Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1510/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 120 ust. 1, 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, 165, 315 ust. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 49 poz 508
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
journal: Dz.U.UE.L 1994 nr 11 poz 1 art. 7 ust. 1 lit. b) i c)
law: Rozporządzenie RADY (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. sprawy z wniosku W. Sp. o.o. Sp. k.

z siedzibą w W. (wnioskodawca) o unieważnienie w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "300" o numerze [...] udzielonego na rzecz A.

Sp. z o.o. z siedzibą w C. (uprawniona) działając na podstawie art. 164 w związku

z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r., Nr 49, poz. 508 z późn. zm.), art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego dalej k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej p.w.p.) orzekł o:

1) unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy "300" o numerze [...] dla następujących towarów w klasie 16: broszury krzyżówkowe, broszury zawierające krzyżówki, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady;

2) w pozostałym zakresie postępowanie umorzył

3) przyznał W. Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. od A. Spółka z o.o.

z siedzibą w C. kwotę 2600 zł (słownie: dwa tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] marca 2009 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek W. Spółka z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. (wnioskodawca, uczestnik) o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "300" o numerze [...] w zakresie czasopism i broszur krzyżówkowych, czasopism-tytułów czasopism z krzyżówkami oraz książek z krzyżówkami. Powyższe prawo zostało udzielone na rzecz A. Spółka z o.o. z siedzibą w C.. Znak "300" został przeznaczony do oznaczania następujących towarów ujętych w klasie 16: czasopisma, czasopisma szaradziarskie, książeczki, broszury, ulotki, kalendarze, plakaty, zeszyty.

Wnioskodawca podniósł, że jego interes prawny przejawia się w tym, że uprawniony z tytułu posiadania spornego prawa dochodzi wobec niego roszczeń w postępowaniu gospodarczym przed Sądem w W.. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Zarzucił, że przedmiotowy znak nie ma konkretnej zdolności odróżniającej w rozumieniu art. 129 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy, ponieważ liczba "300" jest oznaczeniem informacyjnym względem wskazanych towarów i może informować o ich zawartości (np. o liczbie zadań krzyżówkowych lub szaradziarskich). Zdaniem wnioskodawcy elementy graficzne spornego oznaczenia nie nadają mu charakteru odróżniającego, ponieważ mają one podrzędne znaczenie w stosunku do dominującej wizualnie liczby "300". Wnioskodawca podkreślił, że oznaczenie w postaci liczby "300" nie może być zmonopolizowane przez jeden podmiot, ponieważ inni uczestnicy obrotu gospodarczego zostaliby w ten sposób pozbawieni możliwości informowania klientów o zawartości oferowanych towarów. Wnioskodawca zarzucił, że uprawniony zgłosił sporny znak w złej wierze, tj. w celu wyeliminowania aktualnych i potencjalnych konkurentów i utrzymania dominującej pozycji na rynku czasopism i książek krzyżówkowych.

W odpowiedzi na wniosek uprawnionego wniósł o jego oddalenie oraz o dołączenie do akt niniejszej sprawy dokumentów złożonych w sprawie o sygnaturze akt [...], która również dotyczy unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy "300".

Uprawniony, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r., wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 k.p.a. z uwagi na to, że Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. w postępowaniu o sygnaturze akt [...] unieważnił sporne prawo ochronne na znak towarowy "300".

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2013 r. wnioskodawca wniósł o unieważnienie spornego prawa ochronnego dla następujących towarów w klasie 16: czasopisma i broszury krzyżówkowe, czasopisma i broszury zawierające krzyżówki, czasopisma i broszury szaradziarskie, czasopisma i broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady.

Urząd Patentowy RP postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. zobowiązał uprawnionego do przedłożenia do akt przedmiotowej sprawy materiałów z akt sprawy o sygnaturze [...], o dołączenie których uprawniony wnosił w piśmie z dnia [...] czerwca 2009 r.

Na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. wnioskodawca wniósł ostatecznie o unieważnienie spornego prawa ochronnego dla następujących towarów w klasie 16: czasopisma i broszury krzyżówkowe, czasopisma i broszury zawierające krzyżówki, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. UP RP unieważnił przedmiotowe prawo ochronne w wyżej wskazanym zakresie.

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji Urząd wskazał między innymi, że:

Zgodnie z art. 164 ustawy p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione w całości lub części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.

Odnosząc się do pojęcia interesu prawnego organ podniósł, że nie zostało ono zdefiniowane w ustawie Prawo własności przemysłowej. Wskazał, iż w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jest ono tożsame z interesem prawnym o którym mowa w art. 28 k.p.a.

Organ wyjaśnił na czym polega istota interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. wskazując, że wnioskodawca wykazał interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa, ponieważ podobnie jak uprawniony jest wydawcą czasopism z krzyżówkami a ponadto uprawniony wystąpił do Sądu Okręgowego

w W. z powództwem przeciwko niemu o zakazanie wprowadzania do obrotu czasopism krzyżówkowych oznaczanych cyfrą. Uznając, że wnioskodawca ma interes prawny Kolegium miało też na względzie wyrok Sądu Najwyższego z dnia

4 grudnia 2002 r. (sygn. akt III RN 218/01), który orzekł, iż "osoba, która domaga się dostępu do rynku w ten sposób, że chce również w sposób opisowy oznaczać sprzedawane przez siebie towary, ma interes prawny w żądaniu unieważnienia prawa z rejestracji opisowego znaku towarowego".

