Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 177/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2011-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 4, art. 7a ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 4 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Piskozub Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant Referent stażysta Ryszarda Judziak-Brzozowa po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 8 lipca 2010 r. w przedmiocie określenia "A" S.A. z siedzibą w W. zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie 100.684,60 zł oraz za 2006 r. w kwocie 103.027 zł.

Z przekazanych wraz ze skargą akt sprawy wynika, że pismem z dnia 29 grudnia 2009 r. Spółka wystąpiła o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. w łącznej kwocie 9.156 zł, motywując wniosek tym, że sieć dróg wewnętrznych oraz innych obiektów wspomagających komunikację na drodze (tj. parking, chodniki), które posiada wokół hotelu w O., korzystała w w/w okresie z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej jako: u.p.o.l..

Nie podzielając powyższego stanowiska podatnika, w uzasadnieniu decyzji z dnia 8 lipca 2010 r. organ I instancji wskazał, że ustalenie charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania następuje w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Jak podano w uzasadnieniu decyzji, strona posiadała w wieczystym użytkowaniu działkę nr "[...]" o powierzchni 28.365 m2 oznaczoną symbolem Bi – inne tereny zabudowane. Z ewidencji nie wynikało zatem, by posiadane przez Spółkę działki sklasyfikowane zostały jako "dr" – "droga". Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, organ I instancji podniósł, że nie można uznać za drogi budowli przeznaczonych do prowadzenia ruchu drogowego, jeśli zlokalizowane są na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji gruntów w sposób inny niż dr.

W odwołaniu Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i określenie zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości, zarzuciła decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) z w związku z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zdaniem podatnika, zapisy w ewidencji gruntów i budynków nie przesądzają o wyłączeniu z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.. Dane z ewidencji nie mogą bowiem kreować stanu faktycznego, który ma charakter obiektywny. Ponadto ewidencja odnosi się do danych o gruntach i budynkach, natomiast przedmiotowe wyłączenie dotyczy przede wszystkim budowli drogi.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu nadanym z dniem 9 grudnia 2003 r. przez ustawę z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200, poz. 1953), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W myśl art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią zaś dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, która ma walor dokumentu urzędowego, w rozumieniu w art. 194 Ordynacji podatkowej. W świetle powyższego, decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają, zdaniem organu, dane z ewidencji, a nie to, co faktycznie znajduje się na gruncie, czy też w jaki sposób jest on wykorzystywany.

Jak wskazał organ odwoławczy, w przedmiotowej sprawie należące do podatnika grunty stanowią działkę oznaczoną symbolem Bi – inne tereny zabudowane, co uniemożliwia wyłączenie z opodatkowania gruntów zajętych pod drogi na zasadzie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w latach 2005 – 2006. Kolegium podkreśliło również, że użyte w treści tego przepisu pojęcia "pasa drogowego" oraz "drogi" należy rozumieć według definicji legalnych zawartych w ustawie o drogach publicznych. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w 2005 i 2006 r., pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast "droga" jest budowlą wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno – użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W pkt 3 pkt 7a załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454) określono, że do terenów zurbanizowanych i zabudowanych zalicza się m.in. tereny komunikacyjne, w tym drogi. Do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Powyższe, zdaniem organu oznacza, że drogę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych stanowić będzie tylko grunt mieszczący się w granicach pasa drogowego. A contrario w pasie drogowym może się znajdować wyłącznie grunt stanowiący drogę, czyli grunt oznaczony jako dr. Nie można zatem wyłączyć z opodatkowania budowli drogi, jeżeli grunt, na którym ta budowla istnieje, nie jest sklasyfikowany jako droga i nie jest umieszczony w pasie drogowym. Z powyższych względów organ uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 121 Ordynacji podatkowej.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze Spółka, wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, w związku z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

