Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1700/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie przyznania nagrody rocznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez R.F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lipca 2018 r. (nr [...]) Komendant Główny Policji stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2018 r. (nr [...]) o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił istotę nadzwyczajnego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Komendant Główny Policji wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] marca 2018 r. zwolnił R. F. ze służby w Policji, z dniem [...] marca 2018 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067 ze zm.) tj. z uwagi na ważny interes służby. Z tego wynika, że funkcjonariusz w 2018 r. pełnił służbę jedynie przez dwa miesiące i 5 dni. Dlatego też decyzja o przyznaniu funkcjonariuszowi nagrody rocznej została wydana z rażącym naruszeniem art. 110 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji, które stanowią, że prawo do nagrody rocznej powstaje w związku z pełnioną służbą w danym roku kalendarzowym, jeżeli okres pełnienia służby wyniósł w tym roku co najmniej 6 miesięcy.

Organ podkreślił, że R. F. został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a nie w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty i dlatego nie ma podstaw do zastosowania art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym wymogu 6 miesięcznego okresu służby nie stosuje się przy ustalaniu uprawnień do nagrody rocznej za rok kalendarzowy, w którym policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty.

R.F. nie złożył wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i na podstawie art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zaskarżył decyzję Komendanta Głównego Policji do Sądu.

Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2018 r. została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ pominął bowiem, że funkcjonariusz w dniu [...] lutego 2018 r. złożył wniosek o zwolnienie ze służby w Policji, któremu nie nadano właściwego biegu. Z tego wynika, zdaniem skarżącego, że zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji i przyznania mu nagrody za 2018 r., mimo że w tym roku nie pełnił służby przez okres sześciu miesięcy. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że rozkaz personalny o przyznaniu nagrody został wydany z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji.

R.F. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął powyższe zarzuty. R.F. podniósł m. in., że nawet w przypadku nieuwzględnienia jego wniosku z [...] lutego 2018 r., nie było podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. To naruszenie prawa musi być bowiem oczywiste, rażące. Tymczasem z przepisu art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji nie wynika jednoznacznie, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (ze względu na dobro służby) "koliduje z możliwością skorzystania z warunku wskazanego w art. 110 ust. 4 pkt 3 tej ustawy". Taka interpretacja nie wynika w żaden sposób z brzmienia literalnego art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy, a także z jego "interpretacji i wykładni".

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżona przez R.F. decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2018 r. o stwierdzeniu nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2018 r. (nr [...]) o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. nie narusza prawa i dlatego skarga jest nieuzasadniona.

W rozpoznawanej sprawie Komendant Główny Policji stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] marca 2018 r. o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej za 2018 r. został wydany z rażącym naruszeniem art. 110 ust. 1 i ust. 3 ustawy o Policji.

Sąd uznaje to stanowisko za prawidłowe, ponieważ znajduje ono oparcie w okolicznościach faktycznych sprawy i w przepisach prawa.

Z przepisów art. 110 ust. 1 i ust. 3 zd. 1 ustawy o Policji wynika w sposób jednoznaczny, że nagroda roczna (w wysokości 1/12 uposażenia otrzymywanego w danym roku kalendarzowym) przysługuje funkcjonariuszowi, który pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym. Według art. 110 ust. 4 pkt 3 tej ustawy wymaganie to nie ma zastosowania m. in. w przypadku, gdy policjant został zwolniony ze służby w związku z nabyciem uprawnień do emerytury lub renty. Zdaniem skarżącego z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, ponieważ skarżący złożył w dniu [...] lutego 2018r. raport (wniosek) o przeniesienie w stan spoczynku z powodu nabycia praw emerytalnych.

Z akt sprawy wynika, że ten wniosek został zaakceptowany w dniu [...] lutego 2018 r. przez przełożonego funkcjonariusza. W ramach tej akceptacji przełożony określił termin zwolnienia na dzień [...] maja 2018 r. Należy jednakże podkreślić, że akceptacja przełożonego dotyczyła zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a więc zwolnienia wskutek pisemnego zgłoszenia przez policjanta wystąpienia ze służby. Wynika z tego, po pierwsze, że zgoda przełożonego na wystąpienie skarżącego ze służby nie nawiązywała do nabycia przez skarżącego uprawnień emerytalnych. Po drugie zaś samo wyrażenie zgody na wystąpienie ze służby nie jest równoznacznie ze zwolnieniem ze służby. To zwolnienie miało bowiem nastąpić dopiero [...] maja 2018r. Skarżący został natomiast zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 z dniem [...] marca 2018r. z uwagi na ważny interes służby.

Jest oczywiste, że to zwolnienie nie miało żadnego związku z nabyciem przez skarżącego uprawnień do emerytury. Wobec tego w jego przypadku nie mógł znaleźć zastosowania art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji, zwalniający od wymagania pełnienia służby przez okres co najmniej sześciu miesięcy w danym roku kalendarzowym. Zastosowanie w tych niebudzących okolicznościach faktycznych sprawy art. 110 ust. 3 w związku z art. 110 ust. 4 pkt 3 ustawy i wypłacenie skarżącemu nagrody rocznej po przepracowaniu przez niego w roku zwolnienia ze służby dwóch miesięcy i pięć dni stanowi zatem rażące naruszenie tych przepisów.

Według przyjętych poglądów z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na jej nie budzącą wątpliwości sprzeczność z prawem nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. Ustalenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa z oczywistych względów ma charakter ocenny, wymaga zbadania, czy powołane przez stronę naruszenie prawa było "rażące" (oczywiste, jednoznaczne, widoczne "na pierwszy rzut oka"). Nie chodzi tu więc o jakiekolwiek naruszenie prawa, np. w zakresie jego wykładni, lecz o naruszenie odpowiadające cechom wyżej wymienionym.

Zdaniem Sądu przepisy art. 110 ust. 1 i ust. 3 i ust. 4 pkt 3 są jednoznaczne, oczywiste. W związku z tym skoro z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że skarżący w 2018 r. nie pełnił służby przez sześciu miesięcy (ponieważ został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] marca 2018 r.), a jego zwolnienie nie nastąpiło z powodu nabycia uprawnień emerytalnych, to Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji o przyznaniu skarżącemu nagrody rocznej został wydany z rażącym naruszeniem powołanych przepisów.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.