Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 99/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi M. Ć. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego M. Ć. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. Ć. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zbiornikiem bezodpływowym w zabudowie zagrodowej - siedliskowej na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...] gmina [...].

Decyzja zyskał walor ostateczności.

II.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm. - dalej jako k.p.a.) po wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w związku z wystąpieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2019 r. stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].

Organ przyjął, że decyzja rażąco narusza prawo, bowiem zezwala na budowę budynku mieszkalnego w strefie kontrolowanej gazociągu wysokiego ciśnienia.

III.

Po rozpatrzeniu odwołania M. Ć., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewody [...].

GINB nie stwierdził, aby projekt był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy, przepisami określającymi warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy też aby nie zostały dopełnione wymagania w zakresie złożenia odpowiedniego oświadczenia, w tym o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika jednak, że budynek mieszkalny jednorodzinny został zaprojektowany w odległości ok. 20 m od przebiegającego przez działkę nr ew. [...] gazociągu. Z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] marca 2019 r. wynika, że budynek mieszkalny jednorodzinny został wykonany w odległości ok. 20,30 m od osi gazociągu wysokiego ciśnienia. Powyższy gazociąg został wybudowany i oddany do użytkowania w 1974 roku (pismo [...] S.A. z 7 grudnia 2018 r.).

Obowiązujące na dzień wydania decyzji budowlanej przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640 ze zm.) odnosiły się do gazociągu [...] relacji [...] ustalały dla gazociągów tzw. strefy kontrolowane (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), których szerokość uzależniona jest od maksymalnego ciśnienia roboczego oraz średnicy gazociągu. Strefa kontrolowana o jakiej mowa powyżej, to zgodnie z § 2 pkt 30 ww. rozporządzenia obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu.

Zgodnie z § 10 ust. 6 pkt 3 lit. c) rozporządzenia szerokość strefy kontrolowanej dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym powyżej 1,6 MPa oraz o średnicy powyżej DN 300 do DN 500 włącznie winna wynosić 8,0 m. Przepisy rozporządzenia dotyczą realizowanych na ich podstawie gazociągów. Dla gazociągów zrealizowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę, przepisy rozporządzenia z 26 kwietnia 2013 r. przewidują inną szerokość stref kontrolowanych niż te wskazane w § 10 pkt 6. Stosownie do § 110 pkt 1 oraz w związku z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia, dla inwestycji o ciśnieniu nominalnym powyżej 2,5 MPa do 10,0 MPa i średnicy gazociągu powyżej DN 300 do DN 500, szerokość strefy kontrolowanej gazociągów wobec budynków mieszkalnych zabudowy jedno- i wielorodzinnej wynosi 70 m (tabela Nr 1).

Z projektu zagospodarowania działki nr [...] wynika, że w odległości ok. 10 m od osi gazociągu wysokiego ciśnienia, w strefie kontrolowanej o jakiej mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. zaprojektowano bezodpływowy zbiornik sanitarny połączony przewodem kanalizacyjnym z projektowanym budynkiem mieszkalnym.

Stosownie do § 110 pkt 1 oraz w związku z załącznikiem nr 2 do ww. rozporządzenia, dla inwestycji o ciśnieniu nominalnym powyżej 2,5 MPa do 10,0 MPa i średnicy gazociągu powyżej DN 300 do DN 500, szerokość strefy kontrolowanej gazociągów wobec m.in. przewodów kanalizacyjnych mających bezpośrednie połączenie z pomieszczeniami dla ludzi wynosi 40 m.

W ocenie GINB sporna inwestycja rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity na datę rozstrzygnięcia Starosty - Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. - dalej jako P.b.) w związku z § 110 pkt 1 rozporządzenia.

