Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 981/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c; art. 152, art. 200 art. 205 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 3 art. 6
journal: Dz.U. 1946 nr 3 poz 17
law: Ustawa z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej.
article: par. 75
journal: Dz.U. 1947 nr 16 poz 62
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec,, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skarg Gminy [...] i Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję własną co do punktu II z dnia [...] września 2008 r. znak: [...]; II. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżących: ← Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotów koszów postępowania sądowego; ← Gminy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotów koszów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 tj. ze zm.), zwanej dalej "kpa" utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2008 r. w zakresie jej punktu II, tj. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] sierpnia 1951 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. C.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

1. Decyzją z dnia [...] września 2008 r. Minister Gospodarki:

- w pkt I – umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zarządzenia Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] października 1949 r. w sprawie ustanowienia przymusowego zarządu państwowego nad przedsiębiorstwem C. w L., ul. [...],

- w pkt II – stwierdził nieważność orzeczenia Nr [...] Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] sierpnia 1951 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. C.

W uzasadnieniu Minister wskazał, iż w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej, przedsiębiorstwo pn. C. (zwane dalej "Przedsiębiorstwem") wraz z nieruchomością na której funkcjonowało stanowiło własność B. Z. i spadkobierców A. S. Orzeczeniem Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] sierpnia 1951 r. o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa dokonano nacjonalizacji Przedsiębiorstwa na zasadzie art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". W orzeczeniu tym wskazano, iż Przedsiębiorstwo zostało umieszczone w wykazie przedsiębiorstw, ogłoszonym w Monitorze Polskim na podstawie zarządzenia Ministra Informacji i Propagandy oraz we właściwym dzienniku urzędowym (Dzienniku Urzędowym Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] r., Nr [...], poz. [...]) – na podstawie zarządzenia przewodniczącego komisji wojewódzkiej.

Następnie Minister opierając się na wyrokach Sądu Najwyższego oraz sądów administracyjnych stwierdził, iż datą wszczęcia postępowania nacjonalizacyjnego wobec przedsiębiorstwa jest data ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa wykazu przedsiębiorstw przechodzących na rzecz Państwa. Skoro w niniejszej sprawie, publikacja miała miejsce w 1951 r., a zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy orzeczenie nacjonalizujące przedsiębiorstwo mogło nastąpić tylko wówczas, jeżeli przed dniem 31 marca 1947 r. zostało wszczęte postępowanie o przejęciu danego przedsiębiorstwa na własność Państwa, to orzeczenie Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] sierpnia 1951 r. wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa, z uwagi na objęcie procesem nacjonalizacji Przedsiębiorstwa z czteroletnim przekroczenie w/w ustawowego terminu.

W związku z powyższą konstatacją, zbędna w ocenie Ministra stała się konieczność badania czy względem Przedsiębiorstwa spełnione zostały przesłanki upaństwowienia wymienione w art. 3 ust. 1 lit. B ustawy, a szczegółowo dookreślone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1946 r. o podwyższeniu dolnej granicy zdolności zatrudnienia przejmowanych na własność Państwa przedsiębiorstw w przemysłach wyrobów niepowszechnego użytku, bądź mało zmechanizowanych, bądź o charakterze pionierskim i sezonowym (Dz. U. z 1947 r., Nr 2, poz. 7).

2. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyły: Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w W. Oddział Regionalny w [...] (dalej "Agencja") oraz Gmina L. Agencja zarzuciła decyzji rażące naruszenie art. 156 § 2 kpa oraz art. 7 i 77 kpa wnosząc o uchylenie decyzji w pkt II oraz wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia orzeczenia z 1951 r. Natomiast Gmina L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i również o wydanie decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1951 r., zarzucając decyzji naruszenie art. 156 § 2 kpa.

