Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 421/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 par. 1 i par. 2, art. 77 par. 1, art. 80, art. 98 par. 1 i par. 2, art. 101 par. 2, art. 105 par. 1, art. 107 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 32 ust. 4a, art. 37a ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 25
journal: Dz.U. 2020 poz 471
law: Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 4 kwietnia 2022 r. nr 66/2022 znak GPB-III.7721.17.2022 PK w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr 66/2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 98 p 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 32 ust. 4a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) – dalej: p.b., w zw. z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471); Wojewoda Łódzki uchylił w całości decyzję Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r., nr 410/2021 o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia [...] S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą, w miejscowości W., na działce ew. nr [...], obręb [...], gm. [...] i umorzył w całości postępowanie organu I instancji.

Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", skarżąca spółka wystąpiła w dniu 11 września 2018 r. Następnie wnioskiem z dnia 26 października 2018 r. spółka wystąpiła do Starosty Brzezińskiego o zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozpatrzenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenia spółki wyniesionego od postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 października 2018 r. o odmowie uzgodnienia przedłożonego projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]"

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2018 r. Starosta Brzeziński zawiesił na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.

Z akt sprawy wynika nadto, iż wskutek rozpatrzenia zażalenia spółki Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia 4 marca 2019 r. uchylił wskazane wyżej postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 października 2018 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W toku ponownego prowadzenia postępowania organ opiniujący stwierdził, iż objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycja została zrealizowana, co skutkowało podjęciem decyzji z dnia 31 maja 2019 r. o umorzeniu postępowania w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Następnie, wskazaną wyżej decyzją z dnia 23 listopada 2021 r. Starosta Brzeziński działając na podstawie art. 104, art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia [...] S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż wobec upływu okresu trzech lat od daty zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie i braku złożenia wniosku o jego podjęcie przez którąkolwiek ze stron postępowania, objęte wnioskiem z dnia 11 września 2018 r. żądanie uznaje się za wycofane, stosownie do treści art. 98 § 2 k.p.a.

W odwołaniu od powyższej decyzji spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając strona zarzuciła, że podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie Starosta Brzeziński nie uwzględnił wprowadzonych w 2020 r. przepisów, na mocy której na okres przekraczający półtora miesiąca, zawieszeniu uległ bieg wszelkich terminów w sprawach administracyjnych. Wobec powyższego zdaniem skarżącej termin na złożenie wniosku o podjęcie przedmiotowego postępowania jeszcze nie upłynął, a co za tym idzie wydana decyzja jest przedwczesna.

Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 4 kwietnia 2022 r. Wojewoda Łódzki uchylił w całości decyzję organu I instancji i umorzył w całości postępowanie organu I instancji. Wskazując na przesłanki wydanego rozstrzygnięcia w części uchylającej kwestionowaną odwołaniem decyzję organ wskazał, iż warunkiem umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę zawartą w art. 98 § 2 k.p.a. jest dochowanie przez organy administracji obowiązku wynikającego z art. 101 § 2 k.p.a., to jest pouczenia stron zawieszonego postępowania administracyjnego o treści art. 98 § 2 k.p.a. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, iż zawieszając postępowanie administracyjne na wniosek skarżącej spółki w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.a., Starosta Brzeziński nie pouczył stron postępowania o treści § 2 wskazanego przepisu, a co za tym idzie brak było podstaw do uznania żądania spółki o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej za wycofane. Jednocześnie organ podkreślił, iż bieg trzyletniego terminu do złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a. rozpoczyna się od daty skutecznego poinformowania stron postępowania o jego treści.

Natomiast, co do podjętego rozstrzygnięcia w części w jakiej umarza ono w całości postępowanie przed organem I instancji Wojewoda Łódzki wskazał, iż pomimo stwierdzonych naruszeń przepisów prawa procesowego, podkreślenia wymaga, że jak wynika z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, w tym z przeprowadzonych w dniu 18 lutego 2022 r. oględzin na miejscu, objęta wnioskiem skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. stacja bazowa telefonii komórkowej została wybudowana, zgodnie z projektem budowlanym załączonym do w/w wniosku. Tym samym przedmiotowa inwestycja została zrealizowana z naruszeniem art. 28 ust. 1 p.b.(w brzmieniu obowiązującym przed wejściem życie nowelizacji przepisów p.b. wprowadzonych ustawą z dnia 13 lutego 2020 r.), co w konsekwencji stosownie do treści art. 32 ust. 4a p.b. uniemożliwiało wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", uznać należało za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Wydanie w takiej sytuacji merytorycznego rozstrzygnięcia stanowiłoby bowiem rażące naruszenie przez organ architektoniczno-budowlany kompetencji przysługujących organom nadzoru budowlanego, które to organy są właściwe do dokonywania ocen zgodności z prawem robót budowlanych rozpoczętych bądź też zakończonych.

