Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1035/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 59, art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Robert Sawuła WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 8 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. I. kwotę 740 zł /słownie: siedemset czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1035/10

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. I., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2008 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji pn.: budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr 1613/10 w miejscowości N. dla K. i A. L., wskazując w podstawie prawnej art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) – określanej dalej jako upzp oraz art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Projekt decyzji o warunkach zabudowy został pozytywnie uzgodniony ze Starostą Powiatu [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008 r., a także z Marszałkiem Województwa [...] w zakresie melioracji wodnych, postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008 r.

Oba postanowienia uzgadniające były przedmiotem skarg W. I. do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie, który oddalił je odpowiednio wyrokami z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 573/08 - w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 599/08 - w zakresie melioracji wodnych.

W decyzji z dnia [...] września 2008 r. ustalającej warunki zabudowy dla opisanej na wstępie Wójt Gminy [...] wskazał, że dla terenu, na którym znajduje się przedmiotowy budynek brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z czym zgodnie z art. 59 ust. 1 upzp konieczne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a ustalone warunki są optymalne dla realizacji objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. Organ wskazał, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, spełnione zostały wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp niezbędne do wydania decyzji.

Odwołanie od tej decyzji złożył W. I., właściciel działki nr 1613/26 położonej w N., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Odwołujący zakwestionował wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w odniesieniu do nielegalnie zabudowanej działki nr 1613/10 w N. Zarzucił również naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 64 ust. 1 i art. 53 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 upzp poprzez nieuwzględnienie dotychczasowego przeznaczenia terenu. W w dotychczas obowiązującym planie miejscowym Gminy [...] działka nr 1613/10 położona w N. miała charakter przemysłowy z zakazem zabudowy i była położona w tzw. strefie uciążliwości, umożliwiającej ulokowanemu na sąsiedniej działce Zakładowi [...] emitowanie uciążliwości bez żadnych przeszkód prawnych oraz bez jakichkolwiek negatywnych skutków prawnych. Naruszenia dotyczą także art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 6 i pkt 11 upzp, bowiem wydano decyzję o warunkach zabudowy pomimo występowania na działce inwestorów oraz na działkach sąsiednich bezpośredniego niebezpieczeństwa powodzi. W. I. nie zgodził się również z twierdzeniem, że objęta postępowaniem działka nie wymaga zgody na zmianę jej rolnego przeznaczenia. Wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie skarg na postanowienia uzgodnieniowe poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji było przedwczesne. Zarzucił także naruszenie art. 73 § 1 w zw. z art. 10 k.p.a. wyrażające się w nieuzasadnionej odmowie udostępnienia znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w formie kserokopii i fotografii, tym samym nie.

Odwołujący podniósł, że w sytuacji, gdy na działce inwestorów wzniesiony już został budynek mieszkalny, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest w ogóle niemożliwe.

