Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 484/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 51  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi O. S. i S. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "[...]WINB", "organ II instancji"), działając na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania O S i S S (dalej jako "inwestorzy", "skarżący") od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] (dalej "PINB’, "PINB dla [...]", "organ I instancji") z dnia [...] września 2020 r.

nr [...], nakazującej w inwestorom - O S i S S rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...] - uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t. j. Dz.U z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) nakazując inwestorom – O S i S S rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...].

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono dla Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej "[...]" pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych, jednorodzinnych z wbudowanymi garażami w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczek, drogi wewnętrznej, naziemnych miejsc postojowych przy ul. [...] w [...] na działkach ewid. Nr [...],[...] oraz części działek ewid. Nr [...] z obr. [...]. Trzykrotnie Prezydent [...] zmieniał ww. decyzję. Ostatecznie decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] zmienił ww. decyzję z [...] maja 2011 r. i zatwierdził III projekt budowlany zamienny ww. zespołu budynków.

Pismem z 28 lutego 2018 r. H J-S zwróciła się do PINB dla [...] o interwencję w sprawie samowolnie wybudowanego "garażu z użytkowym tarasem" na działce przy ul. [...], znajdującego się w granicy działki [...] obr. [...].

Upoważniony pracownik PINB w dniu [...] maja 2018 r. przeprowadził oględziny, podczas których stwierdził, że na terenie działki przy ul. [...] w [...] istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny z garażem w zabudowie bliźniaczej. Od strony wewnętrznej drogi osiedla wybudowano drewnianą wiatę składającą się z 6 drewnianych słupów o wymiarach 20 x 20 cm, podciągów drewnianych 40 x 15 cm i dachu drewnianego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m. Wysokość od poziomu terenu do spodu dachu wynosi 2,76 m, a odległość słupów w osiach w kierunku południowym 5,80 m. Ustalono, że wiata nie jest konstrukcyjnie związana z budynkiem. Bezpośrednio na dach wiaty z budynku nie ma dostępu, gdyż jest to możliwe z terenu zielonego za pomocą schodów. Na deskach istnieją barierki drewniane o wysokości 94 cm. Inwestorzy - S i O S oświadczyli, że wiata nie stanowi tarasu użytkowego, a barierki zostały wykonane celem bezpieczeństwa podczas usuwania śniegu. Okazano zgłoszenie budowy wiaty garażowej drewnianej o wymiarach 6,00 x 5,20 m dokonane do Wydziału Architektury i Budownictwa Dzielnicy [...] 4 maja 2016 r., z adnotacją o wycofaniu wniosku 10 maja 2016 r.

W piśmie z 24 maja 2018r. PINB zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie drewnianej wiaty usytuowanej na nieruchomości przy ul. [...] w [...] . Następnie decyzją Nr [...] z [...] lipca 2018 r. umorzył postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego dotyczącej drewnianej wiaty usytuowanej na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H J S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z [...] września 2018r., znak: [...], uchylił zaskarżone rozstrzygniecie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Skarżący wnieśli sprzeciw od w/w decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 8 listopada 2018r., sygn. akt: VII SA/Wa 2379/18, sprzeciw oddalił.

Ponowienie rozpatrując sprawę PINB dokonał w dniu 21 lutego 2019 r. oględzin przy ul. [...] w [...], podczas których stwierdził, że stan istniejący w czasie kontroli z 16 maja 2018 r. nie uległ zmianie - w górnej części obiektu wykonano balustrady drewniane, w poziomie parteru znajdują się miejsca postojowe. Góra cześć obiektu w dniu kontroli nie była użytkowana. Ponadto, organ powiatowy przeprowadził 20 marca 2019r. rozprawę administracyjną podczas, której ustalił, że obecnie dach wiaty na przedmiotowej nieruchomości pełni funkcję przykrycia miejsca dla samochodów. Wcześniej, ustawiano meble i zabawki dla dzieci - pełniło funkcję wypoczynkową.

PINB dla [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] nakazał skarżącym rozbiórkę schodków prowadzących na dach drewnianej wiaty użytkowanej jako taras usytuowanej na nieruchomości przy ul. [...] w [...], wykonanych z naruszeniem przepisów określonych w § 12 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r.

Skarżący oraz H J S złożyli w ustawowym terminie odwołania od powyższego rozstrzygnięcia. Rozpoznając ww. odwołania [...]WINB decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] wskazał, że PINB dla [...] podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie. Przedmiotem postępowania jest wiata pełniąca funkcję tarasu usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Konstrukcja będąca przedmiotem niniejszego postępowania wykonana na dachu wiaty stanowi taras w znaczeniu potocznym. Na dachu wykonano bowiem balustrady drewniane i na dach ten możliwy jest dostęp za pomocą schodów prowadzących z terenu zielonego.. Organ stwierdził, że jakkolwiek "dach wiaty pełniącej funkcję tarasu" będący przedmiotem niniejszego postępowania nie jest konstrukcyjnie związany z budynkiem mieszkalnym usytuowanym na nieruchomości przy ul. [...] w [...], to jednak jest z nim związany funkcjonalnie, gdyż w stosunku do budynku mieszkalnego, do którego przylega pełni funkcję służebną. Wykonanie na dachu wiaty balustrad i umożliwienie wstępu na ten dach schodami prowadzącymi z terenu zielonego przesądza o zakwalifikowaniu jej jako tarasu.

Na opisaną powyżej decyzję [...]WINB, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęły dwie skargi. Pod sygn. akt VII SA/Wa 2103/19 zarejestrowana została skarga H J-S, reprezentowanej przez radcę prawnego R S zaś pod sygn.. akt 2104/19 skarga O i S S. Sąd zarządził połączenie sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 2104/19 ze sprawą o sygn. akt VII SA/Wa 2103/19 w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia ponieważ mogły być objęte jedną skargą. Obie skargi rozpoznane zostały zatem pod sygnaturą tutejszego Sądu – VII SA/Wa 2103/19. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2103/19 uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB oraz poprzedzającą ją decyzję PINB dla [...].

Biorąc pod uwagę wytyczne przedstawione w ww. wyroku PINB dla [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., nakazał inwestorom – O i S S rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11m x 5,24 m. usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...]

PINB podkreślił, że w ww. wyroku WSA wskazał, że organy nadzoru budowlanego powinny przede wszystkim ustalić, czy przedmiotowa wiata stanowi wiatę, na dachu której usytuowano taras, czy też zadaszone miejsce parkingowe, której dach stanowi taras.

PINB uznał, iż omawiane zadaszone miejsce postojowe w postaci wiaty na nieruchomości przy ul. [...] w [...] było niezgodne z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) i ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm., dalej jako "rozporządzenie techniczne"), nie zostały zachowane bowiem zadaszone miejsce postojowe usytuowane jest w granicy z nieruchomością sąsiednią przy ul. [...] w [...]. Tym samym należało nałożyć na inwestorów O S i S S obowiązek polegający na rozbiórce zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11 mx 5,24 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...].

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli skarżący, stawiając zarzuty:

I. naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, mianowicie:

1. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w zakresie rozbiórki rzekomego zadaszonego miejsca postojowego w sytuacji, braku ustalenia w sposób wyczerpujący funkcji wiaty oraz czy wiata ta nie jest wyłączona spod interwencji przepisów Prawa budowlanego;

2. art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - jakie przeznaczenie ma wiata oraz załatwienia sprawy, mającej na względzie słuszny interes skarżących;

3. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania skarżących do władzy publicznej, w szczególności wydanie decyzji na materiale dowodowym zgromadzonym przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 20 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2103/19 oraz zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego poprzez wysłuchanie skarżących, czy też powołanie biegłego;

4. art. 12 § 1 k.p.a. poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia spawy polegające na zaniechaniu czynności mających na celu wyjaśnienie jakie przeznaczenie ma wiata i wydanie decyzji na wybiorczych fragmentach wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;

5. art. 75 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia, jako dowodu zeznań skarżących w przedmiocie ustalenia przeznaczenia wiaty oraz oględzin wiaty po wydaniu wyroku przez sąd, a także dopuszczenia opinii biegłego mającego na celu ustalenie przeznaczenia wiaty, w tym ewentualnie zeznań świadków (sąsiadów), co do ustalenia przeznaczenia wiaty, czy jest to wiata na której utytułowano taras, czy jest to wiata stanowiąca zadaszone miejsce postojowe, której dach stanowi taras, a także jaką funkcję pełni owa wiata;

6. art. 77 k.p.a. poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący całego materiał dowodowego w sprawie, a tym samym brak rozpoznania spawy co do istoty, w przedmiocie ustalenia jaką funkcje i przeznaczenie ma wiata;

7. art. 78 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie wniosku skarżących o dokonanie analizy stosunków sąsiedzkich pomiędzy A S i H J- S, a skarżącymi w zakresie pieniactwa i uporczywego nękania skarżących, w tym zastraszania; nie tyko skarżących, ale także pracowników PINB;

8. art. 80 k.p.a. wydanie decyzji pomimo, że w sprawie nie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy mogących stanowić podstawę wydania decyzji;