Z uwagi na powyższe w ocenie organu odwoławczego zasadnym było orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o uchyleniu w całości decyzji z dnia 23 listopada 2021 r. i o umorzeniu w całości postępowania organu I instancji.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucała naruszenie:

- art. 32 ust. 4a p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę obiektu tymczasowego, wszczętej na wniosek, o którym mowa w art. 37a ust. 1 p.b.;

- art. 37a ust. 1 i ust. 2 p.b. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie pomimo, iż wniosek inwestora inicjujący niniejsze postępowanie oraz funkcjonowanie przedmiotowego obiektu budowlanego znajdują oparcie o wskazane przepisy;

- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie pomimo, iż postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji istnienia przesłanek do zastosowania w sprawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym błędne przyjęcie, że przedmiotowy obiekt został wybudowany z naruszeniem prawa oraz brak dokonania własnej rzetelnej oceny charakteru planowanego zamierzenia.

Z uwagi na powyższe strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając podniesione zarzuty strona podkreślała, iż objęta jej wnioskiem z dnia 11 września 2018 r. inwestycja dotyczyła tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., zgłoszonego na podstawie art. 37a ust. 1 ustawy. W ocenie skarżącej z brzmienia powołanych wyżej przepisów wprost wynika, iż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy obiektu wskazanego w zgłoszeniu, inwestor może zgłosić wniosek wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu. W takiej sytuacji inwestor może powstrzymać się od ciążącego na nim obowiązku rozbiórki lub przeniesienia obiektu budowlanego w inne miejsce, z uwagi na upływ 180 dniowego terminu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. Powyższe zdaniem spółki bezspornie wskazuje, iż przepis art. 37a ust. 1 i ust. 2 p.b. stanowią przepisy szczególne względem art. 32 ust. 4a ustawy, co czyni niezasadnym wyrażone w sprawie przez Wojewodę Łódzkiego stwierdzenie, co do braku możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]". Koniecznym jest zatem uchylenie decyzji obu instancji, a następnie, jak wskazuje organ odwoławczy, dokonanie ustaleń w zakresie daty rozpoczęcia biegu trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 98 § 2 k.p.a. i ocena możliwości podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że skarga [...] S.A. z siedzibą w W. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: ustawa covidowa. W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z dnia 12 lipca 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, iż pomimo stosownego wezwania, w zakreślonym terminie zarówno pełnomocnik skarżącej spółki, jak i pozostali uczestnicy postępowania nie złożyli oświadczeń, co do posiadania możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie. Powyższe skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z dnia 12 sierpnia 2022 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu spraw na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Jak już wcześniej wskazano przedmiotem skargi spółka [...] uczyniła decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 4 kwietnia 2022 r. orzekającą o uchyleniu w całości decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia skarżącej spółce pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą, w miejscowości W., na działce ew. nr [...], obręb [...], gm. [...] i umorzeniu w całości postępowania organu I instancji.

Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. poz. 735 ze zm.) – dalej: k.p.a.; oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1333) – dalej: p.b., w brzmieniu obowiązującym do dnia 18 września 2020 r., co wynika z treści art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 471), zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

W sprawie bezspornym pozostaje, iż zainicjowane wnioskiem skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą zostało wszczęte i niezakończone przed datą wejścia w życie wskazanej wyżej ustawy nowelizującej.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.

Natomiast jak wynika z treści art. 105 § 1 k.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania w całości albo części wydaje organ administracji publicznej, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części.

Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania może wynikać zarówno z braku istnienia przesłanki przedmiotowej, to jest braku materialno-prawnych podstaw do wydania decyzji administracyjne, jak też braku istnienia przesłanki podmiotowej, to jest sytuacji braku strony mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia, wynikającej między innymi z nieposiadaniem przez dany podmiot legitymacji procesowej do bycia stroną postępowania administracyjnego (por. R.Hauser. M. Wierzbowski [red.] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, Wydanie 7, s. 904,908). Umorzenie postępowania z uwagi na wystąpienie przesłanki przedmiotowej ma miejsce wtedy, gdy wystąpi trwała i nieusuwalna przeszkoda w kontynuacji postępowania, a więc wówczas, gdy brak jest przedmiotu postępowania administracyjnego. Przedmiotem tym jest zaś konkretna sprawa administracyjna, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (por. wyroki NSA: z 21 września 2021 r., II GSK 932/21; z 21 grudnia 2021 r., II OSK 22/19; wyrok WSA w Lublinie z 7 grudnia 2021 r., III SA/Lu 526/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do oceny zasadności kwestionowanego rozstrzygnięcia w części dotyczącej uchylenia decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r., którą jak już wcześniej wskazano umorzono na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a. wszczęte na wniosek skarżącej spółki postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą.

