Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 852/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2011 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. znak [...] na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2 i art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) – w wyniku przeprowadzenia postępowania na wniosek P. W. – stwierdził nieważność decyzji Starosty T. z dnia [...].09.2001 r. znak [...], udzielającej Przedsiębiorstwu Remontowo-Budowlanemu "[...]" Biuro Obrotu Nieruchomościami pozwolenia na użytkowanie budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym na działce o nr ewid. [...] obr. [...], położonej w Z. przy ul. [...], w części udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku, tj. wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym, objętego decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 1999 r. znak [...] o pozwoleniu na użytkowanie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...].12.1999 r. znak [...] Burmistrz Miasta Z. udzielił S. P. pozwolenia na użytkowanie wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym przy ul. [...] w Z., wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Burmistrza Miasta Z. dnia [...].02.1998 r. znak [...]. Następnie decyzją z dnia [...].09.2001 r. znak [...] Starosta T. udzielił S. P. - właścicielowi Przedsiębiorstwa Remontowo - Budowlanego "[...]" Biuro Obrotu Nieruchomościami, pozwolenia na użytkowanie budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonej w Z. przy ul. [...].

Organ podał, iż po przeprowadzeniu na wniosek P. W. postępowania administracyjnego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].09.2002 r. znak [...] stwierdził nieważność powyższej decyzji Starosty T. w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku, tj. wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym, objętego decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].12.1999 r. znak [...] o pozwoleniu na użytkowanie. Decyzją z dnia [...].02.2004 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...], jednakże wyrokiem z dnia 16.11.2005 r. sygn. akt: VII SA/Wa 1309/05 WSA w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozpatrując ponownie odwołanie P. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].04.2006 r. znak [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...].09.2002 r. znak [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, którym zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.

W ocenie organu, w niniejszej sprawie podstawą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty T. z dnia [...].09.2001 r. znak [...] jest art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ze względu na wcześniejsze częściowe rozstrzygnięcie sprawy inną decyzją ostateczną. Organ wskazał, że Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...].12.1999 r. znak [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie części budynku, tj. wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym. Następnie Starosta T. decyzją z dnia [...].09.2001 r. znak [...] udzielił pozwolenia na użytkowanie całości budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym, bez wyłączenia lokalu usługowego określonego wcześniejszą decyzją Burmistrza Miasta Z.. W konsekwencji, w ocenie organu uznać należy, iż rozstrzygnięcie Starosty w części dotyczącej ww. lokalu usługowego dotknięte jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż po raz drugi orzeczono o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie tego samego obiektu. Powyższe uchybienie skutkowało stwierdzeniem nieważności decyzji w części udzielającej pozwolenia na użytkowanie wyodrębnionego lokalu usługowego, gdyż w tym zakresie decyzja dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Odnosząc się do uwag zawartych w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2006 r. znak [...] organ wskazał, iż nie wszystkie uchybienia, a jedynie kwalifikowane naruszenia prawa, mogą stanowić przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Organ zauważył, że zdaniem GINB przy wydawaniu skarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez dokonanie oględzin obiektu budowlanego dopiero po wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jednak analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że sytuacja taka w rzeczywistości nie miała miejsca, a jedynie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej przy wpisywaniu daty wydania przedmiotowej decyzji, tj. [...].09.2001 r. Jak bowiem wynika z protokołu oględzin obiektu budowlanego, kontrola budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym została dokonana w dniu 25.09.2001 r. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru przedmiotowej decyzji wynika tymczasem, iż została ona doręczona adresatom dopiero w dniu 9.10.2001 r. Również opłata skarbowa została dokonana przez S. P. w dniu 9.10.2001 r. W ocenie organu, powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, iż przedmiotowa decyzja została faktycznie wydana w dniu [...].10.2001 r., a zamieszczona data, tj. [...].09.2001r. jest jedynie konsekwencją popełnienia oczywistej omyłki pisarskiej, która pozostaje bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem organu, zasadnym jest uznanie, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisu.

Jednocześnie organ zauważył, iż decyzja o pozwoleniu na użytkowanie powinna być skierowana do inwestora S. P. jako osoby fizycznej, gdyż prowadzone przez niego Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane nie posiada osobowości prawnej, a w konsekwencji nie może być dysponentem praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. W., utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2009 r. znak [...] jest prawidłowa.

