Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1589/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2332
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi "A" w E. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy), działając na podstawie 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm., dalej: O.p.) oraz ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2332, ze zm., dalej: ustawa SENT), po rozpatrzeniu odwołania spółki litewskiej, A w E. (dalej: strona skarżąca), od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...], nakładającej karę pieniężną w kwocie [...] zł z tytułu niewykonania przez przewoźnika obowiązku określonego w art.10a ustawy SENT polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem o numerze referencyjnym SENT [...], utrzymał zaskarżona decyzję w mocy.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

W dniach od [...]r,. od godz. od [...] w C. do [...]r., godz. [...] w C., funkcjonariusze [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego zespołem pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...](samochód ciężarowy) i [...](naczepa), należącymi do strony skarżącej i innej spółki litewskiej. Kontrola obejmowała przestrzeganie obowiązków wynikających z obowiązujących w tym czasie przepisów ustawy SENT). W trakcie kontroli kierujący przedstawił następujące dokumenty: - numer referencyjny zgłoszenia przewozu w systemie SENT [...]; licencję numer LIC-[...]na wykonywanie transportu drogowego; dowody rejestracyjne samochodu i naczepy; dokumenty dotyczące przewożonego towaru; wydruk z SENT GEO- monitorowanie pojazdów; wydruk z tachografu.

Według informacji zawartej w zgłoszeniu o ww. numerze referencyjnym SENT obejmowało ono olej słonecznikowy klasyfikowany do pozycji CN 1512 w ilości [...]kilogramów, podlegający obowiązkowej rejestracji w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (dalej określanego jako system SENT). Podmiotem wysyłającym ww. towar była strona skarżąca, podmiotem odbierającym była czeska spółka B w O. Przewoźnikiem była strona skarżąca. Szczegółowe ustalenia dotyczące przeprowadzonej kontroli zawarto w protokole z kontroli z [...]r., nr [...], z którego wynika, że stwierdzono w dniu [...]r. dwie przerwy (w godz. od [...]do [...]oraz od [...]do [...]) w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych przez lokalizator numer [...].

Powyższe stanowiło podstawę do wszczęcia wobec strony skarżącej postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT, które organ pierwszej instancji zakończył opisaną wyżej decyzją, wymierzając przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie [...]zł z tytułu niezapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem pod numerem referencyjnym SENT. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ nie dopatrzył się w ramach kierunkowych dyrektyw wyboru okoliczności skutkujących odstąpieniem od wymierzenia kary.

Pismem z dnia 21 października 2020 r. strona skarżąca, działająca przez pełnomocnika złożyła odwołanie, zaskarżając decyzję w całości i wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Organowi zarzucono naruszenie :

- art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p., poprzez nieustalenie przyczyn przerw w odbiorze przez system SENT z nadajnika, którym posługiwał się kierowca, niezasadne pominięcie dowodu z przesłuchania kierowcy, a także pominięcie w ocenie materiału dowodowego dokumentów przesłanych przez operatora telekomunikacyjnego, jako niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia, podczas gdy dokumenty te wskazywały, że urządzenie działało. Pominięto również i to, że strona skarżąca stawiła się dobrowolnie do kontroli, w trakcie której urządzenie było włączone i działało;

- art. 10 c ustawy SENT poprzez zaniechanie ustaleń, czy w czasie przekroczenia dopuszczalnego godzinnego czasu braku komunikacji kierowca mógł znaleźć bezpieczne miejsce do parkowania;

- art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie w przypadku przyjęcia nieusprawiedliwionego przekroczenia limitu czasu, wobec znikomości naruszenia w kontekście dopuszczalnego braku komunikacji.

