Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 825/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145par.1, art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.61 ust.1,3,6,8,10,11
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art.13g ust.1, 2
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art.7,art.75,art.77 par.1, art.80,art.107 par.1, 3, art.136,art.138, art.140
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" wydaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w O. obciążono A.K. - prowadzącego Zakład Produkcyjno-Handlowy "M." karą pieniężną w wysokości 600 złotych. W uzasadnieniu podano, iż w dniu 7 grudnia 2006 roku na przejściu granicznym w B. przeprowadzono kontrolę masy całkowitej, nacisków na osie oraz wymiarów zewnętrznych pojazdu o nr rej. "[...]" wyjeżdżającego z terytorium Polski i stwierdzono przekroczenie masy całkowitej, co zostało udokumentowane protokołem ważenia nr 448. Wskazano, iż zgodnie z art. 61 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym przejazd pojazdu o masie, naciskach osi lub wymiarach, z ładunkiem lub bez ładunku większych od dopuszczalnych dla danej drogi wymaga uzyskania stosownego zezwolenia. W związku z tym, iż dokonano przejazdu po drogach publicznych bez takiego zezwolenia, wymierzono karę pieniężną zgodnie z art. 13g ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych.

Od decyzji tej odwołanie wniósł A.K., zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisu art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie dowodu w sprawie co do właściwego określenia stanu faktycznego (zważenia pojazdu w całości), a także naruszenie art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na uniemożliwieniu stronie brania czynnego udziału w postępowaniu i nieuzwględnieniu złożonych przez nią wyjaśnień. Podał, iż wykonywany transport dotyczył transportu żywych zwierząt - trzody chlewnej. W związku z tym stwierdzone naruszenia nie są adekwatne do rzeczywistości przy pomiarze dokonywanym wagą najazdową na poszczególne osie zespołu pojazdów, gdyż zwierzęta są ładunkiem ruchomym, który przemieszcza się zarówno podczas transportu, jak i samego ważenia w swojej wyznaczonej przestrzeni na skrzyni ładunkowej zespołu pojazdów. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy o ochronie zwierząt nie można w czasie transportu krępować trzody chlewnej, a jedynie podzielić na ilości sztuk w odpowiedniej przestrzeni ładunkowej przypadającej na ilość sztuk zwierząt. Dlatego w ocenie odwołującego się podczas ważenia dochodzi do zjawiska podwójnego ważenia tych samych sztuk trzody chlewnej, co w konsekwencji prowadzi do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, gdyż nawet niewielkie przemieszczenie się ładunku w okolicach osi pojazdu powoduje rozłożenie się sił w postaci nacisków na osie zespołu pojazdów. W związku z tym odwołujący się wniósł o przeprowadzenie szczegółowego dowodu w sprawie, tj. bardziej dokładnego i adekwatnego do warunków wykonywanego transportu żywych zwierząt, np. poprzez zważenie całego zestawu pojazdów na wadze stacjonarnej, a nie najazdowej, ważącej poszczególne osie zespołu pojazdów. Wobec powyższych błędów merytorycznych odwołujący się wniósł o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z art. 40 b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, osoby upoważnione przez naczelnika urzędu celnego są uprawnione do kontroli pojazdów wykonujących międzynarodowy transport drogowy w zakresie masy, nacisków osi lub wymiarów określonych przepisami prawa o ruchu drogowym. Art. 40b ust. 2 ustawy stanowi natomiast, że w razie przekroczenia dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiarów pojazdów, urzędy celne pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13c ust. 4 i kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13g ust. 2. W niniejszej sprawie organ celny, na podstawie przyznanych mu uprawnień, dokonał pomiarów nacisków osi i masy całkowitej pojazdu. Pomiar odbył się przy użyciu wagi, która spełniała wymogi techniczne na dzień przeprowadzenia badania, tj. posiadała ważne świadectwo legalizacji wydane przez Urząd Miar w K. nr 137-6UM7-06 z dnia 20 marca 2006 roku oraz spełniała wymogi do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu. Wskazano, iż waga dynamiczna MARS zainstalowana w Oddziale Celnym w B. jest przystosowana do ważenia pojazdów bez względu na rodzaj przewożonego towaru. Proces ważenia odbywa się według ściśle określonych zasad, a wynik ważenia uzyskiwany jest za pomocą programu komputerowego. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje tę nieprawidłowość przerywając proces ważenia i jednocześnie komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę. Jak wynika z wydruku komputerowego podczas ważenia przedmiotowego pojazdu nie miały miejsca żadne nieprawidłowości. Kierowca pojazdu biorący udział w ważeniu nie zgłosił żadnych zastrzeżeń ani co do warunków, w jakich dokonywano ważenia, ani co do odczytu wagi, a także nie zgłosił wniosku o powtórne ważenie, co potwierdza brak adnotacji w protokole. Wskazano, iż zaistnienie podstawy do nałożenia kary pieniężnej nie jest uzależnione od rodzaju przewożonego ładunku lub środka przewozowego. Okoliczność przewozu żywych zwierząt w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie może powodować wyłączenia z przestrzegania masy całkowitej pojazdu oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogę. Pojazd poruszający się po drogach publicznych musi spełniać wszystkie wymagania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a tym samym masa całkowita pojazdu nie może być przekroczona. Ponadto zgodnie