W myśl art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji znaku towarowego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia tego znaku. Sporny znak towarowy "300" o numerze [...] został zgłoszony w dniu [...] marca 2003 r., tj. w okresie obowiązywania ustawy Prawo własności przemysłowej, a zatem przepisy tej ustawy będą stanowić podstawę oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania ochrony na ten znak.

Wnioskodawca podniósł, że prawo ochronne na znak towarowy "300" o numerze [...] zostało udzielone wbrew ustawowym warunkom wymaganym do uzyskania ochrony określonym w przepisach art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 129 ust. 2 pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej. Zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 tej ustawy nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Natomiast art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. stanowi, że z zastrzeżeniem art. 130, nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności.

Reasumując organ wyjaśnił, że: przepis art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. wyłącza z ochrony oznaczenia, które posiadają charakter opisowy lub informacyjny, ze względu na to, iż wskazują na sam towar, czyli stanowią jego nazwę rodzajową albo wskazują wyłącznie na cechy tak oznaczanego towaru. Tego rodzaju oznaczenia o charakterze informacyjnym nie mogą być chronione jako znaki towarowe i powinny być szeroko dostępne dla wszystkich uczestników obrotu służąc do oznaczania konkretnego towaru, zgodnie ze swym zakresem pojęciowym. Wówczas oznaczenia takie spełnia funkcję komunikacyjną pomiędzy producentami a odbiorcami oznaczanego nimi towaru.

Z unormowania zawartego w ww. przepisie wynika, że ocena zdolności odróżniającej znaku towarowego powinna być dokonywana z punktu widzenia uczestników obrotu gospodarczego przy uwzględnieniu towarów do oznaczania których przeznaczony jest znak towarowy. Zatem istotne jest ustalenie, czy dany znak towarowy posiada zdolność odróżniającą w odniesieniu do broszur i książeczek, które zawierają krzyżówki i szarady. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać w odniesieniu do towarów będących przedmiotem zgłoszenia uwzględniając zapatrywania właściwego kręgu odbiorców, który tworzą należycie poinformowani, wystarczająco uważni i rozsądni przeciętni nabywcy tychże towarów.

W ocenie Urzędu Patentowego, znak towarowy "300" pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do takich towarów jak: broszury krzyżówkowe, broszury zawierające krzyżówki, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady.

W dalszej części uzasadnienia decyzji organ poddał analizie przedmiotowy znak towarowy mając na uwadze treść art. 129 p.w.p. Urząd wskazał, że zawiera on liczbę "300", która znajduje się wewnątrz prostokątnej ramki o czarnych konturach. Powyższa liczba składa się z trzech cyfr zapisanych identyczną czcionką o konturach w kolorze czerwonym, wewnętrznej powierzchni w kolorze białym oraz szarego cienia padającego w tle cyfr.

Jedynym elementem słownym przedmiotowego znaku jest zatem liczba "300" składająca się z trzech cyfr arabskich. Należy stwierdzić, że cyfry mogą być znakami towarowymi. Jest to jednak możliwe jedynie pod warunkiem, że pozwalają one odbiorcom odróżniać towary pochodzące z różnych źródeł. Zdolność odróżniającą oznaczenia składającego się z samych cyfr należy oceniać w odniesieniu do towarów, które mają być nim oznaczane oraz właściwego kręgu odbiorców. Zatem dystynktywność znaku towarowego zależy od konkretnego przypadku i całokształtu związanych z nim okoliczności. Zdaniem Kolegium Orzekającego w niniejszym przypadku osoba kupująca broszurę lub książeczkę oznaczoną spornym znakiem towarowym "300" potraktuje tę liczbę jako informację o ilości zawartych w nich szarad. Ilość zadań logicznych w danym wydawnictwie w postaci broszury lub książeczki może zaś decydować o jego zakupie. Cyfry znajdujące się na okładce towaru stanowią zatem jedno z kryteriów jego wyboru. Brak innych opisowych elementów słownych obok liczby "300" nie oznacza, że odbiorcy będą odbierać ją jako oznaczenie o abstrakcyjnym charakterze fantazyjnym a nie informację o zawartości danego wydawnictwa. Nabywcy będą bowiem interpretować znaczenie tej liczby w powiązaniu z danym wydawnictwem.

Zdaniem Urzędu znamion odróżniających nie można przypisać również formie graficznej spornego znaku towarowego, która sprowadza się jedynie do zapisu liczby "300" umieszczonej wewnątrz prostokątnej ramki o czarnych konturach. Powyższa liczba składa się z trzech cyfr zapisanych identyczną czcionką o konturach w kolorze czerwonym, wewnętrznej powierzchni w kolorze białym oraz szarego cienia padającego w tle cyfr. Do zapisu tych cyfr użyto standardowej czcionki, która nie wyróżnia się żadną szczególną cechą w stosunku do innych oznaczeń. Powyższa czcionka nie jest zatem w stanie utrwalić się w pamięci odbiorców jako charakterystyczny element znaku pozwalający identyfikować sygnowane nim towary jako pochodzące z konkretnego źródła.

Żadnych charakterystycznych cech nie posiada również prostokątna ramka o czarnych konturach, w której górnej części umieszczona została liczba "300". Powyższa ramka wskazuje jedynie miejsce usytuowania tej liczby na okładce danej broszury lub książeczki. Liczba "300" została bowiem umieszczona w miejscu, w którym zazwyczaj znajdują się tytuły wydawnictw. Podobny sposób umiejscowienia cyfrowych tytułów czasopism potwierdzają przedłożone przez strony postępowania materiały w postaci okładek wydawnictw szaradziarskich. Należy również podkreślić, że czarne kontury przedmiotowej ramki są bardzo cienkie, wobec czego jest ona słabo dostrzegalna, szczególnie w porównaniu z liczbą "300".

