, który nie został uwzględniony w analizie środowiskowej, a uwzględniony być powinien z uwagi na kumulację pól elektromagnetycznych.

W oparciu o rysunek zawarty w analizie środowiskowej, przedstawiający zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m˛, wyznaczonych wokół anten stacji bazowej organ ustalił obszar oddziaływania obiektu budowlanego. Obszarem tym objęto następujące działki nr : [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb T., jednostka ewidencyjna T. i właścicieli tych nieruchomości określono, jako strony postępowania w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym.

W przedmiocie sprawy organ dokonał także zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta T. (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w T. z dnia 29 sierpnia 2003 r. ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa nr [...] poz. [...] z dnia 3 października 2003 r.). Dla tego terenu plan miejscowy oznaczony jest symbolem TAG. Oznacza to zgodnie ze słownikiem w nim zawartym, że na terenie tym istnieje możliwość zabudowy, związana z działalnością gospodarczą nieuciążliwą, dozwolona jest lokalizacja budynków mieszkalnych, jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego. Zapis ten oznacza, iż na terenie objętym inwestycją powinna pojawić się działalność gospodarcza nieuciążliwa. Jednak słownik zawarty w miejscowym planie nie definiuje znaczenia terminu usługi uciążliwe, lub usługi nieuciążliwe. Zgodnie z obecną linią orzeczniczą (wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1812/09) pod pojęciem działalności nieuciążliwej należy rozumieć każdą inną działalność niż wymienione w odrębnych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Obecnie tymi przepisami jest rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczają m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, (....) emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka ełektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana łub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna..

Zatem w ocenie organu I instancji inwestycja polegająca na przebudowie masztu telefonii komórkowej, która kwalifikuje się do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko nie stanowi działalności nieuciążliwej.

Starosta wskazał, że za celowością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przemawia także rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30.10.2003 r w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Na przedmiotowym obszarze zgodnie z planem miejscowym dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Zgodnie ze wskazanym rozporządzeniem zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego dla tej strefy powinien wynosić 50 Hz. Jest to wartość maksymalna, zgodnie z analizą środowiskową (strona 5, tabela 1) wartość ta jest wielokrotnie przekroczona

W dniu 23.11.2016 r. strony postępowania tj. A. S., W. P., W. P., R. M. i B. K. złożyły sprzeciw, przeciwko zadaniu inwestycyjnemu jak wyżej, wskazując na obawę przed negatywnym oddziaływaniem stacji (maszt o wysokości ok. 40m) na zdrowie ludzi tam mieszkających

W dniu 24.11.2016 r. Starosta T. wystąpił z pismem do inwestora o konkretne wyjaśnienie, czy wystąpiono do Burmistrza [...] i Miasta T. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponieważ inwestor nie przedłożył decyzji, w dniu 2.12.2016 r. Starosta T. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wskazanego przedsięwzięcia.

W odpowiedzi z dnia 9.12.2016 r. pełnomocnik inwestora udzielił odpowiedzi na pismo oraz postanowienie z dnia 2.12.2016 r., stwierdzając iż inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie odniósł się do kwestii, czy wystąpił do Urzędu Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż zdaniem jego "...planowana inwestycja (...) nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi.. "

Starosta wskazał na treść § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z jego brzmieniem, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone.

Jak wyżej wskazano, przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotopowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż wartość wskazana w rozporządzeniu (§ 3 ust. 1 pkt 8). W niniejszej sprawie chodzi o przebudowę masztu oraz zamontowanie dodatkowych anten.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Skoro zatem planowane przedsięwzięcie należy - jak to wcześniej wykazano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to wymagane jest dla tegoż przedsięwzięcia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w takiej zaś sytuacji organ architektoniczno - budowlany ma obowiązek, stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, wynikającymi m.in. z tej decyzji. Inwestor decyzji takiej nie przedłożył wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, wobec czego stosownie do art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem brak takiej decyzji jest brakiem materialnym, podlegającym usunięciu w trybie art. 35 ust. 3 ustawy - prawo budowlane(wyrok NSA z dnia 5.03.2015r., sygn. akt II OSK 352/15).

