Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1943/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia zakłóceń w odbiorze programu radiowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty na rzecz H. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

H. W. (dalej skarżący) w szeregu wnioskach kierowanych do Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty oraz wcześniej do instytucji będących poprzedniczkami tego urzędu, zgłaszał zakłócenia w odbiorze Pierwszego Programu Polskiego Radia na falach długich utrzymując, że te zakłócenia wywołane są pracą maszyn dziewiarskich zainstalowanych w zakładzie G. P. zlokalizowanym na sąsiedniej posesji. W dniu [...] lipca 2000r. skarżący dokonał zgłoszenia zakłóceń i zgłosił organowi żądanie wydania decyzji "o całkowitym zakazie użytkowania maszyn i prowadzenia działalności gospodarczej" w zakładzie G. P.

Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej URTiP) wszczął w dniu [...] kwietnia 200lr. odrębne postępowanie i przeprowadził kontrolę pracy urządzeń, które zdaniem skarżącego wywoływały zakłócenia. Wynikiem kontroli było wydanie w dniu [...] kwietnia 2001r. decyzji numer [...] nakazującej G. P. zainstalowanie filtrów przeciwzakłóceniowych. Zobowiązany wykonał decyzję a kontrola przeprowadzona przez URTiP nie stwierdziła występowania zakłóceń w obrębie pracy maszyn mających je wywoływać.

Jednakże URTiP nie wydał stosownego rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku H. W., powiadamiając go jedynie pismem o przeprowadzonych czynnościach, nie doręczył skarżącemu odpisu decyzji skierowanej do G. P. Takie zachowanie organu, przejawiające się formalną bezczynnością w stosunku do wniosku skarżącego stało się podstawą skargi skierowanej przez H. W. do Naczelnego Sadu Administracyjnego (NSA).

NSA wyrokiem z dnia 31 października 2002r. w sprawie II SAB 73/02 zobowiązał Prezesa URTiP do wydania rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku skarżącego dotyczącego usunięcia zakłóceń. Decyzją z dnia [...] marca 2003r. nr [...] Prezes URTiP na podstawie art. 117 ustawy z dnia 21 lipca 2000r.

Prawo telekomunikacyjne (DzU Nr 73, poz.852 ze zm. dalej jako PT) oraz art. 104 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie zgłoszonych zakłóceń przez H. W. w odbiorze Programu I Polskiego Radia na falach długich -[...] kHz w miejscowości [...].

Organ stwierdził po przeprowadzeniu kontroli w zakładzie produkcyjnym "[...] " oraz w mieszkaniu skarżącego, iż zakłócenia te nie występują zarówno na częstotliwości [...] kHz oraz [...] MHz . W trakcie kontroli (protokół nr [...] zdnia [...] listopada 200lr.) sprawdzano czy występują zakłócenia przy wyłączonych i włączonych maszynach dziewiarskich. W dniu [...] lutego 2003r. pracownicy URTiP przeprowadzili zdalna kontrolę jakości odbioru Programu I Polskiego Radia na częstotliwości [...] kHz( fale długie) i [...] MHz( UKF FM) w miejscowości [...] w rejonie ul. [...] ( protokół z dnia [...] lutego 2003r. [...]). Organ stwierdził, że odbiór audycji radiowych na zakresach fal długich w terenie zabudowanym i uprzemysłowionym nie gwarantuje prawidłowej jakości odbioru ze względu na ciągle narastający poziom zakłóceń powodowanych przez urządzenia gospodarstw domowych, urządzenia handlowe, przemysłowe, infrastruktury, energetyczne i komunikacyjne. Organ podniósł, że w badanej okolicy nie stwierdzono także zakłóceń Programu I Polskiego Radia na falach długich -[...] kHz. Ponadto podniesiono, że Polska Norma PN-EN 50081-1 Kompatybilność elektromagnetyczna - wymagania ogólne dotyczące emisyjności, nie określa dopuszczalnego poziomu emisji elektromagnetycznych emitowanych do środowiska w paśmie częstotliwości do 30 MHz mogących powodować zakłócenia m.in. odbiorników radiowych. Dlatego dla umożliwienia prawidłowego odbioru Programu I Polskiego Radia emitowany jest on także na częstotliwości UKF- w rejonie [...] i miejscowości [...], jest to częstotliwość [...] MHz. Organ podniósł, że w badanej okolicy nie stwierdzono także zakłóceń Programu I Polskiego radia na falach długich -[...] kHz.