z art. 61 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu.

W myśl art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w art. 61 ust. 6, 8 i 10, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W związku z tym, iż w rozpoznawanej sprawie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, a strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, wobec tego nie znaleziono podstaw do kwestionowania zasadności wymierzenia kary pieniężnej. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazano, iż w dniu 9 stycznia 2007 r. strona została powiadomiona o toczącym się postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się w sprawie co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni. Termin na złożenie wyjaśnień upłynął 16 stycznia 2007 r., a wyjaśnienia takie złożono w dniu 17 stycznia 2007r. Ponadto pismo to zostało skierowane do Dyrektora Izby Celnej w O., który nie wiedząc o toczącym się postępowaniu potraktował pismo jako skargę na działanie podległej komórki i w ramach kontroli przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w tym piśmie wyjaśniono, iż z obserwacji funkcjonariuszy dokonujących ważenia wynika, iż zwierzęta podczas ważenia nie przemieszczają się nawet w obrębie boksu, powierzchnia najazdu i wagi jest płaska, a ponadto w każdym wypadku na wniosek kierowcy dokonuje się powtórnego ważenia. W niniejszej sprawie taki wniosek nie został jednak złożony. Podniesiono ponadto, iż w dniu 24 kwietnia 2007 r. strona zapoznała się ze zgromadzonymi w toku postępowania materiałami i nie wniosła żadnych uwag.