Organ odniósł się również do kolorystyki spornego znaku i wskazał, że pozbawiona jest charakteru odróżniającego. Przedmiotowy znak składa się bowiem jedynie z liczby "300" umieszczonej w górnej części prostokątnej ramki o cienkich konturach w kolorze czarnym oraz białym wnętrzem. Jak wskazano powyżej, kontury tej ramki są ledwie dostrzegalne wizualnie. Natomiast kolorystyka liczby "300" wyrażająca się w czerwonych konturach trzech cyfr, których część wewnętrzna jest koloru białego oraz delikatnym, szarym cieniem padającym pod cyframi, ma charakter podrzędny. Kolorystyka ta podkreśla jedynie czytelność tej liczby, która niesie jednoznaczny i wyraźny przekaz dotyczący liczby szarad w danym egzemplarzu wydawnictwa. Powyższa kolorystyka nie jest w stanie sprawić, że znak będzie postrzegany jako oznaczenie komercyjnego pochodzenia towarów nim oznaczanych. Kolorystyka spornego znaku nie wyróżnia się żadnymi charakterystycznymi cechami, które nadawałyby temu znakowi charakter odróżniający.

Wobec powyższego Urząd uznał, że poszczególne elementy szaty graficznej spornego znaku nie wykazują żadnych cech, w szczególności w zakresie kolorystyki, fantazyjności lub sposobu, w jaki zostały połączone cyfry tworzące liczbę "300", które przyciągałyby uwagę właściwego kręgu odbiorców i mogłyby zatrzeć informacyjne znaczenie elementu słownego "300" oraz nadać spornemu znakowi charakter odróżniający. W znaku tym dominuje liczba "300", zaś jego poszczególne elementy graficzne nie nadają fantazyjnego charakteru temu oznaczeniu, lecz jedynie podkreślają przedmiotową liczbę i powodują łatwiejszą jej czytelność. W spornym znaku nie istnieje także żadne wzajemne oddziaływanie pomiędzy jego poszczególnymi elementami, które mogłoby nadać całości zdolność odróżniającą.

Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył stosowne orzeczenia sądów administracyjnych, uznając, że sporny znak towarowy będzie postrzegany przez właściwy krąg odbiorców jako wskazówka, że w danym egzemplarzu znajduje się wskazana przez liczbę "300" ilość szarad czy krzyżówek. Organ podkreślił, że na rynku istnieje praktyka wydawania krzyżówek i szarad w formie zbiorowej, a jednym z kryteriów decydujących o ich zakupie jest ich ilość zawarta w egzemplarzu produktu, gdyż odbiorca, który zamierza dokonać zakupu jest zainteresowany tym ile zadań logicznych jest w danej publikacji.

Reasumując Urząd Patentowy uznał, że sporny znak towarowy "300" nie posiada elementów, które umożliwiłyby jego łatwe i natychmiastowe zapamiętanie przez odbiorców jako odróżniającego znaku towarowego dla takich towarów jak broszury krzyżówkowe, broszury zawierające krzyżówki, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady, konsekwencją czego było uznanie, że znak towarowy słowno-graficzny "300" nie posiada zdolności odróżniającej w stosunku do ww. towarów. W ocenie Urzędu nabywcy tych towarów nie skojarzą ich z uprawnionym, a jedynie odbiorą przedmiotowy znak jako informację o ilości krzyżówek czy szarad zawartych w danym egzemplarzu.

Zdaniem Urzędu sporny znak nie posiada cech, które mogą utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy jako wskazanie, że towar w ten sposób oznaczony pochodzi od konkretnego przedsiębiorstwa. Ma ono charakter informacyjny, a zatem dostęp do niego powinni mieć wszyscy uczestnicy na rynku na równych prawach.

Unieważnienie prawa ochronnego na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. powoduje, że bezcelowa stała się ocena zasadności pozostałych zarzutów sformułowanych przez wnioskodawcę na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 tej ustawy.

Urząd wskazał, że wobec uprzedniego unieważnienia spornego prawa ochronnego na znak towarowy "300" o numerze [...] w części dotyczącej czasopism zawierających szarady i czasopism szaradziarskich zaistniały przesłanki do umorzenia przedmiotowego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zakresie dotyczącym czasopism krzyżówkowych i czasopism zawierających krzyżówki. Na skutek unieważnienia powyższego prawa w w/w zakresie decyzją zapadłą w postępowaniu z wniosku B. O. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Agencja [...] w R. prowadzonym pod sygnaturą akt [...] niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe w zakresie czasopism zawierających krzyżówki i czasopism krzyżówkowych. W związku z tym niniejsze postępowanie należało w powyższym zakresie umorzyć.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. Sp. z o.o. z C. zwana dalej skarżącą.

W skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 1 i 3 tej decyzji tj. w zakresie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "300" nr [...] dla następujących towarów w klasie 16: broszury krzyżówkowe, broszury zawierające krzyżówki, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady oraz w zakresie przyznania

W. Spółka z o.o. kwoty 26 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W/w decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. naruszenie art. 164 p.w.p. w związku z art. 28 k.p.a. polegające na wadliwym uznaniu, że Wnioskodawca w postępowaniu spornym legitymował się interesem prawnym w zakresie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "300" nr [...] w odniesieniu do następujących towarów w klasie 16: broszury krzyżówkowe, broszury zawierające krzyżówki, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady,

2. naruszenie art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. polegające na ich niewłaściwej wykładni i nieprawidłowym zastosowaniu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy,

3. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. polegające na nieprawidłowym niezastosowaniu go w odniesieniu do wniosku o unieważnienie spornego znaku nr [...] w zakresie następujących towarów w klasie 16: broszury krzyżówkowe, broszury zawierające krzyżówki, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady,

4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku prawidłowego i wyczerpującego uzasadnienia decyzji,

5. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegające na przeprowadzeniu postępowania w oparciu o wadliwe ustalenia faktyczne oraz braku całościowej i wszechstronnej oceny materiału dowodowego przedłożonego do akt sprawy,

6. naruszenie art. 8 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W uzasadnieniu wskazała między innymi, że w ocenie skarżącej po stronie wnioskodawcy (obecnie uczestnika) brak jest interesu prawnego do żądania unieważnienia powyższego prawa, gdyż postępowanie sądowe na które powołuje się uczestnik w dacie wydania decyzji zostało zakończone prawomocnie, co stanowi przesłankę, aby powołanie tego postępowania jako źródła interesu prawnego uznać za bezskuteczne, gdyż nie istniało ono w dacie decyzji a zgodnie z orzecznictwem administracyjnym interes prawny musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danej normy prawa administracyjnego.

Skarżąca podkreśliła ponadto, że uczestnik postępowania działa na polu wydawniczym czasopism, zatem jego tytuły nie kolidują z wykazem towarów jakiego unieważnienia się domaga.

Skarżąca wskazała, że przeprowadzenie analizy zdolności odróżniającej winno być dokonane w odniesieniu do towarów, dla których znak został przeznaczony, z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców. Tymczasem organ dokonał interpretacji zdolności odróżniającej spornego znaku z pominięciem właściwej analizy towarów.

W przedmiotowej decyzji organ miał odnieść się do broszur i książeczek - taki bowiem wykaz towarów został zgłoszony dla przedmiotowego znaku i w takiej postaci został on dla nich zarejestrowany.

Tymczasem cała argumentacja organu w zakresie zakwestionowania zdolności odróżniającej znaku spornego stanowi de facto powtórzenie twierdzeń odnośnie braku zdolności odróżniającej w zakresie czasopism krzyżówkowych - a w tym zakresie znak został już przecież unieważniony.

Tym samym organ wadliwie utożsamił i potraktował jako ten sam towar czasopisma krzyżówkowe oraz broszury i książeczki.

Pretekstem dla takiego działania było domaganie się przez Wnioskodawcę unieważnienia spornego znaku dla broszur i książeczek z krzyżówkami i szaradami, tym niemniej to zadaniem organu była ocena, czy takie towary faktycznie na rynku występują i czy ich postać, zawartość, odbiór odbiorców są analogiczne jak w przypadku czasopism z krzyżówkami, a w konsekwencji czy w odniesieniu do takich towarów znak towarowy "300" będzie spełniał przesłanki rejestrowalności.

Ustalenia organu odnośnie braku zdolności odróżniającej w odniesieniu do broszur i książeczek z krzyżówkami nie zostały poparte prawidłowym uzasadnieniem, zwłaszcza w kontekście analizy specyfiki tychże towarów, co każe uznać je za ustalenia dowolne.

Należy także podkreślić, że również Wnioskodawca nie przedstawił uzasadnienia dla braku zdolności odróżniającej broszur i książeczek z krzyżówkami, lecz ograniczył się wyłącznie do stawiania zarzutu opisowości spornego znaku dla czasopism krzyżówkowych. Tym samym nie wykazał, że przesłanki art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. występują także w odniesieniu do broszur i krzyżówek.

W ocenie skarżącej organ poczynił także wadliwe ustalenia odnośnie praktyk funkcjonujących na relewantnym rynku.

Organ błędnie utożsamił rynek prasowy - dotyczący czasopism, w tym czasopism krzyżówkowych - z rynkiem broszur i książek. Nie ma podstaw, aby rynki te uznać za tożsame, charakteryzują się one bowiem inną specyfiką, inną zawartością wydawanych publikacji, innym odbiorcą, innymi sposobami dystrybucji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania wystosował również odpowiedź na skargę, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Dla wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 zw. zm.) - dalej powoływanej jako p.p.s.a.).

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga A. Sp. z o.o. z siedzibą w C., jest nieuzasadniona.

Zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego jest prawidłowa i nie narusza obowiązującego w tym zakresie prawa, a argumenty zawarte w skardze zasadności zawartego w niej rozstrzygnięcia nie podważają.

W tym miejscu Sąd zauważa, że przedmiotowy znak towarowy był już poddany ocenie tutejszego Sądu, w innym co prawda zakresie, skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach o sygn. akt VI SA/Wa 1974/10 i II GSK 1278/11.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "300" o nr [...] w zakresie broszur krzyżówkowych, broszur zawierających krzyżówki, broszur szaradziarskich, broszur zawierających szarady, książeczek krzyżówkowych, książeczek zawierających krzyżówki, książeczek szaradziarskich, książeczek zawierających szarady w pozostałej części organ umorzył postępowanie.

Wydając decyzję administracyjną w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, Urząd Patentowy jest związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania i orzekania, co oznacza, że Urząd Patentowy jest zobowiązany do przestrzegania zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Jego powinnością jest należyte i wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Jest zobowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Działając w oparciu o zasadę oficjalności musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzeć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Analiza zebranego materiału dowodowego pozwoliła Sądowi przyjąć, że Urząd nie uchybił powyższym zasadom.

