Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1206/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1-2, art. 120, art. 122, art. 187 par. 1, art. 188, art. 191
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] 2016 roku nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz zabezpieczenia na majątku przewidywanej wysokości zobowiązania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 30 listopada 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w S. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. o dokonanie zabezpieczenia na majątku J. K. (dalej jako: podatnik, zobowiązany lub skarżący) zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. Przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego określono w wysokości [...] zł wraz z odsetkami wyliczonymi na dzień 30 listopada 2015 r. w kwocie [...]zł.

W argumentacji wniosku wskazano, że w toku prowadzonego postępowania kontrolnego wobec podatnika w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r., ustalono, że podatnik, prowadząc działalność gospodarczą pod firmą PHU X. J. K., ujął w księgach podatkowych faktury VAT dotyczące zakupu towarów i usług od T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także jako: "spółka"). Z ustaleń organu kontroli skarbowej wynika natomiast, że spółka nie składała żadnych deklaracji w podatku od towarów i usług w 2012 r., nie złożyła sprawozdania finansowego za 2012 r., nie posiadała zaplecza magazynowego i bazy sprzętowo-transportowej. Ze względu na brak kontaktu ze spółką (pod adresem rejestracyjnym spółki mieści się wirtualne biuro), Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. wykreślił ją z rejestru podatników VAT. Zdaniem organu kontroli skarbowej zachodzi uzasadnione podejrzenie, że przeprowadzone przez spółkę transakcje miały jedynie charakter fikcyjny. W związku z tym wnioskodawca uznał, że charakter nieprawidłowości i znaczna wysokość zobowiązania stanowi przesłankę do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie zabezpieczenia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. decyzją z dnia [...] r., nr [...], określił J. K. przewidywaną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. oraz zabezpieczył na jego majątku przewidywaną wysokość tego zobowiązania.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że w sprawie ziściły się przesłanki z art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - w skrócie: "O.p."), albowiem zachodzi uzasadniona obawa, że ciążące na podatniku zobowiązania podatkowe nie zostaną przez niego wykonane. W tym kontekście wskazano, że podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych należności o charakterze publicznoprawnym, wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Z powyższego organ wywiódł, że skoro podatnik trwale nie uiszcza należności o charakterze publicznoprawnych, z których najstarsza zaległość w podatku od towarów i usług dotyczy stycznia 2010 r., to istnieje uzasadniona obawa, że nie wykona on przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r.

W odwołaniu z dnia [...] r. podatnik wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 33 § 1 - § 4, art. 191, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p., a także art. 154 i art. 155 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. - w skrócie: "u.p.e.a."). W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że dokonanie na jego majątku zabezpieczenia jest bezpodstawne, albowiem organ nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 33 § 1 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że skoro podatnik trwale nie uiszcza zobowiązań o charakterze publicznoprawnym (posiada wymagalne zaległości wobec Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z tytułu podatku od towarów i usług za 2011 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł i wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego w H. z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r., określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] r., w łącznej kwocie należności głównej [...] zł) oraz ujmuje w ewidencji księgowej nierzetelne faktury (ustalenia dokonane w trakcie kontroli skarbowej prowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w S.) to znaczy, że w sprawie istnieją wystarczające przesłanki do wydania decyzji zabezpieczającej na majątku podatnika wykonania przyszłej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2012 r. Stwierdzono, że zaniżenie przez podatnika wysokości zobowiązań podatkowych za lata 2010 - 2012 jest wystarczającym dowodem na to, że jego zamiarem było uchylanie się od obowiązku zapłaty podatku. Jednocześnie zwrócono uwagę, że jedynym majątkiem wskazanym przez zobowiązanego w protokole o stanie majątkowym jest samochód marki [...] z 2013 r., którego współwłaścicielem w 49% jest [...], natomiast dom, w którym mieszka jest własnością jego żony. Z powyższego wywiedziono, że sytuacja majątkowa podatnika świadczy o tym, że nie dysponuje on aktywami odpowiednimi dla uiszczenia ewentualnego podatku. Ponadto uznano, że przesłanką wzmacniającą ocenę ryzyka braku zapłaty przewidywanych należności podatkowych jest także wygenerowanie przez podatnika w 2015 r. straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł.

