Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1242/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze
Powołane przepisy: article: art. 23  ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 378
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) sędzia WSA Anna Klotz Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi I.J. na informację Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata [...]-[...] 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie, 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz I.J. kwotę [...] ([...]) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Rozstrzygnięciem z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Zarząd Województwa, działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015, poz. 349; ze zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U. z 2015, poz. 378; ze zm.) odmówił przyznania I. J. pomocy w ramach projektu pn. "Rozwój działalności gospodarczej prowadzonej przez Przedsiębiorstwo [...], poprzez budowę budynku wielofunkcyjnego wraz z niezbędnym wyposażeniem w celu świadczenia usług fizjoterapeutycznych oraz wynajmu lokali użytkowych" w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020 złożonym w dniu [...] marca 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że dwukrotnie wzywał stronę do usunięcia braków wniosku przez dostarczenie dokumentów stanowiących integralną część "Wniosku o przyznanie pomocy"(WoPP) wskazanych w części B.VII. Informacja o załącznikach, sekcji C. Załączniki dotyczące robót budowlanych tj. kosztorysu inwestorskiego, decyzji o pozwoleniu na budowę, map lub szkiców sytuacyjnych oraz rysunków charakterystycznych dotyczących umiejscowienia operacji (w przypadku, gdy projekt budowlany nie jest przedkładany). Jak wskazał organ, w przypadku wykonywania robót budowlanych wnioskodawca zobowiązany jest dostarczyć:

- kosztorys inwestorski, na podstawie, którego możliwe będzie przeprowadzenie oceny racjonalności kosztów w nim ujętych. Ponadto sekcja B.V. WoPP Zestawienie rzeczowo- finansowe operacji powinno być sporządzone w oparciu o prawidłowo sporządzony kosztorys inwestorski, w układzie odpowiadającym tabeli elementów scalonych. Organ zwrócił uwagę, że w dostarczonym kosztorysie w pozycji nr 23.3 oraz 23.4 nie wykazano kodów KNR a tylko kalkulację własną/ wycenę indywidualną. W związku z powyższym w ramach uzupełnień dokumentacji do wniosku o przyznanie pomocy należało przedłożyć, co najmniej trzy porównywalne oraz aktualne oferty cenowe, umożliwiające zweryfikowanie racjonalności i rynkowości kosztów zaplanowanych do realizacji zadań;

- dokumenty potwierdzające zgodę właściwych organów na wykonanie robót budowlanych ujętych we wniosku o przyznanie pomocy, tj. pozwolenie na budowę opatrzone klauzulą ostateczności wraz z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym;

- mapy/szkice pozwalające zweryfikować zakres robót. Przedmiotowe elementy powinny wskazywać, które elementy będą wykonane w ramach operacji realizowanej w zakresie poddziałania 19.2. Ponadto mapy/szkice powinny określać lokalizację inwestycji (ze wskazaniem nr działki), pozwolić na identyfikację zakresu planowanych do wykonania prac, określić miejsce planowanych robót oraz umożliwić sprawdzenie przedmiaru robót.

Jak wskazał organ, wnioskodawca, w odpowiedzi na wezwanie, nie dostarczył decyzji o pozwoleniu na budowę oraz mapy do celów projektowych (oryginału bądź kopii potwierdzonej za zgodność), natomiast dostarczony kosztorys inwestorski nie potwierdza wysokości planowanych kosztów kwalifikowanych określonych w formie wskaźników cenowych. Stwierdzone braki skutkowały negatywną oceną wniosku oraz Biznesplanu pod względem ekonomicznym i w zakresie poprawności formalnej, celowości, zasadności a także realności założeń oraz rentowności zaplanowanej operacji.

W skardze od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższe rozstrzygnięcie I. J. zarzuciła organowi niezachowanie terminów przyjętych w Kodeksie Postępowania Administracyjnego w zakresie terminów rozpatrywania wniosków, dostarczania korespondencji, terminu weryfikacji złożonych dokumentów oraz niezachowania terminu na możliwość złożenia dokumentacji uzupełniającej do złożonego wniosku zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Skarżącej zwróciła uwagę, że do wniosku o przyznanie pomocy załączyła pełnomocnictwo dla S. R.. Informację dotyczącą ustanowienia pełnomocnika zawarto również we wniosku, a mimo to organ skierował wezwanie do uzupełnienie wniosku bezpośrednio do skarżącej. W związku z powyższym uchybieniem, w ocenie strony skarżącej, nie rozpoczął biegu termin do uzupełnienia dokumentacji, a więc odmowa przyznania pomocy, ze względu na nieuzupełnienie wniosku, była bezpodstawna.

