Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 275/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.138 par.1 piet 1, art.107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.  61 ust. 1  pkt 1 i 3, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 52 ust.2 pkt 1 i art. 54 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. na podstawie art. 138 § 1 piet 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016.23 ze zm.), w związku z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2017.1073. j.t.), po rozpoznaniu odwołania E. D. od decyzji Nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] r., odmawiającej ustalenia na rzecz E. D. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwunastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, na terenie działki nr [...] obręb ewidencyjny D. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Inwestor E. D. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla budowy kompleksu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących (12, według charakterystyki projektowanego podziału działki) na terenie działki nr [...]. Charakteryzując inwestycję inwestor wskazał, że zapotrzebowanie na wodę dla inwestycji i podłączenie kanalizacji ma się odbywać na warunkach przyłączenia do istniejących sieci określonych przez dysponenta sieci, Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych w G..

Po przeprowadzeniu postępowania, w którym sporządzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, Burmistrz Miasta i Gminy G. decyzją Nr [...] z dnia [...]. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W zakreślonym obszarze analizy (510 m od granic terenu inwestycji) wyodrębniono obszar zwartej zabudowy dostępny z tej samej drogi publicznej,

ul. [...]. Istniejąca w tym obszarze zabudowa pełni funkcję zagrodową

i przemysłowo-usługową. Nie występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej. Zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jest dostępna z innej drogi publicznej - ul. [...]. Ponadto zgodnie z oświadczeniem PUK sp. z o.o. w G. -wynika, że obecnie brak jest możliwości przyłączenia wody i kanalizacji sanitarnej do działki nr [...] - brak uzbrojenia terenu. Przyłączenia terenu inwestycji do tych sieci będzie możliwe po przebudowie i rozbudowie sieci wodociągowej oraz rozbudowie sieci kanalizacyjnej. Dysponent sieci wskazał również, że wieloletni plan rozwoju i modernizacji sieci na lata 2014-2018 nie przewiduje rozbudowy sieci w tym rejonie. Z kolei dysponent sieci gazowej wskazał, że warunki przyłączenia inwestycji do sieci gazowej będą wydane po dokonaniu modernizacji istniejącej sieci gazowej niskiego ciśnienia na sieć średniego ciśnienia. Wobec tych oświadczeń organ pierwszej instancji uznał, że istniejące uzbrojenie terenu nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. złożył inwestor E. D.. W odwołaniu zarzucił, że wadliwie wyznaczono obszar analizowany. Wskazał, że oprócz obszaru obejmującego trzykrotną szerokość frontu terenu inwestycji (w zaokrągleniu [...] m dookoła działki) autor opracowania zakreślił tzw. otoczenie terenu inwestycji (60 m, obejmujące odległość trzykrotnej szerokości frontów działek projektowanych do wydzielenia z działki [...]), co jest niezgodne z rozporządzaniem wykonawczym do ustawy. Ponadto w rozporządzeniu określono obszar minimalny, co nie wyklucza rozszerzenia obszaru analizy. Odwołujący ponadto wskazał, że w oparciu o definicję zwartego obszaru zabudowy zawartej w przepisach ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest również możliwe wyodrębnienie obszaru zwartej zabudowy dostępnego z ul. [...], obszar ten powinien objąć wszystkie nieruchomości zabudowane położone wzdłuż tej ulicy (tak przyjęto przy ustalaniu warunków zabudowy na działce nr [...] i [...]). Odwołujący powołał się również na analizę urbanistyczną i wydaną w oparciu o tę analizę decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] r. nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla osiedla domów jednorodzinnych, na działkach nr [...] - [...] położonych w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji. Analiza ta, jego zdaniem, dowodzi że wzdłuż ul. [...] występują działki zabudowane pozwalające na określenie wymagań dla wnioskowanej obecnie inwestycji. Dalej odwołujący wskazuje,

