Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 663/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4 a
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2023 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 września 2022 r. nr BP.501.1424.2021.2152.BD2.255309 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na E. S. (dalej: Skarżąca, Strona) karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 180), dalej "u.t.d.", z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Strona złożyła odwołanie wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie m.in. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej: "k.p.a.", art. 5b, art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw.

z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006.

Decyzją z dnia [...] września 2022 r. Inne utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d.

W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku

z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto organ wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane bowiem odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś

w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Dodatkowo organ podał, że stosownie do treści lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł. W myśl natomiast lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.,

z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] września 2020 r. około godziny [...]

w miejscowości T., na ul. [...], poddano kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób, którym kierował C. S.. W chwili kontroli kierowca wykonywał przewóz osób, transportując jednego pasażera. Przewóz był odpłatny i wykonywany w obrębie miasta T., na trasie z ul. [...] na ul. [...], [...]. Kontrolowany pojazd był oznakowany jako taksówka, w pojeździe nie było zainstalowanego taksometru. W chwili zatrzymania kierowca korzystał z aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym, w aplikacji tej nie stwierdzono funkcjonalności kasy fiskalnej. Pasażera przesłuchano

w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że przewóz został zamówiony telefonicznie za pośrednictwem aplikacji [...]. Po zamówieniu przewozu, pasażer otrzymał zwrotną informację zawierającą imię kierowcy, pojazd i jego nr rejestracyjny.

W aplikacji został wskazany także koszt przewozu wynoszący [...] zł, który został zaakceptowany przez pasażera. Po zakończonym przewozie, pasażer otrzymał fakturę nr [...] wystawioną przez [...] [...] w imieniu E. S. [...] z siedzibą ul. [...] i [...] [...], [...] T., na kwotę [...]zł, ([...] zł po rabacie). W toku kontroli okazano wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przedsiębiorcy - [...] E. T.-C.. Powyższa licencja dotyczyła pojazdu, którym wykonywany był okazjonalny przewóz drogowy osób w momencie zatrzymania do kontroli. Organ podniósł, że protokół kontroli z dnia [...] września 2020 r. stanowi istotny dowód w sprawie. Wskazał, że kierowca podpisał protokół, nie korzystając z możliwości wniesienia do niego zastrzeżeń, stosownie do art. 74 ust. 4 u.t.d.

Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy w sprawie m.in. o informacje z Urzędu M. T., z których wynikało, że na dzień [...] września 2020 r. Strona miała wydaną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz zgłoszony pojazd marki [...] [...] nr rej. [...]. Ww. licencja nr [...] została wygaszona ze względu na zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej z dniem [...] maja 2021 r.

Organ stwierdził, że poddany w dniu [...] września 2020 r. kontroli przewóz nie był przewozem realizowanym w ramach usługi transportu drogowego osób taksówką, ponieważ nie spełniał warunków przewidzianych dla tego rodzaju przewozu, tj. stwierdzono brak wyposażenia w postaci taksometru i kasy rejestrującej oraz brak użycia aplikacji mobilnej spełniającej warunki zakreślone prawem. Organ podkreślił, że opłata za przewóz taksówką musi być ustalona na podstawie taksometru, w który pojazd jest wyposażony zgodnie z warunkami technicznymi dla taksówki albo jeżeli nie ma taksometru, kierowca musi używać odpowiedniej aplikacji spełniającej warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób z dnia [...] maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 954). W związku

z tym, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy osób pojazdem zarejestrowanym jako taksówka, ustala opłatę za tę usługę na podstawie aplikacji, która nie spełnia zakreślonych prawem warunków np. brak funkcji kasy rejestrującej sprzężonej

z aplikacją, zostaje naruszony art. 13b ust. 1 u.t.d., a wykonywany przewóz nie może być uznany za przewóz drogowy taksówką, ale przewóz okazjonalny, który wymaga odrębnego uprawnienia. Ponadto wykonany w dniu kontroli przewóz miał charakter okazjonalny, gdyż nie był przewozem regularnym ani przewozem wahadłowym.

Organ wyjaśnił, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W przypadku przewozów okazjonalnych osób można je świadczyć na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego osób: pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub samochodem osobowym.

Organ odwoławczy zauważył, że jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w dniu kontroli Strona wykonywała przewóz drogowy osób bez stosownych uprawnień, tj. nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub samochodem osobowym. W związku z czym, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 u.t.d.

