Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1287/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do dokonania innej czynności
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1,  art. 87  par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2012 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę T. S., z uwagi na uzupełnienie braków formalnych skargi (podpisanie skargi i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia) po upływie terminu. Powodem uchybienia terminowi, który mijał w dniu 17 stycznia 2018 r., było nadanie w tym dniu przesyłki zawierającej odpis podpisanej skargi i pisma wskazującego wartość przedmiotu zaskarżenia na adres Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., a nie adres tut. Sądu. W konsekwencji tej pomyłki, wskazane pisma wpłynęły do Sądu w dniu 23 stycznia 2018 r.

Odpis ww. postanowienia Sądu doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 12 lutego 2018 r.

W piśmie wniesionym dnia 19 lutego 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wymienionych braków formalnych. W motywach wniosku pełnomocnik wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało wykonane w terminie, jednakże przez błąd pracownika kancelarii zajmującego się m.in. przygotowaniem pism do wysyłki i ich adresowaniem, pismo zostało wysłane - pomimo właściwej dyspozycji wydanej przez pełnomocnika - nie do Sądu, ale do organu który wydał decyzję. Pełnomocnik wyraził pogląd, że odrzucenie skargi, w sytuacji gdy brak było bezpośredniej winy pełnomocnika strony skarżącej jest nieproporcjonalną reperkusją procesową, de facto zamykającą stronie jakąkolwiek drogę do obrony swoich praw.

Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu pełnomocnik dokonał uchybionych czynności oraz przedłożył oświadczenie pracownika, który dopuścił się błędu przy nadaniu przesyłki. W oświadczeniu tym wskazano, że błąd wynikał z zasugerowania się przez pracownika adresem wskazanym na odpisie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 3169, dalej: p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 87 § 2 p.p.s.a., to na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Wyjaśnić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy największym w danych warunkach wysiłku. Podkreślić jednocześnie należy, że w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem miernika staranności wymaganego przy dokonywaniu czynności procesowej przez tego pełnomocnika. W orzecznictwie sądowym wyraźnie wskazuje się, że pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto zaniedbania osób, którymi posługuje się pełnomocnik, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 26 maja 2014 r. sygn. akt II FZ 679/14, LEX nr 1465298). Błędy pracownika pełnomocnika świadczą o niedołożeniu należytej staranności, stanowiąc błąd, za który pełnomocnik i tym samym strona ponosi winę (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt I FZ 351/13, LEX nr 1381651).

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że wskazana we wniosku argumentacja co do błędu pracownika kancelarii pełnomocnika w zaadresowaniu przesyłki, w wyniku którego pisma stanowiące wykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, wpłynęły do Sądu po upływie ustawowego terminu, nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu temu terminowi. Błędne zaadresowanie przesyłki jest bowiem uchybieniem, mającym charakter niedbalstwa w dokonywaniu czynności procesowych. Winę za ten błąd pracownika kancelarii, tj. personelu podlegającego bezpośrednio pełnomocnikowi, niewątpliwie ponosi profesjonalny pełnomocnik, a w konsekwencji jego mocodawca. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, przyjmując obiektywny miernik staranności, której należy oczekiwać od adwokata, a więc osoby zawodowo trudniącej się świadczeniem pomocy prawnej, że należyte dbanie o interesy swojego mandanta wymaga od takiego pełnomocnika właściwego zorganizowania swojej pracy, w tym i organizacji pracy jego kancelarii. Pełnomocnik strony skarżącej winien bowiem sprawdzić, czy rzeczona przesyłka, zwłaszcza że nadano ją w ostatnim dniu terminu, została prawidłowo zaadresowana.

Nie sposób zatem podzielić stanowiska pełnomocnika, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminowi. Z kolei, konstytucyjne prawo do sądu, na które powołano się we wniosku, nie może usprawiedliwiać braku staranności procesowej.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.