że zabudowa na którą powołuje się organ pierwszej instancji wzdłuż ul. [...] jako zagrodowa posiada charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (gabaryty działek, forma zabudowy, brak obiektów gospodarczych i inwentarskich towarzyszących budynkom mieszkalnym).Strona uważa również, że warunek określony w pkt 3 art. 61 ust. 1 został spełniony, gdyż gestor sieci wodno-kanalizacyjnej zadeklarował dostarczanie wody z projektowanej sieci i odprowadzenie ścieków do projektowanej sieci i tym samym warunek został spełniony. W cenie odwołującego na negatywną ocenę wniosku miało również wpływ to, że inwestor wystąpił z kilkoma wnioskami o ustalenie warunków zabudowy, w sumie dla [...] działek budowlanych i budowę osiedla mieszkaniowego o znacznej wielkości, w porównaniu z już istniejącą zabudową wsi D.. Zapisy studium uwarunkowań, i kierunków zagospodarowania gminy oraz wydanych już warunków zabudowy wskazują, że ul. [...] w przyszłości będzie stanowić skończoną kompozycję zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, co jednak nie było wzięte pod uwagę.

Oceniając ponownie stan sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w S. wskazało, że materialnoprawną podstawą do wydania decyzji w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "ustawa") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalenia sposobu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej "rozporządzenie").

Powołując się na powyższe rozporządzenie Kolegium zwróciło uwagę,

że w przedmiotowej sprawie sporządzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jej część graficzna nie spełnia powyższych wymagań. Załączniki graficzne do analizy urbanistycznej, to bliżej nieopisane trzy wydruki mapowe, w skalach jak podano na wydruku: 1:5000, 1:2500, 1:1000. Żaden z wydruków nie jest mapą zasadniczą lub ewidencyjną pochodzącą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydruk mapowy w skali 1:5000 (jedyny pokazujący granice obszaru analizowanego) jest wydrukiem e-mapy. Wadliwość części graficznej analizy urbanistycznej dyskwalifikuje całość podstawowego dowodu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jakim jest ta analiza.

W dalszej części organ odwoławczy wskazał, że w części opisowej analizy urbanistycznej autor opracowania oprócz granicy obszaru analizowanego, wyznaczonego zgodnie ze wskazaniem § 3 rozporządzenia jako minimalny wymagany, wyznacza również obszar realnego sąsiedztwa rozumiany jako otoczenie terenu inwestycji, w odległości trzykrotnej szerokości frontów planowanych działek budowlanych od granicy tych działek. Zdaniem autora opracowania takie wyznaczenie ma służyć ocenie wzajemnej relacji zachodzącej pomiędzy zabudową już istniejącą i planowaną. Dalej stwierdza on, że zasięg realnego sąsiedztwa dla działki nr [...] obejmuje wyłącznie zabudowę zagrodową i spożywczo - przemysłową i na tej podstawie wyprowadza wniosek o braku kontynuacji funkcji zabudowy.

W ocenie Kolegium takie wnioskowanie jest błędne, gdyż dla oceny czy zachodzi kontynuacja funkcji zabudowy należy poddać ocenie funkcję zabudowy w całym obszarze analizowanym, wyznaczonym zgodnie z zasadą opisana w § 3 rozporządzenia. Przepis ten nie ustanawia reguł wyznaczania jakiegokolwiek innego obszaru, w tym obszaru realnego sąsiedztwa, jak uczynił to organ pierwszej instancji. Cały obszar analizy, a nie tylko działki zabudowane położone przy tej samej drodze publicznej co teren inwestycji, jest brany pod uwagę przy ustalaniu funkcji, wskaźników, cech i parametrów nowej zabudowy.

Kolegium zwróciło także uwagę na to, że za stronę niniejszego postępowania organ pierwszej instancji uznał tylko wnioskodawcę, E. D., pomijając zarówno współwłaściciela terenu inwestycji, M. D., jak również inne strony (właścicieli działek przyległych do terenu inwestycji oraz działek, na które mogłaby oddziaływać inwestycja).

Pomimo stwierdzonych uchybień w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Wskazując na treść art. 61 ust 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium uznało, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu,

z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Powołując się na (Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 506) organ odwoławczy wskazał, że celem tego przepisu jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy bądź to od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu lub zagwarantowania, że powstanie takie uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Dlatego, jeżeli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług - jak stanowi art. 61 ust. 5 ustawy.

Analizując treść oświadczenia i informację zawartą w piśmie, na które powołuje się odwołujący, Kolegium stwierdziło, że trudno jest mówić o zagwarantowaniu przez PUK powstania przedmiotowego uzbrojenia w sytuacji, kiedy z treści wskazanego wyżej pisma nie wynika, że zamierza je wykonać. Wynika natomiast, że plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych kanalizacyjnych przedsiębiorstwa na lata 2014-2018 nie przewiduje takiej rozbudowy. W chwili obecnej przyłączenie inwestycji do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej jest nierealne.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że warunek o którym mowa

w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy nie został spełniony, zatem odmowę ustalenia warunków zabudowy należało utrzymać w mocy.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. wniósł E. D. zarzucając organowi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że nie został spełniony warunek projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego,

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwany dalej "k.p.a.") i 77 § 1 k.p.a. poprzez niedołożenie wymaganych starań w celu dokonania ustaleń stanu faktycznego sprawy zgodnych z rzeczywistym stanem faktycznym, w tym przede wszystkim w celu ustalenia, czy w niniejszej sprawie zaistniały ustawowe przestanki obligujące organ do wydania decyzji

o ustaleniu warunków zabudowy,

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa,

- art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przestanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy,

3. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy wyrażające się w uznaniu, że nie przedłożono oryginałów dokumentów (mapy zasadniczej lub ewidencyjnej pochodzenia z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), podczas gdy oryginały te zostały dołączone do akt sprawy przez Burmistrza G., co doprowadziło do nieuwzględnienia odwołania i utrzymania w mocy decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:

1. uchylenie w całości skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji,

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego,

W uzasadnieniu skarżący wskazuje na decyzję SKO z dnia [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia 3. . znak: [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzydziestu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] z obrębu D. w gminie G.. Strona zwraca uwagę, że swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zauważa szereg uchybień postępowania Burmistrza Miasta i Gminy G.,

m.in. dotyczących załączników graficznych (niewłaściwa skala i mapy nie będące mapą zasadniczą czy ewidencyjną) do analizy urbanistycznej nie spełniających warunków § 3 określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Chodzi o wyznaczenie minimalnego obszaru analizowanego w oparciu o rozporządzenie jak i obszaru, który autor analizy nazywa realnym sąsiedztwem i na tej podstawie wyciąga (błędny) wniosek o braku kontynuacji funkcji zabudowy. Dalej skarżący zarzuca organowi odwoławczemu, iż mimo stwierdzenia tych nieprawidłowości przy rozpoznawaniu sprawy przez organ I instancji, to uznał, że odmowa ustalenia warunków zabudowy jest uzasadniona gdyż nie został spełniony warunek art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego.

Zdaniem skarżącego organ nie dostrzegł, że gestor sieci wodociągowej jak

i kanalizacji sanitarnej tj. Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych Sp. z o.o. w G. oświadczył, że zapewnia dostawę wody z projektowanej sieci wodociągowej i odbiór ścieków do projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej w przyszłości (nr [...]

z dnia [...] Nie powinno zatem budzić wątpliwości, iż projektowane uzbrojenie terenu zapewni dostawę mediów w wystarczającym dla realizacji zamierzenia budowlanego zakresie. Takie zagwarantowanie w świetle zapewnienia gestora sieci jest oczywiste, nawet jeśli nie nastąpi to natychmiast, bowiem to, że plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych przedsiębiorstwa na lata [...] nie przewiduje rozbudowy sieci nie wyklucza, że taka inwestycja będzie realizowana w najbliższym czasie.

Skarżący zarzucił także to, że milczeniem pominął zarówno zapisy Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak i wydanych już warunków zabudowy, z których wynika, że ulica [...] będzie stanowić w przyszłości skończoną kompozycję zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Materialnoprawną podstawą do wydania decyzji w niniejszej sprawie są przepisy ustawy z dnia [...] roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalenia sposobu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z art. 61 ust 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych

i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

S. warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie.

Stosownie do § 3 Rozporządzenia:

1. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

2. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa

w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, co oznacza, że w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek ustawowych organ musi wydać decyzję zgodnie z wnioskiem inwestora.

Jak wynika z pisma Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych w G. z dnia [...] r. poinformowało ono wnioskodawcę, że na dzień dzisiejszy brak jest możliwości podłączenia wody i kanalizacji sanitarnej do działki nr [...] z powodu braku uzbrojenia w tym rejonie. Dostarczenie wody do planowanej zabudowy mieszkaniowej będzie możliwe po rozbudowie istniejącej sieci wodociągowej w rejonie ul. [...] polegające na wymianie ze średnicy [...] na odcinku drogi krajowej nr [...] do granicy poszczególnych działek. W celu odprowadzenia ścieków sanitarnych z planowanej inwestycji należy wybudować sieć kanalizacji sanitarnej na odcinku od działki nr [...] i doprowadzić ją do poszczególnych działek.

Jednocześnie PUK Spółka z o.o. w G. poinformowała, że zgodnie z obowiązującym na terenie Gminy G. Wieloletnim Planem Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Kanalizacyjnych na lata 2014-2018 uchwalonym Uchwałą nr [...] z dnia 8 sierpnia 2014 r. nie planuje się w najbliższym czasie rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej na tym terenie.

Wprawdzie w art. 61 ust. 5 ustawodawca wskazał, że warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, jednakże skarżący ani nie przedłożył takiej umowy, ani też zapewnienia, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta.

Zdaniem Sądu celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług.

Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame

z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Taki pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 1298/16 (dostępny w Internecie na stronie [...]).

W myśl art. 61 ust. 1 pkt 3 wnioskodawca musi wykazać, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Tego wymogu skarżący nie spełnił, albowiem Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych Spółka z o.o. w G. jako dostawca wody i odbiorca ścieków w piśmie z dnia [...] r. nr [...] wskazało, że odprowadzanie ścieków możliwe będzie po wybudowaniu sieci kanalizacji sanitarnej na odcinku od działki nr [...], natomiast dostarczenie wody do planowanej zabudowy mieszkaniowej będzie możliwe po rozbudowie istniejącej sieci wodociągowej. PUK zwróciło również uwagę,

że zgodnie z obowiązującym na terenie Gminy G. Wieloletnim Planem Rozwoju

i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Kanalizacyjnych na lata 2014-2018, Spółka nie planuje w najbliższym czasie rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w rejonie planowanej przez skarżącego budowy.

Sąd oceniając drugi aspekt, na który Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę dotyczący błędnie sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w kontekście warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy przyznać rację organowi odwoławczemu.

Słusznie organ wskazał, że autor analizy zamiast rozważyć funkcję zabudowy na całym obszarze analizowanym ograniczył się do zabudowy zagrodowej i spożywczo-przemysłowej co doprowadziło do błędnego przekonania o braku kontynuacji zabudowy. W aktach administracyjnych sprawy brak jest również załączników graficznych do sporządzenia analizy urbanistycznej.

Decyzja o warunkach zabudowy winna zawierać w formie załącznika kopię mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, kopię mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Wynika to wprost z przepisu art. 61 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 54 pkt 3 u.p.z.p.

Tymczasem organ I instancji do decyzji załączył trzy bliżej nieopisane wydruki mapowe w skalach 1:5000, 1:2500, 1:1000 nie pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Obszar analizowany został określony na wydruku e-mapy w skali 1:5000. Brak określonych przepisami załączników do decyzji o warunkach zabudowy oraz wskazane wyżej wady samej analizy stwarzają sytuację, w której analizy nie można uznać za kluczowy dowód w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego. Jednak jak słusznie zauważyło Kolegium, niewłaściwie przeprowadzona analiza, niezgodne z przepisami u.p.z.p. załączniki graficzne do analizy to nie jedyne braki postępowania, które przesądziły o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej przez skarżącego na działce nr [...].

Decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową, stąd właściwy organ winien ustalić warunki zabudowy, jeśli zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wskazanym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. warunkom. Odmowa może nastąpić tylko wówczas, gdy inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek.

Analizując stan sprawy Sąd stwierdził, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Kolegium w zaskarżonej decyzji ustaliło istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowało prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniło swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie sprawy na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.