W uzasadnieniu nie zgodziła się ze stanowiskiem organów, że przy ocenie wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. należy stosować przepisy ustawy o drogach. W jej ocenie, przepis ten nie odwołuje się do ustawy o drogach publicznych, a zatem nie można mieć wątpliwości, że użyte w nim pojęcia powinny być rozumiane zgodnie z potocznym znaczeniem. Ustawa o drogach publicznych może być jedynie pomocna w zakresie zrozumienia pojęcia "pasa drogowego", ale także i w tym zakresie nie można tej definicji stosować ściśle. Zdaniem Spółki, odwołanie się do ustawy o drogach publicznych powinno ograniczać się jedynie do ustalenia, że pasem drogowym jest grunt, na którym znajduje się droga. Pozwala to na przyjęcie, że poza budowlą drogi, wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości podlega także znajdujący się pod drogą grunt. Dla potrzeb podatku od nieruchomości wyjaśnienie to jest wystarczające i nie wymaga sięgania do bardziej skomplikowanej wykładni przepisów ustawy o drogach publicznych. Z definicji pasa drogowego zawartej w ustawie o drogach publicznych w kontekście wyłączenia, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., należy wnioskować, że o tym, czy przepis ten mógł znaleźć zastosowanie decydowało to, czy na gruncie faktycznie znajdowała się droga, nie zaś czy grunt na którym ta droga się znajdowała był odpowiednio sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie strony skarżącej, konsekwencją błędnego zastosowania przez organ odwoławczy przepisów ustawy o drogach publicznych było naruszenie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.. Warunkiem zastosowania wyłączenia od podatku jest bowiem istnienie drogi lub innych obiektów komunikacyjnych (związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu). Determinantą jest zatem fizyczne istnienie określonej nieruchomości, a nie zapisy w dokumentach, które mogą przecież nie odzwierciedlać stanu faktycznego. Tymczasem z punktu widzenia organów, posiadane przez Spółkę drogi oraz obiekty związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu w świetle prawa nie istnieją, podczas, gdy ewidencja gruntów i budynków zgodnie z art. 2 pkt 8 Prawa geodezyjnego i kartograficznego zawiera jedynie dane o gruntach, budynkach oraz lokalach. Nie zawiera ona zatem danych o innych nieruchomościach, tj. przede wszystkim budowlach. Z tego względu strona uznała, że dane z ewidencji gruntów i budynków są w kontekście przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., całkowicie irrelewantne.

Ponadto, zdaniem Spółki, samo sklasyfikowanie gruntu symbolem "dr" nie może przesądzać o tym, czy na gruncie znajduje się budowla drogi. Takie rozumowanie można by uznać za prawidłowe, gdyby ewidencji gruntów i budynków przysługiwała, tak jak księgom wieczystym, zasada wiarygodności wpisów (tzw. zasada rękojmi wiary publicznej). Trudno uznać, by o tak istotnym obowiązku publicznoprawnym, jakim jest obowiązek uiszczania daniny publicznej mogły decydować względy formalne, a nie faktyczne. Łatwo bowiem sobie wyobrazić sytuację, gdy dane z ewidencji gruntów i budynków są nieaktualne.

