Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 512/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.59 par.2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 8 lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako K.p.a., art. 59 § 5 w związku z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1438 ze zm.), dalej jako u.p.e.a., w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 2070 ze zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Ministra (dalej jako "Minister" lub "Skarżący"), na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "Naczelnik US") z dnia 13 listopada 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 11 stycznia 2016 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Naczelnik US wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Fundacji A z siedzibą w D. (dalej: "Fundacja") na podstawie wystawionego przez wierzyciela - Ministerstwo (obecnie Ministerstwo) wskazanego tytułu wykonawczego nr [...]. Dotyczy on dotacji pobranej w nadmiernej wysokości z dnia 19.12.2014 r. w kwocie należności głównej 28.182,29 zł. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny - w oparciu o w/w tytuł wykonawczy - dokonał w dniu 20.05.2016 r. zawiadomieniem z dnia 09.05.2016 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w Banku. Bank przyjął do realizacji w/w zajęcie i przekazał na poczet należności kwotę 3.433,00 zł.

Odpis w/w zawiadomienia wraz z odpisem przedmiotowego tytułu wykonawczego doręczono zobowiązanemu w dniu 20.05.2016 r.

Wobec uzyskania informacji o nowym adresie siedziby zobowiązanego, pismem z dnia 12.03.2019 r. Naczelnik US przekazał akta egzekucyjne zgodnie z właściwością miejscową do Naczelnika US w Z. W wyniku dokonanych w dniu 19.04.2019 r. ustaleń, Naczelnik US w Z. przy piśmie z dnia 07.05.2019 r. zwrócił zgodnie z właściwością miejscową akta egzekucyjne do Naczelnika US w C.

Postanowieniem z dnia 13.11.2020r. organ egzekucyjny umorzył na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne. W uzasadnieniu organ egzekucyjny wskazał, że zobowiązany nie posiada żadnego majątku, z którego organ egzekucyjny mógłby prowadzić skuteczną egzekucję. Postanowienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 17.11.2020 r., natomiast wierzycielowi w dniu 13.11.2020 r.

Pismem z dnia 14.12.2020 r. Minister wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 13.11.2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu zauważono, że postanowienie zawierało szereg błędów w postaci wskazania błędnego wierzyciela i określenia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zobowiązanej Fundacji jako "spółki". W ocenie wierzyciela w celu ustalenia możliwości wyegzekwowania należności należy zbadać, czy zostały podjęte działania w celu likwidacji Fundacji oraz zbadać powiązania majątkowe zobowiązanej Fundacji z Fundacją B.

Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 08.02.2021r. przywrócił wierzycielowi termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika US z dnia 13.11.2020 r., natomiast postanowieniem z dnia 08.02.2021r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 13.11.2020r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że z analizy przedstawionych akt egzekucyjnych wynika, że organ egzekucyjny wbrew temu, co zarzuca wierzyciel, podjął wyczerpujące działania mające na celu ustalenie majątku i źródeł dochodu zobowiązanej Fundacji, które mogłyby zaspokoić wierzyciela. W wyniku tych działań ustalono, że Fundacja nie figuruje w ewidencji płatników składek (pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24.04.2017r.), nie posiada zarejestrowanych pojazdów (pismo Starosta Powiatowego z dnia 26.04.2017r., informacja z dnia 10.11.2020r.), nie posiada rachunków bankowych poza rachunkiem w Banku, który nie wykazuje od 31.10.2016r. żadnych obrotów (informacja Banku z dnia 22.12.2020r., zbiorcza odpowiedź banków z dnia 22.12.2020r. informacje z dnia: 30.01.2018r., 25.03.2019r.), nie figuruje w rejestrze JPK (30.04.2018r., 12.11.2020r.), nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada ruchomości (protokół o stanie majątkowym z dnia 28.03.2017r.), nie wykazuje w deklaracjach rocznych CIT-8 od 2017r. dochodu (ostatnia deklaracja za 2018r.), nie posiada nieruchomości (informacja z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych z dnia 07.05.2019r., 10.11.2020r.). Jak wynika z Umowy użyczenia z dnia 12.09.2003r. pomieszczenie nr [...] o pow. 10,2 m2, położone w D. przy ul. [...] zostało oddane zobowiązanej Fundacji na czas nieokreślony w bezpłatne użyczenie przez Stowarzyszenie A. W piśmie z dnia 07.01.2021 r. Stowarzyszenie poinformowało organ egzekucyjny, że nie użycza zobowiązanej Fundacji w/w pomieszczenia.

