Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 952/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat M. R. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę [...] zł ([...] dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącej wykonane na zasadzie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, której przedmiotem jest budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce o nr ewidencyjnym [....], położonej w K., gmina S., w zakresie punktu 1 tiret drugie sentencji decyzji w brzmieniu: "nowo wydzielona droga dojazdowa o szer. 5.0 m docelowo 10.0 m, według załącznika graficznego." i w tym zakresie orzekło: "nowo wydzielona droga dojazdowa o szer. 4,50 m docelowo 9,0 m – przybliżony przebieg jak w załączniku graficznym." W pozostałym zakresie, zaskarżoną decyzję Kolegium utrzymało w mocy.

Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

Dnia [...] lutego 2012 r. zostało wszczęte przez Burmistrza S. na żądanie A. S. i M. S. S. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej w K., gmina S. Działka niniejsza w chwili wszczęcia postępowania stanowiła współwłasność w udziale ½ małżonków E. i A. S. i w udziale ½ małżonków W. i M. S. S.

W dniu [...] lutego 2012 r. do Burmistrza S. wpłynęło pismo W. S. zawierające zastrzeżenie wyrażające protest wobec trwającego postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dotyczącej przedmiotowej nieruchomości. W piśmie wskazano, że asumptem do zawarcia przez nią niniejszego stanowiska jest rozwiązanie małżeństwa z M. S. S., które nastąpiło na mocy wyroku rozwodowego Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. (sygn. akt [...]). Kolejnymi pismami W. S. wnosiła o umożliwienie jej zapoznania się ze zgromadzoną w niniejszej sprawie dokumentacją i przesłuchania jej w charakterze strony w celu skutecznego zgłoszenia szeregu zastrzeżeń. Wniosła także o zawieszenie przedmiotowego postępowania na okres trzech lat oraz o zobowiązanie wnioskodawcy do przedstawienia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

W dniu [...] lipca 2012 r. Burmistrz S. wydał decyzję, znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, której przedmiotem jest budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej w K., gmina S.

W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ precyzyjnie wyjaśnił podstawę faktyczną i prawną swego rozstrzygnięcia, a ponadto wskazał, że informacja zawarta w piśmie W. S. z dnia [...] czerwca 2012 r. nie przesądza o właściwości niniejszego postępowania, a zatem brak jest przesłanek do jego zawieszenia na postulowany okres 3 lat.

A. S. i M. S. w dniu [...] lipca 2012 r. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej zmianę w pkt 1 tiret 2 poprzez zmianę określonej szerokości drogi dojazdowej z 5 m na 4,5 m oraz szerokości docelowej z 10 m na 9 m. W uzasadnieniu odwołujący podnieśli, że B. S. ustalił warunki zabudowy dla działki sąsiedniej o nr [...] w tejże kwestii odpowiednio na 4,5 m w zakresie drogi dojazdowej. Biorąc natomiast pod uwagę analogiczne warunki dotyczące ww. działek, decyzja o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie, powinna być wydana z zakreśleniem takich samych wymagań.

