Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1193/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 7; art. 77; art. 80; art. 107 § 3; art. 108 § 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent stażysta Michał Fiut po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendant Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Wojewódzki Komendant Policji w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe.

Zaskarżony rozkaz personalny wydany został w następującym stanie sprawy.

Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Komendant Miejski Policji w [...], na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r. poz. 355 z późn. zm.), z dniem [...] kwietnia 2015 roku zwolnił sierż. szt. [...] z zajmowanego stanowiska referenta Referatu I Wydziału Ruchu Drogowego, przeniósł z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji [...] w [...] i z dniem [...] kwietnia 2015 roku mianował na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji - z uposażeniem zasadniczym i dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie. Zainteresowany odwołał się od tego rozkazu. Po rozpatrzeniu odwołania, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., [...] Wojewódzki Komendant Policji w [...] uchylił powyższy rozkaz personalny z dnia [...] marca 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Komendant Miejski Policji w [...] z dniem [...] sierpnia 2015 r. zwolnił sierż. szt. [...] z zajmowanego stanowiska referenta Referatu I Wydziału Ruchu Drogowego, przeniósł z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji [...] w [...] i z dniem 1 września 2015 r. mianował na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji, z uposażeniem zasadniczym i z dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Wojewódzki Komendant Policji w [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Komendant wskazał, że sierż. szt. [...] do dnia 21 maja 2015 r. zajmował stanowisko referenta Referatu I Wydziału Ruchu Drogowego KMP w [...] w 3 grupie uposażenia w kwocie 2.060,- zł wynikającej z mnożnika 1,35 kwoty bazowej określonej w ustawie budżetowej na rok 2015 dla funkcjonariuszy Policji, ze stopniem etatowym sierżanta sztabowego. Następnie rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...], od dnia 22 maja 2015 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. powierzono skarżącemu wykonywanie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Zespołu Patrolowo - Interwencyjnego Ogniwa do spraw Prewencji Komisariatu Policji [...] w [...], bez zmiany wysokości uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego.

[...] Wojewódzki Komendant Policji wyjaśnił, że obowiązkiem przełożonego w sprawach osobowych jest odpowiednie rozmieszczenie kadr w podległej jednostce, poprzez właściwą organizację i dobór policjantów na poszczególne stanowiska służbowe, a Komendant Miejski Policji w [...], jako przełożony w sprawach osobowych wszystkich policjantów pełniących służbę w strukturach organizacyjnych KMP w [...], ma prawo określać miejsce pełnienia służby podległych mu funkcjonariuszy. Wskazał też, że przeniesienie sierż. szt. [...] mieściło się w kategorii szczególnych uprawnień przełożonego. Dodał, że decyzja o przeniesieniu policjanta spowodowana była koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań Policji określonych dla służb patrolowych w Komisariacie Policji [...] w [...] w związku z niepełną obsadą stanowisk w Zespole Patrolowo - Interwencyjnym Ogniwa ds. Prewencji tego komisariatu. Dodatkowym zaś argumentem przeniesienia skarżącego były niezadawalające wyniki osiągane przez niego w służbie w pionie ruchu drogowego, w porównaniu z wcześniejszymi, pozytywnymi efektami pracy uzyskiwanymi w komórkach patrolowo - interwencyjnych.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, uzasadniając to koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...], jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2015 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...], zarzucając tym decyzjom naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. art. 7, 77, 80, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, oparcie rozstrzygnięcia tylko na treści notatki służbowej skutkujące błędnym ustaleniem w zakresie osiąganych wyników w pionie ruchu drogowego, pominięcie słusznego interesu skarżącego, błędne ustalenia co do warunków pracy na dotychczasowym i nowym stanowisku; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewykazanie równorzędności stanowisk oraz art. 108 § 1 k.p.a., poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności przy braku przesłanek

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Komendant Policji w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej; orzekają również w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Z art. 32 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.), zwanej dalej ustawą o Policji, oraz przepisów § 19 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 644), dalej jako "rozporządzenie wykonawcze" wynika, że rozkazy personalne w sprawie przeniesienia policjantów są decyzjami administracyjnymi, czego konsekwencją jest obowiązek stosowania przy ich wydawaniu przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), i które to decyzje, jako takie, mogą być zaskarżane przed sądami administracyjnymi.

