Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 198/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1 i ust. 2, art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1, art. 30 ust. 5c
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi P. R. i K. R. na decyzję Wojewody z dnia 1 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 listopada 2015 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 5c i ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – dalej jako "ustawa", Starosta - po rozpatrzeniu zgłoszenia K. i P. R., wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonych robót budowlanych polegających na "wykonaniu drewnianego budynku gospodarczego na narzędzia ogrodnicze o wym. 4m x 2,5m - wys. 2,8m", na działce nr [...] obr. ewid. G., jedn. ewid. M., z uwagi na fakt, że inwestorzy nie wywiązali się z obowiązku uzupełnienia zgłoszenia w oznaczonym terminie tj. do dnia 20 listopada 2015 roku oraz z uwagi na to, że zakres zgłoszonych prac wymagał uzyskania pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w dniu 26 października 2015 roku wpłynęło zgłoszenie K. i P. R., obejmujące ww. roboty budowlane. Inwestorzy do wniosku dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkic sytuacyjny wskazujący lokalizację ww. obiektu wraz ze szkicem przedmiotowego budynku gospodarczego.

Po przeanalizowaniu złożonych materiałów organ ustalił, że zgłoszenie należy uzupełnić, gdyż zgłaszany obiekt budowlany został zlokalizowany na części nieruchomości gruntowej zaklasyfikowanej jako grunt rolny RII. Inwestorzy powinni zatem uzyskać decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.). Jednocześnie na mapie z lokalizacją budynku gospodarczego należało podać wymiary przedmiotowego obiektu oraz usytuować ww. budynek zgodnie z wymogami § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) – dalej jako "rozporządzenie".

W związku z powyższym organ - postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 roku, wydanym na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy - nałożył na zgłaszających obowiązek uzupełnienia powyższych braków w terminie do dnia 20 listopada 2015 roku. Dnia 5 listopada 2015 roku inwestorzy w nawiązaniu do otrzymanego postanowienia złożyli decyzję Starosty zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej z dnia 5 listopada 2012 roku, nr [...], oraz poinformowali, że obiekt usytuowany został zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia.

Po przeanalizowaniu przedłożonych dokumentów organ stwierdził, że decyzja Starosty z dnia 5 listopada 2012 r. wyraża zgodę na wyłączenie z produkcji rolnej części działki nr [...] (0,0500 ha) dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu, pozostała część ww. nieruchomości gruntowej sklasyfikowana jest natomiast jako grunt rolny zaliczony do klasy II. Wobec tego użytkowanie ww. użytku rolnego z przeznaczeniem na cele nierolnicze może nastąpić jedynie po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Dodatkowo organ stwierdził, że usytuowanie obiektu zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy, co skutkuje ustanowieniem stroną postępowania właściciela nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy, oraz wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Mając powyższe na uwadze organ zgłosił sprzeciw, ponieważ zgłoszenie robót budowlanych wymagało uzupełnienia, a inwestorzy nie wywiązali się z nałożonego obowiązku, a także z uwagi na to, że przedstawiony zakres prac podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę.

W odwołaniu od tej decyzji K. i P. R. zarzucili wydanie jej z naruszeniem przepisów zawartych w artykułach od 6 do 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) – w skrócie jako "k.p.a.", art. 11 k.p.a., art. 30 ust. 2 ustawy, art. 3 ustawy,

art. 29 ustawy i art. 39 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołania wskazali, że ich zgłoszenie dotyczyło robót budowlanych nieobjętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - wykonania drewnianego budynku gospodarczego na narzędzia ogrodnicze o wym. 4m x 2,5m - wys. 2,8m, bez fundamentu. Do zgłoszenia dołączyli wymagane dokumenty: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapkę do celów informacyjnych w skali 1:500 z naniesioną lokalizacją obiektu. Przy składaniu zgłoszenia na mapce odręcznie nanieśli odległości obiektu od granicy działki oraz sporządzili szkic z wymiarami obiektu. Po otrzymaniu postanowienia z dnia 2 listopada 2015 roku, uzupełnili zgłoszenie zgodnie z tym postanowieniem, ponieważ dostarczyli kopię decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej z dnia 5 listopada 2012 roku oraz mapkę, na której ponownie nanieśli lokalizację budynku wraz z wymiarami i odległościami od granicy zgodnymi z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. Następnie przeliczyli 30-dniowy termin rozpoczęcia robót budowlanych od dnia 6 listopada 2015 roku tj. następnego dnia po uzupełnieniu wniosku. Termin ten mijał 5 grudnia 2015 roku. W dniu 6 grudnia 2015 roku (31 dni po uzupełnieniu wniosku) postawili na działce domek na narzędzia zgodnie ze złożonym zgłoszeniem. Natomiast w dniu 7 grudnia 2015 roku otrzymali decyzję o sprzeciwie.

W ocenie skarżących wydana decyzja rażąco narusza art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 ustawy, ponieważ dopiero w uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając postanowienie o uzupełnienie wniosku, a także wskazał podstawy prawne wymaganych dokumentów oraz konsekwencje ich niezłożenia. Postanowienie organu z dnia 2 listopada 2015 roku było nieprecyzyjne i wprowadziło skarżących w błąd, co stanowi rażące naruszenie art. 6 k.p.a. Postanowieniem tym nałożono na nich obowiązek dostarczenia decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej i taką decyzję dostarczyli. Organ nie poinformował skarżących, że pod pojęciem dostarczenie decyzji rozumie konieczność wystąpienia do innego organu o jej wydanie. Tego wyjaśnienia organ dokonał dopiero w uzasadnieniu decyzji wnoszącej sprzeciw. Biorąc pod uwagę fakt, że organy na wydanie decyzji mają ustawowy czas 30 dni, termin 20 listopada 2015 r., który został skarżącym wyznaczony w postanowieniu był nierealny, został zatem wyznaczony z naruszeniem art. 8 k.p.a.

Skarżący zarzucili także, że sprzeciw został wniesiony po ustawowym terminie, ponieważ z art. 30 ust. 2 i 5 ustawy wynika, że dla momentu rozpoczęcia biegu

30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia nie ma znaczenia fakt wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia. Prawo budowlane określa bowiem tylko jedno zdarzenie, od którego liczyć należy termin do wniesienia sprzeciwu - dzień doręczenia organowi zgłoszenia. Dodali, że skuteczność sprzeciwu związana jest z jego uzewnętrznieniem, czyli skutecznym doręczeniem inwestorowi decyzji przed upływem 30-dniowego terminu. Stwierdzili również, że decyzja wnosząca sprzeciw została wysłana z błędnym adresem, niezgodnym z tym, który podali w zgłoszeniu i piśmie przewodnim. Otrzymali także jedną przesyłkę, mimo że przepisy nakazują wysłanie decyzji wszystkim stronom składającym wniosek.

Zdaniem skarżących organ niewłaściwie stosował przepisy ustawy, ponieważ opisywany w zgłoszeniu "domek narzędziowy", zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy, nie jest budynkiem, nie posiada bowiem fundamentów. Przedmiotem postępowania jest więc obiekt budowlany drewniany, niepołączony trwale z gruntem. Taki obiekt nie może być kwalifikowany jako budynek, a co za tym idzie, nie mają do niego zastosowania przepisy § 12 rozporządzenia dotyczące odległości od granicy z działką sąsiednią. W ocenie skarżących zgłoszony obiekt stanowi obiekt małej architektury, którego budowa nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia.

Decyzją z dnia 1 lutego 2016 roku, nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. W szczególności wskazał, że postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 roku organ I instancji wezwał skarżących do uzupełnienia wniosku w terminie do 20 listopada 2015 roku w zakresie naniesienia na mapie wymiarów budynku gospodarczego i usytuowania budynku zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia oraz do przedłożenia decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolnej zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Organ wyjaśnił, że z art. 28 ust. 1 ustawy wynika, iż zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustawa w stosunku do ww. zasady wprowadza wyjątki, które określone zostały w art. 29. Z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 35 m2. Jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, właściwy organ wnosi sprzeciw w formie decyzji administracyjnej zgodnie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy.

Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 30 ust. 5d ustawy, nałożenie obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 5c ustawy, przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu. Z art. 35 ust 6a ustawy wynika zaś, że za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529 ze zm.) albo w przypadku art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu. Sprzeciw został zatem wniesiony przez organ I instancji w wymaganym art. 30 ust. 5 ustawy terminie. Organ I instancji wyznaczył postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 roku wnioskodawcom termin do uzupełnienia wniosku na dzień 20 listopada 2015 roku. Inwestorzy uzupełnili wniosek w dniu 5 listopada 2015 r. Zatem organ I instancji mógł wnieść sprzeciw w terminie 30 dni, czyli do dnia 5 grudnia 2015 r. Starosta uczynił to decyzją z dnia 23 listopada 2015 roku, która została nadana w placówce pocztowej w dniu 24 listopada 2015 roku, czyli w terminie.

Organ odwoławczy uznał także, że organ I instancji zasadnie zażądał uzupełnienia wniosku o decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntu pod budynkiem gospodarczym z produkcji rolnej. Dodał, że przedłożona przez wnioskodawców decyzja Starosty z dnia 5 listopada 2012 roku dotyczyła wyłączenia z produkcji rolnej części działki wielkości 500 m2 przeznaczonej pod zabudowę budynkiem garażowym i budynkiem mieszkalnym. Nie obejmowała natomiast pozostałego terenu działki nr [...] w obrębie G., której powierzchnia wynosi 939 m2. Zatem część działki (sklasyfikowanej jako grunt rolny klasy II), na której planuje się budowę przedmiotowego budynku gospodarczego, pozostaje w użytkowaniu rolniczym i wymaga uzyskania zgody na wyłączenie z produkcji rolnej.

Organ wyjaśnił nadto, że ze zgłoszenia uzupełnionego w dniu 5 listopada 2015 roku wynika, że planowany budynek gospodarczy ma być usytuowany w odległości 1,5 m od granicy działek sąsiednich nr [...] i nr [...]. Organ wskazał na treść § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia i wyjaśnił, że z § 12 ust. 4 rozporządzenia wynika, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy. Tak więc zgłoszony zamiar budowy budynku gospodarczego 1,5 m od granicy działki ma zasadniczy wpływ na sposób zagospodarowania sąsiedniej nieruchomości i tym samym wpływa na interes prawny właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy winni zostać uznani za strony postępowania. Ich czynny udział w postępowaniu może natomiast zostać zapewniony jedynie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

Z tych przyczyn Wojewoda uznał, że organ I instancji zasadnie - postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 roku - wezwał inwestorów do uzupełnienia zgłoszenia i wskazał, że usytuowanie planowanego budynku gospodarczego powinno być zgodne z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Jedynie usytuowanie planowanego budynku zgodnie z tym przepisem umożliwiłby bowiem jego budowę w trybie zgłoszenia. Zatem zarzut skarżących, dotyczący niewskazania podstawy prawnej w postanowieniu przez organ I instancji, był niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewłaściwej kwalifikacji budynku gospodarczego przez organ I instancji, organ odwoławczy wskazał na treść art. 3 ust. 2 i 3 ustawy i stwierdził, że obiekt objęty przedmiotowym zgłoszeniem jest wydzielony z przestrzeni za pomocą czterech ścian o konstrukcji drewnianej z dachem (również konstrukcji drewnianej) krytym gontem. Konstrukcja takiego budynku może być zbudowana bezpośrednio na gruncie czyli ustawiona na podwalinie drewnianej betonowej lub na płycie betonowej. W ustawie nie zawarto definicji pojęć "trwałego związania z gruntem", ani "fundamentów", również rozporządzenie nie definiuje tych pojęć. Organ odwoławczy przyjął, że fundamentem jest element konstrukcji budowlanej w jej najniższej części, mający za zadanie przekazanie ciężaru budowli na grunt, np. ława, stopa, płyta fundamentowa. Prawie każdy obiekt budowlany posiada fundament, gdyż musi mieć element konstrukcyjny przenoszący obciążenia budynku lub budowli na grunt. Pojęcie "trwałego związania z gruntem" oznacza natomiast zarówno posiadanie przez obiekt budowlany fundamentów, jak i trwałego związania fundamentu z obiektem budowlanym. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym czy dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie decyduje przy tym metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają trwałego związania z gruntem.

W odniesieniu do zgłaszanego obiektu Wojewoda stwierdził, że wybudowanie budynku gospodarczego o wymiarach 4,0 m na 2,5 m i wysokości 2,8 m ułożonego na jakiejkolwiek podstawie (podwalinie, płytach chodnikowych, płycie betonowej itp.) bezpośrednio na gruncie niewątpliwie zapewni jego stabilność i uniemożliwi jego przesunięcie, czy też przemieszczenie w inne miejsce. Tak więc, w związku ze spełnieniem wszystkich elementów definicji budynku z art. 3 pkt 2 ustawy, przedmiotowy obiekt budowlany można uznać za budynek w rozumieniu tego przepisu, a tym samym zakwalifikować go jako wolno stojący budynek gospodarczy wymieniony w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Reasumując, Wojewoda uznał, że zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie, a rozstrzygnięcie organu I instancji, oparte na dyspozycji przepisu art. 30 ust 5c ustawy, jest prawidłowe.

W skardze na decyzję organu odwoławczego K. i P. R. zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. i wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli zarzuty zawarte w odwołaniu. Stwierdzili też, że opisali w nim szczegółowo naruszenia przepisów k.p.a., które ich zdaniem miały miejsce przy wydawaniu postanowienia z dnia 2 listopada 2015 roku, jednak do tych zarzutów organ II instancji w ogóle się nie odniósł. Podkreślili, że postanowienie z dnia 2 listopada 2015 roku było nieprecyzyjne i wprowadziło ich w błąd. Termin, który został im wyznaczony na uzupełnienie wniosku, był nierealny. Na uzyskanie decyzji wyłączającej grunt z produkcji rolniczej, w tym przygotowanie niezbędnych dokumentów, potrzebowaliby bowiem minimum 17 - 21 dni roboczych.

Skarżący dodali, że z przywoływanej przez organ ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wynika obowiązek wyłączenia gruntów z produkcji rolnej przy formule zgłoszenia. Powoływany przez organy art. 11 ust. 4 tej ustawy wskazuje bowiem jedynie na konieczność legitymowania się taką decyzją "przed uzyskaniem pozwolenia na budowę".

Skarżący wskazali też, że organ II instancji w uzasadnieniu decyzji dwukrotnie stwierdził, że uzupełnili wniosek w dniu 5 listopada 2015 roku. Stwierdzenia te – w ich ocenie - są sprzeczne z decyzją organu I instancji wnoszącą sprzeciw "z uwagi na fakt, iż Inwestor nie wywiązał się z obowiązku uzupełnienia w/w zgłoszenia w oznaczonym terminie tj. do dnia 20.11.2015 r.", którą organ II instancji utrzymał w mocy.

Dodali również, że obiekt, którego dotyczy postępowanie, nie był budowany ani montowany, a w całości został postawiony przy pomocy czterech osób. Można go więc swobodnie przesuwać i przemieszczać w taki sam sposób, w jaki został postawiony. Nie jest więc na stałe związany z gruntem.

Skarżący stwierdzili również, że nie wiedzą w jakim celu organ I instancji nałożył na nich obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, skoro uznał, że zakres zgłoszonych prac wymagał pozwolenia na budowę. Zarzucili także organowi odwoławczemu wydanie decyzji z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm.).

Skarżący zgłosili w dniu 26 października 2015 roku zamiar budowy drewnianego budynku gospodarczego na narzędzia ogrodnicze o wymiarach 4 m x 2,5 m, wysokości 2,8 m, bez fundamentów, na terenie działki nr [...], położonej w G. przy ul. R.