Także W. S. wniosła w dniu [...] lipca 2012 r. odwołanie od ww. decyzji. Odwołująca zarzuciła w nim błędne zastosowanie art. 23 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy planistycznej z uwagi na brak skutecznego uzgodnienia ze Starostą Powiatowym w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, a także wobec naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 6 i art. 7 k.p.a w uwagi na wydanie decyzji bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a nadto braku uwzględnienia słusznego interesu wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, poprzez pominięcie stanowiska odwołującej, wskazującego na zbyt duże oddziaływanie inwestycji na środowisko naturalne, z uwagi na rolne przeznaczenie działki, brak dróg dojazdowych oraz planowane wprowadzenie indywidualnego ogrzewania każdego budynku mieszkalnego. Ponadto W. S. wskazała, że jako współwłaścicielka, nie wyraża zgody na przeznaczenie działki rolnej na budowlaną, a decyzja o ustaleniu warunków zabudowy narusza jej interesy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu ww. odwołań wydało w dniu [...] września 2012 r. decyzję znak: [...], mocą której uchyliło zaskarżoną decyzję w zakresie punktu 1 tiret drugie sentencji decyzji o brzmieniu: "nowo wydzielona droga dojazdowa o szer. 5.0 m docelowo 10.0 m, według załącznika graficznego" i w tym zakresie orzekło: "nowo wydzielona droga dojazdowa o szer.4,50 m docelowo 9,0 m – przybliżony przebieg jak w załączniku graficznym." W pozostałym zakresie Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu niniejszej decyzji Kolegium stwierdziło, iż decyzja organu pierwszej instancji jest nieprawidłowa w punkcie wskazanym przez odwołujących się inwestorów. Zgodnie bowiem z art. 52 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy planistycznej, nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Tymczasem takim właśnie nieprzewidzianym warunkiem jest zobowiązanie inwestorów do zarezerwowania pod drogę dojazdową terenu o szerokości innej, niż tego żądają.

Odnosząc się natomiast do zarzutów W. S. Kolegium wskazało na brzmienie art. 63 ust. 2 ustawy planistycznej, zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Niezależnie zatem od faktu, czy decyzja o warunkach zabudowy działki [...] istnieje, czy nie istnieje, odwołująca pozostaje nadal współwłaścicielką udziału we własności tej działki i dopiero prawomocne postanowienie sądu powszechnego o podziale majątku wspólnego, lub umowa zawarta pomiędzy byłymi małżonkami może ten stan prawny zmienić. Kolegium wskazało także, że odwołująca może korzystać z uprawnień, jakie daje przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623 ze zm.), tj. uprawnienie do zaprotestowania przeciw budowie dopiero na etapie uzyskiwania przez inwestorów decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się zaś do kwestii nieprawidłowości uzgodnień projektu decyzji o warunkach zabudowy ze Starostwem Powiatowym w B., Kolegium stwierdziło, że uzgodnienia takiego organ I instancji dokonał, o czym świadczy istniejący w aktach sprawy egzemplarz ostatecznego postanowienia z dnia 21 maja 2012 r. Jeśli natomiast odwołująca uważa, że poprzez brak doręczenia jej ww. postanowienia zostało naruszone jej prawo, może ona żądać od Starosty Powiatowego w B. wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem w kompetencji Starosty jako organu I instancji leży wznawianie postępowań.

Nie godząc się z ww. rozstrzygnięciem W. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której zaskarżyła w całości ww. decyzję SKO w B., zarzucając jej sprzeczność z prawem, wobec:

1) pominięcia w ocenie, że decyzja Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2012 r. została wydana z naruszeniem art. 53 ust. 4 ustawy planistycznej wobec braku skutecznego uzgodnienia ze Starostą Powiatowym w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, wynikającego z braku prawomocnego postanowienia Starosty Powiatowego, które nie zostało doręczone wszystkim stronom postępowania o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy,

2) braku odniesienia do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a w uwagi na wydanie przez Burmistrza S. decyzji z dnia 3 lipca 2012 r. bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, a nadto załatwienie wniosku o wydanie decyzji o uzgodnieniu warunków zabudowy bez uwzględnienia słusznego interesu wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, a mianowicie pominięcie stanowiska skarżącej, wskazującego na zbyt duże oddziaływanie inwestycji na środowisko naturalne, z uwagi na przeznaczenie działki na cele rolne, brak dróg dojazdowych oraz założenie wprowadzenia docelowo indywidualnego ogrzewania każdego budynku.

W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2012 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że decyzja organu II instancji nie odnosi się do przedstawionych przez nią w odwołaniu zarzutów, ani nie zawiera rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wskazał, że w jego ocenie zarzucane przez skarżącą naruszenie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie miało miejsca, bowiem postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r., wydanym z upoważnienia Starosty B., uzgodniono przedłożony projekt decyzji. Postanowienie to wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] maja 2012 r., natomiast w dniu [...] czerwca 2012 r. W. S. została zawiadomiona o zgromadzeniu materiału dowodowego i związanych z tym faktem uprawnieniach, w trybie art. 10 k.p.a. W dniu zaś [...] lipca 2012 r. skarżąca zwróciła się do organu I instancji o nadesłanie jej odpisu niniejszego postanowienia, natomiast w dniu [...] lipca 2012 r. organ kserokopię żądanego postanowienia wysłał na adres skarżącej. W ocenie Kolegium, postanowienie uzgadniające funkcjonuje w obrocie prawnym i może stanowić przesłankę wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z przepisem art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień dokonuje się wprawdzie w trybie art. 106 k.p.a., jednakowoż zażalenie na postanowienie uzgadniające przysługuje wyłącznie inwestorowi.

Dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego, faktów i ustaleń Kolegium oceniło, że postępowanie organu I instancji przeprowadzone zostało prawidłowo, zarówno w zakresie postępowania dowodowego, jak i w sferze przesłanek i motywów podjętego rozstrzygnięcia. Zebrano bowiem wymagane prawem dowody i uzgodnienia, dokonano stosownych ocen oraz uzgodnień. W tym zakresie zatem, z mocy przepisów ustawy planistycznej, dokonano oceny planowanej inwestycji pod kątem jej ewentualnego wpływu na środowisko i słuszny interes stron postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy, wydając zaskarżony akt, nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., którą uchylono zaskarżoną decyzję Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2012 r. w zakresie punktu 1 tiret drugie sentencji decyzji w brzmieniu: "nowo wydzielona droga dojazdowa o szer. 5.0 m docelowo 10.0 m, według załącznika graficznego." i w tym zakresie orzeczono: "nowo wydzielona droga dojazdowa o szer. 4,50 m docelowo 9,0 m – przybliżony przebieg jak w załączniku graficznym.", w pozostałym zaś zakresie zaskarżoną decyzję o warunkach zabudowy utrzymano w mocy.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647; dalej: "u.p.z.p."), a w szczególności przepis art. 61 ust. 1, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków.

W tym miejscu podkreślić należy, że zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Wyrażona w tym przepisie zasada swobody w zagospodarowaniu terenu wyznacza jednocześnie ograniczenia, do których należy konieczność takiego ukształtowania zabudowy, aby było ono zgodne z miejscowym planem lub decyzją o warunkach zabudowy, a także, aby nie naruszało praw osób trzecich. Omawiana zasada rzutuje na przebieg postępowania lokalizacyjnego.

Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zdaniem Sądu, nie ulega więc wątpliwości, że z cytowanego przepisu wynika, jaki zakres przyjmuje postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W postępowaniu tym powinnością organu lokalizacyjnego jest ustalenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki materialne, od których ustawa uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W efekcie spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych warunków i poczynionych w tej mierze przez właściwy organ ustaleń, wydawana jest decyzja, która zgodnie z art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 u.p.z.p. określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Organ jest natomiast uprawniony do wydania decyzji odmownej wtedy, gdy

wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Zdaniem Sądu, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2012 r. (częściowo zmieniająca) utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2012 r. o warunkach zabudowy odpowiada prawu. Organy prawidłowo zbadały czy spełnione zostały przesłanki materialne wynikające z przepisów: ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150).

Podkreślenia także wymagam, że zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. projekt decyzji uzgodniony został ze Starostą Powiatowym w B. jako organem właściwym w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych – organ ten wydał w dniu [...] maja 2012 r. postanowienie znak: [...], oraz z Marszałkiem Województwa P., jako organem właściwym w zakresie melioracji wodnych – zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nie wyraził on stanowiska, a zatem projekt uznaje się za uzgodniony.