Uzasadniając zgłoszone żądanie pełnomocnik wskazał na następujące okoliczności:

Strona skarżąca twierdzi, że geolokalizator przez cały czas podróży był używany. Organ nie poczynił istotnych ustaleń przeczących temu twierdzeniu, stwierdził brak awarii globalnej, aktualność oprogramowania i hipotetyczne przyczyny braku nadawania sygnału, nie ustalono przyczyn braku sygnału. Organ stanął na stanowisku, że samo stwierdzenie braku sygnału niezależnie od przyczyny rodzi odpowiedzialność strony skarżącej. Przyjęto odpowiedzialność absolutną, podczas gdy odpowiedzialność administracyjna zależy od niedopełnienia obowiązku. Nie ustalono jakie zachowanie Strony spowodowało brak zapisu sygnału. Nie jest sporne posługiwanie się urządzeniem z aktualną aplikacją, zarejestrowanym w systemie SENT. Nie przesłuchano kierowcy, co mogłoby wyjaśnić przyczyny braku sygnału.

Dalej zarzucono organowi pominięcie w toku postępowania treści art. 10c ustawy SENT. Zakładając, że kierowca stwierdził "brak nadawania sygnału" (czego nie wiadomo) w pierwszej sekundzie zdarzenia, to wówczas po upływie godziny był obowiązany do poszukiwania miejsca parkingowego. Skąd organ wywiódł, że mógł to zrobić w czasie minuty i 22 sekund po pierwszej utracie sygnału oraz 36 sekund po drugim zaniku, to nie zostało wykazane. Według pełnomocnika doświadczenie życiowe każe założyć, że w tym czasie nie było możliwe bezpieczne zaparkowanie pojazdu. Szczegółowo odniesiono się do tej kwestii w piśmie z dnia 11 lutego 2020 r., co pominięto w uzasadnieniu decyzji.

Zdaniem strony skarżącej wadliwie zastosowano art. 22 ust. 3 ustawy SENT ograniczając się do analizy przyczyn ekonomicznych podczas, gdy jest to jedno z kryteriów na co wskazano m. in. w wyroku WSA z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 235/19. Przeciw wykładni profiskalnej wypowiedziały się sądy w wyrokach z dnia 7 grudnia 2018 r. sygn. akt II GSK 1696/18 i z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 220/20.

Pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka R.J. (kierowcy samochodu) na okoliczności: "używania urządzenia geolokalizacyjnego przez czas przewozu", "przyczyn braku sygnału".

Przystępując do rozpoznania odwołania organ odwoławczy uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

Podkreślił w uzasadnieniu, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Natomiast sankcje pieniężne są przewidziane za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów i są one niezależne od winy tych podmiotów. W razie stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy SENT, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn zaistniałego naruszenia prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Organy stosując przepisy ustawy SENT nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności, bądź nieumyślności zachowania strony. Stwierdzając zaś naruszenie obowiązku nałożonego na danego uczestnika obrotu towarami wrażliwymi /tu przewoźnika/ i wymierzając karę pieniężną organ nie ma możliwości miarkowania jej wysokości, lecz jest związany stawkami ustalonymi przez ustawodawcę.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w dniu [...]r. w trakcie przewozu towaru podlegającego monitorowaniu (rozpoczętego o godz. [...]) przy użyciu systemu SENT w godz. od [...]do [...]oraz od [...]do [...]wystąpiły przerwy w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych. Powołując się na informacje przekazane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. organ odwoławczy podniósł, że w dniach [...]r. nie odnotowano wadliwości w działaniu systemu SENT GEO, które mogłyby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL (Zewnętrzny System Lokalizacji) lub MAK (Mobilnych Aplikacji Kierowcy). W omawianym okresie nie nastąpiło ani odrzucenie przez system komunikatów przekazywanych przez lokalizator numer [...], ani ich przekaz z opóźnieniem. Dane przekazywane były do systemu z dwiema opisanymi wyżej przerwami. Użytkownik MAK "o braku w prawidłowym przekazywaniu danych lokalizacyjnych" jest powiadamiany zmianą koloru piktogramów w urządzeniu oraz sygnałem dźwiękowym. Aplikację służącą obsłudze lokalizacji zainstalowano w telefonie komórkowym, a ponieważ była to najnowsza wersja, nie było potrzeby jej aktualizacji. Jako prawdopodobną przyczynę przerw w przekazywaniu danych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. podał: "niezapewnienie przez kierowcę zalecanych w instrukcji użytkowania mobilnej aplikacji kierowcy SENT GEO warunków dobrego odbioru sygnału gsm oraz transmisji danych geolokalizacyjanych, w szczególności niewłaściwe umieszczenie lokalizatora w kabinie kierowcy, zainstalowanie na telefonie kierowcy oprogramowania ograniczającego zużycie energii (...)."

