Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 838/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-08-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji

SENTENCJA

sygn. akt II SA/Kr 838/13 Kraków, dnia 7 sierpnia 2013r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. i F.B. na decyzję Wojewody z dnia 15 kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia korzystania z nieruchomości postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi M.B. i F.B. i na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy ograniczenia korzystania z nieruchomości. Skarżący, oprócz wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości domagali się również wstrzymania jej wykonania. Podnieśli, że decyzja jest dla nich niekorzystna. Organ pierwszej instancji odmówił ograniczenia możliwości korzystania przez skarżących z ich nieruchomości. Natomiast Wojewoda uchylił tę decyzję i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia. Skarżący podnieśli, że w decyzji organu drugiej instancji znalazły się wskazania, mogące prowadzić do wydania decyzji niekorzystnej dla nich. Szeroko uzasadnili, z jakich przyczyn mogą ponieść szkody w wypadku wydania przez organ pierwszej instancji decyzji, ograniczającej sposób korzystania przez nich z nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja udzielenia przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony skarżącemu poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnosić się wyłącznie do takich rozstrzygnięć organów administracji publicznej, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego trzeba rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem, zawartym w danym akcie, przy czym może to nastąpić w sposób dobrowolny bądź przymusowy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 888/08, Lex nr 477238). Powyższe oznacza, że wykonalna będzie decyzja nakładająca na jej adresata obowiązek, ponieważ możliwa jest dobrowolna realizacja jej dyspozycji bądź wykonanie jej w trybie przymusowym, a także decyzja przyznająca adresatowi uprawnienie do konkretnego działania- wówczas realizując takie uprawnienie, strona będzie wykonywała akt administracyjny. Nie można natomiast mówić o wykonaniu- a zatem także o możliwości wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, kiedy ma ona charakter odmowny- nie uwzględnia wniosku strony o przyznanie uprawnienia bądź nałożenie obowiązku na inną stronę, ponieważ akt taki nie ma przedmiotu wykonania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 714/08, Lex nr 493646 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587). W judykaturze wskazuje się między innymi, iż nie podlega wykonaniu decyzja umarzająca postępowanie administracyjne (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 251/08, Lex nr 504581), a także taka, którą odmówiono stronie umorzenia należności pieniężnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt II GZ 136/08, Lex nr 493692). Pogląd, że wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu, prezentowany jest również w doktrynie (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, komentarz do art. 61, teza 7 i powołana tam literatura).

Jako przykład decyzji, nie podlegającej wykonaniu, a zatem również takiej, co do której nie jest możliwe orzeczenie o wstrzymaniu wykonania, judykatura wskazuje rozstrzygnięcie, wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym poglądem, decyzja kasacyjna, która uchyla decyzję organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia nie jest aktem, który podlegałby wykonaniu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2011r., sygn. akt II OZ 6/11, Lex Omega nr 953125). Pogląd ten należy w całości podzielić. Decyzja, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. nie rozstrzyga o prawach ani obowiązkach stron. Jedynym jej skutkiem jest to, że organ pierwszej instancji będzie obowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy. Wynik ponownego rozpatrzenia nie zostaje na tym etapie przesądzony. Organ odwoławczy zamieszcza co prawda w uzasadnieniu swojej decyzji wskazania, jakie okoliczności będzie musiał wziąć pod uwagę organ pierwszej instancji. Jednakże ewentualne zalecenia co do sposobu zakończenia postępowania nie wiążą organu pierwszej instancji (odmienna sytuacja dotyczy tylko decyzji wydawanych na blankiecie urzędowym, o których mowa w art. 138 § 4 k.p.a.). W świetle powyższych poglądów zaskarżonej decyzji nie można zatem uznać za podlegającą wykonaniu. Niemożliwe jest zatem również wydanie postanowienia o wstrzymaniu jej wykonania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 61 § 3 k.p.a.