Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 840/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. (zwany dalej: Prezydent) decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4, ust. 5, art. 106 ust. 1, ust. 4 ustawy o pomocy społecznej dnia 12 marca 2004 r. (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 163 ze zm. – zwanej dalej: Usp) oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058) przyznał M. S. (zwanemu dalej: skarżący) zasiłek okresowy od [...] maja 2016 r. do [...] lipca 2016 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zgodnie z przepisami Ups zasiłek okresowy przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od [...] zł (od października 2015 r., w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, niemożliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych umów zabezpieczenia społecznego. W. zasiłku ustala się jako różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem rzeczywistym z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż [...] zł, a niższa niż [...] zł, a ponadto kwota zasiłku nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym a dochodem rzeczywistym ([...] – [...] [dochód wnioskodawcy stanowiący zasiłek stały w kwietniu 2016 r. – miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku] = [...] zł z czego 50%= [...] zł). Ponieważ dochód wnioskodawcy jest niższy od kryterium dochodowego, a ponadto jest on osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym spełnia warunki do przyznania zasiłku okresowego. Jednakże z uwagi na fakt, iż zgodnie z art. 38 ust. 4 Ups kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż [...] zł miesięcznie, przyznano wnioskodawcy zasiłek w tej wysokości.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł M. S. podnosząc, iż się z nią nie zgadza i że narusza ona jego interes. Powołał się na swą trudną sytuację życiową oraz zarzucił naruszenie art. 38 Ups i przepisów proceduralnych z Kodeksu postępowania administracyjnego. Wywodził również, iż organy są do niego wrogo i złośliwie nastawione, wysokość zasiłku jest zbyt niska, kwestionował ustalony przez organ dochód (zasiłek stały) oraz powoływał się na swoją niezdolność do pracy i brak uwzględnienia tej okoliczności przez organ.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: Kolegium, SKO) decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu opisano dotychczasowy przebieg postępowania. Wskazano, że skarżący posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności orzeczony do dnia [...] marca 2018 r. na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] marca 2016 r. znak [...], prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, dochodem jego jest zasiłek stały w wysokości [...] zł miesięcznie, który stanowi jego źródło utrzymania. Podkreślono, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej dnia [...] marca 2004 r. (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 930 ze zm. – zwanej dalej: Usp), pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, której celem jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których sami nie są w stanie pokonać przy wykorzystaniu swoich własnych możliwości, zasobów i uprawnień. Według art. 8 ust. 1 pkt 1 Ups prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty [...]zł przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 Ups. Kryterium dochodowe w przypadku skarżącego nie zostało przekroczone i przy uwzględnieniu treści art. 38 ust. 1 i 2 Ups zaistniały przesłanki do przyznania mu zasiłku okresowego od [...] maja 2016 r. do [...] lipca 2016 r. w wysokości [...] zł.

Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. S. , podnosząc te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W szczególności skarżący załączył do skargi skierowanie do szpitala z dnia [...] marca 2015 r. wraz z adnotacją o planowanym terminie przyjęcia do szpitala w dniu [...] września 2016 r.; zaświadczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdzające niezdolność do pracy na okres 6 miesięcy; zaświadczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2016 r., zaświadczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2016 r. stwierdzające konieczność pomocy opiekuńczej przy czynnościach dnia codziennego na okres 2 miesięcy; orzeczenie o niepełnosprawności z dnia [...] marca 2016 r. wskazujące na umiarkowany stopień niepełnosprawności do dnia [...] lutego 2018 r. oraz istnienie niepełnosprawności od dnia [...] stycznia 2008 r. oraz, ustalonego stopnia niepełnosprawności od dnia [...] października 2010 r.; wynik badania usg nadgarstka prawego z dnia [...] listopada 2014 r.; kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] września 2014 r.; orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] marca 2015 r. stwierdzające niezdolność do pracy z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy; kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] lutego 2013 r.; kartę informacyjną leczenia szpitalnego z dnia [...] października 2010 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 grudnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 706/16, oddalił skargę M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 15 lipca 2016 r.