Na powyższą decyzję skargę wniósł A.K., wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a w szczególności przyjęcie, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, wyjeżdżającego z terytorium Polski, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola wagi tego zespołu nastąpiła bez uwzględnienia rodzaju przewożonego ładunku, który to z uwagi na ruchomy charakter nie mógł być ważony na wadze dynamicznej, co winno być uwzględnione w następczych czynnościach organu administracyjnego, w tym w protokole pokontrolnym. Podniósł także, iż zaniechano dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu z towarem ruchomym mimo kwestionowania przez skarżącego zastosowanego urządzenia. Wyjaśnił, iż wykonywany transport dotyczył żywych zwierząt (trzody chlewnej), a ważenie takiego ładunku przy pomocy wagi dynamicznej nie pozwala na uzyskanie wiarygodnych wyników. Zwierzęta podczas transportu, jak i samego ważenia przemieszczają się w swojej wyznaczonej przestrzeni na skrzyni ładunkowej zespołu pojazdów, co prowadzi do zjawiska tzw. "podwójnego ważenia" i przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Według skarżącego fakt, iż zastosowana waga posiadała ważne świadectwo legalizacji, a treść wydruku komputerowego wskazuje, iż w procesie ważenia nie wystąpiły żadne nieprawidłowości, nie świadczy, że uzyskane w ten sposób wyniki są miarodajne. Jedynie użycie wagi stacjonarnej do zważenia całego zestawu pojazdów pozwoliłoby wykazać istotne różnice w powstałych wynikach. Ponadto wskazał, iż nie jest prawdziwe twierdzenie organu odwoławczego, iż strona nie kwestionowała prawidłowości ważenia, skoro odwołując się od decyzji zarzucono zastosowanie nieprawidłowej wagi. W ocenie skarżącego organy winny uwzględnić niewłaściwość środka ważenia, gdyż rodzaj zastosowanego urządzenia ważącego ma wpływ na wyniki ważenia. Należało zatem przeprowadzić dowód z opinii biegłego na tę okoliczność. W związku z tym organ odwoławczy winien uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia lub też sam przeprowadzić postępowanie uzupełniające w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący zaznaczył, iż ten sam pojazd z tym samym ładunkiem był wielokrotnie ważony, a odczyty wagi dynamicznej wskazywały różne naciski na oś i różną sumaryczną wagę całkowitą pojazdu. Różnice te wahały się w przedziale od 300 kg do 1500 kg. Wskazane naruszenie przepisów postępowania w ocenie skarżącego wpłynęło w istotny sposób na treść rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślono, iż pojazd poruszający się po drogach publicznych musi spełniać wszystkie wymagania zawarte w obowiązujących aktach prawnych i ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Stwierdzono, że skarżący nie kwestionował wyników kontroli pojazdu i ustalenia przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej o 3,96 tony. Stosownie do przepisu art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych za przejazd pojazdem, który przekracza dopuszczalną masę, naciski osi lub wymiary określone w odrębnych przepisach i nie posiada stosownego zezwolenia pobiera się kary pieniężne. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż nałożenie na przewoźnika kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia jest obligatoryjne, bowiem przepisy nie przewidują żadnych wyjątków od przewidzianych w nich zasad, bez względu na rodzaj przewożonego towaru. W związku z tym, za nietrafny uznano argument skarżącego, iż przewóz żywych zwierząt stanowi uzasadnioną przyczynę uniemożliwiającą dokonanie ważenia na wadze dynamicznej. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego i przytoczonych przepisów nie uznano za konieczne powołanie biegłego. Podkreślono również, iż waga, na której przeprowadzono przedmiotowe ważenie pojazdu spełnia wszelkie wymogi techniczne do wyznaczania dynamicznego obciążenia osi pojazdu.

Pismem procesowym z dnia "[...]" skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z protokołu ważenia przedmiotowego zespołu pojazdów, dokonanego w dniu "[...]" przez Zakład w Rosji na wadze stacjonarnej. Zdaniem skarżącego z załączonej kopii dokumentu wynika, że całkowita waga pojazdu wjeżdżającego na ubojnię wynosiła 41600 kg.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podniosła, iż skarżący kwestionuje prawidłowość użycia wagi dynamicznej do ważenia takiego ładunku jak żywe zwierzęta, a nie fakt, czy posiada ona prawidłową legalizację. Wskazała, iż ustalenie masy całkowitej polega na zsumowaniu wszystkich osi. Jednakże podczas przewozu zwierząt musi być zachowana odpowiednia powierzchnia dla każdego zwierzęcia, przy ich przesunięciu się podczas ważenia wagą dynamiczną może powstać rozbieżność co do masy całkowitej ładunku. Zaznaczyła, iż na innych przejściach granicznych, gdzie pojazdy są ważone na wagach stacjonarnych, nie ma problemów z ustaleniem masy całkowitej ładunku. Ponadto pełnomocnik skarżącego wskazała, iż w ubojni w Rosji pojazd został ponownie zważony na wadze stacjonarnej i ważył 41,6 ton, a nie 48 ton jak wynikało z ważenia dynamicznego.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, Dyrektor Izby Celnej w O. pismem z dnia "[...]" poinformował, iż ważenia przedmiotowego pojazdu dokonano wagą dynamiczną służącą do ważenia pojazdów samochodowych (poruszających się na kołach pneumatycznych) będących w ruchu, poprzez pomiar nacisku poszczególnych osi na jezdnię, w której jest zamontowana. Jest to waga stacjonarna, wbudowana w jezdnię. W strefie ważenia znajduje się równa i utrzymana w jednej płaszczyźnie betonowa platforma na długości 15m przed i za wagą.