W ocenie organu decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach mogłaby przesądzić o fakcie, czy przedmiotowe przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem uciążliwym w przypadku uznania przez organ właściwy do wydania takiej decyzji, że brak jest podstaw do jej wydania, przedsięwzięcie mogłoby być uznane za nieuciążliwe, a tym samym zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w zakresie środowiskowych uwarunkowań, Starosta T. nie mógł uznać przedsięwzięcia za nieuciążliwe.

W świetle powyższego Starosta uznał, że inwestor nie dopełnił nałożonego na niego, w wyznaczonym terminie, obowiązku wynikającego z postanowienia z dnia 2.12.2016 r.

W myśl art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia. Inwestor nie wykonał obowiązków, w związku z powyższym, niezgodności uniemożliwiają zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła O. P. S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę lub ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W ocenie odwołującej interpretacja przepisów ww. rozporządzenia w oparciu o które organ I instancji uznał, iż planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest całkowicie błędna. Zgodnie z powołanym przepisem przez organ równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny co oznacza, że przepis nie dopuszcza możliwości sumowania mocy wszystkich anten. Z załączonej do akt sprawy analizy środowiskowej (str. 5 tabela 1) wynika jednoznacznie, że parametry dla każdej z anten nie przekraczają wartości określonych w ww. przepisie. Ponadto odwołująca wskazała, iż teren stacji bazowej jest terenem ogrodzonym, wobec czego nie można przyjąć, że jest to teren powszechnie dostępny dla ludności. A w oparciu o ww. rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bada się miejsca dostępne dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anteny uwzględniając azymut i pochylenie tej osi biorąc pod uwagę dla istniejącego stanu zagospodarowania otoczenia instalacji. Pomiary te zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów wskazano, iż pomiary te wykonuje się do wysokości 2 metrów nad powierzchnią ziemi albo innych powierzchni, na których mogą przebywać ludzie. Z załączonej kwalifikacji wynika, iż pomiary dla planowanego przedsięwzięcia zostały wykonane do wysokości 2,7m nad poziomem dachu. Z pomiarów wynika, iż w odległości 40/150/200m (w zależności od anteny sektorowej) wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten na wysokości 2 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Decyzją Wojewody z dnia 16 lutego 2017 r., Nr [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...].

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wojewoda wskazał, że kwestią sporną w badanej sprawie jest zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w konsekwencji z wymaganiami ochrony środowiska. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.2016.290 j.t.) stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, a szczególności określonymi przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2016.353). A co za tym idzie, czy słusznie organ I instancji zobowiązał inwestora w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane do przedłożenia decyzji Burmistrza [...] i Miasta T. o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak wynika z projektu budowlanego w tym opisu technicznego opracowanego przez osoby do tego uprawnione przedmiotem inwestycji jest przebudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] usytuowanej na działce nr ewid. [...], polegająca na montażu trzech dodatkowych anten sektorowych ADU4517R0V01, trzech dodatkowych modułów RRU systemu LTE800, dodatkowego urządzenia sterującego BBU3910 z panelem DC w stojaku R1 znajdującym się w kontenerze technicznym, poprowadzeniu sześciu dodatkowych kabli optycznych i trzech zasilających pomiędzy w/w urządzeniami oraz montażu dwóch anten RL o średnicy 0,3m. Projektant wskazał, iż (pkt. 1.7 Ochrona Środowiska), iż planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać, stąd nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. W pkt 1.8 zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 20 ust. 1 pkt 1c oraz art. 34 ust. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane projektant określił obszar oddziaływania obiektu wskazując na nr ewid. działek, które zostały przedstawione na rys. nr 2.1.1. określającym zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m˛ wokół zespołu anten projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazano, iż obszary szkodliwego promieniowania występują na wysokościach powyżej 16.5mnpt i są to miejsca niedostępne dla ludności. Do projektu załączono analizę środowiskową opracowaną przez mgr I. P. z października 2016 r. oraz kwalifikację przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko z kwietnia 2016 r.

