Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 1416/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 114 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 35
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący, Sędziowie, Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędzia WSA Olga Białek, Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.000 (tysiąc) złotych; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca (M. S.), wniosła skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ), w związku ze sprawą z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, złożonego 09.02.2018 r.

Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), zarzuciła naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: k.p.a.), poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu i wadliwe wezwanie do uzupełnienia braku formalnego wniosku, gdy tymczasem stanowił on jedynie brak merytoryczny, a także naruszenie art. 64 § 2 w związku z art. 6, art. 8, art. 9 i art. 79a k.p.a. poprzez niestwierdzenie uzupełnienia braków formalnych w terminie pomimo prawidłowego ich uzupełninia, co stoi w jawnej sprzeczności ze stanem faktycznym, a ponadto także art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. poprzez całkowite zignorowanie wniosku o udzielenie wglądu w akta sprawy. Wniosła o:

1. stwierdzenie bezczynności Wojewody skutkującej niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku skarżącej o zezwolenie na pobyt czasowy;

2. stwierdzenie, że bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie;

4. przyznanie od organu na rzecz skarżącej kwoty 15.000 zł na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.;

5. zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w sprawie nie został uzupełniony brak formalny wniosku polegający na dołączeniu informacji starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy przez podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi. O tym, że jest to brak formalny orzekł m.in. WSA we Wrocławiu w sprawie III SAB/Wr 16/18 i w powołanym tam orzeczeniu NSA w sprawie II OSK 3346/17.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy okazała się uzasadniona.

Kierując do tut. Sądu skargę na bezczynność skarżąca zakwestionowała działanie Wojewody, polegające na pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, złożonego 08.02.2018 r. Powodem, dla którego organ pozostawił podanie bez rozpoznania (o czym poinformował zawiadomieniem z 9.08.2019 r.), było nieuzupełnienie, pomimo wystosowanego w tym zakresie do skarżącej wezwania z 12.04.2019 r. (wydanego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.), ww. wniosku o informację starosty o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy na lokalnym rynku pracy. Według organu, jednoznacznie wynika z art. 114 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach, obowiązek dołączenia do wniosku o wszczęcie postępowania o zezwolenie na pobyt czasowy ww. informacji starosty. Dokument ten należy więc traktować jako element wymagań formalnych wniosku.

Według skarżącej wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe, ponieważ informacja starosty nie stanowiła braku formalnego, a jedynie brak merytoryczny. Tym samym organ nie powinien wystosować wezwania do uzupełnienia braków formalnych, ponieważ w dacie wystosowania wezwania braki takie nie istniały.

Rozstrzygając tak zarysowany spór, w którym rację należy przyznać skarżącej, wskazać należy na wstępie, że przy rozpatrywaniu każdej sprawy administracyjnej istnieje konieczność poczynienia przez organ administracji zabiegów interpretacyjnych zmierzających do odróżnienia warunków formalnych wniosku od elementów materialnoprawnych stanowiących potwierdzenie przesłanek merytorycznych do przyznania lub potwierdzenia określonego prawa wnioskodawcy. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonywana już podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy, w przeciwnym razie etap rozpoznania sprawy przeniósłby się do fazy wszczęcia postępowania, a pozostawienie bez rozpatrzenia zastępowałoby merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 3 ustawy o cudzoziemcach uzależnił udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę od wyniku tzw. testu pracy, którego dotyczy art. 125 ustawy o cudzoziemcach, mówiący o zaspokojeniu potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy. Jego przeprowadzenie leży w kompetencjach starosty właściwego miejscowo ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca. Co istotne w sprawie, o tzw. test pracy, stanowiący informację właściwego starosty, występuje podmiot powierzający cudzoziemcowi pracę. W razie potwierdzenia braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych na lokalnym rynku pracy starosta wydaje podmiotowi wnioskującemu dokument określony, jako "informacja" o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy. Ten wynik ma potwierdzić, że pracodawca nie ma możliwości zaspokojenia swoich potrzeb kadrowych w inny sposób, niż przez zatrudnienie cudzoziemca. Testu pracy nie stosuje się w przypadkach wskazanych w ust. 3 art. 114 ustawy o cudzoziemcach, gdzie zawarto liczne przesłanki wyłączenia.