W sprawie zostały spełnione przesłanki aby można było uznać, że decyzja Starosty rażąco naruszyła prawo - art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 110 pkt 1 rozporządzenia oraz w związku z jego załącznikiem nr 2. Stosowanie wskazanych przepisów nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Również niemożliwe do zaakceptowania są skutki stwierdzonego naruszenia. Wskazane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący oraz dotykają sfery szczególnie wrażliwej - usytuowania obiektów budowlanych w znacznej bliskości gazociągów, co przekłada się na bezpieczeństwo obiektów budowlanych oraz ich użytkowników. Kwestia bezpieczeństwa w żadnym wypadku nie może być bagatelizowana. Bezpieczeństwo zdrowia i życia użytkowników obiektów budowlanych jest bowiem jedną z podstawowych wartości, która powinna podlegać ochronie w toku procesu inwestycyjno-budowlanego. Ponadto w ocenie GINB w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia innych przepisów, ani nie stwierdzono innych wad kwalifikowanych przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a.

IV.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł M. Ć. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie przeprowadzenie wszystkich dowodów, a tym samym dokonanie błędnych ustaleń faktycznych,

2. art. 138 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o stwierdzeniu nieważności w sytuacji, gdy decyzja budowlana Starosty [...] z [...] grudnia 2013 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie prawa materialnego tj. § 1 pkt 1, § 2 pkt 30, § 10 ust. 1-6, § 110 ust. 1 i 2 rozporządzenia, art. 3 pkt 24, art. 9c ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 755), art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b. poprzez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że strefa kontrolowana gazociągu powstaje z mocy prawa, gdy tymczasem jej ustalenie i przestrzeganie należy do obowiązków operatora gazociągów przesyłowych poprzez podjęcie skutecznych działań faktycznych i prawnych, a w sytuacji braku ustanowienia takiej strefy kontrolowanej (z przyczyn leżących po stronie operatora gazociągów przesyłowych), organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są zobowiązane do ustalania i egzekwowania zakazu zabudowy na terenie, który byłby objęty tą strefą.

Zdaniem Strony Skarżącej organy winny ustalić następujące fakty, czego nie uczyniły:

1. czy przedmiotowy gazociąg został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę i kiedy został faktycznie i prawnie oddany do użytku (gazociąg był zdaniem Skarżącego początkowo ułożony na powierzchni gruntu, dopiero po wielu latach został zakopany - bez zważania na szczegółowe położenie), w tym celu należało pozyskać decyzję o pozwoleniu na budowę (lub inną decyzję równoważną), projekt budowlany, pozwolenie na użytkowanie (lub inną decyzję równoważną),

2. jakie czynności faktyczne i prawne podjął Operator [...] [...] S. A. w celu ustanowienia strefy kontrolowanej gazociągu,

3. jakie są faktyczne parametry techniczne gazociągu.

Skarżący wskazywał ponadto, że gazociąg nie był prawidłowo oznakowany. Stosowne słupki znacznikowe zostały postawione dopiero w 2018 roku. Na słupkach znacznikowych gazociągu znajdujących się przy budynku Strony wskazano, że strefa kontrolowana wynosi 8 metrów.

Organy dokonały błędnej wykładni przepisów rozporządzenia. Strefa kontrolowana jest obszarem, w którym przedsiębiorstwo energetyczne ma obowiązek podejmować działania mające na celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu - a nie inne podmioty i organy administracji. To na operatorze gazociągu przesyłowego ciąży obowiązek zapewnienia ustanowienia i wyegzekwowania przestrzegania strefy kontrolowanej. Tymczasem w niniejszej sprawie operator gazociągu przesyłowego nie podjął działań mających poinformować o fakcie ustanowienia strefy kontrolowanej gazociągu o szerokości 35 m na stronę od osi. Nie został o tym poinformowany Starosta [...] i Gmina [...], a na mapach geodezyjnych oznaczony był przebieg gazociągu bez wskazania szerokości strefy kontrolowanej, brak było oznakowania w terenie (oznaczenie z tablicami pojawiło się dopiero w 2018 roku, w dodatku błędne).

Dodatkowo wskazano na dotkliwe skutki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę - konieczność dokonania rozbiórki budynku mieszkalnego.

V.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI.

Skarga jest zasadna.

