Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2198/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138 par 1 pkt 3, 127 par 1, 28, 131 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 173 par 1 i 2, 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 53 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 kwietnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 17/13 w sprawie ze skargi "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 17/13 oddalił skargę "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że decyzją Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...]października 2011 r. nr [...] ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowo - gminnym dla inwestycji polegającej na budowie sieci ciepłowniczej 2xDN700-DN200 wraz z kanalizacją teletechniczną od ul. Z. do terenu przewidzianego dla obiektów i urządzeń energetyki cieplnej oraz zabudowy mieszkaniowej i usługowej po byłych [...].

Od powyższej decyzji odwołała się "[...]"sp. z o. o., wskazując m. in., iż powinna być uznana za stronę postępowania ponieważ jej interesu prawnego dotyczy postępowanie z uwagi na usytuowanie urządzeń przesyłowych będących własnością spółki, a także ze względu na przysługujące jej roszczenie o ustanowienie służebności przesyłu na obszarze będącym terenem planowanej inwestycji.

Po zapoznaniu się z odwołaniem [...] sp. z o. o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2012r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że stosownie do brzmienia art. 138 § 1 pkt 3 kpa organ odwoławczy wydaje decyzję w której umarza postępowanie odwoławcze w sytuacji gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny.

Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a odwołanie służy stronie. W związku z tym należy przyjąć, że odwołanie jest niedopuszczalne, jeżeli zostało wniesione przez podmiot, który nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. Kolegium podało, że w piśmiennictwie wyrażono pogląd, że w razie gdy odwołanie wniosła jednostka, która twierdzi, że zaskarżona decyzja dotyczy jej interesu prawnego lub obowiązku, organ odwoławczy obowiązany jest rozpoznać jej odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że jednostka ta nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, to wydaje wówczas decyzje o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 (B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 575).

W myśl art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny lub obowiązek ma wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego, który może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku danego podmiotu. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który nie jest oparty na żadnym konkretnym przepisie prawa materialnego. Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa.

Kolegium podało, że zaskarżona decyzja Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] października 2011 r. dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie sieci ciepłowniczej wraz z kanalizacją teletechniczną od ul. Zapustnej do terenu przewidzianego dla obiektów i urządzeń energetyki cieplnej oraz zabudowy mieszkaniowej i usługowej po byłych [...]. Zatem stronami postępowania w niniejszej sprawie są właściciele, współwłaściciele, użytkownicy wieczyści bądź współużytkownicy wieczyści nieruchomości wskazanych w decyzji oraz nieruchomości sąsiednich. Ze znajdujących się w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów nie wynika, żeby "[...]"sp. z o.o. była właścicielem, współwłaścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź współużytkownikiem wieczystym, którejś z wymienionych nieruchomości. Kolegium wskazało, że odwołująca się swój interes prawny wywodzi z okoliczności usytuowania urządzeń przesyłowych będących własnością spółki, a także ze względu na przysługujące jej roszczenie o ustanowienie służebności przesyłu na obszarze będącym przedmiotem decyzji.

Z powyższego, zdaniem Kolegium, nie wynika, iż odwołująca się spółka posiada interes prawny lub obowiązek, z którego wynikałoby uprawnienie bycia stroną w przedmiotowym postępowaniu zgodnie z art. 28 kpa, a zatem nie posiada legitymacji prawnej do skutecznego złożenia odwołania od decyzji Prezydenta M. St. Warszawy z dnia [...] października 2011 r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że skoro odwołanie zostało złożone przez podmiot, który nie jest stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia ww. lokalizacji inwestycji celu publicznego, postępowanie odwoławcze winno zostać umorzone w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła "[...]"sp. z o. o., zarzucając, iż została ona wydana z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Kolegium bezpodstawnie umorzyło postępowanie odwoławcze bowiem Spółka miała interes prawny w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie sieci ciepłowniczej wraz z kanalizacją teletechniczną. Skarżąca podniosła, że planowana inwestycja będzie wchodzić w kolizję z istniejącymi sieciami należącymi do "[...]"sp. z o.o. zaś realizacja przekładek nie będzie możliwa we wszystkich koniecznych miejscach. Zdaniem skarżącej okoliczność ta została pominięta przez organ administracji, co narusza art. 7 k.p.a. W skardze wskazano także, że przed sądem powszechnym toczy się postępowanie o ustanowienie służebności przesyłu odnośnie sieci skarżącego, na działkach objętych żądaniem ustalenia inwestycji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie prawidłowo przyjęło, iż "[...]"sp. z o. o., nie legitymowała się interesem prawnym do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] października 2011 r.

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawa materialnego. Innymi słowy podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do kwestionowania zapadłych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć.

Sąd I instancji zaznaczył, że w świetle utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że stroną postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy czy też inwestycji celu publicznego są zawsze wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja (art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a także właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (por. np. uchwały NSA z 25 września 1995 r., sygn. akt VI SA 13/1995, publ. ONSA 1995/4/154, Lex 10650, i z 4 grudnia 1995, sygn. akt VI SA 20/95, publ. ONSA 1996/2/54, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009r. sygn. akt II OSK 673/09).

Sąd I instancji podkreślił, że skarżącej spółce nie przysługiwał żaden tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, na której jest planowana inwestycja oraz nieruchomości sąsiadujących z terenem zamierzenia. Zaznaczył, że fakt przebiegu przez teren planowanej inwestycji sieci technicznych należących do skarżącej nie powoduje, iż staje się ona stroną postępowania, którego przedmiotem jest lokalizacja inwestycji. Okoliczność ta może mieć znaczenie, zdaniem Sądu I instancji w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę gdzie rozważane będą kwestie techniczne dotyczące realizacji inwestycji nie zaś w postępowaniu dotyczącym jej lokalizacji.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie interes prawny musi być uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Nie jest legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości. Szczególną cechą interesu prawnego jest bowiem realność (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 r., sygn. akt II GSK 163/06 oraz z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1787/10 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W świetle powyższych wywodów skarżąca Spółka nie może upatrywać swojego interesu prawnego w toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniu o ustanowienie służebności przesyłu odnośnie sieci skarżącego na działkach na których planowana jest kwestionowana inwestycja celu publicznego.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił ocenę organu drugiej instancji, zgodnie z którą "[...]"sp. z o. o., nie miała interesu prawnego, a w konsekwencji nie posiadała statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu odwoławczym od decyzji dotyczącej lokalizacji ww. inwestycji.

Także wskazany w skardze zarzut naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie przepisów postępowania przez błędne ustalenie stanu faktycznego Sąd I instancji uznał za nieuzasadniony. Zdaniem Sądu I instancji zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia podstawy faktycznej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła skarżąca spółka i zaskarżając orzeczenie w całości zarzuciła:

I. na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że nie było obowiązku zawiadomienia Spółki "[...]"Sp. z o. o. o toczącym się postępowaniu z uwagi na to, iż "[...]"Sp. z o. o. nie jest Inwestorem ani właścicielem nieruchomości i użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego.

II. na podstawie art. 173 § 1 i 2 oraz art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z akt sprawy i przyjęcie, że: toczące się postępowanie przed sądem cywilnym w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu, w którym Sąd udzielił Spółce "[...]"Sp. z o. o. zabezpieczenia przysługujących jej roszczeń odnośnie sieci skarżącej spółki na działkach, na których planowana jest kwestionowana inwestycja celu publicznego, nie daje Spółce "[...]"Sp. z o.o. prawa do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym,

- art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przyjęcie, że "[...]"Sp. z o. o. nie ma interesu prawnego w postępowaniu o ustaleniu kwestionowanej inwestycji celu publicznego i przyjęcie, iż Spółce "[...]" Sp. z o. o. przysługuje jedynie interes faktyczny w postępowaniu o ustaleniu inwestycji celu publicznego.

Wskazując na powyższe wniesiono o:

- zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 roku sygn. akt [...] oraz uchylenie decyzji prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] października 2011 roku nr [...] o lokalizacji celu publicznego,

- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz "[...]"Sp. z o. o. kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny omyłkowo powołał się na art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zamiast na art. 53 ust. 1. Podniesiono, że niewątpliwie obszar oddziaływania kwestionowanej inwestycji celu publicznego dotyczy terenu, na którym znajdują się sieci skarżącej Spółki "[...]"Sp. z o. o. Wskazano, że zgodzić się również należy z cytowanym poglądem w komentarzu, że na problem ustalenia stron postępowania w sprawie o lokalizację inwestycji celu publicznego należy spojrzeć z perspektywy art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż każdy ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Zaznaczono, że mając na względzie przedmiot planowanego przedsięwzięcia, a także w świetle postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie II Wydział Cywilny sygn. akt II Ns 170/09 z dnia 9 września 2010 roku uznać należy, iż istnieje wpływ badanego zamierzenia inwestycyjnego na możliwość korzystania przez skarżącą spółkę z nieruchomości, na których znajdują się sieci Spółki "[...]"Sp. z o. o.

Podano, że z treści powołanego postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia wynika, że uczestnicy postępowania będący użytkownikami wieczystymi gruntów mają obowiązek znoszenia dostępu upoważnionych przedstawicieli Spółki "[...]" Sp. z o. o. do wymienionych w postanowieniu urządzeń sieciowych w celu ich bieżącej eksploatacji, kontroli, wykonywania przeglądów, konserwacji, modernizacji i remontów, usuwania awarii lub wymiany urządzeń, w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowego i niezakłóconego działania sieci i urządzeń. Zdaniem spółki powołane postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu daje zatem spółce "[...]"Sp. z o. o. określone prawo do korzystania nieruchomości, na której posadowione są jej sieci. Tym samym, w ocenie Spółki przysługuje jej nie tylko interes faktyczny, ale i prawny w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji celu publicznego kwestionowanej inwestycji co oznacza, że Spółka "[...]" Sp. z o. o. wbrew twierdzeniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełnia kryteria określone w art. 28 kpa.

Ponadto podniesiono, że przepis art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie może być interpretowany wąsko. Orzecznictwo sądów administracyjnych, a także doktryna interpretują przepis art. 53 ust. 1 cyt. ustawy szeroko dopuszczając możliwość udziału w charakterze strony postępowania w sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie tylko inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, ale również właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich, na które planowana inwestycja oddziaływuje.

Jeżeli zatem spółce "[...]"Sp. z o. o. przysługuje prawo do korzystania z nieruchomości, na których znajdują się jej sieci, jeżeli sieci te wchodzą w kolizję z planowaną inwestycją i znajdują się w obszarze jej oddziaływania, to w ocenie spółki uznać należy, że powinna ona być stroną zarówno postępowania o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również poprzedzającego go postępowania, mającego znaczenie prejudycjalne o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli uczestnicy postępowania i wnieśli o jej

oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W uzasadnieniu wskazano, że okoliczność, iż na terenie objętym postępowaniem są posadowione sieci, do których "[...]"Sp. z o.o. rości sobie określone prawa, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.

Zaznaczono, że po pierwsze, Skarżąca nie wykazała istnienia jakiegokolwiek tytułu prawnego do sieci i infrastruktury posadowionej na przedmiotowych nieruchomościach. Sam fakt wystąpienia przez spółkę "[...]"Sp. z o.o. z wnioskiem o ustanowienie służebności przesyłu nie jest równoznaczne z posiadaniem tytułu prawnego do infrastruktury posadowionej na nieruchomościach. O takim tytule prawnym można mówić dopiero w razie uzyskania przez Skarżącą prawomocnego postanowienia o służebności przesyłu. Wskazano, że zgodnie z utartym orzecznictwem, wyrażonym chociażby w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2012 r., V CSIC 190/11, orzeczenie sądu polegające na ustanowieniu ograniczonego prawa rzeczowego w postaci służebności przesyłu za wynagrodzeniem jest orzeczeniem konstytutywnym, tworzącym stosunek prawny, a nie deklaratoryjnym. Tytuł prawny Skarżącej do nieruchomości nie wynika również z postanowienia o zabezpieczeniu wydanego w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu. Podano, że udzielenie zabezpieczenia w sprawie cywilnej jest możliwe w razie jedynie uprawdopodobnienia roszczenia, a nie jego udowodnienia. Postanowienie wydane w takiej sprawie ma charakter tymczasowy, nie przesądza o zasadności wniosku o ustanowienie służebności i nie stanowi zatem o tytule prawnym Skarżącej do nieruchomości, a w konsekwencji o istnieniu interesu prawnego umożliwiającego jej udział w przedmiotowym postępowaniu.

W wyniku powyższego, twierdzenia "[...]"Sp. z o.o. o rzekomym tytule prawnym do przedmiotowych nieruchomości są w ocenie uczestników postępowania całkowicie bezzasadne, a Sąd I instancji słusznie uznał, że Skarżącemu nie przysługuje interes prawny umożliwiający udział w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, co czyni skargę kasacyjną całkowicie bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów.

Zarzuty skargi kasacyjnej formułowały tezę o naruszeniu przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy a także przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Oba wskazywane naruszenia okazały się jednak nieuzasadnione.

Nie można mówić o naruszeniu art. 133 ppsa gdyż Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności z akt sprawy wynikające, inaczej je tylko ocenił, do czego miał prawo.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie złamanie tego przepisu miało polegać na pominięciu przez Sąd I instancji istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, wynikających z akt sprawy. Tymczasem takich uchybień nie można zwalczać zarzutem naruszenia art. 133 § 1 ppsa, gdyż przepis ten nie zawiera żadnych norm wskazujących na sposób analizy akt sprawy. Stanowi on, że sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Dalsza treść cytowanego przepisu dotyczy okoliczności, które w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły (nieprzekazanie skargi sądowi w terminie, wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym). Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w tych aktach oraz obowiązek uwzględnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w momencie wydania kontrolowanych aktów lub czynności. Omawiany przepis mógłby więc zostać naruszony, gdyby sąd na przykład przesłuchał świadków lub oparł swe rozstrzygnięcie na materiale innym niż ten, który zawarty jest w aktach sprawy. Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy ale z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Raz jeszcze podkreślić należy, że przepis art. 133 § 1 ppsa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń faktycznych. WSA w Warszawie dokonał oceny legalności zaskarżonego orzeczenia wyłącznie na podstawie akt sprawy. Nie postąpił zatem wbrew nakazowi zawartemu w art. 133 § 1 ppsa i tym samym przepisu tego w żaden sposób nie naruszył.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia normy zawartej w art. 28 kpa wywieść należało, że w myśl postanowień tego przepisu stroną postępowania administracyjnego jest ten podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Uprawnienia, czy obowiązki muszą wynikać z przepisów prawa materialnego, w przeciwnym razie, podmiotowi nie przysługuje przymiot strony w świetle art. 28 kpa, i nie posiada on legitymacji umożliwiającej kwestionowanie zapadłych w postępowaniu administracyjnym rozstrzygnięć.

W postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia warunków zabudowy, albo inwestycji celu publicznego, stroną postępowania jak słusznie zauważył Sąd I instancji są obok właściciela i użytkownika wieczystego gruntu objętego zainwestowaniem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących bezpośrednio z nieruchomością, na której ma być zlokalizowana planowana inwestycja oraz właściciele lub użytkownicy nieruchomości położonych w dalszej odległości, jeżeli znajdują się one w obszarze oddziaływania tej inwestycji.

Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie nie świadczy o istnieniu interesu prawnego wystąpienie przez spółkę "[...]"z wnioskiem o ustanowienie służebności przesyłu na spornej nieruchomości. W żadnym razie fakt ten nie jest równoznaczny z posiadaniem tytułu prawnego do infrastruktury posadowionej na nieruchomościach ani też z faktycznym istnieniem służebności. Przyczym tytuł prawny do sieci i urządzeń nie oznacza jednoczesnego posiadania tytułu do nieruchomości, po której są prowadzone. Przymiotu strony skarżący kasacyjnie nie uzyskał również wskutek wydania postanowienia o zabezpieczeniu mocą, którego użytkownicy wieczyści gruntu zobowiązani zostali do znoszenia dostępu przedstawicieli spółki celem dokonywania bieżącej kontroli, przeglądów, konserwacji, usuwania awarii w zakresie niezbędnym do zapewnienia prawidłowego działania sieci, urządzeń. Postanowienie ma charakter tymczasowy, nie przesądza o zasadności wniosku o ustanowienie służebności i nie stanowi o tytule prawnym do nieruchomości, w konsekwencji zaś o interesie prawnym umożliwiającym udział w przedmiotowym postępowaniu.

W tej sytuacji brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie normy zawartej w art. 53 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do skarżącej kasacyjnie spółki. Nie budziła wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego legalność dokonanej przez kontrolowany sąd wykładni tej normy, która mimo literalnego brzmienia zarzutu nie była w istocie kwestionowania. Dążąc do zakwestionowania wykładni przepisu podważający ją musiałby wskazać na czym błędne rozumienie normy polegało i jak w jego ocenie brzmi prawidłowa treść przepisu. Takich wywodów skarga kasacyjna nie zawierała.

W konsekwencji powyższego uznać należało, że orzeczenie Sądu I instancji jest prawidłowe, a zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły go skutecznie podważyć.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.