Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 626/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 30 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant referent Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skarg M. P., B. S., P. S., A. S. oraz Grupy Mieszkańców rejonu ulicy W. we W. w osobach B. J., M. H., T. H., E. J.-S., J. J., W. C., K. A., N. A., Z. P., S. K. i J. K. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia(...) czerwca 2017 r. nr (...) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy W. we W. oddala skargi w całości.


UZASADNIENIE

Rada Miejska W., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ) podjęła w dniu (...) czerwca 2017 r. uchwałę nr (...) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy W. we W..

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli M. P. w swoim imieniu oraz w imieniu B. S., A. S. i P. S.(pełnomocnictwa w aktach sprawy). Skarżący zaskarżyli uchwałę RM(...) nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r., w zakresie ustaleń dla terenu oznaczonym symbolem 1 KDD a także rysunku planu w zakresie tego terenu.

Skarżący ww. uchwale zarzucają rażące naruszenie:

1. art. 2, art. 21 ust. 1-2, art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP; przepisów Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 1 Pierwszego Protokołu do tekstu Konwencji w zakresie ochrony prawa własności poprzez nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w chronione konstytucyjnie prawo własności nieruchomości oraz naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa polegające na różnicowaniu ich sytuacji prawnej bez uzasadnionej przyczyny;

2. art. 140 K.c. poprzez nieuprawnione ograniczenie właścicieli działek nr (...) i (...) z możliwości korzystania z należącej do nich nieruchomości;

3. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, poprzez zaplanowanie i wyznaczenie przebiegu drogi dojazdowej, oznaczonej symbolem 1 KDD przez tereny stanowiące prywatną własność;

4. naruszenie art.17 pkt 4 u.p.z.p. poprzez sporządzenie nierzetelnie prognozy oddziaływania na środowisko;

5. naruszenie art. 17 ust. 5 u.p.z.p. poprzez nie sporządzenie właściwej prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego;

6. naruszenie art. 17 ust. 14 u.p.z.p. poprzez nie uwzględnienie wszystkich uwag i wniosków wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu;

7. naruszenie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 k.p.a., gdyż uchwalenie planu prowadzić będzie do nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego celu, jakiemu służy m.p.z.p. , ograniczenia prawa własności;

8. istotne naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wymagającego stwierdzenia, że plan nie narusza ustaleń Studium, podczas gdy plan jest niezgodny ze studium w zakresie drogi 1 KDD;

9. wprowadzenie w uchwale wzajemnie wykluczających się regulacji dotyczących ustaleń dla całego obszaru objętego planem określających, że powierzchnia działki nie może być mniejsza niż 600 m² dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego i 450 m² dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, dopuszczając w treści uchwały inne, mniejsze wielkości powierzchni takich działek;

10. nie wyłożenie projektu uchwały do ponownego publicznego wglądu po poczynieniu merytorycznych zmian w treści uchwały i załączniku graficznym ( w wersji wyłożonej istniała droga 1 KDRP, która została usunięta z tego projektu).

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub ewentualnie w części w odniesieniu do działek oznaczonych jako rolne: nr (...) i nr (...) i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W drugiej skardze z dnia 17 stycznia 2018 r. na tą samą uchwałę, M. P. reprezentujący grupę mieszkańców w osobach: B. J., M. H., T. H., E. J.-S., J. J., W. C., K. A., N. A., I. P., W. M., Z. P., S. K. i J.K. - zarzucił (podobnie jak w poprzedniej skardze) rażące naruszenie:

1. art. 2, art. 21 ust. 1-2, art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP; przepisów Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (art. 1 Pierwszego Protokołu do tekstu Konwencji w zakresie ochrony prawa własności poprzez nadmierną i nieuzasadnioną ingerencję w chronione konstytucyjnie prawo własności nieruchomości oraz naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa polegające na różnicowaniu ich sytuacji prawnej bez uzasadnionej przyczyny;

2. art. 140 K.c. poprzez nieuprawnione ograniczenie właścicieli działek nr: (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) , (...) i (...) z możliwości korzystania z należącej do nich nieruchomości;

3. art. 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżących związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem, poprzez zaplanowanie i wyznaczenie przebiegu drogi dojazdowej, oznaczonej symbolem 1 KDD przez tereny stanowiące prywatną własność;

4. naruszenie art.17 pkt 4 u.p.z.p. poprzez sporządzenie nierzetelnie prognozy oddziaływania na środowisko;

5. naruszenie art. 17 ust. 5 u.p.z.p. poprzez nie sporządzenie właściwej prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego;

6. naruszenie art. 17 ust. 14 u.p.z.p. poprzez nie uwzględnienie wszystkich uwag i wniosków wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu;

7. naruszenie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 k.p.a., gdyż uchwalenie planu prowadzić będzie do nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego celu, jakiemu służy m.p.z.p. , ograniczenia prawa własności;

8. istotne naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. wymagającego stwierdzenia, że plan nie narusza ustaleń Studium, podczas gdy plan jest niezgodny ze studium w zakresie drogi 1 KDD.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub ewentualnie w części w odniesieniu do ich działek wymienionych powyżej.

