Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1147/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w następującym składzie: Przewodniczący: p.o. Sędziego WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2004 r., w Łodzi na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.B. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], Nr [...]; 2) zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz M.B. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych umorzył postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku M.B. o przyznanie uprawnień, przewidzianych w ustawie z dnia 24.stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach, będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz.U. Nr 142 z 1997r., poz. 950 ze zm.), z uwagi na uchybienie terminowi do jego złożenia, określonego w art. 22 ust. 3 cytowanej ustawy. Zdaniem organu I instancji postępowanie administracyjne na skutek uchybienia wspomnianemu terminowi stało się bezprzedmiotowe, wobec czego, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. orzeczono o jego umorzeniu.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, M.B. podniosła, że czuje się skrzywdzona odmową rozpoznania wniosku, wskazując, iż uchybienie terminowi do jego złożenia, spowodowane było faktem zbyt późnego otrzymania koniecznych dokumentów z Archiwum Państwowego w Ł. Wskazała ponadto, iż "przedawnienie jej uprawnień stanowi dotkliwą niesprawiedliwość".

Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...], wywodząc jak w tejże decyzji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, M.B. podniosła, iż zaświadczenie o przesiedleniu, jako niezbędny załącznik do wniosku, uzyskała dopiero w 1999r., zatem po upływie ustawowego terminu. Stąd też nie miała możliwości jego zachowania.

Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł również, iż termin do złożenia wniosku jest terminem materialnym, który nie podlega przywróceniu.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27.lutego 2004r., sprawa skierowania została do rozpoznania w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:

Skarga jest zasadna, choć nie z powodu zarzutów, podniesionych w jej treści.

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.s.a.). Po myśli art. 134 p.s.a., sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, zaskarżone orzeczenie oraz rozstrzygnięcia organu I instancji naruszyły prawo w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

W rozpoznawanej sprawie zasadnicze znaczenie ma fakt, że Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15.kwietnia 2003r. w sprawie o sygn. akt SK 4/02 (ogłoszonym w Dzienniku Ustaw Nr 72 z dnia 29.kwietnia 2003r., poz. 658), stwierdzona została niezgodność z art. 2 i 32 Konstytucji, art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24.stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach, będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz.U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 ze zm.). Oznacza to, że wskazany wyżej przepis został uchylony, z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw Obwieszczenia Prezesa Trybunału Konstytucyjnego o utracie jego mocy obowiązującej. Nie sposób wszakże nie zauważyć, że niezgodność tego przepisu z Konstytucją istniała od samego początku, tj. od daty uchwalenia ustawy. Orzeczenie Trybunału miało tylko charakter deklaratoryjny, stwierdzający ową niezgodność. Z tego też powodu, przyjąć należy, że przepis ustawy niezgodny z konstytucją nie może być źródłem praw i obowiązków. (podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10.listopada 1999r. I CKN 204/98, OSNC 2000/5/94).

Niezależnie więc od faktu, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], wydane zostały przed dniem utraty mocy obowiązującej art.22 ust. 3 cytowanej ustawy, przyjąć należy, że brak jest podstawy prawnej, uzasadniającej ich wydanie, gdyż w sensie prawnym, podstawa ta nie istniała. Skoro zatem wnioski o przyznanie uprawnień kombatanckich, określonych w ustawie z dnia 24.stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach, będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity z 1997r., Dz.U. Nr 142, poz. 950 ze zm.), mogą być składane, bez określonej cezury czasowej, przeto umorzenie postępowania administracyjnego, wszczętego w tejże sprawie, z uwagi na wystąpienie z wnioskiem po 31.grudnia 1998r., pozbawione jest prawnego uzasadnienia. Ponadto wskazać należy, iż oparcie ostatecznej decyzji administracyjnej o przepis prawa, którego niekonstytucyjność została następnie stwierdzona, stanowi samodzielną podstawę do wznowienia postępowania, po myśli art.145a k.p.a.

Z tych też powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]. Ponieważ zaś zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania, przeto w oparciu o normę art. 119 pkt 1 p.s.a. sprawa niniejsza skierowana została do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym.

Wobec charakteru prawnego uchylonych orzeczeń (nie podlegających wykonaniu w drodze egzekucji), brak było podstaw do orzekania w przedmiocie ich wykonania (art. 152 p.s.a.).

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.s.a. w zw. a art. 210 § 2 p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego przezeń wpisu sądowego.