Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1124/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem  zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 30c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 227 poz 1658
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; 1. Stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania protestu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. 2. Zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz P. Sp. z o.o. w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 24 maja 2011 r. (data złożenia) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. Spółka z o.o. w W. jest stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyrażone w piśmie z [...] maja 2011 r. nr [...] informującym o negatywnym rozpatrzeniu protestu od informacji Władzy Wdrażającej Programy Europejskie (zwanej dalej WWPE) z [...] marca 2011r. Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

Spółka P. złożyła do WWPE wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dalej POIG), Działanie 8.4 Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili" pod tytułem "[...]". Wniosek uzyskał numer rejestracyjny [...].

Pismem z 2 marca 2011 r. WWPE poinformowała Spółkę, iż wniosek nie spełnia kryteriów formalnych dla Działania 8.4. W uzasadnieniu wskazano, iż w trakcie weryfikacji kwalifikowalności obszaru objętego projektem stwierdzono, iż miejscowości L., P., R. w powiecie s., gmina L. oraz miejscowość P. w powiecie s. , gmina S. wskazane przez Spółkę jako miejsce realizacji projektu są niekwalifikowalne w ramach działania 8.4 na podstawie wyników inwentaryzacyjnych województwa [...], co uniemożliwia zrealizowanie przedstawionego projektu w obecnej formie. W związku z powyższym przedłożony przez Spółkę wniosek został odrzucony z dalszej oceny tj. oceny merytorycznej.

Od powyższego rozstrzygnięcia Spółka wniosła protest. Wskazano w nim, że obszar został zweryfikowany na podstawie inwentaryzacji dostępu do Internetu szerokopasmowego dla Województwa [...] opublikowanego na stronach internetowych Urzędu Marszałkowskiego. Obszar wskazany we wniosku został zweryfikowany w oparciu o wymogi określone rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2010 r. w sprawie udzielania przez Władzę Wdrażającą Programy Europejskie pomocy finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013. W powyższym akcie prawnym dostęp do szerokopasmowego Internetu, został zdefiniowany jako usługa dostępu dla której wymagana przepustowość łącza do użytkownika końcowego wynosi co najmniej 2 Mb/s. Dalej skarżąca Spółka wyjaśniła, że żadna z miejscowości wymienionych we wniosku nie ma usługi , która spełniałaby powyższy wymóg, gdyż zgodnie z zapisami wynikającymi z inwentaryzacji w miejscowościach L., P. i R. usługę o prędkości 1 Mb/s świadczy 2 operatorów, zaś w P. usługę o prędkości 512 Mb/s świadczy także 2 operatorów. Skarżąca wskazała, że inwentaryzacja definiuje dostęp do szerokopasmowego Internetu w sposób niezgodny ze wspomnianym rozporządzeniem, gdyż zgodnie z legendą jako kwalifikujące się do wsparcia w ramach działania 8.4 wskazane zostały następujące obszary :

- żaden operator nie świadczy ogólnodostępnej usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu lub

- jeden operator świadczy ogólnodostępną usługę szerokopasmowego dostępu do Internetu o przepustowości nie większej niż 2 Mb/s.

Natomiast za obszary niekwalifikujące się do wsparcia w ramach działania 8.4 PO IG. zgodnie z inwentaryzacją to;

- co najmniej dwóch operatorów telekomunikacyjnych świadczy usługę dostępu do Internetu o przepustowości nie większej niż 2 Mb/s lub

