Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 142/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz sędzia del. NSA Anna Żak /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 346/08 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i orzeczenia o wymeldowaniu z pobytu stałego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

II OSK 142/09

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 16 października 2008r w sprawie II SA/Bk/346/08 oddalił skargę A. T. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 18 marca 2008r. uchylającą decyzję Wójta Gminy Szepietowo z dnia [...] stycznia 2008 r i orzekającą o wymeldowaniu A. T..

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia 25 lipca 2007r. T. T. wystąpiła do Wójta Gminy Szepietowo o wymeldowanie A. T. z pobytu stałego w lokalu położonym w Szepietowie przy ul. [...] podając, że nie mieszka on w tym lokalu od dwóch lat. Wyprowadził się sam, po rozprawie rozwodowej, która odbyła się w dniu 3 sierpnia 2005r.

Wójt Gminy Szepietowo decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. orzekł o odmowie wymeldowania A. T. z pobytu stałego w w/w lokalu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż przedmiotowy lokal stanowi współwłasność T. T. i A. T.. Związek małżeński ww. osób został rozwiązany przez rozwód na mocy wyroku Sądu Okręgowego w Łomży z dnia 20 września 2006r. W wyroku tym Sąd oddalił jednocześnie wniosek o eksmisję A. T. z lokalu przy ul. [...] w Szepietowie, uznając, iż już wcześniej opuścił on przedmiotowy lokal oraz odstąpił od ustalenia sposobu korzystania z tego lokalu, uzasadniając, że nie jest możliwe ustalenie bezkolizyjnego sposobu korzystania. Na podstawie protokołów rozprawy rozwodowej organ ustalił również, że A. T. nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w Szepietowie od roku 2005. Okoliczność tą potwierdził A. T., zeznając, że zmuszony był opuścić dom, ponieważ była żona i najstarszy syn znęcali się nad nim psychicznie, zabronili używać kuchni, lodówki, telefonu. Od 2005 roku nie był w domu ani razu, ponieważ bał się o swoje życie. W momencie opuszczenia domu zabrał ze sobą tylko dokumenty i złoto, natomiast pozostawił rzeczy osobiste, ubrania i bieliznę. Z zeznań natomiast T. T. wynikało, iż opuszczenie domu przez byłego męża miało charakter dobrowolny, ponieważ to jego adwokat poradziła mu, ażeby nie wracał do domu i unikał agresywnych zachowań wobec rodziny. Od tego czasu był tylko raz w domu po swojego rzeczy osobiste. Organ ustalił dodatkowo, iż w dniu 17 sierpnia 2007r. A. T. złożył w Sądzie Rejonowym w Wysokiem Mazowieckiem wniosek o zniesienie współwłasności nieruchomości przy ul. J. [...] w Szepietowie wnosząc o przyznanie jej na wyłączną własność T. T. z obowiązkiem spłaty na jego rzecz. W toku tej sprawy zwracał się też z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia dochodzonego roszczenia poprzez nakazanie T. T. przywrócenia mu posiadania kuchni, łazienki i pokoju w domu. Wniosek ten prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem z dnia 19 listopada 2007r. został jednak oddalony.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ administracji uznał, iż w sprawie nie zaszły podstawy do wymeldowania, albowiem A. T. nie opuścił przedmiotowego lokalu dobrowolnie. Został zmuszony do opuszczenia domu nagannym traktowaniem przez byłą żonę i najstarszego syna, zatem to sytuacja rodzinna zmusiła go do wyprowadzenia się z domu. Organ stwierdził, że skoro A. T. nie ma innego miejsca pobytu, gdzie koncentrowałoby się jego życie osobiste, to można mówić jedynie o nieprzybywaniu w miejscu stałego zameldowania, a nie opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. T., argumentując, iż A. T. nie mieszka w domu przy ul. [...] od 2005 roku.. Zdaniem odwołującej opuszczenie przez niego lokalu miało charakter trwały i dobrowolny, o czym świadczy chociażby fakt założenia sprawy o podział majątku dorobkowego i domaganie się spłaty.

