Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1652/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. G. i B. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. G. i B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r. znak: SKO [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia 2 października 2017 r. znak: SKO [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 3 sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Pismem z dnia 16 października 2017 r. r. B. G. i B. S. – dalej skarżący, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się jej uchylenia. W niniejszej skardze zawarli również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 października 2017 r. z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku wskazali, że decyzja o warunkach zabudowy podlega wykonaniu w zakresie w jakim wynika z niej prawo dla zagospodarowania terenu w sposób w niej podany, jako że wiąże organ wydający pozwolenie na budowę oraz dla pozostałych stron tworzy obowiązek znoszenia dopuszczonej tym aktem administracyjnym zmiany. W ocenie skarżących ze względu na art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego krąg stron postępowania o wydanie pozwolenia na budowę jest węższy niż krąg uczestników sprawy o ustalenie warunków zabudowy, dlatego też brak wstrzymania wykonania decyzji o warunkach zabudowy może zamykać bezpośrednią drogę kwestionowania dopuszczonej nią zmiany sposobu zagospodarowania terenu w kolejnej fazie procesu inwestycyjnego, czyniąc ochronę interesu prawnego stron postępowania o ustalenie warunków zabudowy iluzoryczną. Zdaniem skarżących realizacja inwestycji zgodnie z warunkami określonymi w decyzji będzie miała wpływ na nieruchomość będącą przedmiotem inwestycji oraz nieruchomości sąsiednie, które jako teren parku krajobrazowego powinny podlegać szczególnej ochronie przez zabudowę naruszającą zasady ochrony środowiska przyrodniczego oraz zasadę ładu przestrzennego. Nadto brak wstrzymania decyzji o warunkach zabudowy umożliwi inwestorowi procedowanie i uzyskanie pozwolenia na budowę na warunkach sprzecznych z projektem wyłożonego do publicznego wglądu MPZP "Strzelnica-Sikornik", co w przyszłości może doprowadzić do zwiększenia chaosu przestrzennego na przedmiotowym obszarze, czyniąc teren inwestycji rażącym odstępstwem od przyjętych na danym obszarze zasad kształtowania ładu przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.

"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.

Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie.

Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu. Należy mieć na uwadze również to, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ [...], LEX nr 984678).

Podkreślić jednak należy, że nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Wykonany może być tylko taki akt administracyjny, który jest aktem zobowiązującym, ustalającym dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, oraz akt, na podstawie którego określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz akt, na podstawie którego jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony ( por. postanowienie NSA z 17 lipca 2006 r., I FZ [...], CBOA).

Wstrzymanie wykonania dopuszczalne jest w sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Kwestia wykonania aktu administracyjnego pojawia się zatem w odniesieniu do aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. C.H.Beck 2013, s. 361).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, z orzecznictwa sądów administracyjnych oraz poglądu przedstawicieli nauki wynika, że decyzja o warunkach zabudowy nie nadaje się do wykonania, bowiem stwierdza tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego z punktu widzenia wymogów planistycznych. Na podstawie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji inwestor nie może rozpocząć żadnych robót budowlanych. Stwierdza ona jedynie warunki i wymogi, jakie powinny zostać zachowane przy realizacji inwestycji. To nie decyzja określająca warunki zabudowy, a rozstrzygnięcia, dla których jej wydanie jest warunkiem, mogą podlegać. Decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę czy też do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych lub zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji. Pomimo więc tego, że decyzja ustalająca warunki zabudowy może stanowić podstawę do ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, to decyzja taka nie może powodować takich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienia NSA: dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OZ [...], LEX nr 552936; z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OZ [...], LEX nr 527765 oraz z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II OZ [...], LEX nr 1083863). Tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Natomiast sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA z dnia: 27 maja 2015 r. o sygn. akt II OZ [...], z dnia 9 kwietnia 2015 r., II OSK [...], z dnia 2 października 2012 r., CBOA.).

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazali, że w przedmiotowej sprawie wykonanie decyzji organu odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bądź też zachodzi w tym wypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bowiem jak wskazano wyżej taka decyzja nie nadaje się do wykonania i wykonania takiego nie wymaga. Z kolei charakter podniesionych w skardze naruszeń, nie ma wpływu na ocenę zasadności wniosku w przedmiocie wstrzymania jej wykonania, ponieważ dokonywanie przez Sąd oceny legalności decyzji na tym etapie postępowania jest przedwczesne i niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.