Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 134/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 maja 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) w W., po rozpatrzeniu odwołania J. S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.) oraz art. 4, art. 17 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111, dalej: u.ś.r.) utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. z dnia [...] o odmowie przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną siostrą.

W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji wskazał, że w dniu 24 lipca 2020 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. wpłynął wniosek J. S. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną siostrą G. W. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym, wywiadu środowiskowego przeprowadzonego z G. W. w dniu 13 sierpnia 2020 r.) wynika, że siostra wnioskodawczyni ma 68 lat, jest panną i nie ma dzieci. Mieszka samotnie i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Choruje na przewlekłą niewydolność serca, cukrzycę, miażdżycę, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa i nadciśnienie tętnicze. Z powodu postępującej cukrzycy ma amputowaną część lewej stopy. Porusza się przy użyciu kul inwalidzkich o własnych siłach, ale wymaga pomocy innych osób w czynnościach życia codziennego i w czynnościach pielęgnacyjnych.

Wnioskodawczyni mieszka w sąsiedniej miejscowości (w B.), oddalonej o parę kilometrów. Przychodzi do siostry raz lub dwa razy dziennie i pomaga w czynnościach życia codziennego (robi zakupy, przygotowuje posiłki, sprząta, kupuje lekarstwa, pomaga przy kąpieli). Jest to opieka stała. Spośród rodzeństwa, tylko wnioskodawczyni może opiekować się siostrą, albowiem brat mieszkający w Ł. jest rencistą i opiekuje się niepełnosprawną córką, a pozostałe rodzeństwo mieszka we W. i pod L..

Decyzją z dnia [...], działający z upoważnienia Burmistrza Miasta Ż. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w Ż. odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej wskazał, że niepełnosprawność G. W. powstała po 18 roku życia, zatem zgodnie z art. 17 ust. 1b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Ponadto, zdaniem tego organu w sprawie nie została spełniona przesłanka rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia, albowiem z oświadczenia strony wynika, że nie podejmuje ona zatrudnienia z uwagi na własny stan zdrowia.

Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, powołaną na wstępie decyzją SKO w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ drugiej instancji odmiennie niż organ pierwszej instancji przyjął (co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy), że moment powstania niepełnosprawności u G. W. nie może rzutować na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem treść art. 17 ust. 1b u.ś.r. należy obecnie wykładać przy uwzględnieniu treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. SKO wyjaśniło, że skutkiem wydanego orzeczenia jest stwierdzenie niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności.

Następnie organ drugiej instancji podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia a sprawowaniem przez nią opieki nad siostrą. Odwołując się do okoliczności wynikających z akt sprawy organ drugiej instancji podniósł, że wnioskodawczyni przychodzi do siostry raz lub dwa razy dziennie i pomaga jej w czynnościach życia codziennego (przygotowuje posiłki, robi zakupy, sprząta, kupuje lekarstwa, pomaga przy kąpieli). Zdaniem SKO, zakres czynności jakie wykonuje strona przy siostrze nie jest i nie musi być świadczona ciągle, w sposób nieprzerwany, wyłączający możliwość podjęcia zatrudnienia w takim wymiarze i zakresie, który jednocześnie umożliwi stronie wykonywanie czynności opiekuńczych. Wskazując na tę argumentację SKO stwierdziło, że w sprawie nie została spełniona przesłanka związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez stronę a koniecznością sprawowania przez nią opieki nad niepełnosprawna siostrą.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zaskarżyła decyzję SKO z dnia [...], zarzucając jej naruszenie:

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu, zaniechanie wykładni systemowej i celowościowej i w konsekwencji niewłaściwe przyjęcie przez organ, że w sprawie brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaniem przez nią opieki nad siostra, podczas gdy taki związek przyczynowo-skutkowy istnieje;

2) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. Z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. okoliczności niemożności podjęcia zatrudnienia przez skarżącą w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym siostrą, a także faktycznego zakresu opieki skarżącej nad siostrą, co skutkowało orzeczeniem o braku prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżąca zawarła polemikę ze stanowiskiem organu drugiej instancji, podnosząc m.in. że w sprawie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia o koniecznością sprawowania opieki nad siostrą. Zdaniem strony, organ wydający zaskarżoną decyzję nie wziął pod uwagę tego, że skarżąca nie jest aktywna zawodowa z uwagi na pogorszenie się stanu zdrowia siostry. Strona przedstawiła również wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. podnosząc, że warunku stałej i ciągłej opieki nie należy rozumieć jako wykonywanie opieki "bez przerwy" i przez 24 godziny na dobę. Opieka ta ma być stała w sensie trwałości oraz ciągła w sensie rozciągłości w czasie. Skarżąca podniosła również, że stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Końcowo strona podniosła, że zastosowana przez organ gramatyczna wykładnia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. doprowadziła do rozstrzygnięcia, które w świetle powszechnie akceptowanych wartości jest rażąco niesłuszne, niesprawiedliwe, nieracjonalne i niweczące ratio legis ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wyraziła pogląd, że w sytuacjach, gdy ściśle literalne interpretowanie zapisu ustawowego prowadzi do zniekształcenia albo wypaczenia jego treści, obowiązkiem organu stosującego prawo jest sięgnięcie do innych sposobów wykładni. Organ administracji publicznej powinien zatem podjąć próbę zinterpretowania przepisu ustawy odwołując się do aksjologicznej racjonalności ustawodawcy oraz kierując się systemowymi, celowościowymi, bądź funkcjonalnymi regułami wykładni prawa.

