Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1065/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 37 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 193, art. 332, art. 335
journal: Dz.U. 1939 nr 34 poz 216
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 lutego 1939 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli.
article: § 13 ust. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.
article: art. 3 ust. 6, art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2013 r. sprawy ze skargi L.Ż. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu garażowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 roku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze z. ), po rozpatrzeniu odwołania G.B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2012 r. znak [...], którą organ po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej obiektu garażowego o wymiarach około 2,7m x 6,0m na działce nr [...], nałożył na L.Ż. obowiązek wykonania w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania decyzji robót polegających na przybiciu na sztywno desek założonych w kanale rewizyjnym znajdującym się w posadzce i nieprzewidzianym do użytkowania uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane ( Dz. U. z 1974 r., Nr 38, poz. 229 ze zm. ) w związku z art. 103 § 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. ) i nakazał L.Ż. rozebrać obiekt garażowy o wymiarach około 2,7m x 6,0 m zlokalizowany na działce nr [...].

Ze znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej dokumentów wynika, że właścicielem nieruchomości położonej w [...] obejmującej działkę gruntu o numerze geodezyjnym [...] jest L.Ż.. Nieruchomość ta ma powierzchnię 800 metrów kwadratowych i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Natomiast nieruchomości położona w [...] obejmująca działkę gruntu o numerze geodezyjnym [...] stanowi własność G.B.. Nieruchomość ta ma powierzchnię 2800 metrów kwadratowych i jest zabudowana budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Nieruchomości te ze sobą graniczą.

W dniu [...].10.2011 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo G.B. z dnia [...].09.2011 r., w którym poinformowała, że L.Ż. wykonał pomiędzy budynkami nr 17 i 19 przy ul. [...] zadaszoną konstrukcję opartą z jednej strony o fundament i ścianę jej domu, montując w niej bramy od strony południa i północy. Konstrukcję tą L.Ż. nazwał garażem. Właścicielka nieruchomości położonej w [...] G.B. wskazała, że tak zagospodarowana przestrzeń między budynkami stwarza niebezpieczeństwo i powoduje niszczenie jej budynku. Wyjaśniła, że kilkakrotnie zwracała uwagę, że jej budynek pełni funkcję mieszkalną oraz, że przestrzeń między budynkami nie powinna być zabudowana w taki sposób ("na dziko"). Poinformowała nadto Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że pismem z dnia [...].07.2011r. adresowanym do L.Ż. zwróciła się o likwidację tej zabudowy oraz niezwłoczne zabezpieczenie ściany i fundamentów przed opadami. Pismo to pozostało bez odpowiedzi.

W dniu [...].11.2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny na działce nr [...] ( stanowiącej własność L.Ż.) w której to czynności udział wzięli między innymi G.B. i L.Ż.. W sporządzonym z tej czynności protokole zapisano, że na terenie tej nieruchomości znajduje się między innymi obiekt garażowy usytuowany między budynkami mieszkalnymi nr 17 i 19. Obiekt ten posiada konstrukcję drewnianą opartą na ścianach budynków mieszkalnych, dach dwuspadowy pokryty blachą oraz nie posiada ścian. Wymiary obiektu wynoszą około 6,0m x 2,7m. Budynek ten posiada dwie drewniane bramy. Jedna umożliwia wjazd do tego obiektu od strony ulicy, natomiast druga umożliwia wyjazd z tego budynku na posesję L.Ż.. Podłoże w tym budynku jest wybetonowane, wykonano w nim kanał rewizyjny. L.Ż. oświadczył do protokołu, że przedmiotowy obiekt wykonany został w 1950 r. przez jego ojca J.Ż., za zgodą poprzedniego właściciela sąsiedniej nieruchomości B.B. – ojca G.B... Od tamtego czasu obiekt ten nie był rozbudowywany, lecz jedynie remontowany. Długość, szerokość, wysokość i konstrukcja obiektu nie były zmieniane od czasu jego wykonania w 1950 r. Ponadto w trakcie oględzin L.Ż. oświadczył, że nie posiada żadnych dokumentów związanych z budową przedmiotowego obiektu garażowego. Natomiast G.B. oświadczyła, że Pan L.Ż. około 10 lat temu wyremontował przedmiotowy obiekt i wstawił nowe drzwi, niemniej nie wie ona kiedy dokładnie powstał opisywany obiekt garażowy.

Po dokonanych oględzinach w dniu [...].12.2012 r. odrębnymi pismami Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zwrócił się odpowiednio do Starostwa Powiatowego i Gminy o udzielenie informacji, czy instytucje te są w posiadaniu dokumentów dotyczących budowy obiektów budowlanych na terenie działki nr geodezyjnym [...] (np. zgłoszeń budowy lub decyzji o pozwoleniu na budowę).

W odpowiedzi, w piśmie z dnia [...].12.2011 roku wystosowanym z upoważnienia Wójta Gminy, poinformowano że po przeanalizowaniu dostępnych materiałów zgromadzonych w Urzędzie Gminy stwierdzono, iż brak jest jakiejkolwiek dokumentacji budowlanej (zgłoszenia budowy, pozwolenia na budowę, dokumentacji technicznej itp.) dotyczącej przedmiotowej nieruchomości.