3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Minister Gospodarki utrzymał własną decyzję w mocy, w zakresie jej pkt II. Zdaniem Ministra zarzut naruszenia art. 156 § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie negatywnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji jaką jest nieodwracalność jej skutków prawnych jest całkowicie chybiony. W uzasadnieniu organ wskazuje, iż stwierdzenie przez Ministra rażącego naruszenia prawa w związku z wydaniem orzeczenia z 1951 r. nie stanowiło jednocześnie podstawy do dokonania przez organ orzekający oceny, czy i jakie skutki wywołało ww. orzeczenie. Minister zauważył, iż takie działanie byłoby bowiem przedwczesne (zgodnie z § 75 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa – Dz. U. Nr 16, poz. 62 ze zm., zwanego dalej "rozp.", zatwierdzony protokół zdawczo-odbiorczy jest integralną częścią orzeczenia właściwego ministra o przejściu lub przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa albo osób prawnych prawa publicznego).

Organ wskazał, iż Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 1962 r. ustalił, iż składniki majątkowe objęte protokołem zdawczo-odbiorczym (z dnia [...] czerwca 1958 r. oraz z dnia [...] kwietnia 1962 r.) stanowią część składową Przedsiębiorstwa i przechodzą na własność Państwa oraz zatwierdził ww. protokoły zdawczo-odbiorcze.

Skoro zatwierdzenia składników majątkowych przejętego w 1951 r. Przedsiębiorstwa dokonał Minister Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych ocena legalności tegoż orzeczenia, a także ocena skutków prawnych jakie wywołało należy do następcy prawnego tego organu tj. Ministra Infrastruktury.

W dalszej części uzasadnienia Minister zauważa, iż orzeczenie z 1951 r. nie kończyło nacjonalizacji Przedsiębiorstwa, bowiem jego integralną częścią jest (nadal pozostające w obrocie prawnym) orzeczenie z 1962 r. Dopiero wraz z wydaniem orzeczenia z 1962 r. można było uznać, iż poszczególne składniki majątkowe Przedsiębiorstwa przeszły na własność Państwa w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej. Decyzja o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego stanowi odrębny przedmiot obrotu prawnego, mimo iż jednocześnie była integralną częścią orzeczenia z 1951 r. Zatem orzeczenie z 1962 r. było dopełnieniem, w odniesieniu do Przedsiębiorstwa orzeczenia z 1951 r. i dopiero z chwilą jego wydania można powiedzieć, iż oba te indywidualne akty stanowiły jedną całość.

Wobec powyższego dopiero ewentualne ustalenie w odrębnym postępowaniu przez Ministra Infrastruktury, iż orzeczenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z 1962 r. dotknięte jest wadliwością z art. 156 § 1 kpa będzie stanowić wyłączną podstawę do dokonania przez ten organ oceny skutków prawnych, jakie ono wywołało.

W związku z powyższym zarzuty stron wnoszących o ponowne rozpatrzenie sprawy organ uznał za bezzasadne.

Skargę na powyższą decyzję wniosła reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika Gmina L., zarzucając decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. naruszenie art. 156 § 2 kpa poprzez nieuwzględnienie przez organ orzekający negatywnej przesłanki nieważności decyzji jaką jest nieodwracalność skutków prawnych, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] września 2008 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Gmina nie zgodziła się ze stanowiskiem Ministra, że na etapie badania legalności orzeczenia z 1951 r. organ nie jest władny oceniać, czy decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki w rozumieniu art. 156 § 2 kpa oraz iż to do Ministra Infrastruktury należy ocena skutków prawnych, jakie zostały wywołane przez decyzję nacjonalizacyjną wydaną przez jego poprzednika prawnego. Zdaniem skarżącej, ocena zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych winna być dokonana wobec decyzji, na mocy której wywołane zostały skutki prawne w sferze prawa własności (tj. orzeczenia z 1951 r.). Zaś ocena legalności orzeczenia z 1962 r. w przedmiotowej sprawie nie ma znaczenia. Minister Gospodarki winien był ustalić czy stwierdzenie nieważności aktu nacjonalizacyjnego daje podstawę do odwrócenia przez ten organ jego skutków-prawno rzeczowych także z tego powodu, że skutkiem stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizującego jest stwierdzenie nieważności orzeczenia o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego. Minister w ogóle nie dokonał oceny czy zaskarżony akt wywołał nieodwracalne skutki prawne twierdząc, iż takie badanie przeprowadzi Minister Infrastruktury. Zaś zdaniem skarżącej orzeczenie z 1951 r. wywołało nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 kpa.

