Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 897/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 603  Utrzymanie i ochrona dróg publicznych i innych dróg ogólnodostępnych, ruch na tych drogach, koleje, lotnictwo cywilne, p
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2004 r sprawy ze skargi D. H. na decyzję Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych w [...] z dnia 6 marca 2001 r, Nr : [...] w przedmiocie przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego i nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję tego samego organu z dnia [...] 2001 r , Nr :[...], II. orzeka , że powyższe decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego D. H. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

II SA/Kr 897/01

UZASADNIENIE

Przedmiotem wniesionej przez D. H. w dniu [...] 2001 r. skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych Oddział [...] z dnia 6 marca 2001r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia do stanu poprzedniego zajętego pasa ruchu drogowego drogi krajowej nr [...][...] w miejscowości [...] Polska oraz kary pieniężnej w wysokości [...] nałożonej na stronę za samowolne zajmowanie pasa drogowego.

Po otrzymaniu w dniu [...] 2000r. przez D. H. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przeprowadzenia robót drogowych w pasie drogowym bez wymaganego zezwolenia, jego rodzice M. i J. H. przekazali organowi administracyjnemu obszerne wyjaśnienia z dnia [...] 2000 r. na temat stanu faktycznego sprawy. Stwierdzono tam w szczególności, że D. H. wykonał utwardzony wjazd na działkę będącą własnością jego rodziców tj. M. i J. H.. Autorzy pisma uważają, że takie pracy nie wymagały żadnego pozwolenia organu administracyjnego, albowiem utwardzony wjazd oddzielony jest od drogi asfaltowej 4 m poboczem, własnością M. i J. H. jest nie tylko grunt na którym wykonano wjazd, ale również pobocze i część jezdni asfaltowej, a wreszcie- remont polegał na umieszczeniu na wjeździe elementów ruchomych, które można w każdej chwili usunąć.

W aktach sprawy jest również oświadczenie M. H., złożone w dniu [...] 1992 r., że wyraża zgodę na nieodpłatne przekazanie części swojej działki na rzecz [...] pod planowaną budowę chodnika . Układany chodnik nie może zmienić układu wjazdu. W piśmie z dnia [...] 2000 r. M. i J. H. stwierdzają, że powyższej zgodzie towarzyszyło zastrzeżenie, że na długości wjazdu na działkę i długości zabudowań warsztatu samochodowego nie zostanie zbudowany chodnik, ponieważ w przyszłości w tym miejscu zostanie urządzony parking.

W dniu [...] 2000 r. sporządzony został protokół z wizji lokalnej, podpisany przez przedstawicieli Rejonu Dróg Krajowych oraz D. H.. Stwierdzono w nim wykonanie (1) parkingu z płyt betonowych przy zjeździe do posesji przy drodze krajowej oraz (2) utwardzenia zjazdu z takich samych płyt. Parking na długości 6 m został wykonany w ciągu powyższego chodnika, na co wykonawca nie posiadał zezwolenia administracyjnego. Pan D. H. oświadczył, że wymienione roboty zostały wykonane na jego zlecenie, ale w całości na terenie, który nie został wywłaszczony i za które on nadal opłaca podatek. Dlatego w ocenie strony prace wykonano poza pasem drogowym.

W decyzji z dnia [...] 2001 r., nr [...] jak i w późniejszej, zaskarżonej decyzji z dnia 6 marca 2001 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych przyjął, że udowodnione zostały najistotniejsze fakty, tj. samowolne wybudowanie parkingu, jego usytuowanie w obrębie pasa drogowego, czas istnienia parkingu, osoba która parking wybudowała, wreszcie wymiary parkingu (6,3 m długości i 4,4 m szerokości). Oznaczało to samowolne zajęcie części pasa drogowego i dlatego organ administracyjny wymierzył karę pieniężną w wysokości [...] zł za samowolne zajmowanie pasa przez parking w okresie [...] dni (od [...] czerwca 2000 r. do [...] lutego 2001 r.). Zobowiązano też D. H. do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego poprzez usunięcie ułożonych płyt betonowych z pasa drogowego.

Decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 6 marca 2001 r., nr [...] została wydana z powołaniem, jako podstawy prawnej, art.138 § 1 pkt 1 w związku z art.127 § 3 K.p.a.