W ocenie Sądu z okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy wynika, że planowana przez skarżących inwestycja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, zatem decyzje organów obu instancji o sprzeciwie wobec realizacji inwestycji w oparciu o zgłoszenie zamiaru jej wykonania, zostały wydane zgodnie z prawem. Zasadnie również organy uznały, że skarżący nieprawidłowo uzupełnili zgłoszenie, a zatem także z tej przyczyny zgłoszenie sprzeciwu było prawidłowe.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) – dalej jako "ustawa", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Z art. 28 ust. 1 ustawy wynika zatem jednoznacznie, że każdorazowo przed rozpoczęciem robót budowlanych inwestor obowiązany jest uzyskać ostateczną decyzję właściwego organu o pozwoleniu na budowę, chyba że ustawodawca w art. 29 - 31 ustawy wyłączył ten wymóg w stosunku do wyraźnie wskazanych robót budowlanych.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych w tym garaży, altan oraz przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Jak wynika z załączonej do zgłoszenia mapy odległość planowanego obiektu od granic z działkami nr [...] i nr [..] wynosić miała 1,5 m. W świetle § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422) - dalej w skrócie jako "rozporządzenie", dopuszczalne jest lokalizowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Jednakże stosownie do treści § 12 ust. 4 rozporządzenia usytuowanie budynku na działce budowlanej w ten sposób powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy stronami postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy. Z zestawienia treści § 12 ust. 4 rozporządzenia oraz art. 28 ust. 2 ustawy wynika więc, że lokalizacja obiektu w odległościach określonych w § 12 ust. 3 rozporządzenia wymaga każdorazowo przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, niezależnie od tego, czy zrealizowany obiekt stanowi obiekt podlegający jedynie zgłoszeniu. Mieć bowiem należy na względzie, że postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu tym - oprócz dokonującego zgłoszenia - nie ma innych stron, nie mogą więc być spełnione wymagania z art. 28 ust. 2 ustawy. Dopiero wniesienie sprzeciwu przez właściwy organ (na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy) daje początek postępowaniu administracyjnemu, do którego mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowisko powyższe jest przy tym ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2627/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 649/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 807/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Prawidłowo, w świetle powyższych uwag, organ pierwszej instancji uznał, że zgłoszenie dokonane przez skarżących wymagało uzupełnienia poprzez podanie wymiarów obiektu i usytuowania go zgodnie z wymogami § 12 ust. 1 rozporządzenia. Wyjaśnić należy, że możliwość dostosowania usytuowania objętego zgłoszeniem budynku do wymogów określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia wynikała z załączonej do zgłoszenia mapy. Powierzchnia działki umożliwia bowiem usytuowanie budynku gospodarczego o takich wymiarach oraz w takich odległościach od granic działek sąsiednich, które pozwalałyby na jego wykonanie na podstawie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zawarte w postanowieniu z dnia 2 listopada 2015 r. zobowiązanie skierowane do inwestorów było zatem konieczne, jasne i zrozumiałe. Usytuowanie budynku zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia oznacza bowiem w sposób oczywisty usytuowanie budynku w odległościach od granic sąsiednich działek określonych w tym przepisie. Słusznie przy tym organ odwoławczy wyjaśnił także skarżącym, że zobowiązanie to było konieczne, ponieważ jedynie usytuowanie planowanego budynku zgodnie z tym przepisem umożliwiłoby im jego budowę w trybie zgłoszenia. Natomiast lokalizacja budynku w odległościach od granicy zgodnych z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia pociągała za sobą konieczność uzyskania pozwolenia na budowę.

Również jako uzasadnione okolicznościami sprawy Sąd ocenił nałożenie przez organ pierwszej instancji na inwestorów obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przez przedłożenie decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.). Po pierwsze, z mapy załączonej do zgłoszenia wynika, że działka inwestorów jest już zabudowana dwoma budynkami. Po drugie, z włączonego do akt administracyjnych wypisu i wyrysu z rejestru gruntów wynika, że działka nr [...] jest w części ujęta w rejestrze jako użytek rolny RII (na tej części działki inwestorzy zaplanowali wykonanie zgłoszonego budynku), a w części jako grunty zabudowane (na tej części działki zostały już wybudowane ww. dwa obiekty budowlane). W sprawie prawidłowo zatem uznały organy, że niezbędnym było wykazanie przez inwestorów, iż uzyskali również zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolniczej tej części działki, na której zaplanowali wykonanie objętego zgłoszeniem obiektu budowlanego.

Wbrew twierdzeniom skarżących, przepisu art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie można odczytywać w sposób, który powoduje przyjęcie, że w przypadku inwestycji niewymagających pozwolenia na budowę, dla których przepisy dopuszczają realizację jedynie na podstawie zgłoszenia w trybie

