Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 633/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk – Meder po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 4 pkt 22 lit. a, lit. h, art. 92 a ust. 1-6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265), lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 15 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.) Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania A. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. K. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] o nałożeniu na A. K. kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składających się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] , przeprowadzonej w dniu [...] r. na drodze krajowej nr [...] w[...] , którym kierował T. K. kontrolerzy transportu drogowego z Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Opolu stwierdzili wykonywanie krajowego transportu drogowego celulozy w imieniu przedsiębiorcy A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] . Kontrolerzy stwierdzili Z protokołu kontroli z dnia [...] r.

nr[...] . W toku kontroli ustalono nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego bądź to na urządzeniu rejestrującym lub cyfrowym urządzeniu rejestrującym na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (protokół kontroli z dnia

[...] r. nr[...] ).

A. K. odwołując się od decyzji z dnia [...] r. wniósł

o stwierdzenie jej nieważności, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Odwołujący się zarzucił skarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 6, 7, 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7 Konstytucji oraz art. 92 c ust. 1 ustawy

o transporcie drogowym. Podniósł, że organ kontrolny przesłuchał kierowcę

w charakterze świadka nie pouczając go o prawie do odmowy zeznań, co stanowiło

w jego ocenie o naruszeniu art. 83 K.p.a., dodatkowo odwołujący zarzucił naruszenie art. 75 w związku z art. 77 i 78 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanego przez niego dowodu w postaci przesłuchania kierowcy w obecności przedsiębiorcy.

Odwołujący się wyjaśnił, że na każdej z kwestionowanych wykresówek nie ma zdarzenia polegającego na przerwaniu ciągłości zapisu i rejestracji jazdy bez wykresówki. Zdaniem A. K. dopuszczalne jest wyjęcie na chwilę wykresówki z tachografu celem obliczenia ile czasu jeszcze kierowca może prowadzić pojazd.

Organ odwoławczy uzasadniając decyzją z dnia [...] r. przytoczył treść art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] do [...] złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć [...] złotych (art. 92 a ust. 2 ww. ustawy).

Ponadto organ powołując się na normę wynikającą z treści art. 92 b ust. 1-2 ww. ustawy podniósł, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił wymienione w powołanym przepisie warunki w tym właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów.

Za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń.

W dalszej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ II instancji przytoczył treść art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady EWG Nr 3821/85, w myśl którego zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono

w załączniku IB. Dotyczy to również manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że kierowcy stosują wykresówki w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują.

Nie wyjmuje się wykresówki z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać urządzeń zainstalowanych w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 3 tiret drugi lit. b), c) i d):

a) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I, wprowadza się na wykresówkę, ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc karty; lub

b) jeśli pojazd wyposażony jest w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem IB, wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do ręcznego wprowadzania danych, w jakie wyposażone jest urządzenie rejestrujące (art. 15

ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85).

Ponadto organ odwoławczy przytaczając treść art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 podniósł, że kierowcy zapewniają zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z oficjalnym czasem kraju rejestracji pojazdu, obsługują przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację określonych w tym przepisie okresów (czasu prowadzenia pojazdu, "innej pracy", "okresy gotowości", przerwy w pracy i okresy dziennego odpoczynku).

Konsekwencją nierejestrowania za pomocą urządzenia rejestrującego

lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi stosownie do treści lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężna w wysokości [...] złotych.

W oparciu o analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego,

w szczególności wykresówek kierowcy – T. K. z dni: [...] r., organ odwoławczy stwierdził, że kierowca nie rejestrował na wykresówce pełnych wskazań z zakresu prędkości, swojej aktywności i przebytej drogi. W ocenie organu, kierowca podczas odbierania odpoczynków dobowych poza bazą przedsiębiorstwa nie rejestrował wszystkich wymaganych wskazań. Powyższe stanowisko zostało udokumentowane protokołem z kontroli, oraz przesłuchaniem kierowcy w charakterze świadka.

Organ zwrócił uwagę, że przesłuchany kierowca zeznał,

że w dniach [...] r., otwierał tachograf podczas wykonywania odpoczynku, który odbierany był poza bazą przedsiębiorstwa

w następujących miejscowościach:[...] .

Jednocześnie organ podkreślił znaczenie protokołu kontroli drogowej, który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

W przedmiotowej sprawie protokół kontroli drogowej został podpisany bez zastrzeżeń, zatem stanowi on, w ocenie organu, dowód na okoliczności w nim stwierdzone i wyznacza granice postępowania administracyjnego co do faktów i stanu prawnego.

