Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 399/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Marek Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2005r. przy udziale sprawy ze skargi E.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2003r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę /-/B. Kamieńska /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] listopada 2002r. na podstawie art. 1 ust. 2, art. 39, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 i 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P., uchwalonego przez Radę Miejską miasta P. uchwałą nr X/58/II/94 z dnia 06 grudnia 1994r., ogłoszoną w Dz. Urzędowym Województwa Poznańskiego Nr 22 z dnia 08 grudnia 1994r., poz. 246), po rozpoznaniu wniosku E. N., odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie schodów zewnętrznych do lokalu użytkowego w istniejącym budynku, położonym w P. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ orzekający stwierdził, że w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta P., nieruchomość przy ul. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem I SM 2.mu. Jest to teren zabudowy śródmiejskiej mieszkalno – usługowej, w strefie wewnętrznej – intensywnego zagospodarowania usługowego. Na terenie tym obowiązuje zakaz realizacji suteren (pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), do których wejście z ulicy lub podwórka znajduje się poniżej poziomu terenu. Organ powołał się również na pismo Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] maja 2002r., negatywnie opiniujące zamiar realizacji projektowanej inwestycji, bowiem zostałaby zakłócona w istotny sposób komunikacja piesza. Samochody parkujące na chodniku ograniczają jego szerokość do 1,5m niezbędnego do poruszania się pieszych.

Wskazano również na treść art. 5 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2002r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), który nakazuje projektować, budować i użytkować obiekt budowlany zgodnie z przepisami zapewniającymi bezpieczeństwo użytkowania oraz zapewniając niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i budownictwa mieszkalnego wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich.

Organ orzekający powołał się też na stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków wyrażone w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2002r. (utrzymane w mocy przez Ministra Kultury postanowieniem z dnia [...] października 2002r.).

W odwołaniu od powyższej decyzji E. N. wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący powołał się na to, że lokal w suterenie był użytkowany od 1958r. na podstawie umowy najmu, na cele produkcji cukierniczej, nie jest lokalem przeznaczonym na stały pobyt ludzi i w związku z tym uchwała Rady Miejskiej w P. nr X/58/II/94 z dnia 06 grudnia 1994r. go nie obejmuje.

Skarżący wskazał nadto, że w okolicy jest wiele lokali zlokalizowanych w suterenie, a szerokość wolnego pasa dla pieszych na chodniku wynosi 3m. Ponadto skarżący kwestionował stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków, powołał się także na poniesienie nakładów na remont i modernizację lokalu i na trudności wynajmu lokalu bez wejścia od strony ulicy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa działka położona jest na terenie objętym ochroną konserwatorską, a więc organ pierwszej instancji stosownie do wymagań art. 40 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wystąpił o uzgodnienie do Miejskiego Konserwatora Zabytków. Organ ten postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] uzgodnił projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej przez E. N. inwestycji. Postanowienie to utrzymał w mocy Minister Kultury rozpoznając zażalenie inwestora.

Zdaniem organu odwoławczego, skoro organ współdziałający odmówił uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu to decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Organ odwoławczy powołał się przy tym na treść uchwały 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 1999r., sygn. akt OPK 14/98 (ONSA 1999/3/80), podnosząc, iż skarżący mógł kwestionować postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] października 2002r. wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi E. N. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7, 10 i 77 kpa, bowiem nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Skarżący podniósł nadto, że uniemożliwiono mu wzięcie czynnego udziału w sprawie, w szczególności nie mógł się on wypowiedzieć co do zebranych w sprawie dowodów, nie uwzględniono też jego wniosku o przeprowadzenie wizji lokalnej dla potwierdzenia szerokości wolnego chodnika. Skarżący powtórzył także argumentację zawartą w odwołaniu kwestionując zasadność opinii Miejskiego Konserwatora Zabytków. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), obowiązującej w chwili wydawania decyzji organów obydwu instancji, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zostać wydana na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą tak dalece organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, że jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z zamierzeniami planu, nie może on odmówić ustalenia tych warunków (art. 43 wyżej cytowanej ustawy).

Zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta P. zatwierdzonego uchwałą Nr X/58/II/94 Rady Miasta P. z dnia 06 grudnia 1994r. ogłoszoną w Dz. Urzędowym Woj. Poznańskiego Nr 22, poz. 246 z dnia 08 grudnia 1994r., nieruchomość przy ul. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem I.SM2.mu w Śródmieściu, o przewadze funkcji mieszkalno – usługowej, w strefie ochrony konserwatorskiej, wpisanej do rejestru zabytków pod nr [...] decyzją z dnia [...] października 1982r.

Według powyższego planu, dla działek wśród zwartej zabudowy, obowiązującą linię zabudowy stanowi linia wyznaczona przez istniejące budynki, a dopuszczalne odstępstwa dotyczą jedynie części budynku powyżej parteru (balkony, wykusze itp.). Ustalenia planu przewidują również zakaz realizacji suteren (pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), do których wejście z ulicy i podwórka znajduje się poniżej poziomu terenu. Powyższe ustalenia były podstawą odmowy pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji przez organy konserwatorskie (Miejskiego Konserwatora Zabytków i Ministra Kultury).

Na wstępie należy zauważyć, że nietrafny jest zarzut skarżącego, że ustalenia wyżej cytowanego miejscowego planu zagospodarowania terenu nie dotyczą planowanej przez niego inwestycji. Bez znaczenia jest bowiem, że lokal do którego mają być dobudowane schody był już użytkowany przed złożeniem wniosku, skoro tego rodzaju inwestycja wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a organ wydający taką decyzję musi brać pod uwagę ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego pomieszczenie na stały pobyt ludzi, to zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690), obowiązującego w chwili wydawania zaskarżonej decyzji, pomieszczenie, w którym te same osoby przebywają dłużej niż 4 godziny w ciągu doby. Według twierdzeń skarżącego w suterenie ma być prowadzona sprzedaż i montaż okien i drzwi z PCV. Oczywistym jest, że taka działalność gospodarcza będzie trwała dłużej niż 4 godziny w ciągu doby, a więc organ orzekający w sprawie musiał brać pod uwagę ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące pomieszczeń na stały pobyt ludzi położone w suterenach.

Z uwagi na to, że obszar na którym położona jest nieruchomość przy ul. [...] objęty jest ochroną konserwatorską, zgodnie z art. 40 ust. 3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w trybie art. 106 kpa uzgodnienia dokonał Miejski Konserwator Zabytków w P. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2002r. Wobec złożenia zażalenia przez skarżącego, rozprawę rozpatrywał Minister Kultury, który postanowieniem z dnia [...] października 2002r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w P.

Skoro organ konserwatorski postanowieniem ostatecznym zaopiniował negatywnie planowaną inwestycję, to zasadność tego postanowienia nie może być obecnie podważana, gdyż skarżący, pomimo pouczenia, nie skorzystał z przysługującego mu prawa do poddania kontroli sądowej zgodności z prawem niekorzystnej dla niego opinii konserwatorskiej.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale składu 5 sędziów z dnia 15 lutego 1999r., sygn. akt OPK 14/98, ONS 1999/3/80 i w wyroku z dnia 23 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA/Gd 1010/99, lex nr 76090 i uznał, że odmowa uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. oznacza, że nie można ustalić dla zamierzonej inwestycji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonej decyzji jest zatem trafne. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący brał czynny udział w postępowaniu, był informowany o każdej czynności, mógł zapoznać się ze zgromadzonymi dokumentami i wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Treść pism skarżącego złożonych przez niego w toku postępowania świadczy o tym, że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu, sformułowana w art. 10 kpa, nie została wobec skarżącego naruszona. Skarżący nie wskazał w skardze na czym miało polegać naruszenie przepisów art. 10 kpa, a Sąd miał na uwadze, że organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnego postępowania uzupełniającego i oparł się jedynie na materiałach i dowodach zgromadzonych przed organem pierwszej instancji, które były skarżącemu znane. Zarzuty skarżącego co do niewyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie szerokości wolnego pasa chodnika pomiędzy budynkiem a parkującymi samochodami, czy też położenia planowanych schodów (w części narożnej kamienicy czy w jej środkowej części) nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi, skoro powyższe okoliczności nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności i stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skargę oddalił.

/-/B. Kamieńska /-/B. Drzazga /-/G. Radzicka

kk