art. 30 ustawy, wyłączone zostaje działanie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Taka interpretacja wskazanego przepisu w sposób istotny wypaczałaby cel ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych polegający na tym, że ustawa ta chronić ma rolnicze wykorzystanie gruntów poprzez m.in. ograniczenie możliwości ich wykorzystania na inne cele. Przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie w sytuacjach gdy może nastąpić, pod pewnymi warunkami, zmiana sposobu wykorzystywania gruntów chronionych ustawą na cele inne niż rolnicze. To zaś, jak grunt rolny ma zostać wykorzystany, nie zależy od tego, czy dana inwestycja - zaplanowana na gruncie rolnym przez inwestora - wymaga pozwolenia budowlanego, czy też tylko zgłoszenia, ale od tego, jaki jest charakter tej inwestycji i czy zmieni się wobec tego sposób wykorzystania gruntu rolnego po jej zrealizowaniu. Oznacza to, że także w przypadku niektórych inwestycji wymagających jedynie zgłoszenia, w pewnych sytuacjach identyfikowanych z punktu widzenia wyżej określonego celu ochronnego ustawy, zajdzie konieczność uzyskania przez inwestora przed takim zgłoszeniem decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. Taką interpretację potwierdzają także wypowiedzi doktryny dotyczące trybu wniesienia sprzeciwu odnośnie zgłoszenia przez organ sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy. Wedle tego przepisu właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Stwierdza się, że przez "inne przepisy" należy rozumieć regulacje zawarte w aktach prawa powszechnie obowiązującego, ograniczające możliwość prowadzenia w danym miejscu budowy lub wykonywania określonych robót budowlanych, jak na przykład przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (por. Komentarz do art. 30 Prawa budowlanego w: Prawo budowlane z komentarzem pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2015, str. 357). Prawidłowość powyższej wykładni nie budzi wątpliwości także w świetle brzmienia art. 30 ust. 1a ustawy, który stanowi, że inwestor zamiast dokonania zgłoszenia dotyczącego robót budowlanych, o których mowa w ust. 1, może wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Według interpretacji prezentowanej przez skarżących, w świetle art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, w przypadku gdy inwestor w sytuacji robót budowlanych na gruntach rolnych zdecydowałby się na tryb związany z uzyskaniem pozwolenia na budowę

- przed wydaniem tegoż pozwolenia musiałby wystąpić o uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji rolnej, natomiast jeśliby zdecydowałby się poprzestać na zgłoszeniu, to taka decyzja nie byłaby wymagana. W konsekwencji kwestia ochrony gruntów rolnych zależałaby od wyboru przez inwestora trybu realizacji przyszłego procesu budowlanego, co jest oczywiście wnioskiem nie do przyjęcia w świetle celu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W efekcie należy przyjąć, że art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych określa jedynie wymóg co do momentu uzyskania decyzji wyłączającej grunty rolne z użytku rolnego, wskazując, że winno to nastąpić – interpretując przepis szerzej – przed zakończeniem procedury określonej w przepisach Prawa budowlanego, stanowiącej podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 329/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W ocenie Sądu organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może zatem przyjąć zgłoszenia przedsięwzięcia, które – tak jak w tej sprawie, nie jest związane z rolniczym wykorzystywaniem gruntu, jeżeli inwestor nie uzyskał decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów z produkcji. W sytuacji, gdy zamierzenie budowlane realizowane jest na terenach rolnych bądź leśnych, inwestor zobligowany jest uzyskać decyzję o wyłączeniu tych gruntów z produkcji. Jeżeli inwestor taką decyzją nie dysponuje, to organ zobligowany jest do podjęcia decyzji o sprzeciwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 14 lipca 2016 roku, sygn. akt II SA/Op 155/16, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Z powyższych względów Sąd nie podziela poglądów odmiennych w tej kwestii, zawartych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 lutego 2008 roku, sygn. akt II SA/Łd 982/07 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009 roku, sygn. akt

VII SA/Wa 1171/09, oba w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), jak również stanowiska organu drugiej instancji wyrażonego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2015 roku, sygn. akt IV SA/Po 1161/13 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

W warunkach przedmiotowej sprawy objęty zgłoszeniem obiekt budowlany został zaplanowany na gruncie stanowiącym użytek rolny RII. W świetle art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wykorzystanie w sposób inny niż rolniczy tego rodzaju gruntu może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntu rolnego z produkcji. Inwestorzy zostali zatem prawidłowo wezwani do przedłożenia takiej decyzji.