Zdaniem organu odwoławczego, skoro w chwili kontroli drogowej kierowca nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych okazało się uzasadnione.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu argumentu polegającego na dopuszczalności chwilowego wyjęcia wykresówki z tachografu celem obliczenia ile jeszcze kierowca może prowadzić pojazd organ wyjaśnił, że samo otworzenie tachografu celem odczytania z wykresówki ile jeszcze kierowca może prowadzić pojazd jest jak najbardziej dopuszczalne i działanie takie samo w sobie nie podlega karaniu. Niedopuszczalne jest natomiast działanie jakiego dopuścił się kontrolowany kierowca, polegające na podjeżdżaniu pojazdem, po otworzeniu tachografu, podczas wykonywania odpoczynku. Jednocześnie organ powołując się na zeznanie kierowcy stwierdził, że dokonywał on podjazdów typu zjazd z rampy, czy z miejsca załadunku.

Odnosząc się do zarzutu strony podniesionego w odwołaniu dotyczącego przesłuchania kierowcy w charakterze świadka bez uprzedniego pouczenia

o możliwości odmowy zeznań, co skutkowało naruszeniem art. 83 K.p.a. oraz naruszenia art. 75 w związku z art. 77 i 78 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu, o który wnioskowała strona (przesłuchanie kierowcy), organ II instancji, powołując się na treść protokołu z przesłuchania świadka wskazał, że kierowca T. K. w ramach czynności poprzedzających przesłuchanie został pouczony o treści przepisów oraz o przysługujących mu prawach, w tym również o prawie odmowy składania zeznań, co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Odnośnie zarzutu wydania decyzji z obrazą przepisów procedury administracyjnej organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Reasumując organ II instancji podniósł, że zarzuty strony zawarte w odwołaniu nie dają podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92 c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a ponadto, że naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją A. K. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a dodatkowo

o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podniósł, że w złożonych przez niego w dniu [...] r. wyjaśnieniach udowodnił, że pracownik organu I instancji nieprawidłowo ocenił materiał dowodowy, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia nieistniejącego stanu faktycznego. Z kolei organ kontrolny wydał decyzję pomijając i ignorując rzeczywisty stan faktyczny wynikający z dokumentów, podobnie jak organ odwoławczy, który utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Zdaniem skarżącego, całe postępowanie administracyjne oraz dwie zaskarżone decyzje oparte zostały na nieprawdziwym stanie faktycznym, ustalonym przez kontrolującą w wyniku nieumiejętnej analizy przedłożonych przez kierowcę wykresówek. Wykazany, w ocenie skarżącego, błąd polegał na nieprawidłowym określeniu rozpoczęcia pracy przez kierowcę, co skutkowało nieprawidłowym określeniem przebiegu pracy na kolejnych wykresówkach. Popełnienie jednego błędu na początku całkowicie uniemożliwiło prawidłową ocenę kolejnych wykresówek. Powyższy sposób prowadzenia kontroli oraz "późniejsza ignorancja organu I i II instancji" świadczy, w ocenie skarżącego, o naruszeniu zasady wynikającej z art. 6 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a.

Jednocześnie A. K. podniósł, że przytoczone w skardze argumenty podniósł już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, których nie podzielił organ odwoławczy, mimo że w toku prowadzonego postępowania skarżący wyraźnie zaznaczył, że stan faktyczny ustalony przez kontrolującą był nieprawidłowy i wynikał z błędu, a ponadto wykazał, że gdyby organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, nie byłoby podstaw do wszczęcia postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U.

z 2012 r., poz.270 ze zm.).

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265) zwanej w dalszej części uzasadnienia: "ustawą".

Odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego została przewidziana w art. 92 a ust. 1 ustawy i obwarowana karą pieniężną w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie.

Przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego, w myśl art. 4 pkt 22 lit. a ustawy, należy rozumieć obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21), a także rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (art. 4 pkt 22 lit. h).

W myśl art. 13 powołanego wyżej rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85

w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB.

Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują. Nie wyjmuje się wykresówki lub karty kierowcy z urządzenia przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona (art. 15 ust. 2 powołanego rozporządzenia).

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 8 powołanego rozporządzenia zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Za wykonanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie urządzenia rejestrującego polegającego m.in. na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi ustawodawca przewidział w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy karę pieniężną

w wysokości [...] zł.