Należy na wstępie zauważyć, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięć organów administracji publicznej dotkniętych ciężkimi wadami, tj. uchybieniami wyliczonymi enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Katalog przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji obejmuje m.in. zastosowany przez organy w tej konkretnie sprawie przypadek stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd wskazuje, że co do zasady wykładnia oraz rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" prezentowana w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i pozostaje w zgodzie z jednolitą w tym zakresie linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Przypomnieć zatem należy, że kluczowymi przesłankami stwierdzenia wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa pozostaje ustalenie, że:

1. doszło do oczywistego naruszenia przez organ przepisu prawa,

2. przepis ten ma jasny charakter, rozumiany jako brak potrzeby prowadzenia jego skomplikowanej wykładni, oraz

3. istnieją skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje kwestionowana decyzja organu administracji publicznej, które są niemożliwe do zaakceptowania w państwie praworządnym.

Uzupełniając niejako wywód organów w tym zakresie należy zauważyć, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Chodzi zatem o taką sytuację, gdy istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste zestawienie normy wywiedzionej z przepisu z tym, w jaki sposób została ona zastosowana przez organ. W sposób rażący może zostać więc naruszony wyłącznie przepis prawa, którego zastosowanie nie wymaga przeprowadzania pogłębionych zabiegów interpretacyjnych. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc (tak wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r. sygn. II OSK 3347/14). Konieczne jest zatem wykazanie, że w sprawie zachodzą takie okoliczności, które powodują, że przeważy zasada praworządności nad zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych wynikającą z art. 16 k.p.a. (patrz wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. II OSK 1808/15).

Należy także podkreślić, że ostatnia przesłanka nieważności (skutki społeczno-gospodarcze) musi mieć decydujące znaczenie przy dokonywaniu oceny stwierdzonego naruszenia prawa, albowiem łączy pierwsze dwie przesłanki, akcentując i warunkując istotność wady kwalifikowanej. Nie zawsze bowiem oczywiste naruszenie jasnego w swej warstwie interpretacyjnej przepisu prawa oznaczać będzie, że ma ono charakter rażący. Kluczowe są bowiem skutki społeczno-ekonomiczno-gospodarcze, jakie owo naruszenie powoduje.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy zauważyć, że stwierdzona przez organy nadzoru kwalifikowana wadliwość decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę obejmowała stwierdzenie, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie.

Wbrew twierdzeniom skargi poza sporem w niniejszej sprawie musi pozostać to, że decyzja o pozwoleniu na budowę w sposób sprzeczny z treścią obowiązującego w dacie jej wydania załącznika nr 2 do rozporządzenia zezwoliła na realizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości około 20 m od osi gazociągu wysokiego ciśnienia. Oznacza to, że narusza ona ustanowiony w § 10 ust. 3 rozporządzenia nakaz niewznoszenia obiektów budowlanych w strefie kontrolowanej, której szerokość dla gazociągu wybudowanego, tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, w warunkach wskazanych w § 110 rozporządzenia (tj. w roku 1974), o ciśnieniu nominalnym pomiędzy 2,5 a 10 MPa i średnicy 300-500 DN wynosi 70 m - por. § 110 pkt 1 w związku z Lp. 3, kolumna 8 załącznikiem nr 2 do rozporządzenia).

W kontekście tego Sąd zauważa, że dokonując kwalifikacji powyższego naruszenia prawa przez pryzmat przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organy co do zasady słusznie, choć niekoniecznie w sposób dostatecznie wyczerpujący, powołują i wyjaśniają cel ustanawiania tzw. stref kontrolowanych gazociągów zauważając, że stanowią one obszar wyznaczony po to, aby przedsiębiorstwo zajmujące się transportem gazu mogło podejmować czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu.

Niemniej jednak za uprawnione należy uznać twierdzenie, że skoro regulacje umożliwiające wyznaczenie strefy kontrolowanej wzdłuż gazociągu mają na celu umożliwienie operatorowi sieci właściwą ochronę należących do niego urządzeń, a przy tym przepisy obowiązujące w dacie podejmowania rozstrzygnięcia budowlanego dla gazociągów takich jak ten występujący w niniejszej sprawie (z tym, że wybudowanych po 12 grudnia 2001 r.) przewidywały strefę kontrolowaną o szerokości 8 metrów (ciśnienie robocze powyżej 1,6 MPa i średnica 300-500 DN - por. § 10 ust. 6 pkt 3 lit. c rozporządzenia), a więc pięciokrotnie mniejszą odległość budynków mieszkalnych od gazociągu, to nie było podstaw do uznania, że weryfikowana decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza przepisy rozporządzenia, wywołując skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia państwa prawa.