Ponadto wniesiono o połączenie obu spraw ze skarg do wspólnego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że przebieg spornej drogi 1 KDD został tak wytyczony, że na jej odcinku – wzdłuż linii kolejowej blisko 70 % stanowi własność prywatną. Zaskarżony plan swoimi granicami objął m.in. nieruchomości wymienione powyżej, które znajdują się w planie miejscowym na terenach 3MN, 4MN, 6MN, 7MN i 8MN – tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a przez ten teren wytyczono przebieg drogi dojazdowej (1KDD) o szerokości od 10 do 12 m (zakończonej z prawej strony drogą 4 KDD na działce nr (...) ). W ocenie skarżących przeprowadzenie poprzecznej ulicy gminnej przez wskazane działki nie jest niezbędne dla realizacji interesu publicznego, tylko ma służyć wyłącznie interesom Gminy W. – dojazd do terenów będących własnością Gminy W., w szczególności do terenu 1US. Ograniczenie funkcjonalności działek (sposobu korzystania i zabudowy) stanowi o ograniczeniu prawa własności bez zachowania należytych proporcji i nie jest podyktowane racjonalnymi kierunkami gospodarki przestrzennej. Umiejscowienie drogi gminnej 1 KDD, dzielące działki powyżej określone na dwie nierówne części (odcięta część stanowić będzie niedużą i nieatrakcyjną działkę usytuowaną tuż przy torze kolejowym) zniweczy możliwość dotychczasowego korzystania z działek, wprowadzi ruch na nieruchomościach a także utrudni spokojne z nich korzystanie. Powoduje to powstanie nieatrakcyjnych gospodarczo działek, otoczonych z jednej strony ulicą dojazdową a z drugiej strony torem kolejowym z trakcją elektryczną. Przy takiej lokalizacji drogi 1KDD, zdaniem skarżących, preferowany jest wyłącznie interes Gminy oraz interes inwestora terenu oznaczonego symbolem 1US. Lokalizacja drogi 1KDD narusza zasadę ładu przestrzennego, gdyż nie ma według skarżących racjonalnego uzasadnienia dla istnienia tak samej drogi jak i jej przebiegu.

W odpowiedzi na skargi organ gminy wniósł o ich oddalenie i ustosunkował się szczegółowo do każdego z zarzutów.

Przede wszystkim, w ocenie Rady Miejskiej W., procedura planistyczna przeprowadzona została zgodnie z trybem formalno-prawnym określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona skarżąca na etapie składania wniosków nie skorzystała z możliwości uczestniczenia w sporządzaniu projektu planu. Skarżący M. P. nie złożył w ramach procedury, jak i poza nią żadnego wniosku. Natomiast na etapie składania uwag skarżący złożył uwagę do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu, która nie została uwzględniona.

1. Plan przygotował tereny pod rozwój zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wraz z usługami podstawowymi oraz terenami rekreacyjno-wypoczynkowymi. Ustalenia Planu mają na celu uporządkowanie dotychczasowego zagospodarowania terenu oraz zahamowanie niekontrolowanych procesów inwestycyjnych. Ustalenia planu wprowadzają regulacje kształtujące ład przestrzenny, powiązania funkcjonalno-przestrzenne oraz obsługę komunikacyjną, które przyczynią się do stworzenia możliwości dalszego rozwoju tego obszaru. Wprowadzono parametry zabudowy dostosowane do istniejącego zagospodarowania. Plan ustala zasady zabudowy umożliwiającą właściwą organizację struktury przestrzennej, zapewniając optymalne, w poszanowaniu do istniejącego zagospodarowania, warunki rozwoju nowej zabudowy. Wprowadzone ustalenia mają za zadanie powstrzymanie chaotycznych procesów budowlanych, zachodzących do tej pory na tym obszarze. Czynnikami decydującymi o ewentualnych możliwościach i ograniczeniach w zabudowie był dostęp do dróg oraz tworzenie właściwych relacji sąsiedzkich, opartych na odpowiednich zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Podkreślenia wymaga, że warunki te obciążają wszystkich właścicieli nieruchomości możliwie proporcjonalnie i równomiernie, stosownie do istniejących uwarunkowań oraz uzyskanych możliwości inwestycyjnych. Tylko i wyłącznie, dzięki wprowadzeniu bezpośredniej obsługi komunikacyjnej w postaci drogi 1KDD, plan miał możliwość stworzyć na tym obszarze nową ofertę inwestycyjną. Wprowadzenie tej możliwości związane było z koniecznością przeznaczenia części nieruchomości na przeprowadzenie drogi. Ważący dla wyznaczonego przebiegu drogi 1KDD jest fakt, iż 60% powierzchni całej drogi stanowią grunty Gminy W. Natomiast właściciele poszczególnych nieruchomości, przez które przechodzi sporna droga (1KDD), ponoszą wkład proporcjonalny do wielkości swojej nieruchomości. Jedyna różnica jaka pojawia się na przebiegu tej drogi, to zmiana jej szerokości. Wynika ona z przebiegającej w jej wschodniej części (na północny-wschód od terenów 2ZP i 3ZP) sieci gazowej. Konieczność uwzględnienia zasad strefowania infrastruktury podziemnej, spowodowała konieczność poszerzenia tej części drogi 1KDD z 10m do 12 m. Zastosowane szerokości są szerokościami minimalnymi.

