Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 347/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. w S. na decyzję Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka, Skarżąca lub Strona) jest decyzja Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania środków finansowych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca, jako lider w ramach II Konkursu Strategicznego Programu Badań Naukowych i Prac Rozwojowych "Profilaktyka i leczenie chorób cywilizacyjnych" STRATEGMED, złożyła wniosek nr [...] o dofinansowanie projektu pt. "Wczesne wykrywanie nowotworów płuc przy wykorzystywaniu metod analizy instrumentalnej.

Próba identyfikacji osób bezobjawowych w populacji wysokiego ryzyka wymagających diagnostyki"

(akronim: L.).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej: Dyrektor NCBiR)

odmówił Skarżącej (jako liderowi) oraz wskazanym współwykonawcom przyznania środków finansowych. W

uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdził, że decyzją Dyrektora NCBiR dofinansowanie uzyskały wnioski, które

w końcowej ocenie merytorycznej, ustalonej przez Komitet Sterujący otrzymały ocenę w przedziale od 23,60

do 27,7 punktów na 30 możliwych oraz przekroczyły minimalny próg punktowy w każdym kryterium zgodnie

z załącznikiem nr 5 do Regulaminu II Konkursu w ramach programu STRATEGMED. Wniosek skarżącej uzyskał

natomiast 19,7 pkt i nie osiągnął wymaganych progów w następujących kryteriach: Kryterium nr 2 – 2,7 pkt,

kryterium nr 4 – 2,8 pkt.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona wniosła o przyznanie dofinansowania w pełnej kwocie.

Stwierdziła, że recenzje nr (...) i (...), na których oparto ww. decyzję były skrajnie nierzetelne. W

ocenie Strony recenzenci pominęli dorobek naukowy prof. T. G. Skarżąca podniosła też zarzuty odnośnie

zasadności planowanych kosztów w stosunku do zakresu zadań objętych wnioskiem w stosunku do

oczekiwanych wyników.

Decyzją z [...] marca 2015 r. Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej:

"Komisja") odmówiła przyznania środków finansowych uznając zarzuty podniesione w odwołaniu za

niezasadne. Komisja zaznaczyła, że fakt przyznania różnej punktacji jest wynikiem subiektywnej oceny

poszczególnych ekspertów, z którą trudno jest polemizować. Podkreślono, że ocena ekspertów

dokonujących oceny merytorycznej jest z założenia obarczona pewnym poziomem subiektywizmu, który

wynika ze stanu skomplikowania danej materii i związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu

widzenia analizy wniosku o dofinansowanie. Powołani eksperci muszą daną sprawę oceniać w ramach

wzorców kontroli spraw podobnych, stosownie do posiadanej i aktualnie znanej w gronie znawców

przedmiotu wiedzy na dany temat. O ile ekspertom można zarzucić wadliwą ocenę kryteriów o charakterze

ścisłym, o tyle weryfikacja kryteriów trudno mierzalnych nie może opierać się na przekonaniu, że skoro

ekspert w danym zakresie opowiedział się odmienne od innego eksperta, to z tej przyczyny ocena jednego z

nich lub obydwu jest nierzetelna. Dopóki ocena eksperta nie jest dowolna, nie można uznać jej za

nierzetelną.

Strona wniosła skargę na powyższą decyzję, którą uchylono wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 16 listopada

2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2679/15.

Zdaniem Sądu decyzja ta nie zawierała adekwatnego, wyczerpującego i merytorycznego uzasadnienia.

Komisja rozpoznając odwołanie powinna szczegółowo uzasadnić dlaczego zarzuty Strony dotyczące

przebiegu konkretnego etapu oceny są nieuzasadnione. Według WSA w stanowisku Komisji zabrakło takiego

uzasadnienia. Sąd zwrócił także uwagę, że organ nie przetłumaczył dokumentacji konkursowej oraz

obowiązujących regulaminów na język polski. Przez to naruszył art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 i 5 ust. 1

ustawy o języku polskim. Zdaniem Sądu niedopuszczalne było procedowanie na podstawie obcojęzycznych

dokumentów. Sąd zobowiązał organ do przetłumaczenie ich na język polski.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Komisja decyzją z [...] czerwca 2017 r. nr [...] odmówiła przyznania

środków finansowych. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wskazał, że w toku ponownego postępowania

powołano eksperta zewnętrznego w celu oceny zarzutów Skarżącej.

