Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 102/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1, 2-4, 6
journal: Dz.U. 2020 poz 1409
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. S. (skarżąca) jest decyzja Wojewody [...] (organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (organ I instancji) z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku.

Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] organ I instancji działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (u.p.z.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) orzekł o uznaniu skarżącej z dniem 9 listopada 2020 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że z przedstawionych dokumentów wynika, że w dniu rejestracji skarżąca spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust.1 i 2 u.p.z. przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.

Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że zgodnie ze świadectwem pracy wystawionym przez jej byłego pracodawcę, stosunek pracy ustał w dniu 17 marca 2020 r. Z uwagi na brak zgody skarżącej co do sposobu rozwiązania umowy o pracę, skarżąca złożyła odwołanie do sądu pracy, domagając się przywrócenia do pracy. Wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. Sąd oddalił odwołanie, wyrok jest nieprawomocny. Skarżąca stwierdziła, że w okresie od złożenia odwołania do wydania wyroku, cały czas znajdowała się w uzasadnionym przekonaniu, że sprawa jej statusu bezrobotnego i zasiłku jest otwarta, gdyż toczy się postępowanie sądowe o przywrócenie do pracy. Zdaniem skarżącej wszczęcie postępowania sądowego w zakresie przywrócenia do pracy spowodowało, że wniosek o rejestrację i przyznanie zasiłku był na tym etapie bezcelowy i przedwczesny. Gdyby bowiem Sąd uznał, że jej stanowisko jest zasadne, to na normalnych zasadach wróciłaby do pracy i nie musiała korzystać ze statusu osoby bezrobotnej. Dlatego też dopiero wyrok z dnia 5 listopada 2020 r. uzasadniał możliwość podjęcia kroków ku rejestracji w urzędzie pracy, co też skarżąca uczyniła niezwłocznie, w ciągu kilku dni od wydania wyroku. Skarżąca wskazała również, że wydanie decyzji pozbawiającej prawa do zasiłku, godzi w jej prawa jako osoby bezrobotnej, która w swoim życiu podejmowała zatrudnienie na umowę o pracę przez okres wielu lat, i która odprowadzała z tego powodu stosowne składki i podatki. Brak zasiłku powoduje znaczne trudności finansowe. Skarżąca ma na utrzymaniu dziecko, nie posiada żadnych dochodów z tytułu wynagrodzenia za pracę, gdyż cały czas liczyła na przywrócenie na poprzednie stanowisko. Skarżąca podniosła, że jej dobra wola w zakresie uregulowania sprawy pracowniczej i dokonania rejestracji dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu przez sąd doprowadziła do utraty po jej stronie środków do życia. Skarżąca wskazała na koniec, że okres od daty wydania świadectwa pracy do dnia rejestracji jest trudny z uwagi na występowanie stanu epidemii i ograniczenia w dostępie do informacji, zasięgania opinii i porad. Wobec tego, pozyskanie wiedzy na temat możliwości rejestracji mimo toczącego się postępowania sądowego o przywrócenie do pracy było kłopotliwe, a nawet niemożliwe.

Po rozpoznaniu odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowi przepis art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 ww. ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,

d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,

g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,

h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,

i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

2. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy:

1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie łub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno- Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin;

2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów;

3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę;

5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę;

6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2019 r. poz. 409 i 730);

7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej;

8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych;

9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana.

10) zatrudnienia z wynagrodzeniem poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie w przypadku osób, którym na podstawie art. 15g ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. poz. 374, 567, 568, 695 i 875 ) obniżono wymiar czasu pracy skutkując obniżeniem wysokości wynagrodzenia poniżej minimalnego wynagrodzenia za pracę, jeżeli przed wskazanym obniżeniem wymiaru czasu pracy osiągały miesięczne wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że muszą być spełnione łącznie dwa warunki, aby można było przyznać prawo do pobierania zasiłku dla osób bezrobotnych, tzn. osoba bezrobotna musi legitymować się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym, co najmniej 365 dni na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, na który to mogą składać się wyłącznie okresy enumeratywnie wymienione w przepisie art. 71 ust. 1 i ust. 2 u.p.z. W aktach sprawy znajduje się kopia świadectwa pracy z dnia 17 marca 2020 r. wydanego przez [...], z którego wynika, że skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu w okresie od dnia 7 maja 2014 r. do 17 marca 2020 r. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych w trybie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że okres 18- tu miesięcy, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 u.p.z., poprzedzających dzień rejestracji skarżącej w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] to okres od dnia 8 maja 2019 r. do dnia 8 listopada 2020 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że w okresie od 8 maja 2019 r. do 8 listopada 2020 r. (bo tylko ten jest badany przy ustalaniu przysługiwania lub nieprzysługiwania prawa do zasiłku) skarżąca nie spełniła żadnego z warunków, wyczerpująco wymienionych w przepisach art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, a w szczególności dotyczących jej sytuacji przepisów art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy. Faktem jest, że w badanym okresie skarżąca od 8 maja 2019 r. do 17 marca 2020 r. świadczyła pracę na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, jakie skarżąca otrzymywała wynagrodzenie za okres podany wyżej. Do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku można zaliczyć okresy zatrudnienia i osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.

