Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2521/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1,  art. 33
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 156 par. 1 pkt 1-7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. K.i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. i T. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] - odmawiającą stwierdzenia (na wniosek J. i T. K.) nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1998 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa - Gospodarstwu Administracyjnemu w S. pozwolenia na budowę sieci kanalizacyjnej na działkach nr ew. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i oczyszczalni ścieków dla osiedla mieszkaniowego Ż. – S. na działce nr ew. [...] w miejscowości S. – Ż., w części dotyczącej działki nr ew. [...] położonej w miejscowości S. – Ż., zaś w pozostałym zakresie umarzającą postępowanie.

W ocenie organu odwoławczego decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2014r. znak: [...] odpowiada prawu, a decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1998 r. Nr [...], w części, w jakiej dotyczy działki nr ew. [...], nie jest obarczona którąkolwiek z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Organ wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż objęta spornym zamierzeniem inwestycyjnym działka nr ew. [...] uległa przekształceniom, w ten sposób, że najpierw uległa podziałowi, w wyniku którego powstała m.in. działka nr ew. [...] (decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] listopada 1999r., znak: [...]), a następnie zmieniła numerację na działkę nr ew. [...] (pismo Starosty [...] z dnia [...] września 2012r., znak: [...]; wykaz zmian gruntowych), której właścicielami są J. i T. K., co potwierdza treść księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych w U..

GINB podniósł, iż zważywszy na charakter spornej inwestycji merytoryczna ocena decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1998r. Nr [...] ograniczyć się może wyłącznie do działki, co do której wnioskodawcy legitymują się prawem własności, zasadnie więc w pozostałym zakresie Wojewoda [...] umorzył postępowanie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w aktach organu stopnia podstawowego znajduje się odpis z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, z którego wynika, że tytuł prawny do działki nr ew. [...] przysługuje Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, inwestor wykazał zatem prawo do dysponowania na cele budowlane działką nr ew. [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, że wniosek o pozwolenie na budowę złożony został przez uprawnioną osobę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazał, że w dokumentacji projektowej znajduje się decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] maja 1998r. Nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie sieci kanalizacyjnej i oczyszczalni ścieków w miejscowości Ż.-S. na działkach nr [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , której termin ważności organ określił na dzień [...] maja 2000r. Wniosek o pozwolenie na budowę z dnia [...] października 1998r. opatrzony został podpisem J. J., któremu pismem z dnia [...] grudnia 1997r. znak: [...] Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa udzieliła pełnomocnictwa do występowania przed organami administracji państwowej z wnioskami o wszczęcie postępowania w przedmiocie inwestycji na nieruchomościach wchodzących w skład mienia Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa (do którego należała m.in. działka nr ew. [...]). Wniosek o pozwolenie na budowę złożono w imieniu Gospodarstwa Administracyjno-Handlowego Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa w S., utworzonego na podstawie zarządzenia Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w R. z dnia [...] maja 1996 r. Nr [...] (zmienionego zarządzeniem z dnia [...] listopada 1996r. Nr [...]).

W ocenie organu analiza projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę, w zakresie, w jakim dotyczy działki nr ew. [...], nie pozwala na stwierdzenie, że jest on niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie do przebiegu inwestycji. Organ wskazał, iż, jak wynika z dokumentacji projektowej, na działce odwołujących się zaprojektowano fragment sieci kanalizacyjnej - rurociągu tłocznego (odcinek od ST 1 do ST 2) oraz przyłącze energetyczne zalicznikowo-kablowe (YAKY 4 x 35 o długości 4m). Inwestor uzyskał uzgodnienie ZUDP w S. (protokół z dnia [...] czerwca 1998 r.), zaś projekt budowlany został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Z uwagi na brak przepisów techniczno-budowlanych organ stopnia podstawowego zwolniony był z obowiązku oceny projektu zagospodarowania terenu w tym zakresie.

