Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1396/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki T. S.A. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty postanowienia z dnia [...] lipca 2005 r. zawieszającego z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. o wydanie decyzji o dostępie telekomunikacyjnym - utrzymał w mocy w/w postanowienie.

Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej także Prezes URTiP) wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 28 w związku z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.) w zakresie rozszerzenia umowy o połączeniu sieci o usługę połączeń lokalnych i strefowych poprze prefiks [...]. W uzasadnieniu wnioskująca spółka wskazała, iż zwróciła się do T. S.A. o wprowadzenie aneksu do umowy o połączeniu sieci umożliwiające świadczenie usług telekomunikacyjnych polegających na obsłudze połączeń lokalnych i strefowych poprzez [...]. T. S.A. odmówiła podpisania aneksu i nie podjęła negocjacji w tej sprawie.

Prezes URTiP pismem z dnia [...] lutego 2005 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji w sprawie zmiany warunków umowy o połączeniu sieci pomiędzy P. a T. S.A. (zwaną dalej T. SA) zawartej w dniu [...] października 2003 r., w zakresie rozszerzenia umowy o usługę połączeń lokalnych i strefowych poprzez prefiks [...] i wezwał je do zajęcia stanowiska w sprawie.

T. SA pismem z dnia [...] lutego 2005 r. wnosiła o oddalenie wniosku P. podnosząc, iż nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające złożony wniosek. Z operatorem zostały podjęte rozmowy w sprawie zmiany warunków współpracy określonych w umowie z dnia [...] października 2003 r., które nie zostały zakończone z winy operatora. Poinformowała, iż z powodu zalegania przez P. z płatnościami wobec T. SA została wypowiedziana umowa wiążąca strony ze skutkiem na dzień [...] kwietnia 2005 r.

W dniu [...] kwietnia 2005 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna w celu wyjaśnienia stanowisk uczestników postępowania.

Pismem z dnia [...] czerwca 2005 r. T. SA poinformowała Prezesa URTiP, iż w dniu [...] maja 2005 r. złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy o połączeniu sieci, wnosiła o umorzenie wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego. Wskazała, iż w okresie wypowiedzenia umowy z dnia [...] października 2003 r. strony zawarły w dniu [...] kwietnia 2005 r. Porozumienie o rozłożeniu zaległych płatności.. P. nie zastosowała się do warunków Porozumienia.

P. pismem z dnia [...] lipca 2005 r. podniosła, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania. Wskazała, iż nie otrzymała pisma od T. SA z dnia [...] maja 2005 r. o odstąpieniu od umowy z dnia [...] października 2003 r., umowa wiąże strony, jej zdaniem brak jest merytorycznych przesłanek do odstąpienia od niej.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r. wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 i art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), zwanej dalej Pt, zawieszono z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania przez Prezesa URTiP decyzji dotyczącej zmiany warunków umowy z dnia [...] października 2003 r. o połączeniu sieci, zawartej pomiędzy P. Sp. z o.o. a T. S.A. oraz wezwano P. do wystąpienia do właściwego sądu o ustalenie obowiązywania umowy z dnia [...] października 2003 r., w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia postanowienia.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła T. SA podnosząc, iż brak jest podstaw do zawieszenia postępowania a kwestia ustalenia, czy umowa o połączeniu sieci wiąże strony należy do kompetencji Prezesa URTiP.

P. ustosunkowując się do złożonego wniosku wskazała, iż T. SA składała nieprawdziwe oświadczenia co do odstąpienia od umowy wiążącej strony, załączyła kopię pozwu o ustalenie, że umowa o połączeniu sieci z dnia [...] października 2003 r. wiąże obie strony umowy.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. Prezes UKE – działając na podstawie art. 138 ust. 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne i art. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o przekształceniach i zmianach w podziale zadań i kompetencji organów państwowych właściwych w sprawach łączności, radiofonii i telewizji (Dz. U. Nr 267, poz. 2258) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Odnosząc się do stawianych zarzutów, organ stwierdził, iż posiada szczególne uprawnienia do kreowania węzłów obligacyjnych w postaci wydawania decyzji o dostępie telekomunikacyjnym na podstawie art. 27 Pt czy też na podstawie art. 30 w związku z art. 27 Pt poprzez wydawanie decyzji o zmianie umowy o połączeniu sieci. Jednakże uprawnienia wynikające z Pt nie dają podstawy do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci. Uprawnienia do kreowania lub kształtowania stosunków cywilnoprawnych przyznana na gruncie Pt Prezesowi UKE nie mogą być rozszerzane na rozstrzyganie sporu mającego charakter cywilnoprawny, gdyż w takim przypadku władnym do rozstrzygnięcia sporu jest wyłącznie sąd powszechny. Organ podniósł, że art. 27 Pt wyraźnie wskazuje, iż Prezes UKE ma możliwość oddziaływania na stosunki prawne łączące strony, poprzez wydanie decyzji rozstrzygającą kwestie sporne lub określające warunki współpracy. Za kwestie sporne uznaje się te części umowy dotyczące warunków zapewnienia dostępu, co do których strony nie doszły do porozumienia w wyniku negocjacji, jakie prowadziły między sobą.