W dodatkowym piśmie (doręczonym Sądowi w dniu [...] 2004 r.), organ administracyjny odwołał się do wyżej wspomnianego protokołu oględzin parkingu. Organ administracyjny przyznał, że w protokole zapisano długość parkingu -6 m, a brak tam informacji o szerokości parkingu. W aktach sprawy będących w dyspozycji organu administracyjnego brak jest szkicu sytuacyjnego, który winien być: załączony do protokołu i z uwagi na upływ czasu nie udało się ustalić, czy taki szkic został w ogóle sporządzony czy też został zagubiony.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego i pismach uzupełniających Skarżący zakwestionował powyższe ustalenia oraz zarzucił organowi administracyjnemu, że nie poczynił wystarczających ustaleń koniecznych do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie przeczy samemu faktowi wybudowania przez siebie parkingu, ale odrzuca możliwość nałożenia nań kary z tego tytułu, gdyż jak twierdzi, parking jest poza pasem drogowym, nie zakłóca ruchu pojazdów, ani pieszych. Zakwestionowano wymiary, podane przez organ oraz czas istnienia parkingu. Wreszcie Skarżący zarzuca organowi administracyjnemu nieprawidłowe ustalenie wysokości kary pieniężnej

Sądowi przedłożony został ponadto protokół sporządzony w dniu [...] 2004 r., podpisany przez przedstawiciela [...] , przez stronę D. H. (jak zapisano - właściciela działki nr [...] ), a ponadto przez J. H. (jak zapisano właściciela działki nr [...] ) i D. H. (jak zapisano właściciela działki nr [...] ). W protokole tym stwierdzono, że na działce [...] znajduje się chodnik. Działka ta (i chodnik ) graniczy z działkami nr [...] i nr [...]. Zapisano też zdanie: "Od strony południowo-zachodniej do dz. [...] granicą dział ki [...] i [...] (granica biegnie zewnętrznym krawężnikiem) ...na początku dz. [...] granica jest położona w odległości 3,60m od krawędzi jezdni, a na końcu 3,80 m od krawędzi jezdni".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje :

Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawą - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona [...].2001 r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r., podlega więc rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.

Analizując akta przedmiotowej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że żaden z faktów, które mają kluczowe znaczenie dla sprawy, nie został udowodniony przez organ administracyjny prowadzący postępowanie w sprawie i wydający zaskarżoną decyzję.

W szczególności organ administracyjny przyjął początek zajęcia drogi na dzień [...] 2000r., podczas gdy data sporządzenia pierwszej w sprawie notatki służbowej (k. 1) wskazująca datę kontroli stanu dróg na ten właśnie dzień została zmieniona (notatka została sporządzona w dniu [...] .2000r., a jako dzień kontroli stanu dróg wskazano [...] .2000r., data ta jednak nosi ślady przerobienia z [...] .2004r.). Przyjęta zatem data początkowa naliczania kary nie jest datą pewną, a strona tę datę kwestionuje.

Organ nie ustalił też precyzyjnie długości chodnika, skoro między protokołem z [...] 2000 r. (6 m) a decyzją (6,3 m) istnieje nieuzasadniona przez organ różnica na niekorzyść strony.

Nie została też określona szerokość zajętego pasa drogowego. Organ przyznaje, że nie może wykazać dokonania pomiaru, protokół z dnia [...] 2000 r. wielkości tej nie podaje, zaś protokół z 2004 r. podaje jeszcze inne wymiary dodatkowo wskazujące, że sporny parking nie jest regularnym prostokątem.

Wątpliwości w sprawie budzi też przebieg pasa drogowego. Bez jego precyzyjnego ustalenia nie można mówić o zajęciu jego części na parking.

Brak należytego ustalenia powyższych elementów stanu faktycznego stanowi kluczową wadę postępowania, gdyż nałożenie obowiązków wynikających z zaskarżonej decyzji jest od nich uzależnione. W szczególności wymiar kary uzależniony jest od dokładnego pomiaru zajętego pasa drogowego, czego w sprawie nie zrobiono. Nawet na wyraźne żądanie Sądu w czasie pierwszej rozprawy organ administracyjny nie był w stanie przedstawić uzupełniającej, satysfakcjonującej dokumentacji. Dlatego Sąd uchyla decyzję w całości jako wydaną bez przeprowadzenia należytego postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Brak ten należy uzupełnić przy ponownym załatwianiu sprawy. Ponownie załatwiając sprawę organ administracyjny winien w szczególności dokonać precyzyjnych pomiarów chodnika (parkingu), jak również wykazać, że sporny chodnik (parking) leży w pasie drogowym, skoro strona przeczy takiej kwalifikacji miejsca. Szerokość parkingu (4,4 m) sama przez się nie świadczy że leży on w pasie drogowym, skoro art.34 ustawy o drogach publicznych stwarza domniemanie 0,75 m szerokości pobocza.

Zaskarżona decyzja nie wypowiada się na temat zjazdu z drogi na działki sąsiadujące, dlatego Sąd pomija tę część stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz. 1270).

Rozstrzygnięcie w sprawie braku możliwości wykonywania decyzji zapadło na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.