Skarżąca wywiodła też, że gdyby uznać, że pismo stanowiące wezwanie do uzupełnienia braków, zostało wysłane prawidłowo, to za datę odbioru pisma, przyjąć należałoby, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., dzień 8 sierpnia 2017 r., co oznacza, że ostatnim dniem na uzupełnienie przez skarżącą braków byłby dzień 16 sierpnia 2017 r. Jednak organ nie zachował 7 dniowego terminu na uzupełnienie braków, wynikającego z art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności i w dniu 11 sierpnia 2017 r., wysłał do pełnomocnika pismo zawierając informację o odmowie przyznania pomocy. W ocenie strony skarżącej było to celowe i zamierzone działanie zmierzające do uniemożliwienia stronie uzupełnienia wniosku i uzyskania dofinansowania na planowane do realizacji inwestycje. Organ naruszył tym samym wszelkie zasady wynikając z k.p.a., w tym takie jak zaufania do organu oraz prowadzenia postępowania zgodnie z przepisami prawa.

Strona skarżąca dodała, że mimo powyższych okoliczności wniosek o przyznanie pomocy został przez nią uzupełniony o wszystkie dokumenty, o których mowa w piśmie z dnia [...].07.2017 r. Zwróciła też uwagę, że w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. nie było wzmianki o konieczności uzupełnienia kosztorysu o trzy porównywalne ofert cenowe, umożliwiające zweryfikowanie racjonalności i rynkowości kosztów zaplanowanych do realizacji, o których mowa w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Świadczy to zdaniem skarżącej o tym, że organ nie dokonał własnej oceny przedłożonych przez stronę wcześniej dokumentów lub nie poinformował wnioskodawcy o konieczności uzupełnienia braków w kosztorysie pismem z dnia [...] lipca 2017 r.

Strona skarżąca zwróciła też uwagę, że w piśmie z dnia organ wzywał do dostarczenia dokumentów potwierdzających zgodę właściwych organów do wykonania robót budowlanych, ujętych we wniosku o przyznanie pomocy, tj. pozwolenia na budowę opatrzonego klauzulą ostateczności wraz z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym, jednakże w instrukcji dotyczącej wypełniania przedmiotowego wniosku - wersja PROW 201-2020_19.2/2z str. 41 pkt 2. Decyzja o pozwoleniu na budowę – wskazuje się, że "w sytuacji, gdy podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy nie dysponuje ostatecznym pozwoleniem na budowę w dniu składania wniosku, decyzję taką powinien dostarczyć najpóźniej na etapie składania pierwszego wniosku o płatność". Oznacza to, zdaniem skarżącej, że na etapie składania wniosku nie istniała konieczność dostarczenia takiej decyzji. Skarżąca podniosła też, że zgodnie z treścią instrukcji "obowiązek dostarczenia projektu budowlanego nie występuje, jeżeli beneficjent nie posiada wersji elektronicznej", wobec czego wnioskodawczyni nie była w żaden sposób zobowiązana do przedkładania na tym etapie weryfikacji wniosku również projektu budowlanego, ponieważ Beneficjentem jest osoba, która podpisała już umowę o dofinansowanie inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej uwzględnienie, wskazując, że zarzuty skarżącej dotyczący nieprawidłowego doręczenia pełnomocnikowi wezwania do uzupełnienia dokumentacji, jak i wadliwie naliczonego terminu do uzupełnienia dokumentacji są zasadne. Organ stwierdził jednocześnie, że dokumenty załączone do wniosku wymagały uzupełnienia, w związku czym organ dwukrotnie wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku i przytoczył w tym zakresie argumentację zawartą w kwestionowanym rozstrzygnięciu, wskazując, że nieusunięcie przez wnioskodawczynię braków w dokumentacji skutkować musiało odmową przyznania pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie zaś z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. W świetle przy tym art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznać należało, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała bowiem, że rozstrzygnięcie to nie odpowiada wymogom prawa.