Według Sądu, organ zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie po stronie wnioskodawcy występuje interes prawny, o którym mowa w art. 164 p.w.p. Świadczy o tym przede wszystkim okoliczność postępowania przed Sądem Okręgowym w W., przed którym to sądem powszechnym obie strony toczą spór cywilnoprawny.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał ponadto, że uczestnik postępowania W. Sp. z o.o., prowadzące konkurencyjną wobec skarżącej spółki działalność gospodarczą, miał interes prawny w domaganiu się unieważnienia przedmiotowego prawa ochronnego na sporny znak towarowy, który może być wywodzony również ze stosownych unormowań chroniących swobodę działalności gospodarczej. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2002 r., III RN 218/01, w którym wyrażono pogląd, że przedsiębiorca, który domaga się dostępu do rynku w ten sposób, że chce opisowo oznaczać sprzedawane przez siebie towary, ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji opisywanego znaku towarowego. Interes uczestników obrotu gospodarczego wyraża się bowiem w swobodnym dostępie do wszystkich oznaczeń informacyjnych/opisowych informujących o nazwie lub cechach towarów i usług. W orzecznictwie sądowym nie budzi raczej wątpliwości teza, iż źródłem interesu prawnego w sprawach z zakresu własności przemysłowej mogą być nawet ogólne normy prawne kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, a wcześniej art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej). Takie stanowisko zawarte jest w szeregu orzeczeniach, w tym m.in. w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. VI SA/Wa 1944/06 (LEX 299739), z dnia 20 marca 2007 r., sygn. VI SA/Wa 1998/06 (LEX 322691), z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. VI SA/Wa 635/07 (LEX nr 355519), czy też z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. VI SA/Wa 867/06 (LEX 246145). Ponadto wnioskodawca (uczestnik) wskazał, że uprawniona ze znaku wstąpiła przeciwko niemu do Sądu Okręgowego w W.

z powództwem o zaprzestanie wprowadzania do obrotu czasopism krzyżówkowych oznaczonych cyfrą. Postępowanie to zostało na etapie wyrokowania zakończone, jednak w ocenie Sądu nie zmienia to sytuacji uczestnika, gdyż interes prawny uczestnika istniał w chwili złożenia wniosku.

Konstrukcja prawna unieważnienia prawa ochronnego (art. 165 p.w.p.) na znak towarowy zakłada sytuacje, w których ustawowe warunki nie zostały spełnione już w momencie rejestracji. Oznacza to, że unieważnienie prawa ochronnego następuje w oparciu o przesłanki istniejące już w dacie udzielania prawa, co podlega ocenie organu w postępowaniu toczącym się na skutek sprzeciwu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt: II GSK 67/06).

W myśl art. 315 ust. 3 p.w.p. przesłanki do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy ustala się według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia znaku towarowego do ochrony. Przedmiotowy znak towarowy został zgłoszony do ochrony pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej a zatem przepisy tej ustawy mają zastosowanie w rozpatrywanej sprawie w zakresie oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa ochronnego. Należy przypomnieć podstawową funkcję znaku towarowego, która wynika już z samej jego definicji. Znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa (art. 120 ust. 1 p.w.p.).

Konsekwencją powyższego rozwiązania jest dyspozycja art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który stanowi, że nie może być udzielone prawo ochronne na znak, który nie ma dostatecznych znamion odróżniających oraz składa się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności.

Jak wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku o sygn. II GSK 1278/11 znak towarowy, aby mógł zostać uznany za odróżnialny, musi dzięki swoim cechom pozostać w świadomości odbiorców, przy czym odróżnialność znaku zawsze należy badać poprzez towar, którym znak jest oznaczony (vide: Promińska, Ustawa o znakach towarowych; komentarz Wyd. Prawnicze PWN 1998 r. str. 27). Innymi słowy znak towarowy musi dla uzyskania ochrony wykazać się przynależnymi tylko jemu, szczególnymi cechami, które pozwolą nabywcom wyróżnić towar nim oznaczony jako pochodzący z określonego źródła od innych towarów tego samego rodzaju mających inne pochodzenie. Podkreślenia wymaga, że część oznaczeń będzie jednak zawsze pozbawiona zdolności odróżniającej, że względu na treści, które te oznaczenia będą niosły ze sobą, o czym stanowi art. 129 ust. 2 p.w.p. I tak opisowo informacyjny charakter oznaczenia eliminuje możliwość jego rejestracji, a taki charakter ma oznaczenie, jeżeli wykazując wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z przypisanymi mu towarami lub usługami, może pozwolić docelowemu kręgowi odbiorców "natychmiast i bez głębszego zastanowienia dostrzec w nim opis towarów lub usług lub jednej z ich podstawowych cech" (wyroki Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. ze spraw połączonych T-64/07 - T-66/07 oraz w sprawach połączonych T-200/07 - 202/07).

Przy ocenie zdolności rejestracyjnej należy brać również pod uwagę interesy innych podmiotów prowadzących taką samą działalność gospodarczą. Przyznanie zdolności rejestracyjnej nie może służyć monopolizacji przez jednego przedsiębiorcę oznaczeń należących do domeny publicznej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2006 r. II GSK 15/05).