W skardze kasacyjnej M. S., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.

Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 566/17 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Za usprawiedliwiony, w ocenie NSA, należało bowiem uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwanej dalej: Ppsa), dotyczący wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. NSA wskazał przy tym, że w uzasadnieniu wyroku sądu szczególne miejsce zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły, ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Sprawowana zaś przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola zaskarżonych działań organów administracji publicznej musi polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego zawisłej przed nim sprawy. Sąd pierwszej instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy, w których są wątpliwości i w których stanowisko organu jest odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Treść tych ustaleń i rozważań należy następnie zamieścić w pisemnych motywach wyroku. To z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że sąd rzeczywiście przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze i wszystkie istotne w sprawie kwestie, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione oraz nasuwające się na etapie postępowania - niezależnie od tego czy zostały przez skarżącego zasygnalizowane w skardze - muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku, z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pisemne motywy zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie realizowały celów i funkcji przypisanych uzasadnieniu jako integralnemu elementowi rozstrzygnięcia sądowego. WSA w Poznaniu omówił w nim, zdaniem NSA, jedynie przesłanki warunkujące dopuszczalność przyznawania zasiłku okresowego oraz zasady ustalania wysokości tego świadczenia. Stwierdził ponadto, że w sprawie okolicznością bezsporną jest, że M. S. spełnia wszystkie przesłanki do otrzymania wnioskowanego świadczenia oraz że kwota przyznanego mu zasiłku została ustalona prawidłowo, zgodnie z art. 38 ust. 4 Ups. Dodał też, że przepis art. 3 ust. 4 Ups wysokość przyznanej pomocy uzależnia przede wszystkim od możliwości pomocy społecznej, dlatego też stwierdzić należy, iż organy obu instancji dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i właściwie zastosowały przepisy ustawy o pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że WSA w Poznaniu w uzasadnieniu swego wyroku nie odniósł się natomiast do żadnego z zarzutów sformułowanych we wniesionej doń skardze M. S., w szczególności zastrzeżeń skarżącego co do zasadności przyznania mu zasiłku okresowego w najniższej z możliwych wysokości. Sąd nie wskazał ponadto, z jakich przyczyn uznał, że kontrolowane decyzje nie naruszają prawa także w tym zakresie. Tymczasem, na co wskazał NSA, Prezydent poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że skoro kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż [...] zł, to miał prawo przyznać M. S. wnioskowane świadczenie w tej właśnie wysokości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poprzestało zaś na stwierdzeniu, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Przy takich ogólnikowych tezach organów administracji publicznej lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwoliło, zdaniem NSA, na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który doprowadził ten Sąd do oddalenia rozpatrywanej skargi. NSA wskazał, że kwestie związane między innymi z oceną zabranego materiału dowodowego muszą być najpierw przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 roku, poz. 1369, zwanej dalej – Ppsa)).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.

Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Ppsa, sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Należy również wskazać, w kontekście zapadłego w sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 566/17, że zgodnie z art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku okresowego jest art. 38 ust. 1 – 5 w związku z art. 8 ust. 1 Ups, zgodnie z którym zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej;

2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny.

Zasiłek ten ustala się:

1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż [...] zł miesięcznie;

2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny.

Jednocześnie kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z powyższym, nie może być niższa niż 50% różnicy między:

1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby;

2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny.

Generalne zaś nie może być niższa niż [...] zł miesięcznie.

Przy czym okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058) zweryfikowane kryteria dochodowe wynoszą:

a) dla osoby samotnie gospodarującej - [...] zł,

b) dla osoby w rodzinie - w wysokości [...] zł.

Z powołanych przepisów wynika, że zasiłek okresowy zasadniczo nie jest świadczeniem uznaniowym. W przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 38 ust. 1 Ups "przysługuje" on wnioskodawcy, a więc winien być mu przyznany. Do uznania organu pozostawiono zaś jedynie ustalenie wysokości przyznanego świadczenia - jednakże w ściśle określonych granicach - oraz okresu, na jaki to świadczenie ma być przyznane.

