Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 632/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 par. 2 i 3, art. 18, art. 119, art. 121 par. 1, art. 122 par. 2, art. 124 par. 2, art. 125, art. 126, art. 127, art. 128 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska (spr.) Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2009r. sprawy ze skargi I. i E. K. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 20 maja 2008r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga /-/ M. Kwiecińska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 grudnia 2002 r. ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał I. i E. K. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy [...] m², położonego na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...] i [...] przy ul. [...] w G .

Decyzją z dnia 11 lutego 2003 r. (WOA [...]) Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wyrokiem z dnia 4 marca 2005 r. (II SA/Po 521/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wyżej wymienionych na decyzję organu II instancji, a skarga kasacyjna tych inwestorów od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem z dnia 6 października 2006 r. (II OSK 1204/05).

Po przeprowadzeniu kontroli obiektu budowlanego w dniu 1 grudnia 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K stwierdził, że budynek objęty nakazem rozbiórki istnieje jest użytkowany jako obora. W związku z tym organ I instancji, jako organ egzekucyjny, skierował do I. i E. K. upomnienia z dnia 11 grudnia 2006 r. ([...]) oraz z dnia 16 lipca 2007 r. ([...]) wzywające do wykonania obowiązku rozbiórki z pouczeniem, że w razie niewykonania obowiązku, po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia zostanie wszczęte przeciwko zobowiązanym postępowanie egzekucyjne.

W dniu 31 marca 2008 r. organ I instancji wystawił nowy tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (na formularzu urzędowym TYT-3) o nr [...]z dnia 31 marca 2008 r. (na wadliwość pierwotnego tytułu wskazał Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia 21 lipca 2003 r. nr ([...]).

Postanowieniem z dnia 31 marca 2008 r. ([...]) organ I instancji na podstawie art. 119, art. 121 § 2, 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) nałożył na zobowiązanych grzywnę w kwocie [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki. Jednocześnie wezwał inwestorów do wpłacenia grzywny w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, pod rygorem ściągnięcia w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, oraz do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym – decyzji [...] z dnia 2 grudnia 2002 r. pod rygorem orzeczenia wykonania zastępczego nakazanej rozbiórki obiektu. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż obowiązek rozbiórki nie został zrealizowany pomimo upomnienia z dnia 11 grudnia 2006 r., w związku z tym organ – jako organ, który wydał decyzję administracyjną – winien wyegzekwować nałożony obowiązek. Powołując się na treść art. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ uznał, iż najmniej uciążliwym środkiem, a jednocześnie najskuteczniejszym – prowadzącym bezpośrednio do wykonania obowiązku – jest grzywna w celu przymuszenia. Wskazując na art. 121 § 5 powołanej ustawy organ wyjaśnił, iż wysokość grzywny w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania przymusowej rozbiórki obiektu, wynikającej z przepisów prawa budowlanego, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych za każdy kwartał roku. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie ustalenia ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego wartość ta wynosi [...]zł i wyliczył wysokość grzywny ([...]m² x 2 890 zł : 5 = [...]zł). Ponadto organ uzasadnił wysokość opłaty za wydanie przedmiotowego postanowienia (art. 64a § 1 pkt powołanej ustawy), jak i poinformował adresatów postanowienia, iż w razie wykonania obowiązku grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą zostać w uzasadnionych wypadkach zwrócone w całości lub w części, a grzywny w celu przymuszenia, które nie zostały uiszczone lub ściągnięte, w razie wykonania obowiązku podlegają umorzeniu. Do postanowienia załączono odpis tytułu wykonawczego.

