Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2684/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2014 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) września 2014 r. (...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia (...) czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) po rozpatrzeniu odwołania (...)od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...)-06-2014r., znak: (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zbadania legalności wykonania łącznika - garażu przylegającego do budynku pawilonu usługowego nr (...) przy ul. (...) i budynku mieszkalnego przy ul. (...) zlokalizowanego na działce o nr ew. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie a następnie wskazał, że stanowiący podstawę prawną decyzji objętej odwołaniem art. 105 § 1 Kpa § 2 przewiduje, iż organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Jedną z przesłanek umożliwiających umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o powołany wyżej przepis jest fakt tożsamości podmiotu, który zwrócił się do organu o umorzenie postępowania i na którego wniosek to postępowanie zostało wszczęte. W niniejszej sprawie tożsamość taka występuje. Wnioskiem z dnia (...)-03-2014r. (...) reprezentowana przez radcę prawnego (...)wystąpiła do PINB w (...) z wnioskiem o umorzenie przedmiotowego postępowania. Na wniosek tej strony zostało także wszczęte w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne (zawiadomienie organu z dnia (...)-07-2010r.). W przedmiotowej sprawie w ocenie (...) zaistniały także pozostałe przesłanki umożliwiające umorzenie postępowania. I (...) jest jedyną stroną postępowania dotyczącego przedmiotowego łącznika - garażu i tym samym jej wola w wydanym rozstrzygnięciu została spełniona. Nadto organ podzielił wywód zawarty w uzasadnieniu objętej odwołaniem decyzji o braku sprzeczności podjętego rozstrzygnięcia z interesem społecznym. Za prawidłową organ odwoławczy uznał argumentację PINB w (...), iż w przedmiotowym postępowaniu dobry stan techniczny w/w łącznika - garażu, brak jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na sąsiednie budynki czy otoczenie powoduje, iż pozostawienie w/w obiektu w aktualnym stanie i zakończenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego wobec w/w inwestycji nie narusza interesu społecznego w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 105 § 2 Kpa.

Ustosunkowując się do wywodów i zarzutów zawartych w odwołaniu wskazano, iż pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zauważył, iż nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach żądanie zawarte w odwołaniu kierowanym do (...) usunięcia z treści decyzji organu powiatowego konkretnych sformułowań. Poza tym wskazano, iż polemika z treścią w/w decyzji kwestionująca fragmenty opisu stanu faktycznego, oraz wskazująca na odmienną interpretację przez stronę skarżącą wskazanych przez organ powiatowy faktów ma w niniejszej sprawie znaczenie drugorzędne. Wskazano stronie odwołującej się, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, iż we wniosku o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie złożonym do PINB (...) skarżący powołał przepis art. 105 § 1 i 2 Kpa. Jak podniesiono wyżej decyzja organu I instancji objęta odwołaniem wydana została właśnie na podstawie art. 105 § 2 Kpa, który umożliwia organowi umorzenie postępowania po zaistnieniu wskazanych w tym przepisie konkretnych przesłanek. Na marginesie odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że zdumienie (...) budzi fakt odwołania się skarżącej reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika od decyzji organu I instancji dla niej korzystnej. W zasadzie analiza zarzutów odwołania wskazuje, iż dotyczą one treści uzasadnienia decyzji a nie jego rozstrzygnięcia. W ocenie (...) zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie nie stoi w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia (...) 09-2013r., sygn. akt VII SA/Wa 185/13 albowiem podjęte zostało w nowych nie znanych Sądowi okolicznościach sprawy (na wniosek strony postępowania).

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła (...).

Zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji zarzucono:

1. Naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego

2. Naruszenie art. 77 KPA,

- poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz poprzez orzeczenie w sposób sprzeczny od wynikającego z dowodów zebranych w sprawie, bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

3. Naruszenie art. 7, 77 KPA poprzez stwierdzenie w Decyzji Organu II instancji, za Decyzją Organu I instancji, iż dobry jest stan techniczny łącznika - garażu oraz brak jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na sąsiednie otoczenie oraz stwierdzenie, iż pozostawienie w/w inwestycji nie narusza interesu społecznego,

4. Naruszenie art. 107 KPA poprzez:

- zawarcie w Uzasadnieniu decyzji I instancji faktów nieudowodnionych, oczywiście sprzecznych z dowodami w sprawie,

- nie wskazanie w Uzasadnieniu decyzji Organu I i II instancji dowodów, na których Organy się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom Organy odmówiły wiarygodności,

- niewyjaśnienie podstawy prawnej poszczególnych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji,

5. Naruszenie art. 8 KPA poprzez Uzasadnienie Decyzji z dnia (...).06.2014 r. oraz Decyzji z dnia (...) 09.2014 r. w sposób nie budzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, sformułowanie nieprawdziwych / niepotwierdzonych kategorycznych stwierdzeń, z którymi od początku postępowania nie zgadza się strona,

6. Naruszenie art. 7 KPA poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

7. Naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, nie uwzględnienie prawomocnych wyroków sądów powszechnych oraz oparcie się jedynie na dowodach, które zostały już raz zakwestionowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 185/13

8. Naruszenie art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności, co do których Strona nie miała możliwości wypowiedzenia się.