Strony są zgodne w zakresie tego, że skarżący spełniał przesłanki ustawowe do przyznania wnioskowanego świadczenia. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, wskazując, że skarżący zamieszkuje sam, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu. Nie pracuje również zawodowo, ani dorywczo. Został on uznany za niepełnosprawnego w stopniu umiarkowanym do dnia [...] marca 2018 r. (orzeczenie z dnia [...] marca 2016 r.) i jedynym dochodem skarżącego z miesiąca poprzedzającego miesiąc złożenia wniosku o przyznanie zasiłku okresowego był przyznany odrębną decyzją zasiłek stały w kwocie [...]zł miesięcznie. Skarżący sam zresztą wskazuje (aktualizacja wywiadu środowiskowego), że utrzymuje się w całości ze środków uzyskanych z pomocy społecznej.

Ponadto organ I instancji prawidłowo dokonał również wyliczenia kwoty minimalnej wnioskowanego świadczenia w formie zasiłku okresowego wskazując, w kontekście przywołanych na wstępie przepisów, że ([...]-[...]=30 x 50% = [...]). Wskazano także, że najniższy możliwy zasiłek okresowy zgodnie z art. 38 ust. 4 Ups może wynosić [...] zł. W konsekwencji przyznano zasiłek w tej właśnie kwocie minimalnej, podnosząc, że przyznano świadczenie z uwagi na niepełnosprawność.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd dostrzega niedoskonałości uzasadnienia decyzji organu I instancji, jakkolwiek w ocenie Sądu pozostają one bez wpływu na wynik postępowania. Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego, co zostało uczynione przez organ prawidłowo, ale prawidłowo de facto przeprowadzone postępowania dowodowe nie znalazło swojego w pełni prawidłowego odzwierciedlenia w uzasadnieniu decyzji. Rozstrzygnięcie w sprawie jest jednak prawidłowe i – w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego oraz okoliczności sprawy – na skutek uchylenia decyzji organów zapadłoby orzeczenie identycznej treści. Zdaniem Sądu organ wziął bowiem pod uwagę zarówno sytuację zdrowotną, jak i finansową skarżącego i doszedł do przekonania, że pomoc winna mu zostać przyznana w wysokości minimalnej. Jedyną bowiem okolicznością jaka miała wpływ na przyznanie pomocy skarżącemu była jego niepełnosprawność, która istniała w stopniu umiarkowanym. Redakcja uzasadnienia decyzji organu I instancji, aczkolwiek nieszczęśliwa, na takie właśnie motywy organu wskazuje. Prezydent nie doszukał się bowiem innych okoliczności, które miałyby spowodować uzasadnioną konieczność przyznania pomocy w większej wysokości. Na taki tok rozumowania organu wskazują w ocenie Sądu akta sprawy (zgormadzone dokumenty dotyczące stanu zdrowia skarżącego) oraz argumentacja decyzji, która – choć niedoskonała – akcentowała stan zdrowia skarżącego – jego niepełnosprawność, ale też regularne korzystanie skarżącego z pomocy społecznej.

Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Chociaż również decyzja organu II instancji daleka jest od ideału w zakresie prawidłowości uzasadnienia decyzji, to jednak orzeczenie pierwszoinstancyjne poddano realnej kontroli instancyjnej i dano temu wyraz poprzez przeanalizowanie podstaw prawnych wydanego rozstrzygnięcia w realiach ustalonego prawidłowo stanu faktycznego. Uznając prawidłowość decyzji organu I instancji, Sąd stanął na stanowisku, że utrzymując ją w mocy organ II instancji uczynił to prawidłowo. Należy podkreślić, że w zakresie samego przyznania świadczenia w formie zasiłku okresowego decyzje organów mają charakter związany i w tej mierze organy słusznie dostrzegły konieczność przyznania świadczenia wobec ziszczenia się ustawowych przesłanek. Co do wysokości przyznanej pomocy oraz okresu na jaki została przyznana stwierdzić należy, że mieszczą się one w ramach wyznaczonych przepisami dla uznania administracyjnego. Uchybienia w zakresie uzasadnienia decyzji, w zestawieniu z prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, są w ocenie Sądu, aczkolwiek niewątpliwe, o tyle nie miały wpływu na wynik postępowania. Ów brak wpływu na treść podjętych w sprawie rozstrzygnięć przejawia się w tym, że na skutek uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji zapadłyby decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. Jednocześnie skarżący nie podniósł ani w odwołaniu, ani w skardze, ani też na żadnym z etapów postępowania skutecznych argumentów, które miałyby przemawiać uznaniem, że organy dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego. Przedstawiane bowiem przez skarżącego liczne złączniki do skargi, znajdujące się także w aktach sprawy administracyjnej pozostają bez wpływu na wynik postępowania. Wymienione na wstępie dokumenty, które skarżący przedkładał na okoliczność zwiększenia żądanej pomocy w formie zasiłku okresowego nie wskakują na jakąś zmianę w dotychczasowej sytuacji skarżącego, który od lat pozostaje bez zatrudnienia, jest objęty stałą pomocą z zakresu pomocy społecznej, a jego sytuacja zdrowotna jest podstawą udzielania mu różnego rodzaju świadczeń pomocowych. Dowody te nie rzucają zatem nowego światła na sytuację skarżącego i dowodzą okoliczności doskonale znanych organowi. Wskazać tez należy, że dokumenty np. z roku 2010 nie mogą mieć żadnego realnego wpływu na wysokość świadczenia przyznawanego w roku 2016 r. Samo również skierowanie do szpitala na leczenie (na wrzesień 2016r.) nie powoduje pogorszenia sytuacji finansowej skarżącego w okresie, na który przyznany został zasiłek - który pozostawał bez zatrudnienia bez względu na tę okoliczność. Skarżący nie wykazał wzrostu wydatków na życie, a jedynie niezmiennie akcentuje swoją trudną sytuację życiową i zdrowotną, która jednak, jak wspomniano jest dobrze znana organowi i który obejmuje skarżącego permanentną pomocą, co z kolei w sposób wyraźny wynika z akt sprawy.

Faktem pozostaje, że organy winny z większą starannością podchodzić do kwestii uzasadnienia decyzji, w części uznaniowych, jednak nie można im skutecznie zarzucić braków w zakresie postepowania dowodowego, prawidłowości zastosowanych przepisów, czy ustalenia stanu faktycznego. Oczywistym jest, że organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ograniczona, a zapotrzebowania beneficjentów pomocy społecznej znacznie przewyższają jej możliwości. Z uwagi na ową szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych i konieczność zaspokojenia elementarnych potrzeb bytowych wszystkich osób i rodzin z danego obszaru, które nie są w stanie zaspokoić tych potrzeb przy użyciu własnych zasobów, organy są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 czerwca 2007 r., I OSK 1464/2006 oraz z dnia 25 stycznia 2008 r., I OSK 624/07, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy nie kwestionowały trudnej sytuacji życiowej skarżącego, jego złego stanu zdrowia, ale miały tez na uwadze, że jest on objęty przez organ pomocy społecznej systematyczną opieką, na co wskazują akta sprawy. Zgodnie z art. 3 Ups, pomoc społeczna nie służy pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych, lecz ma jedynie na celu wspierać osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar pomocy powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W sprawach z zakresu pomocy społecznej kryteriami wyboru rozstrzygnięcia powinny być zatem cele i zadania pomocy społecznej, a nie subiektywne oczekiwania osób uprawnionych, zmierzające do obarczenia organów pomocy społecznej pełnym zakresem obowiązków przejęcia całkowitej opieki finansowej i życiowej nad osobą dotkniętą jedną z form niedostatku, określonych w art. 7 Ups (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2010 r., I OSK 116/10, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mimo zatem braków uzasadnienia, w całokształcie opisanych okoliczności, Sąd stanął na stanowisku, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji nie przekracza granic uznania administracyjnego, a organ II instancji słusznie, choć również w formie niedoskonałej, utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy.

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowych ustaleniach co do stanu faktycznego, który właściwie oceniono. Postępowanie dowodowe przeprowadzono z zachowaniem zasad określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.