Przedmiotową decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2009 r. zaskarżyła również Agencja stawiając identyczny zarzut oraz wnosząc o identyczne rozstrzygnięcie jak Gmina L. oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Agencja stwierdziła, iż ocena legalności orzeczenia z 1962 r. nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, i to na Ministrze Gospodarki spoczywał obowiązek ustalenia, czy stwierdzenie nieważności aktu nacjonalizacyjnego wywołało nieodwracalne skutki prawne. Oczywistym jest, iż skutkiem stwierdzenia nieważności orzeczenia nacjonalizacyjnego jest stwierdzenie nieważności orzeczenia o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego. Zatem nie może być badana przesłanka nieodwracalności skutków prawnych w postępowaniu o stwierdzeniu nieważności orzeczenia o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego.

W odpowiedzi na skargi Minister Gospodarki podtrzymał dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skarg.

W piśmie procesowym z dnia 21 stycznia 2010 r. reprezentujący uczestników postępowania (A. S. – A., D. S., A. A., B. L., W. C., M. S., M. S., R. S.) adw. J. S. (działający również w imieniu własnym) wniósł o oddalenie skarg. W uzasadnieniu podniósł, iż zarzuty skarg są powieleniem argumentów podniesionych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy i stanowią jedynie próbę polemiki z argumentacją zaprezentowaną przez organ orzekający w skarżonym rozstrzygnięciu. Do zarzutów tych Minister odniósł się szczegółowo w zaskarżonej decyzji, które to stanowisko uczestnicy postępowania popierają wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

W pierwszej kolejności wymagała ustalenia kwestia legitymacji Agencji do zaskarżenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2009 r. Agencja mająca siedzibę w W. jest państwową jednostka organizacyjną posiadającą osobowość prawną. Została ona utworzona na mocy ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r., Nr 41, poz. 398 tj. ze zm.). Dla obszaru jednego lub kilku województw lub ich części utworzono oddziały regionalne Agencji (min.: utworzono taki w [...]), którymi to kierują dyrektorzy powoływany i odwoływany przez Prezesa Agencji. Prawomocnymi decyzjami z dnia [...] kwietnia 1996 r. (nr [...] oraz [...]) Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] wygasił prawo zarządu ustanowionego na rzecz Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w [...] w stosunku do nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ew. nr [...] i nr [...]. Protokołami zdawczo-odbiorczymi z dnia [...] grudnia 1995 r. w/w działki zostały przekazane Agencji. Następnie na podstawie w/w decyzji w księgach wieczystych KW nr [...] (dla działki ew. Nr [...]) i KW Nr [...] (dla działki ew. nr [...]) zostało ujawnione prawo własności na rzecz Agencji. Agencja kontynuowała rozpoczęta przez Gminę L. sprzedaż lokali mieszkalnych wraz z udziałem w działce ew. nr [...] oddawanym w użytkowanie wieczyste. Na dzień 31 października 2008 r. sprywatyzowano wszystkie lokale mieszkalne w budynku na działce ew. [...] (30 lokali w tym 18 przez Agencję). Na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. pełnomocnik Agencji wyjaśnił, iż reprezentuje ona w dalszym ciągu interesy Skarbu Państwa jeśli chodzi o działkę ew. nr [...]. W związku z powyższym oświadczeniem, mając na uwadze, iż powyższe postępowanie dotyczy działki która wchodziła w skład znacjonalizowanego Przedsiębiorstwa, należy stwierdzić, iż Agencja jako reprezentant interesu Skarbu Państwa (obecnego właściciela części gruntu – działki ew. nr [...]), ma interes prawny w zaskarżeniu decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2009 r.

Następnie należy stwierdzić, iż w rozpoznawanej sprawie organ administracji orzekał w trybie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zatem, dokonanie oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, poddane jest specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych.

Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 kpa organ administracji bada stan faktyczny i prawny z daty wydania kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji.

W rezultacie tego badania Minister Gospodarki stwierdził, iż doszło do rażącego naruszenia prawa, z uwagi na objęcie procesem nacjonalizacji Przedsiębiorstwa z czteroletnim przekroczenie ustawowego terminu (datą wszczęcia postępowania nacjonalizacyjnego jest data ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa wykazu przedsiębiorstw przechodzących na rzecz Państwa – 1951 r., a zgodnie z art. 3 ust. 6 ustawy orzeczenie nacjonalizujące przedsiębiorstwo mogło nastąpić tylko wówczas, jeżeli przed dniem 31 marca 1947 r. zostało wszczęte postępowanie o przejęciu danego przedsiębiorstwa na własność Państwa).

Po powyższej konstatacji, organ winien rozważyć czy w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 156 § 2 kpa, który stanowi, iż nie stwierdza się nieważności decyzji (...) gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne (co słusznie zarzucili skarżący).

Podnieść należy, iż organ nieprawidłowo stwierdził, iż decyzja o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego stanowi akt administracyjny o samodzielnym bycie prawnym, mimo że jednocześnie była integralną częścią orzeczenia nacjonalizacyjnego z 1951 r. Konsekwencją powyższego błędu, była nieprawidłowa konstatacja, iż dopiero ustalenie w odrębnym postępowaniu przez Ministra Infrastruktury, że orzeczenie z 1962 r. dotknięte jest wadliwością z art. 156 § 1 kpa stanowić będzie wyłączną podstawę do dokonania przez ten organ oceny skutków prawnych, jakie ono wywołało.

Wskazać należy, iż podstawą przejęcia orzeczeniem Ministra Przemysłu Lekkiego z dnia [...] sierpnia 1951 r. Przedsiębiorstwa były przepisy ustawy. Natomiast powołany przez Ministra Gospodarki w zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. § 75 rozp. (rozporządzenia wykonawczego do niniejszej ustawy) stanowił, iż osoba lub organizacja gospodarcza wyznaczona do sporządzenia protokołu zdawczo-odbiorczego winna przedstawić właściwemu ministrowi do zatwierdzenia protokół zdawczo-odbiorczy wraz ze zgłoszonymi uwagami i zarzutami. Zatwierdzając protokół zdawczo-odbiorczy właściwy minister miał rozpatrzeć zgłoszone uwagi i zarzuty i ustalić w porozumieniu z Przewodniczącym Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, które składniki majątkowe objęte protokołem zdawczo-odbiorczym stanowią część składową przedsiębiorstwa i przechodzą lub zostają przejęte wraz z nim na własność Państwa albo osób prawnych prawa publicznego. Zatwierdzony protokół zdawczo-odbiorczy stanowił integralną część orzeczenia właściwego ministra o przejściu lub przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa albo osób prawnych prawa publicznego. Przepis ten stanowił wyraz woli ustawodawcy, że protokół zdawczo-odbiorczy jest formalnym spisem (zestawieniem) składników przedsiębiorstwa znacjonalizowanego decyzją właściwego organu administracji publicznej, który wymagał dla swojej ważności zatwierdzenia przez właściwy organ odrębną decyzją. Obie decyzje, to jest decyzja nacjonalizacyjna oraz decyzja o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego pozostają ze sobą w ścisłym związku. Dlatego też stwierdzenie ze skutkiem ex tunc, że orzeczenie nacjonalizacyjne jest nieważne, powoduje w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenie Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] kwietnia 1962 r. w sprawie zatwierdzenia protokołu zdawczo-odbiorczego Przedsiębiorstwa wydane zostało bez podstawy prawnej, a to skutkuje koniecznością stwierdzenia jego nieważności.

Orzeczenie o zatwierdzeniu protokołu zdawczo-odbiorczego posiada jedynie prawnoprocesowy, a nie prawnomaterialny charakter. Orzeczenie to nie może zatem wywołać skutków prawnomaterialnych w sferze rzeczowej, lecz pełni jedynie rolę procesowego uznania protokołu zdawczo-odbiorczego za odpowiadający normatywnym wymogom jego sporządzenia. Dlatego też z reguły w odniesieniu do tej decyzji organ nadzoru nie ma żadnych możliwości dokonania w trybie art. 156 § 2 kpa odrębnych i samodzielnych ustaleń (wyjątkiem mogłaby być np. sytuacja gdy zatwierdzony protokół obejmował mienie w sposób oczywisty nie wchodzące w skład nacjonalizowanego przedsiębiorstwa). Skutki prawnomaterialne w sferze rzeczowej gdy chodzi o mienie wchodzące w skład przedsiębiorstwa wywołuje natomiast orzeczenie o przejściu lub przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa, wydane na podstawie przepisów ustawy i dlatego przy ocenie tego orzeczenia właściwe jest rozważanie wpływu na dopuszczalność jego wyeliminowania z obrotu prawnego kolejnych zdarzeń i czynności prawnych względem składników majątkowych przedsiębiorstwa, jakie zaistniały po przejęciu przedsiębiorstwa (właściwe i możliwe jest rozważanie zasadności ewentualnego zastosowania trybu przewidzianego w art. 156 § 2 kpa, a zatem rozważenie możliwości zaistnienia nieodwracalnych skutków prawnych w sprawie przejęcia na własność Państwa w trybie nacjonalizacji przedsiębiorstw).

Analogicznie o relacjach pomiędzy orzeczeniem nacjonalizującym a protokołem zdawczo-odbiorczym wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia

6 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1480/08, (ogólnodostępne na stronie

internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych prowadzonej przez

NSA).

Stanowisko pełnomocnika uczestników postępowania (identyczne ze stanowiskiem organu) również nie zasługuje na uwzględnienie, z tych samych przyczyn co zaprezentowane powyżej.

Jak wynika z jednoznacznej treści skarg dotyczą one wyłącznie zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano nią w mocy decyzję organu I. instancji, w zakresie pkt II. Jednocześnie wypada zauważyć, iż orzeczenie w pkt I i II zawierało dwa odrębne orzeczenia w przedmiotowo dwu sprawach administracyjnych. W związku z tym, poza oceną Sądu musi pozostawać legalność zaskarżonego orzeczenia jak i je poprzedzającego w zakresie jego pkt I - umorzenia postępowania (następstwo związanie granicami skargi). Wobec tego, jedynie na marginesie, trzeba odnotować, iż w petitum wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gmina L. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Jedynie z uzasadnienia pisma wynikało, iż wolą wnioskodawcy było podważenie jedynie pkt II decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2008 r. zarzucano bowiem wyłącznie naruszenie art. 156 § 2 kpa poprzez nierozważnie przez organ pierwszej instancji, czy decyzja nacjonalizacyjna nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. W tym świetle, możnaby przyjąć, iż ponownie rozpatrując sprawę, Minister Gospodarki, prawidłowo zinterpretował przedmiot wniosku i orzekł o całości żądania.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa" orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku.

Kierując się treścią art. 152 ppsa w pkt II sentencji wyroku stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Orzekając w punkcie III sentencji wyroku o kosztach postępowania Sąd kierował się treścią art. 200 ppsa w zw. z art. 205 § 1 ppsa.

Ponownie rozpatrując sprawę Minister Gospodarki uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.