Brak było zatem, zdaniem organu odwoławczego, podstaw do tego, aby Kierownik Urzędu Rejonowego w S. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do argumentacji odwołujących się zawartej we wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazującej na wygaśnięcie decyzji z uwagi na brak zinwentaryzowania inwestycji na mapie, niezdanie dziennika budowy, nieuzyskanie pozwolenia na użytkowanie organ wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Podniósł, iż uregulowanie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga wydania odrębnej decyzji potwierdzającej zaistnienie skutków prawnych wynikających z ww. przepisu, ze zgromadzonych akt administracyjnych nie wynika zaś, aby takie rozstrzygnięcie zostało wydane. Potwierdza to pismo Starostwa Powiatowego w U. z dnia [...] czerwca 2014r., z którego wynika, że decyzją z dnia [...] lutego 2013r. (utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013r.) Starosta Bieszczadzki odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] grudnia 1998r. Nr [...]. Organ wskazał, iż wprawdzie ww. rozstrzygnięcia zostały uchylone przez WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 22 maja 2014r. sygn. akt II SA/Rz 147/14, to jednak okoliczność ta pozostaje bez znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia.

Organ wskazał też, iż z uwagi na ograniczony do działki nr ew. [...] zakres weryfikacji decyzji o pozwoleniu na budowę bez znaczenia pozostaje zarzut "nie ustalenia innych tytułów prawnych" oraz wniosek "o ponowną weryfikację tytułów prawnych do dysponowania gruntem przez inwestora w szczególności przez osobę J. M. (...) współwłaściciela działki [...], a także wykazanie wszystkich tytułów prawnych i ich zakresu wraz ze stosownym oświadczeniem Agencji Nieruchomości Rolnych". Podobnie zarzut, iż "umowa - porozumienie Państwa D. (...) nie ma wskazania adresu stron", zaś "wszystkie umowy - porozumienia nie zawierają wylegitymowania stron (wskazania np. dowodu osobistego)" organ uznał za nieuprawniony.

Odnosząc się do zarzutu "braku rozstrzygnięcia w zakresie elementów inwestycji takich jak: przepompownia, studzienki, przyłącza, zasilanie i wyposażenie techniczne przepompowni" oraz "braku dokumentacji na budowę przyłącza energetycznego" organ wskazał, iż w jego ocenie ww. elementy spornej inwestycji wchodzą w skład szeroko rozumianej sieci kanalizacyjnej, jako niezbędne do jej prawidłowego funkcjonowania.

Ustosunkowując się do zarzutu niezawarcia w decyzji o pozwoleniu na budowę "wskazań bądź pouczeń co do terminów i warunków: rozpoczęcia budowy, prowadzenia dziennika budowy, zakończenia budowy, pozwoleń na użytkowanie, dopuszczalności przyłączy do samej przepompowni, inwentaryzacji geodezyjnej na mapach, dopuszczalności zmian projektu" organ wskazał, że art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego uzależniał zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę określonych postanowień od zaistniałej w konkretnej sprawie potrzeby. W ocenie GINB określenie w decyzji o pozwoleniu na budowę terminu rozpoczęcia i zakończenia budowy wykracza poza zakres uprawnień organu, albowiem to inwestor decyduje o rozpoczęciu wykonywania uprawnień wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek prowadzenia dziennika budowy, podobnie jak dopuszczalność zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oraz inwentaryzacji geodezyjnej na mapach i ewentualnego obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie, wynikają zaś wprost z przepisów prawa.

Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutu naruszenia przez Wojewodę [...]art. 10 k.p.a. i zwrócił uwagę, że pismem z dnia [...]grudnia 2013 r. (doręczonym odwołującym się w dniu [...]stycznia 2014r.) [...]Urząd Wojewódzki poinformował o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a odwołujący się skorzystali z tego uprawnienia, przedstawiając swoje stanowisko w piśmie z dnia 25 stycznia 2014r. Odnosząc się zaś do treści tego pisma wskazującej, że "projekt wykluczał modernizację" z uwagi na "wybudowanie nowej instalacji kanalizacyjnej wraz z przepompownią w miejsce poprzedniej", co w ocenie odwołujących się wymagało "wyjaśnienia, czy poza przyłączami pozostała część kanalizacji miała być rozebrana, czy tylko przebudowana" GINB wskazał, że odcinek spornej inwestycji zaprojektowany na działce odwołujących się wcześniej nie istniał, co potwierdza projekt zagospodarowania terenu.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lipca 2014 r. znak [...] złożyli J. K. i T. K. zarzucając:

- brak ustaleń faktycznych istotnych w sprawie w przedmiocie ustalenia stanu formalnego możliwości prowadzenia i rozpoczęcia budowy kanalizacji wraz z przyłączami oraz siecią;

- sprzeczności istotnych ustaleń postępowania z treścią materiału dowodowego w zakresie dopuszczalności budowy sieci kanalizacyjnej w nawiązaniu do istniejącej kanalizacji zrzutowej dla osiedla w Ż. (aktualnie S.);

- brak wyjaśnień w zakresie stawianych wniosków procesowych, w szczególności art. 10 k.p.a. w postępowaniu o wydanie pozwolenia budowlanego;

- niewłaściwe zastosowanie podstaw prawnych Prawa budowlanego w zakresie oceny wnioskowanej budowy przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa - Gospodarstwa Administracyjnego w S. w zakresie ustalenia co było budową, co było rozbudową, a co przebudową w stosunku do istniejącej od 1975 roku sieci kanalizacyjnej zrzutowej.

Skarżący zarzucili, iż w toku postępowań przed organami pierwszej i drugiej instancji nie rozpatrzono licznych wniosków dowodowych, jak też procesowych, wobec czego nie został wyjaśniony stan faktyczny. Podnieśli, że kluczowym zagadnieniem w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę kanalizacji w 1998 r. winno być ustalenie stanu faktycznego, który jest źródłem sporu, tj. ustalenie, czy na działkach aktualnie oznaczonych nr [...]w S. oraz sąsiednich nr [...],[...], [...], [...]i [...]znajduje się kanalizacja. Wskazali, że kanalizacja istniała i została wybudowana ok. 1975 roku wraz z budynkami znajdującymi się na działkach nr [...]i [...], jako kanalizacja zrzutowa do potoku S., ponadto do tej kanalizacji przyłączono kanalizację burzową od drogi wojewódzkiej. Taki stan rzeczy pokazuje również mapa geodezyjna 1:500 z tamtego okresu, którą wykorzystano w celach projektowych oraz w postępowaniu administracyjnym przed Kierownikiem Urzędu Rejonowego w S., w wyniku którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę kanalizacji. Zdaniem skarżących w postępowaniu tym poświadczono nieprawdę, jakoby nowobudowana kanalizacja nie miała nic wspólnego z poprzednią. Znajdujący się w dokumentacji projektowej na wspomnianej mapie 1:500 "Projekt zagospodarowania działek (Plan realizacyjny)" z 26 lutego 1998 r. pokazuje nie tylko stan faktyczny przebiegu przyłączy oraz przebieg istniejącej kanalizacji, ale również trzy studzienki osadnikowe oraz zrzut do strumienia. W ramach projektu w miejsce studzienek osadnikowych naniesiono przepompownię, przyłącze elektryczne i dalszy przebieg kanalizacji Ø 63 PEH. Zdaniem skarżących taki projekt winien być poddany ocenie przez organ administracji nadzoru budowlanego, czy mamy do czynienia z rozbudową istniejącej kanalizacji, czy modernizacją istniejącej budowli w nawiązaniu do nie nowej kanalizacji, czy mamy do czynienia z rozbiórką części istniejącej kanalizacji i budowie w to miejsce nowej o nowym przebiegu. Skarżący stwierdzili, że w tym stanie rzeczy z całą pewnością nie mamy do czynienia z pozwoleniem na budowę, bowiem przepompownię zaprojektowano w miejsce studzienek osadnikowych istniejącej budowli, nie ustalono przy tym, co należy zrobić z fragmentem kanalizacji zrzutowej od przepompowni do strumienia S.. Jak wskazali skarżący, wnioski o zbadanie powyższego składano wielokrotnie, lecz zostały one skwitowane ostatecznie w skarżonej decyzji poświadczeniem nieprawdy: "...odcinek spornej inwestycji zaprojektowany na działce odwołujących się wcześniej nie istniał, co potwierdza projekt zagospodarowania terenu." Skarżący podnieśli, że zaistniały stan rzeczy uniemożliwia im korzystanie z nieruchomości. Wskazali, że dysponują decyzją nr [...]z [...]kwietnia 2011 r. o warunkach zabudowy dla działki nr [...]i nie mogą podjąć się projektowania budowlanego. Z tego względu wystąpili o doprowadzenie między innymi kanalizacji do stanu zgodnego z prawem.

Skarżący wskazali ponadto, że decyzję o pozwoleniu budowlanym wydano przed dniem 1 stycznia 1999 r., w związku z czym winna być ona oceniana według obowiązujących wówczas przepisów. Podnieśli także, że od dwóch lat domagają się wyjaśnienia, dlaczego w postępowaniu toczącym się w sprawie wydania pozwolenia budowlanego na kanalizację odstąpiono od realizacji art. 10 kpa, nakazującego przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie skarżących zachodzi podejrzenie, że do naruszenia tego przepisu doszło całkowicie świadomie, bowiem gdyby wystąpiono do stron z zawiadomieniem w trybie art.10 k.p.a., to wnioskodawca zmuszony byłby do uzupełnienia wniosku o liczne elementy wymagane po dniu 31 grudnia 1998 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak prawidłowo wyjaśnił organ administracji - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie, o stwierdzenie nieważności decyzji, ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego.

Przypomnieć należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680).

Jednocześnie wskazać należy, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustalenie, czy zachodzi którakolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. i w tym zakresie organ administracji nie jest związany treścią wniosku wszczynającego postępowanie. Innymi słowy, organ administracji ma obowiązek – po wszczęciu postępowania nieważnościowego – kompleksowo ocenić, czy zachodzi któraś z ww. przesłanek.

Przypomnieć także należy, że w sprawie, której przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji liniowej organ administracji działając na wniosek konkretnego podmiotu uprawniony jest do oceny legalności decyzji jedynie w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy. W takim właśnie zakresie organy administracji oceniły decyzję z dnia [...] grudnia 1998 r. i w takiej granicy również Sąd ocenił legalność decyzji.

Mając na uwadze powyższe uwarunkowania Sąd stwierdził, że prawidłowo organy administracji uznały, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja, w części, w której dotyczy działki o nr [...] (obecnie nr [...]), nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Gospodarstwu Administracyjnemu w S. pozwolenia na budowę oczyszczalni ścieków m.in. na działce o nr [...].

Zgodnie z treścią art. 33 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor zobligowany był dołączyć:

1) projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, wymaganymi przepisami szczególnymi,

2) dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jednocześnie art. 35 ust. 1 stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

Wniosek wszczynający postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia [...]grudnia 1998 r. zawiera wszystkie te elementy. Przede wszystkim w aktach sprawy znajduje się odpis z księgi wieczystej, z którego wynika, że działka o nr [...]stanowiła własność Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Inwestor posiadał zatem prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane. Raz jeszcze natomiast należy podkreślić, że skoro organ administracji własny był oceniać legalność decyzji jedynie w zakresie interesu prawnego wnioskodawców, zwolniony był od oceny, czy inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością w pozostałej części. Tym samym bez znaczenia dla oceny legalności decyzji pozostaje, czy porozumienia zawarte z właścicielami pozostałych działek, przez które przebiegała przedmiotowa inwestycja, są prawnie skuteczne.

Należy w tym miejscu wskazać, że z uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organy w postępowaniu nieważnościowym w zakresie umocowania J.J. i charakteru prawnego Gospodarstwa Administracyjno – Handlowego Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa wynika, że inwestor był prawidłowo reprezentowany w postępowaniu. Z pełnomocnictwa, które zostało udzielone J. J. wynika, że działał on w imieniu Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a zatem prawidłowo organ wskazał, że to Agencja, a nie Gospodarstwo Administracyjne w S., było adresatem decyzji. Powyższe oznacza, że kontrolowana w nadzwyczajnym postępowaniu decyzja nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Trafnie również organ ocenił, że decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę w omawianej części nie jest sprzeczna z decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...] maja 1998 r. ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta została także wydana w okresie ważności tej decyzji (do dnia [...] maja 2000 r.).

Rację ma również organ administracji, co nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że projekt architektoniczno – budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Nie jest także sporne, że projekt ten jest kompletny, posiada stosowne opinie i uzgodnienia.

Wreszcie żaden z argumentów przedstawionych przez skarżących we wniosku z dnia 21 marca 2012 r., a następnie ponowionych w skardze, nie uzasadnia twierdzenia o nieważności decyzji.

I tak za nieważnością decyzji nie może przemawiać fakt, że "pod pretekstem modernizacji wybudowano nowy wodociąg pozostawiając stary w ziemi". Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że z charakterystyki inwestycji zawartej w projekcie zagospodarowania działek wynika, że "trasa kolektora sanitarnego przebiega po szeregu działkach w znacznej części po starej trasie kanalizacji sanitarnej obecnie przewidzianej do przebudowy". Jednocześnie ustawa - Prawo budowlane, odmiennie niż obecnie obowiązujący tekst ustawy, nie definiowała pojęcia "przebudowy". Art. 3 pkt 6 stanowił, że przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz modernizację obiektu budowlanego. A zatem bez względu na to, jaki szczególny charakter miały roboty budowlane, mieściły się one w pojęciu budowy. Oznacza to, że udzielenie pozwolenia na "budowę" połączone z zatwierdzeniem projektu budowlanego, który określał szczegółowo zakres robót, nie jest tego rodzaju wadą, która uzasadniałaby twierdzenie o nieważności decyzji. Należy bowiem raz jeszcze podkreślić, że o rażącym naruszeniu prawa możemy mówić jedynie wówczas, gdy naruszenie to ma charakter oczywisty. Nie ma takiego charakteru sytuacja, w której przepis, ewentualnie wadliwie zastosowany przez organ, wymaga interpretacji. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Rację ma bowiem skarżący, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie określała w sposób jednoznaczny charakteru robót, jednakże w świetle zapisów prawa budowlanego, braku legalnych definicji i charakterystyki inwestycji zawartej w części opisowej projektu, nie może być mowy o rażącym naruszeniu tego przepisu. Inną jest natomiast kwestią to, czy realizacja tej inwestycji nastąpiła zgodnie z pozwoleniem na budowę. Jeśli inwestor od postanowień pozwolenia odstąpił, to rolą organów nadzoru budowlanego, a nie architektoniczno – budowlanego, jest sprawdzenie tych okoliczności. Dla oceny legalności decyzji z punktu widzenia kwalifikowanych wad nie ma także znaczenia, czy projekt przewidywał rozbiórkę "starej kanalizacji", czy jedynie jej modernizację. Natomiast wnioski skarżących oraz skarga wskazywałyby, że ich intencją jest wykazanie, że inwestycja nie została zrealizowana zgodnie z pozwoleniem na budowę, co jednak nie może być przedmiotem badania organów ani Sądu w niniejszej sprawie.

I wreszcie nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy fakt, że przedmiotowa inwestycja została zaprojektowana "kosztem najlepszych gruntów budowlanych", zamiast bliżej granicy działki. Należy ze wszech miar podkreślić, że organ architektoniczno - budowlany jest związany wnioskiem inwestora, a jego rolą jest zbadanie, czy proponowany przebieg inwestycji nie narusza przepisów prawa. Nie może zatem integrować w przebieg sieci kanalizacyjnej, jeżeli jest ona zgodna z przepisami ustawy - Prawo budowlane, ewentualnymi przepisami wykonawczymi oraz przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane nie pozwala na odmowę udzielenia pozwolenia na budowę z powodu nieracjonalności lub nieefektywności inwestycji w danym miejscu. Nie może przy tym ujść uwadze, że w dacie wydawania pozwolenia na budowę to inwestor (Agencja Nieruchomości Rolnych), a nie skarżący, był właścicielem działki nr [...].

Rację ma także organ twierdząc, że nie stanowi kwalifikowanego naruszenia prawa brak wskazań i pouczeń, o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Po pierwsze, jak słusznie wskazał organ, pouczenia te winny zostać zawarte w decyzji "w razie potrzeby". Po wtóre, takie pouczenia jak konieczność rozpoczęcia robót budowlanych w odpowiednim okresie, obowiązki inwestora związane z prowadzeniem robót budowlanych wynikają z przepisów ustawy. Ich niezamieszczenie w decyzji można oceniać jako jej wadę, ale nie mającą charakteru rażącego.

Nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., natomiast ewentualne naruszenie tego przepisu przez organ wydający decyzję z dnia [...] grudnia 1998 r. mogłoby co najwyżej stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Nie może ujść uwadze, że w dacie wydawania tej decyzji skarżący nie byli właścicielami nieruchomości, przez które przebiega inwestycja, co oznacza, że nie mogą skutecznie podnosić takiego zarzutu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że nie dostrzeżono takich naruszeń prawa, które uzasadniałyby uchylenie decyzji, Sąd oddalił skargę.

Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.