Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 494/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Przyznano skarżącemu prawo pomocy w części dotyczącej ustanowienia adwokata.
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 239 pkt. 1 lit. a, art. 161 par . 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego postanawia I. przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, II. umorzyć postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. M. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku stałego.

Postanowieniem z dnia 29 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę w związku z niewyczerpaniem trybu administracyjnego zaskarżenia decyzji.

Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. skarżący złoży osobiście skargę kasacyjna na postanowienie odrzucające skargę oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym ustanowienie adwokata oraz zwolnienie z kosztów sądowych.

Pismem z dnia 9 listopada 2015 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przesłał skarżącemu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu jego wypełnienia, podpisania i złożenia w terminie 7 dni w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. referendarz w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu umorzyła postepowanie o zwolnienie od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Niniejsza sprawa należy do wyżej wymienionej kategorii spraw. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych umorzono jako bezprzedmiotowe.

Zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2016 r. referendarz w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu pozostawiła bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca, pomimo wezwania Sądu, nie złożył wniosku na urzędowym formularzu PPF.

W sprzeciwie od postanowienia i zarządzenia M.B. wskazał, że ze względu na stan zdrowia przebywa cały czas w domu, a listonosz nie doręczył mu postanowienia, ani nie pozostawił mu skrzynce pocztowej awiza. Do sprzeciwu dołączył formularz wypełniony PPF. Wskazał, że utrzymuje się z renty socjalnej wynoszącej 604 zł oraz że nie ma nie ma żadnych innych dochodów. Miesięczne wydatki są opłacane przez niego to mieszkanie – 200 zł, energia – 43,85 zł, gaz – 32,17 zł, wodę i ścieki – 8,36 zł, opał na zimę - 800 zł, alimenty 400 zł, środki czystości 35 zł, leki 30,50 zł oraz TV – 26 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., stanowi, że w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd.

Stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Niniejsza sprawa należy do wymienionej kategorii spraw. W tej sytuacji postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych należało, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Ustosunkowując się do wniosku o ustanowienie adwokata wskazać należy, że z treści art. 245 § 3 p.p.s.a. wynika, że ustanowienie adwokata lub radcy prawnego na wniosek strony obejmuje prawo pomocy w zakresie częściowym.

Natomiast art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie i rodziny.

Wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący wykazał, że jest osobą niepełnosprawną posiadającą stopień niepełnosprawności umiarkowany i z tego tytułu otrzymuje rentę socjalną w wysokości 604 zł. Miesięczne wydatki związane z utrzymaniem domu przewyższają jego dochody.

Reasumując, wskazana przez skarżącego sytuacja nie daje podstaw do uznania, że może on pokryć koszty związane z ustanowieniem pełnomocnika. Wydatki te są dla skarżącego wydatkami znacznymi, nawet przy braku innych obciążeń.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że rozpoznając wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy Sąd powinien ocenić go z uwzględnieniem kryteriów i przesłanek przewidzianych w p.p.s.a., a zatem rozważyć zakres realnej możliwości poniesienia przez niego kosztów postępowania ( zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2006 r., sygn. akt I OZ 1339/06).

Mając na uwadze wysokość dochodów skarżącego przyjąć należy, iż skarżący wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla siebie.

Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji postanowienia.