Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 274/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Komunalizacja mienia
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 75, 7, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 73  ust. 1 I 3,  art. 103  ust. 2
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwa [...] S.A. w S. Oddział w G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżącego [...] Towarzystwa [...] S.A. w S. Oddział w G. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu odwołania [...] Towarzystwa [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w S. Oddział w G., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości.

Zaskarżona decyzja Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Prezydent Miasta G. pismem z dnia 12 lipca 2011 r., nr [...] wystąpił z wnioskiem do [...] Urzędu Wojewódzkiego Oddział Zamiejscowy w S. o wydanie decyzji stwierdzającej przejście na własność Gminy Miasta G. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, zajętej pod ul. [...].

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872), stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, przez Gminę Miasto G. własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m2, wydzielonej z działki nr [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...], położonej w G., zajętej pod drogę gminną - ul. [...], będącej własnością [...] Towarzystwa [...] S.A. w S.

Pismem z dnia 5 września 2011 r. [...] Towarzystwo [...] S.A. z siedzibą w S. Oddział w G., reprezentowane przez r.pr. P.U., wniosło odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. kwestionując, że część działki nr [...] o pow. ok. [...] m2 nie pozostawała we władaniu Gminy Miasta G. oraz wskazując na brak władztwa publicznoprawnego nad ww. fragmentem nieruchomości.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Minister uznał zatem, że nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie powołanego przepisu uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31 grudnia 1998 r. następujących przesłanek:

zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną,

pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego,

braku przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego.

Jak wskazał dalej organ, z akt sprawy wynika, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, z której wydzielona została działka nr [...] o pow. [...] ha, objęta księgą wieczystą KW nr [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność [...] Towarzystwa [...] S.A. w S. A zatem przedmiotowa nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. nie była własnością Skarbu Państwa, ani jednostek samorządu terytorialnego.

Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. w sprawie zaliczenia dróg w województwie [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich i dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) i załącznikiem nr [...] do rozporządzenia, ul. [...] w G. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich.

Stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stają się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi.

Na fakt zajęcia pod drogę nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] (wydzielonej z działki nr [...]) Minister wskazał mapę z projektem podziału nieruchomości z dnia 1 kwietnia 2011 r., nr [...] oraz fragment mapy sytuacyjnej z uzbrojeniem podziemnym terenu sporządzonej w skali 1:500, na której został zaznaczony przez geodetę stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. Wyjaśnił, że powyższe dokumenty potwierdzają, że działka nr [...] o pow. [...] ha znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998 r. w pasie drogowym - ul. [...] w G. Wskazał przy tym, że przestrzenny zasięg działania art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych), jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

Organ potwierdził również fakt władania publicznoprawnego nad sporną częścią nieruchomości zgodnie ze stanem na dzień 31 grudnia 1998 r. argumentując, że dla udowodnienia władztwa należy wykazać wykonywanie prac związanych m.in. z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją, odśnieżaniem. Udokumentowane władztwo winno wskazywać konkretne fakty, zdarzenia, okoliczności wskazujące na czym ono polega. W aktach sprawy znajduje się umowa nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. zawarta pomiędzy Gminą Miasta G. a Firmą [...] "M." s.c. w sprawie bieżącego utrzymania dróg lokalnych miejskich, wojewódzkich i krajowych na terenie gminy G. Ponadto z protokołu spisanego w dniu 9 października 1998 r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku robót wykonywanych w ramach oświetlenia ulicy [...],[...] i [...] w G. wynika, że na terenie Miasta G. były wykonywane od dnia 17 sierpnia do 4 września 1998 r. prace w zakresie instalacji oświetleniowej m.in. ulicy [...] w G.

Wyżej wskazane okoliczności uzasadniają zatem – zdaniem organu – konieczność stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto G. z mocy prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m².

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Minister stwierdził, że władanie nieruchomością przez jej dotychczasowych właścicieli nie wyklucza władania publicznoprawnego Gminy Miasta G. Za wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 375/09 (opubl.: LEX nr 563402) wyjaśnił, że pojęcia "władania" nieruchomością - w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - nie należy utożsamiać z instytucją "posiadania" uregulowaną w Kodeksie cywilnym. Pojęcie władania winno być w tym wypadku rozumiane jako pozostawanie danego gruntu w faktycznym władztwie publicznoprawnym. Z tego powodu dokonywane na drodze czynności przez Skarb Państwa, czy jednostkę samorządową nie musiały uzyskiwać wcześniejszej akceptacji właściciela gruntu, który nawet nie musiał o tych czynnościach być powiadamiany.

Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło [...] Towarzystwo [...] S.A. z siedzibą w S. Oddział w G., reprezentowane przez r.pr. P.U. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), przez błędne przyjęcie, iż część działki nr [...] o powierzchni ok. [...] m², będąca częścią obiektu budowlanego - parkingu usytuowanego u zbiegu granicy działki nr [...] z jezdnią ul. [...] (działka o dotychczasowym nr [...]) i działką o dotychczasowym nr [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu Gminy Miasta G.;

2) przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 Kpa, poprzez nieuwzględnienie żądania strony przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w odwołaniu, a mianowicie dowodu z dokumentów dołączonych do odwołania: decyzji nr [...], planu realizacyjnego wraz z dokumentacją techniczną budowy, w tym załącznikami opisowymi i rysunkowymi, dziennika budowy, wniosku z dnia 5 lipca 1991 r., pisma z dnia 15 lipca1991 r. UM w G. informującego o przyjęciu do wiadomości przystąpienia przez spółkę do użytkowania budynku oraz dowodu z zeznań świadka K.K. na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy; a także art. 80 § 1 Kpa poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z faktycznym pominięciem dowodów zawnioskowanych przez stronę w odwołaniu na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Uzasadniając zasadność skargi pełnomocnik [...] Towarzystwa [...] S.A. z siedzibą w S. Oddział w G. stwierdził, że działka nr [...] o pow. [...] m², wydzielona w postępowaniu przed organem I instancji na podstawie przepisu art. 3a ww. ustawy, w dniu 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu Gminy Miasta G., za wyjątkiem fragmentu obszaru tejże działki o powierzchni ok. [...] m², będącego częścią obiektu budowlanego – parkingu usytuowanego u zbiegu granicy działki nr [...] z jezdnią ul. [...] i działką o dotychczasowym nr [...]. W odniesieniu do całości działki nr [...] nie została więc spełniona przesłanka władania przez Gminę przedmiotowym fragmentem nieruchomości, warunkująca łącznie z pozostałymi przesłankami ww. przepisu uwłaszczenie Gminy Miasta G. w nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, na podstawie przepisu art. 73 ust. 1 ww. ustawy. Jak wyjaśniła strona skarżąca Gmina Miasta G. w stosunku do opisanego fragmentu działki nr [...] nie wykonywała nigdy jakichkolwiek czynności, a zwłaszcza któregokolwiek z obowiązków zarządcy drogi. Powołana w decyzji organu II instancji umowa Nr [...] w sprawie letniego i zimowego utrzymania ulic na terenie Miasta G. zawarta w dniu [...] grudnia 1995 r. pomiędzy Gminą Miasta G. a Przedsiębiorstwem [...] G. nie stanowi – zdaniem skarżącej – dowodu wykonywania przez przedsiębiorstwo na zlecenie Gminy objętych umową prac na przedmiotowym fragmencie działki nr [...]. Teren ten nie był nigdy na zlecenie Gminy ani odśnieżany w okresach zimowych, ani też nie dbano o jego utrzymanie w ramach ww. umowy w pozostałym czasie. Wszelkie czynności wykonywało [...] Towarzystwo [...] S.A. Oddział w G. Podobnie też z protokołu z dnia 9 października 1998 r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku robót wykonywanych w ramach oświetlenia ulicy [...],[...] i [...] w G. nie wynika, że po stronie ul. [...] od budynku przedsiębiorstwa skarżącej, na spornym fragmencie działki i w okolicach, były wykonywane od dnia 17 sierpnia do 4 września 1998 r. prace w zakresie instalacji oświetleniowej. W wyjaśnieniu skarżąca podała, że oświetlenie wykonane zostało na zlecenie Gminy po przeciwległej stronie jezdni ulicy [...], zaś oświetlenie strony, na której znajduje się badany fragment działki nr [...] wykonane zostało na zlecenie skarżącej w okresie wznoszenia budynku jej przedsiębiorstwa w 1992 r. Konserwacja tego oświetlenia również przez cały czas od wspomnianego momentu należała i nadal należy do spółki. Ponadto to spółka prowadziła na terenie parkingu prace służące utrzymaniu w należytym stanie, inwestowała w remonty i przebudowy, zaś jej pracownicy zajmowali przydzielone im miejsca postojowe, parkując tam samochody. Taki stan miał również miejsce również w dniu 31 grudnia 1998 r. Obecny wygląd i stan terenu osiągnięty został więc wyłącznie dzięki działaniom skarżącej. Okoliczności te nie zostały jednak w żaden sposób wzięte pod uwagę przez organ II instancji, pomimo zawarcia w odwołaniu stosownych wniosków dowodowych.

W związku z powyższym [...] Towarzystwo [...] S.A. z siedzibą w S. Oddział w G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Wojewody [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji organu pierwszej instancji stanowił m.in. art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm., dalej: Pwurap). Zgodnie z tą regulacją nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to władanie, w dniu 31 grudnia 1998 r., przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne, niestanowiącymi ich własności. Powołany art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Pwurap sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00).

W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że działka nr [...] o pow. [...] m2, wydzielona z działki nr [...], objęta księgą wieczystą KW nr [...], w dniu 31 grudnia 1998 r. nie stanowiła własności Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, gdyż należała do [...] Towarzystwa [...] S.A. w S.

Odnosząc się zaś do pozostałych przesłanek wynikających z art. 73 ust. 1 Pwurap wskazać należy, iż organ stwierdził, że działka nr [...] znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998 r. w pasie drogowym ul. [...] w G. Przedmiotowa droga (ul. [...]) została zaś zaliczona do kategorii dróg publicznych – dróg lokalnych miejskich, o czym świadczy rozporządzenie Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. w sprawie zaliczenia dróg w województwie [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich i dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]) i załącznik nr [...] do rozporządzenia. Następnie zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotychczasowe drogi gminne oraz lokalne miejskie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. O ile zaliczenie ulicy [...] do kategorii drogi publicznej jest niesporne, o tyle – zdaniem Sądu – wątpliwe jest twierdzenie organu, że przedmiotowa działka, na dzień 31 grudnia 1998 r., położona była w granicach pasa drogowego ul. [...]. Organy obu instancji nie ustosunkowały się także do kwestii podnoszonej przez stronę skarżąca, iż część działki nr [...] o powierzchni ok. [...] m², będącej częścią obiektu budowlanego - parkingu usytuowanego u zbiegu granicy działki nr [...] z jezdnią ul. [...] nie była zajęta na pas drogowy w 1998 r., a tym samym nie można w tym przypadku mówić także o wykonywaniu władztwa publicznoprawnego.

Zdaniem Sądu, przestrzenne granice zajętości nie wynikają, na co wskazywały organy, z fragmentu mapy sytuacyjnej z uzbrojeniem podziemnym terenu sporządzonej w skali 1:500, na której został zaznaczony przez geodetę stan zainwestowania na dzień 31 grudnia 1998 r. Z przedmiotowej mapy nie można w żaden sposób ustalić, granic pasa drogowego obejmującego całość działki nr [...] (działki po podziale). Organy nie wyjaśniły czy przedmiotowa działka zajęta była na pobocze, zatokę, ciągi dla pieszych, przebiegał przez nią rów odwadniający czy pas izolacyjny. Z mapy tej nie wynika także czy przedmiotowa działka usytuowana była wzdłuż ulicy [...], gdyż taka ulica na mapie nie została zaznaczona. W aktach sprawy znajduje się bowiem jedynie wypis częściowy z dnia 7 kwietnia 2011 r. dla działki nr [...], wskazujący na usytuowanie jej przy ul. [...]. Granic zajęcia działki nie można także odczytać ze znajdującej się w aktach sprawy mapy nr [...] z dnia 4 lipca 2011 r., która obrazuje tylko położenie działki nr [...] i w żaden sposób nie odnosi się do daty 31 grudnia 1998 r. Mapa ta nie zawiera żadnego szczegółowego opisu. Innych dokumentów, na okoliczność granic zajęcia przedmiotowej działki pod drogę w aktach sprawy brak.

W konsekwencji, wobec niewykazania przez organy administracji granic zajęcia działki pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., nie można też oceniać władztwa publicznoprawnego nad przedmiotową nieruchomością. Wprawdzie organy przedłożyły umowę nr [...] z dnia [...] grudnia 1995 r. zawartą pomiędzy Gminą Miasta G. a Firmą [...] "M." s.c. w sprawie bieżącego utrzymania dróg lokalnych miejskich, wojewódzkich i krajowych na terenie gminy G. oraz protokół z dnia 9 października 1998 r. w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku robót wykonywanych w ramach oświetlenia ulicy [...],[...] i [...] w G., z którego wynika, że na terenie Miasta G. były wykonywane od dnia 17 sierpnia do 4 września 1998 r. prace w zakresie instalacji oświetleniowej m.in. ulicy [...] w G. – jednakże te dokumenty, wobec braku wykazania granic przestrzennej zajętości przedmiotowej drogi w stosunku do przedmiotowej działki, nie mogą być oceniane.

Biorąc powyższe powyższe pod uwagę Sąd orzekający stanął na stanowisku, że kwestia zajętości działki nr [...] pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. wymaga wyjaśnienia i uzupełnienia materiału dowodowego, z uwzględnieniem także uwag strony skarżącej. W rozpatrywanej sprawie skoro nie został udokumentowany stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., to tym samym nie został wykazany fakt władania w tej dacie sporną nieruchomością przez Skarb Państwa. Powyższe oznacza brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organy I i II instancji przed wydaniem rozstrzygnięć.

Wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, dokumenty geodezyjne sporządzone przez uprawnionego geodetę wykazujące stan zajęcia przedmiotowej działki w dniu 31 grudnia 1998 r. (tzw. mapa synchronizacyjna). Dopiero po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, na podstawie dokonanych ustaleń, organ wyda decyzję, a swoje rozstrzygnięcie wyczerpująco umotywuje w uzasadnieniu zgodnie z art. 107 § 3 kpa.

W konsekwencji organy naruszyły przepis art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę powyższe.

W konsekwencji, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.

-----------------------

8