Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1175/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ: Inne

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec o rozpoznaniu w dniu 10 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy wniosku L. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi L. S. na niezgodne z prawem załatwienie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej skargi na działanie Krajowej Rady Sądownictwa postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 lipca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1175/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzuci skargę L. S. na niezgodne z prawem załatwienie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej skargi na działanie Krajowej Rady Sądownictwa.

Skarżący, sygnalizując zamiar jego zaskarżenia, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie zawodowego pełnomocnika.

Wnioskodawca uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy podał, że żaden z pełnomocników do których się zwracał, nie podjął się sporządzenia skargi kasacyjnej od powyższego postanowienia. Dlatego też wnosi o ustanowienie radcy prawnego, który odpłatnie udzieliłby mu pomocy prawnej.

Pismem z dnia 18 września 2007r. skarżący został pouczony o istocie

i warunkach otrzymania prawa pomocy. W odpowiedzi, przesłał do Sądu wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym oraz dochodach, ponieważ, jak stwierdził, "rubryka o stanie majątkowym nie optycy go, ponieważ wnosi o udzielenie odpłatnej pomocy prawnej".

Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:

Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, która ma na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Jedynym warunkiem otrzymania prawa pomocy jest więc sytuacja majątkowa skarżącego i osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (powoływanej dalej jako p.p.s.a.) wprost przenoszą na stronę obowiązek wykazania, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy

w zakresie całkowitym) lub też, nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznawanie prawa pomocy

w zakresie częściowym przez przyznanie radcy prawnego. Nie podał jednak jakichkolwiek okoliczności, które uzasadniałyby przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, nie wykazał, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Skarżący składając wniosek o przyznanie prawa pomocy kierował się chęcią skorzystania z drogi odwoławczej, i jak sam przyznał, złożenie tego wniosku podyktowane było uprzednią odmową sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych pełnomocników.

Przesłanki przyznania prawa pomocy nie mogą być interpretowane rozszerzajaco. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania skarżącego.

Trzeba ponadto nadmienić, że przepisy powołanej ustawy nie przewidują dla Sądu uprawnienia do imiennego wyznaczania adwokata i zobowiązania go do sporządzenia środka odwoławczego w imieniu skarżącego. Skarżący nie może oczekiwać od Sądu, że nakaże on określonemu pełnomocnikowi udzielenia mu pomocy prawnej. Oświadczenie skarżącego, iż wynagrodzenie pełnomocnika pokryje osobiście, nie ma w sprawie żadnego znaczenia. Pomocy w wyborze pełnomocnika (radcy prawnego) strona poszukiwać może natomiast we właściwej Izbie Radców Prawnych.

W tej sytuacji na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 powołanej ustawy, orzeczono jak sentencji postanowienia.