Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 842/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 UST 3, 268, 269, 270 UST 2, 271 UST 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt I SA/Op 224/18 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt I SA/Op 224/18 uwzględnił skargę Skarbu Państwa – Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. i uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (zwanego dalej Dyrektorem Zarządu Zlewni) z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], którą ustalono skarżącemu za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. opłatę stałą za pobór wód powierzchniowych w wysokości 119 zł.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł w pierwszej kolejności, że błędna jest argumentacja organu odnośnie braku konieczności stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w dacie toczącego się w sprawie postępowania reklamacyjnego. Wyjaśniono, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie toczącego się postępowania w przedmiocie określenia skarżącemu opłat za pobór wód powierzchniowych - zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1566) zwanej dalej w skrócie P.w. - do postępowania przed organami, o których mowa w ust. 1 pkt 3-6, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. Dopiero w ustawie z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (opublikowanej w Dz. U. z 2017 r. poz. 1772) w art. 1 pkt 17 wskazano, że po art. 273 dodaje się art. 273a w brzmieniu: "W przypadku złożenia reklamacji, o której mowa w art. 273 ust. 1, przepisów art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się". Tym samym dopiero w wyniku późniejszej nowelizacji ustawy Prawo wodne, ustawodawca zdecydował się na takie ograniczenia.

Następnie Sąd stwierdził, że Dyrektor Zarządu Zlewni naruszył w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy art. 107 § 3 K.p.a. oraz zasady ogólne K.p.a., w tym zwłaszcza wyrażone w art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nie odniósł się do twierdzeń strony dotyczących samej zasadności naliczenia opłaty stałej z uwagi na zwolnienie przewidziane art. 270 ust. 2 P.w. pomimo, że skarżący podkreślał, że spełnia warunki uprawniające go do takiego zwolnienia. Zwracał uwagę, że głównym celem budowy zbiorników była budowa na terenach Nadleśnictwa zbiorników retencyjnych służących zapobieganiu skutkom powodzi, ochrona przeciwpożarowa oraz realizacja prowadzonej przez Nadleśnictwo gospodarki leśnej, w szczególności w jej aspektach związanych z ochroną przyrody przejawiających się stworzeniem siedlisk bytowania salamandry plamistej, miejsca żerowania bociana czarnego oraz pluszcza. Ochrona przeciwpowodziowa jak i przeciwdziałanie skutkom suszy są zadaniami organów administracji rządowej oraz samorządowej, a także Wód Polskich (odpowiednio art. 163 i art. 188 P.w.), zatem poddał pod rozwagę zasadność obciążenia go powyższą opłatą stałą.

Pomijając w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienie tego zagadnienia oraz nie wykazując braku możliwości odstąpienia od naliczania opłaty, organ nie uzasadnił tym samym w sposób należyty zastosowania w sprawie art. 271 ust. 3 P.w., co nadało zaskarżonej decyzji charakter rozstrzygnięcia przedwczesnego i dowolnego. Nie odniesiono się do sygnalizowanej przez stronę okoliczności – wyręczania czy wspomagania przez skarżącego organów administracji rządowej, administracji samorządowej i Wód Polskich w ochronie przed powodzią (art. 163 P.w.). Brak pełnego i rzetelnego merytorycznego odniesienia się do pierwszoplanowej kwestii, czy strona co do zasady powinna być obciążana opłatami stałymi, narusza w istotny sposób art. 107 § 3 K.p.a. Organ nie dokonał kompleksowej wykładni adekwatnych regulacji prawnych oraz nieprawidłowo rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy – w tym przypadku ograniczający się do pozwolenia wodnoprawnego. Jednakże nawet do tego dowodu organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się, mimo wskazywanych przez stronę wątpliwości.

