Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 206/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 15, art 10
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Prezesa Sądu [...] w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postepowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosków strony skarżącej; 3) oddala skargę w pozostałym zakresie; 4) zasądza od Prezesa Sądu [...] w R. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M.M. wnioskiem z dnia [...]r . na podstawie artykułu 61 ust. 1 Konstytucji RP, korzystając ze środków komunikacji elektronicznej zwrócił się na adres [...] z wnioskiem o udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej(zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ):skanu wyroku lub orzeczenia w sprawie o sygnaturze [...] przeciwko M. K. o zdarzenia drogowe. Wskazał przy tym iż M.K. zameldowany jest w K. przy ul. [...] I kierował pojazdem [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Wskazał przy tym adres poczty elektronicznej na jaki należy żądaną informacje jej przesłać. Drogą elektroniczną dnia 29.12.2017 r, strona wysłała ponaglenie, a następnie dnia 10.01.2018 za pośrednictwem platformy ePUAP, złożyła skargę do Prezesa Sądu Rejonowego w R. na opieszałość oddziału Administracyjnego Sądu Rejonowego w R. . Następnie [...] za pośrednictwem platformy ePUAP, wysłano ponownie wniosek o udostępnienie informacji publicznej identycznie gdzie rozszerzono wniosek o zakres wyjaśnienia czy wyrok, jeżeli zapadł, jest prawomocny jak również poproszono o podanie zarobków brutto pracowników Oddziału Administracyjnego za grudzień 2017.

Następnie pismem z dnia [...]r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Prezesa Sądu Rejonowego w R. na bezczynność tegoż w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

W skardze zarzuciła naruszenie art. 13 ust. 1, art. 13 ust. 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm). przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniosła o: zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm) o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a i zasądzenie kosztów postępowania.

W treści skargi skarżący podniósł, iż Prezes Sądu Rejonowego jest bezsprzecznie zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej po myśli art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p) a zgodnie z wykładnią prawa zawartą w wyroku NSA (sygn. akt I OSK 285/11), prawo złożenia skargi nie wymaga wyczerpania środków zaskarżenia. "Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że skoro skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej zmierza do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku, a ustawa nie stawia dodatkowych warunków do jej wniesienia, to może być ona wniesiona do sądu administracyjnego bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to zostało ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r., I OSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, postanowienie NSA z 03 października 2007 r., I OSK 1382/07 oraz wyrok M/S/A w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r" VIII SAB/Wa 18/11)".

Podniósł też iż ponadto w uchwale NSA z dnia 26.11. 2008 (sygn. akt I OPS 6/08 ) zawarto wykładnię stosowania prawa: "Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Za uzasadnione w związku z tym skarżący uznał zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego do ukarania też pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 KPA.

Prezes Sądu Rejonowego w R. w odpowiedzi na skargę z [...]r . wniósł o oddalenie skargi informując, iż kompleksowa odpowiedź na złożone przez stronę w trybie dostępu do informacji publicznej wnioski została sporządzona w dniu [...] roku i w tym samym dniu została przesłana wnioskodawcy na wskazany przez niego w korespondencji adres e-mail. W załączeniu przesłano kserokopię odpowiedzi udzielonej na zapytania złożone przez wnioskodawcę.

Ponadto poinformowano, iż odpowiedź została udzielona z opóźnieniem, jednakże spowodowane to było to zawinionym przez pracownika działaniem związanym z przedłożeniem wszystkich pism złożonych przez skarżącego, a związanych z wnioskami o udzielenie informacji publicznej (w tym również skargi na bezczynność), Prezesowi Sądu Rejonowego w R. . Odpowiedź została sporządzona niezwłocznie po przedłożeniu Prezesowi pism, a w stosunku do pracownika jak wskazano zostaną wyciągnięte odpowiednie konsekwencje.

Prezes Sądu Rejonowego w R. z uwagi na udzielenie odpowiedzi, zwrócił się o oddalenie skargi lub w przypadku uznania skargi za zasadną o odstąpienie od wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.