2. Zarzut dotyczący przepisu art. 140 K.c., należy rozumieć, jako brak możliwości użytkowania i czerpania zysków z nieruchomości stanowiącej działki nr (...) i (...), (...), obr. S. Przed wejściem w życie skarżonego planu ww. działki stanowiły teren rolny związany z sadownictwem (w ewidencji gruntów jako – S/RIIIa i S/RIIIb, nieposiadający prawa do zabudowy. Wejście w życie planu miejscowego nie ogranicza automatycznie obecnego sposobu użytkowania rolniczego, do czasu podjęcia działań inwestycyjnych. Opracowany plan zakłada przeznaczenie m.in. ww. nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (3MN i 4MN) wraz z niezbędną drogą 1KDD do obsługi tego terenu. Zatem uprawnienia planu dają możliwość nowego sposobu użytkowania i nadaja nowe uprawnienia właścicelom nieruchomości poprzez wprowadzenie prawa zabudowy na tym terenie. Nadanie uprawnień nie nakłada na właściciela nieruchomości obowiązku ich wykorzystania zgodnie z planem, a jedynie daje taką możliwość. Nowe przeznaczenie spowoduje wzrost wartości nieruchomości.

3. Obszar położony pomiędzy ul. W. a terenami kolejowymi charakteryzuje się bardzo długimi działkami, z podziałami o wyraźnym charakterze rolnym. Są to działki rolne związane z sadownictwem, nieposiadające dotychczas prawa do zabudowy. Plan wprowadza możliwość zainwestowania i konieczne było wprowadzenie obsługi komunikacyjnej, w postaci drogi 1KDD i dodatkowo drogi 4KDD. Brak bezpośredniego dostępu do dróg publicznych powoduje potrzebę wydzielenia i realizacji licznych "sięgaczy" obsługujących kilka obiektów zrealizowanych wewnątrz działki (druga i trzecia linia zabudowy). Takie rozwiązanie jest powierzchniochłonne i nieskazane z punku organizacji przestrzeni. Osiedle domów jednorodzinnych zorganizowane w ten sposób cechowałoby się przerostem komunikacji przebiegającej tuż pod oknami budynków mieszkalnych.

Organ gminy pokreślił ponadto, że przywołana przez skarżącego działka nr (...), mająca w jego ocenie służyć do obsługi komunikacyjnej pozostałych działek skarżącego M. P., nie spełnia pod żadnym względem warunków drogi wewnętrznej do obsługi obiektów budowlanych (§ 14 rozporządzenia M.I. z 12.04.2002 r. w spr. warunków technicznych... - min. szerokość wg rozporządzenia to 4,5 m, podczas gdy szerokość dz. nr (...) to 3 m). Ponadto przedmiotowa działka styka się bezpośrednio jedynie z działką nr (...). Do obsługi działki nr (...) konieczne byłoby więc wydzielenie kolejnej działki na przedłużeniu dz. nr (...), wzdłuż dz. nr (...). Według szczegółowego oszacowania (na str.7 odpowiedzi na skargę z 15 września 2017 r.) bilans zajętego terenu do zapewnienia obsługi komunikacyjnej obu działek skarżącego (biorąc pod uwagę parametry działki nr (...) 187 m², na długości ok. 62 m) wynosiłby 500 m², podczas gdy ogólna pow. z działek skarżącego przeznaczona na przeprowadzenie drogi 1KDD wynosi ok. 280 m². Tym samym ograniczenia jakie zostały nałożone na przedmiotowy teren dotyczą jedynie wyznaczenia drogi 1KDD, która jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania nowej zabudowy. Podobnie wygląda sytuacja z pozostałymi działkami skarżących, gdzie brak drogi 1 KDD powodowałby powstanie licznych sięgaczy). Droga 1KDD została zlokalizowana w taki sposób, że podział działek który nastąpi w wyniku jej wprowadzenia spowodował, że powstałe w wyniku tego nieruchomości będą miały niezalezna obsługę komunikacyjną. Wprowadzenie na tym obszarze możliwości realizacji nowej zabudowy wraz z obsługą komunikacyjną w postaci drogi publicznej 1KDD i 4KDD, spowoduje wzrost wartości przyległych nieruchomości.