Natomiast w piśmie z dnia [...].01.2012r. wystosowanym z upoważnienia Starosty poinformowano, że organ ten w dniu [...].08.2010r. wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił Panu L.Ż. pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr [...]. Jednocześnie stwierdzono, że brak jest innej dokumentacji budowlanej dotyczącej przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto Wójt Gminy pismem z dnia [...].02.2012r. wystosowanym w związku z wystąpieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2012 roku, poinformował, że z dniem [...].12.2003r. stracił moc ogólny plan zagospodarowania przestrzennego Gminy, natomiast na dzień [...].02.2012 r. dla przedmiotowej działki brak jest opracowanego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także że dla terenu tej działki nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy.

Następnie postanowieniem z dnia [...].03.2012 r., wydanym na podstawie art 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na L.Ż. obowiązek dostarczenia w wyznaczonym terminie oceny stanu technicznego obiektu garażowego o wymiarach około 2,7m z 6,0m na działce nr [...].

Pismem z dnia [...].03.2012r. wystosowanym z upoważnienia Wójta Gminy w związku z wystąpieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.2012r. poinformowano, że w dniu [...].03.2012 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie garażu na działce nr [...] na wniosek złożony przez L.Ż.. Następnie pismem z dnia [...].08.2012 r. organ ten poinformował, że w dniu [...].06.2012r. została wydana decyzja nr [...] o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji oraz, że rozstrzygnięcie to jest ostateczne. Jednocześnie z pismem tym przesłano uwierzytelnioną kserokopię w/w decyzji o warunkach zabudowy wraz z kserokopiami załączników do tej decyzji.

W okresie prowadzenia postępowania w sprawie wydania w/w decyzji o warunkach zabudowy, do czasu uzyskania przez to rozstrzygnięcie charakteru decyzji ostatecznej, postępowanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dotyczące omawianego obiektu garażowego pozostawało zawieszone zgodnie z postanowieniem z dnia [...].03.2012 r. Postanowieniem z dnia [...].G8.2012r. postępowanie to zostało podjęte.

W dniu 05.09.2012r. do Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wpłynęła ocena techniczna obiektu garażowego na działce nr [...], sporządzona w dniu [...].08.2012r. przez mgr inż. K.D. posiadającą uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności konstrukcyjno-budowlanej w pełnym zakresie i wpisaną na listę Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem [...]. W opinii po dokonaniu opisu budynku garażowego, przedstawieniu jego cech konstrukcyjnych, z jakich materiałów jest wykonany, wymiarów, powierzchni - które to cech były zgodne z tym opisanymi w protokole oględzin stwierdzono – stwierdzono, że obiekt garażowy jest zgodny z warunkami zabudowy określonymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2012 roku tj. zgodny z wyznaczoną linią zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki nie została przekroczona (wynosi 22 % a określona ją maksymalnie na 26% ), wskaźnik powierzchni biologicznej czynnej również nie został przekroczony (wynosi 66% a określono go na min. 40 % ), również szerokość elewacji frontowej, wysokości okapu poziomego wysokość budynku i układ połaci dachowej są zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. W opinii stwierdzono, że brak jest zanieczyszczeń gazowych, emisji hałasu, wibracji, promieniowania i innych zakłóceń jak niekorzystnego wpływu tego budynku na powierzchnię ziemi, wody powierzchniowe i podziemne. Stwierdzono również, że objęty opinią budynek spełnia wymagania w zakresie odporności ogniowej dla budynków kategorii E.

W dniu [...].09.2012r. z dokumentami przedmiotowej sprawy zapoznała się G.B.. W sporządzonym z tej czynności protokole zapisano, że w/w oświadczyła, iż nie zgadza się na pozostawienie przedmiotowego obiektu garażowego w obecnym miejscu i kształcie, a także, że podtrzymuje wszystkie uwagi zawarte w piśmie z dnia [...].09.2011 r., oraz że żąda aby właściciel tego obiektu odsunął wszystkie jego elementy od ściany od jej budynku mieszkalnego trwale związane z tym budynkiem.

Następnie w dniu [...].09.2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję. Decyzją tą, powołując się na art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy dotyczącej obiektu garażowego o wymiarach około 2,7m x 6,0m na działce nr [...], organ nałożył na L.Ż. obowiązek wykonania, w terminie 1 miesiąca od dnia otrzymania decyzji, robót polegających na przybiciu na sztywno desek założonych w kanale rewizyjnym znajdującym się w posadzce i nieprzewidzianym do użytkowania.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji opisał ustalenia dokonane w toku postępowania. Wskazał, że budowa omawianego obiektu bez uzyskania pozwolenia na budowę naruszała art. 332 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (tekst jednolity: Dz. U. z 1939r. Nr 34, poz. 216 ze zm.), obowiązującego w czasie budowy. Zgodnie z tym przepisem roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Natomiast ze względu na ustaloną datę przedmiotowego obiektu (1950r.) w sprawie znajduje zastosowanie art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odsyłający w takim przypadku do przepisów poprzednio obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że na podstawie przedłożonej w toku postępowania oceny technicznej oraz własnych ustaleń stwierdził, iż zarówno lokalizacja obiektu, jak i jego stan techniczny, nie naruszają Prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W związku z powyższym zdaniem organu I instancji w odniesieniu do omawianego obiektu nie zachodzą przesłania określone w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. będące podstawą do wydania nakazu przymusowej rozbiórki, wskazujące na to, że obiekt ten znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę, albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Natomiast zgodnie z art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r., jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 tej ustawy, właściwy organ wydaje inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami.

