Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 303/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 3 pkt 6
journal: Dz.U. 2014 poz 1099
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 8, art. 77 apr. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 126
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 23 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie opinii o osobie ubiegającej się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej w skrócie jako: "k.p.a.") w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez B. M. (dalej także jako "skarżący" lub "strona skarżąca") - utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 30 stycznia 2017 r. (bez numeru) w przedmiocie nagannej opinii o skarżącym B. M. w związku z ubieganiem się przez wyżej wymienionego o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 23 września 2016 r. skarżący B. M. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W dniu 3 października 2016 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na przepisy art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1099 ze zm.) oraz art. 106 § 1 i § 2 k.p.a., wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w [...] za pośrednictwem Komendanta Komisariatu II Policji w [...] o sporządzenie opinii o skarżącym w związku z ubieganiem się przez niego o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Komendant Miejski Policji w [...] działając na podstawie art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w związku z art. 106 § 5 i art. 268a k.p.a. - postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r., wydał nienaganną opinię o skarżącym.

Uzasadniając swoje stanowisko Komendant podał, że po przeprowadzeniu czynności nie ustalono przesłanek, które mogłyby wpłynąć na wydanie opinii negatywnej o skarżącym. Jednocześnie organ w dalszej części uzasadnienia postanowienia zaznaczył, że z uwagi na konieczność przeprowadzenia rozmowy oraz wywiadu policyjnego w celu wydania przedmiotowej opinii udano się do skarżącego, który nie otworzył drzwi. W związku z powyższym skontaktowano się telefonicznie ze skarżącym, który w sposób negatywny wyrażał swoje zdanie na temat formacji Policji i nie był zainteresowany rozmową na temat opinii. Zdaniem organu skarżący unika kontaktu z Policją. W rozmowie z sąsiadami ustalono, iż skarżący nie cieszy się ich pozytywną opinią. Zdaniem sąsiadów jest osobą konfliktową, apodyktyczną i aspołeczną. Według pozostałych mieszkańców skarżący nie przestrzega zasad współżycia społecznego, nie stosuje się do podjętych uchwał wspólnoty mieszkaniowej, często zaskarżając je do Sądu Rejonowego w [...]. Od zarządu wspólnoty otrzymano informacje, że skarżący jak do tej pory nie wygrał żadnej sprawy. Ponadto w opinii podniesiono, że w dniu 25 października 2016 r. została wdrożona procedura "Niebieskiej Karty" gdzie ofiarą przemocy domowej jest R. M. (żona), a osobą wskazaną o stosowanie przemocy jest jej mąż B. M. Tego samego dnia w systemach komputerowych Policji, odnotowano interwencję domową z udziałem stron konfliktu, gdzie zgłaszającą była R. M.

Strona skarżąca w ustawowym terminie na przedmiotowe postanowienie złożyła zażalenie, w treści którego zakwestionowała informacje zawarte w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 3 listopada 2016 r.

Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2016 r. (nr [...]) Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 3 listopada 2016 r. w sprawie wydania opinii nienagannej o B. M. ubiegającym się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie organ wskazał, iż zgodnie z art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji. Postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] zawiera uzasadnienie, w którym zwarto elementy mogące wpłynąć na wydanie nagannej opinii o skarżącym. W związku z tym organ pierwszej instancji winien zebrać materiał dowodowy, który pozwoli na zajęcie jednoznacznego stanowiska.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Komendant Miejski Policji w [...] postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. (bez numeru) wydanym na podstawie art. 106 § 5 i art. 268a k.p.a. oraz art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia wydał opinię naganną o osobie B. M.

Uzasadniając swoje negatywne stanowisko Komendant powołał się na fakt, iż

skarżący nie cieszy się pozytywną opinią wśród sąsiadów. Ich zadaniem jest osobą konfliktową, apodyktyczną i aspołeczną. Nie przestrzega zasad współżycia społecznego, nie stosuje się do podjętych uchwał wspólnoty mieszkaniowej, często zaskarżając je do sądu. Ponadto w dniu 25 października 2016 r. została wdrożona procedura "Niebieskiej Karty" gdzie jako ofiarę przemocy domowej wskazano żonę skarżącego. Tego samego dnia odnotowano w systemach Policji interwencję domową z udziałem strony konfliktu, gdzie zgłaszającym była żona skarżącego. Ustalono również, że toczy się postępowanie przeciwko skarżącemu prowadzone przez Wydział Dochodzeniowo - Śledczy Komisariatu II Policji w [...] w sprawie o czyn z art. 207 § 1 ustawy - Kodeks karny, to jest w sprawie znęcania się psychicznego i fizycznego nad rodziną. Skarżący w ramach prowadzonej procedery "Niebieskiej Karty" nie współpracuje z Policją.