W świetle tych ustaleń organ odwoławczy wykluczył niedostępność rejestru z przyczyn zależnych od operatora oraz obiektywnych, od niego niezależnych. Wskazał, że od momentu uruchomienia aplikacji mobilnej, tj. od godz. [...]do początku pierwszej przerwy odnotowano 3 połączenia telefoniczne. W okresie pierwszej przerwy telefon był dwukrotnie aktywny o godz. [...]i [...]. W czasie drugiej przerwy, nie odnotowano aktywności telefonu. Według zapisów tachografu kierowca w dniu [...]r. w godz. od [...]do [...]prowadził samochód, by od [...]do [...]odpoczywać (przerwa), a następnie do [...]realizować przewóz. Według zapisów z systemu SENT GEO przewóz trwał od godz. [...] [...]r. do godz. [...]następnego dnia.

Zachowanie kierowcy w ocenie organu odwoławczego wskazywało na to, że mimo pierwszej trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora kontynuował podróż, w trakcie przerwy w nadawaniu sygnału prowadził rozmowy z telefonu, będąc informowanym dźwiękiem lub graficzną zmianą kolorów o przerwie w nadawaniu sygnału lokalizacyjnego, a po drugiej przerwie nie zatrzymał się niezwłocznie na najbliższym parkingu.

Organ odwoławczy podkreślił dalej, że skoro stwierdzono niewadliwe działanie systemu sentgeo, sprawne działanie telefonu, to należy odrzucić wersję lansowaną przez pełnomocnika o nieprawidłowym działaniu systemu lokalizacyjnego. Zatem przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, nie zapewnił przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem dowodu miały być: używanie geolokalizatora i przyczyna braku sygnału umożliwiającego śledzenie realizowanego transportu, a więc okoliczności znane, wynikające z ustaleń poczynionych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Podkreślił, że wykluczono niedostępność rejestru z przyczyn leżących po stronie operatora oraz obiektywnych od niego niezależnych, wobec czego przeprowadzenie dowodu było niecelowe, czemu organ odwoławczy dał wyraz w postanowieniu z dnia [...] r. odmawiającym przesłuchania świadka. Wprawdzie organ pierwszej instancji przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie nie odniósł się do wniosku o przesłuchanie świadka sformułowanego w piśmie z dnia 11 lutego 2020 r., ale przeprowadzenie tego dowodu nie wpłynęłoby na zmianę poczynionych ustaleń oraz na inną ich ocenę.

Następnie organ odwoławczy podniósł, że kierujący był zobowiązany w toku kontroli przewozu towarów, na żądanie kontrolującego umożliwić mu weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Zatem realizacja nałożonego prawem obowiązku nie jest okolicznością, którą należy brać pod uwagę i mogącą mieć znaczenie w sprawie. W tym miejscu organ odwoławczy zauważył, że kierujący został ukarany grzywną za niedopełnienie obowiązku opisanego w art. 10c ustawy SENT. Wobec powyższego nie sposób jest stwierdzić, by zaszły okoliczności o jakich mowa w art. 22 ust. 2b ustawy SENT, warunkujące odstąpienie od nałożenia kary.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się w niniejszej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. Podkreślił, że użyte w przepisach art. 22 ust. 3 czy art. 26 ust. 3 ustawy SENT sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że instytucja ulgi, jaką de facto jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody w odniesieniu do wykładni wyrażeń użytych w przepisie. Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania wskazując sytuacje, w których można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Ponieważ decyzje o udzieleniu ulg mają charakter uznaniowy, oznacza to, że samo złożenie wniosku nie obliguje organu do ich udzielenia. Powyższe oznacza również, że decyzje pozytywne wydawane są w wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych i udowodnionych przypadkach, wskazując bezsprzecznie na istnienie interesu wnioskodawcy, przy czym obowiązek wykazania swego ważnego interesu w uzyskaniu wnioskowanej ulgi spoczywa na podatniku. Równocześnie organ podatkowy winien mieć na uwadze interes publiczny, co oznacza dbanie o to, aby podmioty przestrzegały stosowania przepisów prawa, a w przypadku ich naruszenia podejmowały działania mające charakter sankcyjny i korygujący niewłaściwą postawę podmiotu.