Ponadto analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, że pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym Skarżąca wykonywała w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej i dokumentacji fotograficznej. Zatem, w ocenie organu, pojazd Skarżącej nie spełniał warunku określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny pojazdami zabytkowymi albo samochodami osobowymi prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, na podstawie umowy zawartej bezpośrednio

z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką

w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego

w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Inne zaznaczył, że jak wynika z akt sprawy, kontrolowany przewóz okazjonalny był wykonywany pojazdem marki [...] o nr rej. [...], który nie jest pojazdem zabytkowym. Ponadto, przedmiotowy przewóz samochodem osobowym, nie spełniał łącznie wszystkich przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Nie spełniono bowiem warunku polegającego na zawarciu umowy z pasażerem w formie pisemnej lub elektronicznej

w lokalu przedsiębiorstwa, tym samym nie mógł korzystać z odstępstwa przewidzianego w ww. przepisie. Dlatego, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Zdaniem Inne, w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego.

W skardze do tut. Sądu, Strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości zarzucając jej naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b) u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 oraz Ip 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez Skarżącą wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy,

w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie [...], wykonanie tego przejazdu przez kierowcę C. S., nie zaś przez Skarżącą (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym

w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na Skarżącą kary za wykonanie przewozu okazjonalnego w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącą,

w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.;

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd Strony był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry

i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest [...]. [...].;

3) prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1 i 6

w zw. z Ip. 1.1 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez Stronę;

4) przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 roku w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób);

5) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli oraz braku wyjaśnienia w oparciu o jaki stosunek prawny, kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Strony;

6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem, w jaki sposób odbyła się płatność (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli z dnia [...] września 2020 r.), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu;

7) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy poprzez uznanie, że płatność za przejazd nastąpiła na rzecz Strony, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji, z której korzystał pasażer;

8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

9) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Stronę w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji o nazwie [...]

10) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

W związku z powyższymi zarzutami Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U.

z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodne z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie. Strona skarżąca nie wypowiedziała się co do trybu rozpoznania sprawy, natomiast organ wniósł o rozpoznanie sprawy

w trybie uproszczonym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Inne z dnia [...] września 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2021 r. nakładającą na Skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną decyzji stanowiły:

1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji,

2) wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów,

o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.

Sąd zauważa, że podobne zagadnienie było przedmiotem oceny w wyrokach wydanych przez WSA w Warszawie z 12 października 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 1338/21, WSA w Łodzi z 28 lipca 2021 r. sygn. akt III SA/Łd 439/21, WSA w Bydgoszczy z 6 maja 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1111/20 i z dnia 23 listopada sygn. akt I SA/Bd 585/21 oraz WSA w Gliwicach z 31 marca 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 38/21. Sąd w obecnym składzie podziela poglądy zaprezentowane w tych wyrokach i częściowo posłuży się argumentacją w nich zawartą.

Podać należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy: art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1. i lp 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.

Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny, to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE.

Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego

w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7

i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie

z kierowcą.

Zgodnie z art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej,

o której mowa w art. 78(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U.

z 2019 r. poz. 1145 i 1495), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

Z kolei na podstawie art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy

i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Stosownie do art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 (ust. 7 pkt 1).

Zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12000 zł.

W myśl lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

W ocenie tut. Sądu, okoliczności faktyczne, w których organy przypisały Skarżącej naruszenie przepisów o transporcie drogowym, zostały ustalone zgodnie z zasadami określonymi w k.p.a. i w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym protokołu kontroli) wynika, że w dniu [...] września 2020 r. w T. został zatrzymany do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował C. S. wykonujący odpłatny transport drogowy pasażera z ul. [...] na ul. [...] w T.. Kierowca wykonywał kontrolowany przewóz w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy E. S.. Potwierdził to kierowca podczas przesłuchania wskazując, że jest pracownikiem firmy E. S. [...], która jest jego siostrą.