4. Prognoza oceny oddziaływania na środowisko sporządzona została zgodnie z obowiązującymi przepisami (art. 51 ust. 2 ustawy z 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko. Ponadto przed rozpoczęciem prac ustalony został z właściwymi organami zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie. Zarówno Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska we W. jak i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzgodniły ten zakres i stopień szczegółowości. Przygotowana prognoza została następnie poddana wnikliwej ocenie przez te organy, które posiadają wiedzę merytoryczną i prawną do takiej oceny. Po uzyskaniu pozytywnych uzgodnień i opinii plan miejscowy wraz z ww. prognozą został wyłożony do publicznego wglądu. Wniesiono 136 uwag do planu. Zarówno w treści wniosków jak i uwag nie podniesiono problematyki prognozy oddziaływania na środowisko.

Przy czym skarżący nie przedstawił żadnych argumentów mogących świadczyć o nierzetelnym opracowaniu prognozy.

5. Prognoza skutków finansowych również została przygotowana zgodnie z przepisami, tj. § 11 rozporządzenia M.I. z 26.08.2003 r. w spr. wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Prognoza , która jest sporządzona na 10 lat cechuje się szacunkowym podejściem. Prognoza ta nie jest integralną częścią planu. Jej walorem jest analiza ekonomiczna przedstawiająca potencjalne skutki ekonomiczne.

Skarżący nie przedstawił żadnych argumentów mogących świadczyć o nierzetelnym przygotowaniu tej prognozy.

6. Każda z uwag, która wpłynęła do projektu planu ( w ilości 136) została szczegółowo przeanalizowana i rozpatrzona. Ze względu na dużą liczbę uwag jednobrzmiących lub o takiej samej zawartości merytorycznej, w Zarządzeniu Prezydenta W., w celu ich uporządkowania, uwagi zostały pogrupowane pod względem poruszonych problemów. Wszystkie wykazane i rozpatrzone z Zarządzeniu Prezydenta W. nr (...) z (...) czerwca 2017 r. Ze względu na ochronę danych osobowych osób wnoszących uwagi, przy publikacji w BIP dane te zostały ukryte.

Zgodnie z art. 17 pkt 14 u.p.z.p. lista nieuwzględnionych uwag została wraz z projektem planu przedłożona Radzie Miejskiej W. Wszystkie nieuwzględnione uwagi znalazły się w załączniku nr 3 do uchwały przedstawionej do uchwalenia. Ponadto lista nieuwzględnionych uwag znalazła się w treści uzasadnienia do projektu planu przedstawionego do uchwalenia. Po przekazaniu projektu planu radni mają możliwość wnikliwego zapoznania się z projektem planu. Założenia planu i nieuwzględnione uwagi zostały ponadto szczegółowo omówione na posiedzeniach poszczególnych Komisji i Klubów i przeanalizowane pod kątem zgodności ze Studium. Na Komisji Rozwoju Przestrzennego i Architektury pojawiła się delegacja osób, które złożyły uwagi. Zostały one omówione z radnymi na posiedzeniu Komisji. Na sesji Rady dyskutowano w sprawie nieuwzględnionych uwag.

Wszystkie zgłoszone uwagi znalazły się w dokumentacji planistycznej. Organ Nadzoru-Wojewoda D. nie wniósł zastrzeżeń do podjętej uchwały, którą opublikował w Dzienniku Urzędowym Woj. D. Uchwała weszła w życie z dniem 19 lipca 2017 r.

8. Plan nie narusza także ustaleń Studium a stwierdzenie tego typu może znaleźć się w uchwale w sprawie planu miejscowego. Brak jest przy tym podstaw do stwierdzenia niezgodności zaskarżonej uchwały ze Studium w zakresie lokalizacji drogi 1KDD. W Studium wyznaczony został jedynie układ podstawowy, do którego należą ulice klasy zbiorczej, głównej, głównej ruchu przyspieszonego, ekspresowe i autostrady. Drogi lokalne i dojazdowe mające uzupełniać ten podstawowy szkielet, wyznaczane są w zależności od uwarunkowań i potrzeb w planach miejscowych.

9. Przywołane przez skarżącego regulacje określające wielkość działek odnoszą się do zupełnie różnych bytów prawnych, określonych przepisami: a) art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i b) art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p.

W pierwszym przypadku określony został ogólny wymóg odniesienia się do kwestii potencjalnych scaleń i podziałów nieruchomości w obrębie sporządzonego planu miejscowego, tj. sytuacji, kiedy właściciele nieruchomości chcieliby je scalić lub podzielić .

W drugim przypadku sytuacja dotyczy przypadku wyznaczenia w planie miejscowym obszaru, który został wytypowany do przeprowadzenia procedury scalania i podziału na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustalają one zasady scalania i podziału nieruchomości. W zaskarżonym planie miejscowym nie wyznaczono obszarów wymagających scalenia i podziału. Jednakże zasady scalania i podziału muszą być ustalone w planie, gdyby np. właściciele nieruchomości wystąpili do organu z takim wnioskiem. Przywołane w skardze parametry (600m² dla budynku jednorodzinnego wolno stojącego i 450 m² dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej – ustalają zasady scalania i podziału nieruchomości właśnie w takim przypadku.

