Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 427/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5 lit. c
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Pędziwilk - Moskal Protokolant Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1559/10 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1559/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] listopada 2009 r. Inspektorzy Transportu Drogowego zatrzymali w W. do kontroli samochód marki M. o nr rej. [...]. Kierowca tego pojazdu okazał kontrolującym m.in. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzielonej A. R. Podczas kontroli stwierdzono m.in., że na dachu zatrzymanego pojazdu został umieszczony baner z napisem "G. C. [...] Przewóz Osób", co udokumentowano za pomocą zdjęć wykonanych aparatem fotograficznym. Ponadto przesłuchano w charakterze świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu T. W., który zeznał, że w dniu kontroli miał dwa zlecenia przewozu. Z przebiegu kontroli został sporządzony protokół.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. R. karę pieniężną w kwocie 5 000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.; dalej powoływana jako "u.t.d.") zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Organ I instancji stwierdził, że zgromadzone dowody tj. zeznania kierowcy, paragon fiskalny znajdujący się w aktach sprawy, okazana licencja przewozowa, wskazywały na wykonywanie okazjonalnego przewozu osób kontrolowanym pojazdem, a zatem nie zachodziła potrzeba przesłuchania na tę okoliczność pasażerów w charakterze świadków.

A. R. złożył odwołanie od decyzji organu I instancji. Wskazał w szczególności, że plastyk umieszczony na dachu pojazdu nie jest urządzeniem technicznym. Na dowód swych twierdzeń przedstawił opinię biegłego polonisty na okoliczność znaczenia językowego terminu urządzenie techniczne.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej powoływana jako "k.p.a."), art. 18 ust. 5 lit. c) i art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz lp. 2.9 pkt 3 załącznika do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił m.in., że strona wykonywała działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób, mimo iż w momencie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. O prowadzeniu takiej działalności świadczyły m.in. oznakowanie pojazdu, wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a także fakt oferowania usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i możliwość ich realizacji. Zdaniem organu II instancji, urządzenie umieszczone na dachu pojazdu jest urządzeniem technicznym w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., bowiem w odbiorze skierowanym do nieograniczonej liczby osób tego rodzaju oznaczenie wywarło wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu.

A. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 26 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy administracji prawidłowo uznały, że w dniu kontroli skarżący wykonywał przewóz okazjonalny. Licencja, jaką okazał kierujący uprawniała wyłącznie do przewozów okazjonalnych, zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d. jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiada warunkom "licencji taksówkowej" (art. 6 ust. 4 u.t.d.). Argumentu przeciwko tej ocenie nie stanowi okoliczność, że w czasie kontroli w pojeździe nie znajdował się żaden pasażer. Sąd zwrócił bowiem uwagę, że kierowca skontrolowanego pojazdu zeznał, że w dniu kontroli wykonał dwa kursy z pasażerami. Ponadto odpowiednie oznakowanie samochodu świadczy, zdaniem Sądu pierwszej instancji, że usługa przewozu była oferowana i możliwa do wykonania.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdami samochodowymi wymaga uzyskania stosownej licencji po spełnieniu konkretnych warunków, które są inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej". Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie – przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a) - c) u.t.d., w tym zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy prawidłowo ustaliły w niniejszej sprawie, że skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, którego cechy skutkowały naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Sąd stwierdził, że z dokumentacji fotograficznej zawartej w aktach administracyjnych niniejszej sprawy oraz z zeznań kierowcy wynika, że na dachu skontrolowanego pojazdu przymocowany był plafon reklamowy (baner) z napisem "G. C. [...] przewóz osób". Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że baner ten należy uznać za urządzenie techniczne w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., gdyż upodabnia ten pojazd do pojazdu wykonującego transport drogowy taksówką.

Sąd pierwszej instancji uznał, że skoro na podstawie zeznań kierowcy organ prawidłowo stwierdził wykonywanie przewozu okazjonalnego osób, to nie było potrzeby przeprowadzania wnioskowanego przez stronę dowodu z przesłuchania pasażerów, którzy mieli być tego dnia przewożeni skontrolowanym pojazdem. Zdaniem Sądu, organ zgromadził w niniejszej sprawie pełny materiał dowodowy, który należycie rozpatrzył, zaś zajęte stanowisko w spawie dokładnie uzasadnił. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 10, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 k.p.a.

W konkluzji Sąd pierwszej instancji uznał, że przewóz okazjonalny był wykonywany z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, a zatem organ prawidłowo zastosował dyspozycję art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w związku z lp. 2.9 pkt 3 załącznika do u.t.d., który karą w wysokości 5000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem wspomnianego zakazu.

II

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożył A. R. Zaskarżył to orzeczenie w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny skargi konstytucyjnej zarejestrowanej pod sygnaturą Ts 224/09, zarzucającej niezgodność art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP.

Powołując się na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a."), strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego:

1) poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 11 u.t.d. poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że w imieniu skarżącego był wykonywany okazjonalny przewóz osób w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego,

2) poprzez błędne zastosowanie art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. poprzez uznanie, iż na pojeździe było umieszczone urządzenie, które było lampą lub innym urządzeniem technicznym, podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika okoliczność umieszczenia na dachu pojazdu lampy lub urządzenia technicznego, które konstrukcyjnie odpowiadało zakazowi określonemu w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d.

Powołując się na podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania w postaci naruszenia art. 3 § 2, art. 141 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że w imieniu skarżącego był wykonywany okazjonalny przewóz osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą:

1) podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby w tym dniu nie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, które to błędne ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d.,

2) podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera – osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem,

3) z umieszczonym na dachu pojazdu urządzeniem technicznym lub lampą – podczas gdy na dachu pojazdu umieszczono jedynie plastykową puszkę pozbawioną jakichkolwiek cech urządzenia technicznego lub lampy, a powyższe błędne ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało błędnym zastosowaniem art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. i oddaleniem skargi.

W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że w sprawie nie ustalono zarówno rodzaju wykonywanych przewozów, jak i faktu przewozu jakiejkolwiek osoby. W trakcie postępowania organy administracji nie zabezpieczyły także dokumentacji technicznej i dokumentacji instalacji elektrycznej, z której wynikałoby, że banery są urządzeniami technicznymi czy też lampami.

Zdaniem kasatora, z ustawy o transporcie drogowym nie sposób wywnioskować dychotomicznego podziału w krajowym transporcie drogowym - na przewóz okazjonalny oraz na transport drogowy taksówką. W rozumieniu przepisów definiujących transport drogowy oraz przewóz osób (każdą podróż drogową) wykonywanie działalności gospodarczej taksówką polega na wykonywaniu przewozów okazjonalnych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zawieszenie postępowania ze względu na toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie (sygn. Ts 224/09) o stwierdzenie niezgodności z przepisami Konstytucji RP art. 18 ust. 5 u.t.d., Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia tego wniosku. Zgodnie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż postanowieniem z dnia 27 lipca 2010 r., sygn. akt Ts 224/09, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej o zbadanie zgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z Konstytucją RP. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt Ts 224/09, Trybunał Konstytucyjny nie uwzględnił zażalenia na postanowienie z dnia 27 lipca 2010 r.

Na wstępie rozważań wskazać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą środek zaskarżenia, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i naruszenie prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów błędnej wykładni prawa materialnego, to jest art. 4 pkt 11 u.t.d. oraz art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., bowiem tylko prawidłowe rozumienie pojęć użytych w tych przepisach pozwoli oznaczyć zakres ustaleń koniecznych do wydania rozstrzygnięcia i ocenić, czy ustalenia poczynione w sprawie niniejszej były wystarczające, a zatem czy uzasadnione były zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności i dokonanie wadliwych ustaleń, skutkujące w efekcie niewłaściwym zastosowaniem prawa materialnego.

Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala przyjąć, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 4 pkt 11 u.t.d. Zawarta w tym przepisie enumeracja negatywna wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Zgodnie z art. 12 ust. 1b u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Analiza treści wymienionych przepisów wskazuje, że przewozy wykonywane na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób są odrębnym rodzajem przewozów niż przewozy dokonywane w ramach transportu drogowego taksówką. Stanowiska takiego nie obala fakt, że transport drogowy taksówką nie został zdefiniowany w "słowniczku" ustawy (vide wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 911/08).

Podkreślić należy, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym obowiązują odmienne zasady wykonywania przewozów okazjonalnych pojazdem niebędącym taksówką przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Konsekwencją odmienności charakteru powyższych przewozów osób jest wprowadzony art. 18 ust. 5 u.t.d. zakaz umieszczania i używania taksometru oraz umieszczania na pojeździe oświetlenia i oznakowania charakterystycznego dla taksówki w przypadku, gdy pojazdem do 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany jest przewóz okazjonalny w transporcie drogowym.

Ratio legis wprowadzenia zakazów, określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d., było wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930).

Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od innego transportu drogowego okazjonalnego osób polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie posiada standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest trafny zarzut błędnej wykładni art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Przepis ten stanowi, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się pojęciami "lampa lub inne urządzenie techniczne" nie definiując tych pojęć. Wskazówek dla wykładni użytych zwrotów należy poszukiwać w wykładni celowościowej wprowadzenia zakazów zdefiniowanych w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Celem ustawodawcy było, aby nie wprowadzać klienta w błąd oraz wyróżnić pojazdy świadczące przewóz "taksówkowy" od innych pojazdów stojących lub uczestniczących w ruchu. Umieszczenie na taksówkach specjalnych oznaczeń ma wywoływać u przeciętnego pasażera przeświadczenie, że zatrzymując pojazd z urządzeniem na dachu będzie mógł skorzystać z umowy przewozu taksówką, a cena za usługę będzie określona wg wskazań taksometru. Z zasady racjonalności ustawodawcy wynika zatem taka interpretacja art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., która pozwala traktować umieszczone na dachu urządzenie o specyficznym kształcie z napisem i numerem telefonu, jako urządzenie techniczne, bowiem służy ono realizacji konkretnego celu tj. wywołaniu wrażenia, że pojazd jest taksówką. Nie ma przy tym znaczenia prawnego ustalenie, czy urządzenie umieszczone na dachu było podłączone do instalacji elektrycznej, czy też nie, gdyż ustawodawca zakazał umieszczania nie tylko lamp, ale także innych urządzeń technicznych.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty błędnej wykładni prawa materialnego za nieusprawiedliwione.