Pojazd był oznakowany jako taksówka, przeznaczony do przewozu 5 osób, w pojeździe nie było zainstalowanego taksometru. W chwili zatrzymania kierowca korzystał z aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie komórkowym, w aplikacji tej nie stwierdzono funkcjonalności kasy fiskalnej. Kierowca nie posiadał i nie okazał do kontroli drogowej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie przewozu osób. Pasażera przesłuchano w charakterze świadka. Z jego zeznań wynika, że przewóz został zamówiony telefonicznie za pośrednictwem aplikacji [...]. Po zamówieniu przewozu, pasażer otrzymał zwrotną informację zawierającą imię kierowcy, pojazd i jego nr rejestracyjny. W aplikacji został wskazany także koszt przewozu wynoszący [...] zł, który został zaakceptowany przez pasażera. Po zakończonym przewozie, pasażer otrzymał fakturę nr [...] wystawioną przez [...] [...] w imieniu E. S. [...] z siedzibą ul. [...] i [...] [...]. [...] T. na kwotę [...]zł ([...] zł po rabacie). Żadna umowa nie została zawarta ani w lokalu przedsiębiorstwa, ani w żadnym innym miejscu stanowiącym nieruchomość. Podsumowanie kosztów realizacji usługi przewozu zostało przesłane pocztą elektroniczną do zamawiającego po wykonaniu przewozu. Kierowca nie wskazał ceny za kurs, została ona określona przez aplikację. Usługa przewozu została zrealizowana za pośrednictwem aplikacji internetowej [...], a za jej wykonanie zamawiający przewóz uiścił opłatę pobraną z karty płatniczej powiązanej z aplikacją mobilną w dniu kontroli. Przewóz był odpłatny, a zatem zarobkowy.

W toku postępowania administracyjnego przedłożono wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzielonej przedsiębiorcy - [...] E. T.-C.. Powyższa licencja dotyczyła pojazdu, którym wykonywany był przewóz drogowy osób w momencie zatrzymania do kontroli.

Zasadnie organ podnosi, że ww. przewóz nie był realizowanym w ramach usługi transportu drogowego osób taksówką (w rozumieniu art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym), ponieważ nie spełniał warunków przewidzianych dla tego rodzaju przewozu, stosownie do § 24 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.). Stwierdzono bowiem brak wyposażenia w postaci taksometru i kasy rejestrującej oraz brak użycia aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. Opłata za przewóz taksówką musi być ustalona na podstawie taksometru,

w który pojazd jest wyposażony zgodnie z warunkami technicznymi dla taksówki albo, jeżeli nie ma taksometru, kierowca musi używać odpowiedniej aplikacji spełniającej warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób z dnia 28 maja 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 954). W związku z tym, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy osób pojazdem zarejestrowanym jako taksówka, ustala jednak opłatę za tę usługę na podstawie aplikacji, która nie spełnia zakreślonych prawem warunków np. brak funkcji kasy rejestrującej sprzężonej z aplikacją, zostaje naruszony art. 13b ust. 1 u.t.d., a wykonywany przewóz nie może być uznany za przewóz drogowy taksówką, lecz przewóz okazjonalny, który

z kolei wymaga odrębnego uprawnienia. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przewóz był wprawdzie wykonywany pojazdem zarejestrowanym jako taksówka, jednak niewyposażonym w taksometr i kasę rejestrującą, bez użycia aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone przepisami prawa. Ponadto przewóz został zamówiony telefonicznie i nie był wykonywany na linii komunikacyjnej w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, a zatem także nie był przewozem regularnym ani przewozem wahadłowym.

W ocenie Sądu, jak już zostało wyżej wyjaśnione, w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że wykonywany przewóz miał charakter odpłatny (nie był przewozem niezarobkowym). Sam przewóz został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i Skarżącej (w imieniu której pasażera przewoził jej brat) z aplikacji telefonicznej [...], służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę

a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Zdaniem Sądu, przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację [...] ma charakter zorganizowany i ciągły, a rzeczona usługa była przez brata Skarżącej świadczona w jej imieniu, jako wykonawcę przewozu, za którą była odpowiedzialna. Działanie Skarżącej mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym

w kraju, niezależnie od tego, ile razy Skarżąca świadczyła w ten sposób usługi przewozu. Natomiast usługa taka jak realizowana przy wykorzystaniu aplikacji [...], która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzenia kierującego i pasażera, powinna być uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu (por.: wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r. C-434/15).

W tej sytuacji, wobec wykonywania czynności opisanego przewozu pasażera, prawidłowo zakwalifikowanego jako krajowy transport drogowy podlegający regulacji u.t.d., Skarżąca miała obowiązek posiadania licencji – co wynika z art. 5b ust. 1 pkt 2

w zw. art. 18 ust. 4a u.t.d. Jej brak sankcjonowany jest karą w wysokości 12000 zł, wg powołanych przez organy przepisów art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. Ip.1.1 zał. 3 do u.t.d.

Ponadto, organy prawidłowo uznały, że stwierdzony przez kontrolujących przewóz pasażera nie miał charakteru grzecznościowego, lecz okazjonalny. Nie był to bowiem ani przewóz regularny ani regularny specjalny, ani wahadłowy. Wynika to jednoznacznie

z zeznań pasażera oraz okoliczności związanych ze skojarzeniem osoby korzystającej

z usługi przewozu i kierującego. Zatem powołując się na art. 4 pkt 11 u.t.d. trafnie organy stwierdziły, że był to przewóz okazjonalny i zarobkowy. Płatności dokonano z karty płatniczej powiązanej z aplikacją mobilną. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania z aplikacji telefonicznej [...], za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie usługi przewozu.

Reasumując dotychczasowe rozważania zasadnie organ uznał, że w dniu [...] września 2020 r. kierowca w imieniu Skarżącej wykonywał przewóz drogowy osoby i był to przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d.

Ponadto zgodnie z informacją CEPik, ustaleniami zawartymi w protokole kontroli,

z oględzinami, fotografiami - kierujący wykonywał przewóz osób, pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kontrolowany pojazd nie spełniał więc kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 4a

(z zastrzeżeniem art. 18 ust. 4b) u.t.d., wykonywanie tego przewozu możliwe jest jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie

z kierowcą. Kontrolowany pojazd był natomiast przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Zatem pojazd nie spełniał wymaganego warunku.

Należy wskazać, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d., bowiem nie była zawarta umowa bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi, w formie pisemnej lub elektronicznej, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości. Nadto opłata za usługę nie została określona przed rozpoczęciem przewozu, gdyż wskazana w aplikacji kwota stanowi jedynie kwotę orientacyjną, która po zakończeniu przewozu może ulec zmianie. Nie był to także pojazd zabytkowy.

W związku z powyższym, wykonanie omawianego przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego wyczerpywało także znamiona deliktu administracyjnego określonego zagrożonego sankcją pieniężną z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. w zw. z l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. (8000 zł), bowiem naruszało art. 18 ust. 4b u.t.d.

Skarżąca kwestionuje ustalenie organu, zgodnie z którym przewóz był wykonywany przez brata ([...] [...] w jej imieniu. Zauważyć należy, że ustalenie organu ma oparcie w materiale dowodowym, w tym w zeznaniach kierowcy.

W toku postępowania potwierdzono bezspornie, że w dniu kontroli kierowca wykonywał jako pracownik przewóz pasażera na rzecz Skarżącej, czego ona nie kwestionowała przed organami. Fakt ten został potwierdzony przez kierowcę – brata Skarżącej do protokołu przesłuchania go w charakterze świadka w dniu [...] września 2020 r. Wówczas zeznał, że jest pracownikiem w przedsiębiorstwie E. S. [...]. Powyższe zeznania są spójne z innymi dowodami i dokonanymi ustaleniami, a mianowicie potwierdzają je dane zawarte w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zgodnie z którymi podmiot E. S. [...] został wpisany do tego rejestru w dniu [...] marca 2020 r., a jako przedmiot przeważającej działalności przedsiębiorcy wskazano - działalność taksówek osobowych. Brak jest jakichkolwiek dowodów podważających ustalenia organu w tym zakresie. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że usługa przewozu została wykona w imieniu Skarżącej. Z ww. zeznań wynika, że kierowca w imieniu Skarżącej wykonywał przewóz drogowy osoby,

a nie we własnym imieniu. Nie ma podstaw, aby podważać zeznania brata Skarżącej, złożone pod odpowiedzialnością karną. Jednocześnie Skarżąca nie przedstawiła dowodów, które podważyłyby dokonane przez organ ustalenia.

Wbrew twierdzeniom skargi, ustalenia zostały dokonane nie tylko na podstawie protokołu kontroli drogowej, ale także protokołów przesłuchania w charakterze świadków pasażera i ww. kierowcy oraz w oparciu o informacje z Urzędu M. T. i Inne. Nie jest też sporne, że z pasażerem nie była zawarta umowa pisemna w lokalu przedsiębiorstwa. Jednocześnie zgodnie z danymi widniejącymi w CEIDG ustalono, że Skarżąca posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą.

W świetle powyższych ustaleń, tut. Sąd ocenia jako prawidłowe stanowisko organu o wystąpieniu podstaw do nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej. Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowym, że protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Mając zatem na uwadze protokół kontroli, protokół oględzin, fotografie, protokoły przesłuchania świadków (pasażera oraz kierowcy), dodatkowy materiał dowodowy zebrany przez organy orzekające w sprawie (tj. dane z CEIDG, Urzędu M. T. oraz pismo Inne) - uznać należy za udowodnione, że Skarżąca (posługując się inną osobą) korzystając z aplikacji [...] przy nawiązywaniu kontaktu

z klientem, realizowała zamówione - za jej pośrednictwem - zlecenie na przewóz osób oraz uzyskiwała wynagrodzenie za wykonany przewóz. C. S. wykonując te usługi realizował je w imieniu Skarżącej i na jej rzecz. Potwierdzeniem tego jest elektroniczna faktura wystawiona przez [...] w imieniu E. S. [...] dla zamawiającego usługę (k. 11 akt administracyjnych).

