Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1950/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy S. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego Wójta Gminy S. kwotę 1.425 (tysiąc czterysta dwadzieścia pięć) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 21 sierpnia 2014 r. Wójt Gminy S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], mocą którego uchylono postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w zakresie wymierzenia Wójtowi Gminy S. kary pieniężnej w wysokości 28.000 zł za 56 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] i orzeczono w tym zakresie poprzez wymierzenie Wójtowi Gminy S. kary pieniężnej w wysokości 47.500 zł za 95 dni zwłoki w wydaniu decyzji z dnia [...] września 2011 r. nr [...].

Składając skargę profesjonalny pełnomocnik nie dołączył do niej pełnomocnictwa, z którego wynikałoby umocowanie do wniesienia skargi i występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie w imieniu skarżącego.

Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 27 października 2014 r. Przewodnicząca Wydziału wezwała profesjonalnego pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. pełnomocnik wskazał, że pełnomocnictwo zostało już przedłożone wraz z zażaleniem do właściwego Ministra, a swoim zakresem obejmowało zastępstwo przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), strony i ich organy mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Od obowiązku dołączenia przy pierwszej czynności procesowej – jaką jest w niniejszej sprawie złożenie skargi – do akt sprawy pełnomocnictwa, nie zwalnia również fakt złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2001 r., V SA 2663/00, Lex nr 50112 i z dnia 7 lutego 2007 r., I OSK 452/06, Lex nr 348255 oraz postanowienie NSA z dnia 26 maja 2009 r., II FSK 413/09, Lex nr 574218, a ponadto postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 stycznia 2010 r., IV SA/Gl 796/09, Lex nr 549489 i z dnia 22 lutego 2010 r., I SA/Ol 52/10, Lex nr 784383).

Z powołanych przepisów i ugruntowanej linii orzeczniczej wynika, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej.

W niniejszej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na złożeniu pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania skarżącego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do wniesienia skargi i reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie, co na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy skutkuje odrzuceniem skargi, bowiem jako profesjonalny pełnomocnik – będący adwokatem – ze względu na posiadane kwalifikacje zawodowe i wiedzę prawniczą oraz doświadczenie życiowe, powinien mieć świadomość wagi terminowego dokonywania określonych czynności procesowych oraz wiedzieć i potrafić przewidzieć grożące konsekwencje związane z ujemnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego będącymi wynikiem zaniechania dokonania w ustawowym terminie nałożonych obowiązków formalno-procesowych.

Ponadto zauważyć również należy, że pełnomocnik skarżącego, składając zażalenie – na które powołuje się w piśmie z dnia 12 listopada 2014 r. (k. 24 akt sądowych) – opatrzone datą 21 października 2013 r. (k. 4 – skoroszyt zielony) na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. powołał się w nim na już znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwo. Jednakże stwierdzić należy, że przedmiotowe pełnomocnictwo z dnia 2 września 2013 r. znajdujące się w nadesłanych przy odpowiedzi na skargę aktach administracyjnych (k. 20 – skoroszyt następująco opisany: "Postępowanie administracyjne w związku z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem terminu. Decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...].09.2011 r.; znak: [...]") nie może być uznane za pełnomocnictwo, na podstawie którego adwokat P. B. byłby predestynowany do reprezentowania Wójta Gminy S. w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest wymierzenie Wójtowi kary pieniężnej za zwłokę w wydaniu decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to z tej przyczyny, że pełnomocnictwo to upoważnia adwokata P. B. do reprezentowania Gminy S. "w sprawie dot. wydania decyzji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. (...)", a zatem nie obejmuje ono swoim zakresem przedmiotowym umocowania adwokata P. B. do działania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, lecz upoważnia do reprezentowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że inna jest również podstawa materialnoprawna wydanych rozstrzygnięć. Decyzja Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została na podstawie art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1, art. 53, art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), natomiast materialnoprawną podstawę wydanych postanowień: Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] i Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] wymierzających Wójtowi karę pieniężną za zwłokę w wydaniu przez niego decyzji z dnia [...] września 2011 r. stanowił art. 51 ust. 2 i ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.).

Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy pełnomocnik skarżącego nie złożył dokumentu pełnomocnictwa, a więc nie uzupełnił braku formalnego skargi, to zaś obliguje Sąd do jej odrzucenia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.