W żadnym przypadku nie można uznać kwestią sporną faktu kwestionowania przez strony istnienia stosunku prawnego w postaci umowy o połączeniu sieci. W takim przypadku jak wyraźnie wskazuje art. 189 k.p.c. "Powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny".

Analizując przesłanki dotyczące zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ uznał, iż kwestia istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony jest zagadnieniem wstępnym i stanowiła podstawę do zawieszenia postępowania zgodnie z dyspozycją art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Kwestia, czy stosunek prawny łączy strony, została podniesiona w czasie trwania postępowania administracyjnego toczącego się przed Prezesem UKE, tym samym czyni to zadość pierwszej z wymienionych wyżej przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania.

Organ wskazał, iż zgodnie z art. 189 k.p.c. wyłącznie sąd powszechny posiada kognicję do rozstrzygania kwestii, czy strony łączy stosunek prawny. Wymieniona wyżej kwestia stanowiła podstawę wniosku skarżącej, co powoduje, iż od rozpatrzenia tej kwestii zależy dalsze rozpatrzenie sprawy administracyjnej.

Pismem z dnia [...] czerwca 2006 r. skarżąca spółka T. S.A., reprezentowana przez adwokata – działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa UKE z [...] maja 2006 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2005 r. Skarżąca spółka wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 192 ust. 1 pkt 6 Prawa telekomunikacyjnego z 16 lipca 2004 r. (Dz. U. 2004 r., nr 171, poz. 1800, ze zm.)

a) art. 28 ust. 8 Pt oraz

b) art. 28 ust. 4 Pt;

poprzez ich nie zastosowanie do rozstrzygnięcia sporu między przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi w zakresie ustalenia, czy umowa o połączeniu sieci, objęta wnioskiem o zmianę wiąże strony postępowania, czy też nie i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na przepisie art. 27 ust. 2 Pt, oraz naruszenie przepisów prawa procesowego:

art. 27 ust. 2 Pt poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż zawarte w tym przepisie sformułowanie: "rozstrzyganie kwestii spornych lub określanie warunków współpracy" wyczerpuje zakres kompetencji Prezesa UKE do rozstrzygania sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi oraz, że obejmuje wyłącznie te części umowy dotyczącej warunków zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego, co do których strony nie doszły do porozumienia w wyniku negocjacji jakie prowadziły między sobą i nie obejmuje innych okoliczności, które między stronami są sporne;

art. 97 § 1 pkt 4 k. p. a., przez jego zastosowanie mimo, że zakres kompetencji Prezesa UKE obejmuje uprawnienie do rozstrzygnięcia, czy umowa o połączeniu sieci zawarta między stronami w dniu [...] października 2003 r. wiąże strony, a rozstrzygnięcie to nie stanowi "zagadnienia wstępnego" i może być samodzielnie rozpoznane przez Prezesa UKE w ramach jego kompetencji.

Zdaniem skarżącej opierając się wyłącznie na normie art. 27 ust. 2 Pt organ pominął tak zasadnicze przepisy jak art. 192 ust. 1 pkt 6 oraz 28 ust. 4 oraz ust. 8 Pt. Tymczasem to właśnie te przepisy winny stanowić podstawę prawną dla ustalenia zakresu kompetencji Prezesa UKE orzekającego w postępowaniu o dostęp telekomunikacyjny.

Skarżąca wskazała, że brzmienie przepisu art. 192 ust. 1 pkt 6 Pt nie pozostawia wątpliwości. Otóż przepis ten przewiduje, iż w zakresie właściwości Prezesa UKE leży wydawanie decyzji o dostępie telekomunikacyjnym. Formą tego dostępu jest oczywiście międzyoperatorska współpraca w zakresie połączenia sieci. Konsekwentnie więc, do zakresu działania Prezesa UKE należy rozstrzyganie sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jeśli takie pojawią się w toku postępowania o wydanie decyzji: zmieniającej umowę lub zastępującej umowę. Wszystkie one są, bowiem decyzjami wydawanymi w sferze regulowania dostępu telekomunikacyjnego.

