Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 472/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 23 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydziału III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.),, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2005 roku sprawy ze skargi R. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Łd 472/05

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda[...], działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [..] w sprawie wymeldowania R. C. z pobytu stałego w lokalu nr 1 przy ulicy A 2 w Ł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż wniosek o wymeldowanie R. C. z pobytu stałego złożyła w dniu 30 września 2004r. U. C., podając, iż mąż nie przebywa w lokalu od stycznia 2002r.. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. odmówił wymeldowania R. C. z miejsca jego pobytu stałego, gdyż kontrole meldunkowe przeprowadzone w lokalu nr 1 przy ul. A 2 w Ł. wykazały, iż skarżący nie opuścił miejsca pobytu stałego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła U. C. i wskazała, iż R. C. przebywał w miejscu pobytu stałego jedynie w trakcie kontroli meldunkowych, o terminie których był uprzednio zawiadamiany, a faktycznie od dwóch i pół roku nie ma go w spornym lokalu. Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ podniósł, iż zachodzi konieczność zweryfikowania oświadczeń złożonych w dniu 22 i 23 listopada 2004r. przez lokatorów posesji przy ul. A 2 poprzez protokolarne przesłuchanie tych osób w charakterze świadków.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 14 marca 2005r. Prezydent Miasta Ł. orzekł o wymeldowaniu R. C. z miejsca pobytu stałego. Organ pierwszej instancji wskazał, iż w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego, należy uznać za udowodnioną okoliczność, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i od tego czasu swoje życie osobiste koncentruje w różnych miejscach, poza miejscem stałego zameldowania. Mając na uwadze całość materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, Prezydent Miasta Ł. podniósł, iż oświadczenia składane w toku postępowania przez R. C. należy uznać za niewiarygodne. Organ przyjął, iż skarżący opuścił sporny lokal około dwa i pół roku temu, a podjęte przez niego działania, takie jak: przywiezienie do lokalu pościeli, pantofli, rzeczy na zmianę, miały na celu utrzymanie fikcyjnego zameldowania. W uzasadnieniu organu pierwszej instancji wskazano, iż miejscem zamieszkania jest lokal, w którym skoncentrowane są sprawy osobiste, rodzinne i zawodowe, a nie miejsce sporadycznego przesypiania się i przechowywania części rzeczy.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji R. C. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez obrazę zasady ogólnej postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. oraz naruszenie prawa proceduralnego w postępowaniu dowodowym poprzez naruszenie jego uprawnień wynikających z przepisu art. 79 § 2 k.p.a., co miało bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Skarżący podniósł, iż nie został zawiadomiony przez organ pierwszej instancji o zamknięciu postępowania w sprawie i nie wezwano go do wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, przed wydaniem decyzji.

Organ odwoławczy, w decyzji z dnia 17 czerwca 2005r. podzielił argumentację organu I instancji. Uznał, iż okoliczności istotne dla sprawy wyjaśnione zostały w sposób zupełny i wyczerpujący, a ocena dowodów przeprowadzona została zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Zdaniem organu, spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, by orzec o wymeldowaniu A. C. z pobytu stałego w lokalu przy ul. A 2 m. 1 w Ł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podał, iż z zeznań świadków: K. W., M. S., zeznań skarżącego złożonych na rozprawie przed Sądem Okręgowym w Ł. w dniu 1 kwietnia 2004r. w sprawie o sygn. akt XII C 2027/00, uzasadnienia Sądu Okręgowego w tej samej sprawie, protokołu oględzin spornego lokalu w dniu 1 czerwca 2005r., protokołów kontroli meldunkowych z dnia 15 lutego, 22 lutego, 22 marca 2005r. oraz zeznań U. C. wynika, że R. C. opuścił miejsce pobytu stałego pod koniec 2002r. i do chwili obecnej tam nie przebywa. Z dowodów tych wynika również, w ocenie organu, iż skarżący opuścił sporny