Postanowieniem z dnia [...].10.2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego sprostował z urzędu błąd pisarski zawarty w decyzji z dnia [...].09.2012r, polegający na nieprawidłowym określeniu adresu zobowiązanego (adresata decyzji) mianowicie w osnowie tej decyzji organ wskazał na adres "[...]", a powinno być "[...]".

W dniu 04.10.2012r. odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2012 wniosła Pani G.B.. Wnosząca odwołanie wskazała, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...].09.2011r. Podniosła, że organ nie zareagował na jej oświadczenie. Ponadto stwierdziła, że w jej ocenie sprawa przedmiotowego obiektu nie została starannie i wnikliwie zbadana, lecz uczyniono wszystko by omawianą budowę zalegalizować.

Po rozpoznaniu odwołania G.B. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlany decyzją z dnia [...] listopada 2012 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.),uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stosownie do art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ) z późn, zm. ) nakazał L.Ż. rozebrać obiekt garażowy o wymiarach około 2,7m x 6,0m zlokalizowany na działce nr [...].

W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po przedstawieniu ustalonego stanu faktycznego zgodnego z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji stwierdził, że wykonaną konstrukcję na podporach trwale związanych z budynkiem mieszkalnym na działce o numerze geodezyjnym [...] przez ojca L.Ż. – J.Ż. należy zakwalifikować jako rozbudowę tego budynku w oparciu o przepis art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zawierającego legalną definicję budowy, przez którą należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę oraz nadbudowę obiektu budowlanego. Skoro ustawodawca nie sformułował w w/w ustawie legalnej definicji pojęcia "rozbudowa" zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądów administracyjny należy odnieść się do jego znaczenia na gruncie języka powszechnego (takie stanowisko zaprezentowane zostało np. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19.01.2011r. sygn. akt: II SA/Go 839/10). Zgodnie z definicją słownikową pojęcie "rozbudowa" oznacza dobudowywanie do istniejącego obiektu nowych obiektów albo nowych elementów (Nowy słownik poprawnej polszczyzny PWN Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.), a także powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowywanie nowych elementów a także nowych obiektów (Słownik języka polskiego PWN Wydawnictwo Naukowe PWN S.A.). Powyższe zdaniem organu II instancji prowadzi do konkluzji że dobudowanie przedmiotowej zadaszonej konstrukcji przymocowanej do istniejącego już budynku mieszkalnego, poprzez zamocowanie do ścian tego budynku, jest rozbudową budynku rozumianą jako dobudowanie do niego nowego elementu. Z dokumentów przedmiotowej sprawy (opis przedmiotowego obiektu wynikający z treści protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...].11.2011r., a także dołączona do tego protokołu dokumentacja fotograficzna) wynika, że dobudowana do budynków nr 17 i 19 przy ul. [...] sporna konstrukcja jest samodzielna i niezależna technicznie, da się wydzielić bez uszczerbku dla istniejących budynków, nie stwarzając przy tym konieczności doprowadzenia tych obiektów do stanu poprzedniego. Mając na uwadze, że sporna konstrukcja budowlana zostało wybudowana bez wymaganego pozwolenia w 1950 roku oraz unormowanie zawarte w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane organ stwierdził, że w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane, a w szczególności art. 37 i art.. 40 ustawy tejże ustawy. Zdaniem organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo również ocenił, że w świetle art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane do oceny legalności budowy obiektu budowlanego zrealizowanego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane tj. przed dniem 1 stycznia 1975 roku będą miały zastosowanie przepisy obowiązujące w dacie jego budowy tj. w niniejszej sprawie w 1950 roku. Ewentualna legalizacja tego obiektu następuje natomiast przy zastosowaniu środków przewidzianych w art. 37 i następne ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane. Tym samym skoro budowa obiektu garażowego stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania nastąpiła w 1950 roku , legalność tej budowy należy ocenić według przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (tekst jednolity: Dz. U. z 1939r. Nr 34, poz. 216 ze zm.), jednakże stosując do legalizacji przesłanki i środki przewidziane w art. 37 i następnych ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zgodnie z art. 332 tego rozporządzenia "Na wykonanie robót, wyszczególnionych w art. 333 i 334, o ile roboty te nie dotyczą budynków państwowych, wymagane jest uzyskanie pozwolenia właściwej władzy". W artykule 333 lit. "a" wymieniono natomiast m.in. roboty budowlane polegające na wzniesieniu nowych budynków stałych i tymczasowych, jak również ich nadbudowie i powiększeniu. Obiekt budowlany zrealizowany w 1950 roku przez ojca L.Ż. nie podlegał rodzajowi robót budowlanych i obiektów budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę lecz uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi a o których mowa w art.335 ust rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 roku. W konsekwencji - w świetle powyższych przepisów, wykonanie w roku 1950 przedmiotowego obiektu garażowego o wymiarach około 2,7m x 6,0m o powierzchni 16,2 metra kwadratowego na działce nr [...], wymagało zdaniem organu II instancji uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Takiego pozwolenia nie otrzymał ojciec L.Ż. – J.Ż..

