Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 672/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 23, art. 19 ust. 5, art.21 ust. 1, art.21 ust. 1a, art.40 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2008 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego; oddala skargę. /-/ I. Kucznerowicz /-/ P. Miładowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta nałożono na "A" Sp. z o.o. w S. karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego ulicy [...]poprzez umieszczenie reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...]lutego 2007 r. w trakcie kontroli pasa drogowego ul. [...] stwierdzono, że w pobliżu restauracji ustawiona jest bez zezwolenia dwustronna tablica reklamowa oraz że ostatnie zdjęcie potwierdzające umieszczenie reklamy w pasie drogowym pochodzi z dnia [...] lutego 2007 r. Natomiast wizja terenowa z dnia [...] kwietnia 2007 r. potwierdziła usunięcie reklamy.

W uzasadnieniu organ przedstawił również sposób obliczenia wysokości kary.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka "A" Sp. z o.o. w S. wskazując, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 1 kpa poprzez nie wskazanie organu administracji, który wydał zaskarżoną decyzję. Skarżąca wskazała, iż postępowanie wszczął i prowadził Zarząd Dróg Miejskich w P., który nie jest organem administracji publicznej oraz że ta jednostka również wydała decyzję.

Skarżąca wskazała również, iż organ określił adresata jako A Sp. z o.o. podczas gdy z odpisu KRS [...] wynika, że spółka używa firmy w cudzysłowie i pod taką firmą jest zarejestrowana. Zdaniem skarżącej powyższe uchybienie jest podstawą stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 kpa.

Skarżąca podniosła, iż organ nie wykazał również do kogo droga należy co ma znaczenie z uwagi na ustalenie wysokości kary. W ocenie skarżącej organ pozbawił ją również możliwości aktywnej obrony praw czym naruszył art. 7,8,9,10 oraz art. 61 § 4 i art. 79 § 1 i 2 kpa. Uzasadniając powyższe skarżąca podniosła, iż postępowanie wszczęto ok. miesiąca wcześniej od daty powiadomienia skarżącej. Ponadto skarżąca wskazała, iż nie była obecna przy sporządzaniu zdjęć i protokołu, które to są dowodami w sprawie. Zdaniem skarżącej zdjęcia zrobione przez straż miejską są fotomontażem. Skarżąca wskazał, iż nie było przeszkód by telefonicznie lub przez gońca zawiadomić stronę o wszczęciu postępowania i możliwości brania udziału w czynnościach.

Skarżąca wskazała, iż organ nie ustalił również kto faktycznie zajął pas drogowy, a tym podmiotem nie była spółka "A" Sp. z o.o. oraz nie wziął pod uwagę, iż kwestionowany przedmiot nie jest reklamą, a jedynie przyczepą wykorzystywaną do przewozu drewna ratanowego.

Decyzja z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc, iż z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniach – [...] luty 2007 r. – [...] luty 2007 r. w pasie drogowym ulicy [...] w P., umieszczono bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi, przyczepę z zainstalowaną na niej dwustronną tablicą reklamową. Jak ustalono w toku postępowania, przyczepa zarejestrowana jest na podmiot "A" sp. z o.o.

Ustosunkowując się do zarzutu, iż spółka nie była w w/w terminie podmiotem zajmującym pas drogowy organ wskazał, iż spółka wezwana do złożenia wyjaśnień, przedłożenia popierających tę okoliczność dowodów, poinformowała jedynie, że osobą, która w tych dniach dysponowała przedmiotową przyczepą był B.W. nie wykazując w żaden sposób, np. za pomocą umowy wynajmu, iż taka sytuacja w ogóle miała miejsce. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r., nr 19, poz. 115 ze zm.), zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie dotyczy między innymi umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. W myśl definicji zawartej w art. 4 pkt 23 cyt. ustawy - reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustanowionym przez gminę. W świetle podanych wyżej wymogów, należy stwierdzić, iż przedmiotowa przyczepa spełnia wszelkie przesłanki do uznania ją za reklamę. Organ wskazał, iż takiej samej kwalifikacji dokonał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1480/05, gdzie rozstrzygając sprawę w podobnym do niniejszego stanie faktycznym, stwierdził poza wszelką wątpliwością - "iż, przyczepka jest reklamą w rozumieniu art. 4 pkt 23 ustawy". Organ odwoławczy wskazał również, iż dla wydania decyzji ustalającej karę pieniężną wystarczy, że a) nastąpiło bezprawne, tzn. bez wymaganej zgody, b) zajęcie, c) pasa drogowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 03 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 1819/05). Organ podniósł, iż ulica [...] w P. należy do kategorii dróg powiatowych i znajduje się zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, w zarządzie Prezydenta Miasta . W tym stanie rzeczy, K. B. - Z-ca dyrektora ds. zarządzania drogami, posiadając udzielone na podstawie art. 21 ust. 1a w/w ustawy upoważnienie Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2003 r. nr [...] do załatwiania w jego imieniu indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej dotyczących zarządzania drogami, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych w pierwszej instancji, mogła nałożyć na spółkę karę pieniężną w związku z zaistnieniem okoliczności, o których mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy od rogach publicznych.

Zdaniem organu nie można również zgodzić się z zarzutem pozbawienia strony możliwości działania, ponieważ skarżąca była zawiadamiana zarówno przez organ I jak i II instancji o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Skargę na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła "A" Sp. z.o.o. zarzucając jej naruszenie wszelkich przepisów, co do których naruszenia skarżąca podnosiła w odwołaniu oraz art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez brak zgromadzenia z urzędu dowodów potwierdzających tezę, iż korzystającym z zajętego pasa drogowego był B. W .

Uzasadniając zarzuty skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu oraz podniosła, iż organ odwoławczy pomimo udzielenia odpowiedzi na pytanie w czyjej dyspozycji była kwestionowana przyczepa. Skarżąca wskazała, iż jest w posiadaniu dowodów, że B.W. był najemcą przyczepki w okresie za jaki została nałożona kara.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ podniósł, iż fakt użycia w "główce" decyzji organu I instancji nazwy spółki bez cudzysłowia może stanowić omyłkę ale niemającą wpływu na wynik sprawy. Całość zgromadzonego w sprawie materiału odnosi się bez wątpienia do "A" Sp. z o.o.. Organ odwoławczy wskazał, iż skarżąca nie została zindywidualizowana wyłącznie na podstawie nazwy ale również na podstawie siedziby spółki. Ponadto organ podniósł, iż skarżąca na żadnym etapie postępowanie nie kwestionowała, że jest właścicielem przedmiotowej przyczepy oraz że w tym zakresie dezinformację wprowadza również sama skarżąca. Organ wskazał, iż spółka pomimo twierdzeń, że używa firmy w cudzysłowie, stawia zarzut jego braku w decyzji organu I instancji, sama posługuje się pieczęcią bez wzięcia nazwy w cudzysłów.

Organ wyjaśnił również, iż na przyczepie brak jest jakichkolwiek informacji o jej właścicielu umożliwiających organowi natychmiastową reakcję i powiadomienie o prowadzonych czynnościach. Powyższe wymagało ustalenia, tak aby można było doręczyć zawiadomienie o postępowaniu administracyjnym. Organ wskazał również, iż dziwni fakt kwestionowania prawdziwości materiału dowodowego w sytuacja gdy strona nie korzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zobowiązany jest do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze.

Podstawę prawną kwestionowanego przez skarżących rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego stanowiły przepisy ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zasadą jest zakaz sytuowania w pasie drogowym jakichkolwiek urządzeń i budowli niesłużących drodze lub bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zakaz ten nie jest jednak bezwzględny i stosownie do art. 39 ust. 3 tej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządcy drogi lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej.

Natomiast za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w myśl art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 - krotności opłaty ustalonej zgodnie z ust. 4 - 6. Z treści tego przepisu wynika więc, iż podstawą jego zastosowania jest wyłącznie stwierdzenie przez zarządcę drogi, iż określony podmiot samowolnie zajął pas drogowy na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Należy przy tym zaznaczyć, iż brzmienie tego przepisu nie pozostawia zarządcy drogi swobody przy orzekaniu o nałożeniu opłaty za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Organ został bowiem zobligowany do wydania decyzji określonej treści w przypadku stwierdzenia stanu opisanego w dyspozycji powołanej wyżej normy prawnej tzn. zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. Stanowisko powyższe jest powszechne w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1819/05, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 03 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 193/08, niepublikowane) i skład orzekający w pełni pogląd ten podziela.

W rozpoznawanej sprawie mając na uwadze zarzuty skarżącej, że przedmiotowa przyczepa nie stanowi reklamy, należy wskazać na legalną definicję reklamy zawartą w art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którą pod pojęciem tym należy rozumieć "nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi, zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę". Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lutego 2005 r., OSK 1026/04, reklama jest szeroko pojmowanym rozpowszechnianiem informacji o oznaczonych wyrobach i usługach zaś jej funkcja polega na również szeroko pojmowanym działaniu mającym na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu oznaczonych dóbr lub usług; może przybierać różne formy m.in. plakatu oraz często używanego ostatnio przy ulicach miast i drogach tzw. bilbordu czyli plakatu o znacznych rozmiarach. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż w wyroku z dnia 26 października 2006 r. w sprawie I OSK 1408/05 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż "każdy przypadek, w którym w granicach pasa drogowego parkują pojazdy, czy też przyczepy do pojazdów zawierające napisy czy oznaczenia firmy, musi być rozpatrywany indywidualnie. Jednocześnie nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taką próbę zdając sobie sprawę z jej konsekwencji prawnych czy też nie."

Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości treść orzeczenia NSA i rozważania zawarte w uzasadnieniu do cytowanego wyroku.

W realiach rozpoznawanej sprawy, uwzględniając wymiary reklamy umieszczonej na przyczepie, miejsce, w którym przyczepa - reklama była ustawiona, tzn. w miejscu o dużym natężeniu ruchu, trzeba uznać, że spełnione zostały przesłanki z art. 4 pkt 23 ustawy o drogach publicznych. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącej, iż kwestionowany przedmiot nie jest reklamą a jedynie przyczepą służącą do transportu drewna ratanowego.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ nie wykazał kto jest zarządcą drogi ani nie ustalił kategorii drogi zauważyć należy, iż zgodnie z art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, iż zarządca dróg gminnych, powiatowych oraz wojewódzkich w miastach na prawach powiatu jest Prezydent Miasta . W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Miasto jest miastem na prawach powiatu, a więc zarządcą drogi jest Prezydent Miasta .

Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. W niemniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż Zarząd Dróg Miejskich jest komunalną jednostką budżetową (organizacyjną), przy pomocy której Prezydent Miasta wykonuje swoje obowiązki zarządcy dróg miejskich.

Ponadto zgodnie z art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiednio: urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych.

W niniejszej sprawie Prezydent Miasta korzystając ze swojego uprawnienia upoważnieniem z dnia [...] października 2003 r. upoważnił K. B. - zastępcę dyrektora ds. zarządzania drogami do załatwiania w jego imieniu indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej dotyczących zarządzania drogami, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych w pierwszej instancji.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie decyzja została wydana i podpisana przez upoważnioną do tego osobę. Na decyzji organu I instancji widnieje podpis K. B., która z upoważnienia Prezydenta Miasta wydała kwestionowaną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych jak i upoważnienie Prezydenta Miasta wyjaśnił stronie, iż osoba podpisująca decyzję była uprawniona do jej wydania. Z powyższych względów zarzut nie wskazania podmiotu wydającego decyzję jak również określenia kategorii drogi uznać należy za nietrafny.

Za bezzasadny również należy uznać zarzut nie wyjaśnienia kategorii drogi. Zgodnie z art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi krajowe i wojewódzkie, nie wymienione w ust. 1, stają się drogami powiatowymi. Ulica [...] w P. nie została zaliczona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz.U. Nr 160, poz. 1071) wydanym na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną do kategorii dróg krajowych ani wojewódzkich. Natomiast w załączniku nr 13 do rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz.U Nr 30, poz.151 ze zm.) w wykazie ulic miejskich zaliczonych do kategorii dróg wojewódzkich wskazano w P. ul. [...]. Zatem ul. [...] na mocy art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą powiatową i nie została pozbawiona do chwili obecnej tej kategorii.

Również zarzut skarżącej, iż decyzja została skierowana do nieistniejącego podmiotu uznać należy za nietrafny. W tym miejscu należy podnieść, iż słusznie zauważył organ odwoławczy, że danymi identyfikującymi adresata decyzji w niniejszej sprawie jest nie tylko jego nazwa ale również adres. W niniejszej sprawie nie ma wątpliwości kto jest adresatem decyzji. Powyższego nie zmienia fakt wskazania jako adresata decyzji spółki "A" bez cudzysłowia. Adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego z uwagi na nie wykazanie, iż to kto inny dysponował sporną przyczepą jest jej właściciel. W trakcie postępowania administracyjnego jak i sądowoadministracyjnego skarżąca nie kwestionowała, iż jest właścicielem przedmiotowej przyczepy. Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że to spółka "A" jest adresatem decyzji. W tym miejscu należy zauważyć, iż sama spółka używa swojej nazwy bez cudzysłowia. Najlepszym przykładem są stosowane przez prezesa zarządu pieczątki firmowe (pismo skarżącej z dnia [...] sierpnia 2008 r., k. 15 akt sądowych) gdzie widnieje nazwa spółki "A" bez cudzysłowia. Wskazać również należy, iż stwierdzenie nieważności decyzji z powodu skierowania jej do osoby niebędącej stroną postępowania ma miejsce gdy podmiot do którego skierowana została decyzja nie może wykazać się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 kpa. Natomiast użycie w zaskarżonej decyzji niepełnej nazwy osoby skarżącej nie oznacza skierowania tej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie i nie stanowi podstawy przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 kpa dla stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Wskazanie jako adresata decyzji spółki bez cudzysłowia nawet gdyby uznać za uchybienia to należałoby je traktować jako uchybienie niemające wpływu na wynik sprawy, ponieważ jak wskazano wyżej użycie firmy bez cudzysłowia nie powoduje niemożliwości ustalenia jej faktycznego adresata. Zwrócić również należy uwagę, iż organ ustalał właściciela przyczepy na podstawie danych z bazy ewidencji pojazdów i ich właścicieli. Pismem z dnia [...] marca 2007 r. Zarząd Dróg Miejskich został poinformowany, iż właścicielem przyczepy jest spółka A Sp. z o.o. w S . Do tej spółki wysłano zawiadomienie o wszczęciu postępowania, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spółka przybiła pieczątkę bez cudzysłowia.

Odnosząc się do zarzut nie zebrania z urzędu dowodów potwierdzających, iż korzystającym z zajętego pasa był B.W. zauważyć należy, iż w toku postępowania przed organem I instancji zawiadomiono skarżącą o wszczęciu postępowania. W zawiadomieniu tym poproszono również o stawiennictwo w Zarządzie Dróg Miejskich celem złożenia wyjaśnień. Skarżąca z powyższych uprawnień nie skorzystała. Spółka również, pomimo prawidłowego zawiadomienia, nie stawiła się na wizję terenową gdzie do protokołu mogła złożyć wyjaśnienia, iż w spornym okresie to nie ona dysponowała przedmiotowa przyczepą. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż skarżąca w toku postępowania przed organem I instancji nie podjęła żadnych działań celem wykazania, iż w spornym okresie to nie ona dysponowała przyczepą. Dopiero w odwołaniu skarżąca wskazała, iż podmiotem zajmującym pas drogowy nie była spółka "A" tylko inny podmiot. Wobec nie wskazania przez skarżącą tego innego podmiotu organ odwoławczy wezwał spółkę do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dowodów mających na celu ustalenie w czyjej dyspozycji znajdowała się przyczepa o numerze rejestracyjnym [...] w dniach [...]-[...] lutego 2007 r.. Jednocześnie organ poinformował skarżącą, iż niespełnienie ww. warunku spowoduje uznanie powyższej okoliczności za nieudowodnioną i pozostającą bez wpływu na treść mającego zapaść rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała jedynie, iż przyczepa wynajęta została B.W. nie przedstawiając na tą okoliczność żadnych dowodów.

