Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 174/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1, ust. 2, art. 106 ust. 4, art. 107 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na pokrycie kosztów przejazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 października 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm. - dalej zwanej: "k.p.a."), art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 36 pkt 1 lit. c, art. 39 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.), Prezydent Miasta postanowił:

przyznać B. G. zasiłek celowy z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów podróży na turnus rehabilitacyjny w L. od dnia 1 października 2015r. do dnia 31 października 2015 r. w kwocie 200 zł,

świadczenie zostanie wypłacone w kasie MOPR w G. w dniu 30 października 2015 r.

Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie przeprowadzonego rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalono, iż dochód strony nie przekracza kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z ustawą o pomocy społecznej. Uwzględniając poczynione ustalenia, postanowiono przyznać pomoc we wnioskowanej formie.

Ustalając wysokość przysługującego świadczenia, stosownie do treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, wzięto pod uwagę, uprawnienia, zasoby i możliwości strony oraz możliwości finansowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w G.

Zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. MOPR w G. dysponuje obecnie ograniczoną ilością środków finansowych na realizację zasiłków celowych i nie jest w stanie zabezpieczać wszystkich zgłaszanych potrzeb. Kwota przypadająca na jedno środowisko na 2015 r. wynosi średnio 517,10 zł, co miesięcznie daje kwotę 43,09 zł.

Strona złożyła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji twierdząc, że przyznane świadczenie nie pozwala na sfinansowanie dodatkowych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych. Ilość zabiegów nieodpłatnych jest niewystarczająca z punktu widzenia potrzeb kuracjusza.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 6 grudnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Osobom bezdomnym i innym osobom niemającym dochodu oraz możliwości uzyskania świadczeń na podstawie przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych może być przyznany zasiłek celowy na pokrycie części lub całości wydatków na świadczenia zdrowotne (art. 39 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej).

Decyzje podejmowane w zakresie przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej mają charakter uznaniowy. Świadczy o tym użyte przez ustawodawcę sformułowanie "może być przyznany". Oznacza to, że organ orzekający w sprawie nie ma obowiązku spełnienia w całości oczekiwań osób ubiegających się o pomoc. Musi kierować się nie tylko sytuacją materialną, rodzinną i zdrowotną wnioskodawcy ale i własnymi możliwościami finansowymi oraz interesem innych osób korzystających ze jego wsparcia. Przy ogromnej i stale zwiększającej się ilości osób wymagających i oczekujących pomocy, wśród których znajdują się często osoby samotne, niepełnosprawne w stopniu znacznym, samotnie wychowujące dzieci, rodziny wielodzietne bez własnych źródeł dochodu lub zarobkowania, rozdysponowywanie środkami pomocowymi musi być bardzo wyważone i podlegać ograniczeniom tak, aby pomoc ta dotarła do osób jej najbardziej potrzebujących oraz aby nie pozostawić takich osób bez jakiegokolwiek wsparcia.

W świetle przepisów ww. ustawy pomoc społeczna ma za zadanie jedynie wspieranie świadczeniobiorców w ich intensywnych, codziennych staraniach o przezwyciężenie trudnej sytuacji w której się znalazły. Ma ona charakter subsydiarny, pomocniczy i w żadnym razie nie może całkowicie wyręczać świadczeniobiorcy w podejmowanych przez niego wysiłkach mających na celu usamodzielnienie się a w konsekwencji brak konieczności wspierania go przez organy pomocy społecznej.

Rozpatrując sprawę przyznania zasiłku celowego organ pomocy społecznej winien dokonywać rozdziału posiadanych środków tak, aby z jego wsparcia skorzystała w ciągu roku budżetowego jak najliczniejsza grupa potrzebujących. Tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej.