Dodatkowo przepis art. 192 ust. 1 pkt 6 pozostaje spójny z proceduralnym przepisem art. 206 ust. 2, który mówi, że od decyzji wydawanych przez Prezesa UKE w "sprawach spornych" służy odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Skarżąca wywodzi, że oznacza to po pierwsze, iż wszelkie spory, które w zakresie swojej właściwości rozstrzygnie Prezes UKE podlegały będą ocenie Sądu powszechnego, a po drugie żaden z tych przepisów, tj. ani art. 192 ust. 1 pkt 6 Pt ani też art. 206 ust. 2 Pt nie używają pojęcia "kwestie sporne", które jest zawarte w art. 27 ust. 2 i w istocie wyznacza jedynie zakres wniosku, jaki na podstawie art. 27 ust. 2 i ust. 3 złożyć ma przedsiębiorca telekomunikacyjny oczekujący od Prezesa UKE wydania decyzji o dostępie telekomunikacyjnym. Dopiero łączna analiza przepisów art.192 ust.1 pkt 6 i art.28 ust.4 i 8 Pt wyznacza zakres kompetencji do władczego rozstrzygania dla Prezesa UKE.

Zdaniem skarżącej rozstrzygającym dla organu argumentem było brzmienie art. 27 ust. 2 Pt Takie działanie Prezesa UKE jest obarczone istotnym błędem, a przemawia za tym następująca argumentacja prawna. Po pierwsze, art. 27 ust. 2 i 3 są kwalifikowane jako przepisy proceduralne, pomimo że ustawodawca zawarł je w ustawie Pt, która co do zasady jest aktem prawnym ze sfery materialnego prawa administracyjnego. Za takim kwalifikowaniem ww. przepisów przemawia zarówno zakres regulacji w nich zawarty, jak również brzmienie art. 206 ust. 1 P.t. Drugim istotnym argumentem świadczącym o błędzie interpretacyjnym, jakiego dopuścił się organ jest sposób, w jaki zinterpretował on zapis art. 27 ust. 2 i ustalił zakres przedmiotowy normy prawnej w tym przepisie zawartej. Skarżąca podniosła, iż powyższe wskazuje, że Prezes UKE błędnie zinterpretował art. 27 ust. 2 Pt, a błąd ten przejawia się nie tylko w tym, iż wyłącznie z tego przepisu wywiódł swoje kompetencje, ale również i w tym, że przedmiotowy zakres tychże kompetencji ustalił oczywiście błędnie.

Skarżąca również nie podzieliła poglądu Prezesa UKE, że rozstrzygnięcie w zakresie obowiązywania umowy zawartej przez P. i T. SA - realizującej dostęp telekomunikacyjny - należało do wyłącznej kompetencji sądu cywilnego. Jest to pogląd nieznajdujący oparcia ani w prawie telekomunikacyjnym ani w treści normy art. 189 k.p.c.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki T. S.A. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2006 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lipca 2005 r. - nie naruszają prawa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy na wstępie wskazać, że zakres działania Prezesa UKE został określony w art. 192 Pt, zaś jego kompetencje wynikają z poszczególnych przepisów w tym również z art.28 ust.4 i 8 i art.29 Pt. Niewątpliwie część kompetencji dotyczy stosunków cywilnoprawnych, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywa wola stron. Działanie organu w takich przypadkach jest wtórne, wkracza on bowiem ze swymi uprawnieniami dopiero w sytuacjach przewidzianych w przepisach prawa materialnego i tylko w ramach kompetencji wyraźnie tam wskazanych. Kompetencji Prezesa UKE do wkraczania w sferę stosunków cywilnoprawnych, nie można interpretować w sposób rozszerzający. Uprawnienia te należy traktować jako wyjątek od zasady swobody zawierania umów. Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w treści art. 28 ust. 5 Pt, zgodnie z którym: "W przypadku zawarcia przez zainteresowane strony umowy o dostępie telekomunikacyjnym, decyzja o dostępie telekomunikacyjnym wygasa z mocy prawa w części objętej umową."

Żaden konkretny przepis Pt nie daje podstawy do rozstrzygania sporu cywilnoprawnego, jakim jest spór stron dotyczący istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci. Uprawnienia do kreowania lub kształtowania stosunków cywilnoprawnych przyznana na gruncie Pt Prezesowi UKE nie mogą być rozszerzane na rozstrzyganie sporu mającego charakter cywilnoprawny, gdyż w takim przypadku władnym do rozstrzygnięcia sporu jest wyłącznie sąd powszechny. Treść art. 27 Pt wyraźnie wskazuje, iż Prezes UKE ma możliwość oddziaływania na stosunki prawne łączące strony, poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej kwestie sporne lub określające warunki współpracy. Za kwestie sporne uznaje się te części umowy dotyczące warunków zapewnienia dostępu, co do których strony nie doszły do porozumienia w wyniku negocjacji, jakie prowadziły między sobą.

