Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 143/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. P. sp. z o.o. (dalej: "Strona", "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z ... listopada 2019 r. nr ..., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej: "Naczelnik Urzędu", "organ I instancji") z ... sierpnia 2019 r. nr ..., w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych marki D. w wysokości 17 521 zł.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z . czerwca 2019 r. Strona zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o zwrot podatku akcyzowego z tytułu dokonanej wewnątrzwspólnotowej dostawy 29 samochodów osobowych marki D. o stosownych nr VIN w wysokości 29 284 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z ... sierpnia 2019 r. o numerze wskazanym wyżej, odmówił zwrotu podatku akcyzowego w wysokości 17 521 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodów osobowych marki D. wymienionych w tabeli nr 1 uzasadnienia decyzji, zwrócił podatek akcyzowy w wysokości 11 763 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodów osobowych marki D. wymienionych w tabeli nr 2 uzasadnienia decyzji.

Strona odwołała się od powyższej decyzji.

Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Dyrektor Izby decyzją z (...) listopada 2019 r. o numerze wskazanym wyżej, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zasady dokonywania zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego są uregulowane w ustawie z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2019 r., poz. 864 ze zm.), dalej "u.p.a.", oraz w wydanym na podstawie delegacji ustawowej rozporządzeniu Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1891). W powołanej wyżej regulacji ustawowej istotne znaczenie, w ocenie organu, ma pojęcie "dostawy wewnątrzwspólnotowej", czyli przemieszczania wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego (art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.a.) oraz termin "zwrot podatku" określany jako zwrot różnicy podatku lub zwrot podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Według art. 107 ust. 3 i ust. 4 u.p.a., podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem. Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w ust. 3 ww. artykułu.

Organ odwoławczy zwrócił nadto uwagę, że jeżeli przedłożone oświadczenia oraz dokumenty wymienione w art. 107 ust. 3 u.p.a. nie potwierdzają wykonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego albo jego eksportu, podmiot obowiązany jest do przedłożenia innych dokumentów wskazujących na ich wykonanie, w szczególności korespondencji handlowej, dokumentu dotyczącego ubezpieczenia lub frachtu oraz dokumentu potwierdzającego zapłatę za wykonaną dostawę wewnątrzwspólnotową albo eksport (§ 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego). Jak wynika z powyższych uregulowań prawnych, uprawnionym do żądania zwrotu akcyzy od samochodu osobowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu jest podmiot, który: 1) nabył prawo rozporządzania samochodem jak właściciel; 2) dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu dostawa albo eksport były realizowane; 3) nie dokonał wcześniej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym; 4) wykazał, że akcyza od samochodu została w kraju zapłacona; 5) złożył wniosek właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego; 6) zachował jednoroczny termin liczony od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego przy złożeniu wniosku.

W toku postępowania podatkowego ustalono, że Strona nie spełniła przesłanki w zakresie dysponowania prawem rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel oraz dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych osobiście lub przez inną osobę lecz na Jej rzecz. Wnioskodawca przedstawił jako dowód dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej międzynarodowe listy przewozowe CMR (egzemplarz nr 1, przeznaczony dla nadawcy). Z treści tych dokumentów wynika, że transport pojazdów z miejsca ich załadunku do miejsca docelowego został wykonany przez trzech przewoźników - P.H.U. "G.", G. P. J. W.-J., U. "F.", co potwierdzają dane zawart. w polach nr 16 i 23 CMR. Organ zauważył, że niektóre z dokumentów nie zostały podpisane przez przewoźnika. Natomiast, odbiór pojazdów nastąpił w dniach 25 września 2019 r., 10 kwietnia 2019 r., 17 kwietnia 2019 r., 7 maja 2019 r., 9 maja 2019 r. przez francuskich nabywców E. F. S. ... r. P. T. ...I.-l.-V., W. F. M. M. ..., co wynika z danych zawartych w polu nr 24 dokumentów CMR.

Organ stwierdził, że powyższe dane zawarte w listach przewozowych CMR, przy braku innych dowodów (np. faktury transportowej, zlecenia transportowego, umowy przewozu) nie dają podstaw do przyjęcia, że to Strona była dysponentem pojazdów od chwili nadania do dostarczenia pojazdów do wskazanego przez nabywcę miejsca oraz dokonała bezpośrednio dostawy wewnątrzwspólnotowej lub też zleciła wykonanie tej czynności.

Organ stwierdził również, odwołując się do treści art. 107 ust. 1 u.p.a., że warunkiem zwrotu akcyzy jest, aby przemieszczany pojazd nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju. Aby zatem zwrot podatku akcyzowego był możliwy, samochód osobowy nie może być zarejestrowany na terytorium kraju przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej czy eksportu. Jednocześnie ustawa o podatku akcyzowym nie wprowadza zróżnicowania na rejestrację czasową albo rejestrację stałą.