- o najmniej jeden operator świadczy usługę dostępu do Internetu o przepustowości większej niż 2 Mb/s.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnięciem z [...] maja 2011 r. stwierdził, że protest jest bezzasadny. W piśmie wskazano, że w ramach autokontroli oceny wniosku o dofinansowanie Władza Wdrażająca Programy Europejskie zwróciła się o opinię w sprawie kwalifikowalności obszaru do Urzędu Komunikacji Elektronicznej. W opinii UKE w zakresie infrastruktury teleinformatycznej wydanej w trakcie procesu odwoławczego stwierdzono, iż miejscowości P. i P. kwalifikują się jako obszar biały, miejscowość L. kwalifikuje się jako obszar szary, natomiast miejscowość R. kwalifikuje się jako obszar czarny. Instytucja Pośrednicząca rozpatrując protest od oceny formalnej wniosku o dofinansowanie przyznała rację Instytucji Wdrażającej, że ze względu na obowiązujący stan prawny nie ma wpływu na zapisy oraz interpretacje legendy do mapy, publikowanej przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] na stronie [...], jednakże obowiązkiem Wnioskodawcy jest zachowanie szczególnej staranności podczas przygotowania wniosku, a co za tym idzie – właściwe rozpoznanie potrzeb obszaru, na który ów wniosek ma być złożony. W przypadkach wątpliwych Instytucja Pośrednicząca opiera się na opinii Urzędu Komunikacji Elektronicznej, posiadającego na mocy obowiązujących przepisów uprawnienia do sprawdzenia stanu faktycznego na obszarze złożonego projektu. W wyniku w/w czynności potwierdzono, że miejscowość R. powinna być określona jako obszar czarny. Weryfikacja UKE opiera się na kryteriach zawartych w przywołanym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2010 r. Oznacza to, że wnioskodawca w sposób nieuprawniony określa jako kwalifikujące się do objęcia wsparciem wszystkie miejscowości kwestionowane przez oceniających, ponieważ miejscowość R. położona jest na obszarze czarnym. Niekwalifikowalna lokalizacja projektu w ramach działania 8.4 PO IG jest uchybieniem formalnym mającym zasadniczy charakter. Zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie realizacji projektu w ramach działania 8.4 PO IG dane dotyczące lokalizacji projektu należy wypełniać z należytą starannością ponieważ na ich podstawie przeprowadzana jest ocena kwalifikowalności obszaru projektu.

Od powyższego rozstrzygnięcia P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Domagał się w niej stwierdzenia, że dokonana przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnięciem nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. ocena projektu skarżącej oraz poprzedzająca je negatywna ocena projektu dokonana przez Władzę Wdrażająca Projekty Europejskie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Wnosiła też o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W skardze zarzuciła naruszenie :

- art. 26 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. 2009 r., Nr 84, poz. 712, z późn. zm.) w związku z art. 60 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 poprzez błędną wykładnię j niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia wniosku skarżącej na etapie oceny formalnej;

- art. 26 ust. 1 pkt 4), pkt 6) ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w związku § 4 pkt 14 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 września 2010 r. w sprawie udzielania przez Władzę Wdrażającą Programy Europejskie pomocy finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 ( Dz.U. Nr 170, poz. 1147) poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia wniosku skarżącej na etapie oceny formalnej;

- Załącznika nr 1 do Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8. Oś Priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.4. "Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie ostatniej mili" poprzez niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia wniosku skarżącej na etapie oceny formalnej;

- art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia wniosku skarżącej na etapie oceny formalnej.