Zauważyć w tym miejscu należy, iż Trybunał Sprawiedliwości wyrokiem z dnia 10 marca 2011 r. C 51/10P oddalił odwołanie A. od wyroku Sądu Pierwszej instancji Wspólnot Europejskich z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/06, na mocy którego Sąd oddalił wniesioną przez Agencji skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej (OHiM) z dnia 7 sierpnia 2006 r. dotyczącej rejestracji oznaczenia "1000" jako wspólnotowego znaku towarowego. W uzasadnieniu tego wyroku TS zwrócił m.in. uwagę, iż Sąd Pierwszej Instancji oparł swe rozstrzygnięcie na okoliczności, że oznaczenie "1000" mogłoby wskazywać na liczbę stron towarów objętych zgłoszeniem, a także na tym, że w tego rodzaju towarach często publikuje się listy rankingowe, zestawienia informacji i rebusy, których zawartość jest najczęściej wskazywana przez wyrażenie, któremu towarzyszą okrągłe liczby. Należy stwierdzić bez potrzeby badania, czy każdy z elementów pozwoliłby na uznanie liczy 1000 za charakteryzującą towary objęte zgłoszeniem, że w najgorszym wypadku ocena Sądu, zgodnie z która oznaczenie "1000" ma charakter opisowy względem zbioru rebusów zamieszczonego we wspomnianych towarach nie jest niezgodna z przedstawionymi powyżej określeniami dotyczącymi zakresu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94. Zastosowanie tego przepisu nie świadczy o błędnej jego wykładni. W przypadku bowiem gdy zgłoszenie dotyczy m.in. kategorii towarów, których zawartość jest z łatwością i zazwyczaj określona za pomocą liczby składających się na nią jednostek, zasadnie jest przyjęcie, że oznaczenie tworzone przez cyfry, jak ma to miejsce w niniejszym wypadku, będzie faktycznie rozpoznawane przez zainteresowane kręgi jako opis wspomnianej liczy, a zatem jednej z właściwości tych towarów (pkt 53, 54 i 56 uzasadnienia TS).

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, informacyjny charakter spornego znaku wyraża się tym, że nałożony na broszury krzyżówkowe, broszury zawierające krzyżówki, broszury szaradziarskie, broszury zawierające szarady, książeczki krzyżówkowe, książeczki zawierające krzyżówki, książeczki szaradziarskie, książeczki zawierające szarady będzie kojarzony z zawartością wyżej wymienionych produktów np. z liczbą zamieszczonych zadań.

W wyroku z dnia 10 grudnia 1996 r. sygn. akt III RN 50/96, zapadłym w czasie obowiązywania ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych - Dz. U. z 1985 r., Nr 5 poz. 17 ze zm.) Sąd Najwyższy w kwestii posiadania zdolności odróżniania przez oznaczenie "Wawelskie" stwierdził, że "przepis art. 7 u.z.t. nie przesądza, czy wszystkie lub tylko niektóre z wymienionych w tym przepisie oznaczeń mogą nabyć zdolność odróżniania wskutek używania w obrocie gospodarczym. Przy ocenie, czy oznaczenie posiada zdolność odróżniania należy jednak uwzględniać interes uczestników obrotu gospodarczego, który wyraża się w swobodnym dostępie do wszystkich oznaczeń informujących o nazwie lub cechach towarów lub usług. Taki interes można potwierdzić tak długo, jak długo dany znak jest odbierany jako nazwa produktu lub informacja o właściwościach towaru lub usługi. W przypadku wielu takich oznaczeń, nawet długotrwałe używanie w charakterze znaku towarowego w celu wskazania na pochodzenie towaru z przedsiębiorstwa, nie może doprowadzić do zmiany pierwotnej informacji odnoszącej się do produktu jako takiego w nośnik informacji właściwej znakowi towarowemu. Dlatego też takie oznaczenia nie mogą być rejestrowane jako znaki towarowe". Dalej Sąd Najwyższy stwierdził, że interes uczestników obrotu gospodarczego nakazuje wyłączenie od rejestracji takich oznaczeń, ponieważ ich rejestracja prowadziłaby do monopolizacji używania tych oznaczeń przez poszczególnych przedsiębiorców, co w rezultacie stanowiłoby bardzo poważne i nieuzasadnione ograniczenie działalności innych przedsiębiorców.

Prawo wyłączne może zostać udzielone na oznaczenie posiadające zdolność odróżniającą abstrakcyjną lub konkretną. Zdolność odróżniającą abstrakcyjną posiada znak towarowy kiedy oceniany abstrakcyjnie tj. w oderwaniu od konkretnych towarów lub usług, nadaje się do odróżniania towarów lub usług, natomiast zdolność odróżniająca konkretna ma miejsce wówczas, gdy znak towarowy nadaje się do odróżniania towarów lub usług, dla których został przeznaczony od towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Tak więc znak towarowy ma za zadanie służyć odróżnianiu w obrocie towarów lub usług konkretnego przedsiębiorstwa od towarów lub usług pochodzących z innych przedsiębiorstw.

W przedmiotowej sprawie zasadne jest odwołanie się do wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r., którym Sąd oddalił skargę skarżącej na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. dotyczącą rejestracji słownych znaku towarowego "555" jako wspólnotowego znaku towarowego przeciwko urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), uznając, że nie doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 40/94 z dnia 10 grudnia 1993 r. w sprawie Wspólnotowych Znaków Towarowych, który zakazuje dokonywania rejestracji znaków towarowych, które składają się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczenia rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego lub czasu produkcji towaru lub świadczenia usługi, lub innych właściwości towarów lub usług. Sąd podkreślił, że te oznaczenia uznawane są za niezdolne do pełnienia podstawowych funkcji znaku towarowego, polegającej na wskazywaniu pochodzenia towarów lub usług.