Przechodząc do oceny zarzutów procesowych stwierdzić należy, że wnoszący skargę kasacyjną wskazał na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a.

Art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres działania sądów administracyjnych. Sąd pierwszej instancji nie naruszył tego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianego przepisu nie może prowadzić do zamierzonego przez kasatora skutku.

Strona wnosząca skargę kasacyjną stawiając Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. nie wskazała, jaka jednostka redakcyjna tej normy prawnej została naruszona przez ten Sąd. Wymieniony wyżej przepis prawa składa się z czterech paragrafów, które odnoszą się do uzasadnienia wyroku. Z tym jednak, że art. 141 § 1, § 2, § 3 p.p.s.a. wskazuje, kiedy uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony, a kiedy z urzędu oraz jaki obowiązuje termin do sporządzenia uzasadnienia wyroku i od kiedy taki termin może być liczony, a także w jakiej formie rozstrzyga sąd administracyjny o odmowie sporządzenia uzasadnienia. Uwzględniając treść uzasadnienia skargi kasacyjnej uznać należy, że strona skarżąca nie formułuje opisanego wyżej zarzutu w oparciu o wymienione przepisy prawa, a odnosi go do wadliwości uzasadnienia wyroku – art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy należy jedynie zauważyć, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, co umożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej ustaleń Sądu w kwestionowanym zakresie.

Pozostałe podstawy kasacyjne odnoszące się do omawianej grupy zarzutów procesowych dotyczą art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a i kwestionują prawidłowość przyjętych za podstawę wyroku a dokonanych przez organy administracji ustaleń stanu faktycznego. Dotyczy to prawidłowości przyjętych za podstawę wyroku ustaleń dotyczących uznania, że w imieniu skarżącego był wykonywany okazjonalny przewóz osób, a także uznania, że na dachu kontrolowanego pojazdu zainstalowane było urządzenie techniczne lub lampa.

Stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał te ustalenia organu za prawidłowe, gdyż znajdują one potwierdzenie w treści protokołu z kontroli pojazdu, w treści protokołu przesłuchania w charakterze świadka kierowcy pojazdu, a także wynikają ze zdjęć urządzeń umieszczonych na pojeździe.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, w toku przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego ustalono, że zatrzymanym do kontroli pojazdem wykonywany był przewóz osób na rzecz skarżącego. Wykonywaniem transportu drogowego osób jest bowiem nie tylko samo przemieszczenie się pojazdu wraz z kierowcą na określonej trasie, ale także złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz, skierowanej do potencjalnych klientów, czego wyrazem może być oczekiwanie na klienta w pojeździe gotowym do wykonania usługi przewozowej. Taka zaś sytuacja miała miejsce w trakcie omawianej kontroli. Ponadto, w aktach administracyjnych znajduje się protokół przesłuchania świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu T. W., który zeznał, że przewozy osób wykonuje na rzecz skarżącego i że w dniu kontroli miał już dwa zlecenia przewozu osób.

W toku postępowania prawidłowo ustalono również, że kontrolowany pojazd wyposażony był w umieszczone na dachu urządzenie techniczne z napisem "G.C." oraz numerem telefonu "[...]". Zostało to udokumentowane zdjęciami fotograficznymi pojazdu, sporządzonymi przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego. Okoliczność ta wynika również z protokołu przesłuchania kierowcy.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwione wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania.

W konsekwencji nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty błędnego zastosowania prawa materialnego, to jest art. 4 pkt 11 oraz art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Skoro w wyniku kontroli drogowej ustalono, że na dachu skontrolowanego pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne, to uznać należy, że Sąd pierwszej instancji i organy administracji trafnie przyjęli, że doszło do naruszenia zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Podmiotem ponoszącym odpowiedzialność za naruszenie omawianych zakazów jest ten, kto w swoim imieniu, na swoją rzecz i na własne ryzyko gospodarcze wykonywał transport drogowy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawionej na skarżącego, wydruku z kasy fiskalnej wskazującego podmiot wykonujący przewóz, jak i z przesłuchania kierowcy wynika, iż to skarżący był przedsiębiorcą, który naruszył zakaz określony w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Ocena prawidłowości ustaleń organów administracji publicznej w tym zakresie nie została skutecznie podważona.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.