Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 74/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku: Odmówiono dokonania wykładni postanowienia Sądu
Powołane przepisy: article: art. 158
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie z dnia 6 lutego 2017 r. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16 wskazującego Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie jako organ właściwy do zapłaty należności za przechowywanie na prowadzonym przez T.Z. parkingu strzeżonym motocykla marki Honda typ MBX 124 F nr ramy [...] w sprawie z wniosku Starosty Puławskiego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Starostą Puławskim a Naczelnikiem Urzędu Celnego w Lublinie postanawia: odmówić dokonania wykładni postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 31 marca 2016 r. Starosta Puławski wystąpił od rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Naczelnikiem Urzędu Celnego w Lublinie w sprawie z wniosku Przedsiębiorcy T. stanowiącego żądanie zapłaty należności za przechowywanie na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym motocykla marki [...].

W odpowiedzi na wniosek Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie zwrócił się o wskazanie Starosty Puławskiego jako właściwego w sprawie.

Postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Naczelnika Urzędu Celnego w Lublinie jako organ właściwy w sprawie.

Wnioskiem z dnia 6 lutego 2017 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o dokonanie wykładni postanowienia z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16. Zdaniem wnioskodawcy wskazane orzeczenie wymaga wykładnia zarówno w zakresie umocowania Naczelnika Urzędu Celnego jako organu egzekucyjnego, jak też w zakresie sposobu jego wykonania. Zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego nie jest on organem egzekucyjnym. Wnioskodawca zwrócił uwagę, że w sprawie o sygn. akt I OW 130/16 jako organ właściwy został wskazany Dyrektor Izby Celnej. Wreszcie wnioskodawca zaznaczył, że budzi jego wątpliwości to, czy obowiązek rozpatrzenia wniosku o zapłatę kosztów przechowania należy odnieść jedynie do okresu od objęcia go w posiadanie na skutek zajęcia (tj. od dnia fizycznego przejęcia pojazdu) czy też za cały okres.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Mając na uwadze tę normę, wskazać należy, że wniesiony wniosek nie ma w istocie na celu wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r. o sygn. akt I OW 74/16, lecz stanowi polemikę z rozstrzygnięciem zawartym w tym postanowieniu

Należy zauważyć za dotychczasowym orzecznictwem, że uwzględnienie wniosku o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Wniosek strony o dokonanie wykładni wyroku winien wskazywać wprost, który fragment uzasadnienia budzi jej wątpliwości bądź jest dla niej niezrozumiały i dlaczego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r., I OZ 694/11). Mając to na uwadze zauważyć wypada, że wniosek w niniejszej sprawie nie zawiera wskazania konkretnego fragmentu orzeczenia NSA, który miałby budzić wątpliwości wnioskodawcy i wymagałby wykładni. Wykładnia orzeczenia nie może ponadto zmierzać do zmian merytorycznych polegających na ponownej interpretacji uzasadnienia wyroku czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., II OSK 1510/09). Tymczasem do tego zmierza wniosek w sprawie niniejszej, jego uwzględnienie oznaczałoby bowiem poszerzenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o analizę przymiotu Naczelnika Urzędu Celnego jako organu egzekucyjnego, jak też do rozstrzygnięcia za ten organ sposobu rozpoznania wniosku Przedsiębiorcy T. przez oznaczenie okresu za który należy się zapłata.

Warto też dodać, że za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona, stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (por. postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., I FSK 677/11; postanowienie NSA z dnia 13 marca 2012 r., II GSK 1121/11; postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2011 r., I OZ 484/11). Taki zaś charakter ma sugerowane we wniosku, że organem właściwym w sprawie jest Dyrektor Izby Celnej. Tymczasem kwestia organu właściwego w konkretnej sprawie będącej przedmiotem postanowienia NSA została jednoznacznie rozstrzygnięta w jego sentencji. Wypada skądinąd odnotować, że Naczelnik Urzędu Celnego w Lublinie w odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego wniósł o wskazanie jako organ właściwy Starostę Puławskiego.

Końcowo zauważyć wypada, z uwagi na wskazanie przez wnioskodawcę postanowienie NSA o sygn. akt I OW 130/16, że przyjęcie właściwości w sprawie Naczelnika Urzędu Celnego stanowi wyjątek od generalnej zasady (zob. postanowienie NSA z dnia 15 października 2015 r., I OW 123/15; postanowienie NSA z dnia 6 maja 2015 r., I OW 233/14).

Mając wszystko powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniosek o wykładnię wyroku za niezasadny i na podstawie art. 158 w zw. art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.