W skardze skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez brak skutecznego uzgodnienia ze Starostą Powiatowym w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, wynikającego z braku prawomocnego postanowienia Starosty Powiatowego w B., które nie zostało doręczone wszystkim stronom postępowania.

Zdaniem Sądu, zarzut jest zasadny o tyle, że zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. Z § 2 art. 106 k.p.a. wynika zaś, że organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę, a ponadto, z mocy § 5 tego przepisu wynika, że zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W sprawie bezsporne jest, że organy nie poinformowały skarżącej o zwróceniu się do Starosty Powiatowego w B. o zwróceniu się do tego organu. Nie oznacza to jednak, że – jak twierdzi skarżąca – przedmiotowe postanowienie nie jest prawomocne. Podkreślenia bowiem wymaga, że art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, że zażalenie na uzgodnienia, o których mowa w ust. 4 przysługuje wyłącznie inwestorowi, a skarżąca w niniejszym postępowaniu takim inwestorem nie jest. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 106 § 5 k.p.a. O ile więc nastąpiło naruszenie art. 53 ust. 4 u.p.z.p., o tyle jednak nie miało ono w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit c) p.p.s.a. istotnego wpływu na wynik sprawy. Konstatacja ta jest uprawniona tym bardziej, że skarżącą zawiadomiono w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i zakreślono w tym celu 7 – dniowy termin, czym umożliwiono jej zapoznanie się z postanowieniem Starosty znajdującym się w aktach administracyjnych. Ponadto, na żądanie skarżącej, doręczono jej odpis przedmiotowego postanowienia.

Niezasadne są także, w ocenie Sądu, zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia art. 6 i art. 7 k.p.a.

Z art. 6 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W niniejszym postępowaniu administracyjnym organy skupiły się wyłącznie na przepisach prawa dotyczących kwestii wydania decyzji o warunkach zabudowy. W tym też celu, zgodnie z art. 7 k.p.a. podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i kierowały się przy tym interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne była przedmiotem analizy organów w oparciu o postanowienie Starosty Powiatowego w B. z dnia [...] maja 2012 r. o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organy analizowały także zagadnienie związane z dostępem do drogi publicznej – art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Podnoszona zaś przez skarżącą kwestia wpływu na środowisko indywidualnego ogrzewania każdego mającego powstać budynku była także przedmiotem analizy przeprowadzonej przez organ I instancji w punkcie 3 decyzji.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter aktu stwierdzającego, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym, obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Nie przesądza ona ani kwestii własnościowych, ani rozwiązań technicznych dotyczących planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ustalenia w zakresie uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, a także uzyskania przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów – zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 j.t.) są przedmiotem postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę.

Jako zasadny potraktować należy zarzut skarżącej dotyczący braku rozstrzygnięcia przez organy jej wniosku o zawieszenie postępowania. Wprawdzie, jak wskazały organy w uzasadnieniach swoich decyzji, brak było podstaw zgodnie z art. 97 k.p.a. i art. 98 k.p.a. do uwzględnienia tego wniosku, gdyż skarżąca jako podstawę wskazała wpływ - w jej ocenie - trwającego postępowania o podział majątku wspólnego na niniejsze postępowanie, jednakże, co nie ulega wątpliwości, organy winny ten wniosek rozpoznać i wydać stosowne postanowienie. Brak tego orzeczenia nie miał jednak, w rozumieniu art. 145 § 1 ust. 1 lit c) p.p.s.a., istotnego wpływu na wynik sprawy.

Reasumując, skoro w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie wykazano, iż planowana inwestycja spełnia warunki określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, to nie można było odmówić inwestorom ustalenia warunków zabudowy. W ocenie Sądu decyzje organów obu instancji, pomimo wskazanych wyżej uchybień, odpowiadają prawu i brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu adwokatowi i zwrocie niezbędnych wydatków, Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).