Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 699/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 25 ust. 1, 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi L. C. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (zwany dalej Organem) rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania Ł. C. (zwanego dalej skarżącym) od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. nr [...] z dnia [...] grudnia 2017r. (zwanego dalej Organem I instancji), w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji.

Ustalono że Komendant Miejski Policji w Z. (zwany dalej Komendantem Miejskim Policji) wystąpił Organu I instancji o zwolnienie skrzącego ze służby w Policji. Jako podstawę wskazał art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067, zwanej dalej ustawą o Policji). W piśmie do organu I instancji podniesiono, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w G., przedstawił skarżącemu postanowieniem zarzuty o przestępstwo z art. 224 § 2 Kk i art. 239 § 1 Kk, a także o przestępstwo z art. 228 §3 Kk i art. 239 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk w zw. z art. 12 Kk. szczegółowo opisane w decyzji.

Sąd Okręgowy w G. zastosował wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres dwóch miesięcy od zatrzymania a Sąd Okręgowy w G. Wydział VI Karny - Odwoławczy postanowienie to utrzymał w mocy.

Organ I instancji, poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji oraz o uprawnieniach procesowych stron wynikających z K.p.a w tym o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych w sprawie materiałów, a także o prawie do działania za pomocą pełnomocnika.

Skarżący ustanowił w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika adw. A. L., który złożył wniosek o zawieszenie postępowania, z uwagi na stan zdrowia mandanta.

Organ I instancji wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

Pełnomocnik skarżącego zapoznał się z całością akt sprawy oraz wykonał fotokopii całości materiału dowodowego.

P. Związku Zawodowego P. woj. s. przesłał stanowisko, w której strona związkowa wydała negatywną opinię, co do zasadności zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.

Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o umożliwienie stronie złożenia wyjaśnień bezpośrednio przed organem prowadzącym postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Organ I instancji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 ustawy o Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2017 r. Decyzji tej, organ I instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazał, że wydanie takiej decyzji jest niezbędne z uwagi na wymagający tego ważny interes służby i wskazał na ten interes. Wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. ogłosił skarżącemu postanowienie o przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 224 § 2 k.k. i art. 239 § 1 k.k. oraz przestępstwa z art. 228 § 3 k.k. i art. 239 § 1 k.k. w z w. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj. przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego.

Podniósł, że pozostawienie w służbie policjanta, przeciwko któremu toczy się postępowanie karne o czyn umyślny, ścigany z oskarżenia publicznego, związany bezpośrednio z wykonywanymi przez niego czynnościami służbowymi, narusza ważny interes służby, jako że w takiej sytuacji traci on przymiot osoby o nieposzlakowanej opinii a nadto podniósł w trakcie postępowania przygotowawczego zastosowano wobec skarżącego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania, do następuje w sytuacji, gdy istnieje duże prawdopodobieństwo, że podejrzany popełnił przestępstwo.

Decyzja ta została pełnomocnikowi strony w dniu [...] grudnia 2017 r.

W odwołaniu od wyżej wskazanego rozkazu personalnego, pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, art. 7 Kpa w zw. z art. 75 § 1 Kpa i art. 77 § 1 Kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w wyniku niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a to nieuzyskanie wiadomości od źródeł merytorycznych, tj. nieprzesłuchanie w toku postępowania policjanta, o którym mowa w decyzji i osobę, w interesie, której miał działać skarżący co faktycznie uniemożliwiało mu wypowiedzenia się co do materiału zebranego w sprawie.

Nadto wskazywał na naruszenie przepisów postępowania, i podniósł, że ustawa o Policji określa w sposób szczegółowy i precyzyjny konsekwencje prawne wynikające z podejrzenia popełnienia przestępstwa przez funkcjonariusza Policji. Podniósł błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż istnieje duże prawdopodobieństwo, że skarżący popełnił zarzucane mu przestępstwa, podczas gdy postępowanie karne znajduje się na etapie postępowania przygotowawczego, nie przeprowadzono szeregu istotnych czynności śledztwa, w tym czynności z udziałem podejrzanego, z wyjątkiem czynności przedstawienia zarzutów, a prawdopodobieństwo popełnienia czynów wskazanych w zarzutach - charakteryzujących się znacznym stopniem ogólności.