W przypadku niepodjęcia negocjacji, odmowy dostępu telekomunikacyjnego przez podmiot do tego zobowiązany lub niezawarcia umowy w terminie, o którym mowa w ust.1, każda ze stron może zwrócić się do organu w trybie art. 27 ust. 2 Pt z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie rozstrzygnięcia kwestii spornych lub określenia warunków umowy. Decyzja taka , stosownie do art. 28 ust.4 komentowanej ustawy zstępuje umowę o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie objętym decyzją

Tak więc zupełnie inną przesłanką działania organu są okoliczności przytoczone w powyższym przepisie, a inną gdy między stronami toczy się spór przed sądem powszechnym o ustalenie istnienia stosunku cywilnoprawnego.

Skarżąca z art. 28 ust.8 Pt, który stanowi, że "Prezes UKE wydaje decyzję o dostępie telekomunikacyjnym obejmującą wszystkie ustalenia niezbędne do zapewnienia dostępu telekomunikacyjnego..." wywodzi, że organ winien dokonać wszystkich ustaleń w tym ustalenia istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci, a więc wszelkich samodzielnych ustaleń we własnym zakresie.

Takie stanowisko jest nie do zaakceptowania. Organ ma obowiązek czynienia ustaleń własnych, ale wyłącznie w zakresie swojej właściwości, w przypadku gdy ustawowe kompetencje nie pozwalają na ich podjęcie winien w trybie art. 100 § 1 k.p.a. wystąpić do innego organu lub sadu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Należy podkreślić, że z dyspozycji art.192 ust.1 pkt 6, na który powołuje się skarżąca stanowiący, iż "Do zakresu obowiązków Prezesa UKE należy w szczególności: rozstrzyganie sporów między przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w zakresie właściwości Prezesa UKE" wynika jednoznacznie, że jest to przepis określający wyłącznie zadania organu, a nie jego kompetencje

Zdaniem Sądu niedopuszczalne jest stosowanie interpretacji rozszerzającej i wywodzić kompetencji organu do ustalania istnienia lub nieistnienia umów cywilnoprawnych z faktu, że organ ma uprawnienia do kreowania i zmieniania tych umów, wynikające choćby z art. 28 ust.4 Pt. Jeszcze raz należy podkreślić, że kompetencje organu muszą wynikać jednoznacznie z przepisów i nie mogą one wynikać z przeprowadzonej analizy poszczególnych zwrotów zawartych w Prawie telekomunikacyjnym, zwłaszcza gdy w konsekwencji prowadzi to do rozszerzenia uprawnień organu.

Z przytoczonych i omówionych unormowań prawnych wynika, iż istotą postępowania jest zawarcie umowy cywilnoprawnej o dostępie telekomunikacyjnym, a przewidziane uprawnienia Prezesa UKE do podejmowania czy to postanowienia, o którym mowa w art. 27 ust. 1, czy też decyzji zastępującej w określonym w niej zakresie umowę ust.2, mają na celu doprowadzenie do zawarcia tej umowy, bądź w szczególnych sytuacjach jej zastąpienia rozstrzygnięciem administracyjnym. Myli się zatem strona skarżąca, twierdząc, iż stan prawny uregulowany w Prawie telekomunikacyjnym w szczególności w dziale II, rozdziale 2 daje Prezesowi UKE kompetencje do ustalania istnienia lub braku istnienia stosunku cywilnoprawnego miedzy stronami, zwłaszcza gdy w tej sprawie toczy się spór przed sądem powszechnym.

Sąd podzielił pogląd organu, że rozstrzygnięcie dotyczące istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego strony w postaci umowy o połączeniu sieci stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Jak stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Wprawdzie pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie związane jest z koniecznością uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. W takiej sytuacji mamy do czynienia z koniecznością uprzedniego rozstrzygnięcia przez organ lub sąd zagadnienia wstępnego.

Zdaniem Sądu najbardziej istotnym elementem konstrukcji zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest istnienie zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej.

Kodeks postępowania administracyjnego nie określa wyraźnie podstaw prawnych analizowanej zależności. Wprawdzie judykatura, jak i doktryna prawa administracyjnego przyjmuje, iż przesądza o tej zależności treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje jej poszukiwać, to – zdaniem Sądu – nie można wykluczyć sytuacji, że także przepisy prawa procesowego będą wyznaczać wyłączną podstawę zależności, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak również: G. Łaszczyca, Cz. Martysz i A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, Zakamycze 2005, s. 809).

Reasumując, Sąd przyjął, że na gruncie obowiązującego Prawa telekomunikacyjnego, w przypadku toczącego się sporu miedzy stronami przed sądem powszechnym o ustalenie istnienia lub braku stosunku prawnego łączącego skarżącą z P. Sp. z o.o. zachodzą przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. co obligowało Prezesa UKE do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu.

Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżone postanowienie, ani poprzedzające je postanowienie nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.