Do odpowiedzi na skargę dołączono pismo skierowane do strony z dnia 10.09.2018r. gdzie przekazano w załączeniu zanonimizowany skan żądanego orzeczenia w postaci skanu prawomocnego wyroku w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w R. pod sygn. akt [...] i przedstawiono listę urzędników zatrudnionych w Oddziale Administracyjnym Sądu Rejonowego w R. w miesiącu grudniu 2017 roku z podaniem ich imion i nazwisk. Poinformowano, iż w stosunku do powyższych pracowników nie mogą zostać wskazane informacje w zakresie zarobków brutto za miesiąc grudzień 2017 roku z uwagi na to, iż nie są oni osobami pełniącymi funkcję publiczną, w związku z czym informacja o ich zarobkach nie jest informacją publiczną. Ponadto informacja ta nie może zostać przedstawiona z uwagi na przepisy dotyczące ochrony danych osobowych. Ponadto zgodnie z orzecznictwem, jeżeli dane w postaci informacji o wynagrodzeniu mogą być przypisane do konkretnych pracowników, wówczas stanowią one dobra osobiste przysługujące tym osobom i ujawnienie tych danych naruszać będzie prawnie chronioną sferę prywatności tych osób (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 maja 2012 roku, sygn. akt IV SAB/Gl 46/12). Jednakże niezależnie od powyższego wskazano, iż wynagrodzenia zasadnicze brutto w grupie urzędników zatrudnionych w Oddziale Administracyjnym w miesiącu grudniu 2017 roku kształtowały się w granicach od 3.040 zł do 4.040 zł i byli oni zatrudnieni na stanowiskach takich jak inspektor, starszy inspektor, główny specjalista ds. administracyjnych i kadrowych, archiwista, informatyk.

Ponadto w wydanej informacji zawarto dane o wynagrodzeniu zasadniczym brutto [...] w roku 2016 i 2017 . Co do żądania treści lub skanu [...] poinformowano, iż dokument w postaci CV złożony do akt osobowych nie ma rangi dokumentu publicznego, w związku z czym nie podlega udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznych. Wskazano iż w aktach osobowych wskazanego sędziego nie ma dokumentu, który zawierałby spis dokumentów publicznych, w związku z czym dokument taki również nie może zostać udostępniony , nie ma też opinii kolegium sądu przesłanej do KRS w związku z przyjęciem tego sędziego do Sądu Rejonowego w R. . Poinformowano iż w sądach rejonowych nie ma organu takiego jak zgromadzenie sędziów oraz wskazano iż Sąd również nie posiada informacji, ilu innych kandydatów zgłosiło się do konkursu razem ze wskazanym sędzią i nie dysponuje dokumentem w postaci zgłoszenia kandydatury w/w na stanowisko sędziowskie przed objęciem urzędu.

W zakresie żądania udostępnienia treści lub skanu wyników egzaminu sędziowskiego wskazano , iż informacja o wyniku egzaminu sędziowskiego sędziego nie ma żadnego związku z pełnieniem przez niego funkcji publicznej, zatem należy uznać, iż żądanie nie dotyczy informacji publicznej, a wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona z uwagi na prawo do prywatności osoby wskazanej we wniosku.

