Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 83/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92c, lp. 1.12, 6.3.7., 6.3.14 załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2022 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. (nr [...]) Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 września 2021 r. (nr [...]) o nałożeniu na P. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 3.800 zł.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:

W dniu 8 lipca 2021 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował M. M.. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu P. Spółki z o.o. z siedzibą w B. P..

W toku kontroli stwierdzono następujące naruszenia:

1) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym – za każdy dokument (Ip. 1.12. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – Dz. U. z 2022 r. poz. 180, z późn. zm., dalej jako "u.t.d.");

2) okazanie brudnych lub uszkodzonych wykresówek lub karty kierowcy, z nieczytelnymi danymi – za każdą kartę lub każdą wykresówkę (Ip. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.);

3) nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych (Ip. 6.3.14. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia 8 lipca 2021 r., nr [...] Dlatego pismem z dnia 15 lipca 2021 r. organ zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń.

Decyzją z dnia 13 września 2021 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3.800 zł z powodu naruszenia stwierdzonych w toku kontroli przepisów ustawy o transporcie drogowym.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i wyjaśnił, że w przypadku naruszenia określonego w Ip. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d., analiza okazanych do kontroli wykresówek wykazała braki danych za dni:

. 10 czerwca 2021 r. godz. 00:00 - 13 czerwca 2021 r. godz. 23:59;

. 17 czerwca 2021 r. godz. 00:00 - godz. 23:59;

. 20 czerwca 2021 r. godz. 00:00 - 21 czerwca 2021 r. godz. 23:59;

. 23 czerwca 2021 r. godz. 00:00 - godz. 23:59;

. 26 czerwca 2021 r. godz. 00:00 - 27.06.2021 r. godz. 23:59;

. 4 lipca 2021 r. godz. 00:00 - godz. 23:59.

Kierowca zeznał natomiast, że nie posiada zaświadczeń o działalności za wskazane wyżej okresy, a w tym czasie przebywał na wolnym. Nie udokumentował też w żaden inny sposób swojej aktywności we wskazanych okresach. W związku z powyższym kara pieniężna za stwierdzone naruszenie wyniosła 3.000 zł.

W zakresie naruszenia określonego w Ip. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza danych okazanych do kontroli wykazała, że wykresówki z dnia 28 czerwca 2021 r. oraz 29 czerwca 2021 r. zawierają nieczytelne dane. W konsekwencji nałożono na skarżącą karę pieniężną w kwocie 200 zł.

Odnośnie zaś naruszenia określonego w lp. 6.3.14. załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wyjaśnił, że analiza okazanych do kontroli wykresówek wykazała, że na części wykresówek brak jest wpisów wymaganych danych. Dotyczy to łącznie dwunastu wpisów na wykresówkach z dni:

. 18 czerwca 2021 r. – brak wpisu miejsca wyjęcia wykresówki, data wyjęcia wykresówki; stan licznika kilometrów na koniec dnia;

. 30 czerwca 2021 r. – brak wpisu miejsca wyjęcia wykresówki, data wyjęcia wykresówki, stan licznika kilometrów na koniec dnia;

. 1 lipca 2021 r. – brak wpisu daty wyjęcia wykresówki;

. 2 lipca 2021 r. – brak wpisu daty wyjęcia wykresówki;

. 3 lipca 2021 r. – brak wpisu miejsca wyjęcia wykresówki, brak daty wyjęcia wykresówki;

. lipca 2021 r. – brak wpisu daty wyjęcia wykresówki;

. 6 lipca 2021 r. – brak wpisu daty wyjęcia wykresówki.

Kara pieniężna za wskazane naruszenia wyniosła w tej sytuacji 600 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, w zakresie wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że w sytuacji, kiedy rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania, należy w pierwszej kolejności brać pod uwagę rozpatrzenie środka odwoławczego zwykłego, a dopiero w drugiej kolejności ewentualne rozpatrzenie sprawy w trybie nadzwyczajnym. Zakres rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, jest szerszy niż przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej jako "k.p.a.").

Organ uznał również, że w sprawie brak było podstaw zastosowania przepisu art. 92c u.t.d.

W skierowanej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję skarżąca P. Spółka z o.o. z siedzibą w B. P. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzjom zarzucono naruszenie:

1) art. 77 § 1 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie;

2) art. 7 k.p.a., przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;

3) art. 8 k.p.a., poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa;

4) art. 93 ust. 3 w zw. z art. 92c ust. 1 u.t.d., przez jego niezastosowanie, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że spółka nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia;

5) art. 92a ust. 1, ust. 6 i ust. 7 u.t.d., przez ich zastosowanie, mimo że nie było ku temu podstaw;

6) art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162, z późn. zm.), przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy, tak by nałożyć na niego możliwie wysoką karę.

W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że kierowca został wyposażony przez Spółkę w wymagane zaświadczenia, zaś w dniu kontroli wykonywał pracę kierowcy od niecałego miesiąca. Kierowca nie był ponadto w stanie wyjaśnić dlaczego nie posiadał przy sobie wydanych mu uprzednio zaświadczeń, wskazując, że najprawdopodobniej je zgubił, stąd też zostały mu wydane duplikaty. Kierowca nie wyjaśnił również dlaczego w dwóch wykresówkach nie dokonał wpisu, zaś co do nieczytelności dwóch innych wykresówek wskazać należy, że pracownicy Spółki byli w stanie odczytać wszystkie dane z wykresówki, stąd również i w tym zakresie kara została nałożona bezpodstawnie. Zdaniem skarżącej zaistniała sytuacja w żaden sposób nie była od niej zależna. Spółka przekazała pojazd wykwalifikowanemu kierowcy i nie miała wpływ na opisaną w protokole sytuację. Kierowca otrzymał wszystkie wymagane przepisami prawa zaświadczenia. W przypadku wykresówek Spółka nie miała możliwości skontrolowania ich prawidłowości, gdyż nie upłynął choćby miesiąc od wykonywania przez kierowcę pracy na tym stanowisku.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi nastąpić może również na drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należało też mieć na względzie zasadę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Natomiast według art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych reguł Sąd stwierdził, że skarga w rozpoznawanej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw.

Zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącą Spółkę administracyjną karę pieniężną w łącznej wysokości 3.800 zł, za stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Materialnoprawną podstawę wydania powyższej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 92a ust. 7 tej ustawy, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:

1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,

2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10

- załącznika nr 3 do ustawy.

W rozpoznawanej sprawie stwierdzone naruszenia polegały na:

1) niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument (Ip. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d.);

2) okazaniu brudnych lub uszkodzonych wykresówek lub karty kierowcy, z nieczytelnymi danymi - za każdą kartę lub każdą wykresówkę (Ip. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.);

3) nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych (Ip. 6.3.14. załącznika nr 3 do u.t.d.).

W ocenie Sądu, prawidłowość ustaleń dokonanych w toku przeprowadzonej dniu 8 lipca 2021 r. kontroli drogowej pojazdu [...] o nr. rej. [...] – nie budziła żadnych wątpliwości. Protokół kontroli został sporządzony prawidłowo, jego treść jest jasna i jednoznaczna oraz znajduje potwierdzenie w pozostałych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. Podkreślenia także wymaga to, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym i zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń.

Odnosząc się do naruszenia określonego w lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. wyjaśnić należy, że stosownie do art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto dokumenty określone w pkt 1-6 tego przepisu oraz ust. 1b-4, jeżeli są wymagane. Konsekwencją naruszenia powyższego przepisu jest określona w lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. kara pieniężna w wysokości 500 zł za niewyposażenie kierowcy w dokumentach, o których mowa w art. 87 u.t.d. za każdy dokument. W aktach sprawy brak danych dotyczących wskazanych w protokole kontroli dni, które wskazywałyby na jakiekolwiek błędy organu, w związku z czym, w ocenie Sądu, nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł było zasadne. Nieokazanie przez kierującego wymaganych dokumentów, bez względu na przyczynę tego stanu rzeczy, w tym krótkiego okresu zatrudniania przez przedsiębiorcę konkretnego kierowcy, nie prowadzi do podważenia wniosku organów o zasadności stwierdzonych naruszeń.

Wbrew twierdzeniom skarżącej organ prawidłowo nałożył na Spółkę również karę pieniężną w łącznej wysokości 200 zł za naruszenie określone w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. okazanie brudnych lub uszkodzonych wykresówek lub karty kierowcy, z nieczytelnymi danymi - za każdą kartę lub każdą wykresówkę. Sankcja ta jest konsekwencją naruszenia przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L z 2014 r. nr 60, str. 1, z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014"). Stosownie do art. 32 ust. 1 powyższego rozporządzenia, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014, kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ prawidłowo uznał, że wykresówki z dnia 28 czerwca 2021 r. oraz 29 czerwca 2021 r. okazały się nieczytelne. Podkreślenia przy tym wymaga, że dane muszą być zachowane w takiej formie, aby ich odczytanie było obiektywnie możliwe przez każdą osobę, która ma z nimi styczność. Okoliczność, że pracownik skarżącej potrafił odczytać tego rodzaju dane – bez względu na prawdziwość tego twierdzenia – nie przesądza o zachowaniu takiej staranności, istotne bowiem jest to, by mogli je odczytać również kontrolujący.

Odnosząc się natomiast do naruszenia określonego w lp. 6.3.14. załącznika nr 3 do u.t.d. wskazać należy, że stosownie do art. 34 ust. 6 lit. a-d rozporządzenia nr 165/2014, każdy kierowca pojazdu wyposażonego w analogowy tachograf nanosi na swoją wykresówkę m.in. następujące informacje:

a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię;

b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania;

c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został przydzielony kierowca, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce, jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki;

d) wskazania licznika długości drogi:

(i) przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce;

(ii) przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce;

(iii) w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy - wskazanie licznika w pierwszym pojeździe, do którego kierowca był przydzielony oraz wskazanie licznika w kolejnym pojeździe.

Powyższe przepisy znajdują odzwierciedlenie w lp. 6.3.14. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, przewidującej za nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych karę pieniężną w wysokości 50 za każdy brak wpisu, nie więcej niż 500 za jedną wykresówkę lub jeden wydruk. Analiza akt sprawy jasno wykazała, że w przypadku 12 wpisów brak było wymaganych danych, tj. brak wpisu miejsca wyjęcia wykresówki (18 czerwca 2021 r., 30 czerwca 2021 r., 3 lipca 2021 r.), brak wpisu daty wyjęcia wykresówki (18 czerwca 2021 r., 30 czerwca 2021 r., 1 lipca 2021 r., 2 lipca 2021 r., 3 lipca 2021 r., 5 lipca 2021 r., 6 lipca 2021 r.) oraz brak stanu licznika kilometrów na koniec dnia (18 czerwca 2021 r., 30 czerwca 2021 r.). W związku z powyższym organy prawidłowo nałożyły w tym zakresie na stronę karę pieniężną w wysokości 600 zł.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne należało stwierdzić, że organ prawidłowo ocenił i zakwalifikował stwierdzone w toku kontroli naruszenia oraz prawidłowo ustalił wysokość przewidzianej ustawą za nie administracyjnej kary pieniężnej w łącznej kwocie 3.800 zł.

Zarzuty skargi w rozpoznanej sprawie w zasadzie skoncentrowały się na odmowie zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącej, Spółka nie miała wpływu na powstałe naruszenia, wyposażyła kierowcę we wszystkie wymagane dokumenty i nie miała możliwości skontrolowania go, z uwagi na krótki okres jego zatrudnienia.

Otóż, w ocenie Sądu wyjaśnienia skarżącej w tym zakresie nie dają podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. Stosownie do tego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat (ust. 1). Sytuacja wskazana w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., może mieć miejsce jeżeli strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia lub nie mogła tego przewidzieć, a więc gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie od niej niezależnych. W dyspozycji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie mieszczą się natomiast sytuacje, które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, a nawet lekkiego niedbalstwa. Brak wpływu strony na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć, nie jest wystarczające jedynie zakwestionowanie swojej odpowiedzialności. Dowodów przemawiających za uchyleniem się przez stronę od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia skarżąca nie przedstawiła.

Powoływane przez skarżącą w niniejszej sprawie okoliczności z pewnością nie przemawiają za spełnieniem powyższych standardów. Przyczynienie się kierowcy do powstania stwierdzonych w toku kontroli naruszeń nie stanowi bowiem przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności. W istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika.

Szczególnego podkreślenia wymaga to, że do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców. Podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do ich przestrzegania przez kierowców. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego, m.in. przez bieżącą kontrolę dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy i stosowanie w przypadku stwierdzenia naruszeń właściwych środków dyscyplinujących (por. przykł. wyrok NSA z dnia 10 maja 2022 r., sygn. akt II GSK 2061/18 i powołane w jego uzasadnieniu orzecznictwo).

W takiej sytuacji należało stwierdzić, że organy zasadnie uznały, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, w powiązaniu z powyższym, organy orzekające w niniejszej sprawie nie naruszyły także przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 i art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do należytego wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, zgodnie z art. 7 oraz art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Organy prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy, zaś ocena ta znalazła wyraz w szczegółowym uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Organy zapewniły skarżącej również możliwość czynnego udziału w sprawie oraz odniosły się do podnoszonych przez nią argumentów. Jednocześnie skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów podważających ustalenia organów. Ogólnikowe oraz nieprecyzyjne sformułowane przez skarżącą zarzuty skargi w tym zakresie okazały się zatem całkowicie chybione. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy zasady pogłębiania zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a.

Całkowicie nieuprawniony był także sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 10 i art. 11 ustawy – Prawo przedsiębiorców, poprzez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącej jako przedsiębiorcy tak, by nałożyć na nią możliwie wysoką karę. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącą, że w rozpoznawanej sprawie pojawiły się jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności co do wystąpienia stwierdzonych naruszeń. Żadnych wątpliwości interpretacyjnych nie nasuwała także treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, co organy prawidłowo wyjaśniły.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę, gdyż nie zawierała ona żadnych usprawiedliwionych podstaw, o czym orzekł w sentencji wyroku.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, z poźn. zm.), co nie miało jednakże żadnego wpływu na zasady kontroli legalności zaskarżonych decyzji przez sąd administracyjny.