Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 389/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 121 e ust. 3, 7, 13
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Ł. U. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2020 r. numer [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na rzecz skarżącego Ł. U. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: KWP) utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: KMP) z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], który po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego na podstawie art. 121e ust. 13 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2020, poz. 360 ze zm. dalej: "u.P.") w zw. z art. 104 k.p.a. stwierdził utratę prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia [...] października 2020 roku do dnia [...] października 2020 roku przez asp. Ł.U. Uzasadnił to faktem, iż policjant w sposób nieprawidłowy wykorzystał zwolnienie lekarskie.

W uzasadnieniu decyzji KMP wskazał, że jej wydanie poprzedzało postępowanie w sprawie kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego w ww. okresie, które wykazało, że asp. Ł.U. w trakcie trwającego zwolnienia lekarskiego, w dniu [...] października 2020 r. przebywał u swojej byłej partnerki, co wynikało z otrzymanej notatki urzędowej z interwencji, która miała miejsce tego samego dnia z udziałem funkcjonariusza. Z treści notatki wynikało, iż policjant wezwał patrol Policji do miejsca zamieszkania byłej partnerki, która nie chciała, aby skarżący zabrał ich dzieci na wyjazd. Pomiędzy byłymi parterami doszło do kłótni. Ostatecznie mężczyzna nie zabrał dzieci, ze względu na to, iż matka nie wyraziła zgody uzasadniając to panującą pandemią koronawirusa i trwającym rokiem szkolnym.

Na tej podstawie organ I instancji uznał, że kłótnia oraz udanie się do miejsca zamieszkania dzieci nie było czynnością wykonaną dla zapewnienia podstawowej, indywidualnej potrzeby policjanta. Priorytetem podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego winno być zdrowie chorego policjanta i jego podstawowe potrzeby życiowe, a nie chęć wyjazdu połączona z opieką nad dziećmi. Organ I instancji podkreślił, że w dniu [...] listopada 2020 roku policjant został zapoznany z protokołem, odmówił złożenia zastrzeżeń i podpisania się na dokumencie.

W dniu [...] listopada 2020 roku przesłuchano asp. Ł.U. w charakterze strony, który odniósł się do wydarzeń z dnia [...] października 2020 roku. Dołączył także zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza psychiatrę z dnia [...] listopada 2020 roku, który wskazał, że chory w czasie zwolnienia lekarskiego może chodzić i wykonywać wszystkie czynności dnia codziennego oraz czynności mające na celu przywrócenie równowagi psychicznej oraz stabilizację stanu psychicznego, m.in. korzystanie z zaleconych technik relaksacyjnych, unikanie czynników stresogennych, korzystanie ze wsparcia osób bliskich, rodziny itp. Funkcjonariusz zeznał, iż dopytał się lekarza co może robić a czego nie będąc na zwolnieniu lekarskim. Lekarz zalecił mu wypoczynek, częste widzenie z dziećmi, chodzenie, wyjazdy relaksacyjne oraz korzystanie ze swoich hobby, w tym jazdy konnej. Zeznaje, że chciał spędzić czas z dziećmi zgodnie z zaleceniami lekarza, aby jego stan psychofizyczny uległ poprawie. Ponownie zorganizował wyjazd rodzinny nad morze, który wcześniej musiał anulować z uwagi na to, iż nie dostał urlopu. Zaznaczył, że w swoich planach urlopowych na miesiąc październik planował wyjazd nad morze z dziećmi ustalając termin wyjazdu na ok. [...] października 2020 roku i ten termin był wpisany w propozycjach grafiku jako dni wolne. Niestety po ostatecznym zaakceptowaniu grafiku przez Zastępcę Komendanta Komisariatu, zostały mu wpisane w tym okresie godziny służby. Według policjanta nie potraktował on czasu przebywania na zwolnieniu lekarskim jako okresu równoważnego urlopowi wypoczynkowemu, a kontakty z dziećmi i wyjazd były zaleceniami lekarza. Podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim czynności jakie wykonywał i podejmował sprzyjały jego rekonwalescencji i powrotowi do zdrowia psychicznego. Nie był w stanie przewidzieć jak zachowa się jego partnerka w sytuacji gdy przyjedzie po dzieci.

W charakterze świadka został przesłuchany Zastępca Komendanta Komisariatu Policji I w B., który jako przełożony policjanta udał się w dniu 08 października 2020 roku na miejsce interwencji. Przesłuchano także byłą partnerkę policjanta, a także przesłuchani zostali policjanci podejmujący interwencję. Dodatkowo w dniu [...] grudnia 2020 roku na podstawie art. 132 ust. 4b ustawy o Policji została przeprowadzona rozmowa dyscyplinująca z funkcjonariuszem, w związku ze stwierdzeniem, że popełnił on przewinienie dyscyplinarne polegające na tym, że podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim wykorzystał je niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż w dniu [...] października 2020 r. udał się do domu byłej partnerki w celu wzięcia pod opiekę swoich dzieci, co nie stanowiło czynności dnia codziennego ani nie służyło poprawie stanu zdrowia, czym popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Asp. Ł.U. nie złożył sprzeciwu od rozmowy dyscyplinującej.