Wskazując na podniesione w skardze zarzuty oraz zaprezentowaną tam argumentacje skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji;

2) na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o zobowiązanie organów obu instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu;

3) o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych;

4) na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie stwierdzenia braku naruszeń prawa a wobec tego nieuwzględnienia skargi – sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a).

Rozpoznając skargę w ramach kryteriów określonych powyższymi przepisami, Sąd uznał, że jest ona zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza norm prawa procesowego ani materialnego.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną siostrą.

Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Skarżąca niewątpliwe znajduje się w kręgu osób uprawnionych do świadczenia alimentacyjnego, albowiem ciąży na niej, w myśl przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, obowiązek alimentacyjny wobec siostry G. W..

Kwestia ta nie była zresztą podważana przez organy orzekające w sprawie., Spór koncentruje się bowiem wokół tego, czy zakres sprawowanej przez stronę opieki nad siostrą można uznać za pozostający w związku przyczynowo-skutkwoym z niepodejmowaniem zatrudnienia przez stronę.

W tym miejscu należy zauważyć, że świadczenie pielęgnacyjne, jako forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w na tyle dużym - a wynikającym ze stopnia oraz charakteru niepełnosprawności osoby, którą się opiekują - zakresie i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie lub kontynuację zatrudnienia. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której spoczywa obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Świadczenie to ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2729/16). Oznacza to, że bezsprzecznie musi zachodzić bezpośredni i ścisły związek między rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem go, a sprawowaną opieką.

Zdaniem Sądu, organ drugiej instancji na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego wyprowadził trafny wniosek, że zakres sprawowanej przez stronę opieki nad siostrą nie jest na tyle absorbujący, by strona nie mogłaby podjąć choćby częściowego zatrudnienia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że G. W., którą opiekuje się wnioskodawczyni ma 68 lat, choruje na przewlekłą niewydolność serca, cukrzycę, miażdżycę, chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa i nadciśnienie tętnicze. Z powodu postępującej cukrzycy ma amputowaną część lewej stopy. Porusza się przy użyciu kul inwalidzkich o własnych siłach, ale wymaga pomocy innych osób w czynnościach życia codziennego i w czynnościach pielęgnacyjnych. Samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe (jest panną i nie ma dzieci). Wedle wywiadu, sprawowana przez stronę opieka ma charakter stały i obejmuje m.in. robienie zakupów ( w tym leków), przygotowywanie posiłków, sprzątanie oraz pomoc przy kąpieli. Jak wynika nadto a materiału dowodowego, strona mieszka w pobliskiej miejscowości i przyjeżdża do siostry raz, dwa razy dziennie.

W ocenie Sądu, rodzaj i zakres czynności opiekuńczych jakie strona wykonuje na rzecz siostry nie wyklucza, przy odpowiedniej organizacji czasu, podjęcia przez nią zatrudnienia. Czynności opiekuńcze strony dotyczą głownie prowadzenia gospodarstwa domowego oraz pomocy przy kąpieli. Z akt sprawy nie wynika, jak również takich okoliczności nie podnosi strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) w odwołaniu i skardze, by G. W. potrzebowała bardziej wymagających czynności opiekuńczych, jak choćby pomocy przy karmieniu, czy przy w załatwianiu potrzeb fizjologiczność. Okoliczność, że wymaga ona pomocy drugiej osoby w załatwianiu spraw życiowych jest w sprawie bezsporna, natomiast zgodzić się należy z organem drugiej instancji, że zakres tej pomocy nie jest na tyle angażujący, by można było przyjąć, że rezygnacja czy niepodejmowanie przez skarżącą zatrudnienia spowodowane jest intensywnością opieki jaką strona sprawuje przy siostrze. Wymaga dodania, ze czynności takie jak gotowanie, sprzątanie, czy robienie zakupów są wykonywane w każdym gospodarstwie domowym i to z reguły przez osoby pracujące w pełnym wymiarze czasu pracy. Zdaniem Sądu, przy właściwej organizacji czasu, nie stanowi przeszkody w utrzymaniu dotychczasowego poziomu opieki nieduża odległość pomiędzy miejscem zamieszkania strony i jej siostry.

W podsumowaniu dotychczasowych rozważań należy stwierdzić, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., co zarzuca skarżąca w skardze. Należy zauważyć, że samo orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wystarcza dla określenia potrzeb osoby niepełnosprawnej w zakresie opieki, pielęgnacji czy wsparcia. Na użytek ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca przewidział specyficzny instrument badania i weryfikacji, czy zakres potrzeb osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności uniemożliwia zarazem aktywność zarobową i zawodową jej opiekuna. Zgodnie z przepisem art. 23 ust. 4aa u.ś.r., jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1876, ze zm.) w celu weryfikacji tych wątpliwości. Jak wynika z akt sprawy, w sprawie taki wywiad został przeprowadzony i na jego podstawie organ poczynił niezbędne ustalenia w sprawie. Pełnomocnik strony, reprezentujący ją w toku postępowania administracyjnego został powiadomiony o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału, a także, o możliwości złożenia dodatkowych dowodów. Podniesione przez pełnomocnika w odwołaniu oraz skardze zarzuty mają charakter ogólnikowy i ukierunkowane są na wykazanie, że skoro skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawną siostrą to przysługuje jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Tymczasem, za ugruntowany w orzecznictwie sądowym należy uznać pogląd, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za sam fakt opieki, lecz za obiektywną przeszkodę do podjęcia lub kontynuowania zatrudnienia (por. przykładowo, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 607/20, dostępny na stronie - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu, nie dawał podstaw do przyjęcia, by w sprawie zachodził związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudnienia a sprawowaną opieką. Konstatację Sądu jedynie potwierdza oświadczenie strony z dnia 25 sierpnia 2020 r., w którym strona opisała okoliczności utarty renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz trudności w znalezieniu zatrudnienia. Podniesione przez stronę w tym oświadczeniu okoliczności wskazują ponad wszelką wątpliwość, że w sprawie nie wystąpiła także przesłanka rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad niepełnosprawną siostrą. Jakkolwiek sam fakt opieki nad siostrą jest godny uznania w świetle zasad współżycia społecznego, to jednak, ani ta okoliczność, ani akcentowany słuszny interes strony nie mogą stanowić – w świetle przedstawionych faktów i okoliczności - podstawy do przyznanie stronie wnioskowanego świadczenia.

Uzupełniająco należy dodać, że wyniki wywiadu środowiskowego korespondują z informacjami zawartymi w powołanym wyżej oświadczeniu strony (z dnia 25 sierpnia 2020 r.), w których skarżąca wskazała, że siostra "nie jest w stanie zrobić zakupów, posprzątać, ugotować, przynieść węgla [...]".

Końcowo Sąd nadmienia, że przyjętą w zaskarżonej decyzji wykładnię art. 17 ust. 1b u.ś.r., uwzględniającą stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, uznał za poprawną.

W stanie sprawy Sąd nie stwierdził zasadności naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów procesowych, w tym, objętych zarzutami skargi przepisów art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy sprawy został zgromadzony w sposób dostatecznie uzasadniający kierunek rozstrzygnięcia, a zaskarżona decyzja spełnia niezbędne wymogi z art. 107 § 1 k.p.a. W sprawie nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do organów administracji publicznej, ani też, do naruszenia zasady utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw (art. 8 § 2 k.p.a.). Powołane w skardze orzeczenia nie stanowią o wadliwości zaskarżonej decyzji, jako że odnoszą się do konkretnych ustaleń faktycznych i nie mają miarodajnego przełożenia na okoliczności faktyczne sprawy. Część z tych orzeczeń dotyczy innego rodzaju świadczenia rodzinnego. Sąd dostrzega, że na etapie podstępowania przed organem drugiej instancji nie została zrealizowana norma z art. 10 § 1 k.p.a. niemniej jednocześnie zauważa, że uchybienie to pozostawało bez wpływu na wynik sprawy. Należy dostrzec, że SKO nie przeprowadzało uzupełniającego postępowania dowodowego. Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku oceny, ze naruszenie art. 10 § 1 k.p.a mogło mieć wpływ na wynik sprawy koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w skardze strona powołując naruszenie art. 9 k.p.a. (które można łączyć z zarzutem naruszenia art. 10 § 1 k.p.a.) zarzucała "niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy", tj. okoliczności niemożności podjęcia zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad siostrą . Zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. należało zatem bardziej odnosić do kwestionowania przez stronę subsumcji stanu faktycznego pod normę z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., o której prawidłowości Sąd wypowiedział się już na wcześniejszym etapie rozważań. Dodatkowo należy podnieść, ze zarzut naruszenia art. 9 k.p.a.. wydaje się niezrozumiały mając na uwadze okoliczność, że strona w postępowaniu administracyjnym wszczętym wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Kierując się przedstawioną argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniesioną w sprawie skargę w całości oddalił.