W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem oznaczenie ma charakter opisowy, jeżeli wykazuje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek z wchodzącymi w grę towarami lub usługami, który może pozwolić docelowemu kręgowi odbiorców natychmiast i bez głębszego zastanowienia dostrzec w nim opis tych towarów lub usług lub jednej z ich podstawowych cech. Ocena opisowego charakteru oznaczenia powinna być dokonywana wyłącznie z uwzględnieniem sposobu postrzegania go przez docelowy krąg odbiorców i w odniesieniu do wchodzących w grę towarów lub usług.

Oznaczenie "555" odnosi się do niektórych cech towarów objętych zgłoszeniami, a mianowicie do liczby zamieszczonych w nich utworów i szarad, które z punktu widzenia przeciętnego konsumenta odgrywają istotną rolę przy podejmowaniu decyzji o zakupie. Okoliczności te wskazują na opisowy charakter oznaczenia. Przedstawienie oznaczenia słownego "555" nie zawiera żadnego elementu, który odróżniałby je od przyjętego sposobu wskazywania na ilość i byłby w stanie pozbawić to oznaczenie charakteru opisowego względem towarów objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

Podobne stanowisko zajął również Urząd do Spraw Harmonizacji i Rynku Wewnętrznego (OHIM), który decyzją Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 7 sierpnia 2006 r. w sprawie odwołania nr 11-447/2006-4 utrzymał w mocy decyzję o odmowie rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego "1000" dla towarów zawartych w klasie 16 wykazu towarów i usług. Jako podstawa odmowy udzielenia prawa wyłącznego na terytorium wspólnoty na oznaczenie "1000" został wskazany art. 7 ust. 1 b) i c) Rozporządzenia Rady WE nr 40/94 z dnia 10 grudnia 1993 r. w sprawie Wspólnotowych Znaków Towarowych. W uzasadnieniu powyższej decyzji Czwarta Izba Odwoławcza OHIM uznała, że znak towarowy "1000" ma w odniesieniu do towarów "broszury, czasopisma, w tym czasopisma z krzyżówkami i rebusami, gazety" charakter oznaczenia właściwości w rozumieniu artykułu 7 ust. 1 c) Rozporządzenia. Zdaniem Czwartej Izby Odwoławczej zgłoszony znak składa się wyłącznie z liczby "1000", która we wszystkich krajach Wspólnoty jest zrozumiała przez wszystkich odbiorców. Takie oznaczenie może służyć w obrocie do oznaczania ilości lub treści towarów, do których oznaczanie jest przeznaczone. Docelowy krąg odbiorców "czasopism, broszur, magazynów" będzie odbierał liczbę "1000" na poszczególnych publikacjach jako ilość zawartych w niej krzyżówek, zagadek. W świetle przepisu art. 7 ust. 1 b) Rozporządzenia, który stanowi przeszkodę w udzieleniu prawa wyłącznego na oznaczenie, które nie posiada jakiegokolwiek charakteru odróżniającego oznaczenie "1000" nie wskazuje na pochodzenie towarów nim oznaczanych z konkretnego przedsiębiorstwa, bowiem "w bezpośrednio rozpoznawalny sposób oznacza właściwości towarów lub usług, już z tego powodu brakuje charakteru odróżniającego". Sam fakt umieszczenia liczb na towarach, do których oznaczania sporny znak jest przeznaczony nie oznacza, że konsumenci przez spostrzeżenie liczby będą identyfikowali towar z konkretnym przedsiębiorstwem. Odbiorcy sporny znak będą traktowali np.: jako "zachwalanie osiągnięć rynkowych, a nie dostrzegać w nim wskazówki na pochodzenie z konkretnego przedsiębiorstwa".

Również w wyroku z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie "333" nr [...] Czwarta Izba Odwoławcza OHIM podkreśliła, że liczba "333" dla towarów objętych zgłoszeniem "czasopisma, książki i broszury szaradziarskie" wskazuje na ilość, czyli na to, że w danej publikacji znajduje się np.: 333 krzyżówek. Znaczenie liczby będzie interpretowane przez odbiorców w związku z daną publikacją jako określenie ilości krzyżówek zawartych w publikacji.

Dodatkowo można zauważyć, iż Sąd Najwyższy także zajmował się czasopismami krzyżówkowymi. W wyroku z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie III RN 218/01 uznał, że znak "100 panoramicznych" firmy "Technopol" nie był dystynktywny właśnie w stosunku do oznaczanych tym znakiem czasopism szaradziarskich (krzyżówkowych), jako że sugerował informację dla odbiorców tych towarów o (zawartości) ilości zadań logicznych. Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2008 r. (III CSK 264/07) również odnosiło się do znaków słownych liczbowych i Sąd Najwyższy stwierdził w nim, że oznaczenie numeryczne na okładce czasopisma krzyżówkowego może wprowadzać w błąd co do pochodzenia towaru, jeżeli jest umieszczone w miejscu zwyczajowo przyjętym dla tytułu prasowego.

Znane są poglądy doktryny opowiadające się za dopuszczalnością rejestracji znaków towarowych w postaci liter i cyfr. Taki pogląd wypowiedziany został przez Irenę Wiszniewską w artykule zamieszczonym w Przeglądzie Prawa Handlowego 2001/12/1 pt. "Znaki towarowe w prawie własności przemysłowej". Zdaniem autorki "Litery i cyfry bywają ważnymi znakami towarowymi, wystarczy wskazać na takie znane znaki, jak "[...]" (dla papierosów), "[...]" (dla perfum), "[...]" (dla programów telewizyjnych). W rzeczywistości nie ma żadnego wystarczającego powodu, by wykluczyć je z ochrony lub uzależnić przyznanie im ochrony od jakichś szczególnych okoliczności".

