Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 306/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: ART. 141 PAR 2;  ART. 75;  ART. 76;  ART. 7;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: ART. 54 PAR 3;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi "H." Sp.k. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz "H." Sp.k. z siedzibą w K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2011 r. Minister Gospodarki (dalej jako Minister), na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. i art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r., nr 42, poz. 274 ze. zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez "H." Sp. k. z siedzibą w K. (dalej jako skarżąca spółka), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Skarżąca spółka wniosła o zmianę swojego zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie K. (dalej jako strefa) w zakresie przesunięcia terminu jego obowiązywania oraz rozszerzenia przedmiotu działalności gospodarczej na terenie tej strefy.

Postanowieniem z [...] października 2011 r. Zarządzający K. (dalej jako Zarządzający) wyraził negatywną opinią w sprawie zmiany owego zezwolenia. Postanowienie to zostało doręczone skarżącej spółce 7 października 2011 r. (vide z.p.o. w aktach administracyjnych).

Od powyższego postanowienia skarżąca spółka dnia 15 października 2011 r. (data stempla Urzędu Poczty K. widniejąca na kopercie) nadała za pośrednictwem Zarządzającego zażalenie do Ministra.

Minister uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie stwierdził, że warunkiem skuteczności wniesienia zażalenia było zachowanie ustawowego terminu do jego złożenia, tj. 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Uznał, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynikało, że skarżąca spółka uchybiła ustawowemu terminowi, gdyż postanowienie Zarządzającego zostało jej doręczone w dniu 7 października 2011 r., a więc termin na wniesienie zażalenia upłynął 14 października 2011 r. o godz. 24.00. Przedmiotowe zażalenie zostało złożone w urzędzie pocztowym w dniu 15 października 2011 r., co wynikało ze stempla pocztowego na kopercie, w której zostało przesłane.

W skardze do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie (dalej jako Sąd) skarżąca spółka - zarzucając naruszenie art. 7, 10, 77 i 81 k.p.a., wniosła o uwzględnienie przez Ministra skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podała, że przesyłkę zawierającą zażalenie na postanowienie Zarządzającego nadała za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 14 października 2011 r., a nie w dniu 15 października 2011 r. Wyjaśniła, że przesyłka została przyjęta i nadana w dniu 14 października 2011 r., jednak wskutek błędu na datowniku na kopercie zawierającej zażalenie umieszczono stempel z datą 15 października 2011 r. Na potwierdzenie powyższych twierdzeń skarżąca spółka załączyła do skargi oświadczenie Naczelnika Urzędu Pocztowego K. (dalej jako Naczelnik).

W odpowiedzi na skargę Minister wnosząc o oddalenie skargi stwierdził, że z akt sprawy bezsprzecznie wynikało, iż zażalenie zostało złożone w dniu 15 października 2011 r. – tj. z uchybieniem terminu, a nie jak twierdzi skarżąca spółka 14 października 2011 r. W jego ocenie przekazane wraz ze skargą oświadczenie Naczelnika nie może stanowić dowodu, że przesyłka została nadana w terminie. Minister wyraził pogląd, że dowód, jakim jest czytelny stempel poczty na kopercie był bezsprzeczny i wystarczający do uznania, iż zażalenie złożone zostało po terminie. Minister zarzucił skarżącej spółce, że nie wzywał jej o przedstawienie innych dowodów uprawdopodabniających wniesienie zażalenia w ustawowym terminie. Wyjaśnił, że nie przeprowadzał dodatkowego dowodu, co do ustalenia terminu wniesienia zażalenia, gdyż fakt ten był bezsporny. Stempel pocztowy na kopercie jednoznacznie określał datę nadania przesyłki zawierającej zażalenie, jako dzień 15 października 2011 r. Organ zaznaczył przy tym, że ciężar dowodu zachowania terminu ciążył na skarżącej spółce, a nie na organie. Ponadto skarżąca spółka nie mogła oczekiwać, że Minister - niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów. Wobec powyższego Minister uznał, że zarzuty skargi - co do naruszenia art. 7, 10, 77 i 81 k.p.a., są bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia – w niniejszej sprawie postanowienia, pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności skargi Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Sąd stwierdza, że na dzień rozstrzygania przez Ministra niniejszej sprawy tj. [...] listopada 2011 r., z akt administracyjnych wynikało, że postanowienie Zarządzającego zostało doręczone skarżącej spółce dnia 7 października 2011 r. Wobec tego siedmiodniowy termin (art. 141 § 2 k.p.a.) do skutecznego wniesienia zażalenia na owo postanowienie rozpoczął bieg 8 października, a jego ostatnim dniem był 14 października 2011 r. Te fakty pozostają w sprawie bezsporne. Nadto na tamtą chwilę wynikało, że datą nadania zażalenie była data widniejąca na kopercie tj. 15 października 2011 r. Wobec tego na ów dzień - [...] listopada 2011 r., Minister nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia w sprawie, jak tylko stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia.

Stan ten uległ zmianie w chwili złożenia skargi. Z tym momentem data nadania zażalenia stała się sporna. Skarżąca spółka poddała bowiem pod wątpliwość rzeczywistą datę nadania zażalenia, przedstawiając oświadczenie Naczelnika, z którego wynika, iż zażalenie zostało nadane 14 października 2011 r. Tym samym podważyła dowód w postaci stempla pocztowego, widniejącego na kopercie – 15 października 2011 r.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem są dokumenty. Z kolei art. 76 k.p.a. traktuje o szczególnym dokumencie – mianowicie o dokumencie urzędowym. W ocenie Sądu z takim dokumentem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Oświadczenie Naczelnika jest dokumentem urzędowym. W tej sytuacji błędne jest twierdzenie Ministra, że owo oświadczenie nie mogło stanowić dowodu, że przesyłka została nadana w terminie. Przeciwnie powinien on uwzględnić owy dokument i wziąć go pod rozwagę, ponieważ jest kluczowym dla ostatecznego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 7 k.p.a. W przypadku wątpliwości Minister, jako organ prowadzący postępowanie mógł dokonać dodatkowe ustalenia, co do prawdziwości tego oświadczenia, czy wynikającej z niego daty nadania, czego nie uczynił.

Słusznie twierdzi Minister, że to na skarżącej spółce, a nie na nim ciążył obowiązek dowodowy w zakresie wykazania zachowania terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem Sądu skarżąca spółka spełniła ów obowiązek, gdyż skutecznie poddała pod wątpliwość datę nadania zażalenia. Jednocześnie Sąd zauważa, że istotnie skarżąca spółka nie była w stanie spełnić tego obowiązku wcześniej, gdyż nie miała świadomości o zaistniałym błędzie, o którym dowiedziała się dopiero z zaskarżonego postanowienia. Zatem z chwilą wniesienia skargi data nadania zażalenia nie była już bezsporna. Wobec tego organ miał możliwość dokonania na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. samokontroli, czego nie uczynił. Niewątpliwie w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia jedyną datą nadania zażalenia był dzień 15 października 2011 r. Jednakże w dniu wniesienia skargi data ta nie była już bezsporna i dlatego błędnym jest twierdzenie organu, że w tej sytuacji stempel pocztowy jest jedynym dowodem wskazującym na rzeczywistą datę nadania zażalenia.

Właściwe i w pełni uprawnione jest również twierdzenie organu, że na chwilę wydawania zaskarżonego postanowienia nie miał on obowiązku poszukiwania innych dowodów, które prowadziłby do ustalenia daty nadania zażalenia. Istotnie na ów czas organ miał prawo i obowiązek oprzeć się jedynie na dacie wynikającej ze stempla pocztowego. Jednakże w oparciu o wyjaśnienia zawarte w skardze Minister winien rozważyć uwzględnienie skargi.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że Minister dopuścił się zarzucanych mu w skardze naruszeń. Nadto dopuścił się naruszenia art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy datą nadania zażalenia jest 14 października 2011 r. Nie uwzględniając skargi organ skutecznie ograniczył skarżącej spółce prawo do rozstrzygnięcia jej sprawy co do istoty.

Z uwagi na powyższe - w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w pkt 1 sentencji. O niewykonalności uchylonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach na zasadzie art. 200 p.p.s.a.