Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1699/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr) Sędziowie: WSA Bogusław Wolas Asesor WSA Anna Znamiec Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2005r. sprawy ze skargi H. S.A. w W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 4 czerwca 2002r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 roku -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Sygn. I S A/Kr 1699/02

UZASADMEME

Decyzją z dnia [...] lipca 1999 roku Urząd Skarbowy ustalił stronie skarżącej H.- S.A. dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 r. w kwocie 912.596 zł zaś Izba Skarbowa rozpoznając odwołanie podatnika utrzymała w dniu [...] czerwca 2002 r. w mocy tą decyzję .

Wydane decyzje przez organy były wynikiem kontroli przeprowadzonej w spółce , podczas której stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za powyższy miesiąc. W szczególności wiązało się to z wykazaniem w deklaracji VAT -7 do zwrotu na rachunek bankowy podatnika kwoty 3.041 989 zł. Organ I instancji ustalił ,że spółka do chwili kontroli nie wykazywała żadnych jeszcze obrotów , natomiast dokonywała jedynie zakupów inwestycyjnych.

Jednocześnie za powyższy miesiąc spółka wykazała sprzedaż netto wysokości 12 zł i VAT należny w kwocie 2 zł. Sprzedaż ta dotyczyła wedle spółki przekazania na potrzeby reprezentacji i reklamy 6 szt. butelek wody mineralnej.

Zdaniem organu I instancji przekazanie wody mineralnej nie nosiło żadnych cech zużycia na potrzeby reprezentacji i reklamy i nie mogło być podstawą do ubiegania się o zwrot podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych.

Dlatego Urząd Skarbowy wydał w dniu [...] maja 1999 r. decyzję w której określił spółce prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiąc wrzesień 1998 r. w wysokości 0 ,00 zł. Od tej decyzji nie wniesiono odwołania.

Jednocześnie w dniu [...] lipca 1999 r. Urząd Skarbowy wydał kolejną decyzję /poprzedzającą obecnie zaskarżoną/, w której w związku z zawyżeniem kwoty zwrotu - ustalił za ten miesiąc dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30 % kwoty zawyżenia Od tej decyzji spółka złożyła odwołanie i jednocześnie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 1999 r. określającej kwotę zwrotu podatku. Powoływano się w nim na rażące naruszenie prawa.

Izba Skarbowa odmówiła stwierdzenia nieważności decyzji a Minister Finansów w dniu 29 marca 2002 r. utrzymał ją w mocy .W związku z powyższym Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu dodatkowego zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu swej decyzji /obecnie zaskarżonej / Izba podtrzymała argumentację organu I instancji a w szczególności, iż spółka ponosiła jedynie wydatki inwestycyjne, nie wykonując czynności sprzedaży ani innych podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podano , że w rejestrze sprzedaży za miesiąc wrzesień 1998 r. spółka wpisała rachunek uproszczony nr [...] z dnia [...] września 1998 r. wystawiony na siebie i dokumentujący przekazanie 6 butelek wody mineralnej na cele reprezentacji i reklamy . Zgodnie z nim podatek należny wyniósł zaledwie 2,77zł i kwota ta miała warunkować otrzymanie zwrotu podatku w wysokości 3.041.989 zł.

W toku postępowania podatkowego organ I instancji przeprowadził kontrolę krzyżową u wystawcy rachunku w firmie Handel Obwoźny - M. W. i ustalił ,że wśród okazanych kopii rachunków wystawionych przez tą firmę w 1998 r. brak było kopii przedmiotowego rachunku.

Natomiast rachunek z tym samym numerem został wystawiony w innej dacie w dniu [...]XII 1998 r. dla innego nabywcy i na inną wartość. Nadto , w przeciwieństwie do rachunku nr [...] będącego w posiadaniu spółki, żaden z rachunków okazanych przez M.W. nie zawierał określonych kwot podatku VAT.

Z oświadczenia M. W. wynikało , iż to nie ona wypełniała rachunek dla spółki oraz , że we wrześniu 1998 r. sprzedawała wodę mineralną w cenie 1,80 za butelkę a nie jak podano w rachunku po 2, 10 zł.