Powyższy pogląd nie usuwa jednak zasady wyrażonej w art. 129 p.w.p.

W przedmiotowej sprawie Urząd Patentowy prawidłowo uznało, że znak towarowy słowno-graficzny nie ma dostatecznych znamion odróżniających w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, nie pozwala bowiem na zindywidualizowanie towaru uprawnionej wśród towarów tego samego rodzaju pochodzących z różnych przedsiębiorstw. Sąd podzielił ocenę organu, iż takim elementem odróżniającym nie jest z pewnością szata graficzna znaku, na którą składa się jedynie zapis liczby "300" umieszczonej prostokątnej ramce o czarnych konturach z szarym cieniem. Grafika ta nie posiada żadnej oryginalnej cechy przyciągającej uwagę odbiorcy i pozwalającej na zapisanie się przedmiotowego oznaczenia w jego pamięci. Cyfra "300" zapisana jest standardową czcionką nie wyróżniającą się żadną charakterystyczną grafiką. Również cech charakterystycznych nie posiada ramka o czarnych konturach, w której górnej części umieszczono liczbę "300". Potencjalny konsument postrzegając wizualnie znak dostrzeże i zapamięta przede wszystkim samą liczbę "300", która ma charakter dominujący w stosunku do szaty graficznej. Oprawa graficzna znaku ma natomiast znaczenie drugoplanowe i nie nadaje oznaczeniu oryginalnego charakteru.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że samo dodanie grafiki do znaku nie uzasadnia jego ochrony jako znaku towarowego jeżeli brak jest szczególnej, charakterystycznej formy graficznej pozwalający na przyjęcie, iż oznaczenie uwypukla zdolność odróżniającą. Pogląd ten znajduje oparcie w orzecznictwie zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 235/07 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) jak i orzecznictwie unijnym (np. wyrok TS z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-24/05 P. Storck przeciwko OHIM - www.curia.europa.eu; wyrok SPI z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie T-476/08, media - Saturn/OHIM BEST BUY). W wyroku SPI z 19 listopada 2009 r. w połączonych sprawach T-425/07 i T-426/07, znaki "100" i "300" Sąd ten stwierdził, iż: "elementy graficzne zgłoszonych znaków towarowych, czyli kolorystyka, obramowanie, ornamentacja i typografia użyte w tych znakach, są zbyt proste, aby mogły wpływać na sposób postrzegania ich przez konsumentów" (www.curia.europa.eu).

Zdaniem składu orzekającego znak towarowy słowno-graficzny "300" został prawidłowo oceniony jako informujący i opisowy w stosunku do broszur krzyżówkowych, broszur zawierających krzyżówki, broszur szaradziarskich, broszur zawierających szarady, książeczek krzyżówkowych, książeczek zawierających krzyżówki, książeczek szaradziarskich, książeczek zawierających szarady, znak ten informuje bowiem o ilości zadań logicznych w tego rodzaju publikacjach, a tym samym nie posiada wystarczających cech odróżniających, aby mógł funkcjonować w obrocie jako znak towarowy. Organ w sposób właściwy oceniając krąg odbiorców wskazanych towarów uznał, iż jest on bardzo zróżnicowany. Oceny dostatecznych znamion odróżniających znaku towarowego "300" należy dokonać, biorąc pod uwagę przypuszczalne oczekiwania przeciętnego polskiego konsumenta, dla którego oznaczenie liczbowe będzie wskazówką, że w danym czasopiśmie znajduje się wskazana przez tę liczbę ilość zadań logicznych zamieszczonych w publikacji.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miałoby wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do omówienia zarzutów skargi należy wskazać, że uczestnik postępowania choć w chwili obecnej działa na rynku czasopism jednak jest wydawcą. Zatem w jego zakresie działalności jest wydawanie wszelkiego rodzaju publikacji. Czasopisma, broszury i książeczki stanowią formę publikacji krzyżówkowych, o ich charakterze decyduje przede wszystkim ich zawartość tak więc organ słusznie w ocenie Sądu, działając z korzyścią dla skarżącej, nie unieważnił prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "300" w stosunku do wszystkich broszur i książeczek a tylko w stosunku do tych o konkretnej zawartości.

Odnosząc się do kwestii kosztów postępowania Sąd wskazuje, że skarżąca zaskarżyła w tym zakresie decyzję co do kwoty 26 zł. W ocenie Sądu koszty postępowania zostały zwrócone wnioskodawcy zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W dniu [...] listopada 2014 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącej mec. D. R.. Pełnomocnik wniosła o zniesienie bądź odroczenie rozprawy w dniu 20 listopada 2014 r. z uwagi na kolizję terminów z rozprawy przed Sądem w Luksemburgu. Do powyższego pisma nie zostało jednak dołączone pełnomocnictwo, które wpłynęło do Sądu dopiero w dniu [...] listopada 2014 r. przy piśmie pełnomocnika z [...] listopada 2014 r.

Sąd na rozprawie dnia 20 listopada 2014 r. nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącej, gdyż stawiennictwo przed WSA nie jest obowiązkowe (art. 107 p.p.s.a.), pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą nie wykluczało udzielenia substytucji, kancelaria pełnomocnika skarżącej, na co zwrócił uwagę uczestnik postępowania, zatrudnia 7 osób ze stosownymi uprawnieniami w zakresie własności przemysłowej, tak więc inny pracownik kancelarii mec. D. R. mógł reprezentować stronę skarżącą.

Sąd zauważa ponadto, że kolizja terminów przy możliwości udzielenia substytucji nie należy do przeszkód o których mowa w art. 109 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.