9. art. 81 k.p.a. poprzez brak wykazania na jakiej podstawie uznano, że wiata stanowi zadaszone miejsce postojowe pomimo braku możliwości wypowiedzenia się skarżących do przeprowadzonych dowodów od dnia wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2103/19, a skarżoną decyzją wydaną w dniu [...] września 2020 r.;

10. art. 84 k.p.a. poprzez brak powołania biegłego mającego ustalić przeznaczenie i funkcji wiaty;

11. art. 86 k.p.a. poprzez brak przesłuchania skarżących jako strony postępowania pomimo, że organ nie ustalił właściwego przeznaczenia wiaty, zatem nie wyjaśnił faktu mającego istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia spawy, a także poprzez brak przeprowadzenia oględzin po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2103/19, a skarżoną decyzją wydaną w dniu [...] września 2020 r. i tym samym wydanie postanowienia bez ustalenia aktualnego stanu faktycznego;

12. art. 107 §1 i § 2 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których oparł decyzję oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;

13. art. 114-115 k.p.a. poprzez brak rozważenia zawarcia w przedmiotowej sprawie ugody przed organem administracji publicznej.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, mianowicie:

1. art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie w przypadku braku podstaw do wydania decyzji w zakresie rozbiórki rzekomego miejsca postojowego, w sytuacji błędnego ustalenia, że wiata usytuowana na nieruchomości przy ul. [...] pełni rolę miejsca postojowego;

2. art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego niezastosowanie w wyniku braku wskazania w uzasadnieniu skażonej decyzji form legalizacji, w tym możliwości dokonania zmian w wiacie w celu zachowania minimalnej odległości przy granicy działki sąsiada, w przypadku ustalenia, że wiata ta pełni rolę miejsca postojowego;

3. § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia technicznego poprzez błędne jego wskazanie, gdyż w rozporządzeniu brak jest takiego przepisu;

4. § 12 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia technicznego, jego zastosowanie pomimo braku ustalenia, czy dach wiaty pełni funkcje tarasu, czy ma też inne przeznaczenie;

5. § 19 ust. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia technicznego poprzez przyjęcie, że wiata znajdująca się na nieruchomości położonej przy ul. [...] stanowi miejsce postojowe zadaszone podczas, gdy organ nie ustalił przeznaczenia i funkcji tego miejsca;

6. § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia technicznego poprzez brak ustalenia, w przypadku uznania, że wiata stanowi miejsce postojowe zadaszone, to czy z tego miejsca nie korzystają osoby niepełnosprawne.

).

Pismem z dnia 6 listopada 2020 r. skarżący zwrócili się do organów o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów i fotografii, m.in.

- aneksu nr 1 z dnia 24 października do ww. opinii technicznej na fakt zastraszania sporządzającego opinię przez pełnomocnika skarżących,

- aneksu nr 2 z dnia 29 października do ww. opinii technicznej na fakt braku wykorzystania wiaty jako miejsca postojowego dwustanowiskowego poprzez likwidację jednego z miejsc postojowych,

- dokumentacji zdjęciowej przedstawiającej przeznaczenie ww. wiaty, a w szczególności likwidację możliwości parkowania jakichkolwiek samochodów pod tą wiatą w miejscu bezpośrednio sąsiadującym z granicą działek, czyli braku funkcji wiaty jako miejsca postojowego;

- dowodu z opinii biegłego specjalności konstrukcyjno-inżynierskiej w zakresie budownictwa celem wydania opinii, czy w aktualnym stanie faktycznym na skutek dokonania modyfikacji przeznaczenia wiaty i zlikwidowania możliwości parkowania pojazdów w miejscu bezpośrednio sąsiadującym z granicą działek ma zastosowanie § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia,

- dokonanie oględzin ww. nieruchomości w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego.

W piśmie z dnia 26 listopada 2020 r. swoje stanowisko przedstawiła H J S. W piśmie tym wskazała m.in., że zmiana dokonana przez skarżących – tymczasowe prowizoryczne odgrodzenie miejsca – nie jest równoznaczne ze trwałą zmianą sposobu użytkowania. Można je w każdej chwili zdemontować, w ciągu paru minut przywracając miejsce parkingowe. Ponadto uczestniczka postępowania wskazała, że na akttualnym ogłoszeniu reklamowym sprzedaży mieszkania (aktualizacja 23 listopada 2020 r.), pomimo treści wniosku dowodowego z dnia 6 listopada 2020 r., zostało dodane nowe zdjęcie wiaty z dwoma zaparkowanymi samochodami wraz z informacją dla kupujących o dwóch miejscach garażowych pod wiatą (jako dowód załączono wydruki ogłoszeń sprzedaży nieruchomości).

