Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 703/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2 pkt 2, art. 4  pkt 13, art. 8k ust. 2 pkt 5, art. 24a ust. 3 pkt 1, par. 24a ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: par. 11, par. 2 pkt 1, par. 6 pkt 2 lit. a i b, par. 3, par. 6pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 108 poz 1014
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny  odpowiadać taksometry elektroniczne.
article: par. 34
journal: Dz.U. 2004 nr 77 poz 731
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny  odpowiadać przyrządy pomiarowe do dynamicznego pomiaru objętości lub masy cieczy innych niż woda.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej jako: Prezes GUM), decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania B. C. z dnia [...] grudnia 2011 r. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych: uchylił w całości decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] i określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację ponowną przyrządów pomiarowych w kwocie 220,00 złotych.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu [...] października 2011 r. do Obwodowego Urzędu Miar w W. wpłynął wniosek B. C. (nazywanego dalej "skarżącym") nr [...] o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów CEZAR FISKALNY w liczbie 11 sztuk, o numerach fabrycznych: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Wraz z wnioskiem złożono formularz ustalenia opłaty, której wysokość w kwocie 220,00 złotych została ustalona na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 oraz z 2005 r. Nr 182, poz. 1530). Skarżący zobowiązany był uiścić opłatę w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia 31 października 2011 r.

W związku z tym, iż opłata nie została uiszczona we wskazanym terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w W., decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., na podstawie art. 21 § 4 w związku z § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 24 ust.1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004r. Nr 243, poz. 2441, ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 620 złotych wraz z odsetkami za zwłokę na dzień wydania decyzji z [...] grudnia 2011 r. w wysokości 9 złotych.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r.

W uzasadnieniu skarżący podał, że przedmiotem wniosku była prośba o przewzorcowanie taksometrów, które polega na zmianie układu taryf i opłat. W ocenie skarżącego jest to czynność techniczna, którą mylnie zakwalifikowano do czynności legalizacyjnych. Zmiana układu taryf lub opłat (czyli ceny) nie wymaga zdjęcia cechy legalizacji czyli dowodu wykonanej legalizacji, który powinien uniemożliwiać ingerencję w układy realizujące funkcje pomiarowe taksometru, wpływające na jego parametry metrologiczne, a nie na obliczanie ceny.

Wszystkie czynności zmiany układu taryf dokonują pracownicy serwisu CB [...], bez demontażu taksometru z taksówki i bez usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru, gwarantując tym niezmienność innych jego parametrów i ciągłość legalizacji. Pracownik Urzędu Miar wpisuje tylko nowy układ taryf do ważnego świadectwa legalizacji ponownej, natomiast kontrola taksometru w związku ze zmianą układu taryf lub opłat nie wymaga zdjęcia zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru.

Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach nie przewiduje możliwości pobierania przez Urzędy Miar opłat za zmianę układu taryf lub opłat. W świetle art. 24 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy obowiązek pobierania opłaty powstaje tylko w sytuacji wydawania dowodu legalizacji albo wykonania czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

Taksometry polskiej produkcji, mające ważne zatwierdzenie typu wydane przez Prezesa Głównego Urzędu Miar są przystosowane do zmiany układu taryf bez konieczności usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji i od 2004 r. są na rynku.

Taksometry CEZAR dostosowano do wymagań aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne przez modyfikację sposobu zmiany układu taryf na taki, który nie wymaga dla jego dokonania oraz sprawdzenia poprawności wprowadzonych taryf usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Prezes GUM uchylił decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., określając wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację ponowną przyrządów pomiarowych w kwocie 220, 00 złotych.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że czynności wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy podlegają opłacie, przy czym art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach stanowi, że opłaty pobiera się za wydanie dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany. W myśl art. 24a ust. 2 i 3 ustawy - Prawo o miarach, wysokość należnych opłat ustala we własnym zakresie wnioskodawca na podstawie obowiązujących stawek i uiszcza należność w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku. Wysokość opłaty za wydanie dowodu legalizacji ponownej taksometru elektronicznego po zainstalowaniu w przypadku sprawdzenia taksometru elektronicznego tylko w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowy została ustalona w uwadze nr 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów w wysokości 20 zł. W związku z powyższym, zdaniem organu, skarżący zobowiązany był do zapłacenia 220 złotych za wydanie 11 świadectw legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych CEZAR FISKALNY, poświadczających legalizację ponowną w zakresie zmiany układu taryf na nowy, co zostało prawidłowo ustalone przez samego skarżącego na formularzu ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych.

Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie, w związku ze zmianą układu taryf, aby mogły mieć zastosowanie nowe taryfy, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru w zakresie zmian układu taryf, co powinno być stwierdzone i potwierdzone w tabeli zawartej w wydanym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym, stwierdzono i poświadczono dowodami legalizacji, że przyrządy pomiarowe - taksometry elektroniczne z nowym układem taryf spełniają wymagania techniczne i metrologiczne. Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 "Wzór świadectwa legalizacji ponownej" do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 i z 2010 r. Nr 110, poz. 728), potwierdzenie zmiany układu taryf na nowy nie dotyczy jedynie taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem były taksometry elektroniczne, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu. Ponadto, z przedstawionych świadectw legalizacji taksometrów elektronicznych wynika, że powinny one spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108, poz. 1014). Zatem, zgłoszone taksometry elektroniczne, objęte zatwierdzeniem typu, podczas legalizacji ponownej podlegają sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami wskazanymi w wymienionym rozporządzeniu oraz w zakresie wskazanym w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach.

Zgodnie z art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach, podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu, w celu stwierdzenia, czy przyrząd pomiarowy nie jest uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Podczas sprawdzenia taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy dokonywane są czynności z zakresu, o którym mowa w art. 8m ust. 4 ustawy - Prawo o miarach. Podczas zmiany układu taryf nie są co do zasady zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą ulec zmianie, a wtedy niemożliwa byłaby legalizacja ponowna taksometrów elektronicznych. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą one ulec zmianie. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że taksometr elektroniczny nie spełnia wymagań, które w odniesieniu do taksometrów elektronicznych, których dotyczy sprawa, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, świadectwa legalizacji ponownej z wpisem danych dotyczących nowego układu taryf nie mogłoby być wydane, nie byłoby bowiem możliwe poświadczenie spełnienia tych wymagań.

Organ wskazał, że w ramach legalizacji ponownej taksometru elektronicznego, w zakresie zmiany układu taryf na nowy, pracownik organu administracji miar sprawdza, czy świadectwo legalizacji taksometru jest ważne, czy dane w nim zawarte zgadzają się ze stanem faktycznym i czy cechy zabezpieczające są nienaruszone, a ponadto sprawdza wartość stałej "k" taksometru i układu taryf. W celu dokonania zmiany opłat lub układu taryf na nowe usuwana jest cecha zabezpieczająca. Czynności zmiany układu taryf na nowy dokonują wyłącznie pracownicy serwisu, w następstwie czego pracownicy organu administracji miar sprawdzają, czy wprowadzono wartości nowego układu taryf. O ile nie uległy zmianie charakterystyki metrologiczne taksometru elektronicznego i stwierdzono, że nadal spełnia on wymagania, dane dotyczące nowego układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji ponownej taksometru elektronicznego oraz zostają opatrzone pieczęcią organu i podpisem pracownika urzędu. Następnie w celu dalszego prawidłowego posługiwania się taksometrem nakładane są cechy zabezpieczające. Wydanie świadectwa legalizacji ponownej taksometru z nowym układem taryf jest końcowym etapem legalizacji ponownej elektronicznego taksometru w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Świadectwo legalizacji ponownej wydawane jest za potwierdzeniem odbioru. W ten sposób wnioskodawca taksometru elektronicznego otrzymuje ważny dowód legalizacji.