Podnosząc te zarzuty Skarżąca wnosiła o:

1. uwzględnienie skargi, z uwagi na stwierdzenie, że uzasadnienie decyzji zostało sporządzone w sposób naruszający prawo,

2. uchylenie decyzji organu - (...)Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...).09.2014 r. sygn. (...) oraz poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...).06.2014 r., znak: (...)

3. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...),

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 2 Kpa. Przepis ten określa fakultatywną odmianę umorzenia postępowania, które z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe dla strony postępowania. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.

Jak wynika z powyższego fakultatywne umorzenie postępowania jest możliwe po łącznym spełnieniu następujących przesłanek.

- postępowanie administracyjne zostało wszczęte na żądanie strony,

- o umorzenie postępowania wystąpi ta strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte,

- inne strony postępowania nie sprzeciwiają się umorzeniu postępowania,

- umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym.

Ocena wniosku o umorzenie postępowania pozostawiona została uznaniu organom administracji. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, iż organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Jednakże wybór ten poprzedzać ma należyte zgromadzenie i zanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.

Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Rozpoznając wniosek strony o umorzenie postępowania administracyjnego w trybie art. 105 § 2 Kpa organy administracji publicznej mają obowiązek zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy pod względem spełnienia przesłanek wyrażonych w powyższym przepisie, aby w ten sposób uzyskać właściwą podstawę prawną do rozstrzygnięcia sprawy. Organy administracji w uzasadnieniu decyzji mają obowiązek wyjaśnić, dlaczego zastosowały określony przepis rozstrzygając sprawę, względnie też dlaczego przyjęły określoną wykładnię przepisu, skoro strona przedstawiła wykładnię odmienną.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji spełnia wszelkie wymogi prawidłowego uzasadnienia określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Zasadnie organy obu instancji wskazały, iż wnioskiem z dnia (...)-03-2014r. (...) reprezentowana przez radcę prawnego (...) wystąpiła do PINB w (...) o umorzenie przedmiotowego postępowania. Postępowanie to zostało wszczęte na wniosek Skarżącej (...), o czym świadczy zawiadomienie organu z dnia (...)-07-2010r. Okoliczności te nie są w sprawie kwestionowane. (...) była jedyną stroną postępowania dotyczącego przedmiotowego łącznika – garażu. Nadto wskazać należy, że organy należycie uzasadniły pogląd o braku sprzeczności podjętego rozstrzygnięcia z interesem społecznym. Prawidłowo argumentują organy nadzoru budowlanego, iż w przedmiotowym postępowaniu dobry stan techniczny w/w łącznika - garażu, brak jakiegokolwiek negatywnego oddziaływania na sąsiednie budynki czy otoczenie powoduje, iż pozostawienie w/w obiektu w aktualnym stanie i zakończenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego wobec tej inwestycji nie narusza interesu społecznego w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 105 § 2 Kpa.

Odnosząc się do zarzutów skargi przede wszystkim należy wskazać, że w większości nie dotyczą one samego umorzenia postępowania lecz odnoszą się do sformułowań zawartych w uzasadnieniach obu decyzji. Niemniej należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia art.. 7, 8, 77, 81, 107 Kpa są oczywiście bezzasadne. Jedyne okoliczności, które były istotne z punktu widzenia decyzji opartej na art. 105 § 2 Kpa zostały przez organy ustalone prawidłowo a Skarżąca ich nie kwestionowała. Okoliczności te to wszczęcie postępowania na wniosek Skarżącej, złożenie wniosku przez nią o umorzenie postępowania, brak innych stron postępowania oraz brak naruszenia interesu społecznego.

Nie można więc mówić o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Kwestionowane przez Skarżącą sformułowania zostały zawarte w sprawozdaniu organu z przebiegu postępowania i jako takie nie stanowiły podstawy rozstrzygnięcia. Próba wyeliminowania ich w drodze skargi do sądu administracyjnego nie znajduje podstawy prawnej. Orzecznictwo co prawda dopuszcza możliwość zaskarżenia wyłącznie uzasadnienie decyzji ale dotyczy to wadliwości uzasadnienia z punktu widzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca.

Nie można tez mówić o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. bowiem związanie organu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przestało być aktualne ze względu na zmianie stanu faktycznego polegającą na cofnięciu wniosku.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.