Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 69/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 marca 2013 r. Z. R. wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie "rozpoznania wniosku zawartego w podaniu z dnia 22 stycznia 2013 r. do Wojewody D. o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia w zakończonej sprawie administracyjnej, postanowieniem Wojewody D. z 19 grudnia 2012 r. o sygn. PS-P8640.372.2012". Skarżący wniósł jednocześnie o ukaranie Wojewody D. za bezczynność oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w składzie trzech sędziów zawodowych Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Z kolei jak wynika z przepisu art. 149 p.p.s.a. istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego możliwe jest natomiast tylko w takim zakresie, w jakim możliwe jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów (art. 3 § 2 pkt 8 w związku z ust. 1-4a p.p.s.a.). Przepisy te bowiem określają przedmioty zaskarżenia, wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem skarga na bezczynność jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania decyzji i postanowień, bądź do dokonania określonej czynności, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie, a także wówczas, gdy skargę składa uprawniony do tego podmiot.

Tymczasem skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności Wojewody D., któremu zarzucił nierozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 22 stycznia 2013 r. o stwierdzenie nieważności postanowienia tego organu z dnia 19 grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Wojewoda D., po otrzymaniu podania skarżącego z dnia 22 stycznia 2013 r. przekazał je wraz z aktami sprawy, zgodnie z właściwością, do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Skarżona bezczynność nie mieści się zatem w żadnej z kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., co oznacza, że sprawa nie podlega właściwości sądu administracyjnego.

W kwestii żądania przez skarżącego rozpoznania niniejszej sprawy "na posiedzeniu jawnym w pełnym składzie trzech sędziów zawodowych Naczelnego Sądu Administracyjnego" wskazać należy, że sędziowie Naczelnego Sądu Administracyjnego, którzy nie zostali przeniesieni do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostając, po reformie sądownictwa administracyjnego w wojewódzkich sądach administracyjnych, wykonują obowiązki orzecznicze na równi z sędziami wojewódzkich sądów administracyjnych. Brak więc podstaw by uznać powyższy wniosek za zasadny i zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów NSA. Poza tym, w rozważanym przypadku w ogóle nie doszło do merytorycznego jej rozpoznania. Z kolei, art. 58 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. stanowi, że odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Oznacza to, że do uznania Sądu pozostawia się, czy odrzucenie skargi nastąpi na posiedzeniu jawnym. Nie można przy tym skutecznie czynić zarzutu Sądowi, że rozpoznawał sprawę na posiedzeniu niejawnym bez uprzedniego wysłuchania stron w sytuacji, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowej. Poza tym, zgodnie z art. 16 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej. W sytuacji odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. ustawa nie przewiduje obligatoryjnego podjęcia postanowienia w składzie trzech sędziów.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Wobec odrzucenia skargi bezprzedmiotowe jest rozpatrywanie wniosku skarżącego w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny.