Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1104/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 13, art. 12 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 909
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
article: art. 1000 par. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Mirosław Trzecki Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. R., W. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2153/14 w sprawie ze skargi J. R., W. R. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt V SA/Wa 2153/14), oddalił skargę J. R. i W. R. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] maja 2014 r. (nr EG-363-2-1/14).

Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z [...] marca 2014 r. (nr 2/2014) przekazanego przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. Tytuł wykonawczy wystawiony został na małżonków W. i J. R. i obejmował zaległości powstałe w wyniku zaniechania zapłacenia opłaty rocznej za rok 2013 z tytułu wyłączenia z produkcji gruntów leśnych stanowiących działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu N. Opłata roczna została ustalona decyzją Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z [...] stycznia 2003 r. ([...]).

Pismem z [...] marca 2014 r. małżonkowie J. i W. R. podnieśli zarzut nieistnienia dochodzonego obowiązku na podstawie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1967 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, ze zm., dalej: "u.p.e.a.").

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. oddalił zarzuty. W uzasadnieniu wierzyciel stwierdził, iż zobowiązanie do uiszczenia należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] wynika z faktu przejścia na skarżących wszelkich praw i obowiązków na skutek nabycia gruntów wyłączonych z produkcji leśnej w drodze postępowania egzekucyjnego.

Ponadto wierzyciel powołał się na uprzednio wyrażone tożsame stanowisko w sprawie opłat rocznych z lat 2010-2012 określonych tytułem wykonawczym nr 22/2012, w której organ II instancji podzielił jego argumentację utrzymując w mocy postanowienie o oddaleniu zarzutów.

W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektor Generalny Lasów Państwowych zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z dnia [...] kwietnia 2014r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na fakt nabycia przez skarżących nieruchomości w drodze postępowania egzekucyjnego wskazał, odnosząc się do przepisu art. 1000 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1967 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296, ze zm., dalej: "k.p.c."), który przewiduje wygaśnięcie wszelkich praw ciążących na nieruchomości z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności. Organ wskazał, że w miejsce tych praw powstaje prawo do zaspokojenia z ceny nabycia z pierwszeństwem przewidzianym w przepisach o podziale ceny uzyskanej z egzekucji. Organ stwierdził, że przepis ten należy odczytywać wraz z art. 1003 §1 k.p.c., który stanowi, że prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności wraz z planem podziału sumy uzyskanej z egzekucji jest tytułem do wykreślenia w księdze wieczystej lub w zbiorze dokumentów wszelkich praw, które według planu podziału wygasły.

Dalej organ wskazał, że brak jest możliwości wyceny opłaty rocznej bowiem celem nadrzędnym decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji leśnej nie jest uzyskanie określonej kwoty pieniężnej, której dłużnikiem są zobowiązani czy też ekwiwalentu swoich praw. Celem jest ochrona gruntów leśnych, która jest niezależna od właściciela (nabywcy) i sposobu nabycia, a która w przedmiotowej sprawie przejawić się ma poprzez rekultywację tych gruntów. Organ wskazał, że zobowiązani uwolnią się od tej opłaty w momencie uzyskania decyzji o zakończeniu rekultywacji, bądź po upływie 20 lat od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji (art. 4 pkt 13 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. 2015, poz. 909 z późn. zm.).

Dodatkowo organ wyjaśnił w odniesieniu do art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, że przepis ten mówi jedynie "zbyciu gruntów", nie wskazując żadnej formy tego zbycia, co oznacza, że każda prawnie skuteczna forma zbycia spełnia tę przesłankę. Oznacza to, iż o zbyciu gruntów można mówić w szczególności w przypadku zawarcia umowy sprzedaży, zamiany, darowizny, ustanowienia użytkowania wieczystego i - co istotne - przy zachowaniu przy tym formy aktu notarialnego.

Ponadto jak wskazał organ odwoławczy do skutecznego przejścia obowiązku uiszczania opłat rocznych na nabywcę nieruchomości zgodnie z powołanym orzecznictwem organów ochrony prawnej nie jest konieczne poinformowanie nabywcy o takim obowiązku. Obowiązek uprzedzenia nabywcy o przejściu na niego opłat rocznych nie stanowi warunku przejścia tych opłat na nabywcę.

Odnosząc się do zarzutu wskazującego, że termin obowiązywania decyzji Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w P. z [...] stycznia 2003 r. został przekroczony jeszcze przed datą nabycia prawa własności przez skarżących organ wyjaśnił, że decyzja ta nie określa żadnego terminu jej obowiązywania.

Podał, że decyzja z [...] stycznia 2003 r. w punkcie I zezwala na czasowe - do dnia [...] stycznia 2007 r. - wyłączenie z produkcji 0,3600 ha gruntów leśnych, a w punkcie II ustala opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nieleśne gruntów leśnych czasowo wyłączonych z produkcji oraz jednorazowe odszkodowanie za przedwczesny wyrąb drzewostanu.

Odnośnie opłaty rocznej decyzja zawiera stwierdzenie, iż opłatę roczną uiszcza się przez okres czasowego wyłączenia ww. gruntów leśnych z produkcji do czasu ich całkowitej rekultywacji (o kierunku leśnym) i przedłożenia decyzji Starosty L. - o uznaniu rekultywacji gruntów za zakończoną - rozumiane jako całość (art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Organ podkreślił, że nie można końcowego terminu uiszczania opłaty rocznej utożsamiać z końcowym terminem zezwolenia na czasowe wyłączenie grantów z produkcji.

Obowiązek uiszczania opłat rocznych związany jest z okresem faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji, a nie tylko z okresem wyłączenia zgodnego z decyzją zezwalającą. Pogląd przeciwny oznaczałby bowiem korzyści dla osób użytkujących grunty niezgodnie z decyzją zezwalającą na wyłączenie gruntów z produkcji.

Od niniejszego postanowienia skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że okoliczności faktyczne istotne w sprawie nie były sporne i sprowadzały się do ustalenia, że J. i W. R. na skutek sprzedaży w toku postępowania egzekucyjnego (postanowienie o przysądzeniu własności z [...] sierpnia 2009 r. uprawomocniło się w dniu [...] września 2009 r.) nabyli nieruchomość wyłączoną z produkcji leśnej.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do prawa, tj. do odpowiedzi na pytanie, czy nabycie nieruchomości w trybie postępowania egzekucyjnego, doprowadziło do wygaśnięcia na podstawie art. 1000 k.p.c. opłat rocznych z tytułu wyłączenia tej nieruchomości z produkcji rolnej. W ocenie Sądu na tak postawione pytanie należało udzielić odpowiedzi przeczącej.

Sąd podkreślił, że spór jaki między stronami zaistniał w niniejszej sprawie był już przedmiotem oceny Sądu, który wyrokiem z dnia 29 listopada 2013r., wydanym w sprawie sygn. akt V SA/Wa 1761/13, oddalił skargę J. i W. R. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z [...] maja 2013 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów podniesionych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległości J. i W. R. powstałe w wyniku niezapłacenia opłaty rocznej za lata 2010 - 2012 z tytułu użytkowania na cele nieleśne działki nr [...] z obrębu N., wyłączonej z produkcji. Sąd w podzielił w całości stanowisko i wnioski zawarte w powołanym wyżej wyroku.

Sąd wskazał, że skarżący na podstawie prawomocnego postanowienia sądu o przysądzeniu własności stali się właścicielami nieruchomości (art. 999 § 1 k.p.c.). Powyższe oznacza, że skarżący weszli w prawa i obowiązki podmiotu, który dokonał wyłączenia gruntów leśnych z produkcji i zobowiązani są oni do zapłaty opłat rocznych. Zdaniem Sądu za takim rozumieniem art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przemawia zarówno wykładnia literalna, jak i pozostałe rodzaje wykładni przepisów prawa - a w szczególności wykładnia celowościowa, wskazująca na konieczność ochrony gruntów rolnych i leśnych.

Zdaniem Sądu termin "zbycie i nabycie" należy interpretować szeroko i oznacza przejście prawa własności nieruchomości na drugi podmiot. Przejście własności nieruchomości może nastąpić zarówno poprzez nabycie nieruchomości na podstawie jednej z umów cywilnych np. sprzedaży, darowizny z zachowaniem w wymaganej formy tej umowy (forma aktu notarialnego), jak również na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego (m.in. poprzez przysądzenie prawa własności dokonane w postępowaniu egzekucyjnym), jak również w drodze np. spadku. Wszystkie te formy ustawodawca ujmuje w jednym terminie, który określany jest jako "zbycie". Dlatego też nabywca takiej nieruchomości zobowiązany jest do ponoszenia opłat. Inna interpretacja – zdaniem Sądu - prowadziłaby do zaprzeczenia celu nadrzędnego ustawy, którym jest ochrona gruntów rolnych i leśnych.

Ponadto obowiązek uiszczenia opłat rocznych przechodzi na nabywcę z mocy prawa, gdyż obowiązek ten wynika bezpośrednio z przepisu prawa, a nie z decyzji administracyjnej, a zmiana osoby zobowiązanej do uiszczania opłat odbywa się w trybie regulowanym prawem cywilnym (nabycie gruntu leśnego). Sąd zauważył, że brak jest podstawy prawnej upoważniającej do wydania decyzji o wymierzeniu przedmiotowej opłaty w stosunku do nabywcy gruntów.