W związku z powyższym zdaniem organu II instancji zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994r., obowiązkiem organu powiatowego było przeprowadzenie w odniesieniu do samowolnie wzniesionego w roku 1950 przedmiotowego obiektu budowlanego postępowania legalizacyjnego przy zastosowaniu przesłanek i środków przewidzianych w art. 37 i następnych ustawy Prawo budowlane z 1974r.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. obiekt budowlany lub jego część, będący w budowie lub wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, podlega przymusowej rozbiórce, jeżeli znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę (pkt 1), lub powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2). Z treści powyższego przepisu wynika, iż w przypadku zaistnienia którejś z wymienionych w punkcie 1 lub 2 okoliczności, organ nadzoru budowlanego nie ma możliwości wyboru, lecz jest zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Natomiast ewentualna legalizacja obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest możliwa wyłącznie w sytuacji, gdy nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., obligujące ten organ do wydania nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu.

Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w odniesieniu do omawianego obiektu nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., bowiem według ustaleń tego organu dla terenu działki nr [...] brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także, że dla terenu tej działki nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy (powyższe wynika z treści pisma Wójta Gminy z dnia [...].02.2012r.). Brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość zaistnienia przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, dotyczącej konieczności oceny przez organ nadzoru budowlanego zgodności budowy obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym.

Niemniej organ II instancji uznał, że zarówno lokalizacja przedmiotowego obiektu, jak i jego stan techniczny, naruszają przepisy techniczno- budowlane, a zatem w odniesieniu do tego obiektu zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974 r. - obiekt ten powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Oceniając, czy obiekt budowlany powoduje niebezpieczeństwo we wskazanym wyżej zakresie, to jest, czy zachodzi sytuacja określona w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, konieczne jest zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odniesienie się do dyspozycji art. 5 ust. 1 in fine Prawa budowlanego z 1974 r., stanowiącej, że obiekty budowlane powinny być budowane zgodnie z przepisami, w szczególności techniczno- budowlanymi i normami.

Aktem wykonawczym określającym warunki techniczno- budowlane dla budynków, ustanowionym na podstawie ustawy Prawo budowlane z 1974r., która ma zastosowanie w niniejszej sprawie, jest rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17 poz. 62). Aby zatem ustalić, czy sporny obiekt garażowy, stanowiący rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] i ze względu na swoją formę architektoniczno - techniczną spełniający cechy użytkowe budynku (posiada przegrody oraz dach), powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, konieczna była ocena stanu faktycznego sprawy w świetle przepisów tego rozporządzenia. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego omawiany obiekt garażowy narusza przepisy w/w rozporządzenia w sposób nie dający możliwości naprawy. Z dokumentów sprawy wynika bowiem, że obiekt ten usytuowany jest bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr [...]. Taka lokalizacja narusza przepis § 13 ust. ł w/w rozporządzenia, który warunkowo dopuszcza sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki wyłącznie budynków gospodarczych i to jedynie w przypadku, gdy budynek posiada ściany z materiałów niepalnych i dach o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Natomiast w ust. 2 określono, że budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogą przylegać do budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce. Tymczasem przedmiotowy obiekt pełni funkcję garażową a nie gospodarczą, posiada konstrukcję z materiałów palnych (drewnianą), a ponadto przylega do usytuowanego na działce sąsiedniej budynku mieszkalnego (powyższe wynika z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...].11.2011r.). Zatem obiekt ten ze względu na swoją funkcję, usytuowanie i rodzaj materiału, z którego został wykonany (materiał palny), stwarza zagrożenie pożarowe - w konsekwencji powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Z powyższych względów zdaniem organu II instancji wykluczona jest możliwość jego legalizacji poprzez wydanie orzeczenia w trybie art. 40 Prawa budowlanego z 1974r. Naruszenia przez przedmiotowy obiekt określonych przepisów techniczno-budowlanych wypełnia również hipotezę z art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego uzasadniającą wydanie nakazu rozbiórki w omawianym przypadku. Decyzja o rozbiórce wydana w oparciu o ten przepis posiada charakter uznaniowy, co zobowiązuje organ do podania przyczyn wyboru rozstrzygnięcia ze wskazaniem istnienia wymaganej przez ten przepis "ważnej przyczyny" czy "ważnych przyczyn". Natomiast zgodnie z utrwalonym orzecznictwem administracyjnym, przez "ważne przyczyny", o których mowa w art. 37 ust. 2 należy rozumieć konsekwencje powstałe w następstwie naruszenia zasad ustawy Prawo budowlane z 1974r., a zwłaszcza art. 5, 13, 14 i 15 tej ustawy, oraz jej przepisów wykonawczych, a w szczególności przepisów techniczno-budowlanych. Bez wątpienia lokalizacja omawianego obiektu narusza w sposób niedopuszczalny cytowane wcześniej przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