Organ odwoławczy przypomniał, że strona skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika, proszona - w piśmie z dnia 30 stycznia 2020 r. - o wskazanie aktualnej sytuacji finansowej nie udzieliła odpowiedzi. Według dostępnych danych internetowych ( rekviziatai. Lt.) w 2019 r. podmiot odnotował obroty w granicach od 1 do 2 min euro. Tak więc organ nie dopatrzył się istnienia przesłanek ważnego interesu podmiotu, co umożliwiłoby odstąpienie od wymiaru kary.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że brak jest również przesłanek do odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na ważny interes publiczny. Zaznaczył, że przerwa w nadzorze nad lokalizacją przewozu trwała 2 godziny, minutę oraz 58 sekund i przez ten czas nie było kontroli nad przemieszczanym towarem, co trudno uznać za nieistotne uchybienie dające podstawę do odstąpienia od kary. Również zachowanie kierowcy (a co za tym idzie odpowiedzialnego przewoźnika) nie odpowiadało wymaganiom ustawowym - mimo przerwy w nadawaniu sygnału lokalizacyjnego - przewóz był kontynuowany. Zatem w ocenie organu odwoławczego nie sposób dopatrzeć się, wobec poczynionych rozważań, istnienia ważnego interesu publicznego w odstąpieniu od wymierzenia kary.

Organ odwoławczy zaznaczył, że strona skarżąca nie powołała się na własne trudne warunki ekonomiczne, tzn. nie przedstawiła konkretnych, indywidualnych okoliczności, w oparciu o które można by powziąć przypuszczenie, że uiszczenie kary z wysokim prawdopodobieństwem zachwieje znacząco jej pozycją finansową. Podkreślił również, że niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem SENT godzi w bezpieczeństwo społeczeństwa jako nadrzędnej wartości wspólnej. Stały nadzór nad transportem wrażliwych towarów umożliwia organom KAS sprawowanie właściwego monitoringu drogowego przewozu towarów i zapewnienie bezpieczeństwa całego przewozu. W interesie publicznym jest to, aby system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków.

Podkreślił przy tym, że przepisy ustawy SENT nie wyłączają odpowiedzialności przewoźnika nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów czy pomyłek. Zaznaczył, że kara pieniężna zawsze wiąże się z trudnościami i problemami dla Strony. W przeciwnym przypadku nie spełniałaby swojej roli i funkcji w systemie prawa, która ma charakter prewencyjny wymuszający na ukaranym przestrzeganie przepisów prawa, w tym przypadku w systemie monitorowania przewozu towarów. W końcowej części uzasadnienia przypomniał, że zastosowana kara była konsekwencją niespełnienia przez przewoźnika obowiązku wynikającego z ustawy SENT. Odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej mogłoby nastąpić, gdyby w toku postępowania dowodowego zostało stwierdzone, że w konkretnej sprawie, ze względu na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny, nie jest możliwe uregulowanie zobowiązania.

W skardze do tutejszego Sądu, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego i uchylenie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej Spółki zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła decyzji zarzucono naruszenie :

- prawa procesowego, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art.191, art.120 i 121§ 1 i 2 O.p., poprzez nieustalenie przyczyn nieodnotowania sygnału GPS przez system SENT GEO, niezasadne pominięcie dowodu z przesłuchania kierowcy i zastąpienie tego dowodu oświadczeniami pełnomocnika, a także pominiecie w ocenie materiału dowodowego dokumentów przesłanych przez operatora telekomunikacyjnego [...], jako niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia, podczas gdy z dokumentów tych wynika, że urządzenie przez czas poddany kontroli było włączone. A także pominięcia okoliczności, że z protokołu kontroli wynikało, że strona dobrowolnie stawiła się do kontroli i w jej trakcie urządzenie było włączone i działało;

- art. 10c ustawy SENT w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niepoczynienie żadnych ustaleń faktycznych, czy w czasie przekroczenia godzinnego dopuszczalnego czasu braku komunikacji kierowca mógł znaleźć bezpieczne miejsce do parkowania, zgodnie z art. 10c ust. 1 ustawy SENT. Jak również niepoczynienie żadnych ustaleń, czy przerwa w przekazywaniu danych była widoczna dla kierowcy i mógł ją zaobserwować na urządzeniu pokładowym, a to w celu wywiązania się z obowiązku określonego w art. 10 c ust. 1 ustawy. W tym zakresie brak jakichkolwiek ustaleń, co było wynikiem zaniechania przesłuchania kierowcy, a ustalenia organu w tym zakresie stanowią powielanie twierdzeń pełnomocnika strony, które nie mogą być zastąpione dowodem z przesłuchania Strony;

- prawa materialnego, tj. art. 10a ust. 1 ustawy SENT poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż zapewnienie przez przewoźnika przekazywania aktualnych danych w rozumieniu tego przepisu rozciąga się na obowiązek przestrzegania instrukcji użytkownika mobilnej aplikacji kierowcy, w sytuacji gdy żaden przepis prawa takiego obowiązku nie przewiduje, a także źródłem prawa mogą być instrukcje zawarte w dokumentach technicznych, podczas braku upoważnienia do stosowania takiego prawa powielaczowego;

- art. 22 ust. 2a ustawy SENT i nałożenia sankcji pieniężnej, bez zbadania czy po upływie godziny nieodbierania sygnału w ciągu 36 sekund i minuty i 22 sekund od upływu godzinnego niedziałania urządzenia , kierowca mógł znaleźć miejsce do bezpiecznego parkowania , a także wadliwego uznania, iż odpowiedzialność strony ma charakter absolutny za sam skutek nieprzekazywania danych geolokalizacyjnych;

- art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez wadliwe uznanie, iż wyłącznie względy finansowe uzasadniają jego zastosowanie, podczas gdy w okolicznościach sprawy przepis ten powinien być podstawą odstąpienia od nałożenia kary, a to ze względu na interes publiczny rozumiany jako sprawiedliwość i celowość działania organów administracji, co stanowiło naruszenie art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zawężenie rozpoznania tej kwestii

W uzasadnieniu powtórzono argumentację uprzednio zaprezentowaną w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Zarzuty podniesione w skardze uznał za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy podać, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...]r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...]zł z tytułu naruszenia przepisów ustawy SENT polegającego na realizacji przewozu drogowego, podlegającego zgłoszeniu, bez zapewnienia przekazywania danych lokalizacyjnych środka transportu dokonującego przewozu.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem na wstępie stwierdzić należy, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność wymierzenia stronie skarżącej jako przewoźnikowi kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu przypomnieć trzeba, że jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu wskazano także, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę zobowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów (por. druk sejmowy nr 1244/VIII kad. s. 3, 32).

Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, z dniem 1 października 2018 r. w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, dodano art. 10a ust. 1, stosownie do którego przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Nie jest to jednak konieczne, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust.3).

W myśl art. 22 ust. 2a ustawy SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Z kolei art. 22 ust. 2b ustawy SENT stanowi, że odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Ten ostatni przepis stanowi, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.

Zdaniem Sądu, w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących regulacji prawnych organ prawidłowo zastosował przepis art. 10a ust. 1 ustawy SENT, czego konsekwencją było nałożenie - na podstawie art. 22 ust. 2a tej ustawy - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu towaru.