W niniejszej sprawie aktualizacja rodzinnego wywiadu środowiskowego została przeprowadzona w dniu 23 października 2015 r. Od ostatniego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 9 września 2015 r. sytuacja strony nie uległa zmianie. B. G. ma 59 lat. Jest bezdzietnym kawalerem, brak jest osób zobowiązanych do alimentacji na jego rzecz. Posiada wyższe wykształcenie teologiczne. Nadal zamieszkuje samotnie i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Zamieszkuje w mieszkaniu kwaterunkowym, które jest poważnie zadłużone. W toku jest sprawa o jego eksmisję. Wnioskodawca nie jest zainteresowany zamianą lokalu (48 m2, 2 pokoje, kuchnia i łazienka) na mniejszy, z niższymi opłatami czynszowymi. Posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, wydane na stałe. Wynika z niego, że może podjąć pracę w warunkach chronionych. Nie pracuje zawodowo ani dorywczo. Od wielu lat utrzymuje się z przyznawanego przez organ pierwszej instancji wsparcia w formie zasiłku stałego oraz zasiłków celowych. Oczekuje ich kontynuacji. Z uwagi na szereg schorzeń jest pod stałą opieką lekarską i stale przyjmuje leki. W zakresie ich zakupu wyjątkowo i sporadycznie może liczyć na wsparcie rodzeństwa. W ocenie organu pierwszej instancji strona mimo stanu zdrowia jest osobą energiczną i zaradną. Od wielu lat prowadzi szereg sporów sądowych z różnymi organami administracji publicznej. Prezentowana od lat postawa roszczeniowa sprawia, że na ogół uzyskuje to czego oczekuje. Podkreślenia wymaga fakt, że nigdy nie marnotrawi otrzymanych świadczeń.

Z nadesłanych przez organ pierwszej instancji wyjaśnień wynika, że organ ten w 2015 r. na finasowanie zasiłków celowych (z wyłączeniem finasowania pogrzebów w kwocie 392.508 zł) w tym środków obejmujących wkład własny oraz dotacje do rządowego programu dożywiania) dysponował kwotą 5.358.236 zł. W ramach tej kwoty wsparcia udzielono 9.651 osobom. Szacunkowa kwota przyznanej jednej osobie w skali roku pomocy wyniosła 555,20 zł co miesięcznie daje kwotę 46,27 zł.

Z materiału dowodowego wynika, że strona w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. objęta była wsparciem w formie zasiłku stałego w kwocie 529 zł miesięcznie. W okresie od dnia 1 października 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. wsparcie w tej formie wynosiło 604 zł miesięcznie. Stronie przyznano ponadto w 2015 r. 13 zasiłków celowych na łączną kwotę 1.100 zł. Co więcej, w okresie od dnia 1 kwietnia 2015 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. korzystała ze wsparcia w formie nieodpłatnych usług opiekuńczych świadczonych przez 1 godzinę 2 razy w tygodniu. Według stanu na dzień 4 listopada 2016 r. strona nadal jest objęta wsparciem w formie zasiłku stałego w kwocie 604 zł miesięcznie. Od dnia 1 czerwca 2016 r. do chwili obecnej korzysta z nieodpłatnych usług opiekuńczych świadczonych przez 1 godzinę 2 razy w tygodniu.

Według stanu na dzień 31 października 2016 r. organ pierwszej instancji na finasowanie zasiłków celowych w 2016 r. dysponuje kwotą 2.374.650 zł. W ramach tej kwoty planowane było i jest udzielenie wsparcia 9.926 osobom. Szacunkowa kwota wsparcia przypadająca na jedną osobę to 604,82 zł, co miesięcznie daje kwotę 50,40 zł. Strona w 2015 i 2016 r. uzyskała znacznie wyższe wsparcie w formie pieniężnej od przeciętnego świadczeniobiorcy objętego wsparciem przez MOPR w G.

W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

W ocenie organu odwoławczego zarzuty odwołania są niezrozumiałe. Stronie przyznano bowiem kwotę z przeznaczeniem na konkretny, wprost wskazany przez nią cel, tj. pokrycie kosztów przejazdu. Na zakup żywności przyznano natomiast zasiłek celowy w drodze odrębnej decyzji. Wsparcie w niniejszej sprawie miało służyć pokryciu kosztów przejazdu i cel ten z naddatkiem zrealizowało. Z samego założenia nie miało służyć sfinansowaniu innych celów, np. zabiegów leczniczych. Nadto strona nie może oczekiwać, że wsparcie organu pomocy społecznej zawsze i w całości zaspokoi jej wszystkie, nawet najbardziej podstawowe i uzasadnione potrzeby.