Wojewoda podniósł, że niniejsza nieruchomość objęta jest ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i leży na terenie oznaczonym symbolem TAG, na którym ustala się zabudowę związaną z działalnością gospodarczą nieuciążliwą oraz dozwolona jest lokalizacja budynków mieszkalnych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego. W § 11 pkt 9 planu wskazano obowiązujące na tym terenie ustalenia. Między innymi wskazano, że dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej z zachowaniem ustaleń obowiązujących dla terenów oznaczonych symbolem MN natomiast wysokość budynków związanych z prowadzoną działalnością usługową lub produkcyjną do 25m. Wojewoda podzielił stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, iż pod pojęciem działalności nieuciążliwej należy rozumieć każdą inną działalność niż wymienione w odrębnych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko czyli ww. rozporządzeniu.

W oparciu o dane w ww. kwalifikacji przedsięwzięcia oraz ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71) - zwanego dalej rozporządzeniem wynika, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych (anteny ASI, ASI, AS2, i AS3 azymut 0°, ASI, ASI, AS2 i AS3 azymut 120°, ASI, ASI, AS4, i AS3 azymut 245° usytuowanych na wysokości 39m oraz anten AS5 azymut 90°, 210°, 330° usytuowanych na wysokości 36m równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) dla pojedynczej anteny sektorowej zawiera się w przedziale od 500 W do 999W, od 2000 do 4999W i od 5000W do 9999W stąd należałoby uznać, jak to wskazano, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagany gdyż dla wszystkich rozpatrywanych oddzielnie pojedynczych anten sektorowych w odległości do 40/150/200m (w zależności od anteny sektorowej) wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten na wysokości do 2 metrów pod wektorem nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Dalej wskazano, że dla tak wyznaczonej mocy pojedynczej anteny przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) stąd przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazują na to wyznaczone miejsca dostępne dla ludności znajdujące się poza zasięgiem osi głównej wiązki promieniowania anteny.

Taka analiza w ocenie Wojewody nie jest jednak wystarczająca do stwierdzenia nieosiągnięcia progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Ustawodawca przewidział wystąpienie sytuacji, gdy na terenie jednego zakładu lub obiektu są planowane, realizowane lub zrealizowane przedsięwzięcia tego samego rodzaju. W § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wskazano, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1, przy czym przez planowane przedsięwzięcia rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2016 r. poz. 353) lub dokonanie zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. la tej ustawy. To oznacza, że kwalifikacja przedsięwzięcia powinna uwzględnić sumaryczną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się w jednym sektorze na danym azymucie. Z tego powodu kwalifikacja powinna być przeprowadzona również dla sumarycznej mocy EIRP (patrz wyroki m.in. NSA z dnia 29.09.2015 r. sygn. akta II OSK 139/14, z 17.07.2015 r. II OSK 3027/13, WSA z dnia 5.09.2014 r. II SA/Po 764/14 NSA, WSA z dnia 19.08.2015 r. SA/Po 222/15).

Takiej analizy w kwalifikacji przedsięwzięcia nie przedstawiono.

Jak wynika z przedstawionych danych w kwalifikacji przedsięwzięcia sumaryczna moc EIRP/antenę na jednym azymucie wynosi:

- azymut 0° - antena ASI, ASI, AS2, AS3 (3000, 3000, 4766, 5226, 3034) - 19026 W -- azymut 120° - antena ASI, ASI, AS2, AS3 (3000,3000,4766, 5226, 3034) - 19026W

- azymut 245° - antena ASI, ASI, AS4, AS3 (3000, 3000, 4056, 5863, 3034) - 18953 W, co świadczy o nie spełnieniu progów wskazanych w zaskarżonej decyzji wynikających z § 3 ust. 1 pkt 8 ppkt g rozporządzenia, który stanowi, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10000 W, a miejsce dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300m i nie mniejszej niż 200m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Powyższe zdaniem organu odwoławczego oznacza, iż w sprawie może być uzasadnione wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mając na uwadze art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w kontekście art. 63 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy z dnia 3 października 2008r. wskazano, iż przepisy te nakładają obowiązek przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek taki stwierdza w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 63 ust. 1 ustawy jw.). Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Tak stanowi przepis art. 63 ust. 2 ustawy. Jak wskazano między innymi w wyżej przytoczonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym w tym wyrok z NSA z 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14 cyt. ,,Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia przy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niepływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne".

