Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 296/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6264 Zarząd gminy (powiatu, województwa)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 11b ust 1 i 2, 20 ust 3, 91 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1575/17 w sprawie ze skargi K. Z. na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania Burmistrza Dzielnicy [...] I. uchyla zaskarżony wyrok oraz stwierdza, że uchwała Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w sprawie odwołania Burmistrza Dzielnicy [...] została wydana z naruszeniem prawa, II. zasądza od Miasta [...] na rzecz K. Z. kwotę 550 (pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1575/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. Z. na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania Burmistrza Dzielnicy [...].

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem materiał sprawy nie potwierdził, aby uchybienia wskazywane przez skarżącego miały wpływ na ważność sesji nadzwyczajnej Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r i na ważność podjętych na tej sesji uchwał.

Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446 z późn. zm.) dalej w skrócie u.s.g. oraz § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...], stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 420 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie jako Statut Dzielnicy [...], poprzez zwołanie przez Przewodniczącego Rady sesji na dzień [...] maja 2017 r. tj. w dniu złożenia wniosku przez grupę radnych, co nie mieści się w pojęciu "dnia przypadającego w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku". Podniesiono, że niewątpliwie z § 20 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...] wynika, że dzień zgłoszenia wniosku o zwołanie sesji nadzwyczajnej Rady Dzielnicy nie jest dniem pierwszym, z siedmiodniowego terminu, o którym mowa w tym przepisie, przewidzianego do zwołania takiej sesji. Dniem pierwszym będzie tu dzień następny po dniu wpływu przedmiotowego wniosku do Przewodniczącego Rady. Uchybienia terminowi do zwołania sesji nadzwyczajnej nie mogą same z siebie wpływać na ważność czynności zwołania sesji nadzwyczajnej, albowiem termin ten jest jedynie terminem instrukcyjnym, a zatem jego przekroczenie nie pociąga za sobą żadnych skutków, chyba, że uchybienie to miałoby wpływ na absencję członków Rady na sesji nadzwyczajnej.

W niniejszej sprawie sesja nadzwyczajna Rady Dzielnicy [...], zwołana na [...] maja 2017 r. odbyła się przy 100% obecności radnych – to jest 25 osób (okoliczność bezsporna i potwierdzona podpisami na liście obecności). Radni zatwierdzili porządek obrad tej sesji, tym samym uznali, że zagadnienia stanowiące przedmiot sesji są im wystarczająco znane i mogą być procedowane. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie okoliczności te wskazują na ważność sesji nadzwyczajnej.

Sąd dostrzegł nieposiadający żadnego prawnego usprawiedliwienia pośpiech w zwoływaniu przedmiotowej sesji nadzwyczajnej, w kilka godzin po zgłoszeniu przez wymaganą liczbę członków Rady potrzeby zwołania takiej sesji (we wniosku zgłoszono także porządek obrad – przedmiot sesji i projekty uchwał). Jednak zastosowane przez Przewodniczącego Rady środki komunikacji, w zakresie powiadomienia o terminie sesji oraz porządku obrad, okazały się skuteczne, bowiem na sesję nadzwyczajną stawili się wszyscy jej członkowie. Skoro potrzeba zwołania sesji nadzwyczajnej (wniosek) została prawidłowo zgłoszona (wymagana Statutem Dzielnicy [...] liczba radnych – tu 7 radnych – ¼ ustawowego składu Rady, którzy wystąpili z taką inicjatywą i wskazanie przez nich przedmiotu obrad oraz zgłoszenie projektu uchwał) i na sesji nadzwyczajnej byli obecni wszyscy członkowie Rady oraz przyjęli oni zaproponowany porządek obrad tej sesji, to zdaniem Sądu niezasadne jest twierdzenie o nieważności sesji nadzwyczajnej oraz nieważności podjętych uchwał z uwagi na uchybienie terminu do zwołania sesji nadzwyczajnej. Niezgodne z terminem statutowym (tu przedwczesne) zwołanie sesji Rady zostało sanowane poprzez pełną obecność wszystkich członków Rady na tej sesji i zatwierdzenie przez Radę porządku jej obrad.

Podkreślono, że zgodnie ze Statutem Dzielnicy [...] (§ 22 ust. 5) do zawiadomienia o zwołaniu sesji nadzwyczajnej nie stosuje się § 22 ust. 2 Statutu Dzielnicy [...], zatem nie ma tu obowiązku powiadamiania członków Zarządu Dzielnicy, Przewodniczącego Rady Miasta, Prezydenta Miasta. Treść § 22 ust. 5 ww. Statutu uniemożliwia zastosowanie do sesji nadzwyczajnej sankcji wskazanej w § 22 ust. 8 Statutu Dzielnicy [...], albowiem zapis § 22 ust. 2 Statutu nie ma tu odpowiedniego zastosowania. Tryb szczególny zwoływania sesji nadzwyczajnej umożliwia procedowanie nad zagadnieniem odwołania Zarządu Dzielnicy pod nieobecność Zarządu. Zarząd ten nie musi być o takiej sesji nadzwyczajnej powiadamiany.