Zdaniem strony, powyższej argumentacji nie zmienia dokonana przez organy wykładnia art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Przepis ten nie może być bowiem samodzielną podstawą prawną decydującą o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Spółka podniosła, że zasady dotyczące sposobu zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją, sposób i terminy sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych tą ewidencją, a także rodzaje budynków i lokali, które nie będą wykazywane w ewidencji, oraz zakres informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Uznanie, że decydujące znaczenie dla kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości mają zasady wyłożone w akcie prawnym rangi podustawowej jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji RP. W ocenie skarżącej, art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego stanowi jedynie wytyczną dla ustawodawcy (w tym ustawodawcy podatkowego), która sama w sobie nie może być samodzielną podstawą prawną do bezwzględnego stosowania danych z ewidencji gruntów i budynków przy opodatkowaniu nieruchomości. Powyższe stanowisko potwierdza m.in. treść art. 2 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Spółki, taki sposób uregulowania kwestii wpływu ewidencji gruntów i budynków na opodatkowanie nieruchomości, nie był niezgodny z przepisami Konstytucji RP. Jednakże w przepisie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. brak było odniesienia do ewidencji gruntów i budynków. Zakładając racjonalność ustawodawcy, należy uznać, że ewidencja gruntów i budynków znajduje zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy przepisy u.p.o.l. wprost do niej się odwołują.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem dokonując na podstawie art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 ze zm.) kontroli decyzji organu II instancji Sąd stwierdził, iż w związku z jej wydaniem nie nastąpiło naruszenie przepisów prawa. To zaś przesądziło o konieczności stwierdzenia braku podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy po wejściu w życie z dniem 9 grudnia 2003 r., art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., (obowiązującego do dnia 31 grudnia 2006r.) nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, posiadane przez "A" S.A. z siedzibą w W., nieruchomości na terenie działki wokół Hotelu "B" w O., tj. niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej drogi wewnętrzne oraz inne obiekty budowlane wspomagające komunikację - parking i chodnik. Zasadnicza kwestia jaka wyłania się na tle tego sporu dotyczy zaś wykładni art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 21 ustawy Prawo Geodezyjne i kartograficzne, od rezultatów której zależy ocena zasadności uznania przez organy, że zachodziły podstawy do odmowy stwierdzenia nadpłaty w związku z korektą deklaracji za lata 2005 – 2006 i określenia podatku od nieruchomości bez wyłączenia przedmiotów opodatkowania w postaci dróg wewnętrznych i innych obiektów budowlanych.

Analizując treść art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. z punktu widzenia reguł wykładni językowej, podkreślić należy, że w świetle tego uregulowania, w wymienionych latach podatkowi od nieruchomości nie podlegały nieruchomości stanowiące pasy drogowe wraz z drogami. W przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zawarto definicji ustawowej zarówno pasa drogowego, jak i drogi. Wbrew twierdzeniom skargi, dokonując wykładni powołanego przepisu ustawy należało zatem stosować definicje tych pojęć zawarte w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.), na co jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, zwracano już uwagę w dotychczasowym orzecznictwie (p. wyrok NSA z dnia 27 maja 2008r. o sygn. akt: II FSK 483/07). Stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Drogą, w rozumieniu pkt 2 tego artykułu, jest natomiast budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. W świetle tych definicji grunt stanowi część pasa drogowego jedynie wtedy, gdy jest zlokalizowana na nim droga. Z kolei, droga może być zlokalizowana wyłącznie w pasie drogowym.

Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wydanego w podobnym stanie faktycznym wyroku z dnia 29 czerwca 2010r., o sygn. akt: II FSK 219/09 (publ. CBOIS), pojęcie pasa drogowego dla celów podatkowych dotyczyć może wyłącznie gruntu, na jakim zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami z nią funkcjonalnie związanymi, bowiem z elementów, które na pas ten, stosownie do art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, się składają, opodatkowaniu podlegać może jedynie grunt. Wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. podlegać będzie zatem wydzielony liniami granicznymi grunt, na którym zlokalizowana jest droga oraz budowla drogi, posadowiona na tym gruncie wraz z funkcjonalnie związanymi z nią obiektami. Dla wykazania, iż konkretny grunt jest pasem drogowym, konieczne jest więc odwołanie się do zapisów ewidencji gruntów i budynków. Taki bowiem wymóg ustawodawca wprowadził w art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił tym samym stanowisko organów obu instancji, że ustalenie obowiązku w podatku od nieruchomości następuje w oparciu o dane wynikające z tej ewidencji co do kwalifikacji gruntów oraz ich powierzchni, jak również, iż dane te są wiążące dla organu podatkowego, co zresztą nie budzi wątpliwości na tle dotychczasowego, ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 1994r., sygn. akt SA/Ka 2592/93; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94; wyrok NSA z dnia 18 maja 1994r., sygn. akt III SA 1685/93).

