Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 237/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3 ppsa
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w sprawie bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Burmistrza [...] na rzecz J. K. kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 25 września 2012 r. skarżący J. K. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w L. K. z wnioskiem nadesłanym e-mail o udostępnienie informacji publicznej odnośnie podania kwoty kosztu zamontowania zadaszenia z tworzywa sztucznego w tzw. amfiteatrze z rozbiciem na koszt materiału i koszt robocizny z podaniem nazwy/nazwiska firmy wykonującej zadaszenie.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza L. K. przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, wnosząc o: zobowiązanie Burmistrza do udzielenia informacji publicznej (pkt 1), zobowiązanie Burmistrza do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie (pkt 2) oraz o zasądzenia kosztów postępowania (pkt 3).

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w okresie od 25 września 2012 r. do 7 maja 2013 r. złożył łącznie 7 wniosków o udostępnienie informacji publicznej, na które nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Następnie powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie przywołując argumentację zawartą w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt II SAB/Bd 42/09.

W uzasadnieniu wskazał, że nie mając wcześniejszej świadomości braku udzielenia odpowiedzi na wnioski złożone przez skarżącego, powziąwszy o tym przesłankę z wniesionej skargi w dniu 21 sierpnia 2013 r. udzielone zostały wnioskodawcy odpowiedzi i powiadomienia. Nieudzielenie odpowiedzi we właściwym terminie mogło być spowodowane przeoczeniem pracownika.

W piśmie z dnia 21 sierpnia 2013 r. w odpowiedzi na wniosek z dnia 25 września 2012 r. Burmistrz poinformował, że wartość całkowita inwestycji wyniosła [...] zł, a wykonawcą było P. W. PWS P. G., ul. T, {...} W..

W pozostałym zakresie stwierdził, że informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej wymagającej sięgania do dokumentacji źródłowej, dokonywania kwerend, wyliczeń i zestawień. Wobec czego na podstawie art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) powiadomił, że udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania przez wnioskodawcę powodów, dla których spełnienie jego żądań będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, ponieważ przedłożony wniosek nie zawierał wykazania, że uzyskanie przez skarżącego tych informacji, będących informacją przetworzoną jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

W piśmie z dnia 9 października 2013 r. Burmistrz poinformował skarżącego, że w sprawie wniosku z dnia 25 września 2012 r. o udzielenie informacji publicznej organ odstąpił od zamiaru wydania decyzji w tej sprawie.

Organ wskazał, że po uszczegółowieniu wniosku wyrażonym w dniu 09 września 2013 r. i wyjaśnieniu z dnia 23 września 2013 r., po powtórnej analizie dokumentacji dotyczącej inwestycji pn. "Modernizacja i remont amfiteatru w miejscowości S. gmina L. K." przesłał kserokopie dwóch kart z kosztorysu inwestorskiego, dotyczącego tej inwestycji, zawierające żądane informacje z uszczegółowionego przez skarżącego pytania.

Jednocześnie poinformował, że w świetle zakresu wniosku w brzmieniu sprzed uszczegółowienia organ nie posiada informacji publicznej umożliwiającej podanie kosztów wykonania z rozbiciem na koszt materiału i koszt robocizny, bowiem danych tych nie zawiera oferta wyłonionego wykonawcy.

Wobec powyższego, mając na uwadze, że posiadane dane w zakresie przedłożonego wniosku organ udostępnił pismem z dnia 21 sierpnia 2013 r. oraz niniejszym pismem (a także wglądem skarżącego do udostępnionej w dniu 09 września 2013 r. w Referacie Inwestycyjnym w Urzędzie Miejskim w L. K. dokumentacji dotyczącej tejże inwestycji), a informacji o kosztach materiałów i robocizny wykonania tej inwestycji organ nie posiada, stwierdził, że nie miał podstaw do wydania jakiejkolwiek decyzji w tej sprawie.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu dnia 8 października 2013 r., Burmistrz pismem z dnia 10 października 2013 r. wskazał, że w dniu 13 września 2013 r. poinformował wnioskodawcę o zamiarze wydania decyzji administracyjnej w tej sprawie i o przysługującym stronie prawie, wynikającym z art. 10 § 1 Kpa, na co skarżący wniósł e-mailem z dnia 23 września 2013 r. wyjaśnienie w tej sprawie. W żadnym z nadesłanych przez siebie pism nie wykazywał powodów, dla których spełnienie jego żądań byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Przed wydaniem decyzji organ, ponownie analizując zakres żądanych informacji, treść dotychczasowej korespondencji oraz dokumentację związaną z przedmiotową inwestycją postrzegł, że w zakresie uszczegółowionego pytania znajduje się w dokumentacji, w kosztorysie inwestorskim, informacja mająca charakter informacji publicznej prostej, zawierająca zestawienie kosztów robót (R), materiałów (M) i sprzętu (S), którą pismem z dnia 9 października 2013 r. przesłano wnioskodawcy. Ponadto organ postrzegł, że odnośnie faktycznych kosztów wykonania przedmiotowej inwestycji (co było przedmiotem pierwotnego, sprzed uszczegółowienia, żądania), nie posiada informacji publicznej (nawet złożonej, zdatnej do przetworzenia) umożliwiającej podanie kosztów wykonania z rozbiciem na koszt materiału i koszt robocizny, bowiem danych tych nie zawiera oferta wyłonionego wykonawcy, co -przy udostępnionych informacjach - skutkowało brakiem podstaw do wydania jakiejkolwiek decyzji w tej sprawie, bowiem odmowa informacji publicznej albo umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej, w drodze decyzji administracyjnej, mogą nastąpić jedynie wtedy, gdy organ informację publiczną posiada. Mając to na uwadze oraz fakt udostępnienia posiadanych informacji, organ odstąpił od wydania decyzji w tej sprawie, o czym poinformował wnioskodawcę pismem z dnia 9 października 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła zostać merytorycznie rozpoznana, bowiem postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu.

Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy: skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3).

Umorzenie postępowania przed sądem następuje zatem, gdy w jego toku zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu lub czynności, ewentualnie zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności, staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnienia tych zdarzeń, o ile istnieją one w dacie orzekania.

W szczególnej kategorii spraw, jakimi są sprawy ze skargi na bezczynność organów administracji publicznej, bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 (z innych przyczyn) będzie miała miejsce, gdy stan bezczynności przestanie istnieć - w wyniku wydania aktu lub podjęcia określonej czynności przez organ - po wniesieniu skargi, a przed wydaniem rozstrzygnięcia przez sąd (vide uchwała 7 sędziów NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, ONSAiWSA 2009/4/63).

Powyższe wynika również pośrednio z treści art. 149 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 a) tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zatem w sytuacji, gdy strona uzyskała spełnienie swego żądania, zobowiązywanie organu do dokonania żądanej czynności stanowiłoby działanie bezprzedmiotowe, bo dublujące to, co zostało już zrealizowane.

W sprawach toczących się na podstawie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej u.d.i.p., w orzecznictwie przyjmuje się, iż obowiązek udostępnienia informacji publicznej na wniosek jest aktualny do momentu jego wykonania przez podmiot, do którego żądanie skierowano, ewentualnie do chwili jej uzyskania przez podmiot zainteresowany także w inny sposób, niekoniecznie bezpośrednio od adresata wniosku (vide postanowienie NSA z 7 stycznia 2009 r., I OSK 1331/08 oraz wyroki: NSA z 20 listopada 2003 r., II SAB 372/03 oraz WSA we Wrocławiu z 7 grudnia 2004 r., IV SAB/Wr 25/04 - wszystkie dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Składy orzekające w powyżej wskazanych sprawach zajęły stanowisko, iż obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez władze publiczne i inne podmioty wykonujące zadania publiczne nie dotyczy informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Podmiot zobowiązany zostaje, zatem zwolniony z obowiązku merytorycznego załatwienia wniosku o udzielenie informacji publicznej, gdy żądający tej informacji znajdzie się w jej posiadaniu w inny sposób.

W niniejszej sprawie Burmistrz L. K. po wniesieniu skargi, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, zakończył postępowanie w postaci udzielania skarżącemu pisemnej odpowiedzi na wniosek z dnia 25 września 2012 r. stanowiącej informację publiczną.

Okoliczność ta została potwierdzona do protokołu przez skarżącego na rozprawie w dniu 22 października 2013 r.

Zatem, jak należy przyjąć, w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd organ nie pozostawał w bezczynności. W konsekwencji brak jest podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art.149 ustawy p.p.s.a. i orzekania zgodnie z żądaniem o obowiązku wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności.

Biorąc powyższe pod uwagę uznać należało, że postępowanie w sprawie w rozpatrywanej części stało się bezprzedmiotowe.

Odnosząc się natomiast do wniosku zawartego w skardze odnośnie zobowiązania Burmistrza do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie należy stwierdzić, że żądanie skargi w tym zakresie nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 p.p.s.a.

Wydanie przez organ decyzji, czy też udostępnienie informacji publicznej, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zwalnia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Stosownie do art.149 § 1 p.p.s.a Sąd ma obowiązek ustalenia czy bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, niezależnie od tego czy w dacie wyrokowania organ pozostawał w bezczynności.

Sąd stwierdził, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Organ administracji uczynił zadość żądaniu już po wniesieniu skargi, po upływie ponad roku od chwili złożenia przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy).

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że Burmistrz bez wątpienia naruszył zasadę udzielenia informacji publicznej bez zbędnej zwłoki pozostając w bezczynności przez wiele miesięcy, co uzasadniało Sąd do stwierdzenia w pkt. 2 wyroku stosownie do treści art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd nie podzielił stanowiska organu zawartego w piśmie z dnia 10 października 2013 r., jak należy przyjąć z jego treści, że zwłoka w udzieleniu informacji publicznej była wynikiem stanowiska skarżącego, w związku z koniecznością uszczegółowienia treści zapytania z dnia 29 września 2012 r., albowiem wyjaśnienie wszystkich wątpliwości związanych z żądaną informacją, a w szczególności, co do możliwego zakresu jej udzielenia, należała do obowiązków organu.

Należy również podkreślić, że Burmistrz w piśmie z dnia 23 sierpnia 2013 r., stanowiącego odpowiedź na skargę oświadczył, że nieudzielenie odpowiedzi we właściwym czasie mogło być spowodowane, ze względu na wnoszenie przez skarżącego dużej ilości wniosków drogą elektroniczną, przeoczeniem pracownika, co nie jest, jak należy przyjąć, okolicznością usprawiedliwiającą organ.

Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a Sąd umorzył postępowanie w sprawie bezczynności.

Skarżący domagał się zasądzenia kosztów postępowania sądowego, który to wniosek mógł być uwzględniony z uwagi na regulację ustawy p.p.s.a. Przepis art. 201 § 1 tej ustawy stanowi bowiem, iż zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Taka sytuacja miała miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zatem o kosztach postępowania orzeczono jak w pkt. 3 sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art.201 § 1 i art. 205 § 1 p.p.s.a.