W ocenie Sądu powyższe przepisy wprost stanowią o niezasadności pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia § 22 ust. 2 i 3 Statutu Dzielnicy [...], bowiem zarzuty te odwołują się do przepisów niemających zastosowania do nadzwyczajnych sesji Rady Dzielnicy. Osoby sprawujące powyższe funkcje były zaś w większości obecne na przedmiotowej sesji rady.

Wskazano, że zaskarżona uchwała została podjęta bezwzględną większością głosów. Na 25 radnych za uchwałą głosowało 13, nikt się nie wstrzymał. Okoliczność odmowy wzięcia udziału w głosowaniu nad uchwałą przez 12 radnych nie może stanowić o jej nieważności. Radni ci sami pozbawili się możliwości głosowania.

Sąd zaakcentował przy tym, że naganne było nieudzielenie skarżącemu głosu w istotnej dla niego i wprost go dotyczącej sprawie, która nadto była przedmiotem uchwały. Nie ma tu znaczenia wskazywana w odpowiedzi na skargę wątpliwość, w jakim charakterze miałby skarżący zabierać głos (członka zarządu, czy osoby uzurpującej sobie takie prawo). Jednakże uchybienie to nie stanowi o nieważności podjętej na sesji nadzwyczajnej uchwale, ponieważ brak jest podstawy prawnej do wywiedzenia z powyższego faktu tak daleko idących konsekwencji. Zwłaszcza wobec treści § 22 ust. 5 Statutu Dzielnicy [...]. Dlatego uchybienie to należy rozważać w kategoriach braku poszanowania dla kultury obrad, a nie nieważności podjętej uchwały.

Wobec przyznania przez organ okoliczności braku udzielenia na nadzwyczajnej sesji głosu skarżącemu oraz przebiegu sesji nadzwyczajnej jak wskazał skarżący w skardze za niezasadne uznano przeprowadzanie dowodu z nagrania dźwiękowego obrad przedmiotowej sesji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369) dalej w skrócie P.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. Z., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

I) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 20 ust. 3 u.s.g. oraz analogicznie § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne uznanie, że zwołanie przez Przewodniczącego Rady sesji na dzień [...] maja 2017 r. tj. w dniu złożenia wniosku przez grupę radnych, choć nie mieści się w ustawowym pojęciu "dnia przypadającego w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku", miałoby w konsekwencji nie rzutować na ważność podejmowanych w takim trybie uchwał (w tym tej skarżonej);

2) § 22 ust. 2 pkt 2 w związku z ust. 8 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne uznanie, że niezawiadomienie o sesji członków Zarządu Dzielnicy [...] (nie tylko nie w terminie, ale wcale) nie narusza przepisów o zwołaniu sesji i w konsekwencji miałoby nie rzutować na ważność podejmowanych uchwał;

3) § 22 ust. 2 i 3 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne uznanie, że zwołanie sesji Rady Dzielnicy w dniu [...] maja 2017 r., z godziny na godzinę na ten sam dzień w godzinach późno-wieczornych (21:00), stanowi wypełnienie prawnego obowiązku skutecznego zawiadomienia (w tym mieszkańców) o terminie, miejscu i porządku obrad sesji i w konsekwencji miałoby nie rzutować na ważność podejmowanych w takim trybie uchwał;

4) § 22 ust. 5 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne uznanie, że z przepisu wynika generalny brak obowiązku zawiadomienia o sesji członków zarządu dzielnicy, podczas gdy jego literalna treść nie wyłącza obowiązku zawiadomienia, o którym mowa w § 22 ust. 2 Statutu, a jedynie nakazuje zastosowanie innego terminu ("niezwłocznie" zamiast "najpóźniej 7 dni przed terminem sesji"), co w konsekwencji miałoby wyłączać sankcję z przepisu § 22 ust. 8 Statutu;

5) § 22 ust. 8 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne uznanie, że w zakresie stwierdzenia braku ważności tzw. sesji nadzwyczajnej nie znajduje on zastosowania nawet w sytuacji (jak na sesji w dniu [...] maja 2017 r.) niezawiadomienia o obradach wszystkich członków zarządu dzielnicy;

6) § 27 ust. 2 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne uznanie, że nieudzielenie przez Przewodniczącego Rady głosu w dyskusji zgłaszającym się członkom Zarządu Dzielnicy [...] w osobach K. Z. oraz J. G., nie tylko poza kolejnością w punkcje dotyczącym podjęcia skarżonej uchwały w sprawie odwołania Burmistrza Dzielnicy [...], ale generalnie podczas całego przebiegu obrad sesji, w konsekwencji miałoby nie stanowić naruszenia procedury i tym samym nie rzutować na ważność podejmowanych uchwał;

7) art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 15 marca 2020 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) zwanej dalej ustawą o ustroju m.st. Warszawy oraz odpowiednio § 44 ust. 3 Statutu Dzielnicy w związku z art. 20 ust. 3 u.s.g. w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o ustroju m.st. Warszawy oraz odpowiednio § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy poprzez błędne uznanie, że złożenie przez grupę radnych wniosku o zwołanie tzw. sesji nadzwyczajnej z określonym porządkiem obrad jest równoznaczne z wnioskiem o odwołanie burmistrza w rozumieniu ustawy o ustroju m.st. Warszawy;

