Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 667/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka NSA Krystyna Kutzner Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi J. T. i D. T. wspólników spółki cywilnej "A" s.c. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 28 kwietnia 2017 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania J. T. prowadzącej działalność gospodarczą jako spółka cywilnej pod firmą: "A" J. T., D. T. s.c. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] 2017 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10000 zł , - utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Ustalono następujący stan faktyczny w sprawie.

Podczas przeprowadzonej w dniu 7 października 2016 r. w R, na drodze krajowej nr [...] kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z pojazdu marki MAN o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki SAM o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował R. Z. przewożąc materiały budowlane z K do P.

Do kontroli kierujący okazał dokument przewozowy nr [...] z dnia 7 października 2016 r. wystawiony na odbiorcę materiałów M. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "A -I" M. T. z siedzibą w P oraz wypis nr 01 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany dla przedsiębiorcy D. T. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole. Postępowanie wyjaśniające wykazało, że przewóz drogowy był wykonywany w imieniu D. T. oraz jego wspólniczki J. T., którzy w piśmie z dnia 24 października 2016 r. i w piśmie z dnia 31 grudnia 2016 r. złożyli wyjaśnienia podnosząc, że do naruszenia doszło na skutek pomyłki przedsiębiorstwa R Sp. z o.o., a więc na skutek zdarzeń i okoliczności, na które nie miały wpływu i nie mogły ich przewidzieć.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej dnia [...] 2017 r. nakładającej na strony karę pieniężną w wysokości 10000 zł.

Strony złożyły odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosły o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Podniosły, że dokument WZ okazany do kontroli został pomyłkowo wydany przez przedsiębiorstwo R Sp. z o.o. na inne przedsiębiorstwo zamiast na spółkę przez nie prowadzoną. Doszło do tego na skutek oczywistej omyłki popełnionej przez załadowcę przy wydaniu dokumentu WZ i przez kierowcę odbierającego ten dokument, który nie sprawdził czy otrzymał prawidłowo wypełniony dokument. Naruszenie zostało spowodowane zdarzeniami i okolicznościami, na które nie mogli mieć wpływu i nie mogli ich przewidzieć.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym, użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.

Według art. 4 pkt 4 ww. ustawy, niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Stosownie do treści art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:

a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

W myśl art. 5 ust. 1 ww. ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6).

W myśl Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące charakteru przewozu z dnia kontroli.

Powołany przepis art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym określa warunki jakie muszą zostać spełnione, aby dany przewóz uznać za niezarobkowy przewóz drogowy -przewóz na potrzeby własne. Ustawodawca wskazał, że warunki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, a zatem brak któregokolwiek z nich powoduje, że nie można wówczas mówić o wykonywaniu przewozu na potrzeby własne. Warunki te dotyczą kierowcy, pojazdu, przewożonego ładunku lub osób i przedmiotu działalności gospodarczej. Ponadto przewozy te nie mogą być wykonywane odpłatnie, ponieważ służą wykonywaniu podstawowej działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

Z dowodów zebranych w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie był przewozem drogowym na potrzeby własne, ponieważ nie spełniał wszystkich przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. W czasie przeprowadzania kontroli kierujący R. Z. przewoził materiały budowlane, tj. grunt uniwersalny pod tynki powierzchniowe, zaprawę murarsko -tynkarską i cementowo - wapienną, lekką zaprawę tynkarską.

Z wyjaśnień złożonych przez strony w pismach z dnia 24 października 2016 r. i z dnia 31 grudnia 2016 r. wynika, że kierujący, będący pracownikiem stron, wykonywał przewóz w ich imieniu. Wymienione materiały były przewożone zespołem pojazdów stanowiącym własność jednej ze stron, tj. J. T. Jednak jak jednoznacznie wynika z dokumentu przewozowego nr [...] ww. materiały budowlane były przeznaczone dla odbiorcy M. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "A - I" M. T. z siedzibą w P. Zatem przewóz drogowy wykonywany w imieniu stron w dniu kontroli nie był przewozem drogowym na potrzeby własne, ponieważ przewożone materiały budowlane były własnością przedsiębiorcy mającego siedzibę pod tym samym adresem, pod którym strony prowadzą swoją działalność gospodarczą.

W oparciu o powyższe organ odwoławczy stwierdził, że strony w dniu kontroli wykonywały krajowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym transport drogowy, to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4.

Organ I instancji prawidłowo ocenił, że w dniu kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy będących własnością M. T. Tym samym przewóz drogowy z dnia kontroli nie spełnił wszystkich warunków art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Z uwagi na powyższe należy wskazać również, że każdy przedsiębiorca podejmujący wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest zobowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy.

Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. W pełni, bowiem zachowuje aktualność prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (wyr. NSA z dnia 20 stycznia 2009 r. II GSK 670/08, CBOSA).

Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego z dnia kontroli dotyczył obu stron, ponieważ każda ze stron jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przedsiębiorcą nie jest spółka cywilna. Zgodnie z ust. 1 wymienionego przepisu, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 ww. ustawy za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

To wspólnicy świadczą usługę transportową, a wykonywany przez nich konkretny przewóz jest realizowany wspólnie, a nie przez każdego z osobna. Jednak licencja uprawniająca do wykonywania transportu drogowego jest aktem indywidualnym, wydawanym na wniosek konkretnego przedsiębiorcy i potwierdza jego uprawnienie do wykonywania usług w zakresie transportu drogowego.

Uprawnienie wynikające z licencji na wykonywanie transportu drogowego nie ma charakteru majątkowego i dlatego nie może być przedmiotem wkładu do majątku spółki. Tym samym każdy ze wspólników spółki cywilnej jest zobowiązany uzyskać wymagane przepisami prawa zezwolenie lub licencję. Wszystkie działania wszystkich wspólników zmierzające do osiągnięcia określonego celu gospodarczego, pociągają za sobą także odpowiedzialność za te działania. Dlatego brak uprawnienia do wykonywania określonej usługi przez choćby jednego ze wspólników spółki cywilnej rodzi odpowiedzialność wszystkich wspólników za wykonywanie tej usługi bez uprawnień.

W przedmiotowej sprawie strony posiadają tylko zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] wydane dla J. T. i nr [...] wydane dla D. T. Natomiast żadna strona nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Wymaganie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób od każdego z przedsiębiorców tworzących spółkę cywilną ma umocowanie w przepisach prawa. Takie stanowisko zajmuje także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 08 grudnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1315/11

Przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem każdego z nich z osobna. Dlatego też, każdemu wspólnikowi spółki cywilnej wykonującemu przewóz w ramach tej spółki przysługuje przymiot strony. Uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył karę pieniężną w wysokości 8000 zł na każdą ze stron oraz ograniczając wysokość nałożonych kar do 10000 zł. za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji zgodnie z treścią art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i Ip. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu należy wskazać, że materiały budowlane przewożone w dniu kontroli na podstawie dokumentu przewozowego nr [...] były własnością M. T., co bez żadnych wątpliwości potwierdza faktura VAT korekta nr [...] i dokument WZ - zwrot nr [...]. Z obu tych dokumentów jednoznacznie wynika, że materiały budowlane, tj. grunt uniwersalny pod tynki powierzchniowe, zaprawa murarsko - tynkarska i cementowo - wapienna, lekka zaprawa tynkarska przewożone w dniu kontroli na podstawie dokumentu przewozowego nr [...] zostały zakupione przez M. T., a potwierdzeniem tego zakupu była faktura VAT nr [...] wystawiona przez sprzedawcę w dniu ich odbioru i przewozu, tj. w dniu 7 października 2016 r.

Natomiast dokonanie w dniu 12 października 2016 r. korekty dokumentu WZ i faktury dotyczących ww. materiałów nie świadczy o pomyłce sprzedawcy w wypełnieniu tych dokumentów. Przeciwnie, dokumenty zostały prawidłowo wypełnione przez sprzedawcę, a ich korekta nastąpiła na życzenie stron kilka dni po przeprowadzonej kontroli drogowej. Zatem dokumenty te nie mogą stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W niniejszej sprawie nie zaistniały również okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. l, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2).

Do zwolnienia się z odpowiedzialności to przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli że organizując przejazd uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Powyższe stanowisko odnośnie rozumienia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.p. jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W przedmiotowej sprawie nie miała miejsca przesłanka wskazana w powołanym przepisie. Przeciwnie, ewentualnemu błędnemu wypełnieniu dokumentów przewozowych czy faktur strona może zapobiec dokonując ich sprawdzeniu bezpośrednio po ich wystawieniu lub też niezwłocznie po stwierdzeniu zaistnienia takiej pomyłki. W niniejszej sprawie strony w dniu kontroli wiedziały jak został wypełniony dokument WZ, więc gdyby był błędnie wypełniony dokonałyby jego sprostowania natychmiast po kontroli, a nie kilka dni później. Dlatego brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu.

Mając na uwadze wyżej wskazany stan faktyczny i prawny Główny Inspektor Transportu Drogowego nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na powyższą decyzję skargi o identycznej treści do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. T. oraz D. T. jako wspólnicy spółki cywilnej "A" wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazano, że decyzje wydane zarówno przez organ I jak i II instancji zostały wydane niesłusznie i są krzywdzące dla strony skarżącej. Strona skarżąca wskazała, że dokument wz przedstawiony do kontroli został nieprawidłowo wypełniony przez załadowcę wskutek jego omyłki, tym samym naruszenie powstało w wyniku okoliczności, których przy zachowaniu należytej staranności nie można było przewidzieć i nie wynikły z zaniedbania. Ponadto skarżący wskazali, że organ nie wziął pod uwagę ich wyjaśnień, nie zapewnił im czynnego udziału w postępowaniu oraz naruszył zasady praworządności i prawdy obiektywnej.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Ocena postępowania administracyjnego przeprowadzonego przez organy poszczególnych instancji, nie pozwala na podzielenie wniosku skarżących o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Przeprowadzona kontrola z punktu widzenia zakresu kognicji sądu administracyjnego wykazała, bowiem prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych oraz zasadność w świetle obowiązujących norm prawnych, nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej.

Spór w niniejszej sprawie w istocie dotyczy tego, czy organy dokonały prawidłowej oceny faktu dokonania korekty faktury przez skarżących w dniu 12 października 2016 r. - dotyczącej przewozu materiałów budowlanych w dniu 7 października 2016 r., w oparciu o dokument przewozowy nr [...] z dnia 7 października 2016 r. wystawiony na odbiorcę materiałów M. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: F.H.U. "A - I" M. T. z siedzibą w P oraz wypis nr 01 z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany dla przedsiębiorcy D. T.

- świadczącej jakoby o pomyłce sprzedawcy w wypełnieniu tych dokumentów w zakresie kupującej firmy.

Organy nie dały wiary w tym zakresie skarżącym, stając na stanowisku, że zakupu dokonał M. T. na rzecz swojej firmy z siedzibą w P a nie na rzecz firmy "A" J. T., D. T. s.c. do której to spółki należał pojazd marki MAN o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki SAM o numerze rejestracyjnym [...], wykonujący przedmiotowy przewóz materiałów budowlanych. W ocenie Organu odwoławczego pierwotne dokumenty WZ odnośnie zakupu materiałów zostały prawidłowego sporządzone przez sprzedawcę na rzecz kupującego "A-I" M. T. a ich późniejsza korekta nastąpiła na życzenie skarżących dopiero kilka dni po przeprowadzonej kontroli drogowej. Korekta została wykonana w celu uniknięcia kary pieniężnej za wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Zatem dokumenty korekty nie mogą stanowić podstawy do zmiany zaskarżonej decyzji.

Sąd stwierdza, że transport drogowy materiałów budowlanych będących własnością M. T. nie spełniał wszystkich warunków art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Każdy przedsiębiorca podejmujący wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w tym wypadku skarżący jest zobowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy. Skarżący takiej licencji nie posiadali.

Należy zauważyć, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

Sąd stwierdza, że ocena dowodów przez organ odwoławczy została przeprowadzona prawidłowo. Jest zgodna z doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania, myślenia. Przedsiębiorca, który dokonuje zakupu materiałów ma świadomość zamówienia, co do czego nie można mieć żadnych wątpliwości w sprawie, związku ze zgromadzonymi dowodami dokumentami: WZ i faktury na kupującego "A-I" M. T. W niniejszej sprawie skarżący w dniu kontroli wiedzieli jak został wypełniony dokument WZ, więc gdyby był błędnie wypełniony dokonaliby jego sprostowania natychmiast po kontroli, a nie kilka dni później Późniejsze działania odnośnie korekty faktury, słusznie uznano za niewiarygodne.

Przewóz drogowy wykonywany w imieniu stron w dniu kontroli nie był przewozem drogowym na potrzeby własne, ponieważ przewożone materiały budowlane były zgodnie z przedstawionym Dokumentem WZ własnością przedsiębiorcy prowadzącego własną firmę, a mającego siedzibę pod tym samym adresem, pod którym skarżący prowadzą swoją działalność gospodarczą.

Sąd podziela stanowisko prawne organów, że każdy przedsiębiorca podejmujący wykonujący transport drogowy w zakresie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest zobowiązany posiadać licencję na wykonywanie przewozu drogowego rzeczy. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

W pełni bowiem zachowuje aktualność prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego musi być traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowaniu transportu drogowego, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego z dnia kontroli dotyczył skarżących, ponieważ każda ze stron jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że przedsiębiorcą nie jest spółka cywilna. Zgodnie z ust. 1 wymienionego przepisu, przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Stosownie do treści art. 4 ust. 2 ww. ustawy za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

W przedmiotowej sprawie nie miała miejsca przesłanka wskazana w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie strony w dniu w 7 października 2016 r w dniu kontroli i dostarczenia materiałów na miejsce składu wiedziały jak został wypełniony dokument WZ, więc gdyby był błędnie wypełniony dokonałyby jego sprostowania natychmiast po kontroli, a nie kilka dni później. Dlatego brak jest podstaw do zastosowania powołanego przepisu.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 9, 10 par.1 77 k.p.a. Sąd stwierdza, że organy prowadzące postępowanie nie naruszyły tych przepisów, prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając swoje rozstrzygnięcie o zgromadzony materiał dowodowy tj. protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka, pisma składane przez samych skarżących i inne dokumenty sprzedawcy.

Organy odniosły się do twierdzeń skarżących i uzasadniły swoje stanowisko zgodnie z art. 107 § 3 kpa. Dowody znajdujące się w aktach sprawy wskazują w sposób niebudzący wątpliwości na te elementy stanu faktycznego, które konieczne były do podjęcia rozstrzygnięcia przez organy administracji. Organy administracji mają wszak podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a.) i tak w tej sprawie postąpiły. To, że nie podzieliły stanowiska skarżących nie oznacza, że nie uwzględniły słusznego interesu obywatela czy naruszyły zasady prawdy obiektywnej i przekonywania..

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji, stwierdzając jej wydanie zgodnie z przepisami prawa, co miało miejsce w niniejszej sprawie, nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu na podstawie innych pozaprawnych okoliczności.

W przedmiotowej sprawie podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione a zaskarżona decyzja zgodna z prawem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.