Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 410/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wykładni wyroku
Powołane przepisy: article: art. 158,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 410/09 wydanego w sprawie ze skargi J. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia w sprawie przejęcia gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa postanawia: odmówić wykładni wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. tutejszy Sąd oddalił skargę J. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia w sprawie przejęcia gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa.

Pismem z dnia 30 grudnia 2009 r. (data nadania) skarżący zwrócił się z wnioskiem o wykładnię powyższego orzeczenia poprzez wskazanie "czy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej miało prawo w dniu [...] r. przejmować lasy i część gruntu z datą wsteczną tj. 1 września 1949 r. J. P. s. P . Zgodnie z jakim przepisem prawa (art. dekretu) wolno było PPRN dokonywać powyższych". Ponadto w piśmie uzupełniającym wniosek skarżący wniósł o wyjaśnienie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze było organem właściwym do przeprowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia PPRN z dnia [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z literalnej treści wniosku wynika, że został on złożony w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a.

Zgodnie z treścią w/w przepisu sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Treść powyższego przepisu wskazuje zatem, iż konieczność dokonania wykładni, którą odnieść należy zarówno do sentencji jak i uzasadnienia wyroku, zachodzi jedynie wówczas, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. (por. zapadłe jeszcze na gruncie wcześniejszej regulacji prawnej, lecz nadal aktualne, postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SAB 57/1998, Lex nr 75533). Tymczasem w tych aspektach przedmiotowy wyrok nie nasuwa żadnych wątpliwości.

W szczególności należy podnieść, iż przedmiotowy wyrok oddala skargę wniesioną od decyzji orzekającej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z dnia [...] r., zatem samo rozstrzygnięcie nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych. Tym samym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności tego orzeczenia nie narusza prawa. Natomiast motywy, którymi Sąd kierował się przy wydaniu tego orzeczenia zostały wyrażone w jego uzasadnieniu, sporządzonym na wniosek skarżącego.

Ponadto charakter przedmiotu sprawy powoduje, że nie wchodzi w grę wykonalność zarówno wyroku, jak i zaskarżonej decyzji, które nie poddają się trybowi egzekucyjnemu.

Należy również wskazać, iż w literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, że w uzasadnieniu tego rodzaju wniosku należy wyraźnie określić, który fragment uzasadnienia wyroku (które sformułowanie) jest niezrozumiałe dla stron lub budzi ich wątpliwości. Akcentuje się przy tym nawet, że nie wystarczy w tym przypadku jedynie ogólnikowe stwierdzenie, że uzasadnienie wyroku jest np. "niejednorodne" czy, że "samo w sobie może budzić rozliczne wątpliwości". Podobne stanowisko zawarł również NSA w postanowieniu z dnia 25 lutego 2005 r. OZ 1018/04, w którym stwierdził, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia.

Odnosząc także powyższe do przedmiotowego wniosku należy zauważyć, że nie zawiera on stwierdzenia, że którakolwiek wypowiedź Sądu zawarta w uzasadnieniu wyroku jest dla strony niezrozumiała. Wniosek ten, choć formalnie wniesiony jako wniosek o wykładnię wyroku, w istocie rzeczy stanowi żądanie ponownego dokonania oceny zaskarżonej decyzji i przedstawienia w tym zakresie stanowiska. Powyższe natomiast wykracza poza ramy instytucji wykładni wyroku.

Skoro więc sentencja wyroku sformułowana jest w sposób, który pozwala na odczytanie jej znaczenia, a uzasadnienie wyroku jest zgodne z podjętym rozstrzygnięciem, nie było podstaw do dokonywania wykładni. Ponadto wskazać należy, iż podnoszony we wniosku aspekt sprawy był również jednym z zarzutów skargi do którego to Sąd jasno i szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu wyroku (str. 8 akapit 2 i 3). Również kwestia właściwości organu rozstrzygającego w sprawie była przedmiotem rozważań Sądu, co znalazło wyraz w uzasadnieniu wyroku (str. 5 akapit 4).

Jedynie na marginesie wymaga zwrócić uwagę skarżącemu na regulację art. 173 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis ten daje stronie, na zasadach określonych w tej ustawie, możliwość weryfikacji zapadłego w sprawie wyroku. Tymczasem skarżący nie skorzystał z tej możliwości prawnej, jako że nie złożył w ustawowym terminie wskazanego środka zaskarżenia. W drodze instytucji wykładni nie jest zaś możliwe kwestionowanie wyroku, ani ponowna ocena legalności zaskarżonego aktu, do czego zmierza skarżący.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.