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r.nr [...][...]WINB uchylił w całości decyzję PINB w dla [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...]i nakazał O S i S S na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...].

W ocenie [...]WINB organ powiatowy prawidłowo wskazał, iż warunki techniczne wynikające z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia technicznego nie zostały zachowane, gdyż zadaszone miejsce postojowe zostało usytuowane w granicy z działką sąsiednią. [...]WINB podniósł, iż w aktach sprawy znajdowała się liczna dokumentacja fotograficzna dokumentująca fakt, iż pod wiatą stanowiącą zadaszone miejsce postojowe parkowane były samochody osobowe.

Organ odwoławczy wskazał, że w ww. wniosku dowodowym z dnia 6 listopada 2020 r. skarżący podnieśli, że cyt.: "W dniu 24.10.2020r. skarżący dokonują likwidacji możliwości parkowania samochodem pod wiatą na utwardzonej części terenu, sąsiadującej bezpośrednio z granicą działki, poprzez przeznaczenie tej części wiaty na cele gospodarcze o funkcji przechowania urządzeń i sprzętu ogrodowego oraz sprzętu rekreacyjnego i zabawek dla dziecka. Aktualnie brak jest możliwości funkcji postojowej pod wiatą w tej części i zachowane są wymagane odległości minimalne tak od granicy działek jak i od budynku mieszkalnego sąsiada (...) tj. odległość od ogrodzenia i granicy z działka sąsiada wynosi ponad 3 m, a od budynku mieszkalnego sąsiada ponad 9 m". Do powyższego dołączono dokumentację zdjęciową przedstawiającą zabudowanie części zadaszonego miejsca postojowego drewnianą konstrukcją. Jednakże zdaniem [...]WINB przedmiotowa wiata stanowiąca zadaszone miejsce postojowe powinna być rozpatrywana w całości jako miejsce parkingowe, a nie w części jako schowek na sprzęt ogrodniczy oraz zabawki, a w drugiej części jako miejsce postojowe na jedno auto, tylko z tego względu na potrzeby sprawy dodano prowizoryczne wydzielenie przestrzeni. Co więcej ww. oświadczenie o zmianie przeznaczenia części terenu pod przedmiotową wiatą tylko potwierdzało, że przez cały czas trwania postępowania, tj. od lutego 2018 r. wiata ta stanowiła zadaszone miejsce postojowe. [...]WINB podkreślił raz jeszcze, iż WSA w Warszawie w wyroku z dnia 20 lutego 2020 r. wskazał, iż wiata stanowi zdaniem Sadu zadaszone miejsce postojowe, a organy nadzoru budowlanego są związane rozstrzygnięciem Sądu. Nadto, drewniana konstrukcja, którą zabudowano część zadaszonego miejsca parkingowego nie jest konstrukcją skomplikowaną i trwałą, a zatem bez problemu można ją w każdym czasie rozebrać. W aktach sprawy znajdowała się oferta sprzedaży nieruchomości przy ul. [...] w [...] m. in. z dnia [...] listopada 2020 r., gdzie wskazane zostało, iż miejsca parkingowe znajdują się jedno w garażu, a dwa pod wiatą (załącznik do pisma z dnia

26 listopada 2020 r.).

Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy uznał, iż PINB dla [...] prawidłowo nakazał inwestorom rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego. Niemniej, jak zauważył organ odwoławczy, sentencja decyzji I instancji zawiera błąd, który należało skorygować na etapie odwoławczym. Rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane prawidłowo w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b., jednak przepis ten (w przeciwieństwie do pkt 2 tego ustępu) nie przewidywał wyznaczenia terminu wykonania nakazanych obowiązków. W myśl tego przepisu rozbiórka wiaty była wymagalna od momentu doręczenia decyzji zobowiązanym. W świetle powyższego [...]WINB uznał, że należało uchylić zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty.

Z tą decyzją nie zgodzili się skarżący O S i S S,, którzy pismem datowanym na 5 lutego 2021 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie:

I. naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

1. art. 6, art. 7 k.p.a., w związku z art. 15 k.p.a., w związku z art. 136 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przez organ II zmiany stanu faktycznego, który nastąpił po wydaniu decyzji przez organ I instancji w tym w szczególności zlikwidowania przez skarżących "miejsca postojowego" pod wiatą, to jest brak podjęcia przez organ II instancji wszelkich niezbędnych działań, niezebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego i niewyjaśnienie, czy dokonana przez skarżących modyfikacja wiaty uniemożliwia parkowanie jakichkolwiek pojazdów;

2. art. 12 k.p.a., w związku z art. 84 § 1 k.p.a., w związku z art. 85 § 1 k.p.a., poprzez brak wnikliwego rozpatrzenia sprawy polegające na ustaleniu, jakie przeznaczenie ma wiata w dniu wydania decyzji, to jest czy pełni rolę zadaszonego miejsca postojowego, czy możliwe jest parkowanie samochodu;

3. bezpośrednio przy sąsiedniej nieruchomości, czy dokonana zmiana przeznaczenia wiaty umożliwia, czy też nie umożliwia dalszego parkowania pojazdu poprzez stałe wykluczenie takiej możliwości;

4. art. 15 k.p.a. brak zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania przez organ II instancji;

5. art. 77 k.p.a., w związku z art. 80 k.p.a., poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący całego materiał dowodowego w sprawie, a tym samym brak rozpoznania spawy co do istoty, w przedmiocie ustalenia jaką funkcje i przeznaczenie ma wiata, czy w dniu wydania decyzji możliwe jest parkowanie drugiego samochodu, w tym przeprowadzenia wybiórczej oceny materiału zgromadzonego w sprawie poprzez brak uwzględniania wniosku dowodowego w postaci ogłoszenia o sprzedaży nieruchomości (domu wraz z działką) będącej przedmiotem postępowania, to jest położonego w [...] przy ul. [...] znajdującego się na stronie internetowej Agencji [...] Nieruchomości sp. z o.o. w [...] które to ogłoszenia zawiera informacje o jednym miejscu postojowy znajdującym się przy wjeździe do garażu z oświetleniem automatycznym i monitoringiem, a także brak rozpoznania wniosków skarżących o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego o specjalności konstrukcyjno-inżynierskich oraz przeprowadzenia oględzin nieruchomości przed wydaniem decyzji;

6. art. 78 k.p.a., w związku z art. 136 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., poprzez brak przeprowadzenia opinii biegłego o specjalności konstrukcyjno-inżynierskich w zakresie budownictwa bądź chociażby dokonania oględzin nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] przed wydaniem decyzji w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego poprzez likwidację możliwości parkowania samochodu pod wiatą w miejscu bezpośrednio sąsiadującym z granica działki sąsiada, w wyniku zmiany przeznaczenia wiaty poprzez jej zagrodzenie w sposób uniemożliwiający jakiekolwiek parkowanie samochodu;

7. art. 80 k.p.a., w związku z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., w związku z art. 15 k.p.a., poprzez niedokonanie właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak właściwego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji podjętego przez organ rozstrzygnięcia, a przede wszystkim brak wskazania na podstawie jakiego to dowodu organ II instancji uznał, że zabudowana część wiaty, która uniemożliwia parkowanie jakiegokolwiek samochodu nie jest konstrukcją skomplikowaną i trwałą wobec samej definicji wiaty, w tym w szczególności wskazania na jakiej podstawie organ II instancji uznał fakt, że w dniu wydania decyzji możliwe jest parkowanie samochodu przy granicy sąsiedniej nieruchomości;

II. art. 136 k.p.a., w związku z art. 15 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuzupełnienia materiału dowodowego o dokonanie oględzin przed wydaniem decyzji oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego o specjalności konstrukcyjno-inżynierskich w zakresie budownictwa na fakt wydania opinii, czy w aktualnym stanie faktycznym na skutek dokonania modyfikacji przeznaczenia wiaty zlikwidowania możliwości parkowania pojazdów w miejscu bezpośrednio sąsiadującym z granicą działek ma zastosowanie § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia technicznego;

naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść zaskarżonej decyzji, mianowicie:

1. art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie w przypadku braku podstaw do wydania decyzji w zakresie rozbiórki rzekomego miejsca postojowego, w sytuacji błędnego ustalenia, przez organ II instancji, że na dzień wydania decyzji na nieruchomości przy ul. [...] znajduje się miejsce postojowe, które jest niezgodne z przepisami prawa, w tym brak ustalenia, czy dokonana przez skarżących modyfikacja wiaty uniemożliwia parkowanie jakichkolwiek pojazdów w bezpośredniej odległości od nieruchomości sąsiedniej;

2. art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. poprzez jego niezastosowanie w wyniku braku wskazania w skarżonej decyzji form legalizacji, w tym możliwości dokonania zmian w wiacie w sposób uniemożliwiający jakikolwiek parkowanie samochodu bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką;

3. § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia technicznego poprzez błędne przyjęcie, że na dzień wydania decyzji na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] znajduje się stanowisko postojowe, które jest położone w odległości mniejszej niż 7 m od okien sąsiedniego budynku, a także brak ustalenia, czy odległość wskazana w skarżonej decyzji dotyczy jedynie zadaszonego miejsca postojowego usytuowanego w granicy z działką sąsiednią, czy są to odległości od okien sąsiedniego budynku mieszkalnego, w tym brak wskazania przez organ II instancji na podstawie jakich dowodów uznał, że dokonana likwidacja przez skarżących ma charakter prowizoryczny;

4. § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, że na dzień wydania decyzji na nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] znajduje się stanowisko postojowe, które jest położone w odległości mniejszej niż 3 m od granicy sąsiedniej nieruchomości, w tym brak wskazania przez organ II instancji na podstawie jakich dowodów uznał, że dokonana likwidacja przez skarżących ma charakter prowizoryczny i tym samym znajduję się w mniejszej odległości niż 3 m od granicy sąsiedniej nieruchomości.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnosili :o uchylenie decyzji obu instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący podkreślili, iż organ II instancji po wydaniu wyroku przez WSA w dniu 20 lutego 2020 r. w sprawie VII SA/Wa 2103/19, nie podjął żadnych czynności mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, w tym w szczególności ustalenie, czy dokonana zmiana przeznaczenia wiaty według oświadczenia skarżących wyłącza możliwość parkowania samochodu. Skarżący nie zgodzili się ponadto z twierdzeniem organu II instancji, że jakoby zmiana przeznaczenia wiaty była wykonana prowizorycznie i nietrwale. Modyfikacja wiaty została dokonana dokładnie w takiej samej technologii jak i cała wiata to jest wydzielona część na schowek została zrealizowana przy użyciu drewnianych paneli, które są na stałe przewiercone i przykręcone tak między sobą, jak i do słupów i podpór wiaty, stanowiąc w ten sposób jej integralną część. Cała konstrukcja wzmocniona była dodatkowo wieloma krokwiami poziomymi i pionowymi. Konstrukcja była odporna na działanie czynników atmosferycznych, siłę wiatru, była trwała i co najważniejsze wykluczała parkowanie samochodu przy granicy nieruchomości. Organ II instancji nie przeprowadził wizji lokalnej, nie sprawdził zabudowy, zatem twierdzenia organu II instancji wskazane w uzasadnieniu skarżonej decyzji były, w ocenie skarżących bezpodstawne i nie poparte żadnymi dowodami.

Zdaniem skarżących szereg nasuwających się wątpliwości oraz brak ustalenia przez organ II instancji koniecznych faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w dniu wydania skarżonej decyzji przemawiały za uchyleniem przedmiotowej decyzji. Dopiero bowiem przeprowadzenie przez organy prawidłowego postępowania, w zakresie ustalenia rzeczywistego charakteru oraz funkcji spornego obiektu i dokonanie oceny na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału źródłowego miałoby stanowić podstawę do oceny legalności przedmiotowego obiektu, jak i istnienia podstaw do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 51 Prawa budowlanego, gdyż aktualnie organ II instancji jedynie na podstawie treści uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2020 r. uznał, że wiata stanowi zadaszone miejsce parkingowe.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa w sposób istotny.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dla [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...], nakazującej inwestorom - O S i S S rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], i orzeczono na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. nakazując inwestorom – O S i S S rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...].

Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięć zapadłych w niniejszej sprawie stanowi art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. Wskazać należy, że zgodnie z art. 50 ust. 1 p.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 ww. ustawy przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian..

Postępowanie naprawcze, o jakim mowa w art. 51 p.b. polega na wydaniu jednej z trzech decyzji określonych w ust. 1 przywołanego przepisu. W sytuacji, gdy zachodzi brak możliwości naprawy samowolnie wykonanych robót budowlanych (pkt 1), tj. powstała niedająca się usunąć niezgodność z przepisami prawa, organ obowiązany jest nakazać zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, albo też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze. Jeśli natomiast możliwe jest doprowadzenie wykonywanych robót do stanu zgodnego z przepisami i nie jest to przypadek odstąpienia od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę (najczęściej naruszenie innych przepisów lub warunków bezpieczeństwa), organ orzeka o nałożeniu obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania (pkt 2). Z kolei w przypadku, gdy wystąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (pkt 3), właściwy organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego.

Jak już podkreślono, podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. który w przypadku robót budowlanych wykonanych w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 (tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia; mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska; na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1; w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym bądź przepisach) obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, w sytuacji gdy organ wykaże, że nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych. Nakazy określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mogą być zastosowane, gdy nastąpiło naruszenie prawa, którego nie można usunąć, w związku z czym nie da się doprowadzić wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Decyzje wydawane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mają charakter związany, gdyż organ budowalny jest zobligowany do wydania nakazu rozbiórki w sytuacji, gdy brak jest przesłanek umożliwiających legalizację samowoli budowlanej.

Wskazać także należy, że zawarta w art. 50 ust. 1 pkt 4 p.b. regulacja dotyczy m.in. naruszenia przepisów techniczno - budowlanych, o których mowa w art. 7 p.b. Naruszenie tych przepisów musi być jednak istotne, co organ prowadzący postępowanie naprawcze powinien ustalić w sposób niebudzący wątpliwości. Do przepisów tych należy m.in. ww. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W tym miejscu podnieść należy, że WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2103/19 uchylił decyzję [...]WINB z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję PONB dla [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] nakazującej inwestorom O i S S rozbiórkę schodków prowadzących na dach drewnianej wiaty użytkowanej jako taras usytuowanej na nieruchomości przy ul. [...] w [...], wykonanych z naruszeniem przepisów określonych w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia technicznego.

Podnieść należy, że w myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji, organ odwoławczy oraz orzekający aktualnie Sąd są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Reguła wyrażona w art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organy administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

Dodać ponadto należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis tej regulacji polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, op. cit., Komentarz do art. 170).

Ani organ, ani sąd nie mogą inaczej i na nowo sformułować oceny prawnej, która już raz została sformułowana w sprawie i są zobowiązane podporządkować się jej w pełnym zakresie. Co więcej, sąd ponownie orzekający jest zobowiązany wskazać, czy organ do tej oceny się zastosował, co jest warunkiem legalności zachowania organu w sprawie. Natomiast niezastosowanie się przez sąd pierwszej instancji do oceny prawnej wyrażonej w poprzednim wydanym w tej samej sprawie orzeczeniu sądu administracyjnego jest naruszeniem prawa, tj. art. 153 p.p.s.a.

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd wskazał, że obiekt jest wiatą. Na jej dachu usytuowano taras, na który prowadzą schody. Taras związany jest wyłącznie z wiatą. Organy nadzoru budowlanego powinny przede wszystkim ustalić, czy przedmiotowa wiata stanowi wiatę, na dachu której usytuowano taras, czy też zadaszone miejsce parkingowe, której dach stanowi taras. Sąd podkreślił także, iż w obu przypadkach taras będzie tylko formą przeznaczenia dachu wiaty i powinien być postrzegany jako integralny element tego obiektu. Dlatego też ustalenia powinny prowadzić do zbadania, czy wiata z funkcją tarasu (o ile nie jest zadaszonym miejscem parkingowym) powinna podlegać interwencji nadzoru budowlanego w trybie art.. 50-51 ustawy p.b. albo czy w tym trybie konieczna jest interwencja wobec obiektu, który jest jednak zadaszonym miejscem parkingowym z funkcją tarasu, w tym wypadku taras zdaje się być zagadnieniem drugorzędnym. WSA w Warszawie podkreślił, iż objęty postępowaniem obiekt, w szczególności wobec deklaracji samych inwestorów i w powiązaniu z funkcją, która realizuje zdaje się stanowić zadaszone miejsce postojowe, na dachu którego usytuowano taras.

PINB będąc związany wskazanymi zawartymi w ww. wyroku prawidłowo uznał, iż przedmiotowa wiata stanowi zadaszone miejsce parkingowe dla samochodów osobowych. Powyższe potwierdzały. ustalenia oględzin przeprowadzonych w dniu 21 lutego 2017 r. oraz 14 sierpnia 2019 r. i 11 września 2019 r. (załączona do protokołów dokumentacja zdjęciowa), także dokumentacja zdjęciowa załączona przez uczestniczkę postepowania do pisma z dnia 28 litego 2018 r. oraz załączone przez uczestniczkę postępowania do pisma z dnia 29 października 2020 r. ogłoszenie o sprzedaży omawianej nieruchomości ( w której wskazano, że wiata jest 2-stanowiskowa) Bezsporne jest, że przedmiotowa wiata – zadaszone miejsce postojowe składa się z 6 drewnianych słupów o wymiarach 20 x 20 cm, podciągów drewnianych 40 x 15 cm i dachu drewnianego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m. Wysokość od poziomu terenu do spodu dachu wynosi 2,76 m, a odległość słupów w osiach w kierunku południowym 5,80 m. Ustalono, że obiekt nie jest konstrukcyjnie związany z budynkiem. Bezsporne jest także, że przedmiotowe zadaszone miejsce postojowe zostało usytuowane przy granicy z działką sąsiednią.

Wskazać należy, że w myśl § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. rozporządzenia stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie.

Podkreślenia wymaga, że zasadniczym celem wprowadzenia omawianej regulacji było zapewnienie umiejscowienia parkingu w takim miejscu na nieruchomości , aby nie naruszać uprawnień właścicielskich podmiotów , które z nim sąsiadują.

W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że ww. stanowisko postojowe usytuowane jest bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią, zatem nie zachowano odległości 3 m od granicy tej działki. Tym samym powyższe usytuowanie stanowiska postojowego jest niezgodne z § 19 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia technicznego. Słusznie zatem nakazano inwestorom w trybie art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. rozbiórkę zadaszonego miejsca postojowego o wymiarach zewnętrznych 6,11 m x 5,24 m usytuowanego na nieruchomości przy ul. Loteryjki 46L w Warszawie.

Podkreślić należy, że organ powoływał także w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowe miejsce postojowe nie zachowuje odległości wskazanej w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia technicznego, w myśl którego odległość stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie. Jednakże w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów potwierdzających odległość omawianego miejsca postojowego od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym. Dlatego też naruszenie ww. przepisu nie zostało ustalone w sposób prawidłowy.

Odnosząc się do obszernych zarzutów skargi, podnieść należy, że pomimo swojej obszerności i szczegółowości, odnoszą się one zasadniczo do wskazania, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę zmiany stanu faktycznego pomiędzy wydaniem wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2103/18 a wydaniem przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżących w dniu 24 października 2020 r. nastąpiła likwidacja możliwości parkowania pojazdu na spornym utwardzeniu pod wiatą w wyniku zmiany przeznaczenia wiaty poprzez przeznaczenie tej części wiaty na cele gospodarcze o funkcji przechowania urządzeń i sprzętu ogrodowego oraz sprzętu rekreacyjnego i zabawek dla dziecka. Aktualnie brak jest możliwości funkcji postojowej pod wiatą w tej części i zachowane są wymagane odległości minimalne tak od granicy działek jak i od budynku mieszkalnego sąsiada tj. odległość od ogrodzenia i granicy z działka sąsiada wynosi ponad 3 m, a od budynku mieszkalnego sąsiada ponad 9 m

W ocenie Sądu z załączonej do pisma skarżących z dnia 6 listopada 2020 r. dokumentacji fotograficznej wynika, że część omawianej wiaty pełniącej funkcję zadaszonego miejsca postojowego została zabudowana drewnianą ażurową konstrukcją deskową. Jednakże Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że po pierwsze przedmiotowa wiata stanowiąca zadaszone miejsce postojowe powinna być rozpatrywana w całości jako miejsce parkingowe, a nie w części jako schowek na sprzęt ogrodniczy oraz zabawki, a w drugiej części jako miejsce postojowe na jedno auto, Zdaniem Sądu ma racje [...]WINB, że ww. konstrukcja stanowi jedynie prowizoryczne wydzielenie przestrzeni, nie jest konstrukcją skomplikowaną i trwałą, a zatem bez problemu można ją w każdym czasie rozebrać. Potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy oferta sprzedaży nieruchomości przy ul. [...] w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. a więc już po dacie zrealizowania podawanej przez skarżących, gdzie wskazane zostało, iż miejsca parkingowe znajdują się jedno w garażu, a dwa pod wiatą. Bez znaczenia dla powyższego pozostaje podnoszona przez skarżących zmiana treści ogłoszeń o sprzedaży nieruchomości.

W świetle ww. stanowiska Sądu, jak i zebranego materiału dowodowego, bez wpływu na określenie przedmiotu postępowania pozostaje zmiana deklaracji inwestorów, jak i wykonanie prowizorycznego nietrwałego wydzielenia części przestrzeni pod wiatą z drewnianego odeskowania.

Podkreślić należy, że mają rację skarżący, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniesiono się w pełni do wniosków dowodowych zawartych w piśmie z dnia 6 listopada 2020 r., w szczególności do wniosku o przeprowadzenie ponownych oględzin ww. obiektu oraz dowodu z opinii biegłego celem wydania opinii, czy na skutek dokonania modyfikacji przeznaczenia wiaty i zlikwidowania możliwości parkowania pojazdów w miejscu bezpośrednio sąsiadującym z granicą działek ma zastosowanie § 19 rozporządzenia technicznego. Stwierdzić trzeba, że zgodnie z treścią u art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2 w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis ten zatem normuje powinność wydania oraz treść rozstrzygnięcia sądu administracyjnego pierwszej instancji w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwienia stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. J. P. Tarno, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 305). Jednakże w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania, albowiem w związku z ww. stanowiskiem organu, akceptowanym przez Sąd, o prowizoryczności i nietrwałości wydzielenia części przestrzeni pod wiatą, bezprzedmiotowe było przeprowadzanie wnioskowanych przez skarżących dowodów.

Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.