Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2402/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędzia NSA Jerzy Solarski AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr/ Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Zakładu Opieki Zdrowotnej Sp. z o. o. w L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2001 Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

SA/Rz 2402/01

U z a s a d n i e n i e

Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 roku, po zapoznaniu się z protokołami kontroli sanitarnej z dnia 3 i 4 lipca 2001 r. przeprowadzonej w Przychodni Rejonowej w L. – w części użytkowanej przez Zakład Opieki Zdrowotnej A. nakazał m.in.

- zapewnić rejestratornię z osobnym dostępem dla dzieci chorych i zdrowych,

- uniemożliwiającą kontaktowanie się tych pacjentów /p 4/

- zapewnić izolatkę dla dzieci chorych, u których istnieje podejrzenie choroby zakaźnej /p. 6/.

W uzasadnieniu podniósł, że stwierdzone usterki świadczą, o nie spełnianiu przez obiekt wymogów stawianych dla zakładów opieki zdrowotnej, a także przepisów dotyczących b.h.p. Istniejące rozwiązania techniczno – budowlane pozwalają na spełnienie pod względem fachowym i sanitarnym wymagań, jakim powinna odpowiadać poradnia dla dzieci, a samowolna zmiana przeznaczenia niektórych pomieszczeń, tj. pokoju zabiegowego, izolatki i śluzy, spowodowała, że w stanie faktycznym poradnia nie spełnia wymogów sanitarnych.

W odwołaniu od decyzji Zastępca Dyrektora ds. organizacyjno –administracyjnych Przychodni wniósł o uchylenie w/w nakazów.

Odnośnie p.4 - zarzucił, że Inspektor nie uwzględnił stanu faktycznego realizowanego przez Przychodnię od momentu rozpoczęcia działalności, gdzie wezwania dzieci zdrowych wynikają z miesięcznych harmonogramów /szczepienia okresowe, badania bilansowe itp./ są ustalone w takim czasie, aby nie stykały się z dziećmi chorymi /w innych godzinach/. Tak ustalony rozdział czasowy przyjmowania dzieci chorych i zdrowych eliminuje kontaktowanie się pacjentów. Dodał, że przyjęcia dokonywane są w specjalistycznej przychodni, zrealizowanej w tym celu i trudno jest podejmować dalsze prace budowlane.

Odnośnie p.6 – zarzuca, że jest to nadinterpretacja Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia ZOZ, bowiem Przychodnia realizuje kontrakt z Regionalną Kasą Chorych na świadczenia zdrowotne w zakresie praktyki lekarza rodzinnego, który nie przewiduje obowiązku dysponowania izolatką dla podejrzanych o chorobę zakaźną.

Z w/w względów realizacja nakazów jest nierealna ze względów technicznych i z uwagi na fakt, że obowiązujące przepisy nie stawiają wymogów nałożonych przez Inspektor Sanitarny.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżone punkty decyzji.

Podstawę prawną decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Podniósł w uzasadnieniu, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, w dniu 11 września 2001 roku przeprowadził dodatkową kontrolę sanitarną pomieszczeń Przychodni, w obecności dyrektora ds. organizacyjno – administracyjnych, który podpisał odwołanie, oraz personelu medycznego.

Stwierdzono, że pacjenci z dziećmi zdrowymi do szczepień, jak również do badań profilaktycznych wchodzili przez wejście dla dzieci chorych, poczekalnię dla dzieci chorych – do wspólnej rejestracji, a następnie, po zarejestrowaniu się, poprzez śluzę udawali się do poczekalni dzieci zdrowych, gdzie oczekiwali na przyjście lekarza i pielęgniarki ze strony dzieci chorych. Zapewnienia o rozdziale dzieci chorych i zdrowych nie znajdują potwierdzenia w informacjach od pacjentów i w ilościowej obsadzie personelu /1 lekarz, 2 pielęgniarki pracujące po stronie dzieci chorych/. Na wszystkich drzwiach wejściowych oraz drzwiach rejestracji jest tylko informacja o przyjęciach dzieci w godzinach 7,30 – 15,00.

W dniu kontroli brak było personelu medycznego ZOZ A. Sp. z o.o. , więc pacjenci zmuszeni byli korzystać z wejść przez poczekalnię dzieci chorych. Ponadto Inspektor Wojewódzki ustalił, że Poradnia dla Dzieci w ramach Przychodni Rejonowej ZOZ A. Sp. z o.o. prowadzi świadczenia medyczne dla 1191 dzieci, a przy takiej liczbie pacjentów niemożliwy jest rozdział czasowy dzieci chorych i zdrowych, co potwierdziła kontrola.