B. G. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku twierdząc, że przyznane środki zostały planowo wydatkowane, ale zabrakło mu na zakup leków i rehabilitację.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości rzeczowej ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zakwestionowanego aktu.

Sąd administracyjny nie ma przy tym podstaw prawnych aby oceniać rozstrzygnięcie organu administracji pod kątem jego słuszności, bądź też celowości. Nie rozpatruje również danej sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazało, że nie są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie.

Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia 6 grudnia 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 października 2015 r., którą przyznano B. G. (dalej jako - "strona" lub "skarżący") świadczenie pieniężne na pokrycie kosztów przejazdu na turnus rehabilitacyjny w kwocie 200 zł.

Należy podkreślić, że zaskarżona decyzja nie była decyzją odmowną lecz przyznawała stronie pomoc w ww. wysokości. Jednak kwota udzielonej pomocy była w ocenie skarżącego za niska.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U z 2016 r., poz. 930 ze zm., dalej w skrócie jako "ustawa" lub "u.p.s."). Przepis art. 39 ust. 1 ustawy stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu zasiłek celowy może być przyznawany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, w tym przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, strona prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Mieszka w zadłużonym lokalu komunalnym. Skarżący ma na stałe orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, na stałe pozostaje pod opieką lekarza. Otrzymuje zasiłek stały w wysokości 604 zł. Korzysta także z usług opiekuńczych.

Poza sporem było w sprawie, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy - pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości.

Jej celem nie jest jednak wyręczanie strony w zaspokajaniu wszelkich potrzeb życiowych, lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie trudnym sytuacjom życiowym przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Pomoc ta udzielana jest na podstawie przepisów wskazanej ustawy, m.in. w postaci zasiłków celowych.

Podkreślenia wymaga, że świadczenie pieniężne z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego nie ma charakteru obligatoryjnego, lecz uznaniowy, co wynika z zawartego w art. 39 ust. 1 ustawy sformułowania "może być przyznany". Orzekając w przedmiocie przyznania takiego świadczenia organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazania ustawodawcy co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3 ustawy), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom mieszczącym się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ustawy). Przyznawanie i wypłata zasiłków celowych należy do zadań własnych gmin o charakterze obowiązkowym, stąd też gminy muszą gospodarować ograniczonymi środkami finansowymi w taki sposób, aby zachować zdolność wywiązania się z ustawowo nałożonych obowiązków przez okres całego roku. Wydanie decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego powinno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, zaś przy wydawaniu rozstrzygnięcia organ powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, zaś motywy podjętego orzeczenia powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Należy podkreślić, że uznaniowy charakter decyzji nie pozwala organowi na dowolność w podjęciu rozstrzygnięcia w sprawie, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela.

Wobec czego spełnienie ustawowych kryteriów do przyznania pomocy społecznej nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia w wysokości odpowiadającej jej oczekiwaniom.

Organ, rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego, musi bowiem mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interes innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej (zob. w tej materii: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2008r., sygn. akt I OSK 624/07). Należy w pełni podzielić pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1464/06), iż z przepisów regulujących tryb przyznania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej.

Ponadto, organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy społecznej w Polsce dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega ponadto wątpliwości, iż organ pomocy społecznej nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń jedynie w wysokości oczekiwanej przez te osoby.