W konsekwencji organ KMP uznał, że skarżący nieprawidłowo wykorzystał czasową niezdolność do służby z powodu choroby, wynikającą z wystawionego zaświadczenia lekarskiego na okres od [...] października 2020 roku do dnia [...] października 2020 roku. W toku prowadzonego postępowania organ podkreślił, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest ocena stanu zdrowia funkcjonariusza lub ocena zasadności wystawienia zwolnienia lekarskiego, lecz ocena prawidłowości jego wykorzystania. W ocenie KMP oznaczenie "chory może chodzić" widniejące na zwolnieniu lekarskim oznaczało, że skarżący mógł wykonywać zwykłe czynności dnia codziennego, do których nie należy przybycie do miejsca zamieszkania dzieci, aby je zabrać na zaplanowany wyjazd wypoczynkowy połączony ze sprawowaniem opieki, wdanie się w awanturę z matką dzieci, jak też popchnięcie partnerki. Policjant bowiem pozostający na zwolnieniu lekarskim od lekarza psychiatry nie może pozostawać w uprzywilejowanej pozycji względem innych chorych, którzy posiadają orzeczoną niezdolność do pracy przez lekarza specjalistę innego niż psychiatra i wykorzystywać w sposób dowolny. Takie postępowanie w ocenie organu nie może być akceptowane.

W ustawowym terminie pełnomocnik Ł. U. wniósł odwołanie. Po rozpatrzeniu w/w odwołania Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...].

Na podstawie zgromadzonego materiału oraz dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego a także ustalonego w tym zakresie stanu faktycznego organ II instancji podzielił ustalenia KMP oraz odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, wskazując m.in., że kłótnia z byłą partnerką oraz udanie się do miejsca zamieszkania dzieci nie było czynnością wykonaną dla zapewnienia podstawowej, indywidualnej potrzeby policjanta. Priorytetem podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego winno być zdrowie chorego policjanta i jego podstawowe potrzeby życiowe. W ocenie organu ta sytuacja była stresogenna, bo asp. Ł.U. już wcześniej wiedząc, że matka dzieci nie chce puścić ich na planowany wyjazd, musiał odczuwać złość i frustrację. Kulminacyjnym punktem musiała być kłótnia z byłą partnerką. Ta sytuacja nie mogła nieść za sobą pozytywnych skutków, przede wszystkim nie przyczyniła się do stabilizacji stanu psychicznego, a wręcz odwrotnie musiała go pogorszyć i spowodować jeszcze większy stres. KWP podkreślił, że jednym z głównych zaleceń lekarza zapisanych na zaświadczeniu lekarskim z dnia [...] listopada 2020 roku było unikanie czynników stresogennych. Wskazał, że kontakty z dzieckiem to jedna z najbardziej spornych i kontrowersyjnych kwestii w zakresie wzajemnych obowiązków rodzicielskich. W sytuacji, gdy rodzice nie mogą dojść do porozumienia, niebezpieczeństwem dla pozostawienia kwestii kontaktów bez uregulowania ich przez sąd, jest osłabienie się więzi pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Zabezpieczenie kontaktów minimalizuje eskalację dalszego konfliktu na tym tle, daje poczucie stabilizacji zarówno uprawnionemu rodzicowi jak i samemu dziecku. KWP zaakcentował, że policjant powinien po rozstaniu się z partnerką (w sierpniu 2020 roku) wystąpić z wnioskiem do Sądu Rejonowego w celu uregulowania kontaktów z dziećmi. Pełnomocnik strony zaznaczył, iż dopiero od października 2020 roku toczą się sprawy dotyczące ustalenia opieki nad dziećmi. Organ ma świadomość, że w tym czasie policjant mógłby przeżywać czas rozłąki z dziećmi, jednak postępowanie zgodnie z prawem i etyką zawodu policjanta byłoby z pewności mniej stresujące zarówno dla samego policjanta jak i jego dzieci, niż sytuacja faktyczna z dnia 08 października 2020 rok. Policjant nie może dopuszczać do sytuacji, która pociąga za sobą konieczność wezwania patrolu Policji w jakichkolwiek okolicznościach. Nie do zaakceptowania było również zachowanie policjanta w sytuacji, gdy przełożony tłumaczy mu, że powinien zwolnienie lekarskie wykorzystać zgodnie z zaleceniami lekarza na co w odpowiedzi słyszy, że funkcjonariusz jest na zwolnieniu lekarskim od psychiatry i może robić co chce. Takie zachowanie w ocenie organu jest nadinterpretacją zaleceń lekarza. Nie można dopuścić do sytuacji aby w odbiorze społecznym jak również wśród współpracowników dopuszczalne było wykorzystywanie zwolnień lekarskich w sposób dowolny.