Natomiast parametry dopuszczone dla poszczególnych, wyznaczonych w planie terenów określają natomiast wielkości działek, na jakich możliwa jest realizacja poszczególnych typów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wyznaczone parametry związane są z potrzebą uwzględnienia istniejących podziałów na obszarze planu i nie wprowadzaniem nadmiernych ograniczeń inwestycyjnych. Nie może więc tu być mowy o wykluczających się zapisach.

10. Ponowienia procedury planistycznej wymaga projekt planu, w którym nastąpiły zmiany w wyniku rozpatrzenia uwag. W niniejszym przypadku nie nastąpiły żadne zmiany wynikające z rozpatrzenia uwag. Do uchwalenia przez Radę Miejską W. skierowany został projekt planu, który udostępniony był na etapie wyłożenia do publicznego wglądu. Skarżący przywołuje w uzasadnieniu skargi – likwidację terenu 1KDPR – ciągu pieszego od ul. Z. do terenu 1ZP. Zmiana ta nie była związana z rozpatrywaniem uwag, lecz na wcześniejszym etapie procedury planistycznej, przed wyłożeniem projektu planu z uwagi na zakwestionowanie celowości wprowadzenia tego ciągu przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta W. (pismo z dnia 17.03.2017 r.).

Sąd uwzględnił wnioski skarżących po połączenie obu spraw do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia.

Na rozprawie przed Sądem strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie i szeroko wypowiedziały się w podnoszonych kwestiach. Przy czym pełnomocnik organu gminy zobowiązał się przedłożyć do akt sprawy na piśmie swoje ustne wyjaśnienia, złożone na rozprawie wraz z zakreśleniem procentowego udziału Gminy W. i prywatnych właścicieli nieruchomości w całej drodze 1KDD (o czym poinformowano uczestników rozprawy). Złożone pismo w aktach sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skargi okazały się bezzasadne.

Wymieniona na wstępie uchwała zaskarżona została w trybie przewidzianym w treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 994, dalej jako "u.s.g.").

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest zatem nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale również jego naruszenie. Naruszenie tego interesu następuje, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Naruszenie to musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Takie rozumienie legitymacji poszczególnego skarżącego znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy, jak przyjmuje orzecznictwo sądowo-administracyjne, oznacza zatem istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu.

W przypadku rozpatrywania skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. kontrolując zaskarżony akt w zakresie zasad jego sporządzenia sąd administracyjny czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Także naruszenia procedury planistycznej muszą mieć wpływ na interes prawny skarżącego. Pogląd ten utrwalił się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) i jest konsekwentnie przez sądy administracyjne prezentowany (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r. II OSK 1087/08, wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2008 r. II OSK 1883/07, wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r. II OSK 2992/14). Podziela go w pełni skład orzekający w niniejszej sprawie.

Na gruncie niniejszej sprawy wszyscy skarżący wywodzą swój interes z prawa własności nieruchomości położonych na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą. Jak wskazuje skarżący M. P., on i skarżące B. S., A. S. i P. S. są właścicielami nieruchomości położonych we W., aktualnie oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako działki o numerach (...) i (...), (...), obręb S., położonych na terenie przedmiotowego planu miejscowego. Natomiast Grupa Mieszkańców w osobach: B. J. jest właścicielem dz. nr (...), M. H. i T. H. dz. nr (...), E. J.-S. i J.J. (dz.nr (...))W. C. (dz.nr (...)), K. A. i N. A. (dz.nr (...) – (...)), Z. P. (dz. nr (...)), S.K. (dz.nr (...)) i J. K. (dz. nr (...) i (...)).

Wskazane nieruchomości znajdują się na obszarze objętym zaskarżoną uchwałą.

Mając powyższe na uwadze przyjąć należało, że zaskarżony plan miejscowy w zakresie obejmującym działki należące do skarżących narusza ich interes prawny, ponieważ w zakresie przeznaczenia terenu, na którym przedmiotowe działki się znajdują, wprowadza zmiany polegające na możliwości ich zabudowy i lokalizacji drogi dojazdowej, tym samym ingerując w zakres wykonywania przez skarżących przysługującego im prawa własności nieruchomości.

Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego nie oznacza automatycznie zasadności skargi na uchwałę dotyczącą miejscowego planu. Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), w ramach którego rada gminy ustala w miejscowym planie przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz zasady zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Aby skarga okazała się zasadna, należy zatem wykazać, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem konkretnego prawa. Nie można bowiem w świetle powołanych przepisów kwestionować prawa rady gminy do wprowadzania na jej obszarze określonych zmian czy też ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu.

Ponadto, stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

Zarzuty skarżących odnoszą się do zasad oraz trybu sporządzania zaskarżonego planu miejscowego.