Na rozprawie w dniu "[...]" pełnomocnik skarżącego przedłożyła dokument: "Swiadectwo sprawdzenia" dotyczący wagi użytej podczas ważenia w Zakładzie w K., wraz z polskim tłumaczeniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja nakładająca na stronę skarżącą karę pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez stosownego zezwolenia. Podnieść należy, iż zgodnie do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.) ładunek w pojeździe nie może przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności. Cytowany artykuł dopuszcza jednakże w ust. 11 przejazd pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów oraz określonych w ust. 6, 8 i 10, jednakże wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia. Natomiast przepis art. 13g ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.) przewiduje obowiązek wymierzenia, w drodze decyzji administracyjnej, kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 2 do ustawy (art. 13g ust. 2).

Wielkość dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu z ładunkiem regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262, z późn. zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi nie może przekraczać 40 ton. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy może wynosić 42 tony, ale tylko w przypadku gdy były one zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. (§ 57 ust. 3 cytowanego rozporządzenia). Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpatrywanym przypadku. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych kserokopii dowodów rejestracyjnych samochodu i przyczepy wynika, iż zostały one wyprodukowane w 2004 roku, a zarejestrowane po raz pierwszy w 2004r. (samochód ciężarowy) oraz w 2005r. (przyczepa ciężarowa). Zatem wskazany wyjątek nie może mieć zastosowania do przedmiotowego zespołu pojazdów.

W rozpatrywanej sprawie ustalono niewątpliwie, że przedmiotowy pojazd skarżącego przekroczył dopuszczalną masę całkowitą przewidzianą dla tego typu pojazdu . Z treści protokołu dołączonego do akt administracyjnych z kontroli pojazdu wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika, iż w dniu 7 grudnia 2006r. na przejściu granicznym w B. funkcjonariusz celny przeprowadził kontrolę zespołu pojazdów wyjeżdżającego z terytorium Polski - tj. trzyosiowego pojazdu samochodowego wraz z trzyosiową przyczepą o oznaczonych numerach rejestracyjnych. W wyniku ważenia ustalono, iż całkowita masa zespołu pojazdów wyniosła 48,10 t, a po odjęciu prawnie dopuszczalnego błędu granicznego wyniosła ona 45,96 tony. Wobec powyższego, mimo sporu co do rodzaju użytej wagi, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż masa całkowita zespołu pojazdów przekroczyła 40 ton. W związku z tym słusznie stwierdzono przekroczenie masy całkowitej zespołu pojazdów. Przedmiotowy pojazd był zatem pojazdem nienormatywnym i zgodnie z art. 61 ust. 11 Prawa o ruchu drogowym jego przejazd był dozwolony wyłącznie pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego skarżący nie posiadał. W tej sytuacji prawidłowo organy celne wymierzyły skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 13g ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Wysokość kary pieniężnej w kwocie 600 zł jest zgodna z Ip. 9 pkt 3 lit. b załącznika nr 2 do tej ustawy.