Zwrócono również uwagę, że w sprawie nie znajdzie zastosowania powoływany przez skarżących przepis art. 1000 § 1 k.p.c., który stanowi, że z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności wygasają wszelkie prawa i skutki ujawnienia praw i roszczeń osobistych ciążące na nieruchomości. Na miejsce tych praw powstaje prawo do zaspokojenia z ceny nabycia z pierwszeństwem przewidzianym w przepisach o podziale ceny uzyskanej z egzekucji.

Przepis ten powinien zostać odczytany łącznie z przepisem art. 1003 § 1 k.p.c., który stanowi, że prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności wraz z planem podziału sumy uzyskanej z egzekucji jest tytułem do wykreślenia w księdze wieczystej lub w zbiorze dokumentów wszelkich praw, które według planu podziału wygasły. Zdaniem Sądu brak jest możliwości wyceny opłaty rocznej, bowiem jak wskazał już wcześniej WSA w Warszawie (w wyroku z dnia 29 listopada 2011 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1761/13) celem nadrzędnym wyłączenia gruntu z produkcji leśnej nie jest uzyskanie określonej kwoty pieniężnej czy też uzyskanie ekwiwalentu swoich praw (uczestnicząc w planie podziału według reguł określonych w art. 1025 i 1026 k.p.c., w wypadku gdy nie przysługuje im pierwszeństwo wynikające z wpisu – art. 12 ustawy o księgach wieczystych i hipotece).

Sąd wskazał, że skarżący uwolnią się od tej opłaty w momencie uzyskania decyzji o zakończeniu rekultywacji, bądź po upływie co najwyżej 20 lat od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji (art. 4 pkt 13 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych).

Ponadto Sąd zauważył, że zgodnie z decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. konieczność zapłaty tej opłaty nie została ograniczona czasowo, mimo, iż w pkt I tej decyzji wyłączono grunty leśne z produkcji do dnia [...] stycznia 2007 r. Jednakże, po tym okresie nadal przedmiotowa opłata ciąży na nabywcy do czasu całkowitej rekultywacji gruntów (o kierunku leśnym) i przedłożenia decyzji Starosty L. o uznaniu rekultywacji gruntów za zakończoną zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawidłowo organ wskazywał, że nie można końcowego terminu uiszczania opłaty rocznej utożsamiać z końcowym terminem zezwolenia na czasowe wyłączenie gruntów z produkcji, o czym także świadczy art. 4 pkt 13 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Obowiązek uiszczania opłat rocznych związany jest z okresem faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji, a nie tylko z okresem wyłączenia zgodnego z decyzją zezwalającą. W związku z tym z przedmiotową nieruchomością nie jest związane prawo, tylko związany jest obowiązek leżący po stronie nabywcy do rekultywacji gruntu i ponoszenia opłaty.

Obowiązki te posiadają charakter osobisty i przechodzą na każdorazowego nabywcę tych gruntów. Dlatego też przysądzenie własności nieruchomości nie powoduje wygaśnięcia - przewidzianej w art. 12 ust. 1 w związku z ust. 4 art. 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - opłaty rocznej, skoro obowiązku tego nie można uznać za "prawo lub roszczenie osobiste", w rozumieniu art. 1000 § 1 k.p.c. Jest to bowiem powstające w sposób określony ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych zobowiązanie ponoszenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania na cele nieleśne gruntów czasowo wyłączonych z produkcji, obciążające każdorazowego nabywcę, wynikające z publicznoprawnych uprawnień państwa do zagwarantowania ochrony tych gruntów.

Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku.

W skardze skarżący kasacyjnie zarzucili:

I) naruszenie norm prawa materialnego przez błędną wykładnię:

a) art. 4 pkt 13 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. nr 16, poz. 78 z późn. zm. – dalej jako "u.o.g.r.l."), poprzez uznanie, iż jedyną możliwością uwolnienia się skarżących od obowiązku uiszczania opłaty rocznej jest upływ 20 lat od chwili wystąpienia wyłączenia przedmiotowych gruntów z produkcji bądź uzyskanie przez zainteresowanych decyzji o zakończeniu rekultywacji;

b) art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 1000 § 1 kodeksu postępowania cywilnego poprzez uznanie, iż nabycie przez skarżących prawa własności nieruchomości w drodze egzekucji sądowej, nie ma wpływu na byt obowiązku uiszczania opłat rocznych z tytułu użytkowania nieruchomości na cele nieleśne, a ponadto, że przedmiotowa opłata nie ma charakteru prawa czy też roszczenia ciążącego na nieruchomości w rozumieniu przepisu art. 1000 § 1 k.p.c.,

II) naruszenie norm prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez stwierdzenie istnienia obowiązku uzasadniającego prowadzenie postępowania egzekucyjnego w administracji wobec skarżących.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 tekst jedn., dalej jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny - co do zasady - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że konkretne podstawy skargi kasacyjnej determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Sąd ten nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych, poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji. Uwaga sądu kasacyjnego skoncentrowana jest wyłącznie na weryfikacji zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Spór prawny w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z treści i uzasadnienia zarzutów kasacyjnych, odnosi się do zagadnienia przejścia egzekwowanego obowiązku w postaci opłaty rocznej za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji na skarżących.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisu art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Powyższy przepis nie może być interpretowany w związku z art. 1000 § 1 k.p.c. W ww. przepisie mowa jest bowiem, że w chwili uprawomocnienia się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości wygasają prawa i skutki ujawniania praw i roszczeń osobistych ciążące na nieruchomości.