Odnosząc się do powołanego w skardze rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych

i zmieniające rozporządzenie (WE) 561/2006, wskazać należy, że przepisy tego rozporządzenia nie mają zastosowania w sprawie, albowiem przedmiotem kontroli drogowej nie był międzynarodowy przewóz drogowy osób wykonywany autobusem (autokarem). Przewozy okazjonalne, zgodnie z obowiązującą definicją legalną zawartą

w art. 4 pkt 11 u.t.d. mogą być wykonywane jako przewozy osób zarówno pojazdami niebędącymi autobusami (pojazdy samochodowe o ilości miejsc do 9 osób wraz

z kierowcą) oraz autobusami (autokarami) np. przewóz dzieci na kolonię.

W rozpoznawanej sprawie, przewóz okazjonalny był wykonywany samochodem osobowym, a do takich przewozów nie znajduje zastosowania powołane rozporządzenie (WE) nr 1073/2009. W związku z powyższym, zarzuty skargi również w tym zakresie należało uznać za bezzasadne.

Wyjaśnić należy, że kary przewidziane za przewinienia w transporcie drogowym mają charakter bezwzględny, nie ma możliwości ich miarkowania. Organ określając sumę tych kar prawidłowo zastosował art. 92a ust. 3 u.t.d., zgodnie z którym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej (w przedmiotowej sprawie [...] zł i [...] zł), nie może przekroczyć kwoty [...]zł.

Ponadto organy zasadnie rozpoznając sprawę przyjęły, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. regulującego przypadki wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, na podstawie którego: nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia,

a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Okoliczności związane z brakiem podstaw do odstąpienia od wszczęcia postępowania lub jego umorzenia zostały w szczególności rozważone przez organ I instancji (na s. 6). Argumentacja organu zasługuje na aprobatę. Podkreślenia wymaga, że w interesie Skarżącej znajdowało się to, by przedstawić dowody, które nie pozwoliłyby na przypisanie jej odpowiedzialności za określone naruszenia. To Skarżąca powinna była też podać okoliczności, które - w myśl art. 92c ust. 1 u.t.d. - skutkowałyby tym, że organ nie wszcząłby postępowania bądź też wszczęte umorzył, a związane z zaistnieniem zdarzeń, których strona nie mogła przewidzieć. Skoro Skarżąca nie uczyniła tego, a organ z urzędu nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, to brak podstaw do kwestionowania rozstrzygnięcia z tego powodu.

Strona zarzuciła organowi naruszenie szeregu przepisów prawa materialnego

i procesowego. Zdaniem Sądu żadnemu ze wskazanych w skardze przepisów organ nie uchybił. Stan faktyczny w sprawie należy uznać za ustalony w sposób wyczerpujący, nadto znajdujący pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Materiał dowodowy jest zupełny i zebrany w sposób wystarczający dla oceny sprawy, stąd przy jego rozpatrzeniu nie doszło do naruszenia art. 77 k.p.a. Organy oceniły przy tym materiał dowodowy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.)

i z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem. Wydając zaskarżoną decyzję, organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego i nie naruszył przepisów k.p.a. Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu

I instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 §§ 1 i 3 k.p.a. Ponadto strona została pouczona o przysługujących jej uprawnieniach, miała możliwość wypowiedzenia się w trakcie prowadzonego postępowania, zgłaszania dowodów, składania wyjaśnień. Okoliczność natomiast, że decyzja oraz jej uzasadnienie nie odpowiada oczekiwaniom Skarżącej nie oznacza, że narusza ona prawo. Reasumując, zebrany i prawidłowo oceniony przez organy materiał dowodowy stanowił podstawę prawidłowo przeprowadzonej subsumpcji, tj. przyporządkowania ustalonym stanom faktycznym odpowiednich norm prawnych, a następnie przewidzianych prawem sankcji. Wnioski organu są logiczne i konkretne, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów.

Wobec działania organu zgodnie z przepisami prawa procesowego i materialnego (krajowego oraz unijnego) zaskarżona decyzja jako odpowiadająca prawu, nie narusza także art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Z tych wszystkich względów na uwzględnienie nie zasługiwały podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.