Podnoszone w skardze okoliczności (niewłaściwe i spóźnione oznaczenie strefy kontrolowanej, brak jej naniesienia na mapach ewidencyjnych) mają istotne znaczenie dla oceny, czy doszło do rażącego naruszenia prawa w kontekście wywoływanych przez nie skutków.

W ocenie Sądu nie ma w sprawie decydującego znaczenia to, że przepisy dotyczące warunków technicznych gazociągów są przepisami jasnymi i wiążącymi. Ich naruszenie per se nie świadczy jednak o nieważności wydanej decyzji budowlanej. Znaczenie kluczowe ma bowiem to, jakie skutki wywołuje naruszenie tychże przepisów (zob. wyrok NSA z 15 marca 2017 r. sygn. II OSK 1808/15).

W przedmiotowej sprawie obowiązująca aktualnie szerokość strefy kontrolowanej, jak już zresztą wskazano, jest 5 razy mniejsza niż odległość obiektu Skarżącego do gazociągu (strefa kontrolowana - po 4 metry od osi gazociągu w każdą stronę, dom Skarżącego położony jest ponad 20 m od osi gazociągu).

Uwzględnić należy zatem to, że przepisy regulujące istnienie stref kontrolowanych gazociągów zostały przyjęte w celu umożliwienia operatorowi sieci właściwej ochrony należących do niego urządzeń, nie zaś po to, aby samoistnie wprowadzić jakąkolwiek reglamentację i ochronę w tym względzie, poprzez kreowanie bezwzględnego zakazu wszelkiej zabudowy. Podkreślenia więc wymaga, że racje które legły u podstaw wprowadzenia stref kontrolowanych gazociągu muszą zostać uwzględnione przy ocenie naruszenia przepisów rozporządzenia w kontekście normy wynikającej z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zwłaszcza skutków społeczno-gospodarczych. Sąd podkreśla, że operator gazociągu, jako podmiot profesjonalny i odpowiedzialny za podejmowanie czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu, nie podnosił i tym bardziej nie wykazał, w jaki sposób zmniejszenie strefy kontrolowanej na skutek wadliwego prawnie wydania pozwolenia na wykonanie inwestycji przez Skarżącego wpłynie negatywnie na możliwość skutecznej jego ochrony (np. poprzez brak dostępu do gazociągu, konieczność podejmowania ponadprzeciętnych starań w celu kontrolowania gazociągu, czy też czynienia nadzwyczajnych nakładów finansowych na jego utrzymanie). Jakkolwiek więc decyzja w sprawie pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem § 10 ust. 3 oraz § 110 rozporządzenia, to jednak mając na uwadze nie tylko postać uchybienia, którego dopuścił się Starosta [...] w decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r., ale również przez wzgląd na skutki tego uchybienia oraz na zasadę trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., stanowiącą jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, nie można uznać, że w sprawie wystąpiły negatywne, nieakceptowalne przez praworządne państwo skutki gospodarcze lub społeczne, jakie powoduje decyzja naruszająca prawo, a więc że decyzja ta wydana została w warunkach wskazanych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i należy ją bezwzględnie wyeliminować z obrotu prawnego. Ważąc interesy spółki gazowej chronione poprzez ustanowienie strefy kontrolowanej oraz interesy Skarżącego, w tym wynikającą immanentnie z prawa własności nieruchomości możliwość jej swobodnego zagospodarowania, należy wskazać, że brak jest skutków społeczno-gospodarczych, niemożliwych do zaakceptowania.