Roczna opłata z tytułu wyłączenia gruntu z produkcji leśnej nie jest prawem ani też roszczeniem osobistym. Roczna opłata stanowi obowiązkowe świadczenie publicznoprawne, wynikające z decyzji zezwalającej na czasowe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych.

Należy również zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 4 u.o.g.r.l., zgodnie z którym w razie zbycia gruntów wyłączonych z produkcji, obowiązek uiszczenia opłat rocznych przechodzi na nabywcę. Również art. 999 § 2 zdanie drugie k.p.c. stanowi, że powtarzające się daniny publicznoprawne przypadające z nieruchomości od dnia prawomocności postanowienia o przysądzeniu własności ponosi nabywca. Uprawomocnienie się postanowienia o przysądzeniu własności nieruchomości nie skutkuje zatem wygaśnięciem zobowiązania z tytułu opłaty rocznej, które, jak wskazano, należy kwalifikować jako daninę publicznoprawną.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się ze stanowiskiem strony skarżącej, że użyte w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych pojęcie "zbycia gruntów" nie ma zastosowania w przypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, tj. w przypadku nabycia gruntów w drodze licytacji komorniczej. Omawiana ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zawiera definicji pojęcia "zbycie gruntów", o jakim mowa w cyt. wyżej art. 12 ust. 4 ustawy, tym samym należy się odwołać do przepisów prawa cywilnego regulujących kwestię zbycia gruntów (nieruchomości), tj. przeniesienia ich własności (art. 155 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.). W artykule 155 k.c. jest mowa, że umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Niewątpliwie, szczególną formą zbycia gruntów jest ich sprzedaż w drodze licytacji odbywającej się w toku postępowania egzekucyjnego, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Fakt zaniechania poinformowania skarżących kasacyjnie jako nabywców gruntu, w stosunku do którego została już wydana decyzja o wyłączeniu z produkcji, przez jego zbywcę o obowiązku uiszczenia należności i opłat rocznych, jak stwierdził Sąd I instancji, nie ma żadnego wpływu na istnienie tego obowiązku. Obowiązek uiszczenia tych należności przechodzi z mocy prawa na nabywcę, który faktycznie wyłączył grunty z produkcji. Wprawdzie w zdaniu ostatnim art. 12 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazano, że "zbywający jest obowiązany uprzedzić nabywcę o tym obowiązku", jednakże z jego niewykonaniem ustawodawca nie powiązał jakichkolwiek konsekwencji, w tym w szczególności zwolnienia nabywcy z tego obowiązku. Gdyby wolą ustawodawcy było zwolnienie nabywcy z obowiązku uiszczenia opłat w przypadku niepoinformowania go o tym fakcie przez zbywcę, to powyższe zostałoby wyartykułowane. Tymczasem przepisu takiego brak (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2383/11).

Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 4 pkt 13 u.o.g.r.l. Ww. przepis reguluje bowiem, że w przypadku wyłączenia gruntów z produkcji opłata roczna winna być uiszczana: w razie trwałego wyłączenia - przez lat 10, a w przypadku nietrwałego wyłączenia - przez okres tego wyłączenia, nie dłużej jednak niż przez 20 lat od chwili wyłączenia tych gruntów z produkcji. Skoro zatem obowiązek uiszczania opłaty rocznej przeszedł na nabywców przedmiotowej nieruchomości (gruntu rolnego) obowiązek ten wygaśnie dopiero w chwili spełnienia się przesłanek wskazanych w ww. przepisie. Prawidłowo więc Sąd I instancji wskazał, że nie można końcowego terminu uiszczania opłaty rocznej utożsamiać z końcowym terminem zezwolenia na czasowe wyłączenie gruntów z produkcji. Poza zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie pozostawało zaś stwierdzenie (wobec bezspornego przejścia na skarżących obowiązku uiszczania opłat rocznych), czy spełniły się przesłanki wskazane w art. 4 pkt 13 u.o.g.r.l.

Powyższe prowadzi również do wniosku, że w konsekwencji za nieusprawiedliwiony uznać należało również zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Mając to wszystko na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

M. Sachajko Z. Czarnik M. Trzecki