W rozpoznawanej sprawie, w toku kontroli drogowej pojazdu członowego składającego się z ciągnika siodłowego oraz naczepy należącego do skarżącego,

w oparciu o analizę zapisów na wykresówkach przedłożonych przez kierującego pojazdem T. K. ustalono, że kierowca podczas odbierania odpoczynków dobowych poza bazą przedsiębiorstwa w miejscowościach: [...] j nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego pełnych wskazań w zakresie prędkości pojazdu, swojej aktywności oraz przebytej drogi. Ponadto w protokole kontroli z dnia [...] r. podkreślono, że wskazania wysokości rysika, dokumentującego przebytą drogę wskazują na różnice. Dodatkowo z dołączonego do ww. protokołu kontroli – protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka wynika, że w dniach [...] r. - T. K. otwierał tachograf podczas wykonywania odpoczynku w wymienionych miastach.

W orzecznictwie sądów administracyjnych został wyrażony pogląd, zgodnie

z którym samowolna ingerencja w pracę urządzenia rejestrującego polega na świadomej ingerencji przez kierowcę w pracę tachografu, skutkiem czego następuje zmiana jego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi. Otwarcie tachografu należy zatem interpretować jako ingerencję w pracę urządzenia rejestrującego, gdyż jego skutkiem jest brak zapisu o aktywności kierowcy na umieszczonej w urządzeniu rejestrującym wykresówce (por. wyrok WSA

w Warszawie z dnia 23 lutego 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 2136/09, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle przedstawionego stanu faktycznego sprawy, zdaniem Sądu, organy prawidłowo zakwalifikowały zachowanie kierowcy, który wykonując podjazdy na otwartym tachografie ingerował w pracę urządzenia, bowiem w konsekwencji nie została zarejestrowana jego aktywność we wskazanym w zaskarżonym rozstrzygnięciu zakresie, co stanowiło o trafności zastosowania sankcji przewidzianej w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy.

Wobec powyższego, Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy rozstrzygające w sprawie, zasad ogólnych ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "K.p.a." wyrażonych w art. 6 (zasada praworządności) oraz art. 7 (zasada prawdy obiektywnej) poprzez nieuwzględnienie podniesionego przez skarżącego zarzutu polegającego na błędnym określeniu rozpoczęcia pracy przez kierowcę, co skutkowało nieprawidłowym określeniem przebiegu pracy na kolejnych wykresówkach, a w konsekwencji doprowadziło do ustalenia nieprawdziwego stanu faktycznego sprawy. Podkreślenia wymaga, że organy wyjaśniając stan faktyczny oparły się m.in. na protokole kontroli z dnia 17 stycznia 2013 r., a jak wynika ze stanowiska wyrażonego w judykaturze, protokół kontroli drogowej jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, a stan faktyczny udokumentowany w protokole kontroli jest w zasadzie niepowtarzalny (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., II GSK 378/09, publ. LEX

nr 577324).

W tej sytuacji uwzględniając moc dowodową protokołu, w którym wskazano brak rejestrowania przez kierowcę pełnych wskazań w zakresie jego aktywności podczas odbierania odpoczynków dobowych, a także mając na względzie zeznania samego kierowcy (sporządzone w formie protokołu, do którego nie złożono zastrzeżeń i stanowiącego załącznik do protokołu kontroli) – który jednoznacznie oświadczył, że podczas odbierania odpoczynku, otwierał tachograf w określonych wyżej dniach i w tym czasie wykonywał podjazdy, powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, bezsprzecznie wskazują na fakt "manipulowania urządzeniem rejestrującym" – co jest czynnością zabronioną w świetle art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. – przez zatrudnionego przez skarżącego kierowcę, w efekcie których sfałszowane zostały na wykresówkach dane dotyczące jego rzeczywistej aktywności, co dodatkowo potwierdził sam kierowca.

Działania te zatem, zdaniem Sądu, mieszczą się w hipotezie załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 6.2.1 – wobec tego brak jest podstaw do stwierdzenia nieprawidłowego ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy czy nieprawidłowej subsumcji. Uzasadnione okazało się zatem nałożenie kary pieniężnej

w wysokości [...] zł.

Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził,

że z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżący nie przedłożył żadnych nowych dowodów, nieznanych organom oraz nie podważył skutecznie złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej zeznań kierowcy.

W tej sytuacji oceniając, że organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.