W kwestii informacji o ilości skarg (uzasadnionych i nieuzasadnionych) złożonych na sędziego to podano iż w latach 2015-2018, wpłynęły dwie takie skargi, z czego w jednej brak było wystarczających danych pozwalających uznać skargę za zasadną, natomiast druga z nich została przesłana według właściwości do odpowiedniego organu. Odnośnie informacji o ilości apelacji lub zażaleń, które zostały złożone na postanowienia lub inne wyroki wydane przez sędziego w latach 2015-2018 wraz z informacją, ile z nich zostało zaakceptowanych przez organ wyższej instancji, podano od dnia 1.01.2015 roku do dnia dzisiejszego w referacie odnotowano wpływ 98 zażaleń i apelacji, z czego do dnia dzisiejszego Sąd Okręgowy w G. zwrócił 68 rozpoznanych spraw. Spośród tych spraw 52 środki odwoławcze zostały przez Sąd Okręgowy oddalone, 1 odrzucony, 1 zmieniony w części, natomiast 3 zostały uwzględnione w części. W zakresie zaś informacji o ilości spraw prowadzonych przez sędziego o zagrożenie grzywną, tj. z art. 59815 kc, które zakończyły się w latach 2015-2018, podano iż całkowita ilość takich spraw - zakończonych zostało to 7 spraw z 8, które wpłynęły w tym okresie, ilość spraw z wniosku ojca dziecka, które zakończyły się zagrożeniem matce dziecka grzywną to 2 sprawy ilość spraw z wniosku matki dziecka, które zakończyły się zagrożeniem ojcu dziecka grzywną - brak takich spraw, ilość spraw z wniosku ojca dziecka, które zakończyły się umorzeniem postępowania to 2 sprawy, ilość spraw z wniosku matki dziecka, które zakończyły się umorzeniem postępowania - brak takich spraw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U z 2018 poz. 1302 zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. Z kolei stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku, o którym mowa w § 1, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). Natomiast w świetle omówionego przepisu sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakazywania organom wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i ukarania pracowników tych organów. W świetle omówionego przepisu sąd administracyjny nie posiada kompetencji do nakazywania organom ukarania pracowników.

W kontrolowanej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w R. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej żądanej z wniosku z dnia [...]. o skan o orzeczenia prawomocnego wyroku w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w R. pod sygn. akt [...] przeciwko M.K. oraz z wniosku z [...] o wydanie listy pracowników Oddziału Administracyjnego Sądu Rejonowego w R. wraz z informacją o zarobkach brutto za 12.2017r.

Prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić czy w sprawie wystąpiła bezczynność jest zatem ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2018.1330 t.j.) zwana dalej "u.d.i.p.". Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że Prezes Sądu Rejonowego w R. jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Ponadto poza sporem jest również i to, że żądana w/w wnioskami strony skarżącej informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdyż dotyczy podmiotów realizujących zadania publiczne. Zatem załatwienie sprawy mogło nastąpić albo poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno - technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), poprzez odmowę jej udzielenia w drodze decyzji administracyjnej, lub umorzenie postępowania w tej samej formie z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie (art. 16 ust. 1), bądź też poprzez poinformowanie wnioskodawcy, iż żądana informacja nie znajduje się w dyspozycji podmiotu, do którego wniosek został skierowany. Do udzielenia informacji zobowiązane są bowiem podmioty będące w posiadaniu takiej informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Czynności tych organ powinien dokonać niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art.13 ust. 1 u.d.i.p.).

Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia, czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że nie istnieje obowiązek wydania stosownego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że jest poza sporem, że w terminie określonym w art. 13 u.d.i.p. organ nie udostępnił stronie skarżącej informacji z wniosku z [...]r jak i [...]r .

Dopiero bowiem po wniesieniu skargi do WSA w Gliwicach z dnia 15.02.2018r nadanej w urzędzie pocztowym za pośrednictwem organu, któremu bezczynność zarzucono w dniu [...] r. udzielono skarżącemu wnioskowanej informacji. Oznacza to, że organ w zakresie w jakim informacji nie udostępnił w ustawowym terminie pozostawał w bezczynności. Jak już wskazano dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów informacja nie została udostępniona a w szczególności, czy bezczynność organu była zawiniona , z jakich przyczyn to zawinienie nastąpiło. Podnoszona okoliczność, że organ nie udzielił żądanych informacji gdyż odpowiedzialny pracownik przekazał korespondencję w tym zakresie z wielomiesięcznym opóźnieniem nie ma znaczenia skoro to na organie ciążył obowiązek prawidłowego załatwienia wniosku, który został skierowany na adres organu.

