Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 135/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 138 ust 1, 135, 13 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].10.2013 r. Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2013 r. nakładającą na przewoźnika P. G. – V. z siedzibą w W. karę administracyjną, przewidzianą w art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm. – zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach), w wysokości 3.000 EUR, co w przeliczeniu na złote wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej wynosiło 12450 zł - za przywiezienie do Polski autokarem (nr rej. [...]) relacji T. (UA) – G. (PL) BC9567CH) obywatelki [...] – pani K. B. ur. [...] r., która nie posiadała zezwolenia uprawniającego ją do wjazdu i pobytu na terytorium RP.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że o ukaranie wystąpił [...].10.2012 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w H.. W wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Straży Granicznej kontroli pasażerów wskazanego autobusu kursowego stwierdzono bowiem, że pani K. B. posiadała ważny dokument podróży z zamieszczoną w nim wizą wielokrotną Schengen o Nr [...] z terminem ważności od dnia [...].10.2012 r., wydaną przez konsula RP w C., i uprawniającą cudzoziemkę do wjazdu i pobytu w Polsce przez okres 30 dni. W dniu zgłoszenia się do odprawy granicznej w PSG w H. – [...].10.2012 r. nie posiadała zezwolenia na wjazd i pobyt na terytorium RP.

Na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy utrzymując w mocy kontrolowaną decyzje wyjaśnił, że w myśl art. 135 ustawy o cudzoziemcach przewoźnik jest obowiązany do "podjęcia działania dla upewnienia się", iż cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Nadto ustawodawca wyraźnie przesądził, że obowiązek ten dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego.

Zakres obowiązków sformułowany został dosyć precyzyjnie. Wynika z niego jasno, że przewoźnik chcąc wykonywać usługi przewozu osób nie będących obywatelami polskimi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nawet tranzytem) obowiązany jest zapoznać się z przepisami dotyczącymi przekraczania granic i pobytu w Polsce, jak również w krajach, do których wykonuje transport. Ryzyko nieznajomości przepisów obowiązujących w tym zakresie obciąża przewoźników. Skoro na mocy art. 135 ustawy o cudzoziemcach na przewoźniku ciążyły określone obowiązki kontrolne względem cudzoziemców to przewoźnik ten powinien powierzyć ich wykonywanie osobie, która dostatecznie zna zakres tych obowiązków. Ponieważ ustawodawca nałożył na przewoźników pewnego rodzaju obowiązki, to przewoźnik obowiązany był do zdobycia określonej wiedzy w tym zakresie (kodeks graniczny Schengen), aby móc obowiązki te efektywnie wykonywać. To, czy przewoźnik zatrudni osobę, która taką wiedzę posiada, czy też przeszkoli swoich pracowników nie jest szczególnie istotne. Skutki zaniechania tej powinności ustawa określa jasno w art. 138 ustawy o cudzoziemcach. Odpowiedzialność przewoźnika nie jest też oparta wyłącznie na winie umyślnej. Przewoźnik został zobowiązany do kontroli posiadania odpowiednich, pozwalających na wjazd dokumentów. Nie obciążał go obowiązek weryfikowania autentyczności okazanej wizy, a jedynie sprawdzenia jej ważności czasowej w kontekście uprawnienia do przekroczenia granicy w określonym dniu.

Wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony, w ocenie organu odwoławczego, pracownik przewoźnika weryfikujący dokumenty podróżnych wskazanego autokaru nie dopełnił minimum należytej staranności w dokonywaniu ustaleń, czy pani K. B. posiada wymagane uprawnienia do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wystarczyło dokładne sprawdzenie dokumentu podróży wymienionej pasażerki aby stwierdzić, że nie posiada ona ważnej wizy uprawniającej do wjazdu do Polski. Była to czynność łatwa i niejako automatyczna. Kontrola ta powinna być najpóźniej przeprowadzona do momentu realizacji zamiaru przekroczenia granicy przez cudzoziemca.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł pełnomocnik strony skarżącej. Zarzucił w niej:

1. naruszenie prawa materialnego w postaci błędnej wykładni art. 135 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach przez przyjęcie, że wiza której termin ważności jeszcze się nie rozpoczął oznacza nieposiadanie uprawnienia do wjazdu i pobytu na terenie RP oraz uznanie, że przewoźnik nie tylko ma obowiązek upewnienia się, że przewożony pasażer posiada ważny dokument podróży, ale też zobowiązany jest skutecznie zweryfikować okazane mu dokumenty podróży (stwierdzić ważność przedłożonej mu wizy), w sytuacji gdy przewoźnik wypełnił wszystkie ciążące na nim ustawowe obowiązki i standardy należytej staranności, a jego zachowanie nie wykazywało znamion umyślności ;