Organ wskazał, że Burmistrz Miasta Z. decyzją z dnia [...].02.1998 r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym na działce nr ewid. [...] obr. [...] położonej w Z. w rejonie ul. [...]. W pkt 4 tej decyzji nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wraz z przedłożeniem określonych dokumentów. Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji rozstrzygnięciem z dnia [...].05.1998 r. znak [...]. Następnie skarga P. i D. W. na ww. decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie OZ w Krakowie z dnia 10.06.1999 r. sygn. akt II SA/Kr 1232/98. Decyzją z dnia [...].12.1999 r. znak [...] Burmistrz Miasta Z. udzielił S. P. pozwolenia na użytkowanie wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym przy ul. [...] w Z., wybudowanego na podstawie ww. pozwolenia na budowę z dnia [...].02.1998 r. znak [...] na działce nr ewid. [...] obr. [...]. Następnie Starosta Powiatowy w Z. decyzją z dnia [...].09.2001 r. znak [...] udzielił wnioskodawcy "[...]" - Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane Biuro Obrotu Nieruchomościami pozwolenia na użytkowanie budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym na działce nr ewid. nr [...] obr. [...] położonej w Z. przy ul. [...].

Organ wskazał, że decyzja organu administracji publicznej rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej już rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiącą o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zdaniem organu, biorąc pod uwagę okoliczność, że decyzją z dnia [...].12.1999 r. znak [...] Burmistrz Miasta Z. udzielił S. P. pozwolenia na użytkowanie wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym przy ul. [...] w Z., a także Starosta Powiatowy w Z. decyzją z dnia [...].09.2001 r. znak [...] udzielił wnioskodawcy "[...]" - Przedsiębiorstwo Remontowo-Budowlane Biuro Obrotu Nieruchomościami pozwolenia na użytkowanie budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym na działce nr ewid. nr [...] obr. [...] położonej w Z. przy ul. [...], należy stwierdzić, że decyzja Starosty Powiatowego w Z. z dnia [...].09.2001 r. znak [...] w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku, tj. wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym, objętego decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].12.1999 r. znak [...] o pozwoleniu na użytkowanie, jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., skutkującą stwierdzeniem nieważności, zaś w pozostałej części decyzja z dnia [...].09.2001 r. znak [...] jest zgodna z prawem.

Organ podał, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy:

- zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę,

- uporządkowania budowy.

Przeprowadzenie powyższej kontroli powinno nastąpić przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie.

Organ zauważył, że inwestor w dniu 31.08.2001 r. złożył wniosek do Starostwa Powiatowego w Z. o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wybudowanego w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...].02.1998 r. znak [...]. Do wniosku załączył określone dokumenty wyszczególnione w poz. 1-10 wniosku, które są zgodne z pkt 4 pozwolenia na budowę z dnia [...].02.1998 r. W dniu 25.09.2001 r. w obecności S. P. dokonano oględzin wybudowanego budynku usług komercyjnych z programem mieszkalnym, położonego w Z. przy ul. [...] na działce nr [...] obr.[...]. Stwierdzono, że obiekt został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].02.1998 r. znak [...]. Obiekt został wykonany zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę.

Organ stwierdził, iż mając na względzie wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16.11.2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1309/05 - uchylającym decyzję GINB z dnia [...].02.2004 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia w części nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie - należy stwierdzić, że z dokonanych ustaleń jednoznacznie wynika, że protokolarne stwierdzenie na miejscu budowy zgodności wykonania w/w obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę nastąpiło przed wydaniem przez Starostę Powiatowego w Z. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie znak [...]. Organ podał, że decyzja ta opatrzona jest błędną datą, tj. [...].09.2001 r. (zamiast [...].10.2001 r.), o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru decyzji, a także pismo Starostwa Powiatowego w Z. z dnia [...].10.2001 r. znak [...], z którego wynika, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie znak [...] została wydana w dniu [...].10.2001 r.

W ocenie organu bezspornym jest, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po protokolarnym stwierdzeniu w dniu 25.09.2001 r. na miejscu budowy zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, uporządkowania budowy, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. W., zarzucając naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 16, 75, 77, 80, 81, 107 § 3, 113 § 1 k.p.a. oraz rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego.

Skarżący stwierdził, iż będąc stroną postępowania w sprawie dotyczącej warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenia na budowę budynku przy ul. [...] w Z., został pozbawiony wbrew art. 28 k.p.a. udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie tego budynku. Zdaniem skarżącego, nastąpiły rażące odstępstwa od zatwierdzonej dokumentacji, poświadczono nieprawdę w dokumentach, a obiekt został zrealizowany niezgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, a także warunkami pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona, a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010 r., podlega uchyleniu.

Wskazać należy, iż kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji należy bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

W tym miejscu należy zauważyć, iż skarżący P. W. wnioskiem z dnia 12 marca 2002r. objął całą decyzję Starosty T. z dnia [...].09.2001r.i żądał stwierdzenia jej nieważności w całości. Tymczasem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. a co za tym idzie akceptująca ją w całości decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z naruszeniem art. 107 § 1 kpa nie zawiera pełnego rozstrzygnięcia, bowiem stwierdza nieważność decyzji kontrolowanej jedynie w części nie wskazując rozstrzygnięcia co do pozostałej części aktu.

Należy zgodzić się z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22.07.2010r.( I OSK 223/10), iż decyzja administracyjna jako przejaw woli organu administracji stanowi całość, w której poszczególne jej części, a w szczególności podstawa prawna, przesłanki faktyczne, samo rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie rozstrzygnięcia są nierozerwalnie związane, wzajemnie się uzupełniają, warunkują i powinny być oceniane łącznie. Wszelkie nieprawidłowości w sferze określonego elementu mogą rzutować tylko na ten element - część decyzji, mogą także oznaczać wadliwość całej decyzji, w zależności od okoliczności danej sprawy.

Co prawda z uzasadnienia zaskarżonej decyzji zdaje się wynikać, iż poza pozwoleniem na użytkowanie części budynku, tj. wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym, objętego decyzją Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 1999 r. znak [...], w pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...].09.2001r. jednak brak w tym zakresie rozstrzygnięcia stanowi istotna wadę zaskarżonej decyzji.

Wątpliwości budzi także bezkrytyczne, a oparte jedynie na dacie doręczenia decyzji, ustalenie rzeczywistej daty jej wydania, w kontekście ewentualnego naruszenia art. 59 ust 1 Prawa budowlanego, wobec faktu przeprowadzenia obowiązkowej kontroli w dniu 25. 09 2001r. Z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 77 kpa organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego na tę okoliczność np.; z dokumentu jakim jest rejestr wydawanych decyzji przez właściwy organ.

Jednocześnie pomimo powtarzanych w pismach i odwołaniu skarżącego zarzutach dotyczących realizacji przedmiotowego obiektu z istotnymi odstępstawami od projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, organy prowadzące postępowania nadzorcze do kwestii tej się nie odniosły.

Zgodnie z brzmieniem art. 59 ust 1 ustawy Prawo budowlane obowiązującej w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy:

1) zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę,

2) uporządkowania terenu budowy.

Istotą więc zakończenia procesu inwestycyjnego jakim jest udzielenie pozwolenia na użytkowanie jest ustalenie ponad wszelka wątpliwość, iż wzniesiony obiekt budowlany odpowiada parametrami obiektowi, którego projekt został zatwierdzony ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.

W aktach sprawy brak jest części opisowej projektu budowlanego, co sugeruje, iż organ nadzorczy takiej weryfikacji nie przeprowadził, opierając się jedynie na protokole oględzin obiektu przeprowadzonych w dniu 25.09.2001r., w którym w pkt 1 znajduje się zapis potwierdzający wybudowanie obiektu zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Określając wskaźniki techniczne wskazano w protokole:

-pow. użytkowa 8.053,50 m2, w tym mieszkalna 4.344,70 usługowa 3.708,80;

-kubatura 24.700 m3;

-ilość izb mieszkalnych 246;

-ilość mieszkań 82;

-instalacje elektryczna, wod-kan,odgromowa.

Dane te jednak nie we wszystkich elementach pokrywają się z danym podanymi przez inwestora we wniosku o pozwolenie na użytkowanie z dnia 31 sierpnia 2001r. ani z danymi wskazanymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Krakowie z dnia 10 czerwca 1999r. w sprawie II S.A./Kr 1232/98, który kontrolując decyzje o pozwoleniu na budowę wskazał, iż zatwierdziła ona projekt budowlany obiektu budowlanego o parametrach zgodnych z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].12.1997r. tj:

-powierzchnia zabudowy ok. 1882m2;

-powierzchnia całkowita ok. 7302 m2;

-kubatura ok. 2469 m3 ( s.5 uzasadnienia).

Powyższe różnice w danych technicznych obiektu nie zostały jednak przez organ przeanalizowane i wyjaśnione.

Wskazać trzeba, iż organy administracji publicznej - również te działające w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego – obowiązane są działać zgodnie z regułami określonymi w art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a., nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z nią organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrać i rozpatrzyć dostępny materiał dowodowy, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością (zob. np. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Zgodnie zaś z treścią art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Obowiązany jest więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy i "nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy" (zob. Wróbel A., Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA 762/00, LEX nr 77604).

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ II instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, Także w zakresie art 136 kpa, dlatego też decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12. 2010r. podlega uchyleniu.

Mając powyższe na względzie, uznając, iż organ naruszył art. 7 i 77oraz 136 kpa w związku z art. 59 ust 1 Prawa budowlanego w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 107 § 1 kpa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.