W tym zakresie wskazać należy, iż zgodnie z art. 98 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Jeżeli w okresie trzech lat od daty zawieszenia postępowania żadna ze stron nie zwróci się o podjęcie postępowania, żądanie wszczęcia postępowania uważa się za wycofane (art. 98 § 2 k.p.a.). Ponadto jak wynika z art. 101 § 2 k.p.a. w przypadku zawieszenia postępowania na żądanie strony lub jednej ze stron, w oparciu o wskazany wyżej przepis art. 98 § 1, organ jest obowiązany do pouczenia stron o treści przepisu art. 98 § 2 k.p.a.

Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 98 § 2 k.p.a., to jest z uwagi na upływ trzyletniego terminu zawieszenia postępowania administracyjnego oraz brak wystąpienia z żądaniem którejkolwiek ze stron o jego podjęcie, jest uwarunkowane pouczeniem stron postępowania o skutkach wynikających z art. 98 § 2 k.p.a. Przy czym, jak słusznie wskazał Wojewoda Łódzki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trzyletni termin, o którym mowa w analizowanym przepisie rozpoczyna swój bieg od dnia skutecznego powiadomienia stron zawieszonego postępowania administracyjnego o treści art. 98 § 2 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, iż zawieszając w oparciu o przepis art. 98 § 1 k.p.a., na wniosek skarżącej spółki postępowanie administracyjne w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą, Starosta Brzeziński nie poinformował stron postępowania o treści art. 98 § 2 k.p.a. i wynikających z niego skutków nie wystąpienia, w zakreślonym prawem terminie z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania. Z akt sprawy nie wynika także, aby stosowne pouczenie w tym zakresie zostało udzielone stronom w innym terminie. Wobec powyższego prawidłowo Wojewoda Łódzki uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do uznania zawartego we wniosku skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. żądania wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej za wycofane, co czyniło zasadnym uchylenie kwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji.

Natomiast odnosząc się do zasadniczej kwestii sporu, to jest zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego w części dotyczącej umorzenia w całości postępowania organu I instancji w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą wskazać na wstępie należy, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31.

Stosownie zaś do art. 32 ust. 4a p.b. nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1.

Powołany wyżej przepis art. 32 ust. 4a p.b. wprost formułuje bezwzględny zakaz wydania pozwolenia na budowę, w przypadku stwierdzenia naruszenia art. 28 ust. 1 p.b., to jest w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały rozpoczęte lub ukończone jeszcze przed uzyskaniem decyzji właściwego organu architektoniczno-budowlanego o udzieleniu pozwolenia na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę wydana po stwierdzeniu rozpoczęcia (bądź już zakończenia) robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 p.b. dotknięta byłaby zatem sankcją nieważności, gdyż pozwolenie na budowę może dotyczyć jedynie przyszłych zamierzeń. Ponadto jak słusznie podnosił Wojewoda Łódzki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w stosunku do prac rozpoczętych, czy też już zakończonych stanowiłoby naruszenie kompetencji organów nadzoru budowlanego, gdyż w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do legalizowania już rozpoczętej inwestycji, ani też dokonania oceny już wykonanych robót. Tym samym postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, które chociażby w części zostały już wykonane, w świetle art. 32 ust. 4a p.b. należy uznać za bezprzedmiotowe i w związku z tym podlegające umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (por. wyroki NSA z 17 kwietnia 2008 r., II OSK 402/07; z 23 marca 2011 r., II OSK 519/10; z 9 maja 2012 r., II OSK 247/11; z 30 sierpnia 2018 r., II OSK 2140/16; wyroki WSA w Warszawie z 13 grudnia 2018 r. VII SA/Wa 780/18 i VII SA/Wa 800/18; wyrok WSA w Rzeszowie z 8 września 2016 r., II SA/rz 1680/15; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sprawie bezspornym pomiędzy stronami postępowania pozostaje ta okoliczność, iż objęta wnioskiem skarżącej spółki z dnia 11 września 2018 r. inwestycja polegająca na budowie tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", w oparciu o przedłożony wraz z wnioskiem projekt budowlany z dnia 5 września 2018 r., została w całości zrealizowana. Powyższe potwierdza przeprowadzona w dniu 18 lutego 2022 r., przez pracownika Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brzezinach kontrola na miejscu, udokumentowana protokołem kontroli oraz sporządzoną dokumentacją fotograficzną, które zostały załączone do akt administracyjnych sprawy. Co więcej, dokonane w powyższym zakresie ustalenia faktyczne nie są kwestionowane przez stronę skarżącą. Ich poprawność nie budzi również jakichkolwiek wątpliwości Sądu rozpoznającego niniejszą skargę.

Wobec powyższego fakt, iż zarówno w dacie podjęcia decyzji organu I instancji, jak i w dacie orzekania przez organ odwoławczy roboty budowlane związane z budową tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" zostały rozpoczęte i zakończone przed wydaniem ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na jej budowę, o której wydanie wnosiła skarżąca spółka w kierowanym do Starosty Brzezińskiego wniosku z dnia 11 września 2018 r., skutkuje stwierdzeniem, iż postępowanie w tym przedmiocie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a.

Powyższe okoliczności, stosownie do powołanych przepisów art. 28 ust. 1 i art. 32 ust. 4a p.b. oraz art. 98 § 2, art. 101 § 2 i art. 105 § 1 k.p.a. obligowało Wojewodę Łódzkiego do uchylenia w całości kwestionowanej decyzji Starosty Brzezińskiego z dnia 23 listopada 2021 r. i do umorzenia w całości postępowania organu I instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

W tym miejscu wskazać należy, iż stosownie do art. 102 k.p.a. w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. Natomiast jak wynika z art. 101 § 1 i § 3 k.p.a. podjęcie zawieszonego postępowania następuje w drodze postanowienia, na które nie służy zażalenie. Ponadto w myśl art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.).

Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż wobec braku możliwości umorzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 98 § 2 k.p.a., wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", z uwagi na jego bezprzedmiotowość, winno zostać poprzedzone wydaniem postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, co jak wynika z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych nie miało miejsca.

Niemniej jednak jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych procedowanie przez organy w sytuacji odpadnięcia przyczyny zawieszenia i niewydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania nie może być zawsze za prawnie bezskuteczne tylko z tego powodu, że nie wydano postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie. Jeżeli bowiem uchybienie organów polegające na niepodjęciu zawieszonego postępowania, pomimo odpadnięcia przyczyny zawieszenia, nie pogorsza sytuacji prawnej strony, to nie ma ono wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie brak jest podstaw do zastosowania wobec kwestionowanej decyzji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 16 maja 20917 r., I OSK 2718/16; www.orzecznia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w rozpoznawanej brak podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w drodze postanowienia, przed wydaniem rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]", nie pogarszało sytuacji prawnej strony, gdyż pozostawało to bez jakiegokolwiek wpływu na możliwość merytorycznego rozpatrzenia żądania skarżącej spółki, zawartego we wniosku z dnia 11 września 2018 r.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi wskazać należy, iż wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego w sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 37a p.b., zgodnie z którym inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12. Przepisy art. 32-36 stosuje się odpowiednio. W przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (art. 37a ust. 2 p.b.).

W tym zakresie podkreślenia wymaga, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, że cechy i rozmiary obiektów budowlanych, typu maszt telekomunikacyjny wykluczają możliwość zakwalifikowania ich, jako tymczasowe, niezależnie od tego, w jakim okresie miałyby być wykorzystywane. Bezpieczne użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, wraz z systemem anten wymaga takiego samego trwałego związania z gruntem w przypadku jego użytkowania w okresie krótszym niż 180 dni, jak i przez dłuższy czas. Dotyczy to także spełnienia wymogu takiego zaprojektowania i budowania obiektu aby zapewnić mu nośność i stateczność konstrukcji, o czym mowa wart. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a p.b. Tym samym wyznacznikami tego czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa (por. wyroki NSA z 13 kwietnia 2022 r., II OSK 1274/19 i II OSK 1291/19; z 21 października 2021 r., II OSK 3796/18/18; z 27 maja 2021 r. , II OSK 2549/18; z 20 kwietnia 2021 r., II OSK 1707/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż w skład przedmiotowej mobilnej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] "[...]" wchodzi między innymi stalowa wieża antenowa o wysokości 27 m, posadowiona na ruszcie stalowym o wymiarach w rzucie 7 x 7 m, opartym na 4 słupach głównych i 2 słupach pośrednich , obciążonych balastem z bloczków betonowych. Dodatkowo dla prawidłowego ustabilizowania masztu zastosowano płyty drogowe o wymiarach 3 x 1,5 x 0,15 m umieszczone pod narożnymi podporami, a sam maszt usztywniony jest odciągami linowymi mocowanymi do rusztu. W ocenie Sądu powyżej wskazane parametry obiektu budowlanego, pozwalają na stwierdzenie, że ruszt stalowy posadowiony na płytach drogowych stanowi w istocie fundament przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, co odpowiada wymogowi trwałego połączenia z gruntem w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Powyższe prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja nie mogła zostać zrealizowana w drodze zgłoszenia, a wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, o co zresztą skarżąca występowała wnioskiem z dnia 11 września 2018 r.

Z uwagi na powyższe Sąd za nieuzasadnione uznał zarzuty skargi, co do naruszenia art. 32 ust. 4a, ar. 37a ust. 1 i ust. 2 p.b. oraz art. 105 § 1 i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Jednocześnie Sąd stwierdza, iż wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej spółki procedujące w sprawie organy obu instancji prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażona w art. 9 k.p.a. zasada informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

is