W skardze z dnia [...] r. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. K., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów sądowych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 33 § 1 - § 4 O.p. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo tego, że organ I instancji nie wykazał podstaw do zastosowania zabezpieczenia na majątku skarżącego,

2) art. 191 O.p. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranych w sprawie dowodów,

3) art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. poprzez niepodjęcie wszystkich możliwych działań, które mogłyby pomóc w wyjaśnieniu sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzja organu odwoławczego została wydana w oparciu o błędne ustalenia, w świetle których w sprawie zaszły ustawowe przesłanki do dokonania zabezpieczenia ewentualnego roszczenia Skarbu Państwa na majątku skarżącego. Zdaniem autora skargi, organ II instancji nie wykazał, że: - zapłata przez skarżącego zobowiązania podatkowego będzie w jakikolwiek sposób zagrożona i nie zostanie rzeczywiście dokonana; - skarżący wyzbywa się majątku lub dokonuje innych czynności zmierzających do uszczuplenia swojego majątku i utrudnienia ewentualnej przyszłej egzekucji; - skarżący rzeczywiście uchyla się od obowiązków podatkowych oraz nie uiszcza zaległości podatkowych, które zostały prawomocnie wobec niego orzeczone, a postępowania w przedmiocie tych zaległości ostatecznie zakończone. Skarżący stwierdził, że jeżeli nie uiszcza jakiś należności, to wynika to z faktu, że sprawy, w których te należności zostały wobec niego określone, nie zostały jeszcze prawomocnie zakończone.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów i treści skargi, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych co do zastosowania w sprawie art. 33 § 1 i 2 O.p., uzasadniającego, w ustalonych przez organy okolicznościach faktycznych, dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego przewidywanej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.

Przeprowadzenie sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie prawidłowości zastosowania prawa materialnego, zawsze poprzedzone musi być analizą zasadności zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Jeśli zaś materiał dowodowy w sprawie zawiera luki, co do istotnych okoliczności, to wybór rozstrzygnięcia (zastosowania prawa materialnego) jest przypadkowy i nielogiczny, a ponadto narusza art. 187 § 1 O.p. (tak NSA oz. w Łodzi w wyroku z dnia 8 stycznia 2003 r., I SA/Łd 2272/02, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przystępując do oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na:

- niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji,

- uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień,

- błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529).

Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2013 r., I OSK 437/12, LEX nr 1375112).

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (tak NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., I GSK 363/12, LEX 1356919; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11, LEX nr 1286271). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć.

Na zakres istotnych w sprawie okoliczności niewątpliwie wpływ mają przepisy prawa materialnego. W niniejszej sprawie jest to przepis art. 33 § 1 O.p. który stanowi, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zgodnie z § 2 tego przepisu, zabezpieczenia można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. Celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane. Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 O.p. także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone. Decyzje zabezpieczające mają charakter tymczasowy i akcesoryjny. Nie mogą one uzyskać charakteru samoistnego, ponieważ same w sobie nie kształtują obowiązków adresata jako podatnika i powiązane są z toczącym się postępowaniem, prowadzącym do wydania decyzji wymiarowej. Ich byt prawny musi kończyć się z chwilą doręczenia decyzji wymiarowej, która wywołuje trwałe skutki, rozstrzygając kwestie faktyczne i prawne, rozpatrywane wcześniej przy wydaniu wygasłej decyzji zabezpieczającej (wyrok NSA

z dnia 10 stycznia 2017 r., I FSK 1980/16, i powołane tam orzecznictwo; dostępny na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podstawową przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie art. 33 § 1 i 2 O.p. jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Katalog okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania jest zatem otwarty, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". W judykaturze podnosi się, że "uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane" wymaga wykazania, ale przedmiotem tego procesu nie musi być udowodnienie, że na pewno, z całą pewnością, podatnik danego zobowiązania nie wykona. Przedmiotem tych dowodów powinno być natomiast wykazanie, że organ podatkowy miał podstawy, do czego odwołuje się orzecznictwo, aby żywić taką uzasadnioną obawę (wyrok NSA z dnia 12 października 2016 r., I FSK 756/15 ,LEX nr 2167779).

Ponadto podkreślić należy, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych nie prowadzi się klasycznego postępowania dowodowego. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. W ramach tego uznania organ podatkowy ocenia istnienie ustawowych przesłanek oraz odnosi kwotę zaległości do sytuacji finansowej podatnika (jego aktualnych dochodów i stanu majątkowego), te działania organu mogą (ale nie muszą) uprawdopodobnić nieściągalność zobowiązania (zaległości). Sformułowana na tej podstawie ocena nie może być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika. W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego. A zatem, organy podatkowe mogą sięgać po wszelkie dowody i ustalenia faktyczne, uzasadniające zaistnienie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego. Wskazówką istnienia "obawy" może być sytuacja finansowa i majątkowa podatnika, świadcząca o tym, że nie dysponuje on odpowiednimi aktywami dla uiszczenia ewentualnego podatku dobrowolnie lub przymusowo (powołany wyżej wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2017 r., I FSK 1980/16; wyrok NSA z dnia 8 września 2016 r., I FSK 349/15; wyrok WSA w Krakowie

z dnia 18 października 2016 r., I SA/Kr 254/16; dostępne na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu ustalone przez organy podatkowe okoliczności w pełni uzasadniają istnienie obawy, o której mowa w art. 33 § 1 O.p. Podkreślić należy, że są to okoliczności bezsporne, których istnienia skarżący skutecznie nie podważył. Zasadnie stwierdził organ I instancji, że skarżący trwale nie uiszcza wymagalnych należności o charakterze publicznoprawnym, wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] r. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł oraz decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r. w łącznej kwocie należności głównej [...] zł. Słusznie organ I instancji uznał, że skoro skarżący trwale nie uiszcza należności o charakterze publicznoprawnych, z których najstarsza zaległość w podatku od towarów i usług dotyczy stycznia 2010 r., to istnieje uzasadniona obawa, że nie wykona on przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r.

Zdaniem Sądu, prawidłowy jest wniosek organu odwoławczego, że zaniżenie przez skarżącego wysokości zobowiązań podatkowych za lata 2010 - 2012 jest wystarczającym dowodem na to, że jego zamiarem było uchylanie się od obowiązku zapłaty podatku. Organ II instancji dodatkowo zwrócił uwagę, że jedynym majątkiem wskazanym przez zobowiązanego w protokole o stanie majątkowym jest samochód marki [...] z 2013 r., którego współwłaścicielem w 49% jest [...], natomiast dom, w którym mieszka jest własnością jego żony. Wobec tych bezspornych faktów organ odwoławczy zasadnie uznał, że sytuacja majątkowa skarżącego świadczy o tym, że nie dysponuje on aktywami odpowiednimi dla uiszczenia ewentualnego podatku. Ponadto organ II instancji uwzględnił także fakt powstania u skarżącego straty podatkowej w 2015 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł., co także należy uwzględnić przy ocenie realnej możliwości nie wykonania przez skarżącego zobowiązania podatkowego.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, skarżący zarzucił organom błędne ustalenie stanu faktycznego, uznając w konkluzji, że organy nie wykazały, że zapłata zobowiązania podatkowego będzie w jakikolwiek sposób zagrożona i nie zostanie rzeczywiście dokonana. Skarżący podnosi nadto, że organ II instancji nie wykazał, że wyzbywa się on majątku lub dokonuje innych czynności zmierzających do jego uszczuplenia i utrudnienia ewentualnej przyszłej egzekucji. W ocenie Sądu skarżący polemizując ze stanowiskiem organów podatkowych, w żaden sposób nie odnosi się ustaleń faktycznych i nie wskazuje na czym polega wadliwe ustalenie podstawy faktycznej kwestionowanych rozstrzygnięć. Skarżący koncentruje się na wymienionej w art. 33 § 1 O.p. przesłance wskazującej na dokonywanie przez podatnika czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Nie odnosi się natomiast do akcentowanej przez organy okoliczności trwałego nie wykonywania zobowiązań publicznoprawnych oraz nie wykazuje, że wyrażona przez organy obawa, nie znajduje uzasadnienia w świetle ustalonych faktów i okoliczności.

Mając to na uwadze i odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd uznał, że w sprawie zostały przeprowadzone prawidłowo czynności dowodowe i zgromadzony został materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia. Organy podatkowe nie naruszyły zasad postępowania podatkowego, ponieważ działały w tym zakresie na podstawie przepisów prawa (art. 120 O.p.), realizując przy tym obowiązek wynikający z art. 122 i art. 187 O.p. W toku postępowania podatkowego organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia. Organ odwoławczy odniósł się do wszystkich twierdzeń skarżącego.

Organy nie naruszyły przepisu art. 188 O.p. Zauważyć należy, że zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 O.p. nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, tj. że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. Należy podkreślić, że samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Nakaz taki nie wynika z treści art. 188 O.p. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego adekwatne i wystarczające są inne dowody.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia reguł oceny dowodów. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała ona z ochrony przewidzianej w art. 191 O.p. Ocena ta została dokonana z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, została poparta przekonującą argumentacją.

Powyższa ocena uzasadnia twierdzenie o uznaniu za prawidłowe ustalenie przez organy podatkowe podstawy faktycznej zaskarżonych rozstrzygnięć, którą Sąd przyjmuje także jako własną faktyczną podstawę rozstrzygnięcia, w ramach sądowej kontroli zaskarżonej decyzji (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09; dostępna na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w toku postępowania prowadzonego w sposób zgodny z przepisami Ordynacji podatkowej. Organy nie dopuściły się również naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.).