W związku z powyższym w ocenie organu II instancji w przedmiotowej sprawie zaszły okoliczności określone w art. 37 ust. 1 pkt 2 i dodatkowo w ust. 2 tego artykułu ustawy Prawo budowlane z 1974r. skutkujące koniecznością wydania nakazu rozbiórki omawianego obiektu. Omawiany obiekt narusza również wymagania obecnie obowiązujących przepisów techniczno- budowlanych, a mianowicie nie jest zgodny z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczącymi odległości budynków garażowych od innych budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. I tak, zgodnie z tabelą zawartą w § 271 ust. 1 odległość budynku kategorii PM o gęstości obciążenia ogniowego Q mniejszej bądź równej 1000 MJ/m2 (do której zalicza się budynki magazynowe, a więc między innymi budynki garażowe i gospodarcze) od budynków kategorii ZL (do których zalicza się budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a więc między innymi budynki mieszkalne), jak również od innego budynku o kategorii PM o takim samym Q wynosi 8,0 m.

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego analiza zebranego przez organ I instancji materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że przedmiotową sprawę należy rozpatrzyć inaczej, niż miało to miejsce w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie, ze względu na wskazane w uzasadnieniu niniejszej decyzji okoliczności, konieczne było wydanie rozstrzygnięcia w formie decyzji nakazującego rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego w oparciu o przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z art. 37 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane. W związku z tym działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ drugiej instancji zaznaczył w uzasadnieniu wydanej decyzji, że zgromadzony w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia i pozwalał na wydanie w sprawie rozstrzygnięcia merytorycznego przez organ II instancji.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę wniósł L.Ż. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W złożonej skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie ;

- art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie,

- art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, gdy stan faktyczny niniejszej sprawie nakazywał zastosowanie organowi normy prawnej z niego wynikającej,

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w szczególności poprzez uznanie przez organ II instancji, że przedmiotowy obiekt budowlany – garaż zbudowany jest z materiałów stwarzających niebezpieczeństwo pożarowe, gdy w rzeczywistości jego elementy spełniają wymagania w zakresie odporności ogniowej i garaż takiego niebezpieczeństwa nie stwarza,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji

- art. 138 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji wydanej przez organ I instancji, gdy w rzeczywistości organ II instancji powinien utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu skargi nie kwestionował ustaleń organów administracyjnych, że sporny obiekt budowlany został wybudowany w 1950 roku bez pozwolenia na budowę wymagane przez obowiązujące wówczas przepisy prawa budowlanego. W związku z tym zdaniem wnoszącego skargę tak jak przyjął organ II instancji winny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane co wynika z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Uznał, że sporny obiekt budowlany stanowi samowolę budowlaną. Przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane przewidują zdaniem skarżącego dwa sposoby usunięcia samowoli budowlanej; albo należy nakazać przymusową rozbiórkę samowolnie wzniesionego budynku, albo następuje jego legalizacja. Wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie budowy obiekt budowlany podlega przymusowej rozbiórce w przypadku zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 37 cytowanej ustawy a jego legalizacja zgodnie z art. 40 tej ustawy może nastąpić gdy nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 poprzez wydanie inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzji nakazującej wykonanie w określonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. W przypadku nakazania rozbiórki obiektu budowlanego z uwagi na niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia należy to niebezpieczeństwo ściśle określić i podać w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. Zagrożenie musi być bowiem realne a nie tylko teoretyczne. Naruszenie wymogów prawa określone w art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane musi być takie, których usunięcie nie jest możliwe poprzez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 tejże ustawy ( np. nakazanie rozbiórki niektórych elementów konstrukcyjnych obiektu budowlanego, zastąpienie niektórych elementów konstrukcyjnych innymi elementami ). Zdaniem skarżącego organ II instancji podnosząc zarzut zagrożenia pożarowego nie wykazał, że zagrożenie to jest realne. Powołując się na ocenę techniczną spornego obiektu sporządzoną przez mgr. Inż. K.D. wnoszący skargę podniósł, że zgodnie z tą oceną elementy spornego obiektu budowlanego spełniają wymagania w zakresie odporności ogniowej dla budynków kategorii E. Organ II instancji powinien przeanalizować jakie elementy konstrukcyjne spornego obiektu są łatwopalne, czym ewentualnie należy je zastąpić, co mogłoby całkowicie zniwelować teoretyczne zagrożenie pożarowe a co w konsekwencji uzasadniałby zastosowanie przepisu art. 40 a nie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane. Nadto zdaniem skarżącego sporny obiekt budowlany nie jest usytuowany bezpośrednio przy granicy nieruchomości obejmującej działkę gruntu o numerze geodezyjnym [...] stanowiącej własność uczestniczki postepowania G.B.. Znajduje się on co najmniej 20 centymetrów od tej granicy.