Na powyższe postanowienie organu pierwszej instancji skarżący złożył w dniu 14 lutego 2017 r. zażalenie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] żądając wydania opinii pozytywnej. Skarżący podniósł, że od wielu lat pełni służbę ochrony na obiektach i wszelkich imprezach masowych. Posiada przy tym odpowiednie wykształcenie. Odbył dwuletnią służbę wojskową z bronią jako strzelec oraz jako kierowca dowódców JW. Skarżący oświadczył, że nigdy nie był karany ani podejrzany o przestępstwo karne. Do zażalenia skarżący załączył zaświadczenie – rekomendację wydane przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Przedstawicielstwo w G. oraz książeczkę wojskową o serii [...] i nr [....].

W wyniku rozpatrzenia zażalenia Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyżej opisanym postanowieniem z dnia 23 marca 2017 r. (nr [...]), utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 30 stycznia 2017 r. w przedmiocie nagannej opinii o skarżącym B. M. w związku z ubieganiem się przez niego o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na przeprowadzoną analizę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku dotychczasowego postępowania administracyjnego (to jest m.in. notatki urzędowej z czynności wdrożenia procedury "Niebieskiej Karty"; notatki służbowej policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] z wizyty sprawdzającej stan bezpieczeństwa domowników i zachowania sprawcy przemocy w rodzinie; notatki urzędowej policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] opisującą przebieg czynności w związku z wykonaną opinią o osobie B. M.; notatki urzędowej policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] z czynności wykonanych wobec żony B. M. w sprawie zgłoszonej przez wymienioną przemocy ze strony jej męża; notatki policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] z ustaleń o osobie B. M. dokonanych na podstawie informacji od osób zamieszkałych w sąsiedztwie wymienionego oraz na podstawie ustaleń własnych policjanta) - potwierdził, iż z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący wśród sąsiadów nie posiada pozytywnej opinii. Skarżący w otoczeniu jest uważany za osobę konfliktową, która w sposób wulgarny odzywa się do pozostałych osób. Lokatorzy uważają, że jest to człowiek niezrównoważony, awanturniczy, niestosujący się do ogólnie przyjętych norm społecznych. Z dokumentacji sporządzonej przez Policję z czynności przeprowadzonej wobec żony – R. M. wynika, że zgodnie z jej oświadczeniem, od kilkunastu lat jest ofiarą przemocy domowej. Jako sprawcę przemocy wskazała swojego męża - B. M. Przemoc stosowana przez jej męża jest rodzajem przemocy psychicznej. Dodatkowo uzyskane materiały w sprawie ustaleń o stronie skarżącej zawierały informacje z rozpytania sąsiadów, z których, wynika, iż "od czasu kiedy ich syn to jest W. M. był małoletni słychać było krzyki, wyzwiska i wulgaryzmy Pana M. wobec żony i syna". Jak twierdzą sąsiedzi żona skarżącego miała zakaz rozmowy z innymi lokatorami, a z domu wychodziła tylko w obecności męża. Według lokatorów R. M. od wielu lat jest kobietą zastraszoną przez swojego męża i cały czas musi się podporządkowywać, a każdy sprzeciw kończy się awanturą. Zdaniem lokatorów, B. M. jest osobą niezrównoważoną psychicznie i zdolną do wszystkiego. W obawie o swoje bezpieczeństwo nie są skłonni wtrącać się w jego sytuację rodzinną co potwierdza notatka urzędowa st. sierż. A. D. z dnia 23 listopada 2016 r. Ponadto naganne zachowanie skarżącego zostało udokumentowane na kartach wdrożenia procedury "Niebieskiej Karty" z uwagi na istniejące podejrzenie stosowania przemocy w rodzinie oraz prowadzonego postępowania w sprawie o sygn. akt [...] nadzorowanego przez Prokuraturę Rejonową [...] - w [...] o czyn z art. 207 § 1 Kodeksu karnego, to jest w sprawie znęcania się psychicznego i fizycznego nad rodziną. Dodatkowo na potrzeby sprawy otrzymano dokumentację z przeprowadzonej w dniu 26 stycznia 2017 r. interwencji w miejscu zamieszkania skarżącego w sprawie przemocy domowej.

Powyższe okoliczności faktyczne, w tym wdrożenie procedury Niebieskiej Karty jak i prowadzenie postępowania o przestępstwo z art. 207 § 1 Kodeksu karnego stanowią zdaniem organu odwoławczego wystarczającą podstawę do wydania opinii nagannej opinii. W związku z tym zasadnym było utrzymanie w mocy zakwestionowanego postanowienia Komendanta Miejskiego Policji w [...].

W dniu 31 marca 2017 r. skarżący - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na wyżej wskazane postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż zarzuty przeciwko niemu są niezasadne. W ocenie skarżącego Policja wypisuje "niezasadne pisma na fałszywych świadkach". Skarżący oświadczył, że nigdy nie było i nie ma wobec niego wdrożonej procedury "Niebieskiej Karty". Strona skarżąca oznajmiła, że nie stosuje i nigdy nie stosowała wobec żony przemocy domowej. Przeprowadzona w dniu 26 stycznia 2017 r. na wniosek żony interwencja w miejscu zamieszkania skarżącego w sprawie przemocy domowej, została prawdopodobnie wymuszona na żonie przez Policję, która od lat choruje jednakże nie z winy skarżącego. Zdaniem skarżącego, Policja w sposób wysoce krzywdzący stwierdziła, iż nie spełnia on wymogów zawartych w artykule 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia. Zdaniem strony skarżącej spełnia on wszystkie wymogi, ukończył stosowne szkolenia, był m.in. ławnikiem sądowym, kierowca TIRa po całej Europie, od roku 2010 pracownikiem ochrony osób i mienia. W ocenie skarżącego rodziny milicyjne (w tym rodzina byłego Komendanta Miejskiego Policji w [...] Z. P.) nie mają nic do powiedzenia lecz są tylko szpiclami dla porządnego społeczeństwa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W trzech pismach procesowych (z dnia 24 i 28 kwietnia oraz z dnia 29 maja 2017 r.) stanowiących uzupełnienie zarzutów i argumentacji zawartej w skardze skarżący podtrzymał wniosek o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Do pisma z dnia 24 kwietnia 2017 r. skarżący dołączył kserokopię aktu zgonu żony, kartę konsultacji psychiatrycznej oraz dyplomy, referencje i zaświadczenia o ukończonych kursach i szkoleniach. Do pisma z dnia 28 kwietnia 2017 r. skarżący dołączył kserokopie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzające zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zawodu kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżone postanowienie może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom orzekającym w sprawie można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium kontroli oraz biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego postanowienia Sąd doszedł do przekonania, że wniesiona przez B. M. skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, a także po zbadaniu argumentacji Komendanta Wojewódzkiego Policji wyrażonej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 23 marca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organ odwoławczy, rozstrzygając w niniejszej sprawie, prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy i w konsekwencji właściwie przeprowadzonego postepowania administracyjnego zasadnie utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia 30 stycznia 2017 r. wydane w przedmiocie nagannej opinii o skarżącym B. M. w związku z ubieganiem się przez skarżącego o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

W ocenie Sądu w tym składzie, wydając powyższe postanowienia, organy Policji obu instancji nie naruszyły zarówno przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, w tym przede wszystkim art. 26 ust. 3 pkt 6 tej ustawy, jak również przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8 k.p.a., art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.

Według Sądu, wydając sporne postanowienia w przedmiocie nagannej opinii o skarżącym organy Policji nie dopuściły się także jakiejkolwiek obrazy przepisu art. 106 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego przestrzegając wszelkich zasad oraz dochowując stosownego trybu współdziałania organów administracji publicznej w toku postępowania prowadzonego w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o których mowa w przepisach art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia

Zgodnie z treścią art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo – w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 5 wyżej wskazanej ustawy opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw, w formie przyjętej w tym państwie.