Komisja dokonując oceny zgodnie z zakresem odwołania przyznała ostatecznie wnioskowi 19,7 pkt, co nie

pozwalało na przyznanie mu dofinansowania. Komisja wskazała, że ostatni projekt na Liście rankingowej

projektów rekomendowanych do dofinansowania uzyskał punktację wynoszącą 23,6 pkt. Wniosek Skarżącej

nie mógł zostać rekomendowany do dofinansowania, gdyż nie uzyskał łącznie punktacji wynoszącej co

najmniej tyle punktów, ile ostatni projekt zamieszczony na Liście rankingowej projektów rekomendowanych

do dofinansowania.

Według Komisji nie można było uznać, że zarzuty kwestionujące poprawność przeprowadzonej w ramach

tzw. oceny eksperckiej były zasadne, ani że wystąpiły jakiekolwiek uchybienia w jej przebiegu. Niezasadny

były również zarzuty związane z oceną wskazanych we wniosku o dofinansowanie dokonań oraz

doświadczenia w badaniach przedklinicznych prof. T. G.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2018 r. została przez Stronę zaskarżona do WSA w Warszawie.

Sąd ten wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1984/17 uchylił zaskarżoną decyzję. W

uzasadnieniu wskazano, że wbrew wskazaniom zawartym w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 16

listopada 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2679/15, organ nie przetłumaczył na język polski przedstawionej sądowi

dokumentacji konkursowej oraz obowiązujących regulacji mających zastosowanie w konkursie, czym

naruszył przepis art. 153 p.p.s.a.

Sąd zauważył, że ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U z 2017 r.

poz. 1447) w art. 38 ust. 1 przewiduje możliwość powoływania ekspertów zagranicznych oraz w art. 5 ust. 1

pkt 4 jako kryterium wybrania kandydata na dyrektora wskazuje posiadanie znajomości języka angielskiego

umożliwiającym się swobodne porozumiewanie. Regulacje te nie mogą być jednak podstawą do

prowadzenia – choćby w części – postępowania konkursowego wyłącznie w języku obcym (tutaj w języku

angielskim). Nie wyłącza to oczywiście możliwości prowadzenie postępowania również w języku obcym, ale

działanie takie powinno mieć charakter subsydiarny, a dokumentacja powinna być sporządzona w języku

polskim wraz z odpowiednim tłumaczeniem na język obcy.

Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] Komisja utrzymała w mocy decyzję

Dyrektora NCBiR z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wykonał nałożony wyrokiem

sądu obowiązek przetłumaczenia dokumentacji konkursowej na język polski.

Następnie organ odniósł się do poszczególnych zarzutów zawartych w odwołaniu. Podkreślił, że wniosek

Strony był poddawany ocenie przez pięciu ekspertów zgodnie z rozdziałem IV ust. 1 pkt 4 Regulaminu

Konkursu. W związku z tym nieuzasadnione jest zarzucanie nierzetelności dwóm recenzjom, tylko dlatego,

że spojrzenie recenzentów jest bardziej krytyczne niż w przypadku pozostałych opinii. Organ powołując się

na orzecznictwo sądów administracyjnych zaznaczył również, że ocena eksperta jest z założenia obarczona

pewnym poziomem subiektywizmu, wynikającego chociażby ze stanu skomplikowania danej materii i

związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu widzenia analizy wniosku potencjalnego beneficjenta.

Trudno wymagać, aby każdy ekspert prezentował ten sam pogląd i oceniając projekt zwrócił uwagę na te

same jego mankamenty lub na te same jego zalety. W takim wypadku nie byłoby konieczności powoływania

aż tylu ekspertów. Nie można zatem uznać, że skoro jeden z ekspertów dokonał oceny wyższej, a drugi

niższej, to ta druga niższa jest oceną wadliwą (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Warszawie z dnia 18 marca 2015 r" sygn. akt V SA/Wa 2430/14).

Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ wskazał, że specyfiką konkursów grantowych jest to, iż alokacja

środków pozwala zwykle na finansowanie tylko części projektów

biorących udział w konkursie. Odmowa przyznania dofinansowania nie ogranicza rozwoju Spółki, na co

wskazuje sama Skarżąca w treści odwołania przywołując liczne osiągnięcia Spółki oraz jej dalsze możliwości

rozwoju. Ponadto, nieprzyznanie środków finansowych w jednym konkursie, nie pozbawia możliwości

ponownego ubiegania się o dofinansowanie w następnych edycjach konkursu.

W odniesieniu do kolejnego zarzutu, polegającego na uznaniu przez recenzentów nr [...] i [...] ambitnego

charakteru wniosku Skarżącej za jego wadę, organ wskazał, iż żaden z ww. recenzentów nie podniósł jako

zarzutu odnoszącego się do projektu faktu, że jest on zbyt ambitny. Recenzenci wyrazili jednak swoje

wątpliwości co do tego, czy istnieją realne możliwości realizacji projektu.

Następnie Komisja stwierdziła, że bezzasadne w jej ocenie jest podnoszenie przez Spółkę, że recenzenci

uznali, iż projekt jest niemożliwy do wykonania, niemniej jednak pojawiły się bardzo poważne i uzasadnione

wątpliwości dotyczące możliwości realizacji projektu z sukcesem, co zostało wskazane w treści uzasadnienia

recenzji. Chodziło również o brak przedyskutowania we wniosku wszystkich ryzyk związanych z realizacją

projektu. Komisja podkreśliła, że recenzenci powinni opierać swoją ocenę na treści wniosku, a nie na

potencjalnych przypuszczeniach dotyczących możliwych form minimalizacji bądź eliminacji zaistniałych w

ramach projektu problemów wyłącznie na podstawie renomy członków konsorcjum.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu Strony – dotyczącego negatywnej opinii recenzentów w aspekcie braku

właściwego doświadczenia konsorcjum w zakresie pracy z próbkami pochodzącymi od ludzi – Komisja

przyznała, że Spółka stanowi bardzo doświadczony podmiot w zakresie zarządzania i logistyki oraz z

sukcesem realizowała między innymi ogólnopolski projekt badań próbek wody. Jednak zarzut ekspertów

dotyczący logistyki był związany ze specyfiką pobierania, pakowania i przesyłania materiału ludzkiego, co

jest obwarowane bardzo szczegółowymi wymogami i przepisami (znacznie bardziej skomplikowanymi niż

przesyłanie próbek wody), często związanymi ze zwiększonymi kosztami czy znacznie wydłużonym czasem

transportu, ponieważ ludzkie próbki biologiczne są traktowane z zasady jako materiał potencjalnie zakaźny.

Zdaniem Komisji kwestia ta nie została należycie rozważona w treści wniosku. Poza tym Spółka nie

przedstawiła stosownej certyfikacji laboratorium wydanej przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych,

co w przypadku badań na ludzkim materiale diagnostycznym jest standardem.

Odnośnie zarzucanego przez Stronę autorowi recenzji nr [...] niezapoznania się opracowaniem prof. G. ,

Komisja wskazała, że zgodnie z Regulaminem recenzja obejmuje treść wniosku, a treść opracowania nie była

przedmiotem recenzji. Zakwestionowanie doświadczenia prof. G. przez ww. recenzenta nie dotyczyło

natomiast "badań na ludziach", lecz pracy laboratoryjnej z ludzkimi próbkami. Komisja podkreśliła przy tym,

że ocena recenzenta miała oparcie w niezwykle lakonicznej w tym zakresie treści wniosku. Szczegółowy opis

działalności naukowo-badawczej prof. G. znalazł się dopiero w odwołaniu.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego braku doświadczenia

biznesowego recenzenta organ wskazał, że zarzut tego typu nie wynika z treści recenzji oraz nie został

poparty odpowiednimi argumentami, a stanowi jedynie subiektywne przekonanie Strony.