Zdaniem skarżącej wniosek o dofinansowanie został niesłusznie odrzucony na etapie oceny formalnej, gdyż inwentaryzacja na którą powołuje się Władza Wdrażająca została sporządzona w sposób niezgodny z zapisami rozporządzenia MSWiA z 16 września 2010 r., które wyraźnie precyzuje co należy rozumieć przez dostęp do usługi Internetu szerokopasmowego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty zaprezentowane w zaskarżonym piśmie. Wskazał ponadto, że instytucja oceniająca nie może ograniczyć się do porównania wskazanych we wniosku miejscowości z miejscowościami wskazanymi w wynikach inwentaryzacji, ale zbadać poprawność tych informacji w przypadkach wątpliwych. Taka interpretacja znajduje uzasadnienie przepisach prawa powszechnie obowiązującego, tj. w art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm.; dalej jako: TUE) zgodnie z którym wszelka pomoc przyznawana przez państwo członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie, w jakim wpływa na wymianą handlową między państwami członkowskimi. Wynika z tego, że aby środek został uznany za pomoc państwa, muszą zostać łącznie spełnione poniższe warunki: a) środek pomocy musi zostać przyznany ze środków państwowych, b) musi przynosić przedsiębiorstwom korzyści ekonomiczne, c) korzyści muszą być selektywne i zakłócać konkurencję lub grozić jej zakłóceniem, d) środek pomocy musi mieć wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy. Zgodnie z treścią Wytycznych wspólnotowych w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu szerokopasmowych (Dz. U. UE z 2009 r. Seria C Nr 235/04), które podsumowują politykę Komisji w sprawie stosowania zasad dotyczących pomocy państwa zawartych w TUE wobec środków wspierających wdrożenie tradycyjnych sieci szerokopasmowych oraz uwzględniają szereg kwestii związanych z oceną środków mających na celu wsparcie i zachęcenie do szybkiego upowszechnienia sieci dostępowych następnej generacji za niezgodną ze wspólnym rynkiem, a co za tym idzie naruszającą wskazany wyżej art. 107 ust l TUE, należy uznać m.in. pomoc udzieloną na dofinansowanie projektów, które realizowane są na obszarach geograficznych, na których działa co najmniej dwóch operatorów sieci szerokopasmowych.

Dalej Minister podniósł, że ze względu na trudną do określenia wiarygodność wyników inwentaryzacji, prezentowanych przez Urzędy Marszałkowskie na swoich stronach internetowych, konieczne było wprowadzenie dodatkowego narzędzia weryfikacji obszaru przez instytucję posiadającą ustawowe uprawnienia do badania w/w kwestii, tzn. Urząd Komunikacji Elektronicznej. Przyjęto zasadę, obowiązującą od dnia podpisania Porozumienia w sprawie realizacji czynności technicznych w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 dla 8 osi priorytetowej "Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki" Działanie 8.4 Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili", zawartym w dniu 2 grudnia 2009 r. pomiędzy Władzą Wdrażającą Programy Europejskie i Urzędem Komunikacji Elektronicznej, że wyniki przeprowadzonej przez Urząd analizy danego obszaru są rozstrzygające dla oceny jego kwalifikowalności. Minister podniósł także, że zgodnie z art. 29 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675) Prezes UKE sporządza dla terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w formie elektronicznej, inwentaryzację przedstawiającą pokrycie istniejącą infrastrukturą telekomunikacyjną i publicznymi sieciami telekomunikacyjnymi zapewniającymi lub umożliwiającymi zapewnienie szerokopasmowego dostępu do Internetu, z odrębnym zaznaczeniem pokrycia łączami światłowodowymi oraz sieciami bezprzewodowymi, oraz budynkami umożliwiającymi kolokację. Inwentaryzacja jest na bieżąco weryfikowana i aktualizowana, nie rzadziej niż raz na rok.

Konkludując, zdaniem Ministra, przyznanie wnioskowi pomocy byłoby sprzeczne z art. 107 ust. 1 TUE i skutkowałoby nadto obowiązkiem jej zwrotu na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153,poz.1270 ze zm.) /zwanej dalej: "p.p.s.a."/, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 tego przepisu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji , na które skarga została wniesiona w trybie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 84 poz. 712 ze zm. ). Dodać należy, iż art. 37 u.z.p.p.r. stanowi, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Niemniej, w art. 30b u.z.p.p.r. ustawodawca nakłada na Instytucję zarządzającą obowiązek ustanowienia, w systemie realizacji danego programu operacyjnego, procedury odwoławczej (terminu, trybu i warunków) i zakreśla ogólne ramy takiej procedury.

Poddając rozstrzygnięcia Instytucji zarządzającej lub Instytucji pośredniczącej (której powierzono określone zadania) kontroli sądowej, ustawodawca w art. 30c i 30d ustanowił również szczegółowy tryb wnoszenia i rozpoznawania skarg, odbiegający od ogólnego modelu, wskazując w art. 30e zakres stosowania przepisów p.p.s.a. Zaskarżone negatywne oceny projektów nakazuje traktować jak akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Sąd może uwzględnić skargę, jeżeli stwierdzi, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo.

Rozpoznając niniejszą sprawę na podstawie ww. przepisów prawa Sąd stwierdził, że wniosek o dofinansowanie został oceniony w sposób sprzeczny z art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

1. Oceniając w powyższym zakresie zasadność skargi należy w pierwszym rzędzie mieć na uwadze, że w świetle ustawodawstwa Unii Europejskiej wszelka pomoc publiczna dla sektora prywatnego podlega ścisłemu limitowaniu. Granice dozwolonej pomocy wyznacza przede wszystkim art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którym z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna ze rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi.

Zgodnie z ust. 2. za zgodną ze wspólnym rynkiem może zostać uznana:

a) pomoc przeznaczona na sprzyjanie rozwojowi gospodarczemu regionów, w których poziom życia jest nienormalnie niski lub regionów, w których istnieje poważny stan niedostatecznego zatrudnienia;

b) pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania lub mająca na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce Państwa Członkowskiego;

c) pomoc przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych działań gospodarczych lub niektórych regionów gospodarczych, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem; oraz

d) pomoc przeznaczona na wspieranie kultury i zachowanie dziedzictwa kulturowego, o ile nie zmienia warunków wymiany handlowej i konkurencji we Wspólnocie w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem.

e) inne kategorie pomocy, jakie Rada może określić decyzją, stanowiąc większością kwalifikowaną, na wniosek Komisji.

Powyższe ograniczenia w przyznawaniu pomocy publicznej znajdują odbicie w unormowaniach obowiązującego w trakcie naboru wniosków Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 września 2010 r. w sprawie udzielania przez Władzę Wdrażającą Programy Europejskie pomocy finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 ( Dz.U. Nr 170 poz. 1147 ). Zgodnie z § 1 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wsparcie może być udzielone na realizację projektu mającego na celu zbudowanie dedykowanej infrastruktury telekomunikacyjnej pomiędzy najbliższym lub najbardziej efektywnym punktem dystrybucji Internetu a użytkownikiem końcowym w celu stworzenia możliwości bezpośredniego dostarczenia użytkownikowi końcowemu usługi przyłączenia do sieci i zapewnienia korzystania z usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu, zgodnie z warunkami udzielania pomocy publicznej w oparciu o pomoc regionalną i pomoc na zatrudnienie, określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 107 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. UE L 214 z 09.08.2008, str. 3), zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 800/2008".

Odbicie tej zasady znajduje wyraz także w "Szczegółowym opisie priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013", w którym jako cel Działania 8.4 przyjęto stworzenie możliwości bezpośredniego dostarczania usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na etapie tzw. "ostatniej mili" poprzez wsparcie mikro-, małych i średnich przedsiębiorców zamierzających dostarczać tę usługę na obszarach , na których prowadzenie tej działalności na zasadach rynkowych jest nieopłacalne finansowo.

Zasada ta została zapisana w "Regulaminie przeprowadzania konkursu" pod pojęciem "kwalifikowalności obszaru", które oznacza , że na obszarze objętym projektem nie funkcjonuje ogólnodostępna szerokopasmowa infrastruktura dostępu do Internetu ( o przepustowości min. 2 Mb/s ) ( patrz Kryteria formalne specyficzne dla działania 8.4 ). Instytucja Pośrednicząca w praktyce rozszerzyła zakres pojęcia kwalifikowalności obszaru uznając za taki również tzw. szare punkty – tereny na których usługę świadczy tylko jeden operator.

Zdaniem Sądu to wyjaśnienie ma kluczowe znaczenie dla oceny zasadności skargi, gdyż jej uwzględnienie nie może w żadnym wypadku prowadzić do skierowania pomocy na obszary wyłączone na mocy w/w bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa.

Godzi się podnieść, że organ publiczny przeprowadzający konkurs ma obowiązek czuwać aby przyznana pomoc publiczna dla przedsiębiorców nie naruszała bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa unijnego i krajowego. Przyznanie dofinansowania projektowi skarżącego, mimo objęcia nim obszarów wyłączonych z pomocy publicznej, skutkowałoby uznaniem takiej pomocy za niezgodną z prawem i w konsekwencji koniecznością jego zwrotu. Należy przyznać racje organowi, że takie postępowanie administracji publicznej narażałoby na szkodę zarówno skarżącego jak i Skarb Państwa.