Podkreślić należy, że ewidencja gruntów i budynków stanowi urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, zaś określenie wymiaru podatku od nieruchomości nie może być sprzeczne z odzwierciedlającymi rzeczywistość, danymi ewidencji. Wynika to między innymi ze sformułowanego w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., nakazu uwzględnienia w prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku - ewidencji podatkowej nieruchomości - danych z ewidencji gruntów i budynków. To, że dane z tej ewidencji mają decydujące znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania potwierdza też treść art. 2 ust. 2 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2007r., w myśl którego, podatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej

W sytuacji zatem, gdy jak wskazano wyżej, drogę - w rozumieniu ustawy o drogach publicznych - stanowi tylko grunt mieszczący się w granicach pasa drogowego, słusznie organ wywiódł, iż w pasie drogowym może się znajdować wyłącznie grunt stanowiący drogę, czyli oznaczony jako dr. Nie można tym samym wyłączyć z opodatkowania budowli drogi, jeżeli grunt, na którym ta budowla istnieje nie jest sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako droga. Mając to na uwadze, Sąd w niniejszym składzie nie podziela poglądu wyrażonego w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych, iż ewidencja nie uwzględnia w tym wypadku pewnej kategorii gruntów i w związku z tym nie może mieć decydującego znaczenia dla stwierdzenia, czy dany grunt i budowla nie podlegają opodatkowaniu (p. wyrok WSA w Szczecinie z 11.02.2009 r., sygn. akt I S.A./Sz 568/09, lex nr 515090; wyrok WSA w Warszawie z 25.06.2010 r., sygn. akt III S.A./Wa 226/10, lex nr 611988, wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 784/08, opubl. w Lex pod nr 528862).

Z powyższych względów, zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 121 Ordynacji podatkowej, organy słusznie uznały za bezzasadne.

Nie podzielając argumentacji skargi w powyższym zakresie nadmienić ponadto należy, iż odnośnie zlokalizowanych przy hotelu "B" w O. innych obiektów budowlanych w postaci parkingu i chodnika, kryterium decydującym o istnieniu zwolnienia podatkowego, jest w świetle powołanych wyżej przepisów u.p.o.l. oraz ustawy o drogach publicznych, przede wszystkim związanie danego obiektu z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu drogowego, a nie jakiegokolwiek innego ruchu. Zadaniem należącego do skarżącej Spółki parkingu hotelowego, jak też chodnika, odnośnie których również wniosła Ona o zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości, nie jest prowadzenie, zabezpieczanie i obsługa ruchu na drodze publicznej, czy wewnętrznej. Przeznaczeniem tych obiektów jest bowiem obsługa należącej do Spółki nieruchomości, co służyć ma przede wszystkim wygodzie klientów hotelu. Możliwość korzystania z parkingu wchodzi zaś w skład usług świadczonych przez hotel na rzecz jej gości. Brak jest zatem podstaw do uznania, iż w tym przypadku parking i zlokalizowany przy hotelu chodnik miały obsługiwać i zabezpieczać ruch drogowy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Należy przy tym zgodzić z podnoszoną w orzecznictwie w podobnych sprawach, argumentacją odnoszącą się do funkcjonalnej wykładni powołanych przepisów (p. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 219/09 oraz z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 1782/08, jak również wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 września 2009r. o sygn. akt I SA/Łd 439/10, czy wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2011r. o sygn. akt I SA/Bd 48/11 - wszystkie dostępne w bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Za racjonalne i mające uzasadnienie we względach społecznych można bowiem uznać zwolnienie od podatku od nieruchomości gruntów pod drogami i dróg służących nieograniczonej liczbie uczestników ruchu drogowego, a nie potrzebom prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, w tym przypadku, w zakresie usług hotelowych.

Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego też należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)