Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1417/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48, art. 50 ust. 1 i ust. 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i ust. 2, art. 58, art. 59 ust. 7, art. 59 ust. 9 pkt 1, art. 59 ust. 16
journal: Dz.U. 2018 poz 646
law: Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2020 r. sprawy ze skargi "(...)"z siedzibą w "(...)" na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia "(...)" kwietnia 2019 r. nr "(...)" w przedmiocie uznania za zasadne kontynuowanie czynności kontrolnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez "(...)"z siedzibą w "(...)" (dalej: "Strona", "Fundacja", "Skarżący") jest postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "organ", "Prezes UOKiK"), z "(...)" kwietnia 2019 r., nr "(...)", wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 127 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2018 poz. 1930 i 2227) oraz art. 59 ust. 9 pkt 1 i art. 59 ust. 16 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646 z późn. zm., dalej: "P.p."), utrzymujące w mocy postanowienie "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z "(...)" kwietnia 2019 r., nr "(...)".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że w toku kontroli wszczętej 25 marca 2019 r. w Fundacji przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, kontrolowany przedsiębiorca złożył cztery sprzeciwy z 25 marca 2019 r. wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych. W sprzeciwie kontrolowany przedsiębiorca podniósł, że od 15 kwietnia 2016 r. toczy się wobec niego postępowanie kontrolne prowadzone przez Państwową Inspekcję Pracy. Na dowód przedstawił pismo tego organu z 12 kwietnia 2016 r. W związku z tym, w opinii kontrolowanego przedsiębiorcy, kontrola 24 października 2018 r. została dokonana z naruszeniem art. 54 ust. 1 P.p., z uwagi na to, że wszczęcie kolejnej kontroli jest niedopuszczalne. Organ wyjaśnił następnie, że po rozpatrzeniu sprzeciwu, "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej postanowieniem z "(...)" kwietnia 2019 r. nr "(...)", na podstawie art. 59 ust. 7 P.p., uznał za zasadne kontynuowanie czynności kontrolnych rozpoczętych 25 marca 2019 r. "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w drodze postanowienia rozpatrzył dwa sprzeciwy, a do jednego ustosunkował się pismem.

Pismem z 1 kwietnia 2019 r., Fundacja wniosła trzy identyczne zażalenia na postanowienia "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z 1 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu każdego z zażaleń kontrolowany przedsiębiorca zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść wydanego postanowienia, tj. art. 54 ust. 1 pkt 4 P.p., poprzez jego błędną interpretację i przez to niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych, podczas gdy prowadzący kontrole organ niewystarczająco wskazał na czym polegać miałoby bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia oraz czy zostało to jakkolwiek ustalone i zweryfikowane. Jednocześnie kontrolowany przedsiębiorca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i odstąpienie od czynności kontrolnych.

Prezes UOKiK rozpatrując zażalenie wskazał w pierwszej kolejności, że w złożonym zażaleniu Strona nie przywołała żadnego z przepisów Prawa przedsiębiorców. W uzasadnienia wyjaśniła jedynie, że: "Organ błędnie (...) przyjął, iż uprawiony jest do kontrolowania Fundacji pomimo trwania kilku kontroli z uwagi, iż wystąpiła przesłanka bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia lub środowiska". W związku z tym, Prezes UOKiK uznał, że zamiarem Strony było podniesienie zarzutu naruszenia przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej art. 54 ust. 1 pkt 4 P.p.

Organ następnie zważył, czy - jak twierdzi kontrolowany przedsiębiorca - rzeczywiście jest w stosunku do niego prowadzonych równocześnie kilka kontroli. Organ wskazał, że w złożonym zażaleniu Fundacja nie wyjaśniła, jakie konkretnie kontrole ma na myśli, nie przedstawiła także żadnych dowodów potwierdzających, że aktualnie jest prowadzona w stosunku do niej inna kontrola (czy też kontrole). W wyniku analizy złożonych sprzeciwów Prezes UOKiK uznał, że zamiarem Strony było powołanie się na kontrolę "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej wszczętą 11 kwietnia 2016 r. (uzasadnienie sprzeciwu z 25 marca 2019 r., k. 36 akt "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej) oraz kontrolę Państwowej Inspekcji Pracy (uzasadnienie sprzeciwu z 25 marca 2019 r., k. 42 akt "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej). Dodatkowo, w piśmie z 3 kwietnia 2019 r. Strona oświadczyła, że jest także kontrolowana przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

Prezes UOKiK wyjaśnił, że analiza znajdujących się w posiadaniu organu akt kontroli wszczętej w siedzibie Strony 11 kwietnia 2016 r. przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej dowodzi, że kontrola ta została zakończona 18 maja 2016 r., gdyż tego dnia został sporządzony protokół kontroli. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że zakończenie kontroli następuje w dacie sporządzenia protokołu kontroli jako ostatniej czynności kontrolnej (wyrok NSA z 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1418/15).