lokal definitywnie i dobrowolnie. W miejscu pobytu stałego pojawia się sporadycznie, a od dnia opuszczenia lokalu przy ul. A 2 mieszka u swoich rodziców, siostry lub w swojej firmie. Organ podniósł, iż skarżący wskazywał na fakt, iż poprzez wymianę zamków w drzwiach U. C. utrudniła mu dostęp do spornego lokalu, jednak wobec tego, że nie podjął żadnych środków prawnych w celu usunięcie tego stanu rzeczy, należy uznać, iż potwierdził wolę opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż nie miał możliwości zadawać pytań świadkom, przesłuchiwanym w toku postępowania, organ wskazał, że odwołujący był obecny w trakcie dokonywania czynności przesłuchania świadków przez organ I instancji i mógł sformułować powyższy zarzut w protokole z przeprowadzania tej czynności, skoro tego nie uczynił, to podnoszenie tego przed organem odwoławczym należy uznać za spóźnione. Odnosząc się do znajdującego się w aktach sprawy pozwu R. C. o stwierdzenie istnienia prawa do władania wyodrębnionej części lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A 2 m. 1, organ stwierdził, iż jego zdaniem powyższa kwestia nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie. Organ odwoławczy potwierdził, iż organ gminy dopuścił się uchybienia przepisów prawa procesowego, albowiem nie wezwał skarżącego do zapoznania się z całokształtem materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nie umożliwił wypowiedzenia się co do wszystkich dowodów zgromadzony w sprawie, jednak naruszenie to, w ocenie organu, nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji, gdyż wada ta został naprawiona na etapie postępowania odwoławczego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższe rozstrzygniecie wniósł R. C. i zażądał uchylenia decyzji organu I i II instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów procesu. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania przez organ II instancji w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed organem I instancji (art. 10 k.p.a.) oraz nie wyjaśnienie dlaczego sprawa cywilna tocząca się przed Sądem nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 k.p.a. Podniósł, iż organ orzekający naruszył również art. 7 i 107 k.p.a., poprzez przyjęcie oceny dowodów w sposób sprzeczny w szczególności z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania oraz nie wyjaśnienie jaka przyczyna spowodowała, iż skarżący nie przebywa w spornym lokalu. Zdaniem skarżącego organ nie zachował w toku postępowania zasad praworządności i obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego z urzędu, przez co naruszony został słuszny interes stron i interes społeczny – art. 7 k.p.a. oraz naruszył swoją decyzją prawo materialne tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, iż skarżący dobrowolnie i definitywnie stracił kontakt z lokalem przy ul. A 2. Podniósł, iż nigdy nie opuścił przedmiotowego lokalu samowolnie, nie stracił z nim kontaktu i nadal znajduje się tam jego centrum życiowe. Zachowanie byłej żony, polegające na zainstalowaniu dodatkowego zamka w drzwiach wejściowych mieszkania, uniemożliwiło mu swobodne korzystanie z lokalu, jednak nie wszczynał procesu posesoryjnego, gdyż toczyła się sprawa rozwodowa i nie chciał powodować nowych konfliktów. Dodał, iż była żona do dnia dzisiejszego nie wystąpiła z wnioskiem o podział majątku dorobkowego, przywłaszczając sobie w całości mieszkanie wraz z wyposażeniem, co zmusiło go do wystąpienia z wnioskiem o podział rzeczy wspólnej do korzystania. Wskazał, iż organ I instancji nie zastosował wobec niego art. 10 k.p.a., co spowodowało, iż był zaskoczony decyzją organu gminy i wystosował odwołanie, będąc w pełni świadomy, że organ II instancji uchyli zaskarżoną decyzję. Podniósł, iż co prawda został powiadomiony przez organ II instancji o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w trybie art. 10 k.p.a., ale nie może to konwalidować błędu organu I instancji, a poza tym był przeświadczony, że organ odwoławczy wyda decyzję kasatoryjną. W ocenie skarżącego organy administracji publicznej, działające w jego sprawie, w sposób dowolny i niedbały przeprowadziły postępowanie dowodowe, naruszając tym samym art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Podniósł, iż nie powiadomiono go o terminie przeprowadzenia kontroli meldunkowych.

Wskazał, iż złożył w sądzie powszechnym wniosek o podział rzeczy wspólnej do korzystania, wobec czego istnieje kwestia wstępna w rozumieniu art. 97 k.p.a., która winna skutkować zawieszeniem postępowania w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe argumenty, podniósł również, iż organ orzekający naruszył w sprawie także zasadę zaufania obywateli do organów państwa – art. 8 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu II instancji, zarzuty naruszenia przez organ administracyjny prowadzący niniejsze postępowanie przepisów art. 7, 10, 77 § 1, 80, 107 k.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie zasługują na uwzględnienie z uwagi na okoliczności, którym organ odwoławczy dał wyraz w uzasadnieniu decyzji z dnia 17 czerwca 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jest nieuzasadniona.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Z brzmienia tego przepisu, wynika, iż jedyną przesłanką decydującą o pozytywnym rozpatrzeniu przez organ wniosku o wymeldowanie jest opuszczenie przez wskazaną osobę miejsca pobytu stałego bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Organy, prowadzące w niniejszej sprawie postępowanie, z wniosku U. C., o wymeldowanie R. C. z pobytu stałego przy ul. A 2 m. 1 w Ł., uznały, iż całokształt materiału dowodowego sprawy potwierdza fakt opuszczenia przez skarżącego, miejsca pobytu stałego. W ocenie Sądu, postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało przez organy meldunkowe w sposób wyczerpujący, a ustalenia poczynione w oparciu o całokształt materiału zgromadzonego w sprawie należy uznać za prawidłowe. Z zeznań świadków, kontroli meldunkowych i oświadczeń składanych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, w sprawie rozwodowej przed sądem powszechnym oraz wyjaśnień byłej żony wynika, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego w rozumieniu art. 6 ust 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W lokalu nr 1 przy ul. A 2 nie koncentrują się jego sprawy życiowe, nie ma też tutaj ośrodka interesów osobistych i majątkowych skarżącego. Świadek K. W., mieszkająca w lokalu nr 2b przy ul. A 2, zeznała, iż od momentu likwidacji zakładu poligraficznego tj. od listopada 2001r. widziała R. C. przy ulicy A 2 dwa razy, świadek M. S., zamieszkała w lokalu nr 2c przy ul. A 2, zeznała, iż na przestrzeni ostatnich dwóch lat widywała R. C. sporadycznie, około czterech, pięciu razy, a jego wizyty w domu ograniczały się jedynie do pięciu -dziesięciu minut. W trakcie kontroli meldunkowych, przeprowadzonych przez funkcjonariuszy policji w dniach: 15.12.2004r., 31.01.2005r., 22.02.2005r. oraz w dniu 15 lutego 2005r. przez pracowników organu meldunkowego, nie potwierdzono faktu przebywania skarżącego w miejscu pobytu stałego. W toku sprawy rozwodowej przed Sądem Okręgowym w Ł. XII Wydział Cywilny Rodzinny, skarżący sam zeznał, iż od czasu wytoczenia sprawy o rozwód mieszka u rodziców, u siostry i w firmie., a na ulicy A przebywał do końca 2002r. – protokół rozprawy z dnia 1 kwietnia 2004r. - k. 138 akt sprawy. Składając oświadczenia w trakcie postępowania administracyjnego, R. C. wyjaśniał, iż nadal zamieszkuje w lokalu przy ul. A 2, ale swoje przebywanie ogranicza do przesypiania się w nim, gdyż ma utrudniony dostęp do kuchni łazienki, odcięto mu ogrzewanie do pokoju i odłączono elektryczność, natomiast w oświadczeniu z dnia 7 października 2004r. skarżący podał, iż od końca sierpnia 2004r., tj. po powrocie U. C. z wakacji, przebywa u rodziców w T. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności faktyczne dały organom meldunkowym podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. Podnoszona przez R. C. okoliczność, iż w wyniku działań podjętych przez byłą żonę miał utrudniony dostęp do lokalu przy ul. A 2, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających fakt, iż opuszczenie przez niego miejsca pobytu stałego nie miało charakteru dobrowolnego, nie podjął również żadnych działań prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. Przedstawiony przez skarżącego w trakcie postępowania administracyjnego pozew wniesiony w dniu 13 stycznia 2005r. o stwierdzenie istnienia prawa do władania wyodrębnionej części lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A 2 odnosi się do sfery uprawnień związanych z przedmiotowym lokalem i wobec tego słusznie organy uznały, iż pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie wymeldowania. Zgodnie bowiem z cytowanym wyżej art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w toku postępowania o wymeldowanie z pobytu stałego organy administracji mają obowiązek dokonania ustaleń w przedmiocie opuszczenia miejsca pobytu stałego przez określoną osobę, nie badają natomiast uprawnień tej osoby do przebywania w danym lokalu. W myśl natomiast art. 9 ust. 2b powołanej wyżej ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, a wobec tego kwestia uprawnień do danego lokalu nie mieści się w zakresie zainteresowania organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wymeldowania. Słusznie zatem organy przyjęły, iż sprawa o stwierdzenie istnienia prawa do władania wyodrębnionej części lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. A 2 nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 k.p.a. i nie może skutkować zawieszeniem postępowania. Za bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącego, iż organy naruszyły swoim działaniem art. 7 i 8 k.p.a., gdyż nie wyjaśniły dlaczego sprawa cywilna tocząca się przed sądem nie jest zagadnieniem wstępnym. Stosowne wyjaśnienie w tym przedmiocie zawarte zostało na stronie 6 decyzji Wojewody [...] z dnia [..] Podstawą zawieszenia postępowania nie mogło być również toczące się postępowanie cywilne o ustalenie sposobu korzystania z rzeczy wspólnej, gdyż jak wynika załączonego do skargi odpisu wniosku, został on wniesiony przez skarżącego do Sądu Rejonowego dla Ł.– Ś. w Ł. w dniu 27 czerwca 2005r., a decyzję organu drugiej instancji doręczono skarżącemu w dniu 23 czerwca 2005r. Organ administracji nie mógł zatem zawiesić postępowania, które już się zakończyło.