W ocenie Sądu, w omawianej sprawie zostały poddały ocenie okoliczności od jakich uzależnione mogło być udzielenie skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na częściowe pokrycie kosztów przejazdu na turnus rehabilitacyjny, uwzględniając przy tym wskazane wyżej kryteria dotyczące możliwości przyznania pomocy finansowej w tej formie oraz rozmiaru przyznanej pomocy. Organy rozpoznając żądanie skarżącego i wydając zaskarżone rozstrzygnięcia przedstawiły zarówno możliwości finansowe organu, jak również - w sposób jak najbardziej uzasadniony - zwróciły uwagę na fakt, iż skarżący również należy do beneficjentów pomocy społecznej i korzysta regularnie ze wsparcia ośrodka pomocy społecznej. Wskazano ponadto, że w analizowanej sprawie skarżący otrzymał łączną pomoc w wysokości przekraczającej średnią wysokość udzielanych świadczeń (zwłaszcza na leki).

Zdaniem Sądu kontrolowane decyzje - zarówno co do prawa udzielenia wnioskowanej pomocy, jak też rozmiaru przyznanej pomocy - zostały należycie uzasadnione a organy nie naruszyły granicy uznania administracyjnego przyznając skarżącemu zasiłek celowy na wskazany cel w orzeczonej wysokości. Organom orzekającym w sprawie nie można postawić zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące regulacje normatywne, a o przyznaniu świadczeń we wnioskowanym zakresie decydowała obiektywna ocena sytuacji życiowej skarżącego, jak również możliwości finansowe konkretnego ośrodka pomocy społecznej.

Odnosząc się z kolei do podnoszonych przez skarżącego zarzutów należy zauważyć, że sam fakt spełnienia kryteriów przez osobę ubiegającą się o zasiłek celowy na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w określonej wysokości (czy też kontynuacja przyznania świadczenia w określonej wysokości). Jak bowiem wskazano, organy rozstrzygając wniosek biorą pod uwagę nie tylko sytuację zdrowotną, dochodową osoby uprawnionej ale także możliwości finansowe konkretnego ośrodka z uwzględnieniem liczby osób uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej w danym rejonie. Należy pamiętać, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona, a zatem tylko w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej. Wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są zatem od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących wsparcia i zamieszkujących na terenie danej gminy. Z uwagi zaś na szczupłość pozostających w ich dyspozycji środków finansowych organy pomocy są upoważnione do ograniczenia rozmiaru przyznawanych świadczeń, które to świadczenia muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1915/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 1079/14).

Na zakończenie rozważań trzeba zaznaczyć, że Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż skarżący jest objęty pomocą ośrodka (zasiłek stały, zasiłki celowe, usługi opiekuńcze) i korzysta z tej pomocy systematycznie. Ponadto, w tym samym dniu, tj. 26 października 2015 r. organ I instancji przyznał również skarżącemu w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania na lata 2014 - 2020" świadczenie pieniężne na zakup żywności w wysokości 100 zł.

Odnosząc się do podniesionego na rozprawie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak należytych ustaleń w przedmiocie ponoszonych przez skarżącego wydatków na leki oraz zabiegi lecznicze, Sąd stwierdza, że nie jest on zasadny.

Decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia z pomocy społecznej, z wyjątkami określonymi ustawowo, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4 u.p.s.), a w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia po raz kolejny – po sporządzeniu aktualizacji wywiadu (art. 107 ust. 4 u.p.s.). Wywiad środowiskowy stanowi swoiste postępowania dowodowe i ma na celu ustalenie sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej osób i ich rodzin (art. 107 ust. 1 u.p.s.). W rozpatrywanej sprawie warunek powyższy został spełniony, bowiem decyzja organu pomocy społecznej została wydana po przeprowadzeniu w dniu 24 października 2015 r. aktualizacji wywiadu środowiskowego oraz ustaleniu aktualnej sytuacji faktycznej wnioskodawcy. Z akt sprawy, jak również treści złożonego przez skarżącego odwołania nie wynika, by zgromadzony na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji materiał dowodowy wymagał uzupełnienia na etapie postępowania odwoławczego. Analizując materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, Sąd stwierdził, że był on wystarczający do wydania kontrolowanych rozstrzygnięć. Nie można tym samym zarzucić organowi odwoławczemu, że naruszył ww. przepisy postępowania administracyjnego.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).