W złożonej odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o oddalenie jej w całości. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że sporny obiekt budowlany ze względu na swoją funkcję, usytuowanie i rodzaj materiałów z których został wykonany, narusza przepisy techniczno – budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Przedmiotowy obiekt budowlany usytuowany jest bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działka o numerze geodezyjnym [...] i przylega bezpośredni do ściany budynku mieszkalnego posadowionego na tej działce. Zgodnie z § 13 ust 2 w/w rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Trenowej i Ochrony Środowiska budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogą przylegać do budynków mieszkalnych znajdujących się na sąsiedniej działce. Sporny obiekt budowlany który pełni funkcję garażu i jest wykonany z materiałów łatwopalnych ( posiada konstrukcję drewnianą ), stwarza zagrożenie pożarowe i w konsekwencji stwarza zagrożenie dla ludzi i mienia. Ze względu na swoje usytuowanie bezpośrednio na granicy z działka sąsiednią powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych tej działki. Z uwagi na nieprzepisowa odległość od granicy działki ograniczone może być wykorzystanie terenu tej działki pod zabudowę. W ocenie organu II instancji wykluczona jest możliwość realizacji przedmiotowego obiektu poprzez wydanie decyzji w trybie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane, bowiem ewentualne roboty zmierzające do doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do zgodności z wymaganiami wskazanych przepisów techniczno- budowlanych wiązałoby się w istocie z koniecznością rozbiórki istniejącego i budową nowego obiektu o innej funkcji ( gospodarczej ), z innych materiałów ( niepalnych ) oraz zmienionej lokalizacji ( tak, aby nie przylegał do usytuowanego na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego ). Takie roboty budowlane stanowiłby działania inwestycyjne wymagające w istocie uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga zdaniem Sądu nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, co do zasady, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Orzekając w tak określonych granicach Sąd uznał, iż skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw, jak też nie doszło w sprawie do naruszeń prawa uwzględnianych z urzędu.

Organ II instancji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego a w szczególności daty wybudowania spornego obiektu budowlanego tj. w 1950 roku, który to fakt potwierdził wnoszący skargę L.Ż. zarówno w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2011 roku przez organ I instancji jak i w innych pismach składanych do akt sprawy w tym w uzasadnieniu skargi na decyzję organu II instancji. Konstrukcję tego obiektu budowlanego tj. że jest to konstrukcja drewniana, poszycie dachowe wykonane z blachy i krokwie na których jest ona położona opiera się na słupkach drewnianych przylegających z jedne strony do ściany budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości stanowiącej własność L.Ż., a z drugiej do ściany budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości stanowiącej własność G.B. którego ściana zewnętrzna znajduje się na granicy obu tych nieruchomości, wymiary budynku ( szerokość 2,7 metra, długość 6,0 metrów a wysokość 2,3 metra ) ustalono na podstawie ustaleń poczynionych w trakcie oględzin z której to czynności sporządzono protokół w trakcie których dokonano w obecności stron pomiarów i odnotowano je w tym protokole. Przedstawiono je również w ocenie technicznej tego obiektu sporządzonej przez mgr niż. K.D. podobnie jak powierzchnię tego budynku jak i kubaturę. Wnoszący skargę nie zakwestionował tych ustaleń podobnie jak faktu, że obiekt ten posiada dwie bramy drewniane jedną od strony ulicy a drugą od strony podwórza. Potwierdza to ustalenie również sporządzona w trakcie oględzin dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie oględzin. Tym samym należy uznać, że organ II instancji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i brak jest podstaw do postawienia w tym zakresie naruszenia dyspozycji przepisu art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. Organ administracji publicznej podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wywiązał się z obowiązku nałożonego na niego w przepisie art. 7 i art. 77 k.p.a. a sporządzone uzasadnienie w tym zakresie odpowiada dyspozycji przepisu art. 107 § 3 k.p.a. zgodnie z którym winno ono zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracji publicznej wskazał zarówno fakty które uznał za udowodnione jak i dowody na których w tym zakresie się oparł. Przeprowadzone przez organ administracji publicznej postępowanie dowodowe wykazało w sposób nie budzący wątpliwości, że sporny obiekt budowlany został wybudowany bez pozwolenia budowlanego co znajduje potwierdzenie nie tylko w twierdzeniach samego wnoszącego skargę i potwierdzonych w uzasadnieniu złożonej skargi, ale także w pisemnych informacjach udzielonych w tym zakresie przez Wójta Gminy jak i Starostę Powiatowego w których stwierdzono, że w zasobach archiwalnych jakie posiadają te urzędu brak jest dokumentacji dotyczącej budowlanej dotyczącej zgłoszenia budowy, pozwolenia na budowę i innej dokumentacji technicznej dotyczącej budowy obiektów budowlanych na nieruchomości położonej w [...] stanowiącej aktualnie własność L.Ż.. W tym zakresie organy administracji publicznej zachowały wymogi określone w art. 7 i 77 k.p.a jak i w art. 107 k.p.a w części dotyczącej uzasadnienia decyzji.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że obiekt budowalny stanowiący przedmiot niniejszego postępowania jest tzw. samowolą budowlaną.