Abstrahując od poniesionej wyżej problematyki, Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w przypadku ponownego wyliczania opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych organ winien uzasadnić w sposób należyty sposób jej obliczenia, z uwzględnieniem treści pozwolenia wodnoprawnego. O ile na gruncie aktualnie obowiązujących norm prawnych istnieje pełna zbieżność między treścią pozwolenia wodnoprawnego, jakie będzie wydawane na podstawie obecnie obowiązującego art. 403 P.w., a przepisami na podstawie których ustala się wielkość należnej opłaty stałej m.in. za pobór wód powierzchniowych (w obydwu przypadkach podaje się wielkość m³/s), to jako oczywisty jawi się brak takiej zgodności między treścią "starego" pozwolenia wodnoprawnego a treścią obowiązujących obecnie przepisów dotyczących obliczania wysokości opłaty stałej (art. 271 ust. 3 P.w.). W takiej sytuacji Dyrektor Zarządu Zlewni powinien był uwzględnić dobową, a nie godzinową ilość m3 wody jaka może być pobrana na podstawie wydanego stronie w 2012 r. pozwolenia wodnoprawnego (a więc w czasie, kiedy opłaty stałe za usługi wodne nie obowiązywały). Zdaniem Sądu skoro organ obliczył opłatę stałą w wymiarze dobowym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 3 P.w., zgodnie z którą do ustalenia opłaty należy zastosować dobowy wskaźnik poboru wód powierzchniowych.

Biorąc pod uwagę, że Dyrektor Zarządu Zlewni nie przedstawił szerszych motywów sposobu wyboru określonej wykładni spornego przepisu, ale obliczył opłatę w najwyższej możliwej do uzyskania wysokości, naruszył regułę wynikającą z art. 7a § 1 K.p.a. i nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych dotyczących art. 271 ust. 3 P.w. na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Dodatkowo poprzez nieprzedstawienie argumentów prowadzących do takiego wyboru interpretacji spornego i niejasnego przepisu naruszył art. 107 § 3 K.p.a., ponieważ uzasadnienie prawne decyzji nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Zarządu Zlewni, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego polegające na:

a) niewłaściwym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w związku z art. 270 ust. 2 P.w. poprzez przyjęcie, że organ nie wyjaśnił wystarczająco przesłanek do niezastosowania przedmiotowego przepisu jako wyłączającego obowiązek ponoszenia opłaty, podczas gdy organ odniósł się do pozwolenia wodnoprawnego, na podstawie którego opłata została naliczona i które wskazuje cel poboru wody niezwiązany z celami rolniczymi ani leśnymi na potrzeby nawadniania gruntów i upraw bądź na potrzeby chowu i hodowli ryb;

b) błędnej wykładni art. 271 ust. 3 P.w. poprzez przyjęcie, że organ nie uzasadnił prawidłowo naliczenia opłaty, podczas gdy z zaskarżonej przez stronę postępowania decyzji o naliczeniu opłaty wynika sposób naliczenia opłaty oraz jej podstawy zarówno faktyczne jak i prawne;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a. oraz 107 § 3 K.p.a. polegające na przyjęciu, że organ nie wyjaśnił istoty sprawy, podczas gdy decyzja będąca podstawą zaskarżenia została wydana w oparciu o pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę K. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] i tylko w takim zakresie organ wydawał decyzję co do istoty sprawy, nie wykraczając poza funkcje określone w pozwoleniu wodnoprawnym wyjaśniając przy tym podstawy naliczenia opłaty ze wskazaniem przepisów prawa tj. dyspozycji art. 298 pkt 1 P.w. oraz art. 271 ust. 3 P.w. w związku z § 6, 7, 10 i 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne. Zważywszy na powyższe prawidłowe przywołanie ww. norm prawnych oraz ich wyjaśnienie w treści decyzji prowadzi to do jednoznacznego i nie budzącego żadnych wątpliwości interpretacyjnych wniosku, że obliczenia opłaty stałej dokonuje się na podstawie pozwolenia wodnoprawnego i tylko w takim zakresie.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarb Państwa – Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe przyjęcie, że Dyrektor Zarządu Zlewni z naruszeniem art. 7 oraz art. 107 § 3 K.p.a. nie wyjaśnił istotny sprawy, co miałoby uzasadniać uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja została wydana w oparciu o pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę K. z dnia [...] września 2012 r. (błędnie strona skarżąca kasacyjnie wskazała w skardze kasacyjnej na rok 2014) nr [...], analizę funkcji określonych w tym pozwoleniu oraz wyjaśnienie podstawy naliczenia opłaty ze wskazaniem art. 298 pkt 1 P.w. oraz art. 271 ust. 3 P.w. w związku z § 6, 7, 10 i 15 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2502).

Tak sformułowany zarzut nie jest uzasadniony.

Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że decyzja z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] nie zawiera uzasadnienia spełniającego przesłanki wynikające z art. 107 § 3 K.p.a. Zgodnie z jego treścią uzasadnienie faktyczne decyzji administracyjnej powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenia prawa w tym zakresie, że trafnie wskazał brak należytego uzasadnienia ww. decyzji z [...] marca 2018 r. Przede wszystkim należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie określenia na podstawie Prawa wodnego opłaty za pobór wód ma charakter szczególny. Nie jest to postępowanie administracyjne obejmujące możliwość dwukrotnego merytorycznego rozstrzygania (przez organ pierwszej i drugiej instancji) sprawy w drodze indywidualnych aktów administracyjnych w przedmiocie określenie opłaty za pobór wód. Właściwy dyrektor zarządu zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie sporządza informację roczną ustalającą wysokość opłaty za usługi wodne, od której służy reklamacja i dopiero skuteczne jej wniesienie powoduje obowiązek wydania decyzji administracyjnej, która następnie może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego. W związku z tym, że w takich sprawach wydawana jest tylko jedna decyzja administracyjna, to tym bardziej obowiązkiem organu jest jej należyte uzasadnienie.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w swojej skardze Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. przede wszystkim podnosiło zarzuty dotyczące braku podstaw do naliczania opłaty stałej za pobór wód wskazując ponadto, że ich pobór następuje na cele funkcjonowania zbiornika retencyjnego, ochrony przeciwpowodziowej, przeciwdziałania suszom oraz ochrony przyrody poprzez tworzenie siedlisk bytowania salamandry plamistej oraz miejsc żerowania bociana czarnego i pluszcza. Takie też zarzuty zawarte były w uprzednio wniesionej reklamacji do Dyrektora Zarządu Zlewni.

Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w związku z tym obowiązkiem organu powinno być w tej sprawie ustosunkowanie się w szczególności do zarzutów zawartych w reklamacji, które wskazywały na stan faktyczny mający uzasadniać brak podstaw do nakładania opłat za pobór wód. Zaskarżona do Sądu pierwszej instancji decyzja nie zawiera żadnego stanowiska organu co do argumentacji strony. Tym samym w okolicznościach tej sprawy nie stanowiło naruszenia prawa stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że brak rzetelnego i merytorycznego odniesienia się do najistotniejszych dla strony kwestii, jakimi były okoliczności mające uzasadniać brak podstaw do obciążania jej opłatami, stanowiło istotne naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. uzasadniające uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zaskarżonej decyzji.

Strona powinna bowiem wiedzieć, dlaczego jej argumenty nie zostały uznane za trafne i brak w istocie jakiegokolwiek odniesienia się do nich nie spełnia standardów uzasadnienia wynikających z art. 107 § 3 K.p.a. Podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność przytoczenia w decyzji z [...] marca 2018 r. nr [...] przepisów prawa dotyczyła jedynie wykazania, że określona stała opłata za 2018 r. w wysokości 119 złotych została obliczona na ich podstawie. Organ nie wskazał, dlaczego treść tych przepisów nie pozwalała na odniesienie się do argumentów zawartych w reklamacji.

Należy przy tym wskazać, że kwestia pobierania opłat za pobór wód powierzchniowych celem ich retencjonowania była już przedmiotem licznych orzeczeń sądów administracyjnych (por. np. wyrok NSA z 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3752/19; wyrok NSA z 6 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 2571/20; wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2212/21; wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3529/19; wyrok NSA z 28 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3947/21). Nie jest to wiec okoliczność nieistotna lub drugorzędna, skoro jej zaistnienie ma znaczenie dla samej możliwości ustalania opłaty.

W związku z tym nietrafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej przepisów polegający na niezasadnym wskazaniu na naruszenie przez stronę skarżącą kasacyjnie art. 7 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Stosownie do tego przepisu zawierającego podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, obowiązkiem organu w toku postępowania jest stanie na straży praworządności oraz z urzędu lub na wniosek stron podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny należycie wykazał, że naruszenie tego przepisu wynikało z ograniczonego ustalania stanu faktycznego sprawy, pominięcia analizy podnoszonych przez stronę okoliczności faktycznych mogących uzasadniać brak podstaw do nakładania opłat, a także przyjęcie jako podstawy do ustalenia tej opłaty najwyższego wskaźnika ilościowego poboru wód, mimo konieczności odpowiedniego dostosowania wskaźników zawartych w pozwoleniu wodnoprawnym do wymagań nowego Prawa wodnego. Nie stanowi przy tym realizacji zasady uwzględniania słusznego interesu strony przyjęcie, że wątpliwości interpretacyjne dotyczące wysokości opłaty należy rozstrzygać na niekorzyść strony.

Nie jest zasadnym zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 271 ust. 3 P.w. Zgodnie z tym przepisem wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej do wielkości średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ), która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń.

Przede wszystkim przepis ten dotyczy sytuacji, w której zostaje ponad wszelką wątpliwość ustalone, ze taka opłata jest należna, a jak trafnie w tej sprawie wskazał na to Sąd pierwszej instancji, organ prowadzący postępowanie przyjął bez uzasadnienia konieczność określenia opłaty. Ponadto art. 271 ust. 3 P.w. nie stanowi przepisu, który w sposób wyczerpujący określa treść uzasadnienia decyzji ustalającej wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. Przepis ten dotyczy tylko ustalenia sposobu obliczenia tej opłaty. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 271 ust. 3 P.w. obejmuje – jako jeden ze wskaźników ustalania opłaty - maksymalną ilość wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, a pozwolenie wodnoprawne na podstawie którego wody te pobierano nie zawierało tak sformułowanego wskaźnika. Organ powinien nie tylko wskazać, który ze wskaźników objętych pozwoleniem wodnoprawnym przyjmuje za podstawę ustalenia tej opłaty, ale i uzasadnić dokonanie wyboru jednego ze wskaźników, skoro w pozwoleniu wodnoprawnym były określone trzy różne (pkt I.1 pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Starostę K. z dnia [...] września 2012 r. nr [...]).

Nie jest także zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 270 ust. 2 P.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym nieprawidłowe przyjęcie, że organ nie wyjaśnił wystarczająco przesłanek do niezastosowania przedmiotowego przepisu jako wyłączającego obowiązek ponoszenia opłaty, podczas gdy organ odniósł się do pozwolenia wodnoprawnego na podstawie którego opłata została naliczona i które wskazuje cel poboru wody niezwiązany z celami rolniczymi ani leśnymi na potrzeby nawadniania gruntów i upraw bądź na potrzeby chowu i hodowli ryb.

Z art. 270 ust. 2 P.w. wynika, że opłaty stałej nie ponosi się za pobór wód do celów rolniczych lub leśnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw oraz na potrzeby chowu i hodowli ryb i w tej sprawie w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji nie znalazło się uzasadnienie pominięcia podnoszonych przez stronę okoliczności wskazujących na zaistnienie przesłanki wynikającej z tego przepisu. Nie stanowiło więc naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji wskazanie, że skoro strona skarżąca podnosiła już w reklamacji argumenty mającej w jej ocenie przemawiać za zastosowaniem art. 270 ust. 2 P.w., to brak wobec tych zarzutów stanowiska organu stanowi naruszenie art. 270 ust. 2 tej ustawy. Co istotne, Sąd pierwszej instancji wskazał jedynie na potrzebę oceny, czy w tej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na stwierdzenie braku podstaw do nakładania opłaty na podstawie ww. przepisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przesądził o tym, czy którakolwiek z przesłanek objętych tym przepisem w tej sprawie zaistniała.

Ponadto rozpoznając tę sprawę przede wszystkim organ powinien zwrócić uwagę na art. 268 i art. 269 P.w. jako przepisy określające katalog usług wodnych, za które uiszcza się opłaty. Interpretacja tych przepisów w połączeniu z art. 35 ust. 3 P.w., a w szczególności z art. 35 ust. 3 pkt 2 tej ustawy powinna stanowić podstawę do ustalenia takiej usługi wodnej jak retencjonowanie wód powierzchniowych i dopuszczalności określania opłat za to retencjonowanie. Także i te kwestie były już przedmiotem licznych orzeczeń sądowych (por. np. wyrok NSA z 10 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3752/19; wyrok NSA z 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 2212/21; wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r. sygn. akt II OSK 3529/19).

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, to Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez stronę skarżącą, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W tej sprawie należało od Dyrektora Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zasądzić na rzecz Skarbu Państwa - Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo L. kwotę 360 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).