Na powyższe postanowienie zażalenie wnieśli zobowiązani, którzy nałożenie grzywny w wysokości [...] zł uznali za niesprawiedliwie i krzywdzące, gdyż przedmiotowy budynek gospodarczy nie ma takiej wartości, jak nałożona grzywna, zaś skarżący nie mają możliwości finansowych uiszczenia tak wysokiej grzywny. Skarżący podkreślili, iż w związku z brakiem pieniędzy i zdrowia nie wykonali obowiązku rozbiórki.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 20 maja 2008 r. ([...]), wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym grzywna w celu przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego jest jednorazowa, a jej wysokość, stosownie do treści § 5 wskazanego artykułu, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych za każdy kwartał roku. Zdaniem organu II instancji organ I instancji prawidłowo zastosował przy wymierzeniu grzywny przepis art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wobec faktu, iż przedmiotem obowiązku rozbiórki jest budynek gospodarczy. Organ odwoławczy wskazał, iż komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 lutego 2008 r. (Dz.Urz. GUS z 2008 r. Nr 2, poz. 12) ogłoszono cenę 2 890 zł za 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za IV kwartał 2007 r. i uznał za prawidłowy sposób, w jaki organ I instancji obliczył wysokość grzywny (po zaokrągleniu [...] zł). Organ II instancji podkreślił, iż istota zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia polega na zagwarantowaniu rzeczywistej realizacji nałożonego obowiązku (art. 7 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym), a nie jedynie na przypominaniu zobowiązanym o ciążącym na nich obowiązku; organ w oparciu o art. 125 § 1 powołanej ustawy uznał, iż środek ten jest najmniej uciążliwy dla zobowiązanych, bowiem istnieje możliwość umorzenia grzywny w przypadku wykonania obowiązku. W ocenie organu z samego założenia celowości wynika, iż wysokość grzywny, jako środka egzekucyjnego, musi być na tyle dolegliwa, by "zmusić" zobowiązanych do wykonania rozbiórki, a niewątpliwie grzywna taka jest mniej dolegliwa niż wykonanie rozbiórki w drodze wykonania zastępczego przez wskazany przez organ egzekucyjny podmiot, na koszt zobowiązanych; grzywna w celu przymuszenia stwarza możliwość wykonania rozbiórki przez samych zobowiązanych (w obiekcie znajduje się żywy inwentarz). Wobec powyższego organ nie podzielił zarzutu inwestorów, iż nie stać ich na wpłacenie tak dużej kwoty, ponadto przypomniał, że obowiązek rozbiórki budynku gospodarczego jest "wymagalny i prawomocny", a organ egzekucyjny ma obowiązek prowadzić postępowanie egzekucyjne.

Z rozstrzygnięciem organu II instancji nie zgodzili się zobowiązani, którzy w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a w przypadku możliwości wyboru takich środków – środki mniej uciążliwe dla zobowiązanego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny nie zastosował się od jego treści i nie rozważył możliwości zastosowania alternatywnej sankcji przewidzianej w tym przepisie. W uzasadnieniu skarżący podkreślili, iż zaskarżone postanowienie jest błędne, bowiem przy orzekaniu grzywny w celu przymuszenia pominięto treść art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie skarżących organ egzekucyjny miał możliwość wyboru dwóch środków egzekucyjnych: orzeczenia przedmiotowej grzywny i wykonania zastępczego, a rozstrzygnięcia organów obydwu instancji sprzeniewierzają się zasadzie stosowania środków zmierzających wprost do wykonania obowiązku, a zarazem środków mniej uciążliwych; obliczając wysokość grzywny organ nie uwzględnił przede wszystkim trudnej sytuacji skarżących, na którą skarżący wielokrotnie wskazywali podczas postępowania. Ich zdaniem grzywna – ani w orzeczonej, ani też w żadnej innej wysokości – nie może prowadzić bezpośrednio do wykonania obowiązku, a grzywny w wysokości [...] zł nie można uznać za środek mniej uciążliwy dla dłużnika, gdyż rozbiórka przedmiotowego obiektu nie nastręcza żadnych problemów budowlanych i z cała pewnością jest wielokrotnie tańsza, nawet w przypadku wykonania zastępczego, niż orzeczona grzywna. Skarżący ponadto podkreślili, iż jedną z głównych przyczyn niewykonania dotychczas rozbiórki jest to, że nie dysponują wystarczającymi środkami finansowymi na wykonanie tego obowiązku; nie są w stanie udźwignąć tego ciężaru, a tym bardziej kosztów grzywny. Skarżący zauważyli, iż są w stanie realnie zapłacić grzywnę do kwoty [...] zł.

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący domagali się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia, ewentualnie zaś o zmniejszenie sumy grzywny orzeczonej tytułem wykonawczym do kwoty [...] zł.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż istotą grzywny w celu przymuszenia nie jest wezwanie zobowiązanych do jej wpłacenia, lecz przymuszenie z uwagi na wysokość grzywny do wykonania obowiązku; grzywny tej nie można utożsamiać z karą administracyjną, a dobrowolne, samodzielne wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest mniej dolegliwe i kosztowne niż wykonanie zastępcze; zastosowanie tego ostatniego środka egzekucyjnego wprawdzie powoduje przeniesienie ciężaru wykonania obowiązku na administrację publiczną, jednak nie oznacza to, że obowiązek zostanie wykonany za środki publiczne, gdyż koszty związane z zastosowaniem tego środka egzekucyjnego, w tym koszty dotyczące wyboru wykonawcy, opracowań i kosztorysów, będą obciążały zobowiązanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się bezzasadna.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca aktualnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z tą zasadą sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też zawartą w skardze argumentacją. Zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżących.

Omówienie przyczyn, dla których Sąd nie uwzględnił skargi należy zacząć od stwierdzenia, że grzywnę w celu przymuszenia nakłada się między innymi, w wypadku gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe, a grzywna taka nie jest karą, lecz formą przymusu mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2006 r., VII SA/Wa 1366/05, LEX nr 282419).

Organy obydwu instancji przedstawiły argumentację odnoszącą się tak do spełnienia przesłanek prowadzenia egzekucji, jak i co do zastosowania (wyboru) środka egzekucyjnego i wysokości zastosowanej grzywny przymuszającej, o której mowa w art. 119 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954).

W sprawie zachodziły podstawy do podjęcia czynności egzekucyjnych, bowiem nałożony ostateczną i prawomocną decyzją z dnia 2 grudnia 2002 r. ([...]) organ I instancji nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, a obowiązek ten, pomimo wystosowanych wezwań, do dnia wydania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie został spełniony. Postanowienie o nałożeniu grzywny, które zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem organu II instancji, zawiera nie tylko elementy formalne wymienione w art. 122 § 2 powołanej ustawy, ale także uzasadnienie faktyczne i prawne, o którym stanowi stosowany w sprawie w związku z treścią art. 18 tej ustawy art. 124 § 2 kpa. Nakładając grzywnę w celu przymuszenia właściwy organ egzekucyjny dopełnił także obowiązku z art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem doręczył zobowiązanym odpis tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 tej ustawy oraz postanowienie o nałożeniu grzywny.

Art. 119 powołanej ustawy w § 1 stanowi, iż grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W § 2 wskazano, iż grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Treść powyższych przepisów wskazuje, iż ustawodawca pozostawiając organowi egzekucyjnemu swobodę wyboru środków egzekucyjnych w pewnym zakresie wskazuje organowi okoliczności, które powinien rozważyć decydując się na zastosowanie określonego środka. Ponadto organ nie może przekroczyć granic swobodnego uznania, które zostały wyznaczone przez zasady ogólne postępowania egzekucyjnego w administracji, a to zasady racjonalnego działania – organ stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków te najmniej uciążliwe dla zobowiązanego (art. 7 § 2 powołanej ustawy) – oraz zasady niezbędności (art. 7 § 3 tej ustawy). W tym zakresie organ powinien kierować się zasadami celowości, skuteczności, niezbędności i proporcjonalności bacząc, by wobec zobowiązanego stosować tylko taką dolegliwość, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestać stosowania tej dolegliwości w chwili, gdy obowiązek zostanie spełniony (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., OSK 1148/04, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem tutejszego Sądu organy obydwu instancji miały powyższe zasady na uwadze dokonując wyboru spośród dwóch środków egzekucyjnych (grzywna w celu przymuszenia – art. 119 powołanej ustawy, wykonanie zastępcze – art. 127 powołanej ustawy) zmierzających do wykonania obowiązku rozbiórki. W orzecznictwie sądów administracyjnych można spotkać różne poglądy co do kolejności stosowania środków egzekucyjnych. Między innymi w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2006 r. (II OSK 463/05, LEX nr 266471) wyrażono pogląd, że organ egzekucyjny mając do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze w ramach wykonania obowiązku usunięcia samowoli budowlanej (rozbiórki obiektu), powinien wybrać wykonanie zastępcze, gdyż ono prowadzi bezpośrednio do wykonania obowiązku. Tutejszy Sąd zgadza się jednak ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006 r. (II OSK 1354/05, LEX nr 312009), iż przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określają, które środki egzekucyjne są mniej uciążliwe dla zobowiązanego, pozostawiając w tym zakresie ocenę organom administracyjnym; dokonując zatem wyboru środka egzekucyjnego organy te winny każdorazowo mieć na uwadze przedmiot, zakres oraz charakter nałożonego obowiązku, a także uwzględniać jego celowość i uciążliwość dla zobowiązanego. Tutejszy Sąd, podobnie jak NSA w wyżej wymienionym wyroku, podziela pogląd, iż zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego może z uwagi na zakres robót wykonawczych przy rozbiórce obiektu, spowodować większe obciążenie finansowe zobowiązanych, bowiem koszt wykonanej przez odpowiednią firmę budowlaną rozbiórki obiektu mógłby być znacznie wyższy od wysokości grzywny w celu przymuszenia. W ocenie Sądu zastosowana grzywna mająca na celu skłonienie zobowiązanych do wykonania nakazu rozbiórki zmierza do bezpośredniego wyegzekwowania tego obowiązku.

