Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 436/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 35 § 3, art. 57 § 5 pkt 2, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 § 2, art. 58 § 1, art. 133, art. 166, art. 232 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G.. G. E. S.A. w siedzibą w T.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 758/12 w sprawie ze skargi G.. G. E. S.A. w siedzibą w T.P na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę G. G. E. Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. P..

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Rada Miejska W. uchwaliła wysokość stawek za zajęcie pasa drogowego - dróg dla których zarządcą jest Gmina Miasta W..

Skarżąca spółka pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. wezwała Radę Miejską W. do usunięcia naruszenia prawa. Spółka twierdziła, że uchwała narusza prawo, gdyż zwiększyła o 100% stawki za zajęcie pasa drogowego przez urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z potrzebami zarządzania pasem drogowym. Nadto w sposób nieuzasadniony udziela znacznej bonifikaty w stosunku do urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, czym narusza konstytucyjną zasadę równego traktowania podmiotów przez władze publiczne.

Następnie w dniu [...] lipca 2012 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na uchwałę z dnia [...] lutego 2012 r. Skarżąca powtórzyła swoje zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa domagając się stwierdzenia nieważności § 2 pkt 6, § 3 pkt 1, § 3 pkt 2 przedmiotowej uchwały.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miejskiej W. wniósł o jej oddalenie, twierdząc że skarżąca nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, a nadto zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem.

Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a."

W uzasadnieniu Sąd podał, że bezspornym było, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa spółka wniosła w dniu [...] kwietnia 2012 r., jak również poza sporem było, że Rada Miejska W. nie ustosunkowała się do tego wezwania i nie udzieliła odpowiedzi a jedynie zobowiązała spółkę do sprecyzowania uchwały, gdyż wadliwie został oznaczony numer uchwały z dnia [...] lutego 2012 r. W odpowiedzi Spółka wskazała prawidłowy nr zaskarżonej uchwały.

Stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. skarżąca spółka miała od dnia [...] kwietnia 2012 r. - 60 dni na zaskarżenie przedmiotowej uchwały do sądu administracyjnego. Ostatnim dniem terminu na złożenie skargi na przedmiotową uchwałę był [...] czerwiec 2012 r., tymczasem skarga została złożona w dniu [...] lipca 2012 r., a więc z uchybieniem wskazanego terminu, a bieg terminu nie został przerwany.

G. G. E. S.A. złożyła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skargą kasacyjną spółka zarzuciła naruszenie:

I. prawa materialnego:

a). art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej: u.s.g.) – poprzez niezastosowanie przy ustalaniu daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia;

b). art. 35 § 3 k.p.a. – poprzez niezastosowanie przy ustalaniu daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia;

c). art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przy ustalaniu daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia;

d). art. 61 § 3 k.p.a. poprzez niezastosowanie, co spowodowało błędne ustalenie początku biegu terminu do wniesienia skargi na dzień [...] kwietnia 2012 r.

II. prawa procesowego:

a). art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie;

b). art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik postępowania w sprawie;

c). art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez oparcie się na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

Z ostrożności procesowej, w przypadku nie uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny powyższych zarzutów Spółka wniosła dodatkowo zarzut naruszenia art. 232 § 1 p.p.s.a. poprzez nie wydanie postanowienia o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi w związku z jej odrzuceniem.

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy oraz przedstawiła argumentację na wniesione zarzuty skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie zachodzi.

W stanie faktycznym sprawy ustalonym przez Sąd I instancji przytoczona w skardze podstawa kasacyjna i jej uzasadnienie sprowadzają się przede wszystkim do oceny, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie ustawowego terminu.

Z takim stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Sąd I instancji trafnie powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA 2007, z. 3, poz. 60), w której Sąd ten dokonał analizy art. 53 § 2 p.p.s.a i stwierdził, że w przypadku wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wniesienie zatem skargi na podstawie art. 101 ust. 1 na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, zostało uzależnione od bezskutecznego wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym do wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.

Analiza art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 35 k.p.a. nie daje podstaw do wnioskowania, że po stronie organu powstaje uprawnienie do załatwiania wezwania do usunięcia naruszenia w terminie dwóch miesięcy od dnia wniesienia wezwania oraz że tego rodzaju uprawnienie organu gminy jest przeszkodą do wniesienia skargi przed załatwieniem wezwania przez organ gminy. Z przepisów tych wynika tylko tyle, że organ gminy powinien załatwić wezwanie bezzwłocznie, ewentualnie nie później niż w terminie określonym w art. 35 k.p.a.

Przepis ten dotyczy nie tylko spraw skomplikowanych, ale także i prostych, a ponadto nie tylko uchwał rady gminy, ale również zarządzeń innych organów gminy. Nie sposób więc przyjąć, bez względu na to, jaki akt i jakiego organu jest zaskarżany, że z przepisu art. 101 ust. 3 w związku z art. 35 k.p.a. wynika jednolity termin załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia wynoszący dwa miesiące.

Dodać należy, że ustawa o samorządzie gminnym w żaden sposób nie wiąże wniesienia skargi z terminem załatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Jedynym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co można rozumieć w ten sposób, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu.

Przytoczone poglądy, zawarte we wskazanej na wstępie uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego czynią bezzasadnymi zarzuty zaprezentowane w skardze kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 101 ust. 1 i 3 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 35 k.p.a. oraz art. 102a u.s.g. W konsekwencji nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 53 § 2 p.p.s.a., 52 § 3 i § 4 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a..

Skoro w niniejszej sprawie Rada Miejska W. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które zostało wniesione w dniu [...] kwietnia 2012 r., to zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. skarżąca powinna wnieść skargę w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia. Skarga natomiast została wniesiona w dniu [...] lipca 2012 r., czyli z uchybieniem terminu przewidzianego przez art. 53 § 2 p.p.s.a., a skoro tak to podlegała odrzuceniu.

Odnosząc się do zarzutu nie zwrócenia wpisu sądowego, wskazać należy iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. powinien dokonać jego zwrotu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a..