Decyzją z dnia 18 marca 2008r. Wojewoda Podlaski uchylił decyzję Wójta Gminy Szepietowo i orzekł o wymeldowaniu A. T. z pobytu stałego w przedmiotowym. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż opuszczenie lokalu w myśl art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych winno być trwałe i dobrowolne, uznając jednocześnie, iż Wójt Gminy Szepietowo nie uwzględnił istniejącego orzecznictwa sądów administracyjnych, które za równoznaczną z dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu przyjmuje taką sytuację, w której osoba nie mieszka w domu z powodu stawianych jej przeszkód, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie świadczy, iż A. T. nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, tj. w lokalu przy ul. [...] w Szepietowie, od przeszło dwóch lat i wyprowadził się z niego dobrowolnie. W trakcie trwania sprawy rozwodowej, sam bowiem przyznał, że opuścił przedmiotowy lokal za radą adwokata, aby unikać konfliktów z byłą żoną i najstarszym synem. Z domu zabrał swoje wartościowe rzeczy i od tamtej pory nie było go tam ani razu. Nie skorzystał też ze środków prawnych umożliwiających mu powrót do ww. lokalu. Domagał się, co prawda przywrócenia mu posiadania części domu, ale jedynie jako zabezpieczenia jego roszczeń w sprawie o podział majątku dorobkowego, a wniosek ten został prawomocnie oddalony. W opinii organu istotnym jest również, że to A. T. był inicjatorem zarówno sprawy rozwodowej, jak i o podział majątku, w której wnioskował o przyznanie przedmiotowego lokalu na rzecz byłej żony ze spłatą na jego rzecz. Na podstawie przedstawionych okoliczności organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki uzasadniające wymeldowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniósł A. T. podnosząc, że nigdy nie wyprowadził się z lokalu przy ul. [...] , cały czas ma tam swoje rzeczy i chce tam mieszkać. Nigdy też nie miał zamiaru opuszczenia domu, ponieważ nie ma innego miejsca zamieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skargę oddalił. Powołując orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych podkreślił, że w świetle przepisu art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), który to przepis był materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji, przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji publicznej, czy osoba ta faktycznie opuściła bez wymeldowania się dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2, jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Chodzi tu o sytuację, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym poprzednio miała zorganizowane centrum życiowe oraz, gdy nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby. Zamiar ten ma istotne znaczenie przy ocenie, czy do opuszczenia lokalu rzeczywiście doszło. Przy ustaleniu zamiaru nie można poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dla jego oceny istotne znaczenie mieć będzie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności takich należeć będą między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu (przebywanie w nim w sensie fizycznym, praca, nauka), a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest także stanowisko, zgodnie z którym za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych w postaci: powództwa cywilnego o przywrócenie naruszonego posiadania albo o eksmisję, umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. Nie skorzystanie z tych środków prawnych, ewentualnie oddalenie powództwa przez sąd powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej.

Za niesporne w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż skarżący wyprowadził się z lokalu przy ul. J. [...] w Szepietowie w 2005 roku i od tego czasu w nim nie zamieszkuje, a zatem doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu. Tego faktu nie kwestionowała żadna ze stron postępowania. Kwestią sporną było natomiast ustalenie, czy opuszczenie przez skarżącego ww. lokalu miało charakter dobrowolny. Stanowiska stron w tym zakresie były rozbieżne. Wnioskodawczyni T. T. podała, że były mąż opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie w dniu 1 sierpnia 2005r., za radą swojego adwokata, aby w ten sposób unikać agresywnych zachowań wobec rodziny. Po sprawie rozwodowej nie wrócił już do domu, zabrał też garnitur, buty, koszule. Z kolei A. T. potwierdził, że wyprowadził się z domu przy ul. J. [...] w 2005 roku i od tamtej pory nie był tam ani razu, jednocześnie jednak zaznaczył, że nie wyprowadził się z niego z własnej woli. Został do tego zmuszony przez byłą żonę i najstarszego syna, którzy znęcali się nad nim psychicznie, zabronili używać kuchni, lodówki i telefonu. Ostatecznie w obawie o swoją wolność i życie wyprowadził się z domu, ale zabrał ze sobą tylko dokumenty i złoto, pozostawiając rzeczy osobiste, tj. ubrania i bieliznę.

W ocenie Sądu I instancji podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mają potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Z pisma samego skarżącego złożonego do akt administracyjnych w dniu 11 września 2007r. wynika jednoznacznie, iż opuścił on dom po pierwszej rozprawie rozwodowej, za radą swojego adwokata, aby unikać konfliktów z rodziną. W ocenie Sądu I instancji, nie można w tej sytuacji uznać, że został do tego zmuszony przez byłą żonę i najstarszego syna. Tym bardziej, że od momentu opuszczenia domu, jak sam przyznaje, nie był w nim ani razu. Nie podjął też żadnej próby powrotu do domu, o czym mogą świadczyć zeznania skarżącego, w których przyznaje, że "nie wie, czy żona zmieniła zamki w domu".

Nie bez znaczenia dla oceny przesłanki dobrowolności opuszczenia przedmiotowego lokalu pozostaje również fakt złożenia przez skarżącego w dniu 17 sierpnia 2007r. do Sądu Rejonowego w Wysokiem Mazowieckiem wniosku o zniesienie współwłasności tej nieruchomości przez przyznanie jej w całości na rzecz T. T. ze spłatą na rzecz skarżącego. Skarżący składając wniosek tej treści sam zdecydował, że nie chce dalej mieszkać w ww. lokalu. Powyższe, zdaniem Sądu potwierdza również to, iż w przekonaniu skarżącego zerwane zostały w sposób trwały więzy łączące go z byłą żoną mieszkającą wraz z dziećmi w lokalu przy ul. [...] w Szepietowie. Na rozprawie sądowej w dniu 16 października 2008r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż skarżący zmienił swój pierwotny wniosek i żąda aktualnie przyznania mu części domu do zamieszkania, ale w ocenie Sądu modyfikacja tego roszczenia podyktowana była w głównej mierze toczącym się postępowaniem administracyjnym o wymeldowanie. Sąd podkreślił, że skarżący po wyprowadzeniu się, przez okres ponad 3 lat nie podjął żadnej próby powtórnego w nim zamieszkania, nie skorzystał też z przysługujących mu środków zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania, jak powództwo posesoryjne czy żądanie eksmisji z należnego mu lokalu zajmujących go osób. W trakcie postępowania o podział majątku domagał się, co prawda zabezpieczenia jego roszczeń w sprawie poprzez przywrócenie mu posiadania części domu, ale wniosek ten prawomocnym postanowieniem z dnia 19 listopada 2007r. został oddalony. Skarżący nie wykazał też w sposób przewidziany prawem, tj. orzeczeniem właściwego organu, iż został zmuszony do opuszczenia spornego lokalu. Sytuacja ta jest, zatem równoznaczna z dobrowolnym opuszczeniem miejsca stałego pobytu.

W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy stanowił dostateczną podstawę do przyjęcia, iż skarżący miejsce stałego pobytu przy ul. [...] w Szepietowie opuścił trwale i dobrowolnie, a tym samym do wydania przez Wojewodę Podlaskiego decyzji o wymeldowaniu A. T. w trybie art 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ podjął, bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Rzetelnie zabrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które jest trafne, spójne i logiczne. Sąd I instancji wyjaśnił, że tytuł prawny do lokalu stanowi okoliczność zupełnie odrębną, niepozostającą w związku z zameldowaniem lub wymeldowaniem z lokalu. Z powyższych względów Sąd I instancji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. T. reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu w oparciu o art.174 pkt.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżący opuścił miejsce stałego pobytu, co dało podstawę do orzeczenia o jego wymeldowaniu.

Wskazując na powyższe naruszenie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżony wyrok lub o uchylenie tego wyroku i rozpoznanie skargi co do jej istoty oraz o przyznanie pełnomocnikowi skarżącego kosztów zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że do zastosowania przepisu art.15 ust.2

ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych konieczne jest ustalenie, że opuszczenie lokalu ma charakter dobrowolny natomiast

A. T. do opuszczenia lokalu został zmuszony sytuacją rodzinną, co wykazał materiał dowody zgromadzony w trakcie postępowania przez organami administracyjnymi orzekającymi w sprawie wymeldowania. Zdaniem autora skargi kasacyjnej A. T. w trakcie postępowania konsekwentnie oświadczał swój zamiar przebywania pod adresem zameldowania przy ul. [...] w Szepietowie. Wszelka korespondencja przesyła na ten adres, a kierowania do skarżącego również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, była przez skarżącego każdorazowo podejmowana. Analiza postępowań sądowych, w tym sprawy rozwodowej czy sprawy o podział majątku, wskazuje na spór dotyczący miejsca zamieszkania skarżącego, przy czym jego była żona T. T. podejmowała kroki w kierunku usunięcia skarżącego ze wspólnego domu, a skarżący podejmował czynności zmierzające do umożliwienia mu korzystania ze wspólnego lokalu. Wydając zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku pominął okoliczność wyprowadzenia się przez skarżącego z lokalu wskutek rady adwokata i w celu uniknięcia konfliktów z byłą żoną i najstarszym synem, a nie z powodów dobrowolnego zamiaru zmiany miejsca zamieszkania. Jedynym powodem jego decyzji było działanie pod wpływem udzielonej porady adwokata, w celu uniknięcia dalszych nieporozumień z członkami swojej rodziny. O istniejącym konflikcie świadczyła prowadzona sprawa rozwodowa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie w sprawie nie można uznać, że w sprawie spełniona została przesłanka w postaci opuszczenia lokalu w myśl przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływanej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznanie niniejszej sprawy ograniczył do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z treścią art.174 pkt.1 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie oparta została o zarzut naruszenia prawa materialnego tj. naruszenie art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, iż skarżący opuścił miejsce stałego pobytu, co dało podstawę do orzeczenia o jego wymeldowaniu.

Z uzasadnienia tego zarzutu wynika, że skarżący odmiennie niż organ odwoławczy a tym samym i Sąd I instancji, ocenia zebrany w sprawie materiał dowodowy, uważając że nie została spełniona przesłanka w/w przepisu art.15 ust.2 w postaci opuszczenia lokalu mieszkalnego. W skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji, tym samym Naczelny Sąd Administracyjny orzekał na podstawie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.

W myśl przepisu art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie o wymeldowanie jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy okoliczności faktycznych - a więc tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały.

Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć także na uwadze to, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Dlatego jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, to celem zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy nie można skutecznie zarzucać, iż Sąd I instancji naruszył przepis art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy.

Bezsporne jest, że skarżący za poradą swojego pełnomocnika wyprowadził się z domu jednorodzinnego lokalu mieszkalnego we wrześniu 2006r., po rozprawie rozwodowej, aby uniknąć sytuacji konfliktowych z rodziną. Dotychczas nie zamieszkuje w nim i nie starał się o przywrócenie jego współposiadania. W postępowaniu o podział majątku dorobkowego domaga się przyznania na własność domu mieszkalnego byłej żonie ze stosowną spłatą na swoją rzecz. Trafnie Sąd I instancji uznał, że okoliczności te świadczą o opuszczeniu przez A. T. dotychczasowego miejsca pobytu stałego w sposób dobrowolny i trwały. Utrzymujący się kilkuletni stan faktyczny, w którym osoba zameldowana na pobyt stały w danym lokalu rzeczywiście w nim nie mieszka nosi znamiona trwałości. Domaganie się przez skarżącego w trybie podziału majątku dorobkowego spłaty i przyznanie domu mieszkalnego na własność byłej żonie ( dokładnie zabudowanej nieruchomości stanowiącej współwłasność stron) świadczy o tym, iż skarżący istotnie nie ma zamiaru w nim zamieszkiwać Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji, nie pominął faktu, iż skarżący wyprowadził się z lokalu za namową swojego adwokata. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji dokonał oceny tej okoliczności i wyprowadził z niej prawidłowe wnioski.

Skoro skarżący od 2006 r. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, konieczne było doprowadzenie do stanu, w którym zapis ewidencji będzie odpowiadał stanowi faktycznemu. Sąd I instancji trafnie uznał, że wszystkie przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności o dowodach osobistych zostały spełnione, a wydana w sprawie przez organ odwoławczy decyzja jest prawidłowa.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionemu z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 ustawy p.p.s.a. mają zastosowanie tylko co do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną ze środków Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-560 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348), pełnomocnik powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku stosowne oświadczenie.