Odnosząc się do kontroli, która - jak twierdzi Strona - została wszczęta w stosunku do niej przez Państwową Inspekcję Pracy 15 kwietnia 2016 r. i do tej pory nie została zakończona, w ocenie Prezesa UOKiK brak jest jakichkolwiek dowodów, potwierdzających to oświadczenie. Przeciwnie, z pozyskanych od Państwowej Inspekcji Pracy przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej informacji wynika, że kontrola taka nie tylko nie jest prowadzona, ale nawet nie została faktycznie podjęta (k. 49 - 50 akt "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej).

Odnosząc się do podniesionego w piśmie z 3 kwietnia 2019 r. argumentu o aktualnie prowadzonej kontroli Państwowej Wojewódzkiej Inspekcji Sanitarnej w "(...)", Prezes UOKiK stwierdza, że również w tym przypadku Strona nie przedstawiła żadnych dowodów na jego poparcie. Ponadto, z informacji uzyskanych od tej inspekcji przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej wynika, że organ ten nie prowadzi obecnie żadnej kontroli w stosunku do Fundacji.

W ocenie Prezesa UOKiK, ciężar udowodnienia podniesionych zarzutów w tym przypadku spoczywa na kontrolowanym przedsiębiorcy. Ustawa - Prawo przedsiębiorców - nakłada bowiem na przedsiębiorcę obowiązek uzasadnienia sprzeciwu (art. 59 ust. 1 P.p.). W świetle powyższego, Prezes UOKiK uznał, że podniesiony zarzut Strony jest w tej części niezasadny. Brak jest jakichkolwiek wiarygodnych dowodów które świadczyłyby o tym, że 25 marca 2019 r. była w stosunku do niej prowadzona inna kontrola. Tym samym nie można uznać, by w niniejszej sprawie naruszona została zasada jednoczesnego prowadzenia tylko jednej kontroli.

Pomimo tego, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Prezes UOKiK stwierdził, że nie ma podstaw do tego aby uznać, że Strona jest podmiotem innej kontroli, postanowił się także ustosunkować do podniesionych zarzutów dotyczących braku uzasadnienia przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia lub środowiska. Okoliczność ta stanowi bowiem przesłankę do skorzystania z wyłączenia określonego w art. 54 ust. 1 pkt 4 P.p.

Organ wyjaśnił, że "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej uznał za zasadne przeprowadzenie kontroli Fundacji m.in. z uwagi na informacje pozyskane od "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej dotyczące niespełniania wymagań przez lampki choinkowe, w stosunku do których kontrolowany przedsiębiorca jako dowód zakupu okazał fakturę na której widnieją dane Fundacji. W wyniku badań organoleptycznych inspektorzy Inspekcji Handlowej stwierdzili, że wady tych wyrobów stwarzają bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia użytkownika, m.in. możliwość porażenia prądem. Fundacja nie podważa tych ustaleń, zakwestionowała natomiast to, że faktura przedstawiona jako dowód zakupu lampek choinkowych została przez nią wystawiona. W ocenie Prezesa UOKiK, takie zastrzeżenie nie mieści się wśród okoliczności stanowiących podstawę do wniesienia sprzeciwu, słusznie więc "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej postanowił o kontynuowaniu czynności kontrolnych. Przeciwnie, wyjaśnienie tej sytuacji (ewentualnego fałszerstwo dokumentu) leży w interesie Fundacji i powinno zostać dokonane w toku kontroli. Ponadto, do "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej wpłynęły dwie skargi dotyczące innych wyrobów, w których skarżący jako sprzedawcę wskazali Fundację, które również powinny zostać wyjaśnione w toku kontroli. Skargi jakie otrzymał "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej są w ocenie Prezesa UOKiK wiarygodne i nie było potrzeby podejmowania dodatkowych działań w celu ich zweryfikowania. Zdaniem organu, nie ma racji Fundacja twierdząc, że "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej powinien przedstawić "podstawy domniemania zagrożenia życia, zdrowia lub środowiska", a także, że powinien zweryfikować rzetelność uzyskanych zawiadomień, przesłuchać zawiadamiającego, czy też sprawdzić źródła przesyłki. Prezes UOKiK w pełni podziela stanowisko prezentowane przez sądy administracyjne, zgodnie z którym organ nie musi udowodnić, że produkt faktycznie stwarza zagrożenie dla życia i zdrowi czy też środowiska, ale wystarczające jest uzasadnione podejrzenie, że takie zagrożenie istnieje. Analiza informacji które stanowiły podstawę do wszczęcia kontroli w tej sprawie w opinii Prezesa UOKiK dowodzi, że w tym przypadku można bez wątpienia mówić o takim uzasadnionym podejrzeniu.