Powyższe uwarunkowania również oznaczają, że w toku konkursu Instytucja Pośrednicząca I-go i II-ego stopnia muszą mieć prawo do weryfikacji obszaru kwalifikowanego aż do momentu podpisania umowy.

2. Jednak powyższe nie powinno prowadzić do takiego ukształtowania warunków konkursu, aby prawa osób biorących w nim udział zostały pozbawione jakiejkolwiek ochrony. Zgodnie z § 7 pkt. 1 lit. b Regulaminu przeprowadzania konkursu kwalifikowalność obszaru objętego wnioskiem będzie weryfikowana na podstawie aktualnych wyników inwentaryzacji zasobów sieci szerokopasmowego dostępu do Internetu, opublikowanych na stronach internetowych Urzędów Marszałkowskich poszczególnych województw oraz przez porównanie z obszarami objętymi projektami które zostały już zatwierdzone do dofinansowania, publikowanych na strome internatowej WWPE. Kwalifikowalność obszaru weryfikowana jest także na podstawie informacji podanych przez Wnioskodawcę w punkcie 12 "Lokalizacja projektu" wniosku o dofinansowanie.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wniosek skarżącej spełnił wymogi formalne - w chwili jego składania wg danych wynikających z wyników inwentaryzacji województwa opolskiego obszar wskazany we wniosku spełniał wymóg kwalifikowalności – oczywiście wg wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16.09.2010 r. , gdzie w § 4 pkt. 14 zdefiniowano co należy rozumieć pod pojęciem "usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu". Wnioskodawca posłużył się danymi zawartymi w wynikach inwentaryzacji ( m.in. prędkość Internetu, ilość operatorów świadczących usługi ), a nie kierował się zamieszczoną tamże legendą, która definiowała obszary kwalifikujące się i niekwalifikujące się do wsparcia niezgodnie z wymogami w/w rozporządzenia i warunkami konkursu.

Zgodnie z § 7 pkt 1 lit. d) niekwalifikowalność obszaru w świetle wyników inwentaryzacji sieci szerokopasmowej jest uchybieniem formalnym niepodlegającym korekcie. Niekwalifikowalność nawet jednej miejscowości w projekcie powoduje jego odrzucenie. W przypadku, gdy obszar ujęty w projekcie jest kwalifikowany w świetle wyników inwentaryzacji sieci szerokopasmowej, ale pokrywa się z obszarem ujętym w innym projekcie, któremu przyznano już dofinansowanie, wnioskodawca ma prawo usunąć pokrywające się miejscowości i odpowiednio dostosować kosztorys projektu (modyfikacja budżetu nie może powodować jego zwiększenia oraz zmiana nie może prowadzić do zmniejszenia wskaźnika: dzięki realizacji projektu min. 40 podmiotów uzyska dostęp do Internetu w okresie wymaganej trwałości projektu).

Z powyższego wynika, że tylko niekwalifikowalność obszaru w świetle wyników inwentaryzacji może być podstawą do odrzucenia wniosku na etapie kontroli formalnej. W przedmiotowej sprawie podstawą do odrzucenia wniosku była jednak , wbrew twierdzeniom organu ( w dniu rozprawy na stronie internetowej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] nadal znajdowały się wyniki inwentaryzacji w wersji z 1.10.2010 r. ), nie powyższa niekwalifikowalność , ale sprawdzenie w oparciu o dane Urzędu Kontroli Elektronicznej, co wykracza w sposób ewidentny poza zapisy Regulaminu.

Jak wyżej wspomniano Sąd rozumie i widzi potrzebę dokładnego sprawdzenia kwalifikowalności wskazanego we wniosku obszaru – z uwagi na ograniczenia związane z pomocą publiczną, ale wszystkie inne przypadki niekwalifikowalności powinny być usuwane w sposób wskazany w cytowanym wyżej § 7 pkt. 1 lit. d).