Odnosząc się do zarzutów strony, iż organ niewyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy, co doprowadziło do uznania, że odwołujący się nieprawidłowo wykorzystał zwolnienie lekarskie organ II instancji stwierdził, że fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione. Zdaniem organu wpisy w zaświadczeniu lekarskim miały na celu zalecenia ogólnikowe jak: wykonywanie wszelkich czynności dnia codziennego oraz czynności mające na celu przywrócenie równowagi psychicznej oraz stabilizację stanu psychicznego, ale przede wszystkim lekarz wskazał, że policjant musi unikać sytuacji stresogennych. Zaświadczenie nie zawiera wpisów zalecających wyjazd nad morze, który miałby polepszyć stan zdrowia policjanta i w tym zakresie organ nie rozstrzyga i nie wyjaśnia czy policjant był nad morzem czy też korzystał z innych form relaksacyjnych, ale skupił się na sytuacji, którą uważa za stresogenną i niegodną z zaleceniami. Faktem było również to, iż policjant w pierwszym dniu zwolnienia był w Komisariacie Policji I w B. celem przekazania swojej dokumentacji, co było jego obowiązkiem jednak należy zgodzić się ze stroną, że organ uznał, że przekazywanie dokumentacji służbowej jest czynnością zmierzającą do poprawy stanu zdrowia psychicznego i nie uznał tej czynności za działanie niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego.

KWP podkreślił, że czas zwolnienia lekarskiego nie może być traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu. Zauważyć trzeba, że policjant ubiegał się o urlop w dniach tożsamych z tymi, które obejmowały okres zwolnienia lekarskiego. W trakcie planowanego urlopu wypoczynkowego miał zamiar wyjechać nad morze, ale jednak nie dostał wnioskowanych dni wolnych i można przypuszczać, że udanie się do specjalisty mogło być celowym działaniem policjanta nastawionym na osiągnięcie celu jakim był wyjazd.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów stwierdził także, że fakt przeprowadzenia rozmowy dyscyplinującej był odrębną czynnością przeprowadzoną przez przełożonego policjanta, która nie miała związku z merytorycznym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Podkreślił, że organy Policji nie negują oraz nie podważają zaleceń lekarza i swoje ustalenia faktyczne opierają na treści zwolnienia lekarskiego oraz na podstawie zaświadczenia wydanego przez lekarza psychiatrę. Natomiast zachowanie policjanta opisane powyżej w ocenie organu jest nadinterpretacją zaleceń lekarza.

KWP za niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego uznał zatem zachowanie policjanta i sytuację mającą miejsce dnia [...] października 2020 roku ze względu na to, iż nie miała ona na celu zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych bądź też zdrowotnych, które miałyby przyczynić się do osiągnięcia celu jakim jest powrót do zdrowia tj. uzyskania pełnej sprawności i zdolności do służby. Również zachowanie policjanta w rozmowie z przełożonym było co najmniej niestosowne. Zdaniem organu II instancji, zachowanie policjanta było przekroczeniem granic dopuszczalnej aktywności przebywania na zwolnieniu lekarskim.

Skargę na ww. decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Ł. U., zarzucając jej:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 121 e ust. 7 oraz ust. 13 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (zw. dalej ustawą) w zw. z art. 7, art. 8 , art. 11 oraz art 80 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego (zw. dalej kpa) przez błędną jego wykładnię i wadliwe uznanie, że pomimo szeregu argumentów przemawiających za uwzględnieniem odwołania, w dniu [...].10.2020 r. Ł.U. w ocenie organu II instancji bezspornie wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z przeznaczeniem, w sytuacji gdy w żaden sposób nie można uznać, by w dniu [...].10.2020 r. Ł.U. działał z zamiarem niezgodnego z celem wykorzystania zwolnienia lekarskiego, by udał się do lekarza w celu jego pozyskania, aby udać się następnie na wyjazd oraz by w dacie tej działał z zamiarem wykorzystania zwolnienia niezgodnie z jego celem, co doprowadziło do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 kpa w zw. z art. 121 e ust. 13 w zw. z art. 121e ust. 3 i ust. 10 ustawy o Policji w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez przyjęcie za własne ustaleń faktycznych w sprawie poczynionych przez organ I instancji na podstawie protokołu kontroli z dnia [...].10.2020 r. i wniosków z niego wynikających przez organ II instancji, pomimo podnoszenia przez skarżącego zarzutu rażącego naruszenia prawa z uwagi na niezgodność treści i wniosków owego protokołu z pozostałym materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, co doprowadziło do poczynienia przez organ II instancji ustaleń faktycznych tożsamych z ustaleniami organu I instancji, pomimo niezgodności treści zawartych we wskazanym protokole z aktami sprawy;

3. naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

- art. 7 kpa i art. 80 kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy z pominięciem słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony Ł.U., wynikające z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, która czyni ustalenia organu I instancji dowolnymi, albowiem organ I instancji pominął zupełnie zalecenia lekarza psychiatry kierowane do Ł.U. oraz wytyczne dotyczące możliwości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, które wskazywał odwołujący w swoich zeznaniach uzyskane przed wystawieniem zwolnienia lekarskiego oraz dodatkowo potwierdzone w toku postępowania zaświadczeniem lekarskim od lekarza psychiatry z dnia [...].11.2020 r. i uznał, że skarżący doprowadził do wydania zwolnienia lekarskiego w zamiarze wykorzystania go w celu wyjazdu, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z materiałem dowodowym w aktach sprawy znajdującym się i godzi w dobre imię i profesjonalizm lekarza psychiatry go wydającego;

- art. 77 kpa oraz art. 84 kpa poprzez orzekanie w materii wymagającej wiadomości specjalnych - medycznych, bez dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii biegłego lekarza psychiatry na okoliczność ustalenia, czy chęć zaopiekowania się dziećmi, spędzenia z nimi części okresu zwolnienia lekarskiego była jednym z elementów umożliwiających odwołującemu poprawę jego stanu zdrowia psychicznego i przyspieszenie procesu rekonwalescencji, a w konsekwencji powrotu do wykonywania obowiązków zawodowych oraz czy wyjazd poza miejsce zamieszkania w celu wypoczynku i poprawy kondycji psychicznej przy uwzględnieniu stanu zdrowia skarżącego nie był wskazany oraz bez przeprowadzenia dowodu z zeznań lekarza psychiatry, co czyni ustalenia faktyczne poczynione sprzecznie z zaleceniami lekarza o niezgodnym z celem zwolnienia jego wykorzystaniu dowolnymi;

- art. 7 oraz art. 77 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa przez sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji w sposób uzasadniający możliwość przypisania braku bezstronności organu, nieprzeanalizowaniu argumentów skarżącego powołanych przez niego faktów w treści uzasadniania w szczególności zeznań skarżącego, K.N., zeznań funkcjonariuszy Policji uczestniczących w interwencji z dnia [...].10.2020 r., zaświadczeniu lekarskiemu z dnia [...].11.2020 r, z których wynikało wprost, że skarżący nie doprowadził do siłowego odebrania dzieci ani nie chciał siłą odebrać dzieci, nie stosował przemocy wobec K.N., nie szarpał się z nią lecz ją odepchnął, czego wadliwie nie dostrzegł organ II instancji pomijając przy ocenie postawy skarżącego jego sytuację rodzinną.

Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu II instancji zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutów wywiedzionych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd, z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja stwierdzająca uratę przez skarżącego, jako policjanta prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego, tj. od [...] października 2020 r. do dnia [...] października 2020 r. Podkreślić przy tym należy, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a).

W ocenie Sądu, analizowana skarga Ł. U. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, jak i utrzymana nim w mocy decyzja Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] grudnia 2020 r. wydana w przedmiocie stwierdzenia utraty przez skarżącego prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego w związku z ustaleniem nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego - naruszają obowiązujące przepisy prawa. Organy Policji obu instancji, wydając sporne rozstrzygnięcia, dopuściły się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób nieprawidłowy dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy i wydając zaskarżone decyzje w przedmiocie pozbawienia skarżącego prawa do uposażenia za okres nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego - nie dokonały prawidłowego zastosowania przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2020, poz. 360 ze zm. dalej: "u.P."), w szczególności art. 121e ust. 3, ust. 7 i ust. 13 tej ustawy.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e u.P., zgodnie z którym prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). W myśl art. 121e ust. 2 u.P kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 ustawy). Protokół przedstawia się policjantowi w celu wniesienia przez niego ewentualnych uwag. Wniesienie uwag policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12 ustawy). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13 ustawy).

W świetle powyższego przepisu, zadaniem organów obu instancji było dokonanie oceny czy w okolicznościach niniejszej sprawy wykonywane w czasie zwolnienia lekarskiego czynności przez skarżącego mogły być uznane za prawidłowe wykorzystanie tego zwolnienia, tj. czy były związane z zaspokojeniem jego potrzeb życiowych bądź zdrowotnych.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, iż w świetle art. 121e ust. 1 u.P, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego może podlegać kontroli, co wynika wprost z przytoczonej regulacji. Jednocześnie, wskazać należy, że wykładnia celowościowa przepisu art. 121e ust. 1 ustawy o Policji nie może prowadzić do tezy, że weryfikacja ta może być prowadzona w sposób władczy, a taką cechę miałaby kontrola pozbawiona realistycznych przesłanek i indywidualnego charakteru, pozbawiona odniesienia do rodzaju schorzenia i zaleceń lekarza. Inny może być powód udzielenia zwolnienia lekarskiego osobie przebywającej na zwolnieniu lekarskim z powodu zaburzeń psychicznego (w tym nerwicowych), a inny osobie dotkniętej schorzeniem związanym z konkretną jednostką chorobową (np. choroby grypopodobne, infekcje uszu, gardła czy też choroby innych organów), inne też mogą być zalecenia i warunki powrotu do zdrowia. Warto podkreślić ponadto, że dokonując kontroli, organy Policji winny mieć na względzie również to, iż - wbrew pozorom - kategoria "zwykłych czynności dnia codziennego" nie jest określeniem precyzyjnym, o zamkniętym zakresie znaczeniowym i zawsze ustalenia w tym zakresie należy dokonywać odnosząc je do konkretnego stanu faktycznego.

Stosownie do art. 121e ust. 3 u.P, jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności, czy nie wykonuje pracy zarobkowej (vide: art. 121e ust. 7 ustawy o Policji), zaś osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10 cyt. ustawy).

Należy również podkreślić, że kwestia utraty prawa do uposażenia za cały okres trwania zwolnienia lekarskiego wynika wprost z art. 121e ust. 3 u.P, który to przepis nie budzi żadnych wątpliwości. W konsekwencji, stwierdzić należy, że ustawodawca nie uzależnił zastosowania przepisu art. 121e ust. 13 ustawy o Policji od ustalenia tego, że policjant nieprawidłowo wykorzystywał zwolnienie lekarskie przez cały okres tego zwolnienia (w każdym dniu jego trwania).

Zdaniem Sądu, z dotychczasowego orzecznictwa sądowego wynika jednoznacznie, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16; podobnie wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2018 r., sygn. akt III SA/Gd 511/18 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

Zaznaczyć zatem należy, że czym innym jest okoliczność potwierdzenia niezdolności chorego do służby - poprzez wystawienie zaświadczenia lekarskiego (zwolnienia lekarskiego), czym innym natomiast sama diagnoza lekarska dokonana przez lekarza, jak również zalecony proces leczenia. W tym kontekście, samo zwolnienie lekarskie nie stanowi metody leczenia, lecz ma sprzyjać, obok zaleconego procesu leczenia, powrotowi funkcjonariusza do służby. Ratio legis omawianej regulacji - jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o Policji [...] (Dz. U. z 2014 r., poz. 502) - było ograniczenie absencji funkcjonariuszy służb mundurowych. Zadaniem organu jest zatem wyłącznie dokonanie kontroli tego, w jaki sposób realizowane jest zwolnienie lekarskie w celu uzyskania pełnej zdolności do służby. Natomiast nie może być kwestionowane, iż w toku kontroli organ nie ustala stanu zdrowia policjanta, ani nie ocenia prawidłowości realizacji przez niego procesu leczenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 641/20, CBOSA).

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 2 marca 2018 r., wydanego w sprawie sygn. akt I OSK 2071/17 (CBOSA) wskazał, że przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 121e ustawy o Policji jest wyłącznie ustalenie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a nie wpływu ustalonej aktywności fizycznej na szybkość powrotu do stanu zdrowia umożliwiającego powrót do służby. Organ nie musi ustalić tego, czy czynności podejmowane przez funkcjonariusza przyczyniły się do przedłużenia okresu jego powrotu do zdrowia i w konsekwencji do służby, a więc w istocie, czy działania podejmowane przez niego w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego przyczyniły się do pogorszenia jego stanu zdrowia. Z kolei, w uzasadnieniu do wyroku z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 409/17 (CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny podniósł także, że organy Policji nie muszą badać, czy zwolnienie lekarskie zawiera jakieś szczegółowe zasady dotyczące wykorzystania zwolnienia lub dozwolonego wysiłku fizycznego.

Oznacza to zatem, iż sama okoliczność, że aktywność funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim nie stanowi przeciwskazań medycznych, a nawet sprzyja procesowi leczenia, jest z punktu widzenia omawianych regulacji obojętna. Istotne jest bowiem to, czy aktywność ta mieści się w ramach dopuszczalnych czynności funkcjonariusza podczas korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Innymi słowy rzecz ujmując, pewne zachowania mogą być niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego, mimo tego, że pozostają w zgodzie z procesem leczenia.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie - zarówno sądów administracyjnych, jak i sądów powszechnych - zgodnie z którym, w czasie niezdolności do służby funkcjonariusz nie może podejmować każdej aktywności, bowiem okresu zwolnienia lekarskiego nie można traktować jako czasu wolnego od służby. Orzeczona niezdolność do służby z możliwością poruszania się stanowi o możliwości wykonywania przez policjanta zwykłych czynności dnia codziennego: dokonania zakupów żywnościowych, leków, materiałów medycznych; udania się na wizytę do lekarza, na zabiegi medyczne; poruszania się po mieszkaniu; spacerów w celach rekonwalescencji. Dodać należy, iż zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do służby zawierającego określenie "chory może chodzić" winien - co do zasady - ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych.

Za niezgodne z celem zwolnienia uznaje się zaś takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości, co do jej rzeczywistego stanu zdrowia. Oczywiste jest przy tym, że pacjent nie powinien podejmować się czynności, które nie sprzyjają leczeniu, utrudniają powrót do zdrowia i przedłużają czas rekonwalescencji. (por. m.in. wyrok NSA z 27 sierpnia 2019 r., I OSK 11095/18, CBOSA). Zamieszczenie na druku zaświadczenia lekarskiego oznaczenia wskazującego, że chory może chodzić, nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego jako czas wolny od służby, którym może dowolnie dysponować, a zwłaszcza podejmować się zajęć lub działalności nie ukierunkowanej na zaspokojenie własnych potrzeb życiowych.

Niemniej, należy jednocześnie stanowczo podkreślić, że warto z dużą ostrożnością podchodzić do generalnej zasady, że chory - mogący chodzić - uprawniony jest właściwie wyłącznie do robienia zakupów i wyjść na wizyty lekarskie, tym bardziej, że - jak podkreślono już wcześniej - kategoria "zwykłych czynności dnia codziennego" nie jest określeniem precyzyjnym, o zamkniętym zakresie znaczeniowym.

W ocenie Sądu, niezmiernie ważne w tego typu sprawach jest również to, że o ile oczywiste jest, że pacjent podczas zwolnienia lekarskiego nie powinien podejmować się czynności, które nie sprzyjają leczeniu, utrudniają powrót do zdrowia i przedłużają czas rekonwalescencji, o tyle nie sposób jednocześnie ocenić takich czynności abstrakcyjnie, bez odwołania się do charakteru schorzenia. W tej sytuacji, ogromnie istotne jest to, że prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego powinna być oceniana w kontekście treści tego zwolnienia, zaleceń lekarskich i stanu zdrowia pacjenta, nie zaś z punktu widzenia potencjalnych przeświadczenia postronnych obserwatorów, współpracowników, czy też przełożonych.

W tej sytuacji, mając na względzie argumenty strony skarżącej podniesione zarówno w toku postępowania, jak i w samej skardze, należy wyraźnie stwierdzić, że sporne postępowanie administracyjne w sprawie utraty przez skarżącego prawa do uposażenia z tytułu nieprawidłowego wykorzystania zwolnień lekarskich nie zostało przeprowadzone w niniejszej sprawie z poszanowaniem wszelkich reguł wynikających z k.p.a., w konsekwencji czego nie sposób przyjąć, iż organy Policji obu instancji ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy, co tym samym przekłada się na prawidłowość wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć.

Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący w okresie od [...] października 2020 r. do [...] października 2020 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim wystawionym przez lekarza specjalistę z zakresu psychiatrii, psychoterapeutę. Z zaświadczenia lekarskiego dołączonego do skargi wynika, że skarżący objęty jest opieką tej poradni od [...] listopada 2019 r. z powodu zaburzeń nerwicowych (k. 18).

Jednocześnie, nie budzi sporu w niniejszej sprawie to, iż z przeprowadzonej kontroli, a także notatki urzędowej z interwencji Policji z dnia [...] października 2020 r. wynika bezspornie, że skarżący podczas przebywania na zwolnieniu lekarskim około godz. 11.00 udał się po dzieci do swojej byłej partnerki w celu zabrania ich nad morze. Okoliczności te w zasadzie nie są kwestionowane. W trakcie tego spotkania doszło do kłótni między skarżącym a jego było partnerką, co skończyło się interwencją Policji (zawiadamiającym był skarżący). Ostatecznie skarżący nie zabrał dzieci nad morze. Ze złożonych przez skarżącego wyjaśnień w toku postępowania, a także w odwołaniu i skardze jednoznacznie również wynika, że toczą się postępowania w zakresie ustalenia opieki nad dziećmi. Sugerowanie przez organ II instancji, że skarżący w tych okolicznościach powinien przewidzieć, że może dojść do sytuacji stresogennej i zgodnie z zaleceniami lekarza powinien jej unikać oraz podejmować działania minimalizujące eskalację konfliktu, są zaleceniami mocno ingerującymi w prawa skarżącego, jako ojca wynikającymi zarówno z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jak i Konstytucji RP. W myśl art. 48 Konstytucji RP jest to konsekwencją konstytucyjnej zasady, zgodnie z którą ograniczenie praw rodzicielskich może nastąpić tylko w przypadkach określonych w ustawie i tylko na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Na datę wydawania rozstrzygnięcia przez organy obu instancji skarżący nie został pozbawiony praw rodzicielskich tym samym, trudno uznać, aby w tych okolicznościach spotkanie z dziećmi, mogło być potraktowane jako okres równoważny urlopowi wypoczynkowemu bądź innym dniom wolnym od służby, zaś powstały konflikt skarżącego i jej byłej partnerki, traktowany jak niezaspakajanie potrzeb życiowych bądź zdrowotnych policjanta, a zatem cel niezgodny z wystawionych zwolnieniem lekarskim.

Kwestią sporną w ocenie Sądu pozostaje zatem to, czy wskazywaną wyżej aktywność podejmowaną przez skarżącego w trakcie przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim należało uznać za wykorzystywanie tego zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem, a tym samym, czy skarżącego policjanta należało pozbawić prawa do uposażenia za wspomniane okresy zwolnienia lekarskiego, tym bardziej, że do wyjazdu skarżącego z dziećmi faktycznie nie doszło. Bez znaczenia w tak ustalonym stanie faktycznym pozostają zatem okoliczności planowanego wyjazdu z dziećmi (planowany dni wolne od pracy w dniach [...] października 2020 r., które nie zostały udzielone skarżącemu). Umknęło organom obu instancji, iż w art. 121 e ust. 3 u.P. zwrot "ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego" dotyczy formy dokonanej, a nie zamiaru zachowania się niezgodnie z celami udzielonego zwolnienia lekarskiego. Głównym argumentem utraty prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego pozostaje zatem doprowadzenie przez skarżącego do sytuacji stresogennej w dniu [...] października 2020 r., co w ocenie organów jest tym bardziej niewłaściwe ze względu na to, że skarżący jest funkcjonariuszem policji, od którego wymaga się postępowania zgodnie z prawem i etyką zawodu policjanta. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji organ II instancji gdzie wskazano wprost, że "zaświadczenie nie zawiera wpisów zalecających wyjazd nad morze, który miałby polepszyć stan zdrowia policjanta i w tym zakresie organ nie rozstrzyga i nie wyjaśnia czy policjant był nad morzem czy też korzystał z innych form relaksacyjnych, ale skupił się na sytuacji, którą uważa za stresogenną i niegodną z zaleceniami".

W tym miejscu warto zauważyć, że tego samego dnia tj. [...] października 2020 r. około godz. 10.00 skarżący także stawił się na Komisariacie Policji I w B., albowiem zgodnie ze swoimi obowiązkami musiał przekazać swoją dokumentację służbową, a organ uznał, że przekazywanie dokumentacji służbowej jest czynnością zmierzającą do poprawy stanu zdrowia psychicznego i nie uznał tej czynności za działanie niezgodne z celem zwolnienia lekarskiego. Twierdzenia te w ocenie Sądu są kontrowersyjne, w sytuacji kiedy skarżący otrzymał zwolnienie lekarskie z tytułu niezdolności do pracy, a pracodawca powinien tak zorganizować pracę i jej przekazanie, aby pracownik stosował się do zaleceń lekarza. Z doświadczenia życiowego wiadomym bowiem jest, że to właśnie praca jest często czynnikiem stresogennym. Tym samym traktowanie dwóch zdarzeń z dnia [...] października 2020 r. tj. spotkania z byłą partnerką i dziećmi w celu zabrania dzieci nad morze oraz stawienie się w pracy w celu wykonania obowiązków służbowych, w sposób zupełnie odmienny stanowi zupełnie dowolną ocenę zachowania skarżącego, z punktu widzenia organów, czyli pracodawcy.

W toku prowadzonego postępowania kontroli prawidłowości wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego sporządzony został stosowny protokół, do którego skarżący odmówił złożenia zastrzeżeń. Ponadto, już po uzyskaniu informacji o wszczęciu postępowania administracyjnego, skarżący w dniu [...] listopada 2020 r. przedłożył do akt sprawy pisemne potwierdzenie lekarza co do stanu swego zdrowia oraz wskazań lekarskich w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od [...].10.2020 r. do [...].10.2020 r. W zaświadczeniu tym lekarz prowadzący specjalista psychiatra dokonał zapisu "Pozostaje pod opieką PZP z powodu pogorszenia stanu psychicznego. Z uwagi na nasilenie objawów psychopatologicznych przebywał na zwolnieniu lekarskim od [...].10.2020 r. - [...].10.2020 r. Wskazania lekarskie w okresie zwolnienia lekarskiego: może chodzić. Pacjent może wykonywać wszystkie czynności dnia codziennego oraz czynności mające na celu przywrócenie równowagi psychicznej oraz stabilizację stanu psychicznego, m.in. korzystanie z zaleconych technik relaksacyjnych, unikanie czynników stresogennych, korzystanie ze wsparcia osób bliskich, rodziny itp." (k. 31 akt admin.)

W ocenie Sądu, uznać należy, że powyższy zapis sporządzony przez lekarza świadczy o tym, że próba spędzenia czasu z dziećmi (choć zakończona niepowodzeniem) mogła być zaliczona zarówno do czynności dnia codziennego, jak i do czynności mającej na celu przywrócenie równowagi psychicznej skarżącego.