Kontrola sądowoadministracyjna obejmuje badanie zgodności z prawem indywidualnych aktów administracyjnych. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, skarga podlega oddaleniu.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozkazu personalnego pod względem jego legalności, stwierdzić należy, że rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wydany został w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i bez naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego skarżący sierż. szt. [...] pełnił służbę na stanowisku referenta Referatu I Wydziału Ruchu Drogowego KMP w [...]. W związku z wnioskiem personalnym Komendanta Komisariatu Policji [...] w [...] o powierzenie [...] obowiązków na stanowisku referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa do spraw Prewencji tego komisariatu, Komendant Miejski Policji w [...] rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w oparciu o przepis art. 37 w zw. z art. 6 "f" ustawy o Policji powierzył skarżącemu pełnienie obowiązków na tym stanowisku, bez zmiany wysokości uposażenia zasadniczego i dodatku służbowego. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. Komendant Miejski Policji w [...] z dniem [...] sierpnia 2015 r. zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie [...] Policji w [...], mianując go z dniem 1 września 2015 r. na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w [...] z uposażeniem zasadniczym i dodatkiem służbowym w dotychczasowej wysokości.

Na skutek odwołania [...][...] Komendant Wojewódzki Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny pierwszej instancji.

Podstawą prawną o charakterze kompetencyjnym przeniesienia skarżącego jest art. 32 ustawy o Policji, zgodnie z którym do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. W przepisie tym nie wskazano kryteriów i merytorycznych przesłanek uzasadniających podejmowanie decyzji w tych sprawach. W świetle jednakże następujących po art. 32 przepisów ustawy o Policji (art. 36, art. 38) nie ulega wątpliwości, że zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe może nastąpić wyłącznie na stanowisko równorzędne ze stanowiskiem poprzednio zajmowanym. Wynika to z zastosowania wnioskowania a contrario do przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, gdzie wymieniono w sposób wyczerpujący obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Natomiast przeniesienie policjanta do pełnienia służby w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę zostało uregulowane w art. 36 ust. 1 ustawy o Policji. Z przepisów tych a contrario wynika, że skoro przeniesienie na niższe stanowisko oraz do pełnienia służby w innej miejscowości jest obwarowane ściśle określonymi wymogami i trybem, to przeniesienie służbowe policjanta na stanowisko równorzędne, w tej samej miejscowości – podlega wyłącznie wymogom kompetencyjnym art. 32 ustawy o Policji i przepisom postępowania wynikającym z Kodeksu postępowania administracyjnego, co wynika wprost z § 19 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego. Nie ma przy tym szczególnych przesłanek wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie.

Stosując zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej powołanych przepisów, należy dojść do przekonania, że właściwy komendant jest uprawniony do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko służbowe w tej samej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza przepis art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, czyli interes społeczny (w tym przypadku interes służbowy Policji) oraz słuszny interes policjanta (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2002 r. sygn. akt II SA 3411/01; wyrok WSA w Warszawie z 3 marca 2011 r. sygn. akt. II SA/Wa 2154/10 – powołane wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, lecz zakres tej kontroli jest ograniczony. Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, lecz nie wnika w jego słuszność czy celowość. Z tego względu kontrola sądu w tego typu sprawach ogranicza się do zbadania, czy właściwie zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych i czy z ustaleń faktycznych wyciągnięto prawidłowe wnioski. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada powyższym kryteriom. Organy Policji obu instancji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego w sposób odpowiadający wymogom art. 77, oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do zasad wynikających z art. 80, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 kpa. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów nieprawidłowości w sferze ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

W świetle wskazanych wyżej przepisów ustawy o Policji, właściwy przełożony skarżącego posiadał uprawnienia do przekształcenia jego stosunku służbowego w ten sposób, iż zwolnił go z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniósł z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w [...]. Była to decyzja uznaniowa, uzasadniona okolicznościami podanymi przez organy Policji we wniosku o przeniesienie. Jak wynika bowiem z uzasadnienia decyzji oraz materiałów załączonych do akt administracyjnych sprawy, w strukturze Komisariatu Policji [...] w [...] zaistniała konieczność zwiększenia zespołu policjantów pełniących służbę patrolową, z uwagi na nieobsadzone stanowiska pracy oraz przebywanie jednego policjanta na szkoleniu podstawowym. Zachodziła tym samym potrzeba wzmocnienia stanu kadrowego Komisariatu Policji [...]. Powyższe uprawniało zatem Komendanta Głównego Policji do podjęcia decyzji najpierw o powierzeniu obowiązków służbowych referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa do spraw Prezencji Komisariatu Policji [...] w [...] na okres od 22 maja do 31 sierpnia 2015 r. (rozkaz personalny nr [...] z [...] maja 2015 r., a następnie o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska referenta Referatu I Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w [...] z dniem [...] sierpnia oraz przeniesienia z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w [...] i z dniem 1 września 2015 r. mianowaniu na równorzędne stanowisko służbowe referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa do spraw Prezencji tego komisariatu. Należy mieć na uwadze, że przeniesienie skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w Komisariacie Policji [...] w [...] było podyktowane koniecznością wzmocnienia obsady tej jednostki policji w związku z jej trudną sytuacją kadrową. W rozkazie personalnym nr [...] z [...] czerwca 2015 r. wyjaśniono, że na dzień 31 marca 2015 r. pozostawały nieobsadzone dwa stanowiska służbowe a jeden policjant przebywał na szkoleniu podstawowym. Na dzień 25 czerwca 2015 r., sytuacja uległa pogorszeniu z uwagi na pięć wakatów oraz jedno stanowisko zajmowane przez policjanta przebywającego na szkoleniu zawodowym. Jak zauważa organ w zaskarżonym rozkazie personalnym decyzja o przeniesieniu skarżącego podyktowana była z jednej strony zapewnieniem prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji określonych dla służb patrolowych w Komisariacie Policji [...] w [...] poprzez wzmocnienie stanu kadrowego tej jednostki, a z drugiej zapewnieniem ciągłości służby policjanta.

W ocenie Sądu, kwestionowany rozkaz personalny, wbrew zarzutom skargi, prawa nie narusza.

Na podstawie przepisu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Stosownie zaś do treści ust. 1 tego artykułu, do przenoszenia lub delegowania policjanta na obszarze właściwego powiatu (miasta) właściwy jest komendant powiatowy (miejski) Policji. Szczegółowe warunki formalne rozkazu personalnego określa przepis § 20 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego i w ocenie Sądu zostały one zachowane.

Zagadnieniem kluczowym w rozpoznawanej sprawie była ocena "równorzędności" stanowiska dotychczasowego i nowego. Ustawa o Policji nie definiuje tego pojęcia, nie mniej kryteria oceny równorzędności stanowisk wypracowane zostały w orzecznictwie. Na tym tle ukształtował się pogląd, że stanowisko równorzędne w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy o Policji, oznacza : stanowisko o identycznych parametrach uposażenia zasadniczego, takim samym stanowisku służbowym oraz takim samym stopniu etatowym (por. wyrok WSA w Olsztynie z 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 605/11). Organy obu instancji dokładnie omówiły te kryteria. Skarżący został przeniesiony ze stanowiska referenta Referatu I Wydziału Ruchu Drogowego Komedy Miejskiej Policji – na stanowisko referenta Zespołu Patrolowo-Interwencyjnego Ogniwa ds. Prewencji Komisariatu Policji [...] w [...]. Uposażenie zasadnicze oraz dodatek służbowy nie uległy zmianie. Zachowana została tożsamość stanowiska służbowego, tj. referenta, oraz na dotychczasowym i na nowym stanowisku służbowym wymagany był ten sam stopień etatowy, czyli stopień sierżanta sztabowego. W ocenie Sądu weryfikacja warunków zatrudnienia na dotychczasowym i nowym stanowisku, w świetle powyższych kryteriów, daje pozytywny wynik zachowanie "równorzędności" stanowiska, na które skarżący został przeniesiony. Dodatkowym argumentem wzmacniającym tę ocenę, jest fakt, że przeniesienie nie spowodowało zmiany miejsca pracy, gdyż obydwie jednostki, tj. zarówno Komenda Miejska Policji w [...], gdy skarżący był zatrudniony przez przeniesieniem, jak i Komisariat Policji [...] – mieszczą się w tym samym budynku. Przeniesienie na nowe stanowisko nie spowodowało też zmiany rozkładu czasu pracy (zmianowa, ośmiogodzinna), zachowana została także forma pełnienia służby, polegająca na udziale w patrolach pieszych i zmotoryzowanych. Wskazano również, że czynności służbowe na nowym stanowisku są rodzajowo tożsame co na poprzednim. W zaskarżonej decyzji uwzględniono także, że skarżący posiada odpowiednie kwalifikacje jak też osobiste predyspozycje do pełnienia służby na stanowisku w komórce patrolowo – interwencyjnej, z uwagi na fakt, że wcześniej pełnił służbę w takiej komórce. Podane okoliczności, wbrew zarzutom skargi, prowadzą do wniosku o uwzględnieniu przez organy Policji indywidualnego interesu funkcjonariusza, który został przeniesiony do pełnienia służby bez zmiany lokalizacji miejsca pracy, z zachowaniem dotychczasowej formy jej pełnienia, rodzaju obowiązków, a także z uwzględnieniem posiadanego doświadczenia i umiejętności zawodowych.

Rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. został wyczerpująco uzasadniony. Dokładnie omówiono warunki pełnienia służby na dotychczasowym i nowym stanowisku, dokonując ich porównania z uwzględnieniem kryteriów "równorzędności". Odniesiono się również do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Za nietrafne należało uznać też zarzuty nakierowane na podważenia obowiązku wyczerpującego zebrania przez organ i rozpatrzenia materiału dowodowego. Wbrew zapatrywaniom autora skargi, [...] Wojewódzki Komendant Policji nie pominął słusznego interesu skarżącego, opierając rozstrzygnięcie wyłącznie na podstawie okoliczności wynikających z treści notatki służbowej Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego z [...] marca 2015 r. (k. [...] akt adm.) oraz z [...] czerwca 2015 r. (k. [...] akt adm.). Jak przekonująco wykazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, stanowiły one tylko element stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy w toku postępowania zmierzającego do realizacji zasady wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Rozkaz personalny podyktowany był natomiast koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji poprzez wzmocnienie obsady stanowisk w Zespole Patrolowo-Interwencyjnym Komisariatu Policji [...]. Niezadowalające wyniki skarżącego w pełnieniu służby w pionie ruchu drogowego były tylko dodatkowym argumentem podjęcia decyzji o przeniesieniu. Jak zaznaczono na wstępnie uzasadnienia, decyzja o przeniesieniu policjanta na równorzędne stanowisko ma charakter uznaniowy, a sądowa kontrola nie obejmuje celowości jej podjęcia, ograniczając się do kontroli przestrzegania przez organy norm materialnych i proceduralnych jej podjęcia. Ocena legalności zaskarżonej decyzji dokonywana jest zatem przez pryzmat treści jej uzasadnienia. W wyniku tak przeprowadzonej weryfikacji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisu art. 107 § 3 k.p.a., ani art. 7, art. 77, czy też art. 80 k.p.a.

W świetle powyższych ustaleń nie znajdują uzasadnienia podnoszone przez skarżącego zarzuty, że organy nie dokonały analizy warunków pracy skarżącego i nie wykazały w sposób dostateczny równorzędności nowego i dotychczasowego stanowiska. Uwzględniając bowiem doświadczenie i kwalifikacje zawodowe skarżącego, a także dostatecznie wykazaną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego potrzebę wzmocnienia kadrowego wymienionej jednostki, organ miał uzasadnione podstawy, aby podjąć decyzję o przeniesieniu służbowym skarżącego, a decyzja ta mieściła się w granicach uznaniowości organu.

Nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadnione koniecznością zapewnienia prawidłowego funkcjonowania Komisariatu Policji [...] w [...] w celu realizacji zadań ustrojowych Policji, miało podstawy w treści przepisu art. 108 § 1 k.p.a. (por. wyrok WSA II SA/Wa 2154/10). W tym właśnie wyraża się interes społeczny, który jest w tym przypadku tożsamy z interesem służby, co trafnie podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu. W tym stanie rzeczy podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 108 k.p.a., należało więc ocenić jako chybiony, pomijając fakt, że przede wszystkim pozbawiony on był jakiejkolwiek argumentacji.

Należy podkreślić, że to przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza, a zatem [...] Wojewódzki Komendant Policji w [...] w granicach swoich kompetencji, nakreślonych brzmieniem art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, uprawniony był do podjęcia decyzji co do przeniesienia skarżącego z urzędu na równorzędne stanowisko służbowe do pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w [...].

W świetle przyjętych kryteriów (identyczne parametry uposażenia, takie samo stanowisko służbowe i etatowe), stanowisko służbowe, na które skarżący został mianowany odpowiada wymogowi równorzędności w stosunku do stanowiska służbowego poprzednio zajmowanego, a nadto, przeniesienie to nie spowodowało zmiany miejsca pracy (obie jednostki są zlokalizowane w tym samym budynku). Nie uległ zmianie również rozkład czasu pracy oraz formy pełnienia służby, co dodatkowo wzmacnia argumentację o uwzględnieniu także interesu skarżącego.

Reasumując, stwierdzić należy, że zarówno rozkaz personalny przenoszący skarżącego do pełnienia służby w Komisariacie Policji [...] w [...], jak również utrzymujący go w mocy rozkaz personalny Nr [...][...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] lipca 2015 r., nie naruszają prawa w stopniu powodującym konieczność ich uchylenia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.