Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 897/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Energii~Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 23 ust 2, 3, 4
journal: Dz.U. 2016 poz 2145
law: Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Wojciech Rowiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 19 maja 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] i [...] S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Energii z [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie negatywnie zaopiniowanego wniosku oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Energii (dalej: "Minister") z [...] marca 2017 r., [...] (dalej: "zaskarżone postanowienie") utrzymujące w mocy swoje postanowienie z [...] stycznia 2017 r., [...] orzekające o negatywnym zaopiniowaniu wniosku [...] S.A. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w G. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "[...]" (dalej: "przedsięwzięcie").

II.1. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej pismem z dnia 15 grudnia 2016 r. zwrócił się do Ministra o zaopiniowanie wniosku spółki o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2169 ze zm., dalej: "u.o.m"). Pismo to zostało skierowane do Ministra po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z [...] listopada 2012 r., nr [...] zezwalającą Spółce na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "[...]".

II.2. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] Minister negatywnie zaopiniował wniosek spółki o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia.

II.3. Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2017 r. spółka zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy..

II.4. Minister postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia organ wskazał w szczególności, że działalność polegająca na wytwarzaniu energii ze źródeł odnawialnych jest koncesjonowana na podstawie ustawy z 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 833; dalej: " Prawo energetyczne" i podlega reglamentacji. Stanowisko Ministra, wyrażone w oparciu o przepis art. 23 ust. 2 w zw. z ust. 3 i 4 u.o.m. może być oparte na ocenie racjonalności gospodarki złożami kopalin oraz interesu gospodarki narodowej w zakresie zadań Ministra z działu: "Energia". Wobec braku w przepisach ustawy ograniczeń, co do podstawy i zakresu opinii tylko do przesłanek z art. 23 ust. 3 ustawy, Minister zajął stanowisko w oparciu o akty normatywne, którymi jest związany jako członek Rady Ministrów. Minister oświadczył, że kształtuje politykę państwa w sektorze energetyki i bezpieczeństwa energetycznego kraju. Obowiązkiem Ministra jest realizacja: (i) programu Polityka Energetyczna Polski do 2030 r., przyjętego przez Radę Ministrów uchwałą z dnia 10 listopada 2009 r., nr 202/2009 ("PEP"), (ii) Krajowego Planu Działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych ("KPD"), określającego udział energetyki odnawialnej w miksie energetycznym do roku 2020, tj. osiągnięcia co najmniej 15% udziału w końcowym zużyciu energii brutto, (iii) Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju, przyjętej uchwałą Rady Ministrów z dnia 14 lutego 2017 r. Dokumenty te za cel podają wdrożenie do miksu energetycznego energetyki jądrowej w Polsce północnej, wskazują na potrzebę modernizacji sektora energetycznego, dywersyfikacji źródeł energii, zwiększenia efektywności energetycznej. Dalej Minister zauważył, że ze Strategii wynikają cele polegające na: modernizacji i rozbudowie sieci przesyłu, tworzeniu warunków do inwestowania w konwencjonalną infrastrukturę wytwórczą, wykorzystaniu stabilnych źródeł energii odnawialnej, tworzeniu nowych form działalności - klastrów energetycznych, spółdzielni energetycznych, wdrożeniu energetyki jądrowej, wsparciu infrastruktury paliw alternatywnych. W części dotyczącej działu "Energia" nie wspomniano o potrzebie rozwoju sektora morskiej energetyki wiatrowej. Organ odwoławczy zaznaczył, że [...] S.A. w zakresie energetyki wiatrowej zawarły już 2 umowy o przyłączenie morskich farm wiatrowych - o mocy 1045,5 MW z [...] Sp. z o.o. i o mocy 1200 MW z [...] Sp. z o.o. [...] będzie zatem rozbudowywać stacje elektroenergetyczne S. i Z. Podanie napięcia i przyłączenie [...]: do 30 grudnia 2020 r. - [...], do 28 lutego 2021 r. - [...]. Będzie też modernizować i rozbudowywać sieć przesyłową na podstawie Planu Rozwoju Sieci Przesyłowej, uwzględniającego cele strategiczne rozwoju odnawialnych źródeł energii w Krajowym Programie Działania i Polityce Energetycznej Państwa. Biorąc pod uwagę: to, że priorytetowy dostęp do sieci mają podłączeni producenci energii odnawialnej, zachowanie pełnej mocy sieci elektroenergetycznej, zachowanie poziomu bezpieczeństwa i niezawodności pracy systemu elektroenergetycznego, strukturę i parametry pracy KSE i źródeł przyłączonych do tego systemu, zapewnienie przez [...] równoważenia dostarczania energii elektrycznej z zapotrzebowaniem na nią, konieczność zapobiegania zagrożeniu interesów przedsiębiorstw energetycznych i odbiorców energii (art. 1 ust. 2 Prawa energetycznego), planowy wzrost zapotrzebowania na energię elektryczną, liczbę jednostek wytwórczych innych, niż fermy wiatrowe - [...] S.A. dokonały analizy bilansów mocy KSE dla 2020 r. i określiły dopuszczalną moc farm wiatrowych możliwych do przyłączenia do KSE do 2020 r. na poziomie 8-9 tys. MW. W Krajowym Planie Działania do 2020 r. moc zainstalowana farm wiatrowych winna wynieść 6650 MW. W Polityce Energetycznej Polski do 2030 r. wskazano, że do 2030 r. wartość ta powinna wzrosnąć do 7900 MW. Zatem Minister uznał, że już teraz są spełnione cele wynikające z KPD i PEP, uwzględniając wartość 8-98 tys. MW i wartość mocy wynikającą z wydanych przez operatorów systemów elektroenergetycznych warunków przyłączenia. W ocenie Ministra, plany spółki wykraczają poza poziom [...] (8-9 tys. MW) wartości mocy w wydanych przez operatorów warunkach przyłączenia. Minister zauważył, że podjęte przez inwestorów działających w Polsce plany rozwoju MFW przekraczają o 1745,5 MW mocy zainstalowanej (biorąc pod uwagę już zawarte umowy o przyłączenie) postanowienia KPD dotyczące energii ze źródeł odnawialnych, natomiast skarżąca (co wynika z wniosku) o 3201,5 MW mocy zainstalowanej. KPD zakłada iż moc farm wiatrowych w 2020 r. osiągnie poziom 6650 MW, a udział elektrowni lądowych - 5600 MW, morskich 500 MW, małych instalacji 550 MW. Na dzień 31 grudnia 2016 r. moc zainstalowana elektrowni wiatrowych już wynosi 5807,416 MW. Cel wynikający z KPD dla elektrowni wiatrowych do 2030 r. został już zrealizowany. [...] S.A. już od połowy 2012 r. stwierdzają brak możliwości odbioru wyprodukowanej energii elektrycznej z farm wiatrowych ubiegających się o przyłączenie do sieci elektroenergetycznej. W zakresie planowanych do przyłączenia do sieci przesyłowej MFW [...] S.A. odmówiły wydania warunków przyłączenia dla [...] S.A. Aktualnie brak jest możliwości do 2020 r. odbioru całej generowanej energii elektrycznej z farm wiatrowych, dla których występuje brak warunków bilansowych - brak równoważenia zapotrzebowania odbiorców z wytwarzaną mocą. Według Ministra, przyłączenie całej wnioskowanej mocy do KSE spowodowałoby: - wyłączenie jednostek wytwórczych z minimum technicznego KSE (zagrożenie bezpieczeństwa pracy systemu), - ograniczenie generacji mocy przez farmy (nieuzasadnione ekonomicznie - roszczenia o utracone zyski), niekorzystny efekt dla odbiorcy końcowego (niekontrolowany rozwój tego sektora spowoduje wzrost kosztów dostarczanej energii). Minister zwrócił też uwagę na wydanie negatywnej opinii dla realizacji przedsięwzięcia pn. "[...]". Na koniec organ odwoławczy wskazał, że negatywna opinia została podjęta w oparciu o przepisy prawa, przesłanki ekonomiczne, społeczne (interes społeczny, ochrona zasobów naturalnych, racjonalna gospodarka złożami kopalin), interes gospodarki narodowej, priorytet dotyczący wdrożenia energetyki jądrowej.

II.5. Od postanowienia Ministra z dnia [...] marca 2017 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. naruszenie art. 23 ust. 2, 3 i 4 u.o.m. poprzez wydanie negatywnej opinii pomimo braku przesłanek, w szczególności w postaci zagrożeń interesu gospodarki narodowej, powołaniu się na akty, które nie mają przymiotu przepisów;

2. naruszenie art. 7 - art. 11, art. 16, art. 77 i art. 127 w zw. z art. 139 k.p.a.;

3. naruszenie art. 8d pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne poprzez błędną wykładnię zakładającą, że przed wydaniem opinii wskazanych w art. 23 ustawy inwestor jest zobowiązany uzyskać warunki przyłączenia do KSE pomimo, że z wnioskiem takim można wystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystanie sztucznych wysp;

4. naruszenie art. 78 ust. 3 pkt 5 oraz art. 72 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 261 z późn. zm.);

5. wydanie opinii pomimo nieustalenia stanu faktycznego, w szczególności nieprzeprowadzenie w sposób dostateczny wskazanego w art. 106 § 4 k.p.a. postępowania wyjaśniającego.

II.6. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

II.7. Wyrokiem z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1230/17 WSA w Warszawie:

1. uchylił postanowienie Ministra Energii z dnia [...] marca 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Energii z dnia [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku;

2. umorzył prowadzone przez Ministra Energii w pierwszej instancji postępowanie o zaopiniowanie wniosku skarżącej z dnia 21 lutego 2012 r., zmodyfikowanego pismem z dnia 10 lipca 2012 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "[...]".

W uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie stwierdził, że z akt administracyjnych i uwierzytelnionych odpisów dokumentów załączonych do skargi wynika, że decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na skutek wniosku z dnia 21 lutego 2012 r. wydał dla spółki pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "[...]". W pkt IV decyzji organ określił warunki realizacji tego przedsięwzięcia, w tym w pkt IV ust. 4 tej decyzji Minister, na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 4 u.o.m., zobowiązał inwestora do przedstawienia organowi wydającemu pozwolenie ekspertyzy w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na bezpieczeństwo związane z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Podaniem z dnia 10 grudnia 2012 r. spółka zwróciła się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że zakres zaskarżenia obejmuje jedynie pkt IV ust. 4 tej decyzji. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Następnie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] wznowił z urzędu, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., postępowanie zakończone decyzją nr [...], ponieważ decyzja ta została podpisana przez tego samego pracownika organu, co decyzja nr [...]. Następnie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] zawiesił, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a., postępowanie wznowieniowe. Z kolei na wniosek spółki Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016 r., podjął postępowanie wznowieniowe. Na dzień orzekania przez WSA postępowanie wznowieniowe było zawieszone na podstawie art. 23 ust. 8 u.o.m. (notatka służbowa z dnia 20 października 2017 r., k-71 akt sądowych). Z powyższego wynika, że decyzja Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] udzielająca skarżącej pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia oraz określająca w pkt IV decyzji warunki realizacji tego przedsięwzięcia stała się ostateczna. Postępowanie wznowieniowe prowadzone aktualnie przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej dotyczy jedynie postępowania odwoławczego, zainicjowanego wnioskiem skarżącej z dnia 10 grudnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, które dotyczyło tylko określonego w decyzji nr [...] rozstrzygnięcia w zakresie warunku z pkt IV ust. 4. Zdaniem Sądu I instancji, uszło uwadze Ministra, że postępowanie o wydanie pozwolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 1 u.o.m. jest otwarte jedynie w zakresie dotyczącym zaopiniowania wniosku spółki w zakresie wystąpienia zagrożenia (bezpieczeństwa) związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi. Sąd zwrócił uwagę, że obszar kompetencji Ministra Energii obejmuje następujące działy administracji rządowej: energia i gospodarka złożami kopalin (§ 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowego działania Ministra Energii z dnia 9 grudnia 2015 r. - Dz. U. z 2015 r. poz. 2087). Jak wynika z art. 7a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 543 ze zm.) dział energia obejmuje sprawy energii, surowców energetycznych i paliw, w szczególności polityki energetycznej państwa oraz udziału w kształtowaniu polityki energetycznej Unii Europejskiej, rynków energii, surowców energetycznych i paliw, efektywności energetycznej, rozwoju i wykorzystania odnawialnych źródeł energii oraz energii jądrowej na potrzeby społeczno-gospodarcze, bezpieczeństwa energetycznego kraju, w tym bezpieczeństwa dostaw energii, surowców energetycznych i paliw; infrastruktury energetycznej, w tym funkcjonowania systemów energetycznych, z uwzględnieniem zasad racjonalnej gospodarki i potrzeb bezpieczeństwa energetycznego kraju, inicjowania, koordynowania i nadzorowania współpracy międzynarodowej w dziedzinie energii, surowców energetycznych i paliw oraz udział w pracach organów Unii Europejskiej. Minister właściwy do spraw energii sprawuje nadzór nad [...]. Z powyższego wynika, że opiniowanie Ministra Energii w zakresie tego działu administracji może odnosić się do takich zagrożeń jak wymienione w art. 23 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy, tj. interesu gospodarki narodowej, bezpieczeństwa państwa (do którego można zaliczyć także bezpieczeństwo energetyczne, bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej, bezpieczeństwo pracy sieci elektroenergetycznej - art. 3 pkt 16, 16a, 16b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne - Dz. U. z 2017 r. poz. 220 ze zm.). Z kolei, jak wynika z przepisu art. 11a ustawy o działach administracji rządowej dział gospodarka złożami kopalin obejmuje sprawy: prowadzenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw środowiska, racjonalnej gospodarki złożami węglowodorów, węgla brunatnego, węgla kamiennego, siarki rodzimej, soli kamiennej, soli potasowej, soli potasowo-magnezowej, w obszarze objętym wydobyciem; uzgadniania koncesji na wydobywanie udzielanych przez ministra właściwego do spraw środowiska, w zakresie kopalin objętych własnością górniczą Skarbu Państwa; współpracy w nadzorze nad wydobywaniem kopalin, o których mowa wyżej, kwalifikacji w zakresie górnictwa. Z powyższego wynika, że opiniowanie Ministra w zakresie tego działu administracji może odnosić się do takich zagrożeń jak wymienione w art. 23 ust. 3 pkt 1 u.o.m., tj. dotyczących racjonalnej gospodarki złożami kopalin (w tym i kopalnymi surowcami energetycznymi), w szczególności górniczej (art. 1 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze - Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 ze zm.). W zakresie wskazanych wyżej zagrożeń właściwy może być także Minister Środowiska (art. 28 ust. 1 pkt 1 ustawy o działach administracji rządowej w zw. z art. 1 pkt 1 lit. a, art. 3 pkt 39, art. 125 i art. 126 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r.- Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2016 r. poz. 672 ze zm.). Sąd zauważył, że warunek z pkt IV ust. 4 określony w decyzji nr [...] odnosi się do zagrożenia wymienionego w art. 23 ust. 3 pkt 8 u.o.m. Kwestie dotyczące zaś bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego należą do organów administracji morskiej (art. 42 ust. 1 i 2 ust. 4 u.o.m.), a więc działu administracji wskazanego wart. 10 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o działach administracji rządowej, obejmującego sprawy gospodarki morskiej (obszarów morskich i ochrony środowiska morskiego). Ten zaś dział podlega Ministrowi Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (§ 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej - Dz. U. z 2015 r. poz. 1909 ze zm.). Krajowy Plan uwzględniający analizy istniejących zagrożeń wynikających z rozwoju eksploatacji zasobów mineralnych znajdujących się pod dnem morskim zatwierdzany jest przez ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej, w uzgodnieniu m. in. z ministrem właściwym do spraw środowiska, ale bez uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw energii i gospodarki złożami kopalin (§ 8 ust. 3 pkt 3 i § 9 rozp. Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie organizacji i sposobu zwalczania zagrożeń i zanieczyszczeń na morzu - Dz. U. z 2015 r. poz. 358). To samo dotyczy kwestii dotyczących zagrożenia związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją podmorskiego wnętrza ziemi. Podmorskie wnętrze ziemi wchodzi w skład tzw. obszaru morskiego (art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 w zw. z art. 15 ustawy). Sprawy gospodarki morskiej (w tym i obszarów morskich) należą do zakresu działania Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej. Wobec tego, że wody polskich obszarów morskich z ich naturalnymi zasobami mineralnymi, a także zasobami naturalnymi dna i wnętrza ziemi tworzą tzw. strategiczne zasoby naturalne kraju (art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju - Dz. U. Nr 97, poz. 1051 ze zm.), to zagrożenia dotyczące morskich zasobów mineralnych mogą także znaleźć się w zakresie zadań Ministra Środowiska, co wynika z przepisu art. 28 ust. 1 pkt 3 ustawy o działach administracji rządowej w zw. z art. 34 ustawy oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 i art. 8 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Minister w niniejszej sprawie nie był uprawniony do wydania postanowienia o zaopiniowaniu wniosku spółki, dotyczącego planowanego przedsięwzięcia. Faktem jest to, że ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r. poz. 266 ze zm.) w art. 2 pkt 1 wprowadziła do art. 23 ust. 2 ustawy wymóg zaopiniowania przez Ministra przedsięwzięcia dotyczącego wznoszenia lub wykorzystywania sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich w sprawie o wydanie pozwolenia ustalającego lokalizację tego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania tychże obiektów. Ustawa ta weszła w życie w dniu 17 marca 2016 r. (art. 41 tej ustawy) i nie zawiera przepisów przejściowych, jeżeli chodzi o prowadzone w dniu jej wejścia w życie postępowania o wydanie pozwolenia z art. 23 ust. 1 ustawy. Wobec tego wymóg zaopiniowania przez Ministra odnosi się do wszystkich będących w toku spraw o wydanie pozwolenia z art. 23 ust. 1, w tym także do spraw tego rodzaju toczących się w trybie wznowienia postępowania. W ocenie Sądu, uszło jednak uwadze Ministra, że decyzja nr [...] jest ostateczna. Jedynie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV ust. 4 tej decyzji toczy się postępowanie wznowieniowe. Jednakże zakres przedmiotowy zawarty w rozstrzygnięciu z pkt IV ust. 4 tej decyzji nie dotyczy zadań Ministra, dlatego też wydanie przez Ministra postanowienia opiniującego przedmiotowe przedsięwzięcie nie mogło mieć miejsca, a to postępowanie było bezprzedmiotowe. W tej sytuacji Sąd uznał, że Minister wydając zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r., bez wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia i rozważenia powyższych okoliczności, naruszył przepisy art. 7, art. 16 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 23 ust. 3 u.o.m., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro postępowanie opiniodawcze nie mogło się toczyć, bo decyzja nr [...] była ostateczna w zakresie zagrożeń, warunków i wymagań wynikających z przepisów, co do których Minister jest właściwy, to Sąd uznał za zasadne umorzenie na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., jako bezprzedmiotowego, prowadzonego przez Ministra w pierwszej instancji postępowania o zaopiniowanie wniosku skarżącej z dnia 21 lutego 2012 r., zmodyfikowanego pismem z dnia 27 czerwca 2012 r., o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia.

II.8. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Minister Energii podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 23 ust. 3 pkt 1, 2, 3 i 8 u.o.m. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, iż w stanie faktycznym sprawy powyższy przepis znajdował zastosowanie, podczas gdy winien zostać zastosowany art. 23 ust. 4 w zw. z ust. 2 i 3 u.o.m.;

2. art. 23 ust. 3 u.o.m. poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na zastosowaniu wykładni zawężającej tego przepisu, poprzez przyjęcie, iż w sprawie o wydanie pozwolenia na wznoszenie lub wykorzystanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich właściwi ministrowie, wskazani w art. 23 ust. 2 ustawy mogą opiniować wnioski o wydanie pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 ww. ustawy, jedynie w zakresie zagrożeń znajdujących się w ramach zadań właściwych ministrów;

3. art. 145 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 126 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie istnieje podstawa do umorzenia postępowania administracyjnego.

III.1. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 360/18 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku NSA wskazał, że skarga kasacyjna jest zasadna. W ocenie NSA za zasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 126 k.p.a. Analiza uzasadnienia wyroku Sądu I instancji pozwala stwierdzić, że u podstaw wydanego rozstrzygnięcia leży przyjęte przez ten Sąd założenie, że decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] jest ostateczna a postępowanie wznowieniowe dotyczy jedynie rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV ust. 4 tej decyzji. Wyrażony przez Sąd I instancji pogląd uznać należy za niezasadny. NSA zwróciło uwagę, że decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpoznaniu wniosku skarżącej wydał na jej rzecz pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła skarżąca wnosząc o ponowne rozpatrzenie prawy w zakresie warunków realizacji przedsięwzięcia określonych w części IV ust. 4 decyzji poprzez wykreślenie zawartego w tej części decyzji zapisu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej po rozpoznaniu ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiony przez Spółkę środek odwoławczy tylko w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 4 decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nie spowodował tego, że decyzja ta w odniesieniu do innych zwartych w niej rozstrzygnięć stała się ostateczna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogą istnieć sytuacje, gdy na skutek wniesienia środka odwoławczego jedynie w odniesieniu do części rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, decyzja w pozostałej części stanie się ostateczna. Może to mieć jednak miejsce tylko wówczas, gdy ta część rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, która nie została zaskarżona może samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Jest to sytuacja, gdy w decyzji zawarte zostaje dwa lub więcej rozstrzygnięć, które to rozstrzygnięcia mogłyby same w sobie być przedmiotem odrębnych decyzji. Zdaniem NSA w niniejszej sprawie ww. sytuacja nie miała miejsca. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV ust. 4 decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie mogłoby samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym bez pozostałych rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV ust. 4 decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] nie mogłoby być zawarte samodzielnie w odrębnej decyzji. Mając powyższe na uwadze, zdaniem NSA wniesienie przez spółkę środka odwoławczego tylko w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 4 decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nie spowodowało, że decyzja ta w pozostałej części stała się ostateczna. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu wydania decyzji Ministra z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...]. Z chwilą wydania tej decyzji decyzja z dnia [...] listopada 2012 r. stała się w całości ostateczna, to jest zarówno w odniesieniu do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 4 jak i pozostałych zawartych w niej rozstrzygnięć. NSA zwrócił uwagę, że wydając postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone własną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Postępowanie wznowieniowe dotyczy decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymującej w mocy w całości decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. Tym samym postępowanie wznowieniowe dotyczy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., a nie tylko rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 4. Po wznowieniu postępowania organ administracji bada, czy istnieją podstawy do uchylenia decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Na tym etapie postępowania organ administracji powinien uzyskać opinię Ministra nawet jeśli wymóg jego uzyskania powstał już po wznowieniu postępowania. Opinia taka będzie jednym z czynników branych pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Zdaniem NSA, ponieważ postępowanie wznowieniowe dotyczy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. a nie tylko rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 4, to w ramach uprawnień przysługujących Ministrowi Energii Minister ten był uprawniony do wydania opinii w sprawie wniosku spółki o wydanie pozwolenia na wznoszenie wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia w postaci "[...]". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było podstaw do umorzenia postępowania prowadzonego przez Ministra w pierwszej instancji - postępowania o zaopiniowanie wniosku spółki z dnia 21 lutego 2012 r., zmodyfikowanego w piśmie z dnia 17 czerwca 2012 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia. Zaskarżone do Sądu I instancji postanowienia Ministra z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Ministra z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] zostały przez Sąd I instancji uchylone z powodu uznania przez ten Sąd, że przedmiotem oceny przez Ministra mogło być tylko rozstrzygnięcie zawarte w punkcie IV ust. 4 w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. do czego, zdaniem Sądu, Minister ten nie był uprawniony. Tymczasem przedmiotem postępowania wznowieniowego jest cała decyzja z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. W konsekwencji przedmiotem oceny Ministra w ramach tego postępowania był cały wniosek skarżącej z dnia 21 lutego 2012 r., zmodyfikowany w piśmie z dnia [...] czerwca 2012 r. o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia. Z powyższych względów, zdaniem NSA, zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny rekapitulując, uznał że Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien dokonać ponownej oceny zaskarżonego postanowienia Ministra przy uwzględnieniu, że Minister ten był uprawniony do dokonania oceny całego wniosku skarżącej z dnia 21 lutego 2012 r., zmodyfikowanego w piśmie z dnia 17 czerwca 2012 r. NSA uznał, iż zarzut naruszenia art. 145 § 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 126 k.p.a. był sam w sobie wystarczający do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku do ponownego rozpatrzenia. W konsekwencji dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stało się zbędne.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

IV.2. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że sprawa niniejsza jest rozpoznawana w wyniku uchylenia poprzedniego orzeczenia WSA w Warszawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie II OSK 360/18 (należy dodać, że tego samego dnia NSA wyrokiem w sprawie II OSK 361/18 uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1231/17, dotyczący postanowienia Ministra Energii z dnia [...] marca 2017 r. nr [...], które negatywnie opiniowało przedsięwzięcie pn. "[...] – w sprawie tej WSA w Warszawie wyrokiem z 13 maja 2020 r., IV SA/Wa 896/20, oddalił skargę Spółki). Zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie, należy rozumieć osąd odnośnie do prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego, jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., I GSK 1498/13, CBOSA). W orzecznictwie jest również utrwalony pogląd, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. bez uwzględnienia brzmienia przepisów art. 168 § 3, art. 183 § 1 oraz art. 190 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z 20 listopada 2014 r., I OSK 2214/14 oraz cyt. tam wyrok NSA z 20 września 2006 r., II OSK 1117/05, CBOSA). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, z art. 190 p.p.s.a. (interpretowanego z uwzględnieniem zasady zaufania oraz pewności prawa – art. 2 Konstytucji RP) wynika dla sądu I instancji w szczególności obowiązek ponownego rozstrzygnięcia sprawy w kwestiach, które nie zostały przesądzone wprost w wyroku NSA, w taki sposób, aby wyrok WSA nie godził również pośrednio w oceny prawne sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Reasumując, ratio legis art. 190 p.p.s.a. sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy (por. np. wyrok NSA z 2 grudnia 2014 r., I FSK 1448/13, CBOSA). Mając powyższe na uwadze należy po pierwsze stwierdzić, że NSA w wyroku z 19 grudnia 2019 r. przesądził, że postępowanie wznowieniowe dotyczy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. a nie tylko rozstrzygnięcia zawartego w punkcie IV ust. 4. Po drugie, NSA zwrócił uwagę, że we wznowionym postępowaniu organ prowadzący postępowanie główne powinien uzyskać opinię Ministra Energii nawet jeśli wymóg jego uzyskania powstał już po wznowieniu postępowania. Po trzecie, NSA podkreślił, że opinia Ministra taka będzie jednym z czynników branych pod uwagę przy wydawaniu rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Tym samym NSA zwrócił uwagę na okoliczność, że zaskarżone postanowienie stanowi akt współdziałania o charakterze niewiążącym dla organu głównego, w przeciwieństwie np. do formy współdziałania w postaci uzgodnienia (podobny pogląd co do braku mocy wiążącej postanowienia opiniującego w odniesieniu do opinii wydawanych w oparciu o art. 23 ust. 2 u.o.m. NSA wyraził w wyroku z 8 marca 2018 r., II OSK 1235/16, CBOSA).

IV.3. Bezzasadny okazał się zarzut naruszenia naruszenie art. 23 ust. 2, 3 i 4 u.o.m poprzez wydanie negatywnej opinii pomimo braku przesłanek w szczególności w postaci zagrożeń interesu gospodarki narodowej, powołaniu się na akty, które nie mają przymiotu przepisów. Należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, że celem wydania zaskarżonego postanowienia było uzyskanie przez organ główny stanowiska właściwego ministra (na dzień jego wydania: Ministra Energii) co do przedmiotowej inwestycji. Istota tego stanowiska sprowadza się do oceny przedsięwzięcia z punktu widzenia interesu gospodarki narodowej oraz bezpieczeństw, w tym bezpieczeństwa energetycznego państwa. W sposób oczywisty chodzi tu o uznaniowy akt administracyjny, oparty na pojęciach wysoce niedookreślonych. W przypadku Ministra Energi w rzeczywistości chodziło o ocenę przedsięwzięcia z punktu widzenia, aktualnej na dzień orzekania przez tego Ministra, politykę energetyczną państwa. Okoliczność ta dodatkowo wspiera tezę o wysoce uznaniowym charakterze zaskarżonego postanowienia. W pełni znajduje tu zastosowanie pogląd orzecznictwa, że kontrola sądowa decyzji (postanowień) uznaniowych ma charakter ograniczony. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje w szczególności oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. np. wyrok NSA z 23 marca 2016 r., I OSK 1761/14, CBOSA). W przeciwnym razie to sąd administracyjny, a nie właściwy organ władzy wykonawczej (tj. Rada Ministrów lub właściwy minister), ostatecznie decydowałby o polityce energetycznej państwa. Taka sytuacja byłaby nie do pogodzenia z art. 10 ust. 1 Konstytucji RP, statuującym zasadę trójpodziału władz. Mając na uwadze powyższe założenia nie sposób zarzucić Ministrowi naruszenia powołanych przepisów. Otóż Minister wskazał na konkretne założenia dotyczące polityki energetycznej Państwa dotyczące udziału w tzw. miksie energetycznym energii z farm wiatrowych, a co za tym idzie potrzebą zapewnienia stabilnych źródeł energii elektrycznej, z uwzględnieniem innych źródłem energii oraz możliwości systemu przesyłowego. W świetle tych założeń, szeroko opisanych w zaskarżonym postanowieniu, Minister nie przekroczył ram swobodnego uznania organu. Trzeba raz jeszcze podkreślić, że sąd dokonuje oceny stanowiska Ministra na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Ewentualne późniejsze zmiany polityki energetycznej Państwa, podobnie jak zmiany będące wynikiem postępu technicznego lub zmiany cen energii elektrycznej pochodzącej z poszczególnych źródeł (np. spadek cen tzw. zielonej energii oraz wzrost cen energii pochodzącej ze spalania węgla) nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Zmiany te mogą natomiast stanowić istotne okoliczności w postępowaniu głównym. Bezzasadnie skarżąca zarzuca oparcie się przez Ministra na dokumentach nie mających charakteru powszechnie obowiązujących źródeł prawa (w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP). Oczywiście, kluczowe dla sprawy dokumenty w postaci programu "Polityka energetyczna Polski do 2030 roku" oraz "Krajowy Plan Działania w zakresie energii ze źródeł odnawialnych" (stanowiący uszczegółowienie pierwszego z dokumentów – zob. np. https://www.premier.gov.pl) nie mają charakteru powszechnie obowiązujących źródeł prawa. Dokumenty te, dostępne w domenie publicznej ("Polityka energetyczna Polski do 2030 roku" została też opublikowana w Monitorze Polskim" 2010 r. nr 2, poz.11), stanowiły jednak podstawowe dokumenty rządowe (odpowiednio uchwała Rady Ministrów oraz dokument Ministra Gospodarki), w których sformułowano podstawowe założenia polityki energetycznej Państwa na dzień orzekania przez Ministra. Minister Energii był tymi dokumentami, jako członek Rady Ministrów, związany. Z samej istoty polityki energetycznej Państwa wynika, że nie jest to materia normatywna, która winna być ujęta w ramy ustawy lub rozporządzenia. Nie chodzi tu bowiem o wprowadzenie norm generalnych i abstrakcyjnych, a o akty planowania. Tego rodzaju akt wyznaczają pewne kierunki i założenia, a ujmowane są właśnie w formę uchwały lub polityk poszczególnych ministrów (zob. np. art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały Rady Ministrów nr 202/2009 oraz art. 15a Prawa energetycznego).

IV.4.Bezzasadne okazały się również zarzuty naruszenia art. 7, 8, 9, 10, 11, 16, 77, 127 k.p.a. w zw. z art. 139 k.p.a. Istota tych zarzutów była ściśle związana z kwestią zakresu kognicji Ministra Energii przy wydaniu opinii w ramach postępowania wznowieniowego. Kwestia ta została prawomocnie przesądzona w wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie II OSK 360/18. Otóż Minister Energi był uprawniony do ponownego opiniowania wniosku skarżącego w pełnym zakresie, a nie tylko punktu IV ust. 4 decyzji z Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r. W takim przypadku instytucja zakazu reformationis in peius (art. 139 k.p.a.) nie ma w ogóle zastosowania. Wyżej już w wskazano, że wydając zaskarżone postanowienie Minister Energii nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a stanowisko Ministra miało oparcie w oficjalnych dokumentach rządowych obejmujących politykę energetyczną Państwa.

IV.5. Do uwzględnienia skargi nie mógł również doprowadzić zarzut naruszenia "art. 8d pkt 3 Prawa energetycznego" poprzez błędną wykładnię zakładającą, że przed wydaniem opinii wskazanych w art. 23 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej inwestor jest zobowiązany uzyskać warunki przyłączenia do krajowej sieci elektroenergetycznej, pomimo, że z wnioskiem takim można wystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystanie sztucznych wysp. Po pierwsze, skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wskazał nieistniejący przepis Prawa energetycznego. Mając jednak na uwadze treść uzasadnienia należy przyjąć, skarżącemu w istocie chodziło o art. 7 ust. 8d pkt 3 Prawa energetycznego. Zdaniem Sądu, doszło tu do oczywistej omyłki po stronie pełnomocnika skarżącej, o którą zresztą nietrudno, mając na uwadze liczne zmiany i obszerność art. 7 Prawa energetycznego. Zgodnie z art. 7 ust. 8d pkt 3 Prawa energetycznego, do wniosku o określenie warunków przyłączenia podmiot, o którym mowa w ust. 8a, dołącza w szczególności, w przypadku przyłączania do sieci źródeł innych niż mikroinstalacje - pozwolenie na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), w przypadku budowy źródła w polskim obszarze morskim. Po drugie, fakt powołania się przez Ministra na kwestię braku uzyskania przez skarżącą warunków przyłączenia do krajowej sieci elektroenergetycznej należy odczytywać w całokształcie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W szczególności Minister Energi zwrócił uwagę, że skarżąca nie uzyskała takich warunków pomimo upływu 5 lat od wydania pierwotnej decyzji z 2012 r. zezwalającej na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich. Innymi słowy, twierdzenie to należy wiązać z podstawowymi rozważaniami organu dotyczącymi oceny inwestycji z punktu widzenia polityki energetycznej Państwa oraz bezpieczeństwa energetycznego, w tym możliwości przesyłowych Krajowej Sieci Energetycznej. Zgodzić natomiast należy się ze skarżącą, że stanowisko Ministra Energii w tej kwestii nie było wyrażone w sposób wystarczająco jednoznaczny dla strony, czego wymaga m. in. art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania). Uchybienie to nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy.

IV.6. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia "art. 78 ust. 3 pkt 5" oraz art. 72 ust. 1 i 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii. Po pierwsze, po raz kolejny profesjonalny pełnomocnik skarżącej powołuje nieistniejący przepis. Otóż w art. 78 ust. 3 nigdy nie było punktu 5. Z treści uzasadnienia wynika, że chodzi o art. 78 ust. 5, zgodnie z którym aukcję przeprowadza się, jeżeli zostały zgłoszone nie mniej niż trzy ważne oferty spełniające wymagania określone w ustawie. Z kolei w odniesieniu do art. 72 ust. 1 ustawy o odnawialnych źródłach energii nie wskazano, o który punkt tego przepisu chodzi. To samo dotyczy art. 72 ust. 2 tej ustawy. Po drugie, i najważniejsze, przepisy powołanej ustawy o odnawialnych źródłach energii nie miały w ogóle w sprawie zastosowania. Pierwszy z tych przepisów dotyczy zasad ogłoszenia przez Prezesa URE aukcji na sprzedaż energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii. Drugi z powołanych przepisów ustawy o odnawialnych źródłach energii dotyczy z kolei wymagań wobec wytwórców przystępujących do aukcji. Zgodnie z zasadą legalizmu (art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP), organy administracji publicznej zobowiązane są przestrzegać swych kompetencji. Zakres kompetencji Ministra Energii orzekającego w sprawie zaopiniowania wniosku o wydanie pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich określały przepisy u.o.m., w tym przede wszystkim art. 23 ust. 2 tej ustawy.

IV.7. Końcowo trzeba wskazać, że Minister nie naruszył art. 106 § 4 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Po pierwsze, inaczej niż organ prowadzący postępowanie główne, organ współdziałający prowadzi postępowanie wyjaśniające tylko – verba legis – "w razie potrzeby". Po drugie, w realiach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie miały publicznie dostępne dokumenty rządowe dotyczące polityki energetycznej Państwa. W takim przypadku nie było konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, w jakim postuluje to skarżąca.

IV.8. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.