Wpływ na taką ocenę sprawy ma również zachowanie podmiotu zarządzającego gazociągiem, który przez wiele lat nie podejmował wystarczających kroków w celu oznaczenia strefy kontrolowanej, a po ich podjęciu oznaczył ją niewłaściwie (tak jak wygląda ona w odniesieniu do gazociągów wybudowanych po 12 grudnia 2001 r.). Znaczenie ma również i to, że wskazana strefa kontrolowana nie jest naniesiona na mapy ewidencyjne, co istotnie ogranicza możliwość ich dostrzeżenia w ramach projektowania obiektów.

Tym samym obie decyzje są wadliwe, bowiem błędnie i jednocześnie nieprzekonująco przyjmują, że ziściła się przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w postaci skutków niemożliwych do zaakceptowania.

Sąd nie podziela argumentacji skargi (patrz zarzut naruszenia prawa materialnego) wskazującej na wadliwe przyjęcie przez organ, że strefa kontrolowana gazociągu powstaje z mocy prawa. Nie ma wątpliwości, że wskazana strefa właśnie w ten sposób powstaje tj. z chwilą wybudowania gazociągu i nie wymaga dla jej ustanowienia odrębnego aktu, czy czynności. Nie jest więc tak, że powstanie tej strefy jest powiązane z jej ustaleniem i przestrzeganiem przez operatora gazociągów przesyłowych polegającym na podjęciu skutecznych działań faktycznych i prawnych oznajmujących w przestrzeni jej zaistnienie. W konsekwencji brak takich czynności nie jest - jak błędnie twierdzi Skarżący - podstawą do tego, aby organy administracji architektoniczno-budowlanej nie uwzględniały tej strefy w ramach prowadzonych postępowań budowlanych. Inna jednakowoż rzeczą jest to, jak działania i zaniechania operatora gazociągu w zakresie dbałości o prawidłowe określenie strefy kontrolowanej wpływają na ewentualnie wydane decyzje budowlane z punktu widzenia wady rażącego naruszenia prawa.

W sprawie nie doszło również do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów procesowych w postaci w jakiej widzi to jej autor. Kwestia istnienia gazociągu i jego legalności była w sprawie niepodważalna, brak bowiem było jakichkolwiek wątpliwości co do tego, czy i na jakiej podstawie prawnej rzeczony gazociąg istnieje. Jeżeli strona uważała, że gazociąg został posadowiony w sposób wadliwy i niezgodny z decyzją, mogła podjąć działania w celu wykazania tej okoliczności. Za wadliwe należy przyjąć stanowisko, że w sytuacji braku jakichkolwiek poszlak co do bezprawności umiejscowienia gazociągu, organ powinien mimo to prowadzić postępowanie w celu wyjaśnienia gołosłownie zgłaszanych wątpliwości Skarżącego.

Na marginesie niniejszej sprawy Sąd zwraca także uwagę, co nie ma jednak w niniejszej sprawie decydującego wpływu na jej wynik, że w kwestii ustanowienia zbyt szerokich stref kontrolowanych w drodze aktu prawnego rangi podustawowej (rozporządzenia) istnieją zasadnicze wątpliwości konstytucyjne, związane z wprowadzonym bez żadnej kontroli sądowej i bez udziału uprawnionych podmiotów (właścicieli nieruchomości sąsiednich), ograniczeniem prawa własności. Ingerowanie w cudza własność, a taki charakter należy niewątpliwie wiązać z ustalaniem zbyt dużych stref kontrolowanych, wyłączających w istocie prawo zabudowy nieruchomości leżących w sąsiedztwie gazociągów i nie należących do zakładów zajmujących się przesyłaniem gazu, musi rodzić i rodzi uzasadnione wątpliwości prawne. Jak jednak wskazano, w sprawie niniejszej nie jest to okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia, albowiem pomimo naruszenia prawa przez Starostę [...] nie ma ono charakteru rażącego.

Mając zatem na względzie, że okoliczności sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nie wskazywały na spełnienie się warunków rażącego naruszenia prawa tutejszy Sąd uchylił obie decyzje o czym orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ten ostatni przepis z uwagi na określone w nim materialne przesłanki unieważnienia decyzji jest w niniejszej sprawie przepisem prawa materialnego, którego treść w kontekście okoliczności sprawy została naruszona.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na koszty te składa się uiszczony wpis w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.