Wydając kwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie organ powołał się na przepisy art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 - 2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562; dalej jako: "ustawa PROW 2014-2020") oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015r. poz. 378 ze zm. – dalej jako: "ustawa RLKS").

Zgodnie z przywołanym przepisem art. 35 ust. 1 ustawy PROW 2014-2020, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W takim przypadku, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie Zarząd Województwa odmowę przyznania pomocy, uzasadnił nieprzedstawieniem przez wnioskodawcę poprawnej dokumentacji, mimo dwukrotnego wzywania do usunięcia braków i poprawienia oczywistych omyłek w tej dokumentacji.

Wskazać w tym miejscu należy, że warunki oraz tryb przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER"- poddziałanie 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", regulują przepisy przywołanej wyżej ustawy RLKS i rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 772 ze zm.).

Zgodnie z art. 23 ust. 5 ustawy RLKS, w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki lub oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Powyższe przepisy były podstawą działania organu, który wezwaniem z dnia 19.06.2017 r. i z dnia 20.07.2017r. zobowiązał wnioskodawczynię do usunięcia dostrzeżonych błędów we wniosku oraz dostarczenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, określonych dokumentów stanowiących integralna cześć wniosku.

Jak wynika z treści kwestionowanego rozstrzygnięcia, uchybieniami, których strona skarżąca, mimo dwukrotnego wezwania nie usunęła, a które skutkowały odmową przyznania wnioskowanej pomocy, było niedostarczenie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz mapy do celów projektowych (oryginału bądź kopii potwierdzonej za zgodność), oraz dostarczenie kosztorysu inwestorski niepotwierdzającego wysokości planowanych kosztów kwalifikowanych określonych w formie wskaźników cenowych.

Wskazać w związku z tym należy, że jak zasadnie zwracała uwagę skarżąca, wezwanie z dnia 20.07.2017 r. nie zostało jej skutecznie doręczone.

Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 w przedmiotowym postępowaniu w zakresie doręczeń korespondencji zastosowanie mają przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.)

Jak wynika z akt administracyjnych wspomniane wezwanie z dnia 20.07.2017 r. zostało wysłane na adres skarżącej i mimo dwukrotnego awizowania (24.07 i 1.08.), nie zostało przez nią odebrane. Oznacza to, że, w świetle przepisu art. 44 § 4 k.p.a., należałoby przyjąć, że przesyłka została skarżącej doręczona w dniu 8.08.2017 r., a zatem termin do uzupełnienia braków wniosku upływałby dla niej w dniu 16.08.2017r., czyli po dacie wydania kwestionowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia. Zgodzić się należy jednak ze stroną skarżącej, że niezależnie od daty odbioru przez skarżącą wspomnianego wezwania, doręczenie przesyłki na adres strony skarżącej nie mogło zostać uznane za skuteczne, bowiem strona skarżąca ustanowiła pełnomocnika, o czym poinformowała w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, załączając do wniosku stosowne pełnomocnictwo. W świetle zatem art. 40 § 1 k.p.a. wszelka korespondencja w sprawie powinna być kierowana do pełnomocnika skarżącej. Jak wynika zaś z akt administracyjnych sprawy pełnomocnik skarżącej nie otrzymał powyższego wezwania.

Oznacza to zatem, że jedynie wezwanie organu z dnia 19.06.2017 r. można uznać za prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącej (w aktach administracyjnych sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji). Tym samym tylko nieuzupełnienie przez skarżącą braków wniosku o przyznanie pomocy, nieusunięcie omyłek lub niezłożenie wyjaśnień w zakresie wskazanym w tym wezwaniu, mogłoby mieć negatywny wpływ na przyznanie wnioskowanej pomocy i skutkować odmową jej przyznania lub ewentualnie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.

Jak już wyżej wskazano, z kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że organ uznał, iż przedłożony wniosek o przyznanie pomocy nie zawiera "poprawnej" dokumentacji z powodu nieprzedłożenia przez skarżącą map do celów projektowych, decyzji o pozwoleniu na budowę oraz kompletnego kosztorysu inwestorskiego (brak co najmniej trzech porównywalnych oraz aktualnych ofert cenowych umożliwiających zweryfikowanie racjonalności i rynkowości kosztów zaplanowanych do realizacji zadań).

Odnosząc się do stwierdzonego braku decyzji o pozwolenie na budowę, nadmienić należy, że na podstawie treści kwestionowanego rozstrzygnięcia nie można jednoznacznie wywnioskować czy organ uznał, że skarżąca powinna była przedłożyć decyzję o pozwoleniu na budowę z klauzulą ostateczności czy wystarczyłoby przedłożenie nieostatecznej decyzji. Organ wskazuje bowiem najpierw w uzasadnieniu, że wnioskodawca winien był dostarczyć pozwolenie na budowę opatrzone klauzulą ostateczności wraz z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym, by później stwierdzić, że dokumentacja jest niepoprawna, bo nie zawiera m.in. decyzji o pozwoleniu na budowę.

Taki sposób uzasadnienia rozstrzygnięcia jest w ocenie Sądu niezgodny z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy PROW, w którym kładzie się wyraźny nacisk na precyzyjne, szczegółowe i zrozumiałe wyjaśnienie, czemu w ramach danego działania wniosek strony skarżącej nie został skierowany do uzyskania pomocy.

Badając czy organ miał podstawy do odmowy przyznania pomocy z uwagi na przedłożenie przez wnioskodawczynie niekompletnej dokumentacji, należało zbadać, czy w piśmie z dnia 19.06.2017 r. zawarto wezwania do usunięcia braków w dokumentacji, o których mowa w kwestionowanym rozstrzygnięciu.

Odnosząc się do powyższej kwestii zwrócić należy uwagę, że w omawianym wezwaniu wskazano na konieczność dostarczenia kosztorysu inwestorskiego, wyjaśniając przy tym, jakie elementy powinien on zawierać (m.in. wartość kosztorysową robót budowlanych; przedmiar robót; kalkulację uproszczoną lub kalkulację szczegółową; tabelę wartości elementów scalonych, sporządzoną w postaci sumarycznego zestawienia wartości robót określonych przedmiarem robót, łącznie z narzutami kosztów pośrednich i zysku, odniesionych do elementu obiektu lub zbiorczych rodzajów robót). W piśmie podniesiono też, że wnioskodawca najpóźniej na etapie składania wniosku o płatność I transzy pomocy, będzie zobowiązany dostarczyć pozwolenie na budowę opatrzone klauzulą ostateczności z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym.

Treść powyższego wezwania nie pozwala zatem na uznanie, że strona skarżąca została zobowiązana do uzupełnienia braków wniosku w zakresie przedłożenia decyzji o pozwoleniu na budowę oraz mapy do celów projektowych. W części zaś przedłożenia kosztorysu inwestorskiego, wezwanie było bardzo ogólne i stanowiło w zasadzie przytoczenie treści fragmentu załącznika nr 1 do Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy na operacje w ramach poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność z wyłączeniem projektów grantowych oraz operacji w zakresie podejmowania działalności gospodarczej objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na latach 2014-2020". Nie zawarto w nim informacji o konieczności potwierdzenia w kosztorysie wysokości planowanych kosztów kwalifikowanych w formie wskaźników cenowych, czy o przedłożeniu co najmniej trzech porównywalnych oraz aktualnych ofert cenowych umożliwiających zweryfikowanie racjonalności i rynkowości kosztów zaplanowanych do realizacji zadań.

Podnieść w związku z tym należy, że aby uznać wezwanie do uzupełnienia braków, określonych w art. 23 ust. 5 ustawy RLKS, za skuteczne, konieczne jest by wynikały z niego w sposób czytelny, wyraźny i jednoznaczny stwierdzone uchybienia we wniosku oraz by wskazywano w nim w sposób jasny i precyzyjny obowiązki nakładane na wnioskodawcę, w związku z tymi uchybieniami.

W związku z powyższym nie można uznać by organ wezwał stronę skarżącą w sposób skuteczny do usunięcia stwierdzonych uchybień we wniosku o przyznanie pomocy. Oznacza to tym samym, że organ przedwcześnie, zastosował regulację art. 23 ust 3 ustawy RLKS, wedle której - jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia.

Na marginesie zaznaczyć należy, że również w piśmie z dnia 20 lipca 2017r, organ nie zawarł prawidłowego wezwania do uzupełnienia braków w kosztorysie inwestorskim, z którego wynikałaby konieczność przedłożenia, co najmniej trzech porównywalnych i aktualnych ofert cenowych. Wskazał on bowiem na konieczność dostarczenia kosztorysu inwestorskiego, zawierającego wszystkie elementy wynikające z załącznika nr 1 do Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy i obejmującego cały zakres robót budowlanych. Treść powyższego wezwania sugerować by mogła zatem, że wnioskodawca nie przedłożył w ogóle kosztorysu, nie zaś że załączony kosztorys ma braki. Nawet zatem, gdyby organ skutecznie doręczył stronie skarżącej (jej pełnomocnikowi) pismo z dnia 20 lipca 2017 r., stwierdzone braki w kosztorysie inwestorskim nie mogłyby być podstawą do odmowy przyznania stronie wnioskowanej pomocy.

Podobnie zresztą sytuacja wygląda z podnoszonymi przez organ, w kwestionowanym rozstrzygnięciu uchybieniami, mającymi polegać na nie przedłożeniu organowi decyzji o pozwoleniu na budowę (nie wiadomo czy z klauzulą ostateczności czy bez) i map dla celów projektowych. Należy bowiem zwrócić uwagę, że we wskazany piśmie z dnia 20 lipca 2017 r. organ co prawda zawarł wezwanie do przedłożenia pozwolenia na budowę opatrzonego klauzulą ostateczności wraz z zatwierdzonym przez właściwy organ projektem budowlanym, jednakże, obowiązek dołączenia do wniosku takich dokumentów nie wynika z obowiązującej w dacie składania wniosku "Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy..." (cyt. wyżej). Z Instrukcji tej wynika bowiem, że podmiot ubiegający się o wsparcie, zobowiązany jest dostarczyć decyzję o pozwoleniu na budowę z klauzulę ostateczności najpóźniej na etapie składania pierwszego wniosku o płatność. Tym samym, w świetle wspomnianej Instrukcji, niedysponowanie ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, na etapie rozpoznawaniu wniosku o przyznanie pomocy, nie mogło stanowić negatywnej przesłanki przyznania pomocy. Podkreślić należy przy tym, że w wezwaniu z dnia 20.07.2017 r. wyraźnie wskazano, że decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być opatrzona klauzulą ostateczności, co oznacza, że nie można przyjąć, że w odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca, nie dysponując ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, winna była dostarczyć decyzję bez wspomnianej klauzuli.

Organ nie miał podstaw również do wzywania strony skarżącej do przedłożenia zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż, jak słusznie zwracała uwagę strona skarżąca, w świetle treści Instrukcji, obowiązek przedłożenia projektu budowlanego nie występuje, jeżeli beneficjent nie posiada wersji elektronicznej. Jest on natomiast zobowiązany do udostępnienia wersji papierowej projektu budowlanego w trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych dla niniejszej operacji lub w przypadku gdy zostanie poproszony do jego przedłożenia przez Samorząd Województwa.

W tej sytuacji organ mógł jedynie wezwać stronę do przedłożenia elektronicznej wersji projektu budowlanego (o ile wnioskodawczyni takim dysponowała) lub ewentualnie map/szkiców sytuacyjnych oraz rysunków charakterystycznych dotyczących umiejscowienia operacji. Obowiązek dostarczenia organowi powyższych dokumentów nie wynika jednakże z wezwania z dnia 20.07.2017 r.

Konkludując Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie z wyżej omówionych względów nie mogło zostać uznane za oparte na prawidłowym zastosowaniu przepisów postępowania i prawa materialnego, czyli za zgodne z przepisami obowiązujące w sprawie prawa. W świetle powyższego należało zatem, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a., należało orzec o uchyleniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku i oceni kompletność wniosku o przyznanie pomocy, uzupełnionego w dniu 17 sierpnia 2017 r. przez skarżącą o decyzję Starosty [...] z dnia [...].06.2017 r. o pozwolenie na budowę z klauzulą ostateczności, zatwierdzony projekt budowlany oraz oferty cenowe. W razie zaś stwierdzenia, że wniosek w dalszym ciągu obarczony jest brakami czy błędami, organ winien rozważyć możliwość ponownego zastosowania art. 23 ust. 5 ustawy RLKS, uwzględniając w tym zakresie konieczność jasnego i precyzyjnego formułowania wezwania skierowanego do strony.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 200,00 zł.