W związku z tym, że 14 samochodów osobowych zostało zarejestrowanych przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej, w odniesieniu do tych samochodów nie została spełniona przesłanka dotycząca dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

- art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że E. nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie spełniła przesłanki braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju samochodów osobowych zgodnie z przepisami o ruchu drogowym

- art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U.2018.1990 ze zm.; dalej: prawo o ruchu drogowym) w zw. z art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez uznanie, że czasowa rejestracja samochodu osobowego jest rejestracją w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym,

- art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że E. nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie dokonała ich dostawy wewnątrzwspólnotowej,

- art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że E. nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych, gdyż nie dysponowała prawem rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel,

- art. 191 Ordynacji podatkowej z 29 sierpnia 1997 r., tj. z 14 maja 2019 r. (Dz.U. 2019.900, ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) - poprzez niedokonanie przez organ podatkowy oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W dalszej części skargi, jej autor wyjaśnił, że Spółka przedstawiła szereg dokumentów w sprawie zasadności zwrotu podatku akcyzowego, tj. potwierdzenie zapłaty akcyzy za każdy samochód, kopie faktur sprzedaży tych samochód przez E. oraz dokumenty przewozowe CMR bez nadanego numeru z ... kwietnia 2019 r. i z ... maja 2019 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżąca nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od przedmiotowych samochodów, gdyż nie dysponowała prawem rozporządzania pojazdami jak właściciel oraz nie dokonała ich dostawy wewnątrzwspólnotowej, Dyrektor Izby zauważył, że w świetle dowodów załączonych do skargi z dnia 17 grudnia 2019 r. jakimi są zlecenia transportowe dla występujących w sprawie przewoźników oraz polecenia wydania spornych pojazdów, należy uznać, że Skarżąca Spółka spełniła przesłankę w zakresie dysponowania prawem, rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel oraz dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych osobiście lub przez inną osobę lecz na jej rzecz. Organ podkreślił jednak, że dokumenty te nie zostały załączone przez Skarżącą ani do wniosku nr ... z dnia ... czerwca 2019 r., ani na dalszym etapie postępowania prowadzonego przez organy podatkowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co stanowiło uchybienie Strony, gdyż to na niej jako na wnioskodawcy spoczywa obowiązek załączenia do wniosku o zwrot akcyzy kompletu dokumentów, uzasadniających zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. W przypadku stwierdzenia, iż w sprawie naruszono przepisy - czy to prawa materialnego, czy postępowania - sąd uchyla zaskarżoną decyzję i zwraca sprawę do postępowania przed organem administracyjnym, właściwym do jej rozstrzygnięcia. Jednocześnie, stosownie do treści przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się tymi przesłankami uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia prawidłowości rozstrzygnięcia odmawiającego zwrotu akcyzy.

Zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2019 r., poz. 864 ze zm.), dalej: "u.p.a.", podmiot, który nabył prawo rozporządzania jak właściciel samochodem osobowym niezarejestrowanym wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, dokonujący dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, ma prawo do zwrotu akcyzy na wniosek złożony właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego.

Ustawodawca ponadto postanowił, że podmiot, o którym mowa w cyt. art. 107 ust. 1 u.p.a., jest obowiązany posiadać dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, którymi są w szczególności: dokumenty przewozowe, celne, faktura i specyfikacja dostawy oraz inne dokumenty handlowe związane z dostawą wewnątrzwspólnotową albo eksportem (art. 107 ust. 3 u.p.a.).

Do wniosku o zwrot załącza się dowód zapłaty akcyzy na terytorium kraju lub fakturę z wykazaną kwotą akcyzy oraz dokumenty potwierdzające dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, o których mowa w art. 107 ust. 3 u.p.a. (art. 107 ust. 4 u.p.a.).

Przesłankami zwrotu podatku akcyzowego, zgodnie z art. 107 ust. 1 u.p.a., są:

1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,

2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności,

3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,

4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju,

5) złożenie wniosku właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego,

6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.

Dla pozytywnego rozpoznania wniosku o zwrot podatku akcyzowego konieczne jest, aby wszystkie przesłanki zostały spełnione łącznie.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżąca nie spełniła przesłanki w zakresie dysponowania prawem rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel, dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych osobiście lub przez inną osobę lecz na Jej rzecz, braku zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

W ocenie Sądu, zważywszy na dokumenty jakimi dysponował organ w postępowaniu administracyjnym ustalenie, że powyższe przesłanki nie zostały spełnione było uzasadnione.

Sąd wskazuje, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek załączenia do wniosku o zwrot akcyzy kompletu dokumentów, uzasadniających zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego. Przedstawienie wymaganych do prawidłowego rozpatrzenia wniosku dokumentów dopiero na etapie skargi wnoszonej do sądu należy uznać za spóźnione.

W odpowiedzi na skargę, organ stwierdził, że w świetle przedłożonych w załączeniu do skargi zleceń transportowych dla występujących w sprawie przewoźników oraz polecenia wydania spornych pojazdów Skarżąca spełniła przesłankę w zakresie dysponowania prawem, rozporządzania spornymi pojazdami jak właściciel oraz dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych osobiście lub przez inną osobę lecz na jej rzecz.

Sąd podziela stanowisko organu, że nie została spełniona kolejna z przesłanek warunkujących zwrot podatku akcyzowego, tj. brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z akt sprawy wynika, że 14 samochodów marki D., będących przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej, zostało zarejestrowanych na terenie kraju przed dokonaniem dostawy, tj.:

Numer VIN Data rejestracji Data dostawy

... ....02.2019 r. ...05.2019 r.

.... ...02.2019 r. ...04.2019 r.

... ....02.2019 r. ....05.2019 r.

... .....02.2019 r. ....04.2019 r.

.... ....02.2019 r. ....05.2019 r.

... ....02.2019 r. ....04.2019 r.

... ....02.2019 r. ....05.2019 r.

... ....02.2019 r. ....04.2019 r.

... ....02.2019 r. ....04.2019 r.

... ....02.2019 r. ....04.2019 r.

... ....03.2019 r. ....05.2019 r.

... ....03.2019 r. ....05.2019 r.

... ....03.2019 r. ....05.2019 r.

... ....04.2019 r. ....05.2019 r.

Należy podkreślić, że niespełnienie choćby jednej przesłanki określonej w art. 107 ust. 1 u.p.a. uniemożliwia dokonanie zwrotu podatku akcyzowego.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Skarżąca nie spełniła wszystkich warunków określonych w art. 107 ust. 1 u.p.a. upoważniających do zwrotu podatku akcyzowego, tj. nie spełniła przesłanki braku zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

Przedmiotowe pojazdy zostały zarejestrowane na terytorium kraju w dniach ... lutego 2019 r., ... marca 2019 r., ... kwietnia 2019 r., tj. przed zakończeniem dostawy wewnątrzwspólnotowej w dniach ... kwietnia 2019 r. oraz ...maja 2019 r.

Na mocy art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1190, z późn. zm.), dalej: "Prawo o ruchu drogowym", dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.

Stosownie do art. 74 ust. 1 czasowej rejestracji pojazdu dokonuje, w przypadkach określonych w ust. 2, starosta właściwy ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) właściciela pojazdu, wydając pozwolenie czasowe i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne.

Jak słusznie zauważył organ ustawodawca w art. 107 ust. 1 u.p.a. nie rozróżnia typów rejestracji, a jedynie odsyła do przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Skoro z art. 107 ust. 1 u.p.a. wynika, że przesłankę tę stanowi niezarejestrowanie wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, samochodu osobowego, to w sytuacji, w której przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, do której odsyła ustawa o podatku akcyzowym, stanowią o rejestracji stałej (art. 73 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym) oraz o rejestracji czasowej (art. 74 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym), to przyjąć należy, że wolą racjonalnie działającego ustawodawcy było to, aby zakresem normowania wymienionego przepisu ustawy podatkowej objąć, co do zasady, fakt wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju, i to niezależnie od tego, czy miałaby to być rejestracja czasowa, czy też stała. Oznacza to, że chodzi o wszystkie przewidziane ustawą Prawo o ruchu drogowym sposoby rejestracji samochodu osobowego. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Warunek braku rejestracji zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym należy interpretować zgodnie z zasadą konsumpcyjności. Wywóz samochodu przed jego rejestracją z terytorium kraju oznacza, że miejsce jego konsumpcji znajduje się poza granicami Polski. Z kolei rejestracja tego samochodu zgodnie z przepisami o ruchu drogowym na terytorium kraju stanowi dowód jego konsumpcji.

W konsekwencji, zarzuty naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. oraz art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, poprzez uznanie, że czasowa rejestracja samochodu osobowego jest rejestracją w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, nie mają usprawiedliwionych podstaw.

Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia jest również zarzut naruszenia art. 191 O.p., w myśl sformułowanej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, organ rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami.

Wskazać trzeba, że postępowanie w przedmiocie zwrotu akcyzy od samochodów osobowych zostało szczegółowo określone w wyżej wspominanym art. 107 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 u.p.a. oraz w § 2, § 3 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego. Należy mieć zatem na uwadze, że to na Stronie ciąży obowiązek dostarczenia niezbitych dowodów, które odzwierciedlają dokonane przez niego lub w jego w jego imieniu czynności na drodze do otrzymania zwrotu podatku akcyzowego.

Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że w ocenie Sądu zaskarżoną decyzję wydano w postępowaniu spełniającym powyższe wymagania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie podatkowe, z poszanowaniem regulujących to postępowanie zasad.

Tym samym organ zasadnie przyjął, że Spółka nie spełniła wszystkich warunków z art. 107 ust. 1 u.p.a., upoważniających do zwrotu podatku akcyzowego, stąd odmowa zwrotu w/w podatku jest zasadna.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.