Organ podkreślił, że dokonanie zmiany układu taryf nie jest możliwe po pierwsze - bez stwierdzenia, że nie zostały uszkodzone cechy zabezpieczające, po drugie - bez sprawdzenia, jaki był układ taryf przed rozpoczęciem wprowadzania w tym zakresie zmian do taksometru elektronicznego, pod nadzorem osoby stwierdzającej zmianę układu i poświadczającej wpisem w świadectwie legalizacji danych dotyczących zmiany układu taryf, po trzecie - bez sprawdzenia, czy taksometr elektroniczny działa prawidłowo po usunięciu cechy zabezpieczającej i wprowadzeniu zmiany układu taryf. W przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia w zakresie zmiany układu taryf, że taksometr elektroniczny spełnia wymagania techniczne i metrologiczne, dane dotyczące nowego układu taryf są wpisywane do świadectwa legalizacji ponownej, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a) i b) rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwiają, bez ich naruszenia, dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega zgłoszeniu do legalizacji ponownej na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 ustawy - Prawo o miarach.

Dla organu jednoznaczne jest, że w świetle obowiązujących przepisów nie jest prawnie możliwa zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej w taksometrach elektronicznych. Zmiana układu taryf na nowe bez ściągnięcia cechy zabezpieczającej stanowiłaby naruszenie prawa. Istotny w zakresie zmiany w taksometrach elektronicznych układu taryf na nowy jest również art. 8n ust. 4 pkt 3 Prawa o miarach, który stanowi, że legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej.

Organ, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 886/08 podkreślił, że istotne znaczenie ma ustalenie, czy dokonanie zmiany układu taryf, a następnie sprawdzenie prawidłowości tej zmiany przez organ, wymagało zdjęcia cech zabezpieczających, czy też nie. Zakładając, iż taksometry zostały w celu wprowadzenia nowego układu taryf pozbawione cechy zabezpieczającej, przyjąć należałoby, że w konsekwencji nie posiadały ważnego dowodu legalizacji - w tym przypadku legalizacji ponownej. Tak więc dokonanie sprawdzenia co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar, nie może być potraktowane inaczej, niż jako nowy dowód legalizacji ponownej.

W rozpatrywanej sprawie, w celu dokonania zmiany układu taryf na nowe, nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło również stwierdzenie i poświadczenie dowodami legalizacji poprzez wpisy w świadectwach legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych, że spełniają one wymagania i wydanie tych dowodów legalizacji ponownej. Fakty te zostały potwierdzone w dokumentach zatytułowanych "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika skarżącego w odniesieniu do każdego z jedenastu taksometrów elektronicznych.

W świetle powyższego, zdaniem organu, w sprawie miała miejsce legalizacja ponowna, obejmująca sprawdzenie w zakresie układu taryf na nowy, stwierdzenie i potwierdzenie wydanymi dowodami legalizacji, że taksometry elektroniczne spełniają wymagania. Czynności te zostały podjęte na wniosek strony. Oznacza to, że w sprawie istniał materialnoprawny obowiązek w postaci uiszczenia opłaty z tytułu legalizacji, której wysokość skarżący określił w formularzu ustalenia opłaty zgodnie z uwagą 1 do pkt 13 działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów. W ocenie organu, opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej w związku ze sprawdzeniem jednego taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy, przewidziana w uwadze 1 do pkt 13 w dziale IV załącznika do

rozporządzenia Ministra Finansów, mieściła się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach, nie naruszając art. 217 Konstytucji RP.

Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego stanowiska Ministra Gospodarki zawartego w odpowiedzi na interpelację nr 538 organ wskazał, że Prezes Głównego Urzędu Miar nie jest związany tą interpretacją i w toku prowadzonego postępowania administracyjnego samodzielnie dokonuje interpretacji przepisów prawa.

Organ odwoławczy potwierdził zasadność decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia[...] grudnia 2011 r. nr [...], że w sprawie dokonano legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe, co podlegało opłacie zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy - Prawo o miarach, w wysokości wskazanej w rozporządzeniu Ministra Finansów. Jednakże wysokość zobowiązania w opłacie, wyliczona zgodnie z pkt 13 uwaga 1 dział IV - "Przyrządy do pomiaru długości i wielkości związanych" załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów, powinna zostać określona w kwocie 220,00 zł, a nie - jak określono w decyzji organu I instancji - w kwocie 620,00 zł. Z całości akt sprawy wynika bowiem, że dokonano legalizacji ponownej jedenastu taksometrach elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf. Czynność ta podlegała opłacie w wysokości 20,00 zł za jeden taksometr, czyli w sumie 220,00 zł.

Organ odwoławczy zakwestionował również wysokość odsetek naliczonych przez organ I instancji. Wysokość odsetek za zwłokę od należności w kwocie 220,00 zł, obliczonych jak od zaległości podatkowych, za okres od dnia następującego po upływie terminu płatności, tj. od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia 9 grudnia 2011 r., czyli dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, wynosiła bowiem 3,00 zł. Jednakże zgodnie z art. 54 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, odsetek za zwłokę nie nalicza się, jeżeli ich wysokość nie przekracza trzykrotności wartości opłaty dodatkowej pobieranej przez P.S.A. za polecenie przesyłki listowej, tj. kwoty 6,60 zł. Natomiast strona była i nadal jest zobowiązana sama naliczyć i wpłacić odsetki od kwoty wskazanej w pkt 2 rozstrzygnięcia wydanej decyzji, poczynając od dnia 1 listopada 2011 r. do dnia dokonania wpłaty (co wynika z art. 55 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa w zw. z art. 24 ust. 6 ustawy - Prawo o miarach). Wyliczenie wysokości odsetek powinno nastąpić zgodnie z art. 56 ustawy - Ordynacja podatkowa.

W świetle powyższego, niezbędne było uchylenie w całości decyzji nr [...] Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] grudnia 2011 r.

Natomiast biorąc pod uwagę fakt, że w sprawie został złożony wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokość opłaty, zdjęto cechy zabezpieczające, dokonano sprawdzeń taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowy, wydano świadectwa legalizacji ponownej z wpisem danych dotyczących nowego układu taryf, co należało potraktować jako wydanie dowodów legalizacji ponownej w związku ze sprawdzeniem taksometrów w zakresie zmiany układu taryf na nowe, oraz wobec nieuiszczenia przez skarżącego opłaty za te czynności w ustawowo zakreślonym terminie, organ odwoławczy za konieczne uznał określenie wysokości zobowiązania w opłacie, o której mowa w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach, zgodnie z pkt 13 uwaga 1 dział IV - "Przyrządy do pomiaru długości i wielkości związanych" załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów.

Pismem z dnia [...] marca 2012 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2011 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności.

Skarżący podtrzymał, wcześniej wyrażone przekonanie, iż w sprawie miała miejsce zmiana układu taryf, która nie była czynnością legalizacyjną – legalizacją ponowną taksometru. Nadto, w przypadku taksometrów CEZAR FISKALNY nie ma potrzeby usuwania cech zabezpieczających.

Uzasadniając powyżej stanowisko skarżący podał, że działalność gospodarcza prowadzona w ramach zakładu serwisowego taksometrów elektronicznych nie podlega reglamentacji, tj. obowiązkowi uzyskania koncesji lub zezwoleń udzielanych podmiotom gospodarczym przez Prezesa Głównego Urzędu Miar. Wszystkie operacje dotyczące napraw lub sprawdzenia poprawności działania taksometrów, w tym dostosowania taksometru do warunków, w jakich pracuje (montaż i dopasowanie do pojazdów), jak również ustawianie i dokonywanie zmiany układu taryf lub opłat, są czynnościami technicznymi, a nie metrologicznymi. Legalizacja taksometrów elektronicznych oraz związane z nią czynności metrologiczne są zastrzeżone dla Urzędów Miar i jako takie nie mogą być i nie są wykonywane przez zakłady serwisowe. Natomiast w stosunku do czynności technicznych obsługi taksometrów wykonywanych przez pracowników serwisu CB E., pracownicy Urzędów Miar nie powinni narzucać sposobów i procedur działania. Jakkolwiek do dokonywania tych czynności, dla zapewnienia profesjonalnej obsługi klienta, zatrudnia się wykwalifikowany, odpowiednio przeszkolony personel posiadający wiedzę z zakresu metrologii, a zakład serwisowy wyposażony jest również w specjalistyczne narzędzia i aparaturę pomiarową. W rozpatrywanym przypadku tj. w celu dokonania zmiany układu taryf lub opłat, w taksometrze Cezar Fiskalny, zgodnie z przyjętymi w serwisie CB E. procedurami, nie występuje konieczność usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji ponownej taksometru. Świadectwo legalizacji taksometru nie traci zatem ważności, nie ma więc potrzeby zgłaszania taksometru do legalizacji ponownej. Powstaje jedynie obowiązek wpisania nowego układu taryf do ważnego świadectwa legalizacji (nie obowiązuje zapis, że legalizacji ponownej taksometru należy dokonać w przypadku, gdy układ taryf zainstalowany w taksometrze jest inny niż jego ostatni zapis w świadectwie legalizacji).