W skardze Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji z dnia [...] listopada 2018 r. podnosząc następujące

zarzuty:

- naruszenia przepisów formalnoprawnych, tj. dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o

języku polskim (Dz.U.2011 r., nr 43, poz. 224 j.t.) w zw. z art. 39 ust. 1 i ust. 26 ustawy z dnia 30 kwietnia

2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz.U. z 2014 r. poz. 1788 j.t.) poprzez fakt, iż opinie

dotyczące wniosku skarżącej ponownie nie zostały sporządzone również w języku polskim, co uniemożliwia

faktyczną ocenę przez organy odwoławcze zasadności stanowiska poszczególnych ekspertów (recenzji).

- naruszenia dyspozycji art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy o NCBiR poprzez błędne zastosowanie przestanek

opisanych w tym przepisie, między innymi poprzez ponowną bezzasadną deprecjację możliwości naukowych

prof. T. G. oraz braku wskazania przyczyn kwestionujących zasadność planowanych kosztów w stosunku do

zakresu zadań objętych projektem oraz w stosunku do oczekiwanych wyników, pominięcie w uzasadnieniu

zaskarżonej decyzji możliwości zastosowania wyników projektu w gospodarce, stopnia, w jakim wykonanie

projektu przyczynia się do osiągnięcia celów strategicznych programów badań naukowych i prac

rozwojowych, wartość naukową projektu, a przede wszystkim innowacyjność rozwiązania będącego

rezultatem projektu,

- naruszenia dyspozycji art. art. 40 ust. 1 i 2 w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy o NCBiR poprzez brak

merytorycznego odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej złożonych w odwołaniu od decyzji

Dyrektora NCBiR z dnia [...] grudnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,

poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji

publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod

względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub

czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem

materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.

Ponieważ sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Warszawie, który wyrokiem z

dnia 16 listopada 2015 r. uchylił poprzednie rozstrzygnięcie organu, to obecnie kontrola Sądu musi w

pierwszym rzędzie dotyczyć zrealizowania obowiązku określonego w art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym

ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie

organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem

zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy sprowadza się do oceny, czy organ

podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne

kryterium poprawności nowowydanej decyzji (rozstrzygnięcia). Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter

bezwzględnie wiążący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej

samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu,

gdyż są nimi związane. Istotą zasady "związania oceną prawną" z art. 153 p.p.s.a. jest to, że dotyczy

wykładni prawa materialnego, jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu

istotnych okoliczności stanu faktycznego.

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w kontekście zrealizowania zaleceń WSA w Warszawie należy wskazać,

że zalecenia te zostały wypełnione.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom Skarżącej organ wykonał, nałożony

wyrokiem z dnia 16 listopada 2015 r., obowiązek przetłumaczenia na język polski części dokumentacji

konkursowej, wniosku o dofinansowanie i ocen recenzentów, które zostały sporządzona w języku

angielskim. Tłumaczenie wszystkich tych dokumentów wymienionych w ww. wyroku zostało sporządzone

przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego i znajduje się w aktach sprawy. Tym samym za niezasadny

należało uznać zarzut podniesiony w pkt 1 skargi.

Jednak przypomnieć trzeba, że z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2015 r. wynika,

iż niewykonanie ww. tłumaczeń nie miało pierwszoplanowego znaczenia dla wydanego orzeczenia w

sprawie – brak tłumaczenia na język polski dokumentacji konkursowej stanowił jedynie uzupełniające

podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Zasadniczym powodem uchylenia tej decyzji był bowiem fakt nie

odniesienia się do podnoszonych przez Stronę zarzutów w postępowaniu odwoławczym. Sąd wskazał

bowiem, że Komisja Odwoławcza rozpoznając odwołanie powinna merytorycznie odnieść się do zarzutów

podnoszonych przez Skarżącą w odwołaniu i uzasadnić dlaczego zarzuty te dotyczące przebiegu konkretnego

etapu oceny są nieuzasadnione lub uzasadnione. Powyższe wynika z treści § 5 ust. 3 Regulaminu Komisji

Odwoławczej. Sąd zwrócił także na możliwość – wynikającą z § 5 ust. 3 Regulaminu – zwrócenia się do

Dyrektora NCBiR o powołanie eksperta, który dokona oceny zasadności podniesionych w odwołaniu

zarzutów w stosunku do oceny merytorycznej wniosku.

