Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 811/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2016 r., którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] grudnia 2015 r. wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z urządzaniem gry na automatach poza kasynem gry.

W petitum skargi skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi powyższy wniosek nie został w żaden sposób uargumentowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w powyższym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 P.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jedną z przesłanek stanowiących podstawę dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, co oznacza możliwość wystąpienia takiej szkody, zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei o drugiej z przesłanek, a więc o trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności, mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Należy jednakże zauważyć, że o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd orzeka na wniosek skarżącego, przez co to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia tego wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie tej ochrony należy do strony postępowania, która winna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, CBOSA).

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w odniesieniu do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, CBOSA).

Złożony wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony, uniemożliwiając ocenę czy wobec skarżącego zaistniała przesłanka przemawiająca za wstrzymaniem wykonania decyzji. Strona skarżąca nawet nie wskazała czy wykonie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie wykazał także żadnych konkretnych okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia takiej sytuacji, która spowoduje zajście chociażby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym miejscu należy jednakże zauważyć, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd bierze pod uwagę nie tylko okoliczności wskazane we wniosku ale także wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2008 r., sygn. akt II OZ 209/08, CBOSA).

Wiadomym jest Sądowi z urzędu, że skarżący zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na łączną kwotę [...]zł.

W niniejszej sprawie skarżący zwolniony został z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, bowiem jak stwierdził referendarz sądowy tut. Sądu sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącego uzasadnia przyjęcie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania. Ustalono przy tym, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką i dwoma wnuczkami. Pobiera świadczenie rentowe po zmarłej żonie w wysokości [...] zł. Córka wnioskodawcy nie pracuje i pobiera zasiłek na młodszą (chorą) wnuczkę wnioskodawcy, a alimenty na starszą córkę nie są płacone przez ojca, który pracuje w [...]. Wnioskodawca jest właścicielem [...] domu o powierzchni [...] m2 w miejscowości [...] o wartości [...] zł, a także [...] działki budowlanej, na której ten dom jest posadowiony, o wartości [...] zł. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności, wierzytelności, ani rzeczy wartościowych. Żyje bardzo skromnie, a i tak ma problemy z utrzymaniem, przez co korzysta z pomocy rodziny i znajomych. Posiada natomiast zobowiązanie hipoteczne z miesięczną ratą kredytu w wysokości [...] zł.

Uwzględniając powyższe okoliczności w ramach rozważań, co do zastosowania ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a., należy stwierdzić, że sytuacja majątkowa skarżącego i jego rodziny nie jest sama w sobie wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tymi przesłankami są bowiem - jak już była o tym mowa powyżej - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji majątkowej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudna sytuacja majątkowa skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Przesłanki przyznania prawa pomocy nie są bowiem tożsame z przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Trzeba w tym miejscu również wskazać, że po pierwsze - wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie wywołuje nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a po drugie - w świetle art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) dopuszczalność prowadzenia egzekucji jest ograniczona do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 173/14, CBOSA).

Strona nie wykazała, że zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę złożonego wniosku.

W tym stanie rzeczy, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.