Skoro zatem do dnia wniesienia skargi organ nie załatwił wniosku zgodnie z przepisami u.d.i.p., tj. nie udostępnił żądanego skanu wyroku w sprawie o sygn. akt [...], to w tym zakresie pozostawał w bezczynności. Powyższe kwalifikuje wniesioną skargę jako zasadną wobec pozostawania organu w dacie wniesienia skargi w bezczynności w zakresie w jakim nie udostępniono wskazanego we wniosku z [...]r. orzeczenia sądowego. Podobnie skład orzekający ocenił działanie organu w zakresie podania listy pracowników oddziału administracyjnego Sądu Rejonowego w R. wraz z informacją o braku możności wskazania informacji w zakresie zarobków brutto za miesiąc grudzień 2017r. z uwagi na to, iż nie są to osoby pełniące funkcję publiczną, w związku z czym informacja o tym nie jest informacją publiczną. W tym zakresie Sąd stanął na stanowisku, iż udzielona informacja stanowi decyzję po myśli art 16 u.d.i.p. zgodnie z którym to przepisem odmowa udostępnienia informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Sąd uznał, iż skoro informacja z dnia 10.09.2018r zawiera oznaczenie organu administracji publicznej; datę wydania; oznaczenie strony lub stron, rozstrzygnięcie i podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, tym samym zawiera elementy pozwalające zakwalifikować ją jako taki akt administracyjny. Powyższe uwagi nie oznaczają jednak braku bezczynności w załatwieniu wniosku z [...]r., skoro jak już powiedziano organ załatwił wnioski strony z [...] pismem z dnia [...]r. To zaś oznacza, że organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Natomiast z uwagi na fakt, że bezczynność ustała bowiem organ załatwił wnioski strony z [...] pismem z dnia [...]., bezprzedmiotowe stało się żądanie skarżącej do zobowiązania organu do załatwienia wniosków i dlatego Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie, o czym orzeczono, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w punkcie 2 wyroku.

W związku ze stwierdzeniem, że w sprawie miała miejsce bezczynność organu Sąd był zobowiązany do rozstrzygnięcia – zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. - czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy wskazać, że ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiałoby racjonalności przepisu art. 149 P.p.s.a., nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności czy przewlekłości postępowania.

Przystępując zatem do oceny, czy bezczynność organu miała charakter rażący, wobec braku definicji ustawowej, podjąć należy próbę zdefiniowania pojęcia "rażącego naruszenia prawa". W orzecznictwie sądowym, które skład orzekający w pełni podziela wskazuje się, że takim naruszeniem będzie stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Ponadto akcentuje się, iż kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21.06.2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27.03.2013 r. sygn. II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z 10.04.2014 r., sygn. II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z 11.10.2013 r., sygn. II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z 16.05.2013 r., sygn. II SAB/Sz 34/13 - wszystkie dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozpoznając sprawę, Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie jakkolwiek przekroczony został termin 14 dni od dnia złożenia wniosku, to jednak nie zachodzi przypadek oczywistego braku woli załatwienia sprawy, który można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Jak wynika z pisma organu skierowanego do skarżącego i z odpowiedzi na skargę, nie udzielenie odpowiedzi było spowodowane działaniem pracownika Oddziału Administracyjnego, który z wielomiesięcznym opóźnieniem przekazał korespondencję związaną z wnioskami składnymi w trybie informacji publicznej. Natomiast jak wyżej powiedziano rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Z akt sprawy wynika, że organ zareagował na wnioski a jego bezczynność nie wynikała z oczywistego naruszenia przepisów u.d.i.p., lecz z braku wiedzy o ich istnieniu. W tych okolicznościach nie można uznać, że bezczynność przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania. Dlatego orzeczono jak w pkt 1 wyroku, stosownie do art. 149 § 1a P.p.s.a. W tej sytuacji brak było również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Nałożenie grzywny ma w tym wypadku charakter fakultatywny i to sąd administracyjny na podstawie okoliczności sprawy ocenia, czy uzasadnione jest nałożenie grzywny w tym trybie. Natomiast w okolicznościach przedmiotowej sprawy, gdy stwierdzona bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd nie znalazł uzasadnienia dla wymierzenia organowi grzywny, w związku z tym wniosek w tym względzie oddalił, o czym orzeczono w punkcie 3 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 oraz art. 209 P.p.s.a. Na koszty te składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł.