Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 723/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 76 § 1, art. 76b § 1, art. 121 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 86 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 12
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek, Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Ewa Rojek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1055/15 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 3 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wykonania wniosków w sprawie zaliczenia kwot zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za IV kwartał 2012 r. na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. J. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.1 Zaskarżonym wyrokiem z 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1055/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 3 lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykonania wniosków w sprawie zaliczenia kwot zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za IV kwartał 2012 r. na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług.

1.2 W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji ustalił wskazał, że opisanym wyżej postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w L. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego L. z 9 kwietnia 2015 r. nr [...] odmawiające wykonania wniosków K. J. z 27 marca 2013 r., z 17 października 2013 r., z 23 stycznia 2014 r. i z 3 lutego 2014 r. w sprawie zaliczenia kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. na poczet: rozliczenia rocznego w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej PIT-36L za 2012 r., rozliczenia rocznego w podatku dochodowym od osób fizycznych PIT-37 za 2012 r., zaliczki w podatku dochodowym w wysokości 19% pobieranym od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za marzec 2013 r. oraz za okres od kwietnia do grudnia 2013 r. oraz podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2013 r.

W celu sprawdzenia zasadności wykazanego zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wszczęto kontrolę podatkową. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego L. postanowieniami z 19 marca 2013 r., z 28 czerwca 2013 r., z 16 grudnia 2013 r., z 24 marca 2013 r., z 27 czerwca 2013 r., z 30 października 2014 r. i z 30 grudnia 2014 r. przedłużał termin do dokonania zwrotu. Decyzją z 8 kwietnia 2015 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2012 r. w wysokości 22.149 zł oraz za IV kwartał 2012 r. w wysokości 5.066 zł. Następnie postanowieniem z 9 kwietnia 2015 r. odmówił wykonania zaliczenia zgodnie z wnioskami podatnika.

1.3 Utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w L. wskazał, że zasadność wykazanego w deklaracji podatkowej przez podatnika na podstawie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) zwrotu podatku może podlegać dodatkowej weryfikacji zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT. Zaliczenie zwrotu, o którym mowa w art. 76b w zw. z art. 76 § 1 i 76a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej: O.p.), odnosi się do zasadnego, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze niezrealizowanego. Zanim bowiem w określonym terminie, kwota zwrotu podatku znajdzie się na rachunku bankowym podatnika, organ podatkowy może w postępowaniu wyjaśniającym ustalić i ocenić czy deklarowany przez podatnika zwrot jest uzasadniony. W rozpatrywanej sprawie Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego L. podjął się takiej weryfikacji. Ostatecznie przeprowadzona kontrola podatkowa nie potwierdziła zasadności zwrotu podatku za ten okres bowiem organ ten decyzją z 8 kwietnia 2015 r. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2012 r. W przypadku bezzasadności zwrotu, z uwagi na decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, nie było zatem możliwe zaliczenie żądanego przez podatnika zwrotu podatku, na poczet bieżących bądź zaległych zobowiązań podatkowych.

1.4 W skardze na postanowienie K. J. zarzucił naruszenie:

- art. 76b § 1 w związku z art. 76 § 1 oraz art. 121 § 1 O.p. poprzez niezasadne uznanie, że podatnikowi nie przysługuje możliwość zaliczenia kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. na poczet bieżących zobowiązań lub istniejących zaległości podatkowych z uwagi na rzekome zobowiązanie podatkowe;

- przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: art. 121, art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ podatkowy i dokonanie rażąco dowolnych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że podatnikowi nie przysługuje zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r., a w konsekwencji na niezasadnej odmowie wykonania wniosków skarżącego o zaliczenie na poczet bieżących zobowiązań lub istniejących zaległości podatkowych.

1.5 Na rozprawie 14 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dopuścił dowód z odpisu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 10 listopada 2015 r. [...], którą organ ten uchylił decyzje z 8 kwietnia 2015 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

1.6 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę podniósł, że jest ona bezzasadna. Wskazał, że prawidłowo Dyrektor Izby Skarbowej odróżnia prawo do zwrotu podatku od towarów i usług, wykazanego w deklaracji podatkowej, od prawa do dysponowania tym zwrotem przez podatnika. Jedynie w sytuacji uznania przez organ podatkowy zasadności wykazanego przez podatnika zwrotu podatku możliwe jest zaliczenie go na poczet zaległych bądź bieżących zobowiązań podatkowych podatnika.

Sąd pierwszej instancji wyraził pogląd, że zaliczenie, o którym mowa w art. 76 O.p., jest wprawdzie czynnością materialno-techniczną, ale nie oznacza to, że może być dokonywane z pominięciem zasad określonych w art. 87 ustawy o VAT. Skoro przepis ten przewiduje przedłużenie terminu zwrotu podatku wykazanego przez podatnika w złożonej deklaracji, do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego co do zasadności zwrotu podatku i uzależnia jego zwrot od wyników postępowania wyjaśniającego, to również zaliczenie podatku na zaległości lub zobowiązania wskazane w art. 76 O.p. będzie możliwe po zakończeniu wszczętych przez organ postępowań, które wykażą zasadność zwrotu podatku.

1.7 Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego L. prowadził postępowanie weryfikacyjne, w którego następstwie wydał decyzję z 8 kwietnia 2015 r., którą określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III kwartał 2012 r. w wysokości 22.149 zł oraz za IV kwartał 2012 r. w wysokości 5.066 zł. Organy podatkowe rozpoznając wniosek skarżącego o zaliczenie deklarowanego wcześniej zwrotu podatku VAT, na poczet oznaczonych przez podatnika zobowiązań, słusznie przy tym uznały, że nie są uprawnione do kwestionowania rozliczenia podatkowego dokonanego w tej decyzji. Organy podatkowe zasadnie więc uznały, że w przypadku bezzasadności zwrotu z uwagi na decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2012 r., nie jest możliwe zaliczenie żądanego przez podatnika zwrotu podatku, na poczet bieżących bądź zaległych zobowiązań podatkowych. Odmawiając dokonania takich rozliczeń organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia powołanych w skardze przepisów art. 76b § 1 w związku z art. 76 § 1 oraz art. 121 § 1 O.p. Za nieuzasadnione sąd pierwszej instancji uznał też zarzuty podatnika dotyczące naruszenia art. 121–122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

2.1 Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył K. J. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., poprzez dokonanie błędnej sądowej oceny legalności decyzji wydanej przez organ podatkowy wskutek zaakceptowanie naruszenia art. 76b § 1 w związku z art. 76 § 1 oraz art. 121 § 1 O.p. poprzez niezasadne uznanie, że podatnikowi nie przysługuje możliwość zaliczenia kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. na poczet bieżących zobowiązań lub istniejących zaległości podatkowych z uwagi na rzekome zobowiązanie podatkowe, a w konsekwencji naruszenie art. 86 ust. 1 i art. 87 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 2 i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez naruszenie zasady proporcjonalności i neutralności podatku od towarów i usług, a więc naruszenie prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego i otrzymania zwrotu wykazanej w deklaracji podatkowej różnicy podatku naliczonego nad należnym.

Powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowały nieuprawnionym oddaleniem skargi podatnika.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

2.2 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej K. J. zarzucił, że sąd pierwszej instancji nie odniósł się do kwestii uchylenia decyzji z 8 kwietnia 2015 r. przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. tj. sytuacji gdy odpadła przesłanka, na którą powoływał się organ podatkowy.

3.1 W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

4.1 Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej obliguje konieczność wykazania w niej nie tylko przepisów prawa procesowego czy materialnego, które zostały naruszone przez sąd I instancji, ale również sposobu ich naruszenia. W konsekwencji co do zasady sąd kasacyjny rozstrzygając w granicach środka odwoławczego nie jest uprawniony do uzupełniania czy poprawiania podstaw skargi kasacyjnej, lub samodzielnego formułowania jej zarzutów.

4.2 Nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. W jego uzasadnieniu poza ogólnym stwierdzeniem błędnej sądowej oceny legalności decyzji wydanej przez organ, nie wyjaśniono na czym polegało naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. Przypomnieć zatem należy, że przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny I instancji, zaś granicę danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu podatkowego. Oznacza to, że o naruszeniu tego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granicę sprawy, w której wniesiona została skarga, albo mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku, nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego. Istotnym w tym kontekście jest też to, że w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego przez sąd I instancji stanowiska i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów oraz prawidłowości oceny materiału dowodowego (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2017 r. I FSK 529/16, publ. baza LEX nr 2422667).

4.3 Istota sporu pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi sprowadza się do tego, czy skarżącemu zasadnie odmówiono zaliczenia kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. na poczet wykazanych we wnioskach zaległościach podatkowych. Stan faktyczny sprawy nie został skutecznie podważony. Sąd ustalił za organem, że zasadność zwrotu wykazanego przez podatnika w deklaracji VAT-7 podlegała weryfikacji w trybie art. 86 ust. 2 ustawy o VAT poprzez trwającą kontrolę podatkową, zakończoną wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług między innymi za IV kwartał 2012 r. W ocenie sądu I instancji zaliczenie zwrotu na poczet wykazanych zaległości nie będzie możliwe wobec wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe.

4.4 Aprobując w całości powyższy pogląd przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 76 § 1 i 2 O.p. nadpłaty podlegają, co do zasady, zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych. Przepis ten znajduje również odpowiednie zastosowanie do zwrotu podatku, z tym że zaliczenie zwrotu następuje z dniem złożenia deklaracji wykazującej ten zwrot (art.76 b O.p.). Zgodnie z art. 3 pkt 7 O.p, pod pojęciem zwrotu podatku rozumie się m.in. zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów ustawy o VAT.

Kwestia zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym została natomiast uregulowana w art. 87 tej ustawy. W przepisie tym ustawodawca przewidział dwa sposoby rozporządzania przez podatnika nadwyżką podatku naliczonego nad należnym. Pierwszy z nich polega na obniżeniu o tę nadwyżkę podatku naliczonego za kolejne okresy rozliczeniowe. Drugi natomiast uprawnia podatnika do otrzymania zwrotu tej nadwyżki na rachunek bankowy ( art. 87 ust. 1 ustawy o VAT ). Jednym z ograniczeń prawa do zwrotu nadwyżki na rachunek bankowy jest wspomniana wcześniej instytucja zaliczenia nadpłaty (zwrotu podatku) na poczet zaległości podatkowych. Zaliczenie to następuje bowiem z mocy prawa, z dniem złożenia deklaracji, wykazującej zwrot podatku. Podatnik, na którym ciążą zaległości podatkowe nie może zatem swobodnie dysponować kwotą zwrotu. Podlega ona bowiem w pierwszej kolejności zaliczeniu na poczet wymienionych zaległości.

Zaliczenie na poczet zaległości podatkowych, jako jeden ze sposobów dysponowania zwrotem, nie może jednak nastąpić w sytuacji, w której zwrot okaże się niezasadny. Koniecznym warunkiem zaliczenia zwrotu podatku jest obiektywne istnienie kwoty zwrotu (porównaj orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2016 r. I FSK 847/16 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie następuje bowiem ex lege, z chwilą złożenia deklaracji, lecz dopiero po pozytywnej weryfikacji zwrotu przez organ podatkowy. W sytuacji zatem ustalenia, poprzez wydanie decyzji wymiarowej, że kwota zwrotu została w deklaracji wykazana niezasadnie wykonanie wniosku o zaliczenie zwrotu na poczet zaległości podatkowych nie było możliwe. Poprawności powyższego nie niweczy fakt, że decyzja określająca zobowiązanie podatkowe została wskutek uwzględnienia odwołania podatnika uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozstrzygnięcia. Skoro bowiem jak wskazano wyżej zwrot różnicy podatku możliwy jest tylko wówczas gdy kwota zwrotu istnieje obiektywnie, to okoliczność jej istnienia w dalszym ciągu podlega weryfikacji w prowadzonym postępowaniu podatkowym, wobec uchylenia decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

Na marginesie dodać trzeba, że powyższe wywody nie uchybiają w żaden sposób zasadzie, że zaliczenie zwrotu następuje z dniem złożenia deklaracji ( art. 76 b § 1 O.p). Przepis ten dotyczy bowiem kwestii materialnoprawnej, której formalne potwierdzenie (wydanie stosowanego orzeczenia) może nastąpić w terminie późniejszym. Jeśli bowiem organ podatkowy stwierdzi, że wnioskowany przez podatnika zwrot podatku jest zasadny, wówczas dokona zaliczenia zwrotu podatku uwzględniając datę złożenia deklaracji wykazującej zwrot, co przekłada się na wysokość odsetek od zaległości podatkowej na poczet, której zwrot ma być zarachowany.

Wbrew zatem zarzutom, sąd nie miał zatem podstaw by uznać, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem art. 76 b § 1 i w zw. z art. 76 § 1 O.p.

Należy ponadto podkreślić, że tut. Sąd odnosił się już do tych kwestii w swoich orzeczeniach, prezentując stanowisko zbieżne z przedstawionym w powyższych wywodach. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał bowiem, że " (...) zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zaległości podatkowych czy też na poczet przyszłych zobowiązań, to ostatni etap czynności podejmowanych w przypadku zadeklarowania przez podatnika zwrotu podatku od towarów i usług. Czym innym jest bowiem prawo do zwrotu podatku od towarów i usług wykazanego w deklaracji podatkowej, a czym innym prawo do dysponowania owym zwrotem podatku przez podatnika. Jedynie w sytuacji uznania zasadności wykazanego przez podatnika zwrotu podatku możliwe będzie zaliczenie go na poczet zaległych bądź przyszłych zobowiązań podatkowych" (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., II FSK 3946/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). NSA podnosił również, że "zaliczeniu podlega zwrot, który nie budzi wątpliwości, albowiem zaliczenie zwrotu podatku na poczet bieżących bądź zaległych zobowiązań podatkowych jest pośrednią formą dokonania zwrotu. Zamiast dokonać zwrotu na rachunek bankowy podatnika, organ podatkowy dokonuje zaliczenia zwrotu na poczet zaległych bądź bieżących zobowiązań podatkowych" (por. wyroki NSA z 25 sierpnia 2016 r., I FSK 847/16; z 13 października 2016 r., II FSK 2234/14 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W innym ze swych wyroków NSA wyraził natomiast pogląd, że "zaliczenie zwrotu, o którym mowa w art. 76 b w zw. z art.76 § 1 i 76a § 1 O.p., odnosi się do wykonanego, zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, zwrotu podatku, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze nie zrealizowanego" (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., II FSK 3211/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

4.5 W rozpoznawanej sprawie jak wskazano wyżej, badana była jedynie zasadność wniosku o zaliczenie wykazanego w złożonej deklaracji VAT zwrotu, nie zaś poprawność postępowania podatkowego prowadzonego w trybie art. 87 § 2 ustawy o VAT. W związku z tym zarzuty tyczące naruszenia tego przepisu nie mogły być rozpoznane gdyż nie był on stosowany. Nie są też zasadne zarzuty naruszenia art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT. Prawdą jest, że dwa pierwsze z wymienionych przepisów statuują fundamentalne prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, co wynika z samej konstrukcji tego podatku. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie prawa tego nie kwestionowano, wskazując na możliwość jego wykonanie dopiero po ostatecznym zakończeniu postępowania podatkowego o ile oczywiście wykaże ono poprawność wykazanego w deklaracji zwrotu różnicy podatku. Nie doszło też do naruszenia art. 99 ust. 12 ustawy o VAT albowiem badanie możliwości zaliczenia zwrotu na poczet zaległości podatkowych jako konsekwencja badania zasadności samego zwrotu podatku, nie wymaga zakwestionowania danego okresu rozliczeniowego w decyzji wymiarowej. Ustawodawca wprowadził bowiem do porządku prawnego w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT, mającą całkowicie autonomiczny charakter, instytucję weryfikacji zasadności zwrotu. Tym niemniej wskazać należy, że w dacie wydawania objętych skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowień, w obrocie prawnym pozostawała decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego L. z 8 kwietnia 2015 r. określająca skarżącemu zobowiązanie podatkowe za III i IV kwartał 2012 r.

4.6 Nie mógł też odnieść skutku prawnego znajdujący się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut, że sąd w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nie odniósł się do kwestii uchylenia przez organ II instancji opisanej wyżej decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie podatkowe. Przypomnieć należy (o czym szerzej w pkt 4.1), że skuteczne złożenie zarzutu wymaga wskazania, w przywołanej prawidłowo podstawie kasacyjnej przepisu prawa naruszonego przez sąd I instancji. Tym samym wobec niewskazania jaki przepis został naruszony opisanym brakiem uzasadnienia oraz z uwagi na procesowy charakter zarzutu - wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia, nie było możliwym jego rozpoznanie .

4.7 Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.