Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 463/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 194
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2012 r., o sygn. akt VII SA/Wa 2527/11 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Finansów z dnia 6 września 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej oraz odroczenia terminu jej zapłaty i ustalenia opłaty prolongacyjnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 28 marca 2012 r., VII SA/Wa 2527/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Ministra Finansów z 6 września 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej oraz odroczenia terminu jej zapłaty i ustalenia opłaty prolongacyjnej oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") nie zgadzając się z oceną sądu, że uiszczenie należności pieniężnej nie powoduje automatycznie zaistnienia powołanych w normie przesłanek. Skarżący podniósł, że nie jest w stanie uiścić spornej należności, a jej zaplata na drodze egzekucji mogłaby się odbyć jedynie w drodze spieniężnienia nieruchomości, na której podatnik planuje kontynuować prowadzenie działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ogranicza jednakże możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek w tym przepisie zawartych. Obowiązkiem strony jest więc wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. post. NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.).

W sprawach, w których wnioskodawca zaledwie powołuje się na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w okolicznościach konkretnej sprawy, wniosek jest nieuzasadniony. Ponadto wydanie rozstrzygnięcia oczekiwanego przez wnioskodawcę zależy nie tylko od wypełnienia ustawowych przesłanek ale także od uznania sądu, który może wydać korzystne rozstrzygnięcie, ale nie musi (por. postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r.; II FZ 39/09).Pozostaje zatem podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy przyjąć, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów mających wskazywać na zasadność jego twierdzeń oraz zaniechał przytoczenia jakichkolwiek okoliczności, które na taki stan rzeczy mogłyby wskazywać, a przede wszystkim nie wykazał, że wykonanie decyzji skutkuje niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony było sprecyzowanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Oceniając natomiast podniesione w zażaleniu okoliczności mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, to należy stwierdzić, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jak wynika z treści art. 194 P.p.s.a. zażalenie jest jednym z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Jego istotą jest kontrola legalności postanowień i zarządzeń wydanych w toku postępowania wymienionych w przepisach P.p.s.a.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.