Pismem z 29 maja 2019 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezes UOKiK z "(...)" kwietnia 2019 r., zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz postanowienia je poprzedzającego, a także o zasądzenie od organu na Jego rzecz kosztów postepowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a., mające istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie rozstrzygnięcie w sposób wyczerpujący okoliczności przedmiotowego postępowania poprzez uznanie, iż rzekome organoleptyczne wyniki badania lampek choinkowych przez inspektorów Inspekcji Handlowej uzasadniają również kontrolę w zakresie pozostałych produktów stosując wyłączenie określone w art. 54 ust 1 pkt 4 P.p.

2) art 107 § 3 K.p.a., mające istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez zaniechanie dokonania prawidłowego uzasadnienia faktycznego postanowienia tj. wskazania faktów które organ uznał za udowodnione dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej m.in. w zakresie oceny wyłączenie z art. 54 ust. 1 pkt 4 P.p., co do produktów: przepływowy podgrzewacz wody oraz pompy do wody brudnej i czystej co nie pozwala Skarżącemu na kompleksową ocenę zasadności rozstrzygnięcia oraz uniemożliwia prawidłową kontrolę instancyjną postanowienia.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że organ w skarżonym postanowieniu dokonał wyłącznie wybiórczej analizy podstaw domniemania zagrożenia życia, zdrowia lub środowiska ograniczając się do jednego z trzech punktów kontroli tj. lampek choinkowych. Kontrola w Fundacji w zakresie lampek choinkowych odbywa się wyłącznie na podstawie informacji "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej. Wbrew twierdzeniom Prezesa UOKiK, Fundacja nie podważa tych ustaleń, zakwestionowała natomiast to, że faktura przedstawiona jako dowód zakupu lampek choinkowych została przez nią wystawiona. Fundacja nie została poinformowana o dokonanych rzekomych organoleptycznych badaniach lampek choinkowych inspektorów Inspekcji Handlowej. Inspektorzy, którzy dokonywali czynności kontrolnych w siedzibie Fundacji wręcz przeciwnie twierdzili, że o tym produkcie nie mają żadnej wiedzy. Skarżący podtrzymał w dalszym ciągu, iż powyższy produkt sprzedany został poza działalnością gospodarczą Fundacji o czym świadczy faktura, która nie jest wystawiona przez system CRM Fundacji w oparciu o stosowany od początku działania Fundacji wzór.

Skarżący podkreślił, że Prezes UOKiK ustalając stan faktyczny oraz dokonując analizy podstaw wyłącznie z art. 54 P.p., celowo pominął dwa pozostałe produkty, które podlegają kontroli w Fundacji. O pozostałych produktach kontrolujący nie posiadają żadnej wiedzy, a zgłoszenia ograniczały się wyłącznie do skrótowych doniesień o numerze aukcji lub dacie zakupu.

//

Mając powyższe na uwadze, zdaniem Skarżącego, uznać należy, iż nawet jeżeli przyjmując, że lampki choinkowe zostały zbadane przez Inspektorów Inspekcji Handlowej, o czym Fundacja nie została poinformowana, kontrola została sztucznie połączona w celu rzekomego uzasadnienia domniemania zagrożenia życia zdrowia lub środowiska, co jednak i tak nie znajduje odzwierciedlenia w niniejszej sprawie. Skarżący dodał, że Fundacja nie została poinformowana na żadnym etapie postępowania kontrolnego jak również w żądaniu do przedstawienia dokumentacji o podstawach rzekomego uzasadnionego podejrzenia zagrożenia życia zdrowia lub środowiska. Takie informacje były natomiast analizowane przez Prezesa UOKiK, który to na ich podstawie wydał skarżone postanowienie nie przedstawiając ich w treści postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

W przedmiotowej sprawie Skarżący wniósł na podstawie art. 59 ust. 1 P.p., sprzeciw wobec podjęcia 25 marca 2019 r. i wykonywania przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, kontroli w Fundacji, w związku z informacjami konsumentów oraz pismem "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej we "(...)", z których wynika, że wyroby oferowane przez Fundację mogą powodować uzasadnione bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 P.p., przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 48, art. 49, art. 50 ust. 1 i 5, art. 51 ust. 1, art. 54 ust. 1, art. 55 ust. 1 i 2 oraz art. 58. Sprzeciw wymaga uzasadnienia.