Na powyższą decyzję H. W. złożył w dniu [...] kwietnia 2003r.(data wpływu) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Skarżący zarzucił decyzji brak uzasadnienia prawnego i faktycznego, brak podstawy prawnej umorzenia postępowania, naruszenie art 77 § 1 k.p.a. przez nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, albowiem w ocenie

skarżącego w decyzji pominięto bezpośrednie, ustawowe i materialne dowody mające decydujący wpływ na wynik sprawy jakimi są materiały, dokumenty i inne dane określone w art. 118 ust. 1,2.3 i 4 ustawy Prawo telekomunikacyjne, które z kolei są decydującymi dowodami do wydania decyzji określonej w art. 119 w/w ustawy. H. W. postawił zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli, gdyż w jego przekonaniu została przeprowadzona nie w okolicach jego domu, lecz w terenie szerszym, co można rozumieć także jako przeprowadzoną w takiej odległości od źródła zakłóceń, iż zakłócenia te na taka odległość nie sięgały. Skarżący, powołując się na polskie normy (w tym PN-IT-06450, PN-93/T-06450) nie zgadza się ze stwierdzeniem decyzji, że wymagania ogólne dotyczące emisji nie określają dopuszczalnego poziomu emisji elektromagnetycznej do środowiska w paśmie częstotliwości do [...] MHz. Zdaniem skarżącego, kontrola była fikcyjna gdyż promieniowanie występuje nadal. Skarżący domaga się wydania decyzji o zakazie używania maszyn tkackich przez G. P., gdyż jego zdaniem prowadzona przez sąsiada działalność jest nielegalna a jego maszyny nie spełniają wymagań określonych w PN-EN50081-1 w zakresie emisji promieniowania, czego skarżący dowodzi na podstawie książki Władysława Pękały i Teresy Spodenkiewicz Iżyckiej "Technika izotopowa i radiacyjna w przemyśle włókienniczym" WNT 1983r.

W związku z powyższym H. W. domaga się rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż zaskarżona decyzja w jego przekonaniu poniża go i rażąco narusza prawa człowieka nie uwzględniając dowodów istniejących w sprawie, przenosząc ciężar udowodnienia sprawy na skarżącego, wnosząc do sprawy okoliczności nie istniejące, jak infrastruktura przemysłowa. Nadto skarżący podnosi, iż zaskarżona decyzja nie ma prawidłowego uzasadnienia prawnego, maszyny powodujące zakłócenia pracują bez przestrzegania strefy ochronnej, a wydana decyzja o umorzeniu postępowania nie spełnia żądania skarżącego, który wnosił o całkowity zakaz użytkowania przedmiotowych maszyn, gdyż "nie istnieje fizyczna możliwość" by spełniały one wymagania PN-En5OO81-l.

W dniu [...] września 2003r., w godzinach 10,00-11 min 20, działając na podstawie art. 117 i 118 PT pracownicy URTiP przeprowadzili w lokalu skarżącego kontrolę w sprawie oceny jakości odbioru Programu I Polskiego Radia na

częstotliwościach [...] kHz oraz [...] MHz (protokół numer [...]). W wyniku kontroli odbioru na odbiorniku skarżącego oraz odbiorniku kontrolno-pomiarowym nie stwierdzono występowania zakłóceń radioelektrycznych na falach długich. Na odbiorniku skarżącego nie dokonano sprawdzenia na częstotliwości [...] MHz z powodu braku zgody właściciela. Według informacji skarżącego maszyny dziewiarskie zostały wyłączone ok. godz. 8 min 50. Skarżący odmówił podpisania protokołu kontroli kwestionując prawidłowość przeprowadzenia pomiarów oraz podniósł, że "istnieje domniemanie, iż wynik kontroli maszyn zakłócających nie będzie uzależniony od obowiązujących przepisów a od ustosunkowania się osoby kontrolowanej"