W świetle całego postępowanie przed organem I jak i II instancji w szczególności w świetle wezwań do stawiennictwa celem złożenia wyjaśnień, wezwań do przedstawienia dowodów na okoliczność, iż to nie spółka "A" w okresie od [...] lutego 2007 r. do [...] lutego 2007 r. dysponowała sporną przyczepą za bezzasadny uznać należy zarzut nie podjęcia przez organ działań mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Z powyższych względów również zarzut pozbawienia strony możliwości obrony jej praw nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wspomniano już wyżej strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, o prowadzonych czynnościach jak również o możliwości zapoznania się z aktami i możliwości złożenia wyjaśnień. Zauważyć należy, iż organ zaraz po ustaleniu właściciela przyczepy wysłał do spółki "A" zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz o terminie przeprowadzenia oględzin, na które to oględziny skarżąca nie stawiła się. Zgodnie z art. 79 § 1 kpa strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Nie można zgodzić się ze stroną postępowania, iż organ mógł skontaktować się telefonicznie ze spółką i poinformować ją o podejmowanych czynnościach. Nie było to możliwe, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, ponieważ na przyczepie brak było jakichkolwiek informacji umożliwiających natychmiastowe zawiadomienie strony. Powyższe wymagało ustalenia właściciela przyczepy, co organ uczynił, a zaraz po tym wysłał do strony stosowne zawiadomienie.

Zbieranie dowodów w postaci dokumentacji fotograficznej, koniecznej do prowadzonego postępowania, bez udziału strony nieznanej w chwili jej wykonywania, w sytuacji gdy musi ona być wykonana w danym dniu, nie można uznać za naruszające zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. W tym miejscu powtórzyć należy, iż w wyroku z dnia 26 października 2006 r. w sprawie I OSK 1408/05 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż " nie można aprobować ewidentnych prób obchodzenia przepisów obowiązującego prawa, w tym przepisów zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia niezależnie od tego, czy osoba podejmuje taką próbę zdając sobie sprawę z jej konsekwencji prawnych czy też nie." Wskazać należy, iż nałożenie na organ obowiązku dokumentowania faktu zajęcia pasa drogowego dopiero po ustaleniu stron postępowania i wysłaniu stosownie do art. 79 § 1 kpa zawiadomienia z zachowaniem siedmiodniowego terminu spowodowałoby w większości przypadków zajęcia pasa przez reklamę umieszczoną na przyczepie powodowałoby, że strona postępowania jeszcze przed oględzinami dokonywałaby usunięcia spornej reklamy, a powyższe w konsekwencji skutkowałoby obejściem prawa.

Odnosząc się do zarzutu oparcia decyzji na podstawie fałszywych zdjęć wskazać należy, na co trafnie uwagę zwrócił organ administracji, iż strona jeżeli uważa, że zdjęcia wykonane przez pracowników organu są fotomontażem ma prawo zwrócić się do właściwych organów ścigania celem wykazania powyższej okoliczności. Jeżeli okaże się że decyzję wydano na podstawie fałszywych dowodów skarżącej stosownie do art. 145 par. 1 pkt 1 kpa przysługuje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W tym miejscu należy zauważyć, iż dziwi fakt kwestionowania prawdziwości materiału dowodowego w sytuacji gdy strona nie skorzystała z możliwości zapoznania się z nim i poddania go własnej ocenie.

W tym stanie rzeczy wobec ustalenia, iż spółka "A" w dniach od [...] lutego 2007 r. do [...] lutego 2007 r. zajęła pas drogowy bez wymaganego zezwolenia organ słusznie wymierzył karę za umieszczenie reklamy w pasie drogowym. Organ stosownie do art. 40 ust. 1, ust. 12 i 13 ustawy o drogach publicznych zastosował prawidłowe wyliczenie przyjmując odpowiednią stawkę określoną w uchwale nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania (Dziennik Urzędowy Województwa Wielkopolskiego z 2004 r., Nr 101, poz. 2035).

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że decyzja zapadła na skutek przeprowadzenia potrzebnych do rozstrzygnięcia sprawy dowodów, właściwej ich oceny, poprawnych rozważań faktycznych, które znalazły dostateczny wyraz w jej motywach. W trakcie postępowania organy nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.

/-/ I.Kucznerowicz /-/ P.Miładowski /-/ E.Kręcichwost-Durchowska

MK