8) art. 11b ust. 1 i 2 u.s.g. w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o ustroju m.st. Warszawy poprzez błędne uznanie, że zwołanie sesji w trybie i sposób zastosowany przez Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] w dnia [...] maja 2017 r. nie narusza zasady jawności, w tym prawa obywateli wstępu na sesje rady;

9) art. 6 ustawy o ustroju m.st. Warszawy oraz § 47 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne uznanie, że tryb szczególny zwoływania sesji nadzwyczajnej umożliwia procedowanie nad zagadnieniem odwołania Zarządu Dzielnicy pod nieobecność Zarządu, a nadto Zarząd ten nie musi być o takiej sesji nadzwyczajnej powiadamiany, skoro brak jest przepisu szczególnego wyłączającego obowiązek uczestnictwa dla Zarządu w jakimkolwiek trybie/przypadku, co stoi także w sprzeczności z ustawowo zagwarantowaną rolą zarządu jako organu wykonawczego dzielnicy;

II) naruszenie przepisów postępowania, stanowiących uchybienia mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 54 § 2 P.p.s.a. poprzez nieskompletowanie przez Sąd pełnych akt sprawy, nieprzekazanych należycie przez organ, w tym poprzez niezałączenie nagrania oraz stenogramu z sesji Rady Dzielnicy [...] z [...] maja 2017 r.;

2) art. 106 § 3 P.p.s.a., poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony skarżącej, które mógłby wyjaśnić zaistniałe wątpliwości w zakresie stanu faktycznego tj. rzeczywistego przebiegu sesji, w tym uporczywego uniemożliwiania przez Przewodniczącego zabierania głosu członkom Zarządu;

3) art. 141 § 4 P.p.s.a. gdyż uzasadnienie skarżonego orzeczenia nie spełnia wymogów, o którym mowa w tym przepisie tj. w żaden sposób nie odnosi się do przedstawionego na rozprawie zarzutu naruszenia przez skarżoną uchwałę art. 10 ust. 5 ustawy o ustroju m.st Warszawy, uniemożliwiając w tym zakresie kontrolę instancyjną orzeczenia.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi, stwierdzenie nieważności skarżonej uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wniesiono także o dołączenie do protokołu załączonych do skargi dokumentów jako potwierdzających stanowisko prawne kasatora.

Pismem z dnia 24 sierpnia 2018 r. Rada Dzielnicy [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.

Kolejnym pismem z dnia 8 lutego 2021 r. Rada Dzielnicy [...] podtrzymała swój wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych i w całości podtrzymała zajmowane dotychczas w sprawie stanowisko co do braku zasadności zarzutów i argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżąca kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są zasadne.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, wymagającym prawidłowego zredagowania zarzutów. Stąd prawo do sporządzenia tego środka zaskarżenia ustawodawca ograniczył, co do zasady, do profesjonalnych pełnomocników wykonujących zawód adwokata lub radcy prawnego (art. 175 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z powołanym już art. 174 pkt 1 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię prawa materialnego lub niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Przez "błędną wykładnię" należy rozumieć nieprawidłowe wyinterpretowanie treści normy prawnej zawartej w danym przepisie. Natomiast "niewłaściwe zastosowanie" polega na błędzie w subsumcji, czyli wadliwym uznaniu, że ustalony w danej sprawie stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie normy prawnej.

Stawiając zarzut błędnej wykładni strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać, jak dany przepis powinien być prawidłowo rozumiany i na czym polegał błąd Sądu przy jego interpretacji (por. wyrok NSA z 20 lipca 2011 r. sygn. akt III FSK 335/10). Natomiast zarzucając niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego należy wyjaśnić w skardze kasacyjnej, dlaczego przepis przyjęty jako podstawa prawna do orzekania w danej sprawie nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis powinien Sąd zastosować (por. wyrok NSA z 16 grudnia 2020 r, sygn. akt I OSK 2053/19, opubl. w Lex nr 3095370; wyrok NSA z dnia 1 września 2020 r. sygn. akt II FSK 1166/18, opubl. w Lex nr 3064187). W tej zaś sprawie strona skarżąca kasacyjnie pod pojęciem błędnej wykładni prawa materialnego i niewłaściwym zastosowaniu tego prawa rozumie "błędne uznanie" nie precyzując, czy owo "błędne uznanie" to błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie. Tym niemniej nie chcąc pozbawić strony skarżącej prawa do sądu i kierując się poglądem wyrażonym w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010/1/1), Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie podlega merytorycznemu rozpoznaniu w takim zakresie, w jakim pozwalają na to zawarte w niej zarzuty.

Zasadnym jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 27 ust. 2 Statutu Dzielnicy [...]. Zgodnie z tym przepisem w trakcie dyskusji nad danym punktem porządku obrad przewodniczący obrad udziela głosu w pierwszej kolejności przedstawicielom klubów, począwszy od największego do najmniejszego, a następnie pozostałym radnym, według kolejności ich zgłoszeń. Ponadto przewodniczący poza kolejnością ma obowiązek udzielenia głosu m.in. członkom Zarządu Dzielnicy.

Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie Przewodniczący Rady Dzielnicy [...] nie udzielił głosu skarżącemu kasacyjnie. W czasie dyskusji nad projektem tej uchwały (uchwały nr [...]) skarżący kasacyjnie zgłaszał wniosek o udzielenie mu głosu. Został naruszony § 27 ust. 2 Statutu Dzielnicy [...], zgodnie z którym członkom Zarządu Dzielnicy udziela się głosu.

Jak wynika przy tym z protokołu sesji jedynym uzasadnieniem braku udzielenia głosu skarżącemu kasacyjnie było nieudzielenie Przewodniczącemu Rady Dzielnicy odpowiedzi na pytanie, czy ktokolwiek na sesji jest w posiadaniu dokumentu stwierdzającego wybór K. Z. na Burmistrza Dzielnicy [...]. Taką informację powinien posiadać Przewodniczący Rady Dzielnicy, bo to przede wszystkim sama Rada dokonuje wyboru Burmistrza Dzielnicy. Tym samym pytanie przez osobę kierującą obradami Rady Dzielnicy dotyczące w istocie treści uchwały lub uchwał podjętych przez tę Radę świadczy co najmniej o braku wiedzy co do podjętych i podpisywanych przez osobę kierującą pracami takiego organu uchwałach. Przewodniczący Rady Dzielnicy ma obowiązek posiadania wiedzy o uchwałach podejmowanych przez ten organ. Być może było to skutkiem tak znacznego pośpiechu w samym zwołaniu sesji i braku sprawdzenia przez Przewodniczącego Rady Dzielnicy tej okoliczności.

Dodatkowo należy wskazać, że powodem zawiadomienia skarżącego kasacyjnie o samej sesji było to, że pełnił on funkcję Burmistrza Dzielnicy [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 609/18 rozpoznając skargę kasacyjną Rady Dzielnicy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 393/17 w sprawie ze skargi K. Z. na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wyboru Burmistrza Dzielnicy [...] jednoznacznie stwierdził, że na skutek wydania przez NSA wyroku z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 1503/16 oddalającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2006/15, K. Z. pełnił funkcję burmistrza Dzielnicy [...] od dnia 18 grudnia 2014 r. na podstawie uchwały ww. Rady z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie wyboru Burmistrza Dzielnicy [...] do dnia [...] maja 2017 r. w związku z podjęciem uchwały nr [...] w sprawie odwołania K. Z. z funkcji Burmistrza Dzielnicy [...]. Treść zaś wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2017 r. (sygn. akt II OSK 1503/16, opubl. w Lex nr 2330136 i sygn. akt II OSK 1538/16, opubl. w Lex nr 2330139) była znana radnych Rady Dzielnicy [...], skoro na treść tych wyroków powołano się na początku sesji Rady Dzielnicy zwołanej na dzień [...] maja 2017 r. i w istocie te właśnie wyroki były jedyną przyczyną zwołania sesji w trybie nadzwyczajnym celem odwołania Zarządów Dzielnicy i wyboru jednego składu organu wykonawczego Dzielnicy [...].

To naruszenie procedury uchwałodawczej w okolicznościach tej sprawy, dotyczącej podjęcia uchwały nr [...] w przedmiocie wyboru Burmistrza Dzielnicy [...], powinno być ocenione jako naruszenie prawa o charakterze istotnym. Rada Dzielnicy ma wprawdzie prawo dowolnie kształtować skład Zarządu, odwoływać i wybierać Burmistrza lub pozostałych członków Zarządu, ale musi przestrzegać procedury uchwałodawczej i w przypadku, gdy treść Statutu gwarantuje prawo zabrania głosu przez Członka Zarządu, a przedmiotem projektu uchwały jest odwołanie tej osoby ze stanowiska członka Zarządu, to pozbawienie prawa do wyrażenia stanowiska (zabrania głosu) stanowiło w okolicznościach tej sprawy istotne naruszenie procedury uchwałodawczej. Nie jest to więc, jak stwierdził to Sąd pierwszej instancji, jedynie naganne zachowanie Przewodniczącego Rady Dzielnicy.

Tak w orzecznictwie sądowym jak i w literaturze przyjmuje się, że "istotne" naruszenie prawa to takie, które prowadzi do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102; por. wyrok NSA z 15 września 2017 r. sygn. akt I OSK 1136/17, opubl. w Lex nr 2387396; wyrok NSA z 17 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3595/13, opubl. w Lex nr 2036630).

W podobnych postępowaniach dotyczących pozbawienia mandatu radnego lub wójta, brak umożliwienia złożenia wyjaśnień osobie, co do której stwierdza się wygaśnięcie mandatu stanowi istotne naruszenie postępowania (tak np. NSA w wyroku z 20 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2975/18, LEX nr 2613755). Wprawdzie w tej sprawie to nie przepis ustawy, ale przepis statutu gwarantował zabranie głosu, ale w sytuacji, gdy wyjaśnienia osoby, co do której zamierzano podjąć uchwałę w przedmiocie jej odwołania mogłoby mieć znaczenie co do treści samej uchwały, pozbawienie tego prawa należy uznać za istotną wadliwość proceduralną. To uchybienie stanowi podstawę do uznania zasadności skargi kasacyjnej.

Ma rację strona skarżącą kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji błędną wykładnię § 22 ust. 5 Statutu Dzielnicy [...] poprzez przyjęcie, że w przypadku zwoływania sesji "nadzwyczajnej" nie ma obowiązku zawiadamiania członków Zarządu Dzielnicy. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że powołany § 22 ust. 5 nakazuje stosowanie tylko innego terminu do zwołania sesji "nadzwyczajnej" w stosunku do zwoływania sesji "zwyczajnej". § 22 ust. 5 Statutu Dzielnicy [...] ma zastosowanie do zwoływania sesji wobec wszystkich uprawnionych wymienionych w § 22 ust. 2 tego Statutu, a więc i członków Zarządu Dzielnicy. Jednakże w tej sprawie członkowie Zarządu Dzielnicy zostali zawiadomieni o sesji zwołanej na dzień [...] maja 2017 r., a tym samym błędna wykładnia § 22 ust. 5 dokonana przez Sąd pierwszej instancji nie miała wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku.

Pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie są zasadne.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 20 ust. 3 u.s.g. oraz § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...]. Art. 20 ust. 3 u.s.g. reguluje kompetencję przewodniczącego rady gminy do zwoływania, na wniosek m.in. co najmniej ¼ ustawowego składu rady gminy, sesji na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku. Analogiczną treść zawiera § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...], zgodnie z którym na wniosek m.in. co najmniej ¼ ustawowego składu Rady Dzielnicy [...] Przewodniczący Rady Dzielnicy obowiązany jest zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia tego wniosku. Nie budzi wątpliwości, że ww. siedmiodniowy termin na zwołanie sesji organu stanowiącego powinien być liczony od dnia następnego po dniu złożenia wniosku o zwołanie takiej sesji. Tym niemniej biorąc pod wagę także § 22 ust. 8 Statutu Dzielnicy [...] należy stwierdzić, że termin do zwołania sesji "nadzwyczajnej" nie miał charakteru terminu prawa materialnego i jego niedochowanie nie oznaczało pozbawienia czy to możliwości przeprowadzenia samej sesji, czy też podejmowania na tak zwołanej sesji uchwał. Jest to termin o charakterze instrukcyjnym, ponieważ nie tylko, że ani ustawodawca, ale także Statut Dzielnicy [...] nie przewidział żadnej zależności pomiędzy niedochowaniem terminu zwołania sesji "nadzwyczajnej" a uprawnieniami przewodniczącego organu stanowiącego, radnych lub rady.

W tej zaś sprawie Przewodniczący Rady Dzielnicy [...] zwołał sesję na ten sam dzień, w którym złożono wniosek o jej zwołanie. Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że skoro wniosek o zwołanie dotyczył sesji "nadzwyczajnej", która różni się od sesji "zwyczajnej" przede wszystkim znacznym skróceniem czasu od daty złożenia wniosku do jej przeprowadzenia, to w okolicznościach tej sprawy aż tak daleko idący pośpiech w zwoływaniu samej sesji nie był konieczny. Tym niemniej, skoro wszyscy radni zostali zawiadomieni o terminie sesji, a zarzutu dotyczącego nieprawidłowości zawiadomienia radnych nie zawiera skarga kasacyjna, to naruszenie prawa dotyczące zwołania sesji Rady Dzielnicy [...] nr [...] w dniu [...] maja 2017 r. na ten sam dzień (tj. [...] maja 2017 r.) było obarczone nieistotną wadą. Wadliwość ta samodzielnie nie mogła skutkować w okolicznościach tej sprawy istotnym naruszeniem procedury uchwałodawczej i w żaden sposób strona skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że zwołanie sesji w innym terminie przypadającym między [...] maja 2017 a [...] lipca 2017 r. mogłoby skutkować podjęciem uchwały o innej treści. Zgodnie zaś z art. 91 ust. 4 u.s.g. wada nieistotna nie może powodować unieważnienia uchwały.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 22 ust. 2 pkt 2 w związku z § 22 ust. 8 Statutu Dzielnicy [...] polegającą na tym, że niezawiadomienie o sesji członków Zarządu Dzielnicy [...] mogło skutkować nieważnością uchwał podjętych na sesji "nadzwyczajnej".

Zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 2 ww. Statutu o terminie, miejscu i porządku obrad sesji Przewodniczący Rady Dzielnicy zawiadamia najpóźniej na 7 dni przed terminem sesji członków Zarządu Dzielnicy. W przypadku sesji "zwyczajnej" sankcją niedochowania ww. terminu 7-dniowego wobec radnych i członków zarządu Dzielnicy [...] jest brak ważności zwołania sesji organu stanowiącego. Natomiast w przypadku sesji "nadzwyczajnej" zwoływanej na podstawie § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...], do zawiadamiania radnych, członków Zarządu Dzielnicy, Przewodniczącego Rady Miasta st. Warszawy i Prezydenta m.st. Warszawy nie stosuje się terminu określonego w § 22 ust. 2 Statutu. Termin do zwołania sesji "nadzwyczajnej" określa § 22 ust. 5 Statutu Dzielnicy [...] i wynosi on "niezwłocznie".

Tym samym skoro § 22 ust. 8 Statutu Dzielnicy [...] określający skutek w postaci niedochowania terminu do zwoływania sesji dotyczy tylko terminu wynikającego z § 22 ust. 2, czyli tylko terminu do zwołania sesji "zwyczajnej", ale nie dotyczy odrębnego terminu określonego w § 22 ust. 5 Statutu dotyczącego zwoływania sesji "nadzwyczajnej", to także i skutek w postaci niedochowania terminu do zwołania sesji nadzwyczajnej nie został objęty ww. § 22 ust. 8 Statutu. Skutku niedochowania terminu nie można interpretować wbrew wyraźnej i jednoznacznej wykładni językowej, a skoro § 22 ust. 8 Statutu reguluje skutek w zakresie ważności sesji tylko w przypadku niedochowania terminu 7-dniowego, to nie można nim obejmować niedochowanie innego terminu, do którego ww. przepis nie odsyła.

Ponadto jak wynika z akt sprawy o terminie sesji zwołanej w dniu [...] maja 2017 r. na dzień [...] maja 2017 r. na godz. 21.00 zostały zawiadomione osoby wybrane wcześniej do obu Zarządów Dzielnicy [...], w tym także skarżący kasacyjnie (akta sprawy, notatka służbowa z poinformowania o terminie i przedmiocie obrad sesji zwoływanej na [...] maja 2017 r. oraz lista obecności na sesji). Tym samym skoro nie jest kwestionowany sposób zawiadamiania samych radnych i osób będących członkami organu wykonawczego Dzielnicy [...], to argumentacja strony skarżącej kasacyjnie co do braku zawiadamiania składu Zarządu tej Dzielnicy nie jest uzasadniona.

Nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji § 22 ust. 2 i 3 Statutu Dzielnicy [...] poprzez błędne zastosowanie tych przepisów do uznania za prawidłowe zwoływanie sesji Rady Dzielnicy z godziny na godzinę na ten sam dzień w godzinach późno-wieczornych (21:00). Przede wszystkim § 22 ust. 2 Statutu Dzielnicy [...] reguluje termin zwołania sesji "zwyczajnej", a w tej sprawie została przez Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] zwołana sesja "nadzwyczajna" w przypadku której nie ma zastosowania termin wynikający z ww. przepisu. Z kolei zgodnie z § 22 ust. 3 Statutu Dzielnicy o terminie, miejscu i porządku obrad sesji zawiadamia się również mieszkańców Dzielnicy, w sposób zwyczajowo przyjęty, w szczególności za pośrednictwem strony internetowej Dzielnicy.

Jak wynika z akt sprawy w Biuletynie Informacji Publicznej zostały zamieszczone informacje o miejscu i terminie samej sesji oraz materiały przygotowane na tę sesję. Tym samym został formalnie spełniony obowiązek wynikający z § 22 ust. 3 Statutu Dzielnicy [...]. Niewątpliwie zamieszczenie tych informacji na stronie internetowej z kilkugodzinnym wyprzedzeniem przed terminem rozpoczęcia samej sesji znacząco ograniczyło możliwości należytego przygotowania się samych radnych do obrad, jak i szerokiego udostepnienia tej informacji mieszkańcom Dzielnicy, tym niemniej skoro sami radni nie podjęli żadnej uchwały sprzeciwiającej się tak zwołanej sesji i wszyscy radni stawili się na sesję, to w okolicznościach tej sprawy dotyczącej kwestii personalnej odwołania Burmistrza Zarządu Dzielnicy [...] to uchybienie polegające na umieszczeniu w Biuletynie Informacji Publicznej informacji o sesji i materiały przygotowane na tę sesję na kilka godzin przed rozpoczęciem jej obrad nie mogło być uznane za istotną wadę.

Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego polegający na błędnej wykładni art. 11b ust. 1 i 2 u.s.g. w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o ustroju m.st. Warszawy poprzez uznanie, że zwołanie sesji w trybie i sposób zastosowany przez Przewodniczącego Rady Dzielnicy [...] w dniu [...] maja 2017 r. nie narusza zasady jawności, w tym prawa obywateli wstępu na sesję rady, nie może odnieść zamierzonego przez stronę skarżąca kasacyjnie skutku.

Art. 8 ust. 1 ustawy o ustroju m.st. Warszawy zawiera jedynie przepis odsyłający do odpowiedniego stosowania wobec radnych dzielnicy przepisów dotyczących radnych gminy. Przepis ten nie został poddany przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni, bo ani Sąd ten, ani też strona skarżąca kasacyjnie nie wskazują, które to przepisy dotyczące radnych gminy nie zostały prawidłowo zastosowane wobec radnych Dzielnicy [...].

Art. 11b ust. 1 u.s.g. reguluje zasadę jawności w działaniu organów gminy. Zasada jawności nie została w tej sprawie wyłączona ze stosowania przez Radę Dzielnicy [...] lub jej Przewodniczącego. Stosowanie do art. 11b ust. 2 u.s.g. jawność działania organów gminy obejmuje w szczególności prawo obywateli do uzyskiwania informacji, wstępu na sesje rady gminy i posiedzenia jej komisji, a także dostępu do dokumentów wynikających z wykonywania zadań publicznych, w tym protokołów posiedzeń organów gminy i komisji rady gminy. Także i w tej sprawie zasada ta nie została naruszona. Obrady Rady Dzielnicy [...] w dniu [...] maja 2017 r. były jawne, mieszkańcy mieli zapewniony wstęp na samą sesję i z akt sprawy nic nie wynika, aby był utrudniony dostęp do dokumentów takich jak np. protokół z sesji Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r. lub podjęte na tej sesji uchwały.

Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że uczestniczenie w sesji Rady Dzielnicy [...] przysługuje w praktyce wszystkim, a w tym także mieszkańcom tej Dzielnicy. Poprzez uczestniczenie danej osoby w sesji organu stanowiącego należy rozumieć jej uprawnienie do zabierania głosu, stawiania pytań a przede wszystkim do głosowania. Te uprawnienia przysługują tylko radnym i nikt poza radnymi nie ma uprawnienia np. do głosowania. Mieszkańcy mogą obserwować sam przebieg obrad i brak udziału mieszkańców jako obserwatorów sesji nie oznacza naruszenia zasady jawności, a tym bardziej nieważności podejmowanych na takiej sesji uchwał. Tym samym dostrzegając w tej sprawie krótki okres czasu od chwili zamieszczenia informacji o sesji nr [...] w dniu [...] maja 2017 r. oraz materiałów przygotowanych na tę sesję - identyczny tak dla samych radnych jak i mieszkańców – do chwili rozpoczęcia obrad na samej sesji, nie można jednak uznać, że w okolicznościach tej sprawy miało miejsce istotne naruszenie przepisów prawa. Co najwyżej można mówić o nieistotnym naruszeniu, które nie powinno mieć miejsca, ale które nie może uzasadnić unieważnienia podjętej na tej sesji uchwały.

Podniesiona w skardze kasacyjnej okoliczność wskazująca na potrzebę powiadamiania mediów nie znajdowała uzasadnienia w treści Statutu obowiązującego na datę zwołania ww. sesji.

Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 6 ustawy o ustroju m.st. Warszawy oraz § 47 Statutu Dzielnicy [...]. Art. 6 ww. ustawy określa, że organem stanowiącym i kontrolnym dzielnicy jest rada dzielnicy, a organem wykonawczym - zarząd dzielnicy. Sąd pierwszej instancji nie dokonał błędnej wykładni ww. przepisu i nie przyjął, że Zarząd Dzielnicy [...] nie jest organem wykonawczym tej Dzielnicy. Zgodnie zaś z § 47 Statutu Dzielnicy [...] w sesjach Rady Dzielnicy uczestniczy Burmistrz Dzielnicy lub jego Zastępcy. Przepis ten potwierdza obowiązek zawiadamiania o terminie sesji Zarządu Dzielnicy zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 2 Statutu. Skoro skarżący kasacyjnie został zawiadomiony o terminie sesji zwołanej na dzień [...] maja 2017 r. i brał w niej udział (potwierdzając to własnym podpisem na liście obecności), to nie jest zasadnym twierdzenie, że był on nieobecny na sesji.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 10 ust. 5 ustawy o ustroju m.st. Warszawy w związku z art. 20 ust. 3 u.s.g. i w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o ustroju m.st. Warszawy oraz § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...]. Strona skarżąca kasacyjnie upatruje zasadność tego zarzutu w tym, że sam wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej wraz z porządkiem obrad nie może być oceniony jako równoznaczny z wnioskiem o odwołanie Burmistrza Dzielnicy [...].

Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy o ustroju m.st. Warszawy odwołanie burmistrza następuje na wniosek Prezydenta m.st. Warszawy lub na wniosek co najmniej 1/4 ustawowego składu rady bezwzględną większością głosów w głosowaniu tajnym. Zgodnie z § 22 ust. 4 Statutu Dzielnicy [...] na wniosek Prezydenta, Zarządu Dzielnicy lub co najmniej 1/4 ustawowego składu Rady Dzielnicy, Przewodniczący Rady Dzielnicy obowiązany jest zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia tego wniosku. Także art. 20 ust. 3 u.s.g. stanowi, że na wniosek wójta lub co najmniej ¼ ustawowego składu rady gminy przewodniczący obowiązany jest zwołać sesję na dzień przypadający w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku.

Z powołanych przepisów wynika, że na wniosek co najmniej ¼ ustawowego składu organu stanowiącego następuje zwołanie sesji nadzwyczajnej organu stanowiącego. Wbrew argumentacji skarżącego kasacyjnie, w tej sprawie radni Rady Dzielnicy [...] reprezentujący ponad ¼ jej ustawowego składu złożyli do Przewodniczącego Rady Dzielnicy zarówno wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej, jak i do tego wniosku dołączono porządek obrad wraz z projektami obrad (akta sprawy, karta nr 6). Porządek obrad wraz z tak wniesionymi projektami (drugi nr 224-230) został zamieszczony także w Biuletynie Informacji Publicznej.

Zarzut skargi kasacyjnej co do naruszenia § 47 Statutu Dzielnicy [...] nie poddaje się kontroli, ponieważ powołany przepis zawiera 6 ustępów i strona skarżąca kasacyjnie nie wskazała, który z tych przepisów został błędnie wyinterpretowany przez Sąd pierwszej instancji lub niewłaściwie zastosowany. Ponadto wbrew ogólnemu twierdzeniu strony skarżącej kasacyjnie § 47 Statutu nie reguluje uprawnień członka Zarządu Dzielnicy do udziału w sesji Rady Dzielnicy. § 47 reguluje tryb wyboru Burmistrza Dzielnicy [...] i pozostałych członków Zarządu Dzielnicy [...].

Nie są zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowo zredagowany zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien, zgodnie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zawierać nie tylko wskazanie na naruszenie konkretnego przepisu proceduralnego, ale także zawierać uzasadnienie wykazujące, że następstwa zarzucanego uchybienia były na tyle znaczące, że miały istotny wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, ponieważ gdyby do tych uchybień nie doszło, wyrok sądu administracyjnego mógłby być inny. Nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 29 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1476/20, opubl. w Lex nr 3082109; wyrok NSA z 28 października 2020 r. sygn. akt I GSK 416/18, opubl. w Lex nr 3090529).

Strona skarżąca kasacyjnie zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 54 § 2 P.p.s.a. poprzez nieskompletowanie pełnych akt sprawy nie wykazała, jaki wpływ na wynik sprawy miałoby przekazanie nagrania i stenogramu z sesji nr [...] Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] maja 2017 r. Jak przy tym wynika z akt sprawy, sama strona skarżąca kasacyjnie dołączyła do skargi kasacyjnej nagranie przebiegu sesji nr [...]. Tym samym skoro strona skarżąca kasacyjnie uzupełniła materiał dowodowy to podnoszenie zarzutu nieskompletowania tego materiału o ten sam dowód, który został Sądowi przedłożony i znajduje się w aktach sprawy, nie uzasadnia takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto z ww. nagrania miałoby wynikać, że skarżący kasacyjnie nie został dopuszczony do głosu w trakcie obrad Rady Dzielnicy [...] poprzedzającej podjęcie uchwały nr [...]. Okoliczność tą przyznały obie strony i Sąd pierwszej instancji także uznał, że nie został skarżącemu kasacyjnie udzielony głos.

Także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 P.p.s.a. nie jest w okolicznościach tej sprawy zasadny, ponieważ przepis ten pozwala Sądowi na fakultatywne przeprowadzenie dowodu z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności. W tej zaś sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zapisany na nośniku CD przebieg sesji Rady Dzielnicy [...] w dniu [...] maja 2017 r. co do braku dopuszczenia skarżącego kasacyjnie do zabrania głosu został udowodniony w inny sposób poprzez potwierdzenie tego faktu przez stronę przeciwną i Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał tę okoliczność za udowodnioną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest w ww. zakresie trafne co do tego, że przed podjęciem uchwały nr [...] K. Z. uniemożliwiono zabrania głosu.

Zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. także nie jest zasadny. Przepis ten może być naruszony wówczas, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku było pozbawione przedstawionego zwięźle stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia lub jej wyjaśnienia. Ponadto naruszenie tego przepisu ma miejsce także wtedy, gdy sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wszystkie elementy wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., ale jest ono wewnętrznie niespójne lub zawiera nie dające się wyjaśnić sprzeczności, innymi słowy nie pozwala na kontrolę zaskarżonego wyroku. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd.

Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie ww. elementy. Wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie co do braku odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 10 ust. 5 ustawy o ustroju m.st. Warszawy z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że wniosek o zwołanie sesji nadzwyczajnej został złożony przez wymaganą w art. 10 ust. 5 ww. ustawy liczbę radnych i że do tego wniosku został dołączono porządek obrad oraz projekty uchwał (strona 9 zaskarżonego wyroku, zdanie trzecie liczone od dołu). Wadą jest brak wyraźnego powołania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na art. 10 ust. 5 ustawy o ustroju m.st. Warszawy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadniczo tylko zarzut dotyczący naruszenia procedury uchwałodawczej polegający na braku dopuszczenia do głosu skarżącego kasacyjnie w okolicznościach tej sprawy ma charakter istotnej wady.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę i stwierdził na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. oraz art. 94 ust. i i ust. 2 u.s.g., że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Uchwała ta nie jest aktem prawa miejscowego i od chwili jej podjęcia minął okres jednego roku. Tym samym nawet stwierdzenie, że w trakcie jej podejmowania naruszono w istotnym zakresie przepisy procedury uchwałodawczej pozwala na stwierdzenie jej wydania z naruszeniem prawa, a nie unieważnienia.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, stronie która wniosła tę skargę należą się niezbędne koszty postępowania od organu, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W tej sprawie należało od Miasta Stołecznego Warszawy zasądzić na rzecz K. Z. kwotę 550 złotych stanowiących zwrot kosztów postępowania sądowego.