Zasady sporządzania planu to wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawniony organ. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym(dalej:u.p.z.p.) określające zawartość planu miejscowego stanowią m.in. o wymogu zgodności tego planu z zapisami studium. W art. 15 ust. 1 u.p.z.p. jest bowiem mowa o sporządzaniu projektu planu "zgodnie z zapisami studium", a w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. o stwierdzeniu, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Dodatkowo, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W przypadku więc stwierdzenia niezgodności zapisów planu z ustaleniami studium, dochodzi do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, bez względu na charakter takiego naruszenia. Powoduje to nieważność uchwały w całości lub w części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zaznaczenia w tym miejscu jednakże wymaga, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem z założenia elastycznym, który stwarza ramy dla swobody planowania miejscowego i pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. Sytuacja braku zgodności, lub nawet sprzeczności pomiędzy planem miejscowym a ustaleniami studium, musi uzasadniać unieważnienie części lub całości planu miejscowego.

Podnieść ponadto należy, iż studium stanowi jedną całość, zatem część tekstową oraz graficzną tego aktu należy odczytywać łącznie. Studium jest przy tym aktem określającym perspektywiczną politykę przestrzenną gminy dla całego jej obszaru, lecz jednocześnie uwzględnia stan faktyczny istniejący na danym terenie. Zgodnie z art. 10 u.p.z.p. w studium uwzględnia się wiele uwarunkowań z dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu, stan ładu przestrzennego, potrzeby i możliwości rozwoju gminy. Po przeanalizowaniu tych uwarunkowań w studium określa się kierunki zmian w polityce przestrzennej gminy oraz przeznaczeniu terenów, kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów.

W badanej sprawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. z 2006 roku w części odnoszącej się do kwestionowanych rozwiązań komunikacyjnych wprowadza, w ocenie Sądu, zdecydowanie słabsze związanie Studium, gdyż dotyczy lokalizacji drogi dojazdowej 1KDD (niższa kategoria przeznaczenia), która uzupełnia jedynie przewidziany w Studium podstawowy układ komunikacyjny (są to drogi: klasy zbiorczej, głównej, głównej ruchu przyspieszonego, ekspresowe i autostrady), co dokładnie zostało wyjaśnione w odpowiedzi na skargę i znajduje w całości potwierdzenie w treści Studium. Rację ma zatem organ gminy twierdząc, że w kwestionowanym zakresie plan miejscowy nie narusza ustaleń Studium. Sąd przy tym zauważa, na bazie dotychczas rozpoznawanych spraw, że uchwalane Studia dla dużych miast (a z takim mamy do czynienia w niniejsze sprawie) są zazwyczaj bardziej ogólne, mniej szczegółowe aniżeli uchwalane dla mniejszych gmin.

Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia przepisów art. 2, art. 21 ust.1-2, art. 32 ust. 1-2 Konstytucji RP zważyć należy, że własność nie jest prawem absolutnym. Prawo własności doznaje bowiem szeregu ograniczeń dopuszczonych tak przez Konstytucję, jak i art. 140 Kodeksu cywilnego. Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowi, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji stanowi, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanowione tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, zaś ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, a ograniczenia te winny być dokonane wyłącznie w formie ustawy. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważniła gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 6 ust. 1 tej ustawy ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy w planie miejscowym rada winna obowiązkowo określić szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Oznacza to, że ograniczenia wykonywania prawa własności wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają swe źródło w ustawie, a zatem są prawnie dopuszczalne.

Przechodząc do merytorycznej oceny przedmiotowej sprawy wskazać należy, że kwestionując zasadność i racjonalność przyjętych rozwiązań planistycznych skarżący podnieśli, że plan uchwalono w oparciu o niewłaściwie sporządzone prognozy: oddziaływania na środowisko i skutków finansowych.

Odnosząc się do tych zarzutów w pierwszej kolejności wskazać należy, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ustawodawca powierzył gminom i zaliczył te działania do zadań własnych gminy. Stanowiący o tym przepis art. 3 ust. 1 u.p.z.p. ustanawia generalną zasadę władztwa planistycznego gminy, która ma obowiązek ustawowy kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie. Z kolei przepis art. 4 ust. 1 u.p.z.p. określa, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego wynika, że ustawodawca powierzył gminie kompetencje w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. Władztwo planistyczne gminy nie jest jednak absolutne i podlega ograniczeniom wynikającym wprost z u.p.z.p.. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. w sprawie K 27/00 (sygn. akt OTK 2001/2/29, LEX nr 46367), wskazał, że organy gminy właściwe do sporządzenia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i następnie do uchwalenia tego planu, muszą się kierować ogólnymi zasadami określonymi w art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. przepisami innych ustaw regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej oraz przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Fakt nadania gminie władztwa planistycznego uprawniającego do autonomicznego decydowania o przeznaczeniu i zagospodarowaniu terenu, nie stoi jednocześnie w sprzeczności z koniecznością uwzględniania racjonalności w działaniu gminy w tym zakresie, realizującej się w przyjmowaniu końcowych, optymalnych rozwiązań planistycznych. Stanowisko Trybunału zachowuje aktualność na gruncie u.p.z.p.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p organ planistyczny zobowiązany jest do uwzględnienia wymagań ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych. Określenie w planie miejscowym zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. jest obowiązkiem organu opracowującego ten akt prawa miejscowego. Przy przeznaczaniu terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy, organ planistyczny zobowiązany jest do kierowania się nie tylko zasadą ładu przestrzennego, ale także do uwzględnienia zasady zrównoważonego rozwoju.

Zgodnie z definicją legalną zrównoważonego rozwoju, zawartą w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm., zwana dalej p.o.ś.), rozumie się przez to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Ponadto w planowaniu przestrzennym należy uwzględniać potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.).

Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z § 4 pkt 3 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587) w projekcie tekstu planu miejscowego ustalenia dotyczące zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego powinny zawierać nakazy, zakazy, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenów wynikające między innymi z potrzeb ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w art. 72 i 73 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Art. 72 ust. 1 pkt 3 p.o.ś. nakazuje zapewnić w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska w szczególności przez między innymi zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni.

Tereny działek skarżących w zaskarżonym planie znajdują się w jednostkach oznaczonych m.in. symbolem 3 MN, 4MN, 6MN, 7MN, 8MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna)i sporną drogą dojazdową 1KDD oraz drogą 4KDD.

Sąd podziela w całości stanowisko Rady, iż prognoza skutków finansowych uchwalenia m.p.z.p. została sporządzona zgodnie z § 11 rozporządzenia w sprawie wymagań projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie została skutecznie podważona przez skarżących. W ocenie Sądu, zarzut w tym zakresie jest całkowicie gołosłowny, bowiem nie zawiera żadnych argumentów i dowodów na podważenie nierzetelnego sporządzenia tego opracowania, przy czym nie jest rolą Sądu poszukiwanie dowodów na potwierdzenie zarzutów skarżących. Tym bardziej, gdyż opracowanie to nie stanowi integralnej części zaskarżonego planu a dotyczy materiałów planistycznych sporządzonych na potrzeby przygotowywanego projektu planu miejscowego.

Ponadto na potrzeby planu sporządzona została - kwestionowana w skardze - prognoza oddziaływania na środowisko, która opracowana została jak wynika z załączonej dokumentacji planistycznej z uwzględnieniem wymogów dotyczących zakresu i szczegółowości zgłoszonych przez właściwe organy administracyjne (RDOŚ we W. i PPIS) i w sposób zgodny z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko. Również i w tym zakresie poza samym zarzutem nierzetelności jej sporządzenia, brak jest jakichkolwiek argumentów co do wadliwości tego opracowania. Tak więc zarzut w tym zakresie jest całkowicie bezzasadny.

Idzie zauważyć, że działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności, organy gminy mogą w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze. Granice ingerencji prawodawczej w prawo własności wyznacza przede wszystkim art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi m.in., że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę własności musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1708/09, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc w istotę władztwa planistycznego gminy wpisane jest zatem uprawnienie, polegające na legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności.

W rozpatrywanej sprawie analiza postanowień zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że organ planistyczny należycie wyważył interes publiczny z interesem prywatnym. W szczególności – stosownie do treści art. 1 ust. 3 u.p.z.p. – organ planistyczny wyważył w sposób prawidłowy interes publiczny oraz interesy prywatne związane z zachowaniem lub zmianą zagospodarowania terenu, uwzględniając sporządzone w toku ocenianej procedury dokumenty środowiskowe.

W zakresie realizacji wymogu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. plan miejscowy powinien być tak skonstruowany aby zapewnić możliwość obsługi komunikacyjnej określonych terenów. Rozstrzygając o rozwiązaniach dotyczących systemu komunikacyjnego należy ocenić sprawę całościowo, w odniesieniu do całego terenu objętego procedurą planistyczną, mając zwłaszcza na uwadze to, aby tereny przylegające do drogi głównej miały możliwość skomunikowania się poprzez system dróg z innymi terenami poprzez tę drogę lub też inne dróg (por. wyrok Naczelny Sąd Administracyjny z 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 109/11). W przedmiotowej sprawie zapis o obsłudze komunikacyjnej działek skarżących spełnia powyższy warunek.