Podniósł wydanie decyzji z naruszeniem zasady domniemania niewinności.

Organ rozkazem personalnym nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż nie dopatrzył się w działaniach Organu I instancji żadnych uchybień przepisom postępowania. Jego zdaniem zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji znajduje swoje uzasadnienie prawne, argumentując, iż zawieszenie policjanta w czynnościach nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Podniósł, że samo postawienie Skarżącemu zarzutów popełniania przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego sprawia, iż policjant przymiot nieskazitelności charakteru i nieposzlakowanej opinii, w związku czym jego dalsze pozostawanie w Policji godzi w ważny interes służby. Zdaniem Organu zwolnienie Skarżącego ze służby jest jedynym możliwym sposobem zabezpieczenia ważnego interesu służby, tj. zapewnienia sprawnego funkcjonowania Policji oraz zachowania jej wizerunku i dobrego imienia. Podniósł, że Organ I instancji wydał zaskarżoną decyzje w oparciu o prawidłowy stan faktyczny, ustalony na podstawie kompletnego i wnikliwie rozważonego materiału dowodowego. Wskazał, że Organ I instancji wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia Skarżącego ze służby. Jego zdaniem zasadne jest nadanie rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności, argumentując, bowiem było konieczne ze względu na ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji. Jego zdaniem brak jest podstaw do wstrzymania na podstawie art. 135 k.p.a. natychmiastowej wykonalności decyzji Organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając

1. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 10 § 1 k.p.a. oraz art 81 k.p.a.,

poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów materiałów przed wydaniem decyzji poprzez stworzenie stronie jedynie pozornej możliwości wypowiedzenia się i w konsekwencji naruszenie jej prawa do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania administracyjnego;

2. naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 86 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o niewystarczający i niepełny materiał dowodowy;

3. naruszenie przepisów art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez rozważenia negatywnej opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w przedmiocie zwolnienia strony ze służby oraz nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do treści przedmiotowej opinii.

4. obrazę prawa materialnego a to art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie, podczas gdy przepisy ustawy o Policji regulują w sposób szczegółowy i wyczerpujący konsekwencje dla sytuacji służbowej policjanta w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, a w sytuacji ustalonej w ramach niniejszej sprawy organ administracyjny winien był zastosować inny środek prawny, tj. zawieszenie policjanta w czynnościach na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji.

Jego zdaniem doszło do naruszenia przepisów art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a., jako że Skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do materiałów i dowodów zebranych w sprawie.

Wskazał, że nie zorganizowano doprowadzenia Skarżącego przebywającego w Szpitalu P. do Komendy Wojewódzkiej Policji w K., względnie o przesłuchanie Skarżącego w szpitalu, celem umożliwienia mu skorzystania z przysługującego mu uprawnienia w postaci wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Skarżący wyraził wolę skorzystania z uprawnienia przysługującego mu z mocy art. 10 § 1 k.p.a., poprzez ustne ustosunkowanie się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Tymczasem rozkazem personalnym nr [...] Organ I instancji zwolnił Skarżącego ze służby, czyniąc to bez uprzedniego umożliwienia Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, pomimo jego wyraźnego stawiska, iż chce z uprawnienia skorzystać. Wskazał, że doszło do stworzenia stronie jedynie pozornej możliwości wypowiedzenia się, jako że pozostawiono bez odpowiedzi prośbę Skarżącego o umożliwienie ustnego ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego. Jego zdaniem problemy zdrowotne oraz miejsce jego pobytu w szpitalu psychiatrycznym zostały podniesione już na początku postępowania z tego powodu wniosek o zawieszenie postępowania do czasu, aż stan zdrowia będzie pozwalał na czynne uczestnictwo w postępowaniu był zasadny.

Podniósł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był kompletny i wyczerpujący, albowiem zgromadzona dokumentacja ogranicza się w istocie do postanowienia o przestawieniu Skarżącemu zarzutów. Wskazał, że nie przesłuchano Skarżącego, co jest szczególnie rażące w sytuacji, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie oparte jest na przesłankach utraty przez Skarżącego przymiotu nieskazitelności charakteru i niemożności jego dalszego pozostawania w służbie, których to ustalenie nie jest możliwe bez przesłuchania strony, są to bowiem okoliczności ocenne i daleko spersonalizowane, na temat których nie sposób czerpać wiedzy z dokumentu w postaci postanowienia o przestawieniu zarzutów.