Dyrektor IAS wyjaśnił, że w dniu 28.03.2017r. poborca skarbowy sporządził w obecności Prezesa Zarządu Fundacji, protokół o stanie majątkowym Fundacji, z którego wynika, że ww. Fundacja nie posiada składników majątkowych i od ok. dwóch lat nie uzyskuje przychodu. Inne wizyty pracowników organu egzekucyjnego w dniach: 07.10.2016r., 14.06.2018r., 19.04.2019r. i 14.06.2019r. pod adresem ww. Fundacji nie przyniosły rezultatu z powodu niezastania w siedzibie Fundacji kogokolwiek, kto reprezentowałby zobowiązany podmiot.

Ponadto Dyrektor IAS wskazał, że w toku prowadzenia postępowania egzekucyjnego uzyskano kwotę 3.433,00 zł, która zaspokoiła wówczas koszty egzekucyjne, koszty upomnienia, częściowo należność główną oraz odsetki za zwłokę. Kwota ta została przekazana przez Bank w trzech terminach: 23.05.2016r., 08.07.2016r. i 02.11.2016r., tytułem realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia 09.05.2016r.

Organ odwoławczy zauważył, że na podstawie § 6 pkt 3 Statutu ww. Fundacji z dnia 12.09.2003r. Fundacja odpowiada za swoje zobowiązania całym swoim majątkiem. W ocenie Dyrektora IAS w/w okoliczności świadczą, że zobowiązana Fundacja nie posiada żadnych składników majątkowych oraz źródeł dochodu podlegających egzekucji administracyjnej. Od listopada 2016r. egzekucja prowadzona na podstawie ww. tytułu wykonawczego jest bezskuteczna. W opinii organu odwoławczego w niniejszej sprawie zaistniała zatem przesłanka wskazana w art. 59 § 2 u.p.e.a., upoważniająca Naczelnika US do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutów wierzyciela, że organ egzekucyjny nie zwrócił się do członków zarządu w zakresie planów działania Fundacji, w tym jej ewentualnej likwidacji, Dyrektor IAS zauważył, że pismem z dnia 16.02.2018r. wezwano osoby uprawione do reprezentacji Fundacji do osobistego stawiennictwa w dniu 08.03.2018r. w siedzibie organu egzekucyjnego celem udzielenia informacji i omówienia postępowania egzekucyjnego. Pismo zostało odebrane w dniu 24.02.2018r. przez prezesa Fundacji, jednakże nikt z Fundacji nie stawił się w wyznaczonym terminie. Jak zaznaczono wyżej, wizyty pracowników organu egzekucyjnego dokonane w dniach: 07.10.2016r., 14.06.2018r., 19.04.2019r. i 14.06.2019r. nie przyniosły rezultatu z powodu niezastania w siedzibie Fundacji kogokolwiek, kto reprezentowałby zobowiązaną Fundację.

W zakresie badania przez organ egzekucyjny powiązań majątkowych zobowiązanej Fundacji a "Fundacją B" organ odwoławczy wskazał, że wedle danych zawartych w JPK zobowiązana Fundacja nie wykazywała żadnych transakcji finansowych z innymi podmiotami przez cały okres prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jeśli wierzyciel posiada wiedzę o niezgodnym z przepisami prawa zmniejszeniu majątku zobowiązanej Fundacji na rzecz "Fundacji B" winien o tym zawiadomić organ sprawujący nadzór nad Fundacją oraz organy ścigania.

Końcowo organ odwoławczy zauważa, że organ egzekucyjny w istocie posłużył się określeniem "spółka" w odniesieniu do Fundacji, lecz błąd ten ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, nie wpływa merytorycznie na prawidłowość rozstrzygnięcia i nie budzi wątpliwości, co do osoby zobowiązanego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Minister, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1984r. o fundacjach (Dz. U. z 2020r. poz. 2167), w związku z § 25 ust. 1 statutu zobowiązanego poprzez przedwczesne przyjęcie, że zobowiązany nie dysponuje środkami finansowymi wystarczającymi na pokrycie kosztów egzekucyjnych,

- art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji,

- art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez niezbadanie sprawozdań finansowych zobowiązanego,

- art. 59 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019r. poz. 2070 ze zm.), poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy nie można stwierdzić, że dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna,

wniósł o uchylenie w całości postanowienia Dyrektora IAS z dnia 08.02.2021r. oraz poprzedzającego je postanowienie Naczelnika US z dnia 13.11.2020r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów i w swojej istocie jest powtórzeniem zarzutów wskazanych w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.