Skarżący wywodzą, że plan zmienił dotychczasowe przeznaczenie ich nieruchomości, wprowadzając oprócz możliwości zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (czego nie kwestionują) również lokalizację drogi dojazdowej publicznej 1KDD, którą to kwestionują. Z przedstawioną w skargach i na rozprawie przed sądem argumentacją skarżących trudno się zgodzić. Jest sprawą oczywistą dla Sądu, w kontekście przedłożonych dokumentów administracyjnych, że wprowadzenie na terenie objętym zaskarżonym planem w zakresie lokalizacji działek skarżących i lokalizacji całej drogi 1KDD, organ gminy prawidłowo wyważył interes publiczny z interesami prywatnymi właścicieli nieruchomości. Zarówno z odpowiedzi na skargi, jak i z wyjaśnień złożonych przez pełnomocnika Gminy na rozprawie (potwierdzonych następnie w materiale przesłanym do Sądu), udział procentowy nieruchomości stanowiących własność Gminy W. w powierzchni drogi 1KDD przekracza zdecydowanie łączny udział procentowy pozostałych wszystkich nieruchomości prywatnych (a więc nie tylko skarżących). Powierzchnia całej drogi 1KDD w ujęciu procentowym przedstawia się następująco: 60,3% tereny gminne i 39,7 % tereny prywatne. Natomiast powierzchnia odcinka tejże drogi równoległa do ul. W. to: 44,9% tereny gminne i 55,1% tereny prywatne. Nie ma więc tu mowy o jakimkolwiek naruszeniu zasady proporcjonalności. Wskazać należy, że ustalenia planu nie przekreślają możliwości korzystania z nieruchomości lub rozporządzania nią zgodnie z przysługującym skarżącym prawem własności, a zatem nie doszło także do naruszenia istoty prawa własności. Sama bowiem lokalizacja drogi 1KDD jest wręcz niezbędna do prawidłowej obsługi przedmiotowych nieruchomości. Lokalizując tą drogę dojazdową organ gminy nie tylko dokładnie wyjaśnił w odpowiedzi na skargi, dlaczego ją zlokalizował ale też wyjaśnił dlaczego w taki a nie inny sposób określił jej parametry (wprowadzając np. różną szerokość). Przedstawiona przez Gminę argumentacja jest oparta na pełnym wyważeniu przyszłych potrzeb do zainwestowania tego terenu, poparta przekonującą analizą zasad i standardów związanych z planowaniem osiedli jednorodzinnych i ich potrzeb w skomunikowaniu z innymi drogami publicznymi. Analiza ta zawiera konkretne odniesienie się do zastanego stanu faktycznego poprzez wskazanie np. na istniejące wąskie bardzo długie działki typu rolnego, powstającą chaotyczną dotychczas zabudowę, lokalizację sięgaczy. Celem eliminacji wskazanych nieprawidłowości w zagospodarowaniu przestrzenią i ochrony gruntów (droga 1KDD zajmuje mniejszy procent niektórych gruntów prywatnych niż lokalizacja przyszłych sięgaczy) oraz ochrony mieszkańców przed uciążliwością korzystania z sięgaczy, prawidłowo oceniono potrzebę lokalizacji drogi 1KDD.

Przyjęte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązania planistyczne doprowadziły Sąd do wniosku, że Rada Miasta W. uchwalając zaskarżony plan w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżących nie przekroczyła granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu w stopniu, który w ocenie Sądu należało zakwalifikować jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Organ uchwałodawczy dokonał prawidłowego wyważenia interesu publicznego i interesów indywidualnych skarżących, nie dając prymatu interesowi publicznemu.

Nie sposób również podzielić stanowiska skarżących, iż Prezydent W. a następnie Rada Miasta W. nie rozpatrzyły zgłoszonych przez nich wszystkich uwag. Wszystkie uwagi zostały rozpatrzone zarządzeniem Prezydenta W. nr (...) z (...) czerwca 2017 r. Uwagi nieuwzględnione zawiera uzasadnienie do zarządzenia (też załącznik nr (...) do uchwały przedstawionej do uchwalenia). Rozstrzygnięcie o sposobie ich rozpatrzenia, stanowi załącznik do uchwały. Wszystkie uwagi (w ilości 136) zostały pogrupowane i rozpatrzone w sposób jaki opisał w odpowiedzi na skargę organ gminy i co znajduje potwierdzenia w aktach planistycznych. Taki sposób rozpatrzenia uwag nie narusza prawa. Z żadnych przepisów prawa nie wynika obowiązek podjęcia odrębnej uchwały o sposobie rozpatrzenia każdej ze 136 uwag osobno.

Nie jest słuszny zarzut dotyczący wprowadzenia w uchwale wzajemnie wykluczających się regulacji dotyczących różnej powierzchni dziełek dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego(450m² i 600 m²), dopuszczając w treści uchwały inne, mniejsze wielkości powierzchni takich działek. W odpowiedzi na skargę z dnia 15 września 2017 r. organ gminy na str. 15 -16 pkt 9) dokładnie wyjaśnia regulacje określające wielkości działek, które odnoszą się do różnych bytów prawnych, które też przytacza. Sąd podziela w całości argumentację organu gminy w tym zakresie i uznaje za zbędne zamieszczanie rozważań podobnych do wyjaśnień organu.

Całkowicie niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., gdyż przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie były i nie mogły być stosowane podczas uchwalania zaskarżonego planu miejscowego.

Sąd stwierdza ponadto, że w wersji wyłożonej do publicznego wglądu nie istniała w projekcie droga oznaczona symbolem 1KDRP, stąd brak było podstaw do ponowienia procedury wyłożenia projektu planu miejscowego.

Sąd nie stwierdził również istotnych naruszeń trybu sporządzania planu miejscowego w zakresie odnoszącym się do interesu prawnego skarżących .

W związku z powyższym, stwierdzić należy, że Rada Miasta nie naruszyła procedury planistycznej przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zaskarżonym zakresie.

Z powyższych względów brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargi oddalił.