Zdaniem Sądu organ II instancji trafnie przyjął w oparciu o przepis art. 3 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, że wybudowaną w 1950 roku konstrukcję należy zakwalifikować jako rozbudowę budynku mieszkalnego posadowionego na nieruchomości stanowiącej własność wnoszącego skargę. Stanowi ona dobudowany nowy element do budynku mieszkalnego. Nadto jest ona samodzielna i niezależna technicznie, którą do się wydzielić bez uszczerbku dla istniejących budynków, nie stwarza konieczności doprowadzania tych obiektów do stanu poprzedniego. Rozbiórka spornej konstrukcji nie wpłynie ujemnie na ich stan techniczny, nie spowoduje konieczności wykonania określonych prac budowlanych mających na celu przywrócenie budynków mieszkalnych do stanu poprzedniego.

Mając na uwadze powyższe ustalenia organ II instancji w zaskarżonej decyzji trafnie przyjął, że z uwagi na datę wybudowania spornego obiektu budowlanego bez pozwolenia budowlanego nie ma zastosowania przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1995 roku Prawo budowlane aktualnie obowiązujące a jedynie w oparciu o przepis art. 103 ust. 2 tejże ustawy mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane. Przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku stanowi bowiem, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe tj. zawarte w ustawie z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane. Przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane stosuje się do likwidacji samowoli budowlanej popełnionej przed dniem 1 stycznia 1995 roku, niezależnie czy popełniono ją w okresie obwiązywania ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane czy też wcześniej ( wyrok NSA 13 lutego 2002 r SA/Bk 1487/01, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2007 roku II SA / Wr 301/07 ). Z treści powyższego przepisu wynika również, że legalność budowy obiektu budowlanego zrealizowanego przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 października 1974 roku tj. przed dniem 1 stycznia 1975 roku należy oceniać według przepisów obowiązujących w okresie jego budowy ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 listopada 2010 roku II SA/Kr 510/10 ).

Z uwagi na fakt, iż budowa przedmiotowego obiektu garażowego o wymiarach około 2,7m x 6,0m na działce nr [...], według oświadczenia aktualnego właściciela w/w działki, miała miejsce w roku 1950, legalność tej budowy należało ocenić według przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (tekst jednolity: Dz. U. z 1939r. Nr 34, poz. 216 ze zm.), jednakże stosując do legalizacji przesłanki i środki przewidziane w art. 37 i następnych ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane.

W przepisie zawartym w art. 332 w/w rozporządzenia stwierdzono, że na wykonanie robót, wyszczególnionych niżej w art. 333 i 334, o ile roboty te nie dotyczą budynków państwowych, wymagane jest uzyskanie pozwolenia właściwej władzy". W artykule 333 lit. "a" wymieniono natomiast m.in. roboty budowlane polegające na wzniesieniu nowych budynków stałych i tymczasowych, jak również ich nadbudowie i powiększeniu.

W art. 335 ust. 1 określono rodzaje robót budowlanych i obiektów budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, lecz jedynie uprzedniego dokonania zgłoszenia właściwemu organowi. Jeśli chodzi o budowę obiektów budowlanych w przepisie tym wymieniono roboty polegające na wzniesieniu i powiększeniu parterowych, nie położonych od strony ulicy altan, szop, składzików i tym podobnych budynków bez palenisk, o powierzchni nie przekraczającej 12 m2 i nie wyższych od 3m. Niemniej przepis ten nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem przedmiotowy obiekt pełni funkcję garażową, zaś jego powierzchnia zabudowy przekracza 12m2 (z akt sprawy wynika, że obiekt ten posiada wymiary około 2,7m x 6,0m, a zatem jego powierzchnia zabudowy wynosi około 16,2m2).