W ocenie Sądu także zalecenia dotyczące należytego odniesienia się do odwołania Skarżącej zostały w

zaskarżonej decyzji wykonane. Komisja opierając się na opiniach recenzentów, jak również na ocenie

zasadności zarzutów odwołania dokonanej przez powołanego w tym celu eksperta, szczegółowo rozważyła

argumentację odwołania.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zasadnie wyjaśniono w pierwszym rzędzie, że błędne jest zarzucanie

nierzetelności dwóm recenzjom, tylko dlatego, że spojrzenie recenzentów jest bardziej krytyczne niż w

przypadku pozostałych opinii.

Oczywiście trudno oczekiwać od Skarżącej, że będzie podważać bardziej korzystne dla niej recenzje

pozostałych recenzentów. Niemniej jednak przypomnieć należy, że projekt Skarżącej był oceniany przez

pięciu recenzentów, a przyznana mu punktacja stanowiła średnią arytmetyczną poszczególnych recenzji, co

znajduje umocowanie w rozdziale IV "Procedura konkursowa" art. 1 pkt 4 lit. b Regulaminu konkursu. W tym

kontekście wskazać należy, że organ musiał brać pod uwagę każdą z przedstawionych recenzji w takim

samym stopniu. Skarżąca nie mogła zaś skutecznie podnosić, że skoro niektórzy recenzenci dokonali oceny

wyższej, to niższa ocena dokonana przez pozostałych recenzentów jest oceną wadliwą. Poza tym Skarżąca

nie podważyła w żaden sposób tego, że wybór recenzentów (ekspertów) oceniających złożony przez nią

wniosek został dokonany przez NCBiR w sposób rzetelny i transparentny.

Podkreślić również należy, że w treści negatywnych dla wniosku recenzji zawarto należyte uzasadnienie – o

czym szerzej poniżej. Co równie istotne, nawet w opiniach trzech recenzentów, których Skarżąca nie

kwestionowała, przyznano jej wnioskowi niższą liczbę punktów niż uzyskały wnioski zakwalifikowane do

dofinansowania. Recenzenci ci przyznali wnioskowi Strony odpowiednio 18,5, 20,5 i 22 punkty, podczas gdy

decyzją Dyrektora NCBiR dofinansowanie uzyskały wnioski, które w końcowej ocenie merytorycznej,

ustalonej przez Komitet Sterujący otrzymały ocenę w przedziale od 23,60 do 27,7 punktów na 30 możliwych

(a jednocześnie uzyskały wymagane minima punktowe za poszczególne kryteria).

Zdaniem Sądu organ trafnie wskazał, że specyfiką konkursów grantowych jest to, iż alokacja środków

pozwala zwykle na finansowanie tylko części projektów biorących udział w konkursie. Zasadne było też

stanowisko organu, iż Skarżąca nie miała podstaw do kwestionowania zajęcia pierwszego miejsca, na liście

rankingowej, przez konkurencyjny projekt jedynie w oparciu o tytuł tego projektu. Ocena tego zarzutu

wykraczała poza kompetencje Komisji, a więc zarzut ten nie mógł wpłynąć na zmianę punktacji uzyskanej

przez wniosek Skarżącej.

Komisja odniosła się również do zarzutu, polegającego na uznaniu – zdaniem Skarżącej – przez dwóch

recenzentów ambitnego charakteru wniosku za jego wadę. Organ trafnie wskazał w tym zakresie, iż

recenzenci w rzeczywistości takiego zarzutu nie sformułowali. Naruszenie zarzucane przez Skarżącą wydaje

się być oparte wyłącznie na wyrwanych z kontekstu fragmentów opinii ww. recenzentów. Faktem jest, że w

obu powołanych przez Stronę recenzjach odnotowano fakt "znacznej ambicji" jej wniosku, jednak to nie ta

okoliczność stanowiła podstawę niezadowalających Stronę ocen. Wbrew twierdzeniom Strony powodem

tych ocen nie była nadmierna ambicja jej projektu, lecz liczne zastrzeżenia co do realnych możliwości jego

realizacji. Chodziło tu m.in. o nieopisanie we wniosku zasad rekrutacji pacjentów oraz zasad pobierania i

prawidłowego postępowania z próbkami z uwzględnieniem ogromnego zakresu projektu. Poza tym obaj