Tymczasem, zarówno Komendant Wojewódzki Policji, jak i Komendant Miejski Policji, wydając obie sporne decyzje administracyjne, nie wzięli pod uwagę tego aspektu wskazanych zaleceń lekarza-specjalisty z zakresu psychiatrii, arbitralnie i jednostronnie uznając, iż skarżący wykorzystywał wskazane zwolnienia lekarskie niezgodnie z ich celem. Co więcej, organy te, nie wyjaśniając przyczyn takiego stanu rzeczy, posunęły się do całkowitego zanegowania chęci zobaczenia się z dziećmi (nawet mimo konfliktu) uznając, że w tych okolicznościach było to czymś niewłaściwym, zarówno w odbiorze społecznym jak i mogło wpływać deprymująco na innych policjantów. Nie budzi wprawdzie wątpliwości Sądu, jak słusznie wskazały organy Policji obu instancji, że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby, a więc wykonywanie jakichkolwiek czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy lub służby zawsze stanowi wykorzystywanie zwolnienia niezgodnie z jego celem, w szczególności, gdy zachowania chorego utrudniają proces leczenia i rekonwalescencję. Niemniej, uznać należy jednocześnie, że nie sposób ocenić takich czynności abstrakcyjnie, jak dokonały tego organy Policji, bez odwołania się do charakteru schorzenia. Nie ulega również wątpliwości to, że prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego powinna być oceniana w kontekście nie tylko treści tego zwolnienia, ale przede wszystkim zaleceń lekarskich i stanu zdrowia pacjenta, nie zaś z punktu widzenia przeświadczenia przełożonych skarżącego funkcjonariusza, w tym bezpośredniego przełożonego, który w trakcie rozmowy ze skarżącym w dniu [...].10.2020 r. dowiedział się, że "przebywa on na zwolnieniu od psychiatry i może robić co chce". Należy pamiętać, że tego dnia skarżący był wzburzony, po całej sytuacji, a zatem takie stwierdzenia nie powinny stanowić okoliczności przesądzającej o wykorzystaniu zwolnienia w sposób niezgodny z jego celem.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że okoliczność zamieszczenia na druku zaświadczenia lekarskiego cyfry "2", oznaczającej, iż "chory może chodzić", nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Niemniej, zarazem nie można abstrakcyjne stawiać tezy, iż orzeczona niezdolność do służby z możliwością poruszania się stanowi wyłącznie o możliwości wykonywania przez policjanta jedynie takich zwykłych czynności dnia codziennego, jak dokonywanie zakupów żywności, zakupu leków, czy też udania się na wizytę do lekarza. Takie podejście stanowiłoby bowiem przykład właśnie dowolnej, abstrakcyjnej i arbitralnej zarazem oceny prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, przy założeniu, że z powodu istniejącego konfliktu skarżący nie ma prawa spotykać się z dziećmi.

W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że - w kontekście przedłożonego do akt sprawy dodatkowego zaświadczenia lekarskiego - uznać trzeba, że chęć zobaczenia rodziny (przebywanie z dziećmi) w normalnych okolicznościach może prowadzić do poprawy zdrowia psychicznego.

Według Sądu, powyższe oznacza, że organy Policji obu instancji, wydając sporne rozstrzygnięcia, nie wykazały w sposób właściwy, dlaczego – mając na uwadze zalecenia lekarza psychiatry – uznały próbę wyjazdu z dziećmi, która ostatecznie zakończyła się kłótnią, jako przejaw działań dających jednoznaczną podstawę do postawienia zarzutu nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, z podkreśleniem, że skarżący powinien przewidzieć taką sytuację.

Wobec powyższego, stwierdzić trzeba, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji, wydając zaskarżoną decyzję, a wcześniej - Komendant Miejski Policji, wydając sporną decyzję z dnia [...] grudnia 2021 r. uchybili obowiązkom wynikającym z normom prawnym wyrażonym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., albowiem nie podjęli wszelkich możliwych i niezbędnych zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Ponadto, poprzez niepełne - w ocenie Sądu - uzasadnienie faktyczne i prawne swoich rozstrzygnięć, organy Policji obu instancji naruszyły normę postępowania administracyjnego wskazaną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Jednocześnie, stwierdzić należy, iż organy Policji dopuściły się również w toku postępowania administracyjnego naruszenia zasady pogłębiana zaufania obywateli do organów praworządnego państwa, wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a., albowiem prowadząc postępowanie w kontekście regulacji prawnych zwartych w przepisach art. 121e ust. 3, ust. 7 i ust. 13 u.P, wszechstronnie nie wyjaśniły wszelkich istotnych okoliczności dotyczących analizowanej sprawy, jak również nie wyjaśniły w sposób precyzyjny, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - podnoszone przez skarżącego argumenty, nie dawały jednak podstaw do ich uwzględnienia przy wydawaniu rozstrzygnięć pozbawiających skarżącego prawa do uposażenia za okres nieprawidłowo wykorzystanego zwolnienia lekarskiego. Podkreślić przy tym należy, iż kwestia wyjazdu skarżącego (jak wynika z protokołu rozprawy skarżący ostatecznie wyjechał nad morze we wskazanym terminie) nie była w ogóle przedmiotem postępowania, jako okoliczność nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, tym samym nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Rozpatrując sprawę ponownie, właściwy organ Policji zobowiązany będzie zastosować się do wskazanych przez Sąd zaleceń, dokonując wyczerpującej oceny tego, czy sprawa skarżącego (próba spotkania dzieci i związany z tym konflikt) rzeczywiście stanowiły przypadek nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a następnie wyda należycie i przekonująco umotywowaną decyzję administracyjną, w oparciu o kryteria, którymi organy kierują się kontrolując prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby, w rozumieniu art. 121e u.P.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje obu instancji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów (Dz. U. z 2015r. poz. 1800 ze zm.).