Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SAB/Sz 7/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1, art. 58 par 3 , art. 3, art. 3 par 2 par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24 par 1 i par 3, art. 26 par 2, art. 27, art 141 par 1, art 227
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie wyłączenia Prezesa i Członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Uzasadnienie :

J. C. pismem z dnia [...] roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nadania biegu wnioskowi z dnia [...]r. o wyłączenie Prezesa oraz Członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego od rozpoznawania spraw z jego udziałem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że pismem z dnia [...]r. Nr [...]poinformowało J. C. o tym, że w przedmiocie wniosków m.in. z dnia [...]r. podtrzymało swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. i jednocześnie ponownie zwróciło się o skonkretyzowanie żądań. Z kolei pismem z dnia [...]r. Kolegium przesłało wniosek J. C. do Prezesa Rady Ministrów, który udzielił Kolegium odpowiedzi pismem z dnia [...]r. Pismo Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] r. zostało przesłane do wiadomości J. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem. Zakres kognicji sądów administracyjnych został doprecyzowany w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", zgodnie z którym, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w przepisach (art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.).

Stosownie do powyższego sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości orzekają m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów administracji (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a.) oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest więc istnienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu. Przy czym nie zawsze działania lub zaniechania organów administracji publicznej objęte będą kognicją sądów administracyjnych.

Wobec powyższego w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy skarga wniesiona przez skarżącego należy do kategorii spraw wymienionych w art.

3 § 2 powołanej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie skarga J. C. dotyczy bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającej na nieprzekazaniu Prezesowi Rady Ministrów wniosku skarżącego o wyłączenie Prezesa oraz Członków Kolegium od udziału w sprawach, w których występuje jako strona.

W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej w dalszej części "k.p.a.", które w art. 24 § 1 i 3, art. 26 § 2 oraz art. 27 – regulują kwestie wyłączenia pracownika, nie przewidują formy, w jakiej powinno to nastąpić.

W doktrynie oraz w orzecznictwie dominuje pogląd, że załatwienie tej sprawy winno przybrać formę postanowienia (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, wyd. 7, 2005 r., str. 173-175). Postanowienie takie nie kończy jednak postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jak też nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Stosownie bowiem do treści art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, jeżeli Kodeks tak stanowi. Taka okoliczność nie zachodzi w przypadku postanowienia w przedmiocie wyłączenia.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że skoro niedopuszczalna jest skarga na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika lub organu, za niedopuszczalną uznać należy również skargę na bezczynność organu w zakresie przekazania wniosku o wyłączenie organowi właściwemu do jego rozpoznania, nie może ona zatem podlegać zaskarżeniu do sądu w ramach skargi na bezczynność.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.