Warto zaznaczyć, iż rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego nie wpływa na zmianę uprawnień skarżącego w stosunku do przedmiotowego lokalu, w szczególności nie pozbawia go tych uprawnień. W przypadku, gdy zostanie ustalony przez byłych małżonków sposób korzystania ze wspólnego lokalu zgodnie z wolą skarżącego i wprowadzi się on do spornego lokalu, będzie mógł tam ponownie się zameldować.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu skarżącego, polegającego na naruszeniu przez organ II instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotne znaczenie dla sprawy, przez nie umożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranego materiału dowodowego przed organem I instancji. Skarżący nie wykazał, iż uchybienie organu I instancji, polegające na braku wezwania skarżącego do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem przez ten organ decyzji miało istotnie wpływ na treść rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie. Nie ulega wątpliwości, iż opisane wyżej działanie organu pierwszej instancji, stanowiło uchybienie procesowe i naruszyło zasadę czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, jednak zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, iż uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący tego nie wykazał, natomiast w ocenie Sądu, powyższe uchybienie, w sytuacji gdy skarżący brał udział w czynnościach postępowania administracyjnego i miał możliwość wypowiadania się co do zbieranych dowodów i gromadzonych materiałów zarówno w trakcie postępowania przed organem pierwszej jak i drugiej instancji oraz bezpośrednio przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący był zawiadomiony przez organ pierwszej instancji o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, był w czasie tej czynności dowodowej obecny i nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do protokołów, opisujących przebieg tych czynności, w szczególności dotyczących uniemożliwienia mu zadawania pytań przesłuchiwanym świadkom i dlatego zarzut pozbawienia skarżącego prawa do zadawania pytań świadkom należy uznać za nieuzasadniony. Należy zaznaczyć, iż skarżący miał także możliwość złożenia wniosku o ponowne przesłuchanie świadków lub tez zgłosić nowe osoby, których zeznania miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, z czego jednak nie skorzystał. W aktach sprawy istotnie brak jest dowodu doręczenia skarżącemu zawiadomienia o terminie przeprowadzenia kontroli meldunkowych w lokalu nr 1 przy ul. A 2 w Ł., jednak mając na uwadze cel i charakter tej czynności dowodowej, wcześniejsze powiadamianie przez organy policji i organy meldunkowe o terminie tego zdarzenia, wypaczałoby w istocie sens podjętych działań kontrolnych. Trzeba zaznaczyć, iż kontrole meldunkowe były tylko jednym z dowodów, na których oparły swe rozstrzygnięcia organy wydające decyzje w niniejszej sprawie.

Wbrew zarzutom strony skarżącej Sąd nie stwierdził, aby organ orzekający dokonał oceny dowodów w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego oraz logicznego myślenia, wręcz przeciwnie, to niespójne i sprzeczne ze sobą oświadczenia składane w toku postępowania przez skarżącego należałoby potraktować jako niewiarygodne. Zarzuty skarżącego dotyczące niekompletności postępowania dowodowego prowadzonego przez organy administracji, nie zostały przez niego poparte żadnymi wnioskami dowodowymi.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy administracji publicznej zasad praworządności, słusznego interesu stron oraz interesu społecznego, na co powoływał się skarżący, nie podając jednak konkretnych powodów takiego twierdzenia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, iż organy rozstrzygające w tej sprawie nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, a także przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, organy administracji prawidłowo przyjęły, że spełnione zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych do wymeldowania w drodze decyzji administracyjnej R. C. z lokalu nr 1 przy ul. A 2 w Ł.

W związku z tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić.