Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 228/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 593/09 odmawiającego ustanowienia dla T. L. adwokata w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej jako: WSA), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. L. o ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Kierownika Urzędu Do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2009 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich postanowił odmówić ustanowienia dla T. L. adwokata.

W uzasadnieniu WSA wskazał, że T. L. złożył wniosek o ustanowienie adwokata a argumentując go podniósł, że mieszka u syna zajmując jedno pomieszczenie, jednakże prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w kwocie 1165,61 zł. Znaczną część tego dochodu przeznacza na zakup lekarstw, natomiast opłaty za energię elektryczną i "pozostałe koszty utrzymania powodują brak środków na codzienne życie". Sąd I instancji wskazał, że T. L. nie wykazał, iż w jego przypadku spełniona została określona w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa) przesłanka przyznania częściowego prawa pomocy. Jak bowiem wynika ze złożonego przez niego wniosku nie posiada on nikogo na utrzymaniu, a więc wszelkie uzyskiwane środki finansowe może przeznaczyć wyłącznie na własne potrzeby. Nadto okoliczność, iż wnioskodawca mieszka u syna zajmując jedno pomieszczenie wskazuje na to, iż dzięki temu ponoszone przez niego wydatki na utrzymanie mieszkania są niższe niż w sytuacji, gdyby musiał utrzymać całe mieszkanie samodzielnie. Poza tym, o możliwości wygospodarowania przez skarżącego środków pieniężnych świadczy uiszczenie przez wyżej wymienionego wpisu sądowego w kwocie 100 zł. WSA podkreślił, że T. L. - ani we wniosku ani też w sprzeciwie - nie wskazał dokładnie na czym polegałby uszczerbek, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ppsa w razie pokrycia przez niego kosztów wynagrodzenia adwokata. Podnosząc zaś, iż stan jego zdrowia uległ pogorszeniu, nie wskazał jednocześnie wysokości wydatków z tym związanych.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że oczekuje uzyskania uprawnień kombatanckich jak również pomocy adwokata.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym (a więc np. przez ustanowienia dla T. L. adwokata) jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Instytucja prawa pomocy stanowi więc rodzaj ulgi w obowiązku uiszczenia daniny publicznej z tytułu prowadzenia postępowania przed sądem a ustanowiona została z myślą o osobach ubogich, których trudna sytuacja materialna uniemożliwia dostęp do sądu.

Zdaniem NSA, Sąd I instancji w sposób prawidłowy ocenił sytuację majątkową T. L. i należy zgodzić się z WSA, iż sytuacja majątkowa T. L., która została zanalizowana na podstawie oświadczenia skarżącego nie pozwala na stwierdzenie, że zostały wypełnione przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, a to uniemożliwia przyznanie skarżącemu prawa pomocy. Sąd I instancji miał prawo uznać, że skarżący podtrzymuje twierdzenia co do swojej sytuacji majątkowej zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, a tym samym, prawidłowa jest ocena WSA, że skarżący jest w stanie pokryć koszty postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Jak bowiem wynika ze złożonego przez niego wniosku, nie posiada on nikogo na utrzymaniu, a więc wszelkie uzyskiwane środki finansowe może przeznaczyć wyłącznie na własne potrzeby a ponadto okoliczność, iż wnioskodawca mieszka u syna zajmując jedno pomieszczenie wskazuje na to, że dzięki temu ponoszone przez niego wydatki na utrzymanie mieszkania są niższe niż w sytuacji, gdyby musiał utrzymać całe mieszkanie samodzielnie. Skoro wnioskodawca nie przedstawił żadnych informacji, które wskazywałyby na konieczność uczynienia zadość jego żądaniu to tym samym WSA - w oparciu o posiadaną wiedzę wynikającą z wniosku T. L. - miał prawo rozpatrzyć wniosek o ustanowienie adwokata negatywnie.

Z tych względów NSA, w oparciu o art. 197 § 1 ppsa oraz art. 197 § 2 w związku z art. 184 ppsa, postanowił jak w sentencji.