Wskazać jednak należy, iż organy orzekające w sprawie błędnie przyjęły, iż przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu wynosi 3,96 tony. Nie wiadomo bowiem z jakiego powodu organy przyjęły, że dopuszczalna masa całkowita dla przedmiotowego zespołu pojazdów wynosi 42 tony. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy dopuszczalna masa całkowita wynosiła 40 ton. Nieprawidłowość ta jednak nie wpływa na wysokość kary pieniężnej. Przy jednym, i przy drugim przekroczeniu wysokość kary jest taka sama. Cytowany bowiem Ip. 9 pkt 3 lit. b załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych przewiduje karę w wysokości 600 zł za przekroczenia masy całkowitej w przedziale od 40 do 50 ton.

Dodatkowo należy zauważyć, iż organy nie dysponowały przedłożonym przez skarżącego w toku postępowania sądowoadministracyjnego wynikiem ważenia przedmiotowego pojazdu w zakładzie w Rosji w dniu 8 grudnia 2006 r. Przy czym wskazać należy, iż nawet gdyby uznać dokument ten za dowód w sprawie (choć wątpliwa jest jego wartość dowodowa z uwagi na fakt, iż nie spełnia on wymogów protokołu w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego), to i tak potwierdza on fakt przekroczenia przez pojazd dopuszczalnej całkowitej masy pojazdu 40 ton. Odnosząc się zaś do przedłożonego przez pełnomocnika skarżącego świadectwa sprawdzenia dotyczącego wagi użytej podczas ważenia w K., należy jedynie wskazać, iż zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 maja 2001r. Prawo o miarach (Dz.U. Nr 63 poz. 636 ze zm.) przyrządy pomiarowe, które mogą być stosowane między innymi przy ustalaniu kar podlegają prawnej kontroli metrologicznej. Kontrola ta odbywa się zgodnie z przepisami powołanej ustawy Prawo o miarach i przepisami wykonawczymi do ustawy, a zatem zgodnie z polskimi przepisami a nie przepisami obowiązującymi na terenie innego państwa. Wprawdzie art. 2a ustawy - Prawo o miarach dopuszcza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu w państwach członkowskich Unii Europejskiej, lecz Rosja do tej grupy państw nie należy.

Głównym zarzutem podnoszonym przez skarżącego była okoliczność, iż ważenia pojazdu, przewożącego żywe zwierzęta, dokonano na wadze, która w ocenie strony nie zapewniała prawidłowego wyniku ważenia. Skarżący, kwestionując prawidłowość procedury ważenia przedmiotowego pojazdu, podnosił, iż szczególny rodzaj przewożonego ładunku powoduje, że pomiar na wadze dynamicznej, którą zastosowano w stanie faktycznym sprawy, nie odzwierciedla rzeczywistej wagi pojazdu. Zdaniem strony skarżącej pojazd przewożący ruchomy ładunek powinien być ważony wyłącznie przy zastosowaniu wagi stacjonarnej, na której zważony zostałby cały zestaw pojazdów. Dlatego też w ocenie strony skarżącej organy administracji publicznej powinny przeprowadzić dowód z opinii biegłego, który jednoznacznie rozstrzygnąłby jakiego rodzaju wagi powinny być używane przy ważeniu pojazdów z ładunkiem ruchomym.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy zauważyć, iż nie znajduje on oparcia w przepisach prawa. W art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy, ustawodawca używa wyrażenia "ładunek", w żadnej jednostce redakcyjnej nie różnicując rodzaju ładunku. W ust. 3 tego artykułu natomiast nakłada na przewoźnika obowiązek takiego umieszczenia ładunku, aby był zabezpieczony przed zmianą położenia. Jeśli zatem skarżący powołuje się na przemieszczanie się żywego ładunku na pojeździe, to oznacza, iż nie dopełnił obowiązku określonego w omawianym przepisie i ponosi wynikające z tego konsekwencje.