2. naruszenie wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady legalizmu, poprzez wydanie decyzji o nałożeniu na przewoźnika kary administracyjnej za niezastosowanie przepisów polskiej ustawy na terenie państwa obcego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż ustawodawca wprowadzając obowiązek upewnienia się przewoźnika co do uprawnień pasażera do przekroczenia granicy, nie wyposażył go w niezbędne środki, które uprawniałyby do szczegółowej weryfikacji posiadania przez obywatela państwa obcego ważnego dokumentu uprawniającego go do przekroczenia granicy. Taka możliwość występuje wyłącznie na etapie kontroli dokonywanej przez funkcjonariuszy straży granicznej. Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen - Dz.Urz.UE.L 2006 Nr 105, str. 1), dyrektywa Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniająca postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. oraz ustawa o cudzoziemcach - prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika. Nie zobowiązują przewoźnika do sprawdzenia ważności wizy, a jedynie do jedynie do zweryfikowania posiadania przez cudzoziemca wymaganej wizy, wystawionej w oparciu o ustalony wzór. Do obowiązku tego nie należy sprawdzenie daty początkowej i końcowej wizy. W tym zakresie obowiązki spoczywają na straży granicznej, a nie na przewoźniku. W ocenie strony skarżącej jedynie zawinione i umyślne naruszenie tego wymogu stanowi podstawę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W decyzjach obu instancji nie wykazano, że zachowanie skarżącego było zawinione. W tej sytuacji nałożona kara zasadniczo sprzeczna jest z zasadami demokratycznego państwa prawa oraz narusza zasadę legalizmu.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy, nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach przewoźnik, który drogą powietrzną lub morską przywiózł cudzoziemca do granicy, jest obowiązany do podjęcia działania dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1, dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach cudzoziemiec może przekroczyć granicę i przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada: 1) ważny dokument podróży; 2) ważną wizę lub inny ważny dokument uprawniający do wjazdu i pobytu na tym terytorium, jeżeli są wymagane; 3) zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane w przypadku przejazdu tranzytem. Art. 5 ust. 1 Kodeksu granicznego Schengen (Warunki wjazdu obywateli państw trzecich) stanowi, zaś że w przypadku pobytu nieprzekraczającego trzech miesięcy w okresie sześciomiesięcznym warunki wjazdu obywateli państw trzecich są następujące: a) posiadają oni ważny dokument podróży lub dokumenty uprawniające do przekroczenia granicy; b) posiadają oni ważną wizę, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającym państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu, chyba że posiadają ważny dokument pobytowy lub ważną wizę długoterminową; c) uzasadnią cel i warunki planowanego pobytu oraz posiadają wystarczające środki utrzymania, zarówno na czas trwania planowanego pobytu, jak i na powrót do ich państwa pochodzenia lub na tranzyt do państwa trzeciego, co do którego istnieje pewność, że uzyskają zezwolenie na wjazd na jego terytorium, lub jeżeli mają możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem; d) nie są osobami, wobec których dokonano wpisu do celów odmowy wjazdu w SIS; e) nie są uważani za stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z Państw Członkowskich, a w szczególności nie dokonano wobec nich, na tej samej podstawie, wpisu do celów odmowy wjazdu w krajowych bazach danych Państw Członkowskich. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 4 lit. a Kodeksu granicznego Schengen na zasadzie odstępstwa od ust. 1 obywatelom państw trzecich, którzy nie spełniają wszystkich warunków ustanowionych w ust. 1, jednakże posiadają dokument pobytowy, wizę długoterminową lub wizę uprawniającą do ponownego wjazdu wydane przez jedno z Państw Członkowskich lub, jeśli jest to wymagane, dokument pobytowy lub wizę długoterminową i wizę uprawniającą do ponownego wjazdu - zezwala się na wjazd na terytorium innych Państw Członkowskich w celu tranzytu tak, aby mogli dotrzeć na terytorium tego Państwa Członkowskiego, które wydało dokument pobytowy, wizę długoterminową lub wizę uprawniającą do ponownego wjazdu, chyba że ich nazwiska znajdują się w krajowym wykazie wpisów Państwa Członkowskiego, którego granice zewnętrzne usiłują przekroczyć, a wpisowi towarzyszy instrukcja odmowy wjazdu lub tranzytu. W świetle przytoczonych regulacji należy wskazać, iż wbrew zarzutom skargi art. 135 ustawy zawiera normę, z której wynika uprawnienie i zarazem obowiązek przewoźnika do żądania okazania przez pasażera przed podróżą dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy oraz wizy lub innego dokumentu wskazanego w tym przepisie, uprawniającego do wjazdu i pobytu na danym terytorium. Przewoźnik ponosi bowiem odpowiedzialność za brak kontroli dokumentowej w momencie zawierania umowy przewozu. Z obowiązku tego winien się wywiązać najpóźniej do chwili dotarcia do granicy. Należy również wyjaśnić, iż to przewoźnik ponosi wyłączną odpowiedzialność za przewiezienie za wynagrodzeniem osób. Sąd w całości podziela stanowisko, które zostało wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 2920/10, stwierdzające, że "przepisy dotyczące odpowiedzialności przewoźnika zostały wprowadzone do ustawy o cudzoziemcach z konieczności harmonizacji prawa wewnętrznego z dorobkiem Schengen. Zgodnie bowiem z art. 8 Protokołu włączającego dorobek Schengen w ramy Unii Europejskiej dołączonego do Traktatu z Amsterdamu zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty - podpisanego 2 października 1997 r. (Dz. U. WE C 340 z dnia 10 listopada 1997 r., s. 1) w negocjacjach dotyczących przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej dorobek Schengen i inne środki podjęte przez instytucje w zakresie jego zastosowania są uznawane za dorobek, który powinien być w pełni przyjęty przez wszystkie państwa kandydujące do przystąpienia. Dla Polski i Czech dorobek Schengen jest zatem częścią unijnego acquis, które muszą zaakceptować w całości na podstawie Traktatu o Przystąpieniu. Należy w tym kontekście wskazać, iż na mocy art. 26 ust. 1 lit. b Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r., podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. (Dz. U. L 239 z dnia 22 września 2000 r., s. 1), Umawiające się Strony zobowiązały się do wprowadzenia do przepisów krajowych zasadę, iż przewoźnik jest zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych środków dla zapewnienia, aby cudzoziemiec przewożony drogą lądową posiadał dokumenty podróży, wymagane przy wjeździe na terytoria Umawiających się Stron. Umawiające się Strony zobowiązały się, stosownie do art. 26 ust. 2 Konwencji wykonawczej do nałożenia kar na przewoźników przewożących drogą lotniczą lub morską z państwa trzeciego na ich terytoria cudzoziemców, którzy nie posiadają niezbędnych dokumentów podróży. Zgodnie z art. 26 ust. 3 Konwencji wykonawczej ust. 1 lit. b i ustęp 2 stosuje się również do przewoźników międzynarodowych przewożących grupy pasażerów drogą lądową autokarami, z wyjątkiem ruchu granicznego. Wskazane postanowienia Konwencji wykonawczej znalazły rozwinięcie w dyrektywie Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (Dz. U. L 187 z dnia 10 lipca 2001 r., s. 45). W świetle postanowień dyrektywy odpowiedzialność przewoźnika ma dwa aspekty. Po pierwsze, przewoźnik jest zobowiązany do odwiezienia – na własny koszt – cudzoziemca, któremu odmówiono wjazdu na terytorium danego państwa. Po drugie, w przypadku, gdy przyczyną odmowy wjazdu jest fakt, iż cudzoziemiec nie ma stosownych dokumentów, na przewoźnika nakładana jest sankcja finansowa. Należy przy tym zauważyć, iż przyjęcie regulacji dotyczących kar finansowych miało na celu zapewnienie większej skuteczności wywiązywania się przez przewoźników ze swych zobowiązań kontrolnych". W konsekwencji, zgodnie z art. 138 ust. 1, 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach na przewoźnika, który drogą powietrzną lub morską przywiózł do granicy cudzoziemca nieposiadającego ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie, jeżeli zezwolenia takie są wymagane, nakłada się karę administracyjną w wysokości stanowiącej równowartość od 3.000 do 5.000 euro za każdą przywiezioną osobę, z tym że suma kar za jednorazowy przywóz grupy osób nie może przekroczyć równowartości 500.000 euro. Przepis ust. 1 dotyczy także przewoźników wykonujących regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym, z wyjątkiem ruchu przygranicznego. Przeliczenia równowartości euro, o której mowa w ust. 1, na złote dokonuje się według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski dla tej waluty w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej. Przenosząc przytoczone rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, iż pani K. B. nie spełniała w dniu [...].10.2012 r. warunków wjazdu na terytorium Polski, a także do strefy Schengen, określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i art. 5 ust. 1 kodeksu granicznego Schengen. Niewątpliwie przewoźnik chcąc wykonywać usługi przewozu osób nie będących obywatelami polskimi przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (nawet tranzytem) obowiązany jest zapoznać się z przepisami dotyczącymi przekraczania granic i pobytu w Polsce, jak również w krajach, do których wykonuje transport. Należy podkreślić, że ryzyko nieznajomości przepisów obowiązujących w tym zakresie obciąża przewoźników. Skoro na mocy art. 135 ustawy o cudzoziemcach na przewoźniku ciążyły określone obowiązki kontrolne względem cudzoziemców, to przewoźnik ten powinien powierzyć ich wykonywanie osobie, która dostatecznie zna zakres tych obowiązków i jest w stanie solidnie się z nich wywiązywać. Bez znaczenia jest zatem, czy przewoźnik zatrudni osobę, która taką wiedzę posiada oraz czy przeszkoli swoich pracowników, nakazując im szczególną wnikliwość. Przede wszystkim jednakże, trafnie podkreślił organ odwoławczy, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika strony skarżącej, pracownik przewoźnika weryfikujący dokumenty podróżnych wskazanego autokaru nie dopełnił minimum należytej staranności w dokonywaniu ustaleń, czy pani K. B. posiadała wymagane uprawnienia do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wystarczyło bowiem dokładne sprawdzenie dokumentu podróży tej pasażerki aby stwierdzić, że w dniu próby przekroczenia polskiej granicy nie posiadała ona ważnej wizy uprawniającej do wjazdu do Polski. Nie można się zgodzić przy tym z twierdzeniem skarżącego, że zatrudniony przez niego kierowca zobowiązany był jedynie do sprawdzenia, czy jest wiza bez ustalania terminu na jaki była wydana. Taka próba wykładni wskazanego przepisu nie jest uprawniona i pozostaje w sprzeczności z przytoczonymi regulacjami Wspólnotowymi, wiążącymi m. in. Polskę. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się protokół przesłuchania pana R. R., kierowcy dokonującego wówczas przewozu osób z dnia [...].10. 2012 r., który stwierdził, że cudzoziemka bilet kupiła w kasie na dworcu. Potwierdził, że zna przepisy obowiązujące w zakresie przewozów. Wyjaśnił, że sprawdzał paszport oraz wizę podróżnej i prawdopodobnie przeoczył datę ważności wizy.