Po uzyskaniu od pracodawcy tzw. testu pracy, zgodnie art. 125 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach – w brzmieniu obowiązujących w niniejszej sprawie, cudzoziemiec dołącza go "w postępowaniu w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i prace". Jednoznacznie więc ustawodawca postanowił, że cudzoziemiec będzie dołączał przedmiotową informację starosty w toku postępowania w sprawie o udzielenie lub zmianę zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z przedstawioną regulacją koresponduje art. 106 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten w sposób enumeratywny wskazuje dokumenty wymagane w chwili składania wniosku, czyli dokumenty, których niezałączenie uniemożliwia nadanie sprawie biegu. W poszczególnych jednostkach redakcyjnych powołanej regulacji prawnej ustawodawca wyraźnie wskazuje jakie dokumenty cudzoziemiec dołącza "(...) składając wniosek (...)". Z językowego punktu widzenia posłużenie się przez prawodawcę imiesłowem przymiotnikowym: “składając" przesądza o tym, jakie dokumenty są wymagane w chwili inicjowania postępowania administracyjnego i mogą zostać uznane za brak formalny podania. Ustawodawca nie wymienia wśród nich opinii starosty.

Konkludując należy stwierdzić, że skarżąca trafnie zarzuciła organowi błędne zastosowanie w sprawie art. 64 § 2 k.p.a. Analiza normatywna ustawy o cudzoziemcach świadczy bowiem o tym, że ustawodawca wyraźnie różnicuje dokumenty wymagane w chwili składania wniosku, a zatem dokumenty niezbędne do nadania sprawie biegu, od dokumentów, które mogą być załączone później, w prowadzonym już postępowaniu administracyjnym. Ponadto, skoro ustawodawca określił sytuacje, w których informacja starosty nie jest w ogóle wymagana, to należy przyjąć, że w każdej sprawie zachodzi potrzeba ustalenia czy przedłożenie informacji jest konieczne, a to już wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W końcu należy wskazać, że informacja starosty jest niezbędna do ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy dotyczącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, a wobec tego nie stanowi warunku formalnego wniosku, tylko element materialnoprawny. Ocena spełnienia wymogów materialnoprawnych wniosku powinna być dokonana podczas merytorycznego badania wniosku. Takie stanowisko prezentowane jest w wyrokach NSA z 17.07.2018 r., sygn. akt II OSK 347/18, z 29.01.2019 r., sygn. akt II OSK 1877/18, z 01.02.2019 r., sygn. akt II OSK 3027/18, które skład orzekający w sprawie w pełni podziela.

Wobec tego, Wojewoda wadliwie pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania. To czyni koniecznym zobowiązanie organu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie w terminie 30 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Sąd stwierdził na postawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, że Wojewoda dopuścił się bezczynności, a ze względu na czas jej trwania, zwłaszcza uwzględniając opieszałość w dokonaniu wezwania z 12.04.2019 r., które organ wystosował do skarżącej po upływie ponad 14 miesięcy do złożenia wniosku (08.02.2018 r.), miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt I i II sentencji wyroku). Brak podjęcia czynności w celu rozpoznania wniosku, zwłaszcza niezwłocznego wezwania do usunięcia ewentualnych jego braków zdecydowanie podważa zaufanie do organów władzy publicznej i świadczy o tym, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Stwierdził, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt i pracę na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty ww. kwoty przez organ posłuży zwalczeniu przewlekłości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Sąd uznał przy tym, że żądana przez skarżącą kwota jest wygórowana.

O kosztach Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).