Taka ocena zaskarżonej decyzji jest wynikiem przyjęcia przez Sąd za podstawę orzekania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, albowiem zebrały one wystarczający materiał dowodowy niezbędny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, który następnie prawidłowo oceniły w kontekście trafnie przywołanego stanu prawnego. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przepisów art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art.191, art.120 i 121§ 1 i 2 O.p.. Materiał dowodowy jest zupełny dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Ustalona przez organy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 O.p.. Przepis ten nakazuje organowi dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w powiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo-skutkowych, a przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Zdaniem tut. Sądu sformułowanym przez organy wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Ustalony stan sprawy stał się w związku z tym stanem faktycznym przyjętym przez Sąd przy dokonywaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji, bowiem należy wskazać na brak uzasadnienia dla stawianych przez stronę skarżącą zarzutów procesowych. Organy administracyjne uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego ocena materiału dowodowego, mimo że niezgodna z oczekiwaniami Skarżącego, nie może stanowić o naruszeniu zasad legalizmu, prawdy obiektywnej, swobodnej oceny dowodów, czy też zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał skutecznie, aby w sprawie doszło do naruszenia któregokolwiek z przywołanych przepisów regulujących postępowanie przed organem, zwłaszcza postępowanie dowodowe, a naruszenie to miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do przeprowadzonego postępowania wskazać należy, że z protokołu kontroli z dnia [...]r. wynika, stwierdzenie w dniu [...]r. dwóch przerw (w godz. od [...]do [...]oraz od [...]do [...]) w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych przez lokalizator numer [...]. Na podstawie informacji uzyskanych od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. ustalono, że w dniach [...]r. nie odnotowano wadliwości w działaniu systemu SENT, które mogłyby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL (Zewnętrzny System Lokalizacji) lub MAK (Mobilnych Aplikacji Kierowcy). W omawianym okresie nie nastąpiło ani odrzucenie przez system komunikatów przekazywanych przez lokalizator numer [...], ani ich przekaz z opóźnieniem. Dane podawane były do systemu z dwiema opisanymi wyżej przerwami. Użytkownik MAK "o braku w prawidłowym przekazywaniu danych lokalizacyjnych" jest powiadamiany zmianą koloru piktogramów w urządzeniu oraz sygnałem dźwiękowym. Aplikację służącą obsłudze lokalizacji zainstalowano w telefonie komórkowym, a ponieważ była to najnowsza wersja nie było potrzeby jej aktualizacji. Jako prawdopodobną przyczynę przerw w przekazywaniu danych Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. podał: niezapewnienie przez kierowcę zalecanych w instrukcji użytkowania mobilnej aplikacji kierowcy SENT GEO warunków dobrego odbioru sygnału gsm oraz transmisji danych geolokalizacyjnych, w szczególności niewłaściwe umieszczenie lokalizatora w kabinie kierowcy, zainstalowanie na telefonie kierowcy oprogramowania ograniczającego zużycie energii. W świetle tych zasadnie organy odwoławcze wykluczyły niedostępność rejestru z przyczyn zależnych od operatora oraz obiektywnych od niego niezależnych.

Również trafne ustalenia poczyniły organy obu instancji na podstawie wskazań tachografu (k.15) nie dając wiary zapewnieniom strony skarżącej, że nie było możliwości zatrzymania pojazdu zgodnie z art. 10 c ust. 1 ustawy SENT skoro w ciągu niemal [...]- od [...]do [...](uwzględniające trwające ponad godzinę przerwy) - pokonano [...] km, co oznacza średnio [...]kilometra drogi w godzinę.

Za zasadne Sąd uznaje także wyciągnięcie z faktu niewadliwego działania systemu SENT i sprawne działanie telefonu właściwe działanie systemu lokalizacyjnego, zwłaszcza że strona skarżąca nie wykazała prawdziwości podniesionej przez siebie hipotezy o niewłaściwym zaprojektowaniu systemu informatycznego służącego monitorowaniu przewozu towarów (konflikt systemów informatycznych)