W odpowiedzi za zarzuty zawarte w skardze Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca. Nie oznacza to jednak, że Sąd jest władny wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy wyręczając w tym organ administracji.

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 8 lutego 2021 r., którym Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 13 listopada 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o wskazany tytułu wykonawczy z dnia 11 stycznia 2016r.

W ocenie Sądu organy trafnie rozstrzygnęły w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Fundacji.

Zdaniem Sądu, z analizy przedstawionych akt egzekucyjnych wynikało, że organ egzekucyjny wbrew temu, co zarzuca wierzyciel, podjął wyczerpujące działania mające na celu ustalenie majątku i źródeł dochodu zobowiązanej Fundacji, które mogłyby zaspokoić wierzyciela. W wyniku tych działań ustalono, że ww. Fundacja:

- nie figurowała w ewidencji płatników składek (pismo ZUS z dnia 24.04.2017r.);

- nie posiadała zarejestrowanych pojazdów (pismo Starosta Powiatowego z dnia 26.04.2017r.;

- nie posiadała rachunków bankowych poza rachunkiem w Banku, który nie wykazywał od 31.10.2016r. żadnych obrotów (informacja Banku z dnia 22.12.2020r., zbiorcza odpowiedź banków z dnia 22.12.2020r. informacje z dnia: 30.01.2018r., 25.03.2019r.);

- nie figuruje w rejestrze JPK (30.04.2018r., 12.11.2020r.);

- nie prowadzi działalności gospodarczej;

- nie posiada ruchomości (protokół o stanie majątkowym z dnia 28.03.2017r.);

- nie wykazuje w deklaracjach rocznych CIT-8 od 2017r. dochodu (ostatnia deklaracja za 2018r.);

- nie posiada nieruchomości (informacja z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych z dnia 07.05.2019r., 10.11.2020r.). Jak wynika z Umowy użyczenia z dnia 12.09.2003r. pomieszczenie nr [...], położone w D. przy ul. [...] zostało oddane zobowiązanej Fundacji na czas nieokreślony w bezpłatne użyczenie przez Stowarzyszenie A. W piśmie z dnia 07.01.2021r. Stowarzyszenie poinformowało organ egzekucyjny, że nie użycza zobowiązanej Fundacji w/w pomieszczenia.

W dniu 28.03.2017r. poborca skarbowy sporządził w obecności Prezesa Zarządu Fundacji protokół o stanie majątkowym Fundacji, z którego wynika, że ww. Fundacja nie posiadała składników majątkowych i od ok. dwóch lat nie uzyskuje przychodu. Inne wizyty pracowników organu egzekucyjnego w dniach: 07.10.2016r., 14.06.2018r., 19.04.2019r. i 14.06.2019r. pod adresem zobowiązanej Fundacji nie przyniosły rezultatu z powodu niezastania w siedzibie Fundacji kogokolwiek, kto reprezentowałby zobowiązany podmiot.

W toku prowadzenia postępowania egzekucyjnego uzyskano kwotę 3.433,00 zł, która zaspokoiła wówczas koszty egzekucyjne, koszty upomnienia, częściowo należność główną oraz odsetki za zwłokę. Kwota ta została przekazana przez Bank Spółdzielczy w trzech terminach: 23.05.2016r., 08.07.2016r. i 02.11.2016r., tytułem realizacji zajęcia dokonanego zawiadomieniem z dnia 09.05.2016r.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy zasadnie zauważył, że na podstawie § 6 pkt 3 Statutu Fundacji z dnia 12.09.2003r. Fundacja odpowiada za swoje zobowiązania całym swoim majątkiem. Zatem Dyrektor IAS właściwie przyjął, że w/w okoliczności świadczyły, że zobowiązana Fundacja nie posiadała żadnych składników majątkowych oraz źródeł dochodu podlegających egzekucji administracyjnej. Od listopada 2016r. egzekucja prowadzona na podstawie ww. tytułu wykonawczego jest bezskuteczna. W opinii Sądu, w niniejszej sprawie zaistniała zatem przesłanka wskazana w art. 59 § 2 u.p.e.a., upoważniająca Naczelnika US do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Odnosząc się do zarzutów wierzyciela, że organ egzekucyjny nie zwrócił się do członków zarządu w zakresie planów działania Fundacji, w tym jej ewentualnej likwidacji, Sąd stwierdził, że Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zauważył, że pismem z dnia 16.02.2018r. wezwano osoby uprawione do reprezentacji Fundacji do osobistego stawiennictwa w dniu 08.03.2018r. w siedzibie organu egzekucyjnego celem udzielenia informacji i omówienia postępowania egzekucyjnego, jednakże mimo odebrania pisma nikt z Fundacji nie stawił się w wyznaczonym terminie. Jak zaznaczono wyżej, wizyty pracowników organu egzekucyjnego dokonane w dniach: 07.10.2016r., 14.06.2018r., 19.04.2019r. i 14.06.2019r. nie przyniosły rezultatu z powodu niezastania w siedzibie Fundacji kogokolwiek, kto reprezentowałby zobowiązaną Fundację. Zasadnie zauważono również, że zgodnie z art. 15 ustawy o fundacjach w razie osiągnięcia celu, dla którego fundacja była ustanowiona, lub w razie wyczerpania środków finansowych i majątku fundacji, fundacja podlega likwidacji w sposób wskazany w statucie. Zgodnie z § 25 pkt 2-4 Statutu Fundacji decyzję w przedmiocie likwidacji Fundacji podejmuje Rada Fundacji, działając większością co najmniej 2/3 oddanych głosów, w obecności co najmniej połowy jej członków. Rada Fundacji, podejmując decyzję o likwidacji, powołuje równocześnie likwidatora Fundacji. Natomiast środki majątkowe pozostałe po likwidacji Fundacji przeznacza się na realizację celów statutowych Fundacji.

W zakresie badania przez organ egzekucyjny powiązań majątkowych zobowiązanej Fundacji a "Fundacją B" w opinii Sądu organ prawidłowo ustalił, że wedle danych zawartych w JPK zobowiązana Fundacja nie wykazywała żadnych transakcji finansowych z innymi podmiotami przez cały okres prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Zasadnie organ odwoławczy – zdaniem składu orzekającego - zauważył również, że organ egzekucyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowieniu w istocie posłużył się określeniem "spółka" w odniesieniu do Fundacji, lecz błąd ten miał charakter oczywistej omyłki pisarskiej, nie wpływał merytorycznie na prawidłowość rozstrzygnięcia i nie budził wątpliwości, co do osoby zobowiązanego.

Odnosząc się do podniesionej w skardze kwestii wykazanych w sprawozdaniach finansowych Fundacji aktywów, z którym zdaniem skarżącego można prowadzić skuteczną egzekucję, Sąd stwierdził, że Dyrektor IAS właściwie przyjął, że Fundacja wykazała w sprawozdaniach finansowych fundacji za rok 2017 i 2018 aktywa obrotowe w kwocie 26.260,51 zł, z czego pozycji "Krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe" ujęto kwotę 25.975,31 zł. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 18d ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 217 ze zm.) przez aktywa obrotowe rozumie się tę część aktywów jednostki, które w przypadku rozliczeń międzyokresowych - trwają nie dłużej niż 12 miesięcy od dnia bilansowego. Art. 39 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że jednostki dokonują czynnych rozliczeń międzyokresowych kosztów, jeżeli dotyczą one przyszłych okresów sprawozdawczych. W sporządzonych sprawozdanych finansowych Fundacja określiła zasady (politykę) rachunkowości, z której m.in. wynika, że "Koszty podlegające ewidencji na koncie rozliczeń międzyokresowych rozliczane są proporcjonalnie do upływu czasu, w kolejnych okresach, których dotyczą (tj. miesięcznie)". Zgodnie z powyższym należy stwierdzić, że sprawozdania finansowe za 2017 i 2018 rok zostały sporządzone niezgodnie z ustawą o rachunkowości i nie przedstawiają realnego majątku Fundacji, z którego można prowadzić egzekucję administracyjną.

W ocenie Sądu, związku z powyższym organ egzekucyjny zasadnie umorzył postępowanie, działając w oparciu o prawidłowo powołany art. 59 § 2 u.p.e.a., bowiem z właściwie ustalonego stanu faktycznego i prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego wynikało bezsprzecznie, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że brak było zatem podstaw do przyjęcia, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy naruszyła art. 7, art. 77, czy art. 80 kpa. Z treści powołanych przepisów wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły, w ocenie składu orzekającego, zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Organ zbadał wszechstronnie sprawę, w szczególności - w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy, a następnie podjął właściwe, oparte na ustalonym stanie faktycznym rozstrzygnięcie. Powyższe bez wątpienia odzwierciedla wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego postanowienia. Organ wydając zaskarżone postanowienie był związany przepisami prawa a nie wyłącznie interesem strony.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.