W ocenie Wojewody w niniejszej sprawie słusznie organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach celem rozstrzygnięcia przez właściwy organ czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym w tym wyrok NSA z 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt OSK419/13 oceniając miejsce dostępne dla ludności trzeba mieć na uwadze nie tylko to, jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Stąd wynika, iż inwestor w badanej sprawie winien nie tylko uwzględnić budynki istniejące ale także mieć na uwadze ustalenia wynikające z obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym między innymi dopuszczalnej wysokości budynków z działalnością usługową lub produkcyjną do 25m.

Końcowo organ odwoławczy wskazał, ze podejmując niniejsze rozstrzygnięcie mając na uwadze art. 12 k.p.a. odstąpił od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. (zobowiązującej organ do powiadomienia stron postępowania przed wydaniem decyzji) ponieważ oparł się na materiale dowodowym przekazanym przez organ I instancji wraz z ww. odwołaniem.

Skargę na decyzję Wojewody złożyła O. sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia 19 grudnia 2016 r. Przedmiotowej decyzji zarzucono naruszenie:

a) § 3 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej również rozporządzenia) poprzez, ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana inwestycja jest inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji gdy O. P. SA. przedstawiła dokumenty, z których wynika, iż planowana inwestycja nie jest inwestycją, o której mowa w § 3 ust, i rozporządzenia..

b) art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na uznaniu, że planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji gdy O. P. SA przedstawiła w toku postępowania Kwalifikację przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, analizę środowiskową oraz projekty techniczne i budowlane, z których wynika, że planowana inwestycja nie stanowi takiego przedsięwzięcia.

W ocenie Skarżącej w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z treścią § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, który określa moce pojedynczych anten, równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna, Jednocześnie § 3 ust. 2. pkt 3 rozporządzenia stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust, 1,

Z kolei pojęcie miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowano w art. 124 ust, 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, zgodnie z którym miejsce dostępne dla ludności są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem takich miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Zdaniem Skarżącej w niniejszej sprawie organy obydwu instancji w sposób nieprawidłowy zastosowały wyżej wskazane przepisy, a także zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przedstawione przez inwestora dokumenty, tj, analiza środowiskowa oraz kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, świadczą w sposób jednoznaczny, że dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem przedsięwzięcie to nie może zostać zaklasyfikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, ani jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jednocześnie wbrew stanowisku organów obu instancji Skarżąca wskazała, że dokumentacja, o której mowa powyżej zawiera dane dotyczące wszystkich docelowych anten, a zatem brak jest podstaw do uznania, jak uczyniły to organy, że planowana inwestycja nie spełnia progów wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W konsekwencji przyjąć trzeba, ze zarówno Starosta T., jak i Wojewoda, w sposób nieprawidłowy zastosował omawiane przepisy rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody z dnia16 lutego 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty [...] odmawiającej inwestorowi - O. P. S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę obejmującego zadanie pn. przebudowa wieży antenowej stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] T. usytuowanego na działce nr [...] obręb T., jednostka ewidencyjna T..

Materią sporną w niniejszej sprawie jest kwestia czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie czy organ słusznie wezwał inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Jak wynika z projektu budowlanego planowany zakres inwestycji obejmuje przebudowę istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci O. usytuowanej na działce nr ewid. [...], polegająca na montażu trzech dodatkowych anten sektorowych ADU4517R0V01, trzech dodatkowych modułów RRU systemu LTE800, dodatkowego urządzenia sterującego BBU3910 z panelem DC w stojaku R1 znajdującym się w kontenerze technicznym, poprowadzeniu sześciu dodatkowych kabli optycznych i trzech zasilających pomiędzy w/w urządzeniami oraz montażu dwóch anten RL o średnicy 0,3m.

Na terenie dla którego przewidziano inwestycję obowiązuje uchwała Rady Miejskiej w T. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta T. nr [...] z dnia 29 sierpnia 2003 r.

Obszar objęty inwestycją oznaczony jest na planie symbolem TAG, na którym ustala się zabudowę związaną z działalnością gospodarczą nieuciążliwą oraz dozwolona jest lokalizacja budynków mieszkalnych jako uzupełnienie przeznaczenia podstawowego. W § 11 pkt 9 planu wskazano obowiązujące na tym terenie ustalenia. Między innymi wskazano, że dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej z zachowaniem ustaleń obowiązujących dla terenów oznaczonych symbolem MN natomiast wysokość budynków związanych z prowadzoną działalnością usługową lub produkcyjną do 25m.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie organy prawidłowo zakwalifikowały przedmiotową inwestycją jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71 j.t.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Stosownie natomiast do § 3 ust 2 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia: pkt 2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone; pkt 3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

Z tego powodu, ze inwestycja polega na rozbudowie stacji bazowej o kolejne anteny, należy przy kwalifikacji przedsięwzięcia wziąć pod uwagę sumaryczną moc anten, co powoduje, że § 3 ust 1 pkt 8 nie ma tu zastosowania. Dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie ma wyjaśnienie kwestii czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne. Zatem wystarczy, że jedna z anten (z reguły instalacja jako przedsięwzięcie składa się z kilku anten) przekroczy dopuszczalną moc w powiązaniu z odległością miejsca dostępnego dla ludności, a całe przedsięwzięcie zostanie zakwalifikowane jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to konieczność dokładnego badania każdej anteny skierowanej z reguły na inny azymut nie tylko pod kątem mocy, ale przede wszystkim, czy w podanych odległościach występują miejsca dostępne dla ludności. Nie ma przy tym znaczenia dla wyznaczenia mocy anteny i dostępności dla ludności taka okoliczność jak występowanie zrealizowanej lub realizowanej innej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej na terenie tego samego zakładu lub obiektu. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia ma charakter statuującego zasady stosowania tych parametrów, które decydują o kwalifikacji danego przedsięwzięcia i mają charakter ogólny. Otóż instruują, w jaki sposób kwalifikować tego rodzaju przedsięwzięcia, jeśli chodzi o te dwa kryteria ustanowione przepisem prawa: równoważną moc promieniowaną izotropowo i odległość od miejsc dostępnych dla ludności.

Natomiast § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter przepisu uzupełniającego do omawianej normy. Przede wszystkim odnosi się on do tego samego zakładu lub obiektu i reguluje sytuację, w której w ramach jednego powiązanego terenu istnieje lub będzie realizowana inwestycja tego samego rodzaju. Gdyby oddzielnie oceniać te przedsięwzięcia wedle kryteriów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, żadne z nich nie kwalifikowałoby się jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie byłoby możliwości przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Tymczasem przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w takiej sytuacji tj. w ramach tego samego zakładu lub obiektu nakazuje sumowanie tych przedsięwzięć. Może być bowiem przykładowo sytuacja, w której pierwsza instalacja na terenie tego zakładu wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a druga instalacja oceniana oddzielnie nie wymagałaby takiej oceny, bowiem nie spełniałaby kryteriów podanych w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wówczas dojdzie do stosowania ów § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, nakazujący jednak sumowanie obydwu przedsięwzięć (w istocie ocenę nakładania się mocy promieniowania poszczególnych anten), co w konsekwencji doprowadzi do sytuacji, że w przypadku tej drugiej anteny będzie jednak konieczność wydania decyzji środowiskowej.

Powyższe wywody muszą być uzupełnione o wyłożenie pojęcia "zakładu" oraz "obiektu". Pojęć tych nie definiuje omawiane rozporządzenie, jak również ustawa z delegacji której je wydano. Natomiast ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 1232 ze zm.), do której orzecznictwo sięgnęło przy definiowaniu pojęcia miejsc dostępnych dla ludności, w art. 3 pkt 48 podaje legalną definicję pojęcia "zakładu". Stosownie do niej zakładem jest jedna lub kilka instalacji wraz z terenem do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny oraz znajdującymi się na nim urządzeniami. Z kolei jako "instalacje" przepis art. 3 pkt 6 wskazanej ustawy traktuje: stacjonarne urządzenie techniczne, którego eksploatacja może spowodować emisję, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, których eksploatacja może spowodować emisję, albo budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję.

Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. (Dz.U.2017.519 j.t.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przy czym przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 104/13). Zatem nie ma racji skarżący, że teren inwestycji z racji tego, że jest ogrodzony nie jest terenem dostępnym dla ludności. Inwestor w badanej sprawie winien uwzględnić nie tylko budynki istniejące ale także mieć na uwadze ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym między innymi dopuszczalnej wysokości budynków z działalnością usługową lub produkcyjną do 25m.

Jak wynika z doręczonych Sądowi akt administracyjnych, zamierzeniem inwestora opisanym w projekcie budowlanym była przebudowa wieży antenowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Wieża antenowa składa się z czterech segmentów o długości 10 m. Przedmiotowa inwestycja polegać ma na montażu trzech dodatkowych anten sektorowych, trzech dodatkowych modułów RRU systemu LTE800, dodatkowego urządzenia sterującego z panelem DC w stojaku R1 znajdującym się w kontenerze technicznym, poprowadzeniu sześciu dodatkowych kabli optycznych i trzech zasilających pomiędzy w/w urządzeniami oraz montażu dwóch anten RL o średnicy 0,3m

Uznać zatem należy, że stacja bazowa stanowi zespół urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot, w niniejszym wypadku spółka będąca inwestorem. Dalej, tak rozumiana instalacja, żeby być zakładem musi znajdować się na terenie, do którego prowadzący instalację posiada tytuł prawny. Oznacza to, że możliwe jest istnienie kliku stacji bazowych na jednym terenie, ale do wszystkich tych stacji tytuł prawny musi posiadać ten sam podmiot, a po wtóre musi także tenże podmiot posiadać tytuł prawny do terenu, na którym znajdują się te stacje bazowe. Wówczas możliwe jest skumulowanie tych inwestycji, o czym stanowi § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Natomiast o instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik, na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji bazowej telefonii cyfrowej. Stąd roboty budowlane polegające na wykonaniu dodatkowego masztu z antenami należy kwalifikować jako budowę obiektu.

Organy prawidłowo zatem wykazały, że przeprowadzone przez nie postępowanie dowiodło, że dla inwestycji było wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Kwalifikacji czy planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia postępowania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakończonego wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dokonuje się na podstawie zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, a w tej sprawie uczyniono to na podstawie dołączonej do akt sprawy analizy środowiskowej, projektu budowlanego, kwalifikacji przedsięwzięcia. Organy przeprowadziły bardzo dokładną analizę mocy promieniowania izotropowo dla wszystkich anten znajdujących się w jednym sektorze na danym azymucie, co wyraziły w uzasadnieniu swojej decyzji. Nie można im więc postawić zarzutu naruszenia art.7 czy 77 § 1 kpa. Słusznie zatem organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach celem rozstrzygnięcia przez właściwy organ czy planowana inwestycja polegająca na montażu trzech dodatkowych anten sektorowych , trzech dodatkowych modułów i dodatkowego urządzenia sterującego z panelem wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust.1 ustawy z 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jest przedmiotem analizy organu architektoniczno-budowlanego, a w razie nie usunięcia przez inwestora, pomimo wezwania, stwierdzonych przez organ nieprawidłowości w tym zakresie (art.35 ust.3 p.b.), organ ma obowiązek wydania (organ wydaje) decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co też słusznie w niniejszej sprawie uczyniono.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.