Odnośnie zarzutu nadinterpretacji przepisów odnośnie izolatki, Inspektor Wojewódzki zacytował załącznik nr 3 pkt 7 l do Rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 21 września 1992 roku w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pod względem fachowym i sanitarnym pomieszczenia i urządzenia zakładu opieki zdrowotnej: "wejście do części poradni dla dzieci chorych powinno prowadzić przez przedsionek, wózkarnię i filtr, z którego powinno być bezpośrednie przejście do poczekalni oraz do izolatki, wyjście na zewnątrz prowadzi przez przedsionek i wózkarnię z pominięciem filtru".

Dodatkowo wyjaśnił, że zgodnie ze statutem z dnia 9 stycznia 2001 roku Zakład A. udziela świadczeń w Przychodni Rejonowej, a nie w gabinecie lekarza rodzinnego. Również Inspektor Powiatowy wydał w dniu 24 października 2000 roku opinię sanitarną dla Kasy Chorych na działalność Przychodni Rejonowej, a nie lekarza rodzinnego.

W skardze skierowanej do NSA, Dyrektor Zakładu Opieki Zdrowotnej A. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając:

- naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 roku o Zakładach Opieki Zdrowotnej w związku z Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 9 marca 2000 roku w sprawie wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia, urządzenia i sprzęt medyczny, służące wykonywaniu indywidualnej praktyki lekarskiej, indywidualnej specjalistycznej praktyki lekarskiej i grupowej praktyki lekarskiej, przez ustalenie obowiązków obciążających zakład skarżącego, nie mających odbicia w cyt. przepisach, w szczególności zobowiązanie skarżącego do urządzenia gabinetów praktyk lekarza rodzinnego, w których byłyby oddzielnie rejestratornie oraz izolatka dla dzieci podejrzanych o chorobę zakaźną.

- nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności podstaw prawnych i charakteru usług świadczonych przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 roku – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/.

Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przez rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji państwowej. Kontrola ta obejmuje zgodność decyzji z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Przedmiotem oceny w rozpatrywanej sprawie pozostaje legalność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] września 2001 roku.

Bezsporne w sprawie jest, że decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2001 roku Powiatowy Inspektor Sanitarny nakazał poprawę stanu sanitarno – technicznego i organizacyjnego obiektu Przychodni Rejonowej przy ul. [...] w L., podległej ZOZ A. Sp. z o.o., między innymi, przez :

- zapewnienie rejestratorni z osobnym dostępem dla dzieci chorych i zdrowych, uniemożliwiającą kontakt bezpośredni tych pacjentów ze sobą /pkt 4 decyzji/,

- zapewnienie izolatki dla dzieci chorych, podejrzanych o chorobę zakaźną /pkt 6 decyzji/.

Od decyzji odwołał się, działając imieniem Zakładu Opieki Zdrowotnej A., Z-ca Dyrektora ds. organizacyjno – administracyjnych inż. E. K.

Z załączonego do akt sprawy odpisu z Rejestru Handlowego Nr [...] prowadzonego przez Sąd Rejonowy w P., Wydział Gospodarczy – Zakład Opieki Zdrowotnej sp. z o.o. w L., E. K. jest członkiem zarządu spółki. Nadto – w rubryce – "imiona i nazwiska osób uprawnionych do reprezentowania spółki" widnieje zapis, że do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu spółki upoważnieni są: Prezes Zarządu jednoosobowo, lub dwaj członkowie Zarządu, lub członek zarządu z prokurentem.

Z tego zapisu wynika więc jednoznacznie, że E. K., jako członek Zarządu spółki nie był upoważniony jednoosobowo do złożenia odwołania w sprawie.

W tej sytuacji Sąd ,biorąc pod uwagę stwierdzone z urzędu uchybienie, orzekł o nieważności zaskarżonej decyzji , nie będąc związany granicami skargi. Pismo, które bezpodstawnie zostało zakwalifikowane przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jako odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego zawiera braki, które uniemożliwiały nadanie sprawie dalszego biegu. Przepis art. 63 § 1 i 2 k.p.a. określa formę pism wnoszonych przez strony postępowania administracyjnego, a § 3 tego przepisu stanowi, że pismo powinno być podpisane przez wnoszącego. Z kolei, zgodnie z przepisem art. 64 § 2 k.p.a. – jeżeli pismo nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków ....

Zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ II instancji wystąpił w charakterze organu odwoławczego, pomimo braku odwołania strony od decyzji organu I instancji. Jest więc dotknięta wadą nieważności /art. 156 § 1 pkt 2./.

Charakter stwierdzonego uchybienia nie pozwolili ustosunkować się Sądowi do merytorycznych zarzutów, bowiem ich ocena na tym etapie postępowania jest przedwczesna. Wskazując na powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku /Dz. U. Nr 1543, poz. 1270/ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.