W tym samym dniu podjęto próbę skontrolowania maszyn dziewiarskich zainstalowanych w firmie "[...]" pod kątem kompatybilności elektromagnetycznej. Właściciel firmy nie wyraził zgody na przeprowadzenie kontroli w jakimkolwiek terminie. Kontrolujący w rozmowie z pracownikiem firmy "[...]" ustalili, że maszyny nie pracowały. W tym stanie rzeczy dokonano pomiaru zajętości pasma oraz pomiary natężenia pola na f-[...] Mhz.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r.numer [...] Prezes URTiP, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw z art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił decyzję z dnia [...] marca 2003r znak [...] i oddalił wniosek H. W. o wydanie decyzji o całkowitym zakazie użytkowania maszyn tkackich i innych urządzeń pracujących w zakładzie "[...] " w [...] przy u. [...].

W uzasadnieniu wskazał, że zarzut braku podstawy prawnej do wydania decyzji o umorzeniu postępowania jest uzasadniony. Zaskarżona decyzja w ocenie organu zawiera uzasadnienie faktyczne, o którym mowa w art. 107 §1 k.p.a. natomiast nie zawiera uzasadnienia prawnego rozstrzygnięcia oraz podstawy prawnej umorzenia. Brak ten stanowi naruszenie przepisu art. 107 §3 k.p.a., co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2003r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ uznał je za nieuzasadnione. Organ motywuje, że w przepisie art. 118 PT ustawodawca określił zakres uprawnień, jakie przysługują

pracownikom URTiP w trakcie dokonywania kontroli. Organ miał obowiązek włączenia do akt sprawy materiały i dokumenty, które na wezwanie organu kontrolowany ma obowiązek udostępnić. W ocenie Prezesa URTiP uwzględniono cały materiał zgromadzony w sprawie. Organ wskazuje, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przeprowadzono analizę dokumentacji z lat ubiegłych (od 1997-2004). Z dokumentacji tej wynika, że czynności kontrolne były przeprowadzane zarówno przy pracujących jak i wyłączonych maszynach dziewiarskich firmy "[...]". Ustalenia dokonane przez kontrolujących nie potwierdziły występowania zakłóceń w odbiorniku zgłaszającego jak i odbiornikach kontrolnych. Organ zwrócił uwagę, ze zarówno mieszkanie skarżącego jak i zakład "[...]" są usytuowane na terenie, który w klasyfikacji Polskich Norm i Europejskich Norm określany jest jako mieszkalny. Skutkuje to wg PN-EN 50081 i PN-EN 61000-6-3 dopuszczeniem do użytkowania maszyn i urządzeń o podwyższonym poziomie wytwarzanych zaburzeń do sieci energetycznej i emisyjności. Polskie Normy i Europejskie Normy nie określają dopuszczalnych poziomów emisji promieniowania pola elektromagnetycznego w zakresie do [...] MHz a więc obejmujących częstotliwość [...] kHz Programu I Polskiego Radia. Organ wskazał, że w bezpośrednim sąsiedztwie posesji skarżącego mieszczą się m.in. zakłady produkcyjne, trakcja kolejowa, sieć energetyczna, które są niewątpliwie źródłami zaburzeń do sieci energetycznej. Organ omówił kwestie technicznych uwarunkowań transmisji programów radiowych, a w konkluzji wskazał, że w jego ocenie odbiór Programu I Polskiego Radia na falach długich o częstotliwości [...] kHz jest uzasadniony jednie w tych rejonach kraju, gdzie nie dociera w/w program nadawany w paśmie [...] -[...] MHz. Zdaniem organu, odbiornik radiowy używany przez H. W. wyposażony jest w antenę ferrytową, która zapewnia niezakłócony odbiór w/w programu radiowego, jednakże skarżący odbiera program używając zewnętrznej anteny, która jest bardzo czuła na wszelkie okoliczne zaburzenia i emisje szkodliwe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] sierpnia 2004r. H. W. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i nałożenie