W ocenie Sądu – w świetle powyższych uwag – procedura określona w art. 30 ust. 5c ustawy została prawidłowo zastosowana przez organ pierwszej instancji i zaakceptowana przez organ odwoławczy. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy w zgłoszeniu inwestor winien określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia; nadto do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Zgodnie zaś z art. 30 ust. 5c ustawy, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Słusznie zatem uznały organy, że opisana procedura winna być zastosowana w przedmiotowej sprawie, albowiem niezbędnym było zarówno dostosowanie wymiarów i usytuowania planowanego obiektu budowlanego do wymogów § 12 ust. 1 rozporządzenia, jak również przedłożenie decyzji o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji w myśl art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Obowiązków nałożonych w drodze postanowienia z dnia 2 listopada 2015 roku, wydanego na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy inwestorzy – wbrew stanowisku zawartemu w skardze - nie wykonali prawidłowo. Sama okoliczność udzielenia odpowiedzi na zobowiązanie nie stanowi skutecznego uzupełnienia zgłoszenia. Z nadesłanych przy piśmie z dnia 5 listopada 2015 roku dokumentów wynika, że planowany budynek ma być usytuowany w tym samym miejscu, w jakim został przedstawiony w zgłoszeniu. Natomiast decyzja Starosty z dnia 5 listopada 2012 roku dotyczy zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej części działki nr [...] w G. o pow. 0,0500 ha. Część ta, w świetle wypisu z rejestru gruntów, obejmuje grunt zabudowany, a nie ten grunt rolny, na którym inwestorzy zaplanowali wykonanie budynku gospodarczego. Tego zaś gruntu powinna dotyczyć decyzja zezwalająca na wyłączenie z produkcji rolniczej. Takiej decyzji skarżący nie przedłożyli. Postanowienie z dnia 2 listopada 2015 roku również w tym zakresie było jasne. Nie mogło bowiem budzić wątpliwości skarżących, że organowi chodzi o te część ich działki, której dotyczy zgłoszenie.

W związku z powyższym prawidłowo został przez organy w przedmiotowej sprawie wniesiony sprzeciw, przy czym w odniesieniu do usytuowania planowanego budynku niezgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, zachodziła podstawa wniesienia sprzeciwu określona w art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym organ wnosi sprzeciw gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, zaś w odniesieniu do braku decyzji o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji, zachodziła podstawa z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym organ wnosi sprzeciw gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Z tych względów w podstawie prawnej decyzji organ pierwszej instancji winien był wskazać oba ww. przepisy ustawy, a nie tylko art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy, jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro ostatecznie organy podjęły prawidłowe rozstrzygnięcia.

Bezzasadnie zarzucali skarżący, że termin uzupełnienia zgłoszenia, określony w postanowieniu z dnia 2 listopada 2015 roku, był zbyt krótki, aby przedłożyć decyzję o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji. W ocenie Sądu organ pierwszej instancji, zakreślając ten termin, nie powinien z góry zakładać, że skarżący decyzją taką nie dysponują. W sytuacji zaś otrzymania postanowienia skarżący, którzy - jak wynika ze skargi - uzyskali wiedzę o procedurze wydania decyzji o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji, mieli możliwość wystąpić do organu pierwszej instancji o przedłużenie terminu na jej przedłożenie, czego nie uczynili.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo zakwalifikowały objęty zgłoszeniem obiekt budowlany, jako budynek gospodarczy. W ten sposób opisali go skarżący w zgłoszeniu. Natomiast wskazanie, że obiekt ten nie będzie posiadał fundamentu, nie oznacza, że traci on cechę trwałego związania z gruntem charakteryzującą budynek, jako rodzaj obiektu budowlanego (por. definicja legalna zawarta w art. 3 pkt 2 ustawy). Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10, i inne w nich powołane, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). To, że określony obiekt budowlany jest przestawny nie oznacza, że nie można przyjąć, że jest on trwale związany z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Dotyczy to każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2775/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 kwietnia 2013 roku, sygn. akt II SA/Łd 205/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Dla oceny, czy obiekt jest trwale związany z gruntem istotne znaczenie ma masa całkowita obiektu i jego rozmiary, a nie sposób jego posadowienia na gruncie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 773/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). W przedmiotowej sprawie rozmiary obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem wskazują, że będzie on, pomimo rezygnacji z wykonania fundamentu, posiadał cechę trwałego związania z gruntem, albowiem założeniem inwestorów niewątpliwie jest wykonanie obiektu budowlanego, który będzie w stanie oprzeć się działaniom sił przyrody przez jego przesunięcie, czy zniszczenie. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez skarżących możliwość jego przestawienia przy pomocy czterech osób.