Jego zdaniem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem opinia związku zawodowego powinna być brana przez Organ pod uwagę. Uznał, że nie sposób przychylić się do twierdzenia Organu, zgodnie z którym jedynym obowiązkiem Organu I instancji było wystąpienie do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o zasięgniecie opinii.

Podniósł, że Ustawa o Policji w sposób dalece szczegółowy reguluje kwestię wpływu toczenia się postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi Policji na jego dalsze pozostawanie w służbie, różnicując reakcję w zależności od okoliczności sprawy, stopnia zaawansowania postępowania czy rodzaju przestępstwa.

Wskazał, że organ mógł poprzestać na zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych

W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest personalny organu nr [...] z dnia[...] lutego 2018 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis z art. 41 ust. 2 pkt 5

w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Wynika z niego, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepis ten należy

do grupy przepisów obejmującej przyczyny zwolnienia fakultatywnego (zależnego

od woli organu) i ma charakter uznaniowy (jej zastosowanie jest uzależnione od oceny okoliczności sprawy przez organ). Skarżący pełnił służbę w Policji, która to formacja charakteryzuje się pewnymi swoistymi cechami, zwłaszcza sprecyzowanymi w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej, a jej celem jest działanie na rzecz bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jemu jest podporządkowany m.in. kształt stosunków służbowych łączących organy Policji z funkcjonariuszami, wyróżniający je od innych stosunków prawnych szczególnymi elementami i wymogami. Stąd też interes służby jest interesem nadrzędnym w stosunku do interesu funkcjonariusza. Przepis ten mógł znaleźć zastosowanie w sprawie.

Policjantowi postawiono zarzut popełnienia przestępstwa, to organ słusznie zauważa, że traci on co do zasady przymiot nieposzlakowanej opinii, tym bardziej jeśli wobec niego jest stosowane tymczasowe aresztowanie. Postępowanie w takim przypadku nie wymaga zbierania dowodów, bowiem podstawowym dowodem jest postanowienie o przestawieniu zarzutów. Co do oceny dotychczasowego przebiegu służby, to organ zawsze jest w posiadaniu akt osobowych policjanta, które stanowią cześć materiału dowodnego sprawy.

W ocenie Sądu sprawa została wyjaśniona dostatecznie do rozstrzygnięcia,

co upoważniało organ do rozpoznania skargi i do rozważenia pozostało zagadnienie, czy ten stan faktyczny uzasadniał zwolnienie skarżącego ze służby ze względu na ważny interes służby.

Przełożeni funkcjonariusza, po uzyskaniu informacji o takim zdarzeniu, nie byli uprawnieni ani zobowiązani do badania czy przedstawienie zarzutów karnych było zasadne oraz czy funkcjonariusz rzeczywiście dopuścił się przypisywanemu przestępstwa. Przełożeni - w ramach przysługujących im prawnych środków służbowych - są zobowiązani do reagowania na każdą wiadomość o złamaniu lub podejrzeniu złamania prawa przez ich podwładnych, niezależnie od tego, czy naganne działania policjantów wyczerpują znamiona przestępstwa czy wykroczenia oraz czy przeciwko funkcjonariuszowi zostało wszczęte i zakończone postępowanie karne. Niepodjęcie przez przełożonych takich działań mogłoby podważać autorytet Policji w odbiorze społecznym oraz demoralizująco wpływać na innych funkcjonariuszy.

Jak podnosi się w orzecznictwie, "Już samo podejrzenie skarżącego o popełnienie umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego może uzasadniać stanowisko organów o utracie przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować - w konkretnych okolicznościach - znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń" (zob. wyrok NSA z 7 lipca 2016 r., I OSK 3445/15, LEX nr 2100714).