na Prezesa URTiP obowiązku wydania decyzji o całkowitym zakazie użytkowania przez firmę "[...] " maszyn dziewiarskich albowiem nie istnieje fizyczna możliwość doprowadzenia tych maszyn do stanu zgodnego z normami PN-EN 50081-1 oraz PN-EN6100-6-3 w czasie ich pracy oraz o zwrot kosztów postępowania (k. 55-56 akt sądowych). W uzasadnieniu obszernej skargi powtórzył argumentacje zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił rażące naruszenie art. 117, 118, 119, 121 PT oraz art. 77 k.p.a., naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez brak podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia, albowiem w ocenie skarżącego, przepis art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. nie zawiera sformułowania upoważniającego Prezesa URTiP "do oddalenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie przedstawionego w nim żądania". Skarżący zarzuca ponadto, że organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny rażąco sprzeczny z istniejącym stanem materialnym, oparcie decyzji na okolicznościach nie istniejących w sprawie, pozaustawowych i pośrednich materiałach

W odpowiedzi na skargę organ odnosząc się do zarzutów w niej podniesionych podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005r. strony podtrzymały swoje stanowisko w sprawie. Skarżący złożył dwa pisma procesowe zawierające stanowisko, co do odpowiedzi na skargę. Pełnomocnicy organu złożyli protokoły z kontroli przeprowadzonych w dniu [...] października 2004r. oraz [...] i [...] czerwca 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.l § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego,

według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji.

Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 -dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie przede wszystkim z przyczyn, które nie zostały w niej wskazane.

Na wstępie stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej ma zastosowanie ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. Prawo Telekomunikacyjne (Dz.U.Nr 73, poz. 852.), która w art. 150 ust 2 stanowi, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z wyłączeniem art. 124 i 125.

Jak wynika z akt sprawy, o ile decyzja z dnia [...] marca 2003r. numer [...] została doręczona również G. P. na co wskazuje zarówno adnotacja na w/w decyzji jak i zawarta w aktach administracyjnych kserokopia wydruku z książki wysyłki listów poleconych (poz.29), o tyle w trakcie postępowania odwoławczego organ pominął G. P., który w postępowaniu będącym przedmiotem skargi jest stroną.

Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W myśl ugruntowanych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego ( wyrok NSA z 14 kwietnia 2000r. IIISA1876/99 Lex 47938, wyrok NSA z 26 listopada 1998r. II S.A. 1390/98 Lex 41818). Interes prawny G. P. wynika wprost z przepisu prawa materialnego tj art. 121 PT, który na dzień wydawania przedmiotowych decyzji stanowił, że (ust.l) w przypadku stwierdzenia, iż aparatura wytwarzająca pole elektromagnetyczne powoduje zakłócenia pracy innej aparatury, spełniającej wymagania kompatybilności elektromagnetyczne, Prezes URTiP może w drodze decyzji o której mowa w art. 119 nakazać

1/ czasowe wstrzymanie używania aparatury wywołującej zakłócenia

2/zmianę sposobu używania aparatury

3/zastosowanie środków technicznych prowadzących do eliminacji zakłócenia, na

koszt podmiotu, któremu wydano decyzją, a także postanowić o czasowym zajęciu

aparatury, w celu przeprowadzenia badań niezbędnych do ustalenia przyczyn

zakłóceń. Decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu (.....)

W sprawie będącej przedmiotem niniejszej skargi "aparaturą wytwarzającą pole

elektromagnetyczne" są - w rozumieniu art. 121 PT - maszyny dziewiarskie w

zakładzie "[...] ". Powyższe wynika z definicji zawartej w art. 2 pkt 2 i pkt 40.PT

Natomiast "inną aparaturą spełniającą wymagania kompatybilności

elekromagnetycznej" jest radioodbiornik skarżącego, na co wskazuje definicja

zawarta w art. 2 pkt 3 PT.

Z treści powołanego przepisu wynika bezspornie, że w przedmiotowej sprawie

występuje realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej interesów G. P.

Nie jest przy tym istotne, że zaskarżona decyzja jest w istocie korzystna dla

G. P. Organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w

danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia

postępowania na wniosek strony, organ administracyjny nie może tylko jej

gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić czy w danej sprawie mają prawnie

chronione interesy również inne jednostki. Organ wszczynając postępowanie z urzędu

lub na wniosek strony obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania

wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 k.p.a. stronami w sprawie (wyrok NSA z

dnia 26 czerwca 1998r ISA/Lu 684/97).

Sam fakt nie brania udziału przez stronę bez jej winy w postępowaniu stanowi

podstawę do wznowienia postępowania - jest przy tym bez znaczenia, czy nie

uczestnictwo strony miało wpływ na treść decyzji oraz czy brak udziału spowodował

szkodę dla strony (v. teza pierwsza wyroku NSA z 23 lipca 1999r.IV SA1149/97

Lex47807, teza druga wyroku NSA z 1 lipca 1999r.IV S.A. 595/99 Lex47888, wyrok

NSA z 13 maja 1998r.ISA2189/97 Lex 45705).

Stosownie do treści art. 145 par 1 pkt.l lit.b) Sąd uchyla decyzję w całości lub w

części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia

postępowania. W tym stanie rzeczy już tylko z przedstawionego wyżej powodu należało uchylić zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż nie jest uzasadniony zarzut jakoby organ II instancji, po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy uchylając zaskarżoną decyzję nie mógł orzec, co do istoty sprawy. Przyjęciu argumentacji skarżącego przeczy bowiem treść art. 138 par 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy może m.in. uchylić zaskarżoną decyzję i merytorycznie (co do istoty) rozstrzygnąć sprawę.

Należy jednakże zwrócić uwagę, że w zaskarżonej decyzji organ powołał się na analizę dokumentacji z lat ubiegłych tj. od 1997r. do 2004r. bez bliższego wskazania, o jaką dokumentację chodzi. Uniemożliwia to kontrolę prawidłowości podjęcia zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że w aktach sprawy znajdują się jedynie dokumenty z lat 2000-2003, nie ma również informacji o powiadomieniu skarżącego o konkretnych dokumentach zawartych w aktach innych postępowań, które organ zamierza uwzględnić przy rozpoznawaniu sprawy. Powyższe, stanowi uchybienie przepisom art. 10 i 81 k.p.a., które zapewniają stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu i dają możliwość wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Należy przy tym zauważyć, że organ ma obowiązek zapewnić stronie czynny udział w toczącym się postępowaniu natomiast strona może skorzystać z tego prawa według swojego uznania. Sąd nie przesądza o treści decyzji, która będzie wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy, ale obowiązkiem organu jest spełnienie wszystkich wymogów zawartych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego zarówno, co do przebiegu samego postępowania jak i co do uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, w którym musi znaleźć się odniesienie do wszystkich argumentów przedstawionych przez strony postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w licznych swoich orzeczeniach wskazywał, że obowiązkiem organu odwoławczego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony zwłaszcza zawartych w odwołaniu, powołanie się w uzasadnieniu na "materiały z lat 1997- 2004", nie czynią zadość wymaganiu uzasadnienia decyzji, wynikającemu z treści art. 107 § 3 k.p.a. (por.

wyrok NSA z 20 grudnia 1999r. sygn IV SA 274/97 Lex 48234, wyrok NSA z 12 marca 1999 r. III SA 5589/98). Takie uzasadnienie nie jest zdaniem Sądu wystarczające. Wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku, powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją.

W ocenie Sądu, stwierdzone uchybienia stanowią naruszenie przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. i mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach niejednokrotnie wskazywał, że jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. (np. wyrok NSA z dnia 15.12.1995 r.SA/Lu 2479/94).

Mając na względzie powyższe, należało na podstawie powołanych przepisów orzec jak w sentencji a w toku ponownego rozpoznania sprawy organ rozstrzygnie ją kierując się powyższymi wywodami.

Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od

organu na rzecz skarżącego zwrot opłaconego przezeń wpisu sądowego w wysokości

200 złotych.