Organ odwoławczy zaznaczył, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 12a u.p.z., minimalne wynagrodzenie za pracę oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r. poz. 2177 ze zm.). Zgodnie natomiast z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 września 2018 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2019 r. (Dz. U. 2018 r., poz. 1794) powyższe wynagrodzenie w roku 2019 r. wynosiło 2.250,00 zł. Z kolei w 2020 r. minimalne wynagrodzenie za pracę zostało ustalone na kwotę 2.600,00 zł zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2020 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1778).

Z uwagi na powyższe, do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku został zaliczony skarżącej okres wykonywania umowy o pracę w wymiarze pełnego etatu od dnia 1 czerwca 2019 r. do 29 lutego 2020 r. przyjmując, że w podanym okresie skarżąca osiągnęła wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Natomiast okres od dnia 8 maja 2019 r. do 31 maja 2019 r. (24 dni) oraz od 1 marca 2020 r. do 17 marca 2020 r. (17 dni) nie mógł być zaliczony do okresów uprawniających do zasiłku, ponieważ w aktach sprawy brak jest zaświadczenia/dokumentu potwierdzającego osiągnięcie wynagrodzenia za te okresy w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że ww. okresy dają łącznie, w badanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy, 274 dni niebudzącego żadnych wątpliwości tzw. "okresu uprawniającego do zasiłku", czyli krótszym od wymaganych ustawą 365 dni, o których mowa w art. 71 u.p.z. Powyższe oznacza, że skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna w dniu 9 listopada 2020 r. nie spełniała określonych w wyżej powołanym art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. warunków uprawniających do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że nawet gdyby wskazany wyżej 41- dniowy okres (tj. od dnia 8 maja 2019 r. do 31 maja 2019 r. oraz od 1 marca 2020 r. do 17 marca 2020 r.) został zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku - nie miałby ten fakt żadnego wpływu na wynik sprawy (274 dni + 41 dni = 315 dni). W ocenie organu odwoławczego w przypadku skarżącej zastosowanie przepisów art. 71 ust. 1 oraz ust. 2 u.p.z. nie mogło zatem przynieść oczekiwanego przez stronę skutku w postaci przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ skarżąca nie spełniła warunków w nich zawartych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzje wydawane na podstawie przepisów art. 71 u.p.z. mają charakter związany, co oznacza, że w razie stwierdzenia przesłanek faktycznych organ nie ma luzu decyzyjnego, co do rozstrzygnięcia sprawy uprawniającej do zasiłku, lecz musi wydać decyzję zgodną z wytycznymi ustawodawcy. Zastosowane w sprawie przepisy mają charakter kategoryczny i formułują jednoznacznie określone przesłanki ustania prawa do zasiłku wiążące organ w procesie stosowania prawa. Wydanie takich decyzji nie zależy zatem od uznania organu ani też od woli strony, a na ich kształt nie mogą mieć wpływu okoliczności nieprzewidziane w ustawie. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2283/14. Zdaniem organu odwoławczego podnoszona przez skarżącą okoliczność, że trwało postępowanie odwoławcze w sądzie pracy związku ze złożonym odwołaniem i żądaniem przywrócenia do pracy oraz brak wiedzy, że skarżąca może wcześniej zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy - nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ dokonuje bowiem oceny uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych na dzień rejestracji, czyli 9 listopada 2020 r. zgodnie z przepisami art. 71 u.p.z. W sytuacji braku wiedzy, co do uprawnień wynikających dla skarżącej z przepisów prawa, mogła ona skorzystać z porady prawnej. Instytucje publiczne zapewniają przy tym dostęp do nieodpłatnych porad prawnych, np. realizując obowiązki wynikające z ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej i edukacji prawnej, która weszła w życie od dnia 1 stycznia 2016 r. Organ stwierdził również, że obecnie dostęp do informacji, również w zakresie obowiązujących przepisów prawa i ich interpretacji, jest bardzo szeroki. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca podejmowała czynności prawne lub faktyczne zmierzające do złożenia wniosku o zarejestrowanie jej jako osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych przed złożeniem wniosku w listopadzie 2020 r. W aktach sprawy brak jest również jakiegokolwiek dowodu w sprawie toczącego się postępowania przed sądem pracy. Ponadto zdaniem organu odwoławczego w przypadku, gdy skarżąca nie była pewna swoich uprawnień związanych z rejestracją, mogła się udać do powiatowego urzędu pracy i przedstawić swoją sytuację prawną. W myśl § 5 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy, rejestracji wprawdzie nie dokonuje się w przypadku nieprzedłożenia dokumentów określonych w tym paragrafie, to jednak - zgodnie § 8 ust. 5 powołanego rozporządzenia w szczególnie uzasadnionych przypadkach starosta, mając na uwadze obiektywne okoliczności lub przeszkody uniemożliwiające przedłożenie kompletu dokumentów oraz przekazanie wymaganych danych, może wyrazić zgodę na rejestrację jako bezrobotnego albo poszukującego pracy osoby nieposiadającej kompletu dokumentów lub która nie przekazała wymaganych danych. Ewentualna odmowa rejestracji bezrobotnego, czy też przyznania mu prawa do zasiłku podlega zaś zarówno kontroli instancyjnej jak i sądowoadministracyjnej.

