Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1546/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF, którego braki uzupełniono w dniu 10 stycznia 2017 r., skarżący E. L. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz z dokumentów źródłowych załączonych do wniosku i skargi (kserokopii: dowodów zapłaty za czynsz, energię elektryczną, usługi telekomunikacyjne, faktur za zakup leków z dnia 8 października 2016 r. i 9 listopada 2016 r., odcinków emerytur wnioskodawcy i jego małżonki, orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, dokumentacji lekarskiej, umowy majątkowej małżeńskiej, uproszczonego wypisu z rejestru gruntów) wynika, że wnioskodawca otrzymuje świadczenie emerytalne w wysokości 996,72 zł netto, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, która otrzymuje świadczenie emerytalne w kwocie 656,37 zł netto. Powyższe świadczenia są jedynymi źródłami dochodów małżonków. W małżeństwie wnioskodawcy obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej. Wnioskodawca jest współwłaścicielem (z trzema innymi osobami, w tym małżonką) nieruchomości rolnej o powierzchni 0,1180 ha, nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś zaległości podatkowe w wysokości 32.477 zł, których umorzenia odmówiono mu zaskarżoną decyzją. Małżonkowie zamieszkują w wynajętym mieszkaniu, za które opłacają czynsz w kwocie 610 zł, ponoszą też opłaty za usługi telekomunikacyjne w kwocie 140,81 zł miesięcznie oraz za prąd kształtujące się na poziomie około 300 zł raz na dwa miesiące. Wnioskodawca jest osobą o ustalonym znacznym stopniu niepełnosprawności, wymagającą stałego zażywania leków, na które wydatkuje średnio około 108 zł miesięcznie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawca wykazał, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Za taką oceną przemawia nieposiadanie przez wnioskodawcę jakichkolwiek oszczędności oraz wysokość dochodów wnioskodawcy i jego małżonki (łącznie 1.653,09 zł) w stosunku do wysokości ponoszonych przez nich stałych wydatków (około 1.009 zł miesięcznie) oraz wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności należnego na tym etapie postępowania wpisu od skargi w kwocie 500 zł.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.