Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1021/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 2 oraz art. 246 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. S. od postanowienia Starszego Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu z dnia 9 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1021/15 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: utrzymać w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego z dnia 9 września 2016 r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 września 2016 r. Starszy Referendarz Sądowy

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach po rozpoznaniu kolejnego wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu, oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że w nadesłanym druku formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podał, że nie posiada żadnego majątku, jest zobowiązany do łożenia na trójkę swoich dzieci i nie uzyskuje obecnie żadnego dochodu. Do druku formularza dołączono zaświadczenie z urzędu pracy, datowane na dzień 18 grudnia 2015 r., z treści którego wynika, że skarżący jest osobą bezrobotną, pozbawioną prawa do zasiłku. Odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego zobowiązujące skarżącego do uprawdopodobnienia okoliczności podniesionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: wskazanie źródła utrzymania się oraz podanie, gdzie skarżący obecnie zamieszkuje i do kogo należy to lokum, skarżący w dniu 30 sierpnia 2016 r. złożył pismo procesowe (sporządzone

w sposób znacząco utrudniający identyfikację jego treści), z którego wynika,

że utrzymuje się ze wsparcia "osób dobrej woli", przyjaciół oraz krewnych. Oświadczył, że nie korzysta ze wsparcia pomocy społecznej i nie posiada miejsca stałego pobytu, a co do pozostałych okoliczności powołał się na informacje zawarte w aktach sprawy.

W ocenie referendarza sytuacja materialna wnioskodawcy oraz fakt, że nie uprawdopodobnił on wysokości ponoszonych wydatków, nie pozwalają przychylić się do złożonego wniosku.

W ustawowym terminie strona skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia

z dnia 9 września 2016 r. W uzasadnieniu skarżący przywołał obowiązującą

w postępowaniu administracyjnym zasadę reformatio in peius.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Wobec wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. – art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r., o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658).

Na wstępie wskazać należy, że celem instytucji prawa pomocy jest zagwarantowanie dostępu do sądu osobom (zarówno fizycznym, jak i prawnym oraz innym jednostkom organizacyjnym), których wyjątkowo trudna sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania. Stanowi ona realizację uprawnień wynikających z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej

w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 roku (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze. zm).

Zgodnie z art. 245 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź

w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Okoliczności przytoczone we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jak również przedstawione dokumenty na ich poparcie, powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. Warunkiem koniecznym do przeprowadzenia oceny zdolności majątkowych osoby wnioskującej o przyznanie prawa pomocy jest przedstawienie dokładnych i wiarygodnych danych o sytuacji majątkowej i rodzinnej strony postępowania. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej czy o jej pogorszeniu są bezużyteczne

z punktu widzenia możliwości dokonania oceny sytuacji majątkowej, albowiem

nie pozwalają wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania.

W rozpoznawanej sprawie skarżący jedynie enigmatycznie wskazał, że jego wniosek jest zasadny. Równocześnie wnioskodawca nie przedstawił swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej, zaznaczając jedynie, że nie uzyskuje dochodów

i korzysta ze wsparcia osób dobrej woli. Wnioskodawca nie wykazał ani wysokości przychodu ani kosztów utrzymania koniecznego. Także w sprzeciwie, kwestionując treść postanowienia nie powołał żadnych okoliczności dotyczących swojej sytuacji materialnej. Brak wyjaśnień ze strony wnioskodawcy nie pozwala na zidentyfikowanie źródła finansowania jego koniecznych kosztów utrzymania. Uchylenie się wnioskodawcy od obowiązku wyjaśnienia rzeczywistej, bieżącej sytuacji nie pozwala na ocenę jej zdolności płatniczych. W efekcie nieuzasadniony pozostaje wniosek o przyznanie jej prawa pomocy.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 260 tej ustawy.