Z powyższych względów organy prawidłowo przyjęły, że planowany przez inwestorów obiekt budowlany stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy, w konsekwencji czego znajdują w odniesieniu do niego zastosowanie opisane wyżej wymagania dla budynków gospodarczych zawarte w § 12 rozporządzenia.

Na marginesie powyższych rozważań należy wyjaśnić skarżącym, że w sytuacji, w której zamierzeniem swym objęliby obiekt budowlany niezaliczony do kategorii budynków, należałoby zakwalifikować taki obiekt do budowli, których wykonanie w założonych przez skarżących wymiarach i o przyjętej funkcji gospodarczej, nie jest zwolnione z uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z art. 28 ust. 1 ustawy. Taki obiekt budowlany nie jest bowiem wymieniony w przepisach art. 29 – 31 stanowiących przepisy szczególne.

Należy także dodać, że wbrew stanowisku skarżących prezentowanemu w odwołaniu, objętego zgłoszeniem budynku gospodarczego nie można traktować jako obiektu małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy, przez obiekty małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. W ocenie Sądu ani gabaryty przedmiotowego budynku (powierzchnia 10 m2 i wysokość 2,8 m), ani też jego przeznaczenie pod funkcję gospodarczą, nie uzasadniają zaliczenia go do takich obiektów.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że celem wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z dnia 2 listopada 2015 roku nakładającego obowiązek uzupełnienia zgłoszenia było umożliwienie inwestorom realizacji planowanej inwestycji w oparciu o dokonane zgłoszenie. Jedynie na skutek nieprawidłowego wykonania zobowiązania przez inwestorów wystąpiła okoliczność, która uniemożliwiła wykonanie budynku gospodarczego na podstawie zgłoszenia. Skarżący nie przedstawili bowiem żądanej decyzji, a usytuowanie budynku nadal przez nich wskazywane wymagało uzyskania pozwolenia na budowę.

Ponadto – odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji - wskazać należy, że zgodnie z art. art. 30 ust. 6a ustawy za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej. Określony w art. 30 ust. 5 ustawy termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu należy przy tym liczyć od dnia nałożenia obowiązku, o którym mowa w art. 30 ust. 5c ustawy, skoro - zgodnie z art. 30 ust. 5d ustawy - nałożenie obowiązku przerywa bieg terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy. W warunkach przedmiotowej sprawy nałożenie obowiązku nastąpiło postanowieniem z dnia 2 listopada 2015 roku, zaś pismo stanowiące odpowiedź inwestorów na zobowiązanie wpłynęło do organu w dniu 5 listopada 2015 roku. Zatem decyzję organu pierwszej instancji o sprzeciwie nadaną w dniu 24 listopada 2015 roku, należy ocenić jako wniesienie sprzeciwu w terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy. W świetle art. 30 ust. 6a ustawy nie ma znaczenia dla zachowanie tego terminu data doręczenia decyzji o sprzeciwie skarżącym w dniu 7 grudnia 2015 roku. Z tych samych względów nie mógł być uwzględniony zarzut nieskuteczności decyzji organu pierwszej instancji, skoro doręczono ją skarżącym po postawieniu zgłoszonego budynku gospodarczego. Z art. 30 ust. 5 zd. 3 ustawy wynika, że do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w ww. terminie. Przez wniesienie sprzeciwu w terminie rozumie się natomiast, jak już wyżej wyjaśniono, nadanie decyzji w placówce pocztowej. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1366/11, przywołany w odwołaniu, został wydany w odmiennym stanie prawnym.

Dla skuteczności wniesionego sprzeciwu nie miało także znaczenia wysłanie decyzji przez organ pierwszej instancji w jednej przesyłce do obojga skarżących oraz na adres inny niż określony w zgłoszeniu. Uchybienie to nie miało bowiem wpływu na wynik sprawy, albowiem ostatecznie przesyłka zawierająca decyzję organu pierwszej instancji została doręczona skarżącemu P. R., pod adresem wskazanym przez organ. Na skutek powyższego uchybienia skarżącym nie zostało odebrane prawo do zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji, skoro odwołanie w ustawowym terminie złożyli wspólnie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.