W piśmie uzupełniającym z dnia 22 października 2008 r. W. I. wskazał na przemysłowy charakter działki nr 1613/10, co wynika z dotychczasowych planów zagospodarowania przestrzennego z 1982 r. i 1991 r. Za nieprawdziwe uznał twierdzenia Wójta Gminy [...], jakoby Zakład [...] działał niezgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz że nie uzyskał zmiany sposobu użytkowania terenu. Podkreślił, że prowadzona przez niego działalność jest pożyteczna dla ludzi i otoczenia.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium podkreśliło, że co do zasady decyzja o warunkach zabudowy może być wydana dla inwestycji zamierzonej. W drodze wyjątku dopuszcza się wydanie decyzji, jeśli ma ona stanowić podstawę do legalizacji samowoli budowlanej. Powyższe stanowisko wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P. 37/2006 (Dz. U. nr 247, poz. 1844), w którym stwierdzono, iż w procesie legalizacji samowoli decydujące znaczenie ma udowodnienie, że wybudowany obiekt nie narusza przepisów prawa, w tym przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W przedmiotowej sprawie kwestionowany budynek położony jest na obszarze, który nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, leży poza obszarem górniczym, nie podlega ochronie konserwatora zabytków, nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych, a przepisy odrębne nie nakładają obowiązku sporządzania planu miejscowego. Z analizy urbanistycznej wynika, że spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Działka 1613/10 sąsiaduje z działkami nr 1613/9, 1613/11 i 1614 zabudowanymi budynkami mieszkalnymi, pozwalającymi określić wymagania dotyczące kontynuacji funkcji, parametrów, teren działki ma dostęp do drogi publicznej – poprzez drogę wewnętrzną (działkę nr 1613/13), istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla przedmiotowego budynku, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze (postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2008 r.). Projekt decyzji sporządzony został przez uprawnionego urbanistę i uzgodniony z właściwymi organami.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że w nieobowiązującym od 2003 r. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 1991 r., działka 1613/10 nie miała charakteru przemysłowego. Wprawdzie była położona w "strefie uciążliwości" związanej z istniejącą bazą sprzętu rolniczego, ale wywodzenie uprawnień z powyższej strefy przez odwołującego się jest bezprawne, bo w czasie uchwalania planu, odwołujący takiej działalności jeszcze nie prowadził, a w planie nie było zakazu zabudowy dla wskazanego terenu.

Z pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 18.07.2008 r. wynika nadto, że teren, na którym znajduje się działka nie jest położony w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.), wobec czego nie mają zastosowania zakazy określone przepisami prawa wodnego. Organ stwierdził, że nie jest wymaga zgoda na zmianę jej rolnego przeznaczenia, co znajduje potwierdzenie w treści postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Bez znaczenia pozostaje fakt, że skarga na powyższe postanowienie złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i nie została jeszcze rozpoznana, gdyż dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, decydujące znaczenia ma fakt, że postanowienie to stało się ostateczne w dniu wydania decyzji. Za nieuzasadniony Kolegium uznało zarzut dotyczący braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Strony były informowane o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi dowodami i materiałami. Odmowa zaś wydania znajdujących się w aktach sprawy dokumentów w formie kserokopii lub fotografii była przedmiotem oceny SKO, które postanowieniem z dnia [...] października 2008 r., nr [...] uznało zasadność stanowiska Wójta w tym zakresie.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył W. I., wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący podniósł te same co w odwołaniu zarzuty i argumenty, dodatkowo wskazując na naruszenie art. 82 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 79 ust. 2, art. 82 ust. 2 pkt 1, art. 84, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 9 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo wodne poprzez ich nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, że w przypadku, gdy na danym terenie nie obowiązuje studium ochrony przeciwpowodziowej oznacza, że dany obszar nie jest objęty zakazem wznoszenia robót budowlanych, a ocena zagrożenia powodzią powinna zostać poprzedzona przygotowaniem stosownej dokumentacji wskazującej na konieczność ewentualnego sporządzenia ww. studium. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a., a polegające na nie przeanalizowaniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy.

W obszernym uzasadnieniu W. I. wskazał, że w planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego dnia 3 maja 1982 r. uchwałą Gminnej Rady Narodowej [...] nr [...], działka 1613/10 wraz z terenem, na którym obecnie znajduje się Zakład "[...]" leżała w centrum terenu zlewni mleka i bazy SKR –"istniejące zagrody utrzymać bez prawa rozbudowy", w planie zaś zatwierdzonym uchwałą z dnia 6 czerwca 1991 r., nr [...] znajdowała się na terenie z wyznaczoną strefą uciążliwości, która wbrew twierdzeniu organu odnosiła się do Zakładu "[...]", a który swoją działalność rozpoczął w 1991 r., czyli w okresie uchwalania planu. Działka 1613/10 położona jest zatem na terenach, które w obowiązujących poprzednio miejscowych planach miały charakter przemysłowy. Organ ustalając warunki zabudowy dla domu mieszkalnego naruszył art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zgodnie, z którym przy wydawaniu decyzji powinien był uwzględnić warunki i zasady zagospodarowania oraz jego zabudowy wynikające z dotychczasowego stanu prawnego i faktycznego terenu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 13 maja 2009 r., sygn. II SA/Rz 121/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. I. Sąd wskazał, iż bezsporną okolicznością jest, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego prowadzone jest postępowanie legalizacyjne w sprawie budynku mieszkalnego na działce nr 1613/10 w N. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. (Dz. U. nr 247, poz. 1844) wprowadził wyjątek od zasady, że decyzja o warunkach zabudowy dotyczy zamierzenia planowanego. Wydanie takiej decyzji jest możliwe, gdy decyzja o warunkach zabudowy stanowić będzie postawę do legalizacji obiektu. Sąd uznał, że zarzuty skargi w tym zakresie są nieuzasadnione.

Badając legalność zaskarżonego aktu Sąd doszedł do przekonania, że warunki określone w art. 61 ust 1 pkt 1-5 upzp umożliwiające wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zostały spełnione .

Decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt. 5 upzp) i jak słusznie wskazało Kolegium teren inwestycji leży poza obszarem górniczym, nie podlega ochronie konserwatora zabytków i nie jest zagrożony osuwaniem się mas ziemnych.

Sąd uznał za niezasadny zarzut dotyczący wydania decyzji przed rozpoznaniem skargi na postanowienia wydane w postępowaniu uzgodnieniowym powołując się na wyrok NSA z dnia 20.07.2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 (LEX nr 340121) wskazał, że dopóki postępowanie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, wiąże ono organ prowadzący postępowanie główne, a wad proceduralnych, jakimi dotknięte jest postępowanie uzgodnieniowe nie można rozciągać na postępowanie główne, zaś wadliwość postępowania uzgodnieniowego może być wyłącznie przedmiotem oceny w postępowaniu nakierowanym na wzruszenie wydanego aktu.

Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko Kolegium, że organy orzekające w sprawie nie były związane ustaleniami planu, który utracił moc obowiązującą w 2003 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nie naruszyły przepisów Prawa wodnego wobec stanowiska wyrażonego przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej z dnia 18.07.2008, iż teren, na którym znajduje się działka nie jest położony w obszarze bezpośredniego zagrożenia powodzią.

Na skutek skargi kasacyjnej W. I. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1451/09 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

NSA stwierdził, że w przypadku inwestycji już zrealizowanych decyzja ustalająca warunki zabudowy może być wydana wyjątkowo, w sytuacji, gdy dotyczy obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Natomiast decyzja taka nie może być wydana dla inwestycji, która podlega legalizacji w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Badanie podstawy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej należy do organu, do którego taki wniosek wpłynął, dlatego też Sąd I instancji, badając legalność decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej winien również ocenić możliwość wydania takiej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), a jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie znajduje ponadto zastosowanie art. 190 zd. pierwsze P.p.s.a., stanowiący, że sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak już bowiem wcześniej wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1451/09 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 121/09 i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania.

W wyroku tym NSA podkreślił, że proces inwestycyjny regulują ustawy - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawo budowlane, w ścisłym ze sobą powiązaniu, stąd też nie można stosowania jednej z tych ustaw oddzielić od drugiej. Decyzja o warunkach zabudowy stanowi wstęp do podjęcia robót budowlanych, stwierdzając dopuszczalność tych zamierzeń inwestycyjnych, które są reglamentowane przez Prawo budowlane. NSA odróżnił zwykły tryb wydawania decyzji o warunkach zabudowy - w przypadku braku planu miejscowego - dla obiektu mającego powstać legalnie lub dla już istniejącego, którego użytkowanie ma ulec zmianie (art. 59 upzp), od trybu dotyczącego wydania tej decyzji dla obiektu budowlanego już zrealizowanego bez pozwolenia na budowę.

Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. P. 37/2006 (Dz. U. nr 247, poz. 1844) Sąd II instancji wskazał, że rozważania w nim zawarte odnoszą się do sytuacji, gdy decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej niezbędna jest dla legalizacji "samowoli budowlanej", wynikającej z przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Wydana w takim trybie decyzja o warunkach zabudowy rozstrzyga, czy dany obiekt wybudowano zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami szczególnymi. Następnie organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowlanego dokonują dalszej oceny, co do zgodności robót budowlanych z przepisami budowlanymi.

Od powyższej sytuacji legalizacji samowoli budowlanej odróżnić należy sytuację, gdy obiekt budowlany zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego, np. przez jej unieważnienie. W takim przypadku nie można uznać, że obiekt budowlany był realizowany w warunkach samowoli budowlanej, do której zastosowanie ma przepis art. 48 Prawa budowlanego; jego legalizacja odbywa się bowiem na podstawie przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Przepisy te, odmiennie niż art. 48, nie uprawniają organu nadzoru budowlanego do zobowiązania inwestora do złożenia w toku postępowaniu legalizacyjnego decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, co do której prowadzone jest postępowanie legalizacyjne. To oznacza zatem, że brak jest przepisu, który pozwalałby wydać w takiej sytuacji decyzję o warunkach zabudowy.

Związany tym poglądem prawnym Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że tego rodzaju sytuacja zaistniała w rozpatrywanym przypadku. Inwestorzy – K. i A. L. złożyli wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji – budynku mieszkalnego jednorodzinnego – zrealizowanej na działce nr 1613/10 w N., na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] listopada 1995 r., której nieważność została stwierdzona decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 1998 r., utrzymaną w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2002 r. (sygn. akt IV SA 2802/02). W tej sprawie toczyło się postępowanie legalizacyjne, bowiem taki tryb został przesądzony wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 września 2005 r., sygn. akt. II SA/Rz 737/04, utrzymanym w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt II OSK 502/06. W tej sprawie Sąd podkreślił, że inwestor, który wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jak osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, a także jak osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. Zatem nie ma w sprawie zastosowania tryb, wynikający z art. 48 Prawa budowlanego, lecz niezbędne jest zastosowanie trybu legalizacji z art. 50 i art. 51 tej ustawy, ze wszystkimi jego konsekwencjami.

Pogląd ten jest zresztą zbieżny z oceną prawną wyrażoną w niniejszej sprawie przez NSA w wyroku z 16 września 2010 r.

W dalszym postępowaniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] września 2007 r. wydał decyzję, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, którą nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1613/10 w N., wskazując, że projekt zamienny należy wykonać w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 1613/10.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w granicach niniejszej sprawy, wyznaczonej wnioskiem skarżących o ustalenie warunków zabudowy, Sąd nie ma możliwości objęcia tą kontrolą powołanej decyzji organu nadzoru budowlanego wydanej w procesie legalizacyjnym. Jednocześnie, podkreślając raz jeszcze swoje związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., II OSK 1451/09, który uznał, że wskazany w art. 51 Prawa budowlanego tryb legalizacji nie przewiduje możliwości nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, Sąd stwierdza, że ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej, nie zaś dla zamierzenia inwestycyjnego, nastąpiło z naruszeniem art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. naruszony. W związku z tym naruszony został także powołany w podstawie prawnej decyzji organów obu instancji art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, określający konieczne do spełnienia przesłanki do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bowiem nie mógł być on w ogóle zastosowany w sprawie.

W postępowaniu ponownym organ związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku wyda decyzję odpowiadającą prawu.

Uznając, iż stwierdzone naruszenie prawa materialnego – art. 59 ust. 1 oraz 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miało wpływ na wynik sprawy, Sąd, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2008 r.

Stosując art. 152 P.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach, obejmujących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa adwokackiego w postępowaniu przed Sądem I instancji orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a., uwzględniając w tym zakresie wniosek zawarty w skardze.