W świetle powyższej regulacji przedsiębiorca wnoszący sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organ kontroli czynności, powinien wykazać wystąpienie naruszenia któregoś z enumeratywnie wymienionych w art. 59 ust. 1 P.p., przepisów P.p. Chodzi zatem o naruszenie zasad dotyczących: 1) obowiązku zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli (art. 48 P.p.), 2) obowiązku okazania przedsiębiorcy lub osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej i doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli (art. 49 ust. 1 P.p.), 3) obecności przy czynnościach kontrolnych przedsiębiorcy, osoby przez niego upoważnionej lub osoby która może być uznana za osobę czynną w lokalu przedsiębiorcy lub przywołanego świadka (art. 50 ust. 1 i ust. 5 P.p.), 4) zasady, zgodnie z którą kontrolę przeprowadza się w miejsca i godzin, w których przeprowadza się kontrolę ach pracy lub w czasie faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę w siedzibie przedsiębiorcy lub w miejscu wykonywania działalności gospodarczej (art. 51 ust. 1 P.p.), 5) zakazu podejmowania i prowadzenia równocześnie więcej niż jednej kontroli u tego samego przedsiębiorcy (art. 54 ust. 1 P.p.), 6) maksymalnego czasu trwania kontroli wykonywanej przez organ u danego przedsiębiorcy w ciągu jednego roku kalendarzowego (art. 55 ust. 1 i ust. 2 P.p.), 7) zakazu przeprowadzania ponownej kontroli (art. 58 P.p.).

Ze sprzeciwów wniesionych przez Skarżącego w niniejszej sprawie, jak również z zażaleń na postanowienia I instancji wynika, że zdaniem Skarżącego, kontrola działalności Fundacji została wszczęta i prowadzona z naruszeniem art. 54 ust. 1 P.p., z którego wynika, że nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy, z wyłączeniem przypadków, wymienionych w tym przepisie, a więc m.in. jeżeli przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska (art. 54 ust. 1 pkt 4 P.p.). Zdaniem Skarżącego, "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, podjął kontrolę działalności Fundacji wbrew zakazowi podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy, powołując się na okoliczność bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, która jednak w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie miała miejsca.

Należy jednak zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie zaszła przesłanka określona w art. 54 ust. 1 P.p., wyrażająca zakaz podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Organy obu instancji ustaliły, że w stosunku do Fundacji w 2019 r. nie były prowadzone inne kontrole, ani przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, ani przez inne organy, które uzasadniałyby zastosowanie art. 54 ust. 1 P.p. w niniejszej sprawie. Organy obu instancji w szczególności ustaliły oraz wyjaśniły, że w stosunku do Fundacji nie była prowadzona kontrola przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, Państwową Inspekcję Pracy, jak również Państwową Wojewódzką Inspekcję Sanitarną w "(...)", na które powoływał się Skarżący w toku postępowania przed organami obu instancji.

W tych okolicznościach, wobec braku prowadzenia innej kontroli działalności Fundacji, Sąd stwierdza, że "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej podejmując i prowadząc sporną kontrolę działalności Fundacji, nie naruszył art. 54 ust. 1 P.p., co oznacza również, że podnoszona przez Skarżącego okoliczność braku w niniejszej sprawie sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, nie miała znaczenia jako przesłanka uprawniająca "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej, do podjęcia i prowadzenia kontroli działalności Fundacji pomimo zakazu podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy.

Skarżący nie wykazał, aby "(...)"Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej podejmując i prowadząc sporną kontrolę działalności Fundacji, naruszył inne przepisy wskazane w art. 59 ust. 1 P.p., w związku z czym Sąd stwierdza, że organ I instancji prawidłowo, na podstawie art. 59 ust. 7 pkt 2 P.p., podjął postanowienie o kontynuowaniu czynności kontrolnych, które prawidłowo utrzymał w mocy Prezes UOKiK zaskarżonym postanowieniem.

W świetle powyższego niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Prezesa UOKiK art. 7, art. 77 § 1 oraz art 107 § 3 K.p.a. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy ustalając, że wobec Fundacji nie były prowadzone inne kontrole jej działalności, co zostało dokładnie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, odpowiadającego wymogom art 107 § 3 K.p.a.

Sąd w związku z tym nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej oraz Prezes UOKiK przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji wyroku.