Wprawdzie w toku postępowania strona skarżąca nie kwestionowała braku danych geolokalizacyjnych, ale uznała, że organ winien przypisać jej konkretną odpowiedzialność za ten fakt i podkreślała, że w momencie kontroli środka transportu był on zaopatrzony w lokalizator. Należy jednak zauważyć, że określony w art. 10a ust. 1 ustawy SENT obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych nie może być realizowany wyłącznie poprzez wyposażenie środka transportu, o którym mowa w art. 10a ust. 1, w lokalizator lub zawarcie umowy z operatorem zewnętrznym na przekazywanie do rejestru danych geolokalizacyjnych środka transportu z zewnętrznego systemu lokalizacji. Sąd podziela pogląd organu, że obowiązkiem przewoźnika jest również bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych, co jednak nie oznacza –jak uznała strona skarżąca – obowiązku przestrzegania instrukcji użytkowania mobilnej aplikacji kierowcy, która nie ma charakteru źródła prawa powszechnie obowiązującego. Ten obowiązek przewoźnika wynika wprost z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, ściślej z takich określeń jak: "całą trasa przewozu" i "aktualne dane geolokalizacyjne", które wykluczają wąską wykładnię obowiązku przewoźnika tylko do zapewnienia działania lokalizatora w momencie rozpoczęcia jazdy. W tym wypadku wystąpiły zakłócenia w działaniu lokalizatora i postępowanie przed organem wykluczyło działanie siły wyższej.

Jakkolwiek brak udostępniania danych geolokalizacyjnych przez okres wskazany powyżej wskazuje na to, że kierowca nie zastosował się w ciągu 1 godziny do obowiązku wynikającego z art. 10c ust. 1 ustawy SENT by zatrzymać pojazd i usprawnić w ciągu tej godziny geolokalizację na sposoby opisane w tym przepisie prawnym, jednak powody takiego zachowania kierowcy nie mają znaczenia prawnego dla kwestii naruszenia ww. art. 10a ust. 1 ustawy SENT. W tym kontekście należy wskazać na prezentowany orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 249/21, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA), że zasady odpowiedzialności przewoźnika i kierującego zostały uregulowane odmiennie, w taki sposób, aby odpowiedzialność za niedopełnienie ustawowych obowiązków obciążała poszczególnych uczestników biorących udział w przewozie drogowym, a odpowiedzialność ciążąca na przewoźniku nie powoduje zwolnienia z odpowiedzialności podmiotu wysyłającego lub kierującego pojazdem. Kierujący pojazdem zgodnie z zapisami ustawy (art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT) podlega karze grzywny, a co istotne orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, następuje w trybie określonym przepisami Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika następuje natomiast w trybie decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym (art. 22 ust. 2a ustawy SENT), zatem nie wyklucza nałożenia kary grzywny na kierującego w postaci mandatu. Przepisy ustawy zostały skonstruowane w sposób, obciążający skutkami niedopełnienia określonych obowiązków przewoźników, nie zaś osoby przez nich zatrudnione do wykonania przewozu. Pomimo że na potrzeby ustawy skonkretyzowano pojęcie "kierującego" to jednak nie występuje on jako podmiot odpowiedzialny za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Zasadnie zatem organ pierwszej instancji zaniechał przesłuchania kierowcy, gdyż jego zachowanie nie miało wpływu na ocenę odpowiedzialności strony skarżącej.

Sąd zgadza się z organem odwoławczym, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Natomiast sankcje pieniężne są przewidziane za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów i są one niezależne od winy tych podmiotów (wyrok WSA w Białymstoku z 11 grudnia 2018 r., 111 SA/Bk 591/18 – cbosa pozostałe orzeczenia niżej cytowane tam dostępne). Powyższe oznacza, że odpowiedzialność przewoźnika nie jest wyłączona nawet za uchybienia, które zostały popełnione wskutek nieświadomego działania lub błędu. Przepisy ustawy SENT nie uzależniają bowiem wymiaru kary od tego, czy niedopełnienie obowiązków wynikało z celowego działania, zaniechania czy niedbalstwa.

Podkreślić należy, że w razie stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy SENT, uprawniony organ obowiązany jest do nałożenia na podmiot wykonujący przewóz odpowiedniej kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Przepisy uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności z powodu których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, organ nie jest bowiem upoważniony do ustalania i oceny przyczyn zaistniałego naruszenia prawa, lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Organy stosując przepisy ustawy SENT nie relatywizują stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności, bądź nieumyślności zachowania strony. Stwierdzając zaś naruszenie obowiązku nałożonego na danego uczestnika obrotu towarami wrażliwymi /tu przewoźnika/ i wymierzając karę pieniężną organ nie ma możliwości miarkowania jej wysokości, lecz jest związany stawkami ustalonymi przez ustawodawcę.

