Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 236/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-04-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. i Z. K. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Rz 236/08 o koszty postępowania sądowego w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005r. znak: [...] w przedmiocie obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego - postanawia - I. uzupełnić wyrok poprzez dodanie pkt III o następującym brzmieniu: zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących H. i Z. K. kwotę 267,20 zł (dwieście sześćdziesiąt siedem złotych 20/100) tytułem zwrotu wpisu, opłaty kancelaryjnej oraz kosztów dojazdu, II. oddalić wniosek w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2008r., sygn. akt II SA/Rz 236/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu skargi H. i Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005r. znak: [...] w przedmiocie obowiązku przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie, jak też poprzedzającą je decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2004r. znak: [...].

W dniu 13 stycznia 2009r. H. K. i Z. K. złożyli

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie wniosek o uzupełnienie wskazanego orzeczenia w zakresie kosztów postępowania sądowego, wymienionych przez nich dokładnie w piśmie z dnia 16 października 2008r. tj. w zakresie zwrotu wpisu sądowego, opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 czerwca 2006r., sygn. akt II SA/Rz 705/05 (uchylonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2008r., sygn. akt II OSK 2006/06), kosztów przejazdu autobusem Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej z M. do Rzeszowa i z powrotem na rozprawy

w dniach 8 marca 2006r., 8 czerwca 2006r., 17 czerwca 2008r. i 4 listopada 2008r. oraz zwrotu "kosztów pisania pism, ksero przesyłek pocztowych poleconych".

Na wezwanie Sądu odnoszące się do wysokości poniesionych przez skarżącą kosztów dojazdu na rozprawy w niniejszej sprawie H. K. wskazała, że koszt biletu autobusowego w jedną stronę to kwota 8,40 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego obowiązuje zasada, iż

w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo też dopuścił się bezczynności zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw – art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej P.p.s.a.

Jeżeli jednak Sąd nie zamieści w wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, strona może w ciągu 14 dni od dnia doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o jego uzupełnienie w tej części – art. 157 § 1 P.p.s.a.

Zakres przedmiotowy żądania dotyczącego przyznania kosztów postępowania sądowego określa art. 205 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdu do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, przy czym suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego.

Zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasady ustalania wysokości przysługujących stronie należności wymienionych w § 1 tego przepisu określają przepisy odrębne. Chodzi tutaj o Dekret z dnia 26 października 1950r. o należnościach świadków, biegłych

i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. z 1950r. nr 49 poz. 445 ze zm.), określany dalej dekretem.

Wedle art. 3 ust. 1 dekretu zwrot kosztów podróży przysługuje osobie, która stawiła się w miejscu wykonywania czynności urzędowej, w sytuacji, gdy mieszka

w miejscowości oddalonej ponad 10 km od miejsca tej czynności, przy czym mowa tutaj o kosztach podróży w obydwie strony (do miejsca czynności i z powrotem).

Art. 4. ust. 1 dekretu za koszty podróży uznaje zaś koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka - koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji.

Mając na uwadze brzmienie powołanych przepisów Sąd stwierdza, iż wniosek H. i Z. K. zasługuje w części na uwzględnienie.

Skarżącym przysługuje mianowicie zwrot kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu w sprawie oraz kwoty 100 zł za odpis wyroku tut. Sądu z dnia 8 czerwca 2006r. wraz z uzasadnieniem.

Z uwagi na fakt, iż skarżąca była obecna na czterech rozprawach, które odbyły się przed tut. Sądem w niniejszej sprawie tj. w dniach: 8 marca 2006r., 8 czerwca 2006r., 17 czerwca 2008r. oraz 4 listopada 2008r. a koszt przejazdu autobusem PKS w obydwie strony (tj. do Sądu i do miejsca zamieszkania-M.) to kwota 16,80 zł (8,40 zł x 2), Sąd zasądził od organu na rzecz wnoszących skargę kwotę 67,20 zł.

Oddalono natomiast wniosek skarżących odnoszący się do zwrotu "kosztów pisania pism, ksero przesyłek pocztowych poleconych", jako nieznajdujący uzasadnienia w świetle powołanego wyżej art. 205 § 1 P.p.s.a., który nie zalicza powyższych wydatków do podlegających zwrotowi jako niezbędne koszty postępowania.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1

i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.