Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 65/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6075 Działalność zawodowa w dziedzinie gospodarowania nieruchomościami
659
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4 i 8,  art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w przedmiocie niedoręczenia decyzji postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

R. H. pismem z dnia 22 lutego 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia 25 października 2010 r. o wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego. Pismem z dnia 21 grudnia 2011 r. organ poinformował skarżącego, że decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] umorzył przedmiotowe postępowanie. Decyzja powyższa nie została jednak doręczona wnioskodawcy, co zdaniem skarżącego jest jednoznaczne z niezałatwieniem sprawy. Decyzja niedoręczona stronie nie wywołuje bowiem skutku prawnego i łamie konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania, bowiem pozbawia stronę możliwości wniesienia środka odwoławczego i ewentualnej skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i wskazał, że skarżący nie był stroną postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego, zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., a tym samym nie mógł ww. decyzji otrzymać. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowoadministracyjnym osoba negatywnie oceniająca pracę rzeczoznawcy majątkowego nie ma przymiotu strony w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej, a tym samym nie ma również prawa do złożenia skargi na jego przewlekłość. Skarżący w niniejszym postępowaniu legitymuje się jedynie interesem faktycznym. W świetle powyższego R. H. został poinformowany o wszczęciu postępowania oraz o sposobie jego zakończenia. Dodatkowo pismem z dnia 29 grudnia 2011 r. poinformowano go szczegółowo o przesłankach, które spowodowały umorzenie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej prowadzonego wobec rzeczoznawcy majątkowego.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) powoływana dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a,

a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę.

Stosownie zatem do treści art. 3 § 2 pkt 8 możliwe jest wniesienie skargi na bezczynność organu, lecz jedynie w przypadkach, o których mowa w pkt 1–4a powołanego artykułu. Inaczej mówiąc skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu można wnieść, jeżeli organ był zobowiązany do podjęcia aktu lub czynności w jednej z form wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a.

Organ pozostaje więc w bezczynności wówczas, gdy w terminie określonym przez przepisy prawa nie wydaje aktu (np. decyzji, czy postanowienia) lub nie dokonuje czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków strony, które stanowią załatwienie sprawy wszczętej z urzędu lub na wniosek strony. Zgodnie natomiast z treścią art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W niniejszej sprawie treść skargi i zawartych w niej żądań nie rodzi wątpliwości co do tego, że skarżący zarzuca Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej przewlekłość w zakresie niedoręczenia mu decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. umarzającej postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej w stosunku do rzeczoznawcy majątkowego.

Zdaniem jednak Sądu czynność doręczenia decyzji administracyjnej nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a (ustalającą, stwierdzającą lub potwierdzającą prawa lub obowiązki wynikające z przepisów prawa), lecz czynnością materialno-techniczną, która nie przyznaje, ani nie stwierdza uprawnienia lub obowiązku. Dlatego jej niedokonanie przez organ administracji nie może zostać uznane za bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., gdyż z przepisu tego oraz art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a wynika, że Sąd jest właściwy w sprawach bezczynności organów i przewlekłości postępowania jedynie w przypadkach niewydania aktów oraz niedokonania czynności stwierdzających uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa.

Należy zatem stwierdzić, że zarówno czynność doręczenia, jak i niedoręczenia wydanego aktu nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Kwestie związane z doręczeniami w postępowaniu administracyjnym oraz z bezczynnością organów w zakresie doręczeń nie są bowiem objęte kontrolą działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, ponieważ przedmiotowe czynności procesowe nie zostały przez ustawodawcę wskazane, jako podlegające kognicji sądów administracyjnych. Stanowisko takie znajduje poparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 września 2001 r., sygn. akt I SAB 2/01; wyrok NSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2000 r., sygn. akt IV SAB 12/00, wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt VII SAB/Wa 1/04 oraz postanowienia: WSA we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wr 31/07; WSA w Lublinie z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I SAB/Lu 4/08; WSA we Wrocławiu z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt III SAB/Wr 12/11).

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skarga na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postępowania w przedmiocie niedoręczenia decyzji jest niedopuszczalna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.