W ustawowym terminie skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. poprzez uznanie, że przepisy te mają charakter związany i nie istnieje możliwość wyjścia organu poza granice wytyczone przez ustawodawcę w tych przepisach w sytuacji, gdy w przypadku skarżącej zaistniał szczególny wypadek związany z toczącym się postępowaniem w sądzie pracy uzasadniający wstrzymanie się skarżącej ze złożeniem wniosku o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z akt Sądu Rejonowego w [...] Wydziału IV Pracy sygn. akt [...], w szczególności z odpisów pozwu i wyroku z dnia 5 listopada 2020 r. na okoliczność ustalenia treści tych dokumentów, ustalenia, kiedy powódka złożyła pozew oraz ustalenia treści wyroku zapadłego w sprawie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jej sytuacja jest przypadkiem wyjątkowym, i jako taki winien być ten przypadek rozpatrywany, mając na uwadze toczące się postępowanie sądowe. W dniu 17 marca 2020 r. zgodnie z oświadczeniem pracodawcy ustał stosunek pracy łączący skarżącą z pracodawcą. W dniu 27 marca 2020 r. skarżąca złożyła odwołanie do sądu pracy, w którym zawarła żądanie przywrócenia do pracy oraz złożyła propozycję rozwiązania sprawy w sposób ugodowy. W ocenie skarżącej do rozwiązania umowy nie doszło. Po kilku miesiącach postępowania, w dniu 5 listopada 2020 r. Sąd Rejonowy w [...] wydał wyrok, którym oddalił odwołanie. Od momentu złożenia odwołania, w przekonaniu skarżącej status bezrobotnego jej się nie należał, gdyż nadal nie pozostała rozstrzygnięta sprawa przed sądem w zakresie zatrudnienia. W ocenie skarżącej wszczęcie postępowania sądowego w zakresie przywrócenia do pracy spowodowało, że wniosek o rejestrację i przyznanie zasiłku był na tym etapie bezcelowy i przedwczesny. Gdyby bowiem sąd pracy przyznał skarżącej rację, to rozwiązanie umowy byłoby nieskuteczne i wróciłaby do pracy, a co z tym idzie status bezrobotnego by jej nie dotyczył. Jednakże wobec treści wyroku Sądu podjęta została przez skarżącą decyzja o zarejestrowaniu się w urzędzie pracy jako bezrobotna. Okoliczność, że kilka dni po wydaniu wyroku skarżąca zgłosiła się do urzędu pracy, w jej ocenie potwierdza przekonanie o konieczności rejestracji dopiero pod wydaniu orzeczenia przez Sąd.

Skarżąca wskazała, że zgłoszenia do urzędu pracy jeszcze w marcu 2020 r. nie dokonała z własnej winy i celowego działania. Obiektywnie rzecz biorąc, toczące się postępowanie pracownicze uzasadniało konieczność wydłużenia w czasie momentu rejestracji bezrobotnych. Dlatego też nie doszło do naruszenia przepisu określającego nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a organ dokonał jego nieprawidłowej interpretacji, sztywno określając możliwości jego stosowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jako bezzasadna została oddalona, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Sąd działając z urzędu, niezależnie od granic skargi i podniesionych zarzutów, nie stwierdził naruszeń prawa materialnego lub procesowego, których postać lub stopień miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy rozumiany jako treść końcowego rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.). W granicach możliwości weryfikacyjnych sądu administracyjnego zaskarżona decyzja jest więc prawidłowa.

Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wystarczający do dokonania prawidłowej wykładni prawa materialnego oraz subsumpcji faktów sprawy.