Ponadto zauważyć należy, że prawodawca, regulując w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316), obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, kwestię m.in. wymagań metrologicznych w zakresie konstrukcji i wykonania wag oraz charakterystyki metrologicznej wag, nie unormował odrębnie wymogów dla wag w zależności od rodzaju przewożonego ładunku. Oznacza to, że pojazd z każdym ładunkiem można ważyć na każdej wadze przeznaczonej do ważenia pojazdów, pod warunkiem, że będzie ona posiadała świadectwo legalizacji. Rozporządzenie nie stawia żadnych warunków odnośnie do rodzaju wagi w zależności od rodzaju ładunku przewożonego na ważonym pojeździe. Zatem wywody o braku przydatności stacjonarnej wagi, której użyto do ważenia pojazdu skarżącego, do dokonania pomiaru jego masy całkowitej nie znajdują oparcia w przepisach prawa. W tym miejscu należy zauważyć, że omawiane Rozporządzenie, w ogóle nie przewiduje rodzaju wagi, na którą powołuje się skarżący. Określa ono jedynie w § 1 dwie metody ważenia statyczną i dynamiczną, nie przypisując ich do ważenia określonych rodzajów ładunków. Należy zatem wnioskować, że prawodawca dopuszcza ważenie (statyczne lub dynamiczne) wszelkiego rodzaju ładunków na wagach stacjonarnych i przenośnych. Dlatego też ważeniu, które miało miejsce w przedmiotowej sprawie, nie można zarzucić wadliwości. Należy tutaj wskazać, iż Naczelny Sad Administracyjny w niepublikowanym wyroku z dnia 10 sierpnia 2005 r. (sygn. OSK 1826/04) wyraził pogląd, iż jeżeli użyta do ważenia waga posiada ważne świadectwo legalizacji, używana jest w sposób zgodny z instrukcją obsługi i brak jest ograniczeń co do rodzajów ważonych ładunków, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia. Z protokołu z kontroli przedmiotowego pojazdu wynika, że pomiaru masy całkowitej pojazdu skarżącego dokonano wagą stacjonarną, która posiadała ważną legalizację właściwego Urzędu Miar.

Reasumując Sąd ocenił legalność nałożenia kary z tytułu przekroczenia całkowitej masy przedmiotowego zespołu pojazdów i doszedł do przekonania, iż rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Wprawdzie decyzje organów obu instancji zawierają uchybienia formalne, jednakże w ocenie Sądu nie miały one wpływu na treść rozstrzygnięcia. W decyzjach obu instancji powołano bowiem niepełną podstawę prawną rozstrzygnięcia (w decyzji organu pierwszej instancji nie przywołano wszystkich przepisów, które mają w sprawie zastosowanie, zaś w decyzji organu odwoławczego ograniczono się wyłącznie do powołania art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez przytoczenia przepisów prawa materialnego), a uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej nie wyjaśnia, na jakiej podstawie ustalono wysokość kary i nie wskazuje ustaleń faktycznych, odsyłając w tym zakresie jedynie do protokołu kontroli. Sąd uznał jednak, że naruszenia te pozostają bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Zatem uchylenie zaskarżonej decyzji, skutkujące powrotem sprawy do rozpoznania w postępowaniu administracyjnym, byłoby niecelowe, gdyż naruszenia formalne nie mogły mieć w rozpoznawanej sprawie wpływu na wynik sprawy. Natomiast Sąd nie stwierdził, zarzucanych w skardze naruszeń art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 140 kpa poprzez błędne ustalenie istotnych okoliczności faktycznych sprawy, ponieważ jak już wskazano żadne przepisy ustawy o drogach publicznych ani też przepisy metrologiczne nie obligują organów administracji publicznej do stosowanie określonego rodzaju wagi w zależności od rodzaju przewożonego ładunku. W związku z tym nie mogło także dojść do naruszenia art. 136 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 kpa poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczności zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z żywcem. Wobec tego, skoro stan faktyczny sprawy nie wymagał dodatkowego wyjaśnienia w całości lub w znacznej części, to nie doszło również do naruszenia art.138 § 2 kpa.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.