3. Fakt, iż któraś z miejscowości wskazanych we wniosku po jego złożeniu przestała być obszarem kwalifikowanym nie może w żadnym wypadku być podstawą do odrzucenia wniosku. Prowadziłoby to do sytuacji, w której o ocenie wniosku decydowałyby okoliczności, na które podmioty ubiegające się o dofinansowanie nie mają żadnego wpływu – błąd w wynikach inwentaryzacji, późniejsze rozpoczęcie świadczenia usługi przez operatora na zasadach konkurencji itp. Organ twierdzi, że ubiegający się o dofinansowanie winien przy wypełnianiu wniosku dochować należytej staranności i sprawdzić kwalifikowalność obszaru we własnym zakresie, ale Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu. Po pierwsze sam Regulamin stawia wymóg weryfikacji obszaru w oparciu o wyniki inwentaryzacji. Po drugie wnioskodawcy nie mają instrumentów do czynienia takich ustaleń. Zgodnie bowiem z art. 29 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych ( Dz.U. Nr 106 poz. 675 ) prawo i możliwości prawne do zbierania takich danych ma Prezes UKE . Ma on obowiązek sporządzić inwentaryzację pokrycia terytorium Polski infrastrukturą telekomunikacyjną, w tym gwarantującą dostęp do szerokopasmowego Internetu, inwentaryzacja ta jest jawna i każdy ma prawo wglądu, otrzymania wypisów i wyrysów. Jednak w chwili trwania konkursu przepis ten jeszcze nie obowiązywał, gdyż zgodnie z art. 87 wszedł w życie 16 grudnia 2010 r. Minister zresztą w żaden sposób nie precyzuje na czym konkretnie ma polegać ta należyta staranność i jakie czynności może wnioskodawca wykonać, aby sprawdzić poprawność wyników inwentaryzacji, a już w szczególności plany dot. świadczenia usługi przez operatora usług telekomunikacyjnych. Należy przypomnieć, że wyżej wspomniana ustawa daje możliwość zbierania stosownych informacji tylko Prezesowi UKE ( art. 29 ust. 2 ).

W ocenie Sądu takie ukształtowanie warunków ( czy też praktyki ) konkursu narusza wyrażoną w art. 26 ust. 2 zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjantów w ramach programu oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Stwarza sytuację, że na pomyślny wynik oceny maja wpływ nie tylko poprawność wypełnienia wniosku, ale zdarzenia na które wnioskodawca nie ma wpływu i nie może ich przewidzieć.

Jest to tym bardziej niezrozumiałe i rażące, że jak wyżej wspomniano Regulamin przewiduje możliwość poprawienia wniosku w sytuacji, gdy obszar ujęty w projekcie jest kwalifikowany w świetle wyników inwentaryzacji sieci szerokopasmowej, ale pokrywa się z obszarem ujętym w innym projekcie, któremu przyznano już dofinansowanie.

4. Reasumując w ocenie Sądu zawężenie możliwości poprawienia wniosku ( wycofania miejscowości , które stały się czarnymi punktami ) tylko do sytuacji określonych w § 7 ust. 1 pkt d) Regulaminu narusza zasady określone w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. , gdyż różnicuje sytuację beneficjentów w oparciu o niejasne kryteria. W ocenie Sądu w Regulaminie obowiązującym dla przedmiotowego konkursu brak jest w ogóle drogi wyjścia z sytuacji, gdy w wyniku weryfikacji wniosku okaże się, że obszar jest co prawda kwalifikowany w oparciu o wyniki inwentaryzacji, ale w rzeczywistości takim nie jest. Zdaniem Sądu w takiej sytuacji właściwym jest zastosowanie procedury wycofania pokrywających się miejscowości. Tylko takie rozwiązanie jest zgodne z zasadami wyrażonymi w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w pkt.1 wyroku stwierdził, że ocena spornego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 30c ust.3 pkt.1 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt.2 wyroku za podstawę biorąc art.200 p.p.s.a.