Odnosząc się natomiast do przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej sformułowanych w art. 22 ust 3 ustawy SENT w ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego dotyczące braku podstaw do odstąpienia od nałożenia tej kary nie budzi zastrzeżeń. Zgodzić się należy z poglądem, że zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla raczej wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (por. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 572/18, publ.: CBOSA).

Zdaniem Sądu, organ trafnie podał, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty kary może zachwiać podstawami jego egzystencji i osób od niego zależnych. Jest to zatem całokształt okoliczności dotyczących sytuacji przewoźnika, w szczególności sytuacji materialnej, finansowej. W tym kontekście organ wskazał, że strona skarżąca nie podała okoliczności, które wskazywałyby na brak możliwości regulowania zobowiązań pomimo stosownej prośby ze strony organu I instancji. Jednocześnie organ odwoławczy z urzędu ustalił, według dostępnych danych internetowych ( rekviziatai. Lt.), że w 2019 r. strona skarżąca odnotował obroty w granicach od 1 do 2 min euro. to organ do wniosku o jej dobrej kondycji finansowej.

Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie nie można było również przyjąć, że nałożenie kary pieniężnej na stronę skarżącą nie leży w interesie publicznym. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy, że odstąpienie w ustalonych okolicznościach od wymierzenia kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa. Okoliczność, że strona skarżąca dobrowolnie poddała się kontroli, nie oznacza automatycznie wystąpienia przesłanki interesu publicznego przemawiającego za odstąpieniem od nałożenia kary. Przyjęcie argumentacji strony skarżącej powodowałoby, że zawsze, gdy przewoźnik poddaje się kontroli, to kara automatycznie nie byłaby stosowana, pomimo niedopełnienia obowiązków z ustawy SENT.

Organ podał, jak rozumie pojęcie "interes publiczny" i odwołał się do celu ustawy. Nie znalazł takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, które przemawiałyby w niniejszej sprawie za odstąpieniem od nałożenia kary. W konsekwencji powyższego nie narusza prawa zawarta w decyzji ocena co do braku także tej przesłanki.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że nie leży w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 95/21, publ.: cbosa – wraz z powołanym orzecznictwem). Nie kwestionując co do zasady tego stanowiska należy wskazać, że w okolicznościach stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie uchybienia nie miały charakteru uchybień formalnych o nieistotnym znaczeniu. Należy zauważyć, że niezapewnienie przez stronę skarżącą przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu uniemożliwiało organom prawidłowe monitorowanie w systemie tego przewozu. Postępowanie przewoźnika, który nie ujawnia trasy przewozu nie może być zatem postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym jest bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw "wrażliwych" towarów przepisów prawa. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel tymi towarami. Zachowanie strony skarżącej naruszało podstawowe cele ustawy SENT, gdyż celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania.

Natomiast wskazany przez stronę skarżącą wyrok z 23 maja 2019 r. o sygnaturze akt VIII SA/Wa 235/19 jest nieprawomocny, gdyż wniesiono od niego skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Z kolei powołane orzeczenia NSA zostały wydane w odmiennym stanie faktycznym i powody, dla których NSA przyznał w tych sprawach rację przewoźnikom wynikały z odmiennej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co w sprawie rozpoznawanej nie zaszło.

Trudno też przyjąć pogląd wynikający ze skargi jakoby brak umyślności w naruszeniu art. 10 a ust. 1 ustawy SENT oznaczał możliwość odstąpienia kary z uwagi na ważny interes publiczny. Jak to wskazano powyżej, przesłanka odstąpienia od kary, określona w art. 22 ust. 3 ustawy SENT ma charakter wyjątku od ogólnej zasady określonej w art. 22 ust. 1 a ustawy SENT. Zatem jego zastosowanie w sytuacji braku umyślnej winy przewoźnika służyłoby niezasadnemu obejściu bezwzględnej normy przepisu przewidującego sankcję niezależnie od stopnia winy przewoźnika.

Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.