recenzenci, których oceny kwestionuje Strona wskazali na znaczne różnice pomiędzy badaniami próbek

wody wykonywanymi wcześniej przez Skarżącą, a badaniami próbek pobranych od ludzi. Warto odnotować

w tym miejscu, że podobna argumentacja została zaprezentowana w kolejnej recenzji przez recenzenta,

który ostatecznie przyznał wnioskowi Strony 18,5 pkt. Zaznaczono tam bowiem, że "Nie wykazano wyraźnie

dostępności infrastruktury badawczej do przeprowadzenia ogromnej liczby analiz (27.000 próbek przez 2,5

roku)".

W ocenie Sądu Komisja zasadnie uznała, iż poważne wątpliwości dotyczące możliwości realizacji projektu

przez Stronę wynikały w znacznej mierze z lakonicznej treści wniosku. Chodziło w szczególności o brak

przedyskutowania we wniosku wszystkich ryzyk związanych z realizacją projektu.

Komisja trafnie podkreśliła przy tym, że recenzenci musieli opierać swoją ocenę na treści wniosku, a nie na

potencjalnych przypuszczeniach dotyczących możliwych form minimalizacji bądź eliminacji zaistniałych w

ramach projektu problemów wyłącznie na podstawie renomy członków konsorcjum. Próbę szerszego

odniesienia się do tych kwestii Skarżąca podjęła dopiero w odwołaniu (kwestia doświadczenia konsorcjum w

pracy z próbkami pochodzącymi od ludzi oraz doświadczenia prof. G. w zakresie diagnostyki laboratoryjnej).

Wskazać przy tym należy, że Komisja wbrew twierdzeniom Skarżącej nie deprecjonowała osiągnięć

naukowych prof. G. Wywodzenie takiego wniosku przez Stronę z zakwestionowanych recenzji jest zbyt

daleko idącym uproszczeniem. Skarżąca zdaje się zapominać, że recenzenci oceniając poszczególne kryteria

bazowali na treści złożonego przez nią wniosku, a tam nie wskazano na doświadczenie prof. G. w

diagnostyce laboratoryjnej. Niezależnie od tego Komisja zauważyła, że prof. T. G. złożył rezygnację z funkcji

szpitala w Z. , co utrudnia odniesienie się do roli tego szpitala w projekcie Strony.

Zdaniem Sądu Komisja trafnie też zwróciła uwagę na to, że Strona nie przedstawiła stosownej certyfikacji

laboratorium wydanej przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych, co także mogło zrodzić wątpliwości,

co do jej doświadczenia w zakresie pracy z materiałem ludzkim.

W związku z powyższym należało uznać, że Komisja odnosząc się do wszystkich zarzutów podniesionych w

odwołaniu, prawidłowo utrzymała w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania Stronie środków

finansowych. Z tego względu za niezasadne należało uznać zarzuty sformułowane w pkt 2 i 3 skargi.

Podsumowując tę część rozważań wyjaśnić należy, że Sąd nie jest biegłym i jego rola nie może polegać na

merytorycznej ocenie projektu. Tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogły mieć

wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu. Sąd dokonuje oceny recenzji

ekspertów tylko w kontekście np. pominięcia w ocenie określonych treści, czy też dokonywania oceny przez

ekspertów w oparciu o elementy, które nie stanowią przedmiotu oceny w danym kryterium. Takich uchybień

Sąd nie stwierdził.

Jednocześnie należało mieć na względzie, że to na Wnioskodawcy, zgłaszającym do konkursu projekt o

dofinansowanie, ciąży obowiązek sporządzenia wniosku w sposób staranny, kompletny, odpowiadający

założeniom danego konkursu i uwzględniający kryteria oceny. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają

wnioskodawcę.

Na koniec – odnosząc się do wniosku Spółki o przeprowadzenie dowodów w postaci kserokopii artykułów

prasowych – wskazać należy, że sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. (który stanowi, że sąd może z urzędu

lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do

wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie),

postanowił tego wniosku nie uwzględniać. Artykuły prasowe nie są bowiem dokumentami i w żaden sposób

nie wyjaśniały istotnych wątpliwości.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.