W konsekwencji - w świetle powyższych przepisów, wykonanie w roku 1950 przedmiotowego obiektu garażowego o wymiarach około 2,7m x 6,0m na działce nr [...], wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Skoro osoba wznosząca powyższy obiekt budowlany nie uzyskała takiego pozwolenia należy stwierdzić, że został on wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. W związku z powyższym jak wyżej wspomniano zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1995 roku prawo budowlane do spornego obiektu budowalnego należało przeprowadzić postępowanie legalizacyjne przy zastosowaniu przesłanek i środków przewidzianych w art. 37 i następne ustawy z dnia 24 października 1974 roku. Przepis art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 roku określa sytuacje kiedy obiekt budowlany lub jego część będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy podlegają jego rozbiórce. Natomiast przepis art. 40 tejże ustawy stanowi, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą przesłanki określone w art. 37 , właściwy organ winien wydać właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo ocenił, że w odniesieniu do omawianego obiektu nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974r., bowiem według ustaleń tego organu dla terenu działki o numerze geodezyjnym [...] brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także, że dla terenu tej działki nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy (powyższe wynika z treści pisma Wójta Gminy z dnia [...].02.2012r.). Brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość zaistnienia przesłanki określonej w art. 37 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, dotyczącej konieczności oceny przez organ nadzoru budowlanego zgodności budowy obiektu z przepisami o planowaniu przestrzennym. Tym samym należało rozważyć w dalszej kolejności czy sporny obiekt budowlany, powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia – czy nie zachodzi sytuacja określona w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo Budowlane. Sam fakt wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia budowlanego nie uzasadnia w oparciu o przepis art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane nakazanie jego rozbiórki. Należy rozważyć uprzednio rozważyć jakie szczególne dobro chronione przepisami prawa administracyjnego zostało zagrożone lub naruszone przez wzniesienie takiego obiektu budowlanego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przez niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane należy rozumieć takie naruszenie wymogów prawa budowlanego których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 cytowanej ustawy z uwagi na przykład na lokalizację obiektu ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 11 sierpnia 2011 roku II SA/BK 81/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 listopada 2009 roku VII SA /Wa 558/09, wyrok NSA z 19 sierpnia 1998 roku IV SA 1620/96 ). Sporny w niniejszej sprawie obiekt budowlany pełniący funkcję garażu ( wynika to między innymi z oświadczeń skarżącego ) przylega do ściany budynku mieszkalnego posadowionego na sąsiedniej nieruchomości, którego ściana zewnętrzna jest postawiona na granicy obu nieruchomości. Sporny obiekt budowlany nie posiada więc właściwej lokalizacji w odniesieniu do budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości sąsiedniej tj. przy ulicy [...] i to zarówno dokonując tej oceny na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 roku o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli tj. przepisów obowiązujących w chwili jego budowy jak i w oparciu o wydane na podstawie art. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz. U. 1980 r., Nr 17, poz. 62 ) czy też wydanego w oparciu o przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 193 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 roku o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli tj. przepisów obowiązujących w chwili jego budowy sporny budynek jako budynek nieogniotrwały nie posiadający murów ogniotrwałych od strony granicy działki sąsiedniej lub innego budynku na tej samej działce, powinna wynosić co najmniej; od granicy działki sąsiedniej 4 metry, od budynków 8 metrów i od stodoły – 20 metrów. Z uwagi na materiał z którego został wykonany obiekt budowlany nie można go zakwalifikować do budynków ogniotrwałych w rozumieniu art. 188 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 roku. Przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki warunkowo dopuszczał sytuowanie tylko budynków gospodarczych przy granicy działki i to jedynie w przypadku, gdy budynek taki posiadał ściany z materiałów niepalnych i dach o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych. Natomiast w ust. 2 tegoż przepisu określono, że budynki gospodarcze usytuowane bezpośrednio przy granicy działki nie mogą przylegać do budynków mieszkalnych na sąsiedniej działce. Natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe określa odległość budynku kategorii PM do której zalicza się budynki magazynowe, a więc między innymi budynki garażowe i gospodarcze od budynków kategorii ZL do których zalicza się budynki z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a więc między innymi budynki mieszkalne odległość winna wynosić 8 metrów ( § 271 rozporządzenia ). Wobec powyższego należy stwierdzić, że sporny obiekt budowlany pełniący funkcję garażu z uwagi na swoje położenie – lokalizację w odniesieniu do budynku mieszkalnego usytuowanego na sąsiedniej nieruchomości i w odniesieniu do granicy powoduje zarówno niedopuszczalne pogorszenie użytkowych dla otoczenia oraz niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia w rozumieniu przepisu art. art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 roku prawo budowlane co uzasadnia nakazanie jego rozbiórki. W tym miejscu należy zauważyć, że organ II instancji wykazał wbrew twierdzeniom realne zagrożenie pożarowe związane z usytuowaniem spornego obiektu budowlanego pełniącego funkcję garażu. Przepisu określające odległość między budynkami z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe mają na względzie zagrożenie pożarowe jakie niosą poszczególne kategorie budynków i określenie odpowiedniej odległości między nimi ma to zagrożenie co najmniej ograniczyć do minimum. Jest rzeczą oczywistą, że budynek w którym przechowuje się samochód już z uwagi na fakt, że znajduje się w nim paliwo stanowi określone realne zagrożenie pożarowe a więc stwarza realne niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Z uwagi na niezachowanie określonych odległości od innych budynków nie jest możliwe wydanie w oparciu o przepis art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 roku Prawo budowlane decyzji nakazującej wnoszącemu skargę wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego ,do stanu zgodnego z przepisami. Zamiany określone w takiej decyzji zmierzać by musiały do zmiany lokalizacji tego budynku, a więc de facto do rozbiórki dotychczasowego budynku i jego postawienie w innym miejscu przy uwzględnieniu między innymi norm określających odległości od innych budynków i granicy z działką sąsiednią. Takie roboty stanowiłby bez wątpienia działanie inwestycyjne wymagające w istocie uzyskanie pozwolenia na budowę. Żaden przepis nie uprawnia ani też nie zobowiązuje organu administracji publicznej do nakładania obowiązku podjęcia procesu inwestycyjnego w sytuacji gdy inwestor nie wyraził takiej woli.

Wobec powyższego uznając skargę za bezzasadną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku.