Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 553/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-08-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku A. N. o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) marca 2015 r., nr (...), w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2006-2010, wraz z odsetkami - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym złożyła oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z pełnoletnim synem (skarżąca wymieniła syna jako domownika, po czym w dalszej części oświadczenia zaznaczyła, że prowadzi on oddzielne gospodarstwo), a źródłem ich utrzymania jest pobierana przez skarżącą emerytura w wysokości 2 011 zł miesięcznie brutto, a także prowadzona działalność gospodarcza. Jeżeli chodzi o drugie z wymienionych źródeł dochodów to według skarzącej, w związku z kryzysem i spadkiem zamówień, nie przynosi ono wymiernych korzyści.

W związku z niepełnym przedstawieniem wszystkich okoliczności, rzutujących na sytuację materialną skarżącej, zarządzeniem z dnia 17 lipca 2015 r. została ona wezwana do złożenia dodatkowego oświadczenia oraz przedłożenia dokumentów źródłowych.

Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania skarżąca przestawiła listę wydatków ponoszonych na utrzymanie domu, przedłożyła też kopie zeznań i deklaracji podatkowych, zgodnie z którymi jej podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług, za okres od stycznia do maja 2015 r., wynosiła od 19 081 zł do 28 669 zł, a przychód za 2014 r. zamknął się kwotą 481 812,58 zł.

Pomimo wezwania skarżąca nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych ani rachunków kart kredytowych.

Składając dodatkowe oświadczenie, wraz z załącznikami, skarżąca sformułowała również wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W związku jednak z wzięciem pod uwagę okoliczności przedstawionych w dodatkowym oświadczeniu i treści dokumentów źródłowych, w ramach rozpoznania wniosku skarzącej o przyznanie prawa pomocy, wniosek o przywrócenie terminu stał się bezprzedmiotowy.

Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 500 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Poprzez wykazanie, o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć złożenie pełnego, kompletnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, a na wezwanie także dodatkowego oświadczenia i wskazanych dokumentów źródłowych. Zaznaczyć przy tym należy, że obowiązek przedstawienia wyżej wymienionych informacji obciąża w całości stronę, która na ich podstawie opiera swoje żądanie, odnośnie uzyskania wsparcia w postaci prawa pomocy.

W niniejszej sprawie skarżąca złożyła, na urzędowym formularzu, oświadczenie które okazało się niepełne, ale również i wewnętrznie sprzeczne. Wynika to bowiem z tego, że podając iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem, następnie stwierdziła, że gospodaruje on samodzielnie, natomiast wskazując jako źródło dochodów działalność gospodarczą nie podała jakiego rodzaju wpływy działalność ta przynosi. W tej sytuacji konieczne więc było wezwanie jej do złożenia dodatkowego oświadczenia, które poprzez porównanie wysokości salda na koncie bankowym z danymi z deklaracji podatkowych pozwoliłoby właściwie określić te dochody. Skarżąca nie przedstawiła jednak wyciągów z rachunków bankowych, tym samym uniemożliwiła określenie wysokości dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym swojej kondycji finansowej.

Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy zaznaczyć, że dane wynikające z deklaracji podatkowych, w szczególności wielkości podstaw opodatkowania podatkiem od towarów i usług za poszczególne miesiące oraz kwota przychodu za 2014 r. poddają w wątpliwość twierdzenia skarżącej, co do braku dochodowości prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W tym miejscu zaznaczyć bowiem należy, że dochodu w rozumieniu przepisów podatkowych nie można utożsamiać z rzeczywistym wynikiem finansowym przedsiębiorstwa, gdyż stanowi on różnicę przychodów i kosztów ich uzyskania, które to koszty obejmują również poczynione inwestycje i odpisy amortyzacyjne.

Mając na uwadze powyższe nie sposób jest stwierdzić, że skarżąca wykazała, że spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tego też względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.