W tym kontekście nie mają istotnego znaczenia dla rozpoznania tej sprawy argumenty skargi co do nadmiernych i niemożliwych do wypełnienia obowiązków nakładanych na przewoźników, które mogą prowadzić do konieczności oceny prawdziwości okazanej wizy, do których to działań kontrolujący nie mają uprawnień. Obawy te nie są uzasadnione w realiach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy, w której wskazana pasażerka w ogóle nie dysponowała ważną wizą w dniu [...].10.2012 r., kiedy to usiłowała przekroczyć polską granicę. W takim przypadku, licząc się z konsekwencjami ewentualnego wwiezienia do Polski pasażerki nieposiadającej wymaganego zezwolenia na wjazd, kierowca autobusu powinien odmówić zabrania jej. Konkludując stwierdzić należy, że weryfikacja uprawnień do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przysługujących pani K. B. była stosunkowo prosta, a mimo to nie dokonano jej należycie. Z tego względu istniała podstawa do nałożenia na przewoźnika P. G. – V. z siedzibą w W. kary administracyjnej, do czego obligował organy administracji publicznej art. 138 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Wobec wskazanych wywodów, Sąd nie podzielił także podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przez orzekające organy zasady demokratycznego państwa prawnego oraz legalizmu, zapisanych i wyprowadzonych z Konstytucji RP. Zarzuty te nie zostały w zasadzie uzasadnione, a w ocenie Sądu działania organów obu instancji w pełni wpisują się we wskazane regulacje konstytucyjne (art. 2 oraz 7 Konstytucji RP).

Sąd z urzędu nie dopatrzył się także z urzędu naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów. Mając na uwadze obowiązki wskazane w art. 135 ustawy o cudzoziemcach, jakie ciążą na przewoźniku - na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, jak słusznie przyjęły organy, nie mogła mieć także wpływu okoliczność, iż za kilka dni otwierał się bieg ważności 30-dniowej wizy uzyskanej przez cudzoziemkę. Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd uznał, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, zaś wydane na jego podstawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.