M. W. oświadczyła, że nie była podatnikiem VAT , natomiast jesienią 1998 r. wydała kobiecie druczek rachunku in blanco opatrzony jej podpisem i pieczątkami lecz nie potrafiła podać dokładnej daty tego wydarzenia.

Izba Skarbowa stwierdziła ,że wyjaśnienia v-ce prezesa spółki W. L. są niespójne z zeznaniami M. W..

W protokole kontroli z dnia [...] II 1999 podał ,że zakupu wody mineralnej dokonał osobiście w punkcie sprzedaży na terenie K..

W tym stanie rzeczy Izba Skarbowa stwierdziła ,że dokonanie przez spółkę zakupu przedmiotowej wody i późniejsze jej zużycie na potrzeby reprezentacji i reklamy budzi poważne wątpliwości.

Podkreślono też ,że w swej decyzji Minister Finansów zgodził się z opinią Izby Skarbowej, iż niedopuszczalnym jest aby podatnik prowadzący działalność gospodarczą nie był w stanie uwiarygodnić operacji gospodarczej , zwłaszcza gdy miała ona być podstawą zwrotu podatku w tak ogromnej wysokości. Izba Skarbowa ostatecznie stwierdziła ,że słuszne jest zastosowanie wobec spółki przepisu art. 27 ust. 6 ustawy VAT poprzez ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego .

Nie dopatrzyła się też naruszenia przepisów Ordynacji Podatkowej a to art. 122, 123 par. 1 w zw. z art. 200 oraz 125 par. 1 , bo wydanie decyzji ustalającej dodatkowe zobowiązanie nie było poprzedzone żadnym innym postępowaniem i nie było konieczne ponowne zapoznanie strony z materiałem dowodowym , gdyż oparto się o materiał służący za podstawę wydania decyzji ustalającej. Izba nie stwierdziła też naruszenia art. 274 par. 1 Ordynacji w zw. z par. 29 rozp. MF z 15 XII 1997 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy VAT, gdyż Urząd Skarbowy nie mógł potraktować wykazanej w deklaracji nadwyżki do zwrotu na rachunek bankowy podatnika -jako wniosku spółki o zwrot podatku w formie zaliczki.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucono: naruszenie art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym / DZ. U. Nr 11 , poz. 50 ze zm./ poprzez stwierdzenie , że spółka nie miała prawa do uzyskania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego VAT związanego z nabyciem środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podlegających amortyzacji, naruszenie art. 27 ust 6 VAT poprzez uznanie , że spółka bezpodstawnie w złożonej deklaracji wykazała kwotę zwrotu nadwyżki podatku naliczonego ponad należny ,co zdaniem Izby uzasadnia ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego, naruszenie art. 122, 180, 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji Podatkowej / DZ. U. Nr 137 , poz. 926 ze zm./ poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, a w szczególności pomijanie okoliczności świadczących na korzyść spółki i dokonanie oceny dowodów w sposób arbitralny, naruszenie art. 210 par1 pkt 6 w zw. z art. 210 par. 4 Ordynacji Podatkowej, poprzez nie wskazanie w decyzji faktów które organ uznał za udowodnione , dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.

W uzasadnieniu skargi podnoszone jest, iż woda mineralna , którą spółka zakupiła została zużyta podczas spotkań przedstawicieli spółki z jej kontrahentami, zużycie jej nie było czynnością wewnętrzną podatnika , gdyż w tym czasie spółka nie zatrudniała pracowników. Art. 21 ust. 3 ustawy VAT nie uzależnia natomiast prawa zwrotu od wysokości kwoty podatku należnego wykazanego przez spółkę , dlatego nie na miejscu są uwagi organów , w których zestawia się wartość sprzedaży i kwotę podatku należnego , tworząc wrażenie istotnej nieprawidłowości.

Strona skarżąca przytacza orzecznictwo sądowe na poparcie swego stanowiska , iż woda mineralna a właściwie jej zużycie na potrzeby reprezentacji i reklamy podlega opodatkowaniu VAT, co w zasadzie nie jest kwestionowane przez Izbę Skarbową.

Jeśli chodzi o zakwestionowanie prawidłowości rachunku dokumentującego sporny zakup podnosi, iż dokumentuje rzeczywistą transakcję i jako taki stanowi podstawę zapisu w księgach.

Jeżeli zatem organy twierdzą ,że nie doszło do nabycia wody mineralnej , winny to udowodnić Same wątpliwości w tym zakresie nie przesądzają automatycznie o prawidłowości odliczenia podatku.

Organy zobowiązane były w takiej sytuacji przesłuchać w charakterze świadka W. L. i M. W. na okoliczność dokonania zakupu , wystawienia r-ku , ewentualne przeprowadzić konfrontację tych osób , nadto badania grafologiczne na okoliczność autentyczności rachunku.

W sumie oparły się jedynie na stwierdzeniu M. W. pomijając wyjaśnienia v-ice Prezesa spółki W. L..

Bezpodstawnie odmówiono rachunkowi mocy dowodowej a wszelkie wątpliwości winny być interpretowane na korzyść spółki.

Izba Skarbowa domagała się oddalenia skargi podtrzymując swe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego znajdującego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego , a wydanie jej poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z procedurą administracyjną.

Spór w niniejszej sprawie koncentruje się na zasadności ustalenia spółce H. z siedzibą w W. w zaistniałym stanie faktycznym dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 1998 r. w oparciu o przepis art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. / DZ. U. Nr 11 , poz. 50 ze zm. /.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy , że bezspornym jest iż prawomocna jest decyzja Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 1999 r., który określił spółce prawidłową kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za miesiąc wrzesień 1998 roku.

Podatnik mimo przysługującego mu prawa nie złożył od niej odwołania do organu II instancji i . Nie odniósł również skutku wniosek strony skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 1999 roku , bowiem dnia [...]września 1999 r. Izba Skarbowa odmówiła stwierdzenia jej nieważności , a decyzją z dnia [...] marca 2002 roku znak [...] Minister Finansów , utrzymał tą decyzję w mocy .

U podstaw wydania decyzji z dnia [...] lipca 1999 r. leżało ustalenie , iż strona skarżąca zawyżyła kwotę zwrotu wykazanej w deklaracji za miesiąc wrzesień 1998 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym .

Przeprowadzone postępowanie podatkowe przez organ I instancji doprowadziło bowiem do ustalenia , że nieprawidłowo rozliczono podatek , gdyż wykazywane przekazanie 6 szt. butelek wody mineralnej nie nosiło cech zużycia na potrzeby reprezentacji i reklamy i nie mogło być podstawą do ubiegania się o zwrot podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych.

To ustalenie spowodowało określenie dla spółki prawidłowej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości o 0,00 zł.

Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie , który nie został uwzględniony podważał te ustalenia .

Wydając obecnie zaskarżoną decyzję w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego organy bazowały na stanie faktycznym ustalonym w poprzedzającym je postępowaniu .

Stwierdzić należy , iż obecna skarga w rzeczy samej zmierza nadal do podważenia prawomocnej decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 1999 roku , co w ocenie tutejszego Sądu nie może odnieść skutku i już z tego powodu winna zostać oddalona. Niezależnie od tego , lektura akt podatkowych w niniejszej sprawie wskazuje na poprawność oceny wystarczająco zebranego materiału dowodowego do dokonania podanych wyżej ustaleń.

Organy podatkowe oceniły go w sposób nie przekraczający granic swobody jaka jest im przyznana na mocy ustawy - Ordynacja Podatkowa wyżej cytowanej.

Zgodnie z przepisem art. 27 ust. 6 ustawy o VAT z dnia 8 stycznia 1993 r. w/w w brzmieniu obowiązującym w miesiącu wrześniu 1998 r. w razie stwierdzenia , że w złożonej deklaracji podatnik wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku należnego wyższą od należnej , organ określa kwotę różnicy zwrotu w prawidłowej wysokości i ustala dodatkowe zobowiązanie w wysokości 30 % zawyżenia- dotyczy to też różnicy podatku , o której mowa w art.21 ust.1 VAT.

Skoro taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie , zaskarżoną decyzję uznać należy za zgodną z prawem.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za nieuzasadnioną na mocy przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm./ w zw. z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ. U. Nr 153 , poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.