Skarżąca była zatrudniona na podstawie umowy o pracę w okresie od dnia 7 maja 2014 r. do dnia 17 marca 2020 r. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w wyniku złożenia przez pracodawcę oświadczenia o rozwiązaniu stosunku pracy bez zachowania okresu wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) z dniem 17 marca 2020 r. Skarżąca wniosła w związku z powyższym odwołanie do sądu pracy. Sąd pierwszej instancji oddalił powództwo skarżącej wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r. Od powyższego wyroku skarżąca wniosła apelację do Sądu Okręgowego w [...]. W dniu 9 listopada 2020 r. skarżąca dokonała czynności zarejestrowania się we właściwym urzędzie pracy, uznając że dopiero po uzyskaniu ww. wyroku sądu pracy można traktować ją jako osobę bezrobotną. Ze stanowiskiem skarżącej nie zgodziły się organy orzekające w pierwszej i drugiej instancji, które kontrolowanymi decyzjami uznały skarżącą dniem 9 listopada 2020 r. za osobę bezrobotną oraz odmówiły jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W związku z tym skarżąca złożyła skargę do tut. Sądu, zaskarżając decyzję odwoławczą w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W powyższym sporze o prawidłową wykładnię i zastosowanie prawa materialnego w zakresie art. 71 u.p.z. rację należy zasadniczo przyznać organom orzekającym w sprawie.

Z ustaleń faktycznych organów wynika, że skarżąca w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania nie pozostawała co najmniej 365 dni w stosunkach prawnych, o których mowa art. 71 ust. 1 u.p.z. W przypadku skarżącej jako osoby zatrudnionej na podstawie umowy o pracę i osiągającej wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.z.) nie został zatem spełniony warunek minimalnego okresu zatrudnienia i pobierania wynagrodzenia minimalnego (365 dni) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania (a więc dzień 8 listopada 2020 r.). Z akt sprawy wynika bowiem, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (od dnia 8 maja 2019 r. do dnia 8 listopada 2020 r.) skarżąca pozostawała w zatrudnieniu i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, za okres nieobejmujący co najmniej 365 dni, to jest za okres obejmujący jedynie 315 dni (od dnia 8 maja 2019 r. do dnia 17 marca 2020 r., a więc do dnia zakończenia ostatniego stosunku pracy). Sąd nie podziela jednak oceny organów, że okres ten wynosił 274 dni, "ponieważ w aktach sprawy brak jest zaświadczenia/dokumentu potwierdzającego osiągnięcie wynagrodzenia za te okresy w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy" (s. 6-7 zaskarżonej decyzji). Ocena organu odwoławczego w tym zakresie jest wadliwa, albowiem obowiązek poczynienia prawidłowych i pełnych ustaleń faktycznych w tym przedmiocie spoczywał na organie (art. 7 i art. 77 § 1, z zastrzeżeniem art. 79a i art. 81a k.p.a.). Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, gdyż – rozstrzygając na korzyść skarżącej wątpliwości co do stanu faktycznego w tym zakresie – i tak należało ostatecznie przyjąć, że okres zatrudnienia i pobierania wynagrodzenia w relewantnym okresie osiemnastomiesięcznym wyniósł 315 dni, a więc poniżej ustawowego minimum.

Niewątpliwie brak zgłoszenia się skarżącej we właściwym urzędzie pracy w celu dokonania rejestracji jako bezrobotnej, w terminie przypadającym bezpośrednio po dniu rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę bez wypowiedzenia (po dniu 17 marca 2020 r.), pozbawił skarżącą możliwości nabycia prawa do zasiłku, albowiem w innym wypadku osiągnięcie minimalnego okresu 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania byłoby możliwe. Nie są w tym kontekście możliwe do uwzględnienia twierdzenia skarżącej, że pozostawała ona w błędnym przekonaniu, że do momentu oceny zasadności jej powództwa przez sąd pracy nie można dokonać rejestracji w urzędzie pracy. Skarżąca musi bowiem pamiętać, że nawet gdyby sąd pracy uwzględnił jej powództwo o przywrócenie do pracy, to i tak tego rodzaju przywrócenie działa z mocą na przyszłość (ex nunc), a reaktywacja stosunku pracy wymaga dodatkowo zgłoszenia się powoda do pracy w celu wykonania wyroku. Na mocy wyroku sądowego nie dochodzi zatem do przywrócenia byłego pracownika z mocą wsteczną do pracy. W konsekwencji skarżąca powinna była zgłosić się niezwłocznie po dniu 17 marca 2020 r. do urzędu pracy celem rejestracji, a następnie w razie uwzględnienia powództwa o przywrócenie do pracy na mocy wykonalnego wyroku sądu pracy i podjęcia na nowo pracy byłaby zobowiązana zgłosić ten fakt staroście celem dokonania wyrejestrowania z rejestru bezrobotnych.

Dla porządku Sąd stwierdza końcowo, że na tle ustalonego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie nie istniały również podstawy do zastosowania art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. b-i), art. 71 ust. 2-4 i art. 71 ust. 6 u.p.z.

Mając na względzie powyższe argumenty i przesłanki, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.