Słusznie zatem jest twierdzenie, że pojęcie "ważnego interesu służby" należy odczytywać łącznie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa, same muszą przestrzegać prawa. Winny więc to być osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Muszą więc znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa, czy norm współżycia społecznego. Trafne jest więc spostrzeżenie Sądu I instancji, że policjant, który zachowywał się w sposób niegodny, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu, lub co do którego istnieje uzasadnione podejrzenie, że czyn taki popełnił, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa. Społeczeństwo i każdy funkcjonariusz muszą mieć świadomość, że żaden z policjantów nie stoi ponad prawem, a ponadto że Policja będzie ścigać wszystkich sprawców przestępstw, oraz że będzie natychmiast reagować na wszelkie nieprawidłowości i patologie także we własnych szeregach. Skarżący jako policjant był zobowiązana do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw oraz zwalczania wszelkich przejawów łamania porządku prawnego. Tymczasem sam został podejrzany o popełnienie czynu karalnego. W tym wypadku musiał liczyć się z możliwością zastosowania wobec niego sankcji służbowych, w tym z możliwością rozwiązania z nią stosunku służbowego. W sprawie skarżącego takie rozstrzygnięcie zostało podjęte. Nie można przy tym przyjąć, że decyzja o zwolnieniu skarżącego została wydana przedwcześnie lub z pominięciem czynnego udziału w postępowaniu. Działania przełożonych, co jeszcze raz należy podkreślić, nie zależały od wyniku sprawy karnej, a zatem nie musieli oni wstrzymywać się z podjęciem decyzji personalnych do czasu zakończenia postępowania karnego. Istotnym w sprawie jest popełnienie czynu godzącego w dobre imię Policji. Przełożeni byli zobowiązani jedynie zatroszczyć się o dobro formacji oraz ocenić, czy we wskazanych okolicznościach sprawy możliwe było pozostawienie w służbie policjanta podejrzewanego o popełnienie czynu zabronionego. Organy Policji takiej analizy dokonały, uznając popełnienie takiego czynu nie to że czynu karalnego bo do takich ustaleń Organa Policji nie mają prawa ale deliktu, który oddziałuje w dobre imię Policji. Dla legalności podjętych przez nich rozstrzygnięć istotny był przy tym stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozstrzygania sprawy. Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób dostateczny wykazały, że z uwagi na ważny interes służby uzasadnione było rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego. W sprawie nie ograniczono się jedynie do kwestii związanych z przedstawieniem skarżącemu zarzutów karnych. Oceniano charakter przypisywanych czynu oraz sposób i okoliczności, w jakich miały być popełnione. Wzięto także pod uwagę potrzeby Policji i specyfikę tej formacji. Dopiero po łącznym przeanalizowaniu wszystkich tych zagadnień zdecydowano się na zwolnienie skarżącego ze służby.

Skarżący stwierdza, iż nie brał udziału w postępowaniu, gdyż w tym czasie przebywał na leczeniu psychiatrycznym w szpitalu niemniej jednak był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który składał w jego imieniu wnioski. Zasadne jest twierdzenie Organu, że pełnomocnik winien także reprezentować mandanta w taki sposób, aby nawet jego nieobecność, czy niemożność osobistego udziału nie miały wpływu na ochronę jego interesów.

Zarzut braku zebrania całości materiału dowodowego nie jest słuszny, bowiem strona nie wskazała jakie dowody zamierzała przeprowadzić oraz w jaki sposób mogły by one wpłynąć na wynik sprawy. Nie zostało wskazane, że umożliwienie skarżącemu złożenia bezpośrednich wyjaśnień przed organem bez wskazania na jakie okoliczności miały być one złożone, nie mogą wpłynąć, że decyzję wydano w oparciu o niepełny materiał dowodowy.

W zakresie wystąpienie do organizacji związkowej o opinię należy zauważyć, że Organ I instancji uzyskał taką opinię ale był nią związany.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres. Sprowadza się ona do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, to jest czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por.m.in. wyrok NSA z 19 maja 2011 r., I OSK 301/11). Sąd administracyjny kontroluje zatem zaskarżoną decyzję wyłącznie pod względem jej zgodności z prawem a nie w aspekcie celowości czy słuszności zawartego w niej rozstrzygnięcia. W konsekwencji w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby sądy administracyjne badają, czy decyzja o rozwiązaniu stosunku służbowego nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów oraz ingerować w prowadzoną przez nie politykę kadrową, przesądzając o tym, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też słuszne było wykluczenie jej z grona funkcjonariuszy Policji.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny.

Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107

§ 3 k.p.a.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ppsa orzekł jak w sentencji.