W sprawie nie mógł zostać uwzględniony zarzut zastosowania wobec zobowiązanych zbyt uciążliwego środka (art. 33 pkt 8 powołanej ustawy), a zasada stosowania najmniej uciążliwego środka (art. 7 § 2 wskazanej ustawy) nie została naruszona. Trafnie organ II instancji wskazał, iż grzywna w celu przymuszenia stwarza możliwość wykonania rozbiórki przez samych zobowiązanych, zaś wykonanie rozbiórki w drodze wykonania zastępczego przez wskazany przez organ egzekucyjny podmiot, nastąpiłoby przecież na koszt zobowiązanych. W przypadku wykonania zastępczego koszty, które obciążają zobowiązanego, nie podlegają zwrotowi (art. 127 i nast. powołanej ustawy). Trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 134 wskazanej ustawy jeżeli zobowiązany nie wpłacił w oznaczonym terminie określonej w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego (art. 128 § 2) lub kwoty na pokrycie kosztów wykonania zastępczego wskazanej w wykazach doręczonych zobowiązanemu w myśl art. 133, organ egzekucyjny wszczyna egzekucję tych należności stosownie do przepisów o egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zatem uciążliwości związane z wykonaniem zastępczym mogłyby być znacznie dotkliwsze niż skutki zastosowania grzywny w celu przymuszenia. Tym bardziej, że w razie wykonania obowiązku grzywny w celu przymuszenia, które nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu, a grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą zostać na wniosek zobowiązanego zwrócone w całości lub w części (art. 125 i art. 126 powołanej ustawy).

Należy podkreślić, iż zobowiązani mogą uniknąć wyegzekwowania kwoty nałożonej grzywny przystępując do realizacji obowiązku rozbiórki, a to pozostawia im możliwość wyboru najtańszego rozwiązania – sposobu wykonania rozbiórki obiektu (samodzielnie lub poprzez wybraną firmę, z którą mogą negocjować cenę usługi). Ponadto nałożenie grzywny w celu przymuszenia nie stanowi takiej ingerencji w ich prawo własności, jaka miałby miejsce, gdyby wskazana przez organ egzekucyjny firma dokonywała rozbiórki obiektu, a skarżący musieliby znosić obecność osób trzecich i sprzętu budowlanego na swojej działce oraz podejmowane działania.

Odnosząc się do argumentu skarżących dotyczącego ich możliwości finansowych stwierdzić należy, iż nie mógł on zmienić oceny zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze treść art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdzić należy, iż grzywna dotycząca spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego jest jednorazowa (§ 4), a jej wysokość stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki, i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych (§ 5). W związku z tym organ nie ma obowiązku uzasadnienia wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego, bowiem kwota grzywny nie jest ustalana w relacji do sytuacji majątkowej zobowiązanego, co jednakowoż nie zwalnia organu z obowiązku wykazania, że grzywna ustalona w konkretnej wysokości spełnia swój ustawowy cel, jest niezbędna dla wyegzekwowania wykonania obowiązku. Wysokość grzywny została w niniejszej sprawie ustalona prawidłowo, czego zresztą sami skarżący nie zakwestionowali, a cel jej nałożenia został przez organy obydwu instancji wykazany.

W ocenie Sądu zastosowany w niniejszej sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia z jednej strony zapewnia efektywność egzekucji, a z drugiej jest jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanych.

W tych warunkach na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.

/-/B. Drzazga /-/ M. Kwiecińska /-/ W. Batorowicz