Po zmianie układu taryf serwis zgłasza taksometr do punku legalizacyjnego, albo taksówkarz do właściwego terytorialnie Obwodowego Urzędu Miar, aby dokonać wpisu aktualnie zainstalowanego układu taryf do ważnego świadectwa legalizacji. Taksometr w momencie zgłoszenia jest zainstalowany w pojeździe, ma nienaruszone plomby zakładane po legalizacji ponownej i ważne świadectwo legalizacji. Wpisu nowego układu taryf do ważnego świadectwa legalizacji, pracownik Urzędu Miar może dokonać na podstawie informacji uzyskanych z dostarczonej przez serwis zapiski "Potwierdzenie zmiany układu taryf taksometru", odczytania układu taryf ze wskaźnika opłat taksometru lub z odczytania wydruku wykonanego na drukarce kasy fiskalnej. W każdym z tych przypadków nie występuje konieczność zdejmowania przez pracownika Urzędu Miar zabezpieczeń zakładanych po legalizacji ponownej taksometru.

Celem wyjaśnienia sposobu zmiany układu taryf i kontroli taksometrów skarżący odwołał się do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, w tym § 11 i § 12 ust. 1 ww. Skarżący podkreślił, że aktualnie obowiązujące rozporządzenia regulujące sposoby zmiany układu taryf i jego kontroli w taksometrach elektronicznych, dopuszczają takie metody działania, aby nie nastąpiła konieczność wykonywania legalizacji ponownej taksometru po ich wykonaniu. Kontroli układu taryf zainstalowanego w taksometrze można zatem dokonać bez konieczności usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji, odczytując go ze wskaźnika opłat taksometru lub drukując na drukarce kasy fiskalnej. Wyświetlanie i wydruk uruchamiane są ogólnie dostępnymi przyciskami taksometru.

Organ administracji miar albo podmiot upoważniony na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego i stwierdzenia zgodności z wymaganiami technicznymi i metrologicznymi poświadcza dokonanie legalizacji ponownej poprzez wydanie nowego świadectwa legalizacji ponownej, a nie jak wymaga organ poprzez wpis w ważnym świadectwie legalizacji, tak jak ma to miejsce w przypadku zmiany układ taryf lub opłat.

Świadectwo legalizacji ważne jest przez 25 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca, w którym dokonana została legalizacja taksometru zainstalowanego w taksówce, jeżeli spełnia on wymagania metrologiczne określone w rozporządzeniu i posiada nieuszkodzone cechy zabezpieczające, jak to stanowi § 49 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne.

Skarżący, powołując się na przepisy rozporządzenia z 2003 r. miał świadomość, że utraciło ono moc prawną z dniem 1 stycznia 2008 r. Jednakże odwołanie się do tego aktu było celowe z uwagi na fakt, że wymagania z niego wynikające mają nadal zastosowanie do legalizacji przyrządów pomiarowych, które od dnia 7 stycznia 2007 r. podlegają ocenie zgodności i które przed tym dniem uzyskały na podstawie ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441. z późn. zm.) decyzje zatwierdzenia typu. Zgodnie z § 31 tego rozporządzenia, organ administracji miar albo podmiot upoważniony przeprowadza podczas legalizacji ponownej sprawdzenie przyrządu pomiarowego w zakresie, o którym mowa w art. 8m ust. 4 albo ust. 4a ustawy, zgodnie z przepisami określającymi szczegółowy zakres, tryb, sposoby oraz metody przeprowadzania badań i sprawdzeń podczas prawnej kontroli metrologicznej poszczególnych rodzajów przyrządów pomiarowych, wydanymi na podstawie art. 9a ustawy. Z przeprowadzonych czynności sprawdzenia podczas legalizacji ponownej sporządza się protokół sprawdzenia albo zapiskę sprawdzenia, które powinny zawierać dane określone w § 20 tego rozporządzenia, tj. m.in. wskazanie zakresu przeprowadzonego sprawdzenia; wyniki sprawdzenia, w tym charakterystykę metrologiczną danego przyrządu pomiarowego, informację o miejscach umieszczenia cechy legalizacji lub cech zabezpieczających oraz o liczbie umieszczonych cech zabezpieczających, o ile mają one zastosowanie; stwierdzenie, czy przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Trzeba również wskazać, iż brakuje w niej wyniku sprawdzenia, w tym charakterystyki metrologicznej danego przyrządu pomiarowego, zgodnie z § 20 ww. rozporządzenia.

Zdaniem skarżącego, organ nie przedstawił ustaleń co do treści instrukcji stosowanej przez pracowników dokonujących czynności kontrolnych i legalizacji taksometru, które powinny być stosowane i dotyczyć takich czynności dla taksometrów elektronicznych, z tytułu których opłaty objęte są sporem. Pokazanie w tym zakresie wewnętrznego normatywnego stanu przez organ metrologiczny pozwoliłoby na przyjęcie, iż zmiana taryfy w taksometrze nie wymagała naruszenia cechy legalizacyjnej.

Dla poparcia swojego stanowiska, że zmiana układu taryf lub opłat, jak i ich kontrola po wprowadzeniu do taksometru nie wymaga zdjęcia cech legalizacyjnych, skarżący wskazał na instrukcję zmiany układu taryf lub opłat, na podstawie której opisane czynności wykonują pracownicy skarżącego. Dokument ten wskazuje ponadto, iż kontrola zmiany taryf przez urzędnika nie wymagała dla czynności kontroli usunięcia plomby, czyli cechy zabezpieczającej zakładanej po legalizacji taksometru, w przypadku zmiany układu taryf. Skarżący przytoczył również oficjalny komunikat Prezesa Głównego Urzędu Miar, w którym Prezes wspomniane czynności wyraźnie wyodrębnia.

Skarżący wskazał również na błędną wykładnię przepisów ustawy w zakresie regulacji obowiązku opłat. W ocenie skarżącego, organ odwoławczy nie dostrzegł, że czym innym jest regulacja zakresu czynności kontroli, innym procedura i zakres legalizacji, a jeszcze czym innym kwestia ustalenia za te czynności opłat. Ustawodawca w zamkniętym katalogu ustawowym nie przewidział opłat za czynności sprawdzania (kontroli) przyrządów pomiarowych, a regulacji tej nie można uzupełnić w drodze wykładni rozszerzającej żadną inną wykładnią; w tym przez ustalanie czynności podlegającej opłacie administracyjnej na podstawie przepisów wykonawczych, ponad delegację ustawową. Takie działanie sprzeciwia się zasadzie praworządności (art. 2 w zw. z art. 8 i w zw. z art. 217 i art. 84 Konstytucji RP).

W obecnie obowiązującym stanie prawnym (art. 24 ustawy - Prawo o miarach) wprowadzono zamknięty katalog czynności podlegających opłacie, stanowiąc, że czynności urzędowe określone w ustawie i jej przepisach wykonawczych podlegają opłacie. W katalogu tym wymieniono m.in. wykonane czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

W wykonawczej regulacji aktualnie obowiązującego dla taksometrów CEZAR rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, § 49 ust. 2 stanowi, iż świadectwo legalizacji ponownej taksometru jest ważne przez 25 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca, w którym została dokonana legalizacja taksometru zainstalowanego w taksówce, jeżeli spełnia on wymagania metrologiczne określone w rozporządzeniu i posiada nieuszkodzone cechy zabezpieczające. W regulacjach obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach, w art. 8n ust. 1 przewidziano, że w przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia przyrządu pomiarowego, spełnia on wymagania, organ administracji miar lub podmiot upoważniony poświadczają dowodem legalizacji dokonanie legalizacji oraz zabezpieczają, jeżeli jest to niezbędne, określone elementy przyrządu pomiarowego przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających. Legalizacja traci ważność w przypadku m.in. stwierdzenia, że przyrząd pomiarowy przestał spełniać wymagania; uszkodzenia przyrządu pomiarowego; uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej.

Zarówno przepisy ustawowy, jak i przepisy wykonawcze nie wymieniają zmiany układu taryf jako okoliczność powodującej potrzebę ponownej legalizacji.

Na dzień wydawania zaskarżonej decyzji taksometr CEZAR FISKALNY spełniał wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne. Wychodząc na przeciw oczekiwaniom nowo wprowadzonych przepisów, w 2003 roku dostosowano taksometr CEZAR FISKALNY do wymagań aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne przez modyfikację sposobu zmiany układu taryf na taki, który nie wymaga dla jego dokonania oraz sprawdzenia poprawności wprowadzonych taryf usuwania zabezpieczeń zakładanych po legalizacji taksometru. Na taki też typ taksometru firma CB E. uzyskała zatwierdzenie typu.

Skarżący, powołując się na odpowiedź Ministra Gospodarki na interpelację sejmową nr 538 w sprawie zasadności wprowadzania do obrotu taksometrów elektronicznych uniemożliwiających przedsiębiorcom zmiany cen usług bez konieczności dokonania ponownej legalizacji urządzenia pomiarowego, sporządzoną w dniu 2 lutego 2006 r., podkreślił, że prezentowane przez Główny Urząd Miar stanowisko w sposób jaskrawy przeczy rozumieniu obowiązujących przepisów przez organ nadzoru nad działalnością Prezesa Głównego Urzędu Miar.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Miar wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, nazywanej dalej "p.p.s.a.").

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga B. C. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach, opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13 ustawy - Prawo o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej.

Ze stanu faktycznego w jakim orzekał organ wynika, iż wniosek złożony przez skarżącego do organu administracji miar dotyczył przyrządów pomiarowych - taksometrów - już użytkowanych i posiadających legalizację. Okoliczność ta nie jest sporna między stronami, tak jak niesporne jest, iż skarżący domagał się sprawdzenia taksometrów w zakresie zmiany układu taryf, wnioskując o legalizację ponowną.

W aktach administracyjnych znajduje się wniosek skarżącego o legalizację ponowną taksometrów wraz z załącznikami obejmującymi oznaczenie taksometrów i formularza uiszczenia opłaty.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotowy wniosek o legalizację ponowną został wniesiony w trybie przewidzianym dla zgłoszenia przyrządów pomiarowych do prawnej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej, określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29 oraz z 2010 r. Nr 110, poz. 728).

Skarżący, składając w/w wniosek zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Finansów, ustalił wysokość opłaty należnej za żądaną czynność urzędową o przeprowadzenie legalizacji w formularzu ustalenia opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych.

Analizując treść art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach należy wskazać, że poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwa legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 cyt. ustawy), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 ustawy - Prawo o miarach) przez przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany.

Czynności organu administracji miar w zakresie sprawdzenia zmiany układu taryf mogą być czynnościami podlegającymi opłacie. Dokonane w niniejszej sprawie czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczą się, zdaniem Sądu, w zakresie czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach, za które pobierane są opłaty.

Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 108, poz. 1014), zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej.

W myśl § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej, za czas wynajęcia taksówki.

Z powołanego przepisu wynika, że dane dotyczące układu taryf są koniecznym elementem konstrukcyjnym taksometru. Wskutek sprawdzeń dokonywanych po zainstalowaniu, taksometr powinien zapewniać możliwość oddzielnego sprawdzenia dokładności pomiaru czasu, długości przebytej drogi oraz dokładności wykonywanych obliczeń.

Układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji, w myśl art. 8m ust. 1 ustawy - Prawo o miarach.

Rozporządzenie precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 ustawy - Prawo o miarach legalizacji ponownej

W aktach administracyjnych znajdują się dowody w postaci świadectw legalizacji ponownej wraz z zapiskami z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Świadczą one o dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata.

Taksometry skarżącego w celu wprowadzenia nowego układu taryf zostały pozbawione cechy zabezpieczającej, zatem należało przyjąć, iż nie posiadały ważnego dowodu legalizacji.

W myśl bowiem art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo o miarach, legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. Natomiast zgodnie z cytowanym wyżej § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią bez ich naruszenia dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do urządzenia programującego i ingerencję program taksometru.

W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometrów elektronicznych wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometrów elektronicznych nie mogły być potraktowane inaczej niż jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze zdjęciem plomby zabezpieczającej i sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt II GSK 886/08, dokonane sprawdzenie co do prawidłowości działania taksometru po zmianie układu taryf i niezmienności innych danych, skutkujące wpisem upoważnionego organu administracji miar nie może być w takiej sytuacji traktowane inaczej, niż nowy dowód legalizacji ponownej. Wniosek, iż po uszkodzeniu cech zabezpieczających przyrządu pomiarowego posiadającego przed uszkodzeniem legalizację ponowną, przyrząd taki podlega ponownej legalizacji, należy wyprowadzić również z obowiązującego w dacie wydania zaskarżonych decyzji § 34 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych ( Dz. U. Nr 77, poz. 730 ). Zgodnie z tym przepisem przyrządy pomiarowe powinny być zgłaszane do legalizacji ponownej po uszkodzeniu cech legalizacji lub zabezpieczających nałożonych na przyrząd podczas poprzedniej legalizacji.

Z przepisu art. 24a ust. 2 ustawy - Prawo o miarach wynika, że zobowiązanie, którego przedmiotem jest opłata, powstaje z mocy prawa i termin jej zapłaty, na podstawie art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy - Prawo o miarach, wynosi 7 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie legalizacji. Opłaty za czynności wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo o miarach są należnościami publicznoprawnymi, zobowiązanie do ich uiszczenia powstaje z mocy prawa z dniem złożenia wniosku o legalizację i są one obowiązkiem samoobliczenia przez podmiot składający wniosek o legalizację.

Opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej wynika z pkt 13, uwaga nr 1, działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów i mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o miarach. W tym stanie rzeczy zarzut skarżącego naruszenia art. 217 Konstytucji RP nie zasługuje na uwzględnienie. Wysokość opłaty ustalonej w niniejszej sprawie jest zgodna z prawem.

Odnosząc się do argumentów strony związanych z treścią odpowiedzi udzielonej przez Ministra Gospodarki na interpelację poselską Nr 538 należy wskazać, że fundamentalną zasadą mającą zastosowanie przy sprawowaniu przez sąd administracyjny wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jest dokonywanie tejże kontroli pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (v. art. 1 p.p.s.a.). Na gruncie niniejszej sprawy, przepisy ustawy - Prawo o miarach, nie stanowią inaczej, stąd w/w zasada ma pełne zastosowanie.

Kontrolując zatem zaskarżoną decyzję Sąd ograniczył się wyłącznie do zbadania jej zgodności w świetle wszystkich przepisów mających w sprawie zastosowanie. Nie leży bowiem w kognicji Sądu wdawanie się w rozważania w zakresie oceny prawidłowości stanowiska odnośnie spornej kwestii zaprezentowanego przez Ministra Gospodarki.

Zdaniem Sądu, organ właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy przeprowadził prawidłową wykładnię zastosowanych przepisów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.