Na wstępie wszelkich dalszych rozważań, należy - zdaniem Sądu - wyraźnie podkreślić, że organy Policji, wydając wskazane powyżej postanowienia w przedmiocie zaopiniowania osoby skarżącego w związku z ubieganiem się przez niego o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, związane były rygorami procedury administracyjnej określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Nie ulega wątpliwości, że związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organy Policji rozstrzygające w niniejszej sprawie były obowiązane m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa i stosowanego przez nie prawa (art. 8 k.p.a.), z której to zasady wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Realizując tą zasadę, organ administracji publicznej obowiązany jest przede wszystkim do ścisłego przestrzegania prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu wspomnianej wyżej strony postepowania administracyjnego. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. (do którego odsyła art. 126 k.p.a.).

Należy jednocześnie zauważyć, że z zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., uzupełnionej w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. - wynika, iż co do zasady to organ administracji zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, poprzez zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

Przechodząc do oceny legalności działania organów Policji w niniejszej sprawie należy zauważyć, że podstawą rozstrzygania przez organy Policji były regulacje zawarte w art. 26 ust. 3 pkt 6 i ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia.

W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w [...], jako organ prowadzący stosowne postępowanie zainicjowane wnioskiem strony skarżącej z dnia 23 września 2016 r. o dokonanie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, powołując się na przepisy art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 106 § 1 i § 2 k.p.a., wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w [...] jako organu właściwego, z wnioskiem o sporządzenie stosownej opinii o skarżącym.

Naganna opinia o skarżącym została wydana w oparciu o analizę całokształtu obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Na materiał ten składały się m.in.: notatka urzędowa z czynności wdrożenia procedury "Niebieskiej Karty"; notatka służbowa policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] z wizyty sprawdzającej stan bezpieczeństwa domowników i zachowania sprawcy przemocy w rodzinie; notatka urzędowa policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] opisująca przebieg czynności w związku z wykonaną opinią o skarżącym; notatka urzędowa policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] z czynności wykonanych wobec żony B. M. w sprawie zgłoszonej przez wymienioną przemocy ze strony jej męża; notatka policjanta Rewiru Dzielnicowych Komisariatu II Policji w [...] z ustaleń o osobie skarżącego dokonanych na podstawie informacji od osób zamieszkałych w sąsiedztwie wymienionego oraz na podstawie ustaleń własnych policjanta. Do akt postępowania organy włączyły ponadto: protokół przyjęcia ustanego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej (żony skarżącego R. M.), postanowienie o wszczęciu dochodzenia o przestępstwo znęcania określone w art. 207 § 1 ustawy – Kodeks karny, pismo lekarza H. K. dyżurującego w Izbie Przyjęć [...] Centrum Chorób Zakaźnych i Gruźlicy w [...] dotyczące zachowania skarżącego w dniu 6 października 2016 r., protokoły przesłuchania w charakterze świadków: syna skarżącego W. M., siostry żony skarżącego – T. C., sąsiada R. S., sąsiada K. S., sąsiadki J. N., lekarza H. K., raport z interwencji policyjnych w miejscu zamieszkania skarżącego i jego rodziny indywidualną ocenę szczególnych potrzeb osoby pokrzywdzonej w zakresie ochrony oraz przekazaną przez pracownika socjalnego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] dokumentację prowadzonej procedury Niebieskiej Karty w związku z podejrzeniem występowania przemocy w rodzinie skarżącego (wypełniony formularz A oraz D Niebieskiej Karty ze wskazaniem skarżącego jako osoby, wobec której istnieje podejrzenie, że stosuje przemoc w rodzinie; notatka z podjętych działań ochronnych – interwencyjnych w rodzinie, notatka z bieżących informacji o rodzinie i działań oraz protokoły posiedzenia trzech grup roboczych zespołu interdyscyplinarnego).

Mając na względzie dokumentację zebraną w toku prowadzonego postępowania Sąd uznał, iż organy Policji obu instancji miały pełne podstawy, aby wskazać w uzasadnieniu spornych postanowień, że zachowania skarżącego względem najbliższych członków rodziny jak i względem otoczenia sąsiedzkiego świadczą o tym, iż skarżący nie daje należytej rękojmi do uzyskania wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Sąd pragnie podkreślić, że nienaganna opinia, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia stanowi pojęcie niedookreślone znaczeniowo, którego treść podlega konkretyzacji na podstawie kwalifikacji pewnych typowych, charakterystycznych i względnie stałych zachowań danego podmiotu, które świadczą o określonej nieokazjonalnej tendencji w zakresie przestrzegania norm porządku społecznego, moralnego lub kulturowego, wynikających z przyjęcia określonych standardów lub wzorców postępowania powszechnie akceptowanych w społeczeństwie. "Nienaganny" oznacza przy tym niedający powodów do jakichkolwiek zarzutów, względnie taki, któremu nie można niczego zarzucić.

W wyroku z dnia 29 września 2011 r. (sygn. II GSK 963/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny analizując powyższe pojęcie stwierdził, że na nienaganną opinię w rozumieniu regulacji zawartych w ustawie o ochronie osób i mienia zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny. Podobnie w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r. (sygn. akt II GSK 1066/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nienaganna opinia odnosi się do zagadnienia stosunku danej osoby do powszechnie akceptowanych wartości społecznych (etycznych) oraz obowiązującego porządku prawnego.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych należy zatem przyjąć, że przesłanka "nienaganności opinii" jest związana z pewnymi względnie stałymi i trwałymi cechami charakteru lub osobowości danej osoby, które – w związku z określonymi i stwierdzonymi przez właściwe organy zachowaniami tej osoby – wskazują, że opiniowany podmiot daje rękojmię prawidłowego wykonywania zadań z zakresu ochrony osób i mienia. Trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że brak cechy "nienaganności" jest związany z tymi zachowaniami, które wynikają ze świadomego i dobrowolnego ignorowania lub lekceważenia norm i wartości porządku moralnego, społecznego lub prawnego.

Mając na uwadze powyższe zapatrywania warto ponadto wskazać, że w świetle regulacji zawartych w ustawie o ochronie osób i mienia pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg praw, w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36). W związku z tym przy ocenie określonego w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia kryterium nienaganności zachowania należy brać pod uwagę szczególnie wysokie standardy zachowania pracownika ochrony osób i mienia. Decydujące znaczenie ma więc w takim przypadku zachowanie się opiniowanego wobec innych osób, w różnych sytuacjach i środowiskach, prawidłowość oceny sytuacji konfliktowych, prawidłowość i adekwatność reakcji na różne czynniki i zagrożenia. Podkreślenia ponadto wymaga, że analiza zachowania i postawy opiniowanego ubiegającego się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej powinna zostać dokonana na różnych płaszczyznach aktywności życiowej tej osoby w oparciu o wszechstronnie i całościowo oceniony materiał dowodowy sprawy.

Z tego punktu widzenia - zdaniem Sądu - nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące powinny być transparentne i uczciwe. Zarówno pracownicy ochrony, jak i przedsiębiorcy prowadzący działalność z zakresu ochrony osób i mienia powinni - według Sądu w tym składzie - dawać rękojmię prawidłowego wykonywania swej pracy i działalności. Celem wprowadzenia tych wymagań nie jest napiętnowanie konkretnych osób, lecz stworzenie gwarancji prawidłowego prowadzenia działalności z zakresu ochrony osób i mienia, zgodnie z interesem publicznym.

Sąd pragnie przy tym wyraźnie zaznaczyć, że ustawodawca wprowadził wymóg posiadania nienagannej opinii, a nie opinii pozytywnej . Niewątpliwie wymóg posiadania nienagannej opinii jest dalej idący i bardziej rygorystyczny niż wymóg posiadania pozytywnej opinii. Stąd też dla ustalenia, że podmiot posiada nienaganną opinię kryteria muszą być odpowiednio rygorystyczne. Mając także na uwadze specyfikę wykonywanej przez pracownika ochrony pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowania środków ochrony fizycznej osób i przy ocenie pracownika ochrony wydaje się zasadnym wzięcie pod uwagę i uwzględnienie wszelkich wydarzeń z udziałem opiniowanego. W realiach rozpatrywanej sprawy organy zobligowane były uwzględnić wszelkie zdarzenia z udziałem skarżącego, w tym te dotyczące sfery rodzinnej i sąsiedzkiej. Z tego obowiązku organy wywiązały się w sposób prawidłowy.

W ocenie Sądu należy w reasumpcji przyjąć, że organy orzekające wydając kwestionowane przez skarżącego postanowienia prawidłowo zastosowały powołane przepisy ustawy o ochronie osób i mienia wydając o skarżącym opinię naganną. Zdaniem Sądu poczynione przez organy Policji ustalenia wynikały z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Należy podkreślić, że organy Policji ustosunkowały się w sposób wszechstronny do wszystkich argumentów strony skarżącej podnoszonych w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, w uzasadnieniach wydanych postanowień wykazano w sposób przekonujący i precyzyjny podstawy do wydania opinii nagannej. W szczególności organy uzasadniły, dlaczego - wbrew zastrzeżeniom strony skarżącej - wydana w sprawie opinia opiera się na okolicznościach związanych z zachowaniem skarżącego w środowisku domowym (fakt wdrożenia procedury Niebieskiej Karty i wszczęcia dochodzenia o przestępstwo znęcania). W konsekwencji Sąd uznał, że przeprowadzoną przez organy Policji ocenę materiału dowodowego należy w tej sytuacji uznać za dokonaną z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów i nienoszącą cech dowolności. Uzasadnienia wydanych postanowień spełniają wymogi przewidziane przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a., albowiem zawierają pełne wyjaśnienie okoliczności, które należy brać pod uwagę przy wydawaniu opinii na potrzeby toczącego się postępowania w przedmiocie wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Na dokonaną przez organy ocenę nie mogło mieć wpływu podpisane przez żonę skarżącego oświadczenie z dnia 23 grudnia 2016 r., w którym żona skarżącego wskazała, że stosowne zawiadomienie o przestępstwie znęcania złożyła po wyjściu ze szpitala i w następstwie emocji. Oceny tej nie zmieniają także przywołane przez skarżącego zarówno w skardze, jak i w toku postępowania administracyjnego okoliczności mające świadczyć o negatywnym nastawieniu mieszkańców zamieszkiwanej przez skarżącego nieruchomości względem jego osoby oraz o powiązaniach jednej z rodzin z osobą byłego Komendanta Miejskiego Policji w [...] mających bezpośredni wpływ na policjantów zbierających dane na potrzeby prowadzonego postępowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje bowiem podstaw do uznania za zasadne w pełni subiektywnych przekonań i zapatrywań skarżącego. W ocenie Sądu skarżący nie ma racji twierdząc, iż dokonana przez organy Policji ocena była dalece nieobiektywna, jednostronna i sprowadzała się do ogólnikowych sformułowań determinowanych negatywnym nastawieniem do jego osoby.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego trudno ponadto uznać za przekonującą argumentację skarżącego ukierunkowaną na kwestionowanie dokonanych przez organy Policji czynności i wdrożone w stosownym czasie procedury. Wymownym tego przykładem – w konfrontacji ze znajdującymi się w aktach dokumentami - jest twierdzenie skarżącego który w skierowanej do Sądu skardze podniósł, że "[...] Policja sama wymyśliła "Niebieską Kartę", której nie ma i nie było [...].

Sąd podkreśla jednocześnie, że okoliczność posiadania przez skarżącego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego stwierdzającego jego zdolność fizyczną i psychiczną do wykonywania zadań pracownika ochrony jest odrębną przesłanką wpisu na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej i w żaden sposób nie obliguje organu Policji do automatycznego wystawienia nienagannej opinii o kandydacie. W niniejszej sprawie nie chodziło ponadto o potwierdzenie posiadanych przez skarżącego kwalifikacji teoretycznych i praktycznych do wykonywania zadań przez kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej (co skarżący starał się wykazać przedkładając stosowne świadectwa i dyplomy w przedmiocie przygotowania teoretycznego i praktycznego w zakresie wyszkolenia strzeleckiego, samoobrony, technik interwencyjnych oraz znajomości przepisów prawa związanych z wykonywaniem ochrony osób i mienia) lecz opinii o predyspozycjach kandydata do pełnienia obowiązków pracownika ochrony, co gwarantować może jego nienaganna opinia ujawniona w toku postępowania dowodowego. Należy mieć bowiem na uwadze, że opinia, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie osób i mienia ma szczególny charakter i nie może stanowić opinii o kandydacie jako o pracowniku (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 10 października 2013 r.; sygn. akt III SA/Gd 710/13; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uznanie w reasumpcji, że wydane w sprawie rozstrzygnięcia są prawidłowe skutkować musiało oddaleniem wniesionej skargi na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku.

Istotnym jest przy tym wskazanie, że Sąd rozstrzygając w granicach rozpatrywanej sprawy (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.) nie znalazł również podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu.