Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 89/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-08-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. K. na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W.

Na rozprawie, o terminie której skarżący został prawidłowo zawiadomiony, A. K. nie był obecny.

Pismem z dnia [...] r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że od dnia [...] r. do [...] r. przebywał na terenie W. B. i dlatego nie był w stanie złożyć wniosku o uzasadnienie w terminie. Do wniosku dołączony bilet na prom na trasę D. – D. z dnia [...] r. wraz z kserokopią dowodu rejestracyjnego samochodu skarżącego oraz kilka paragonów z b. sklepów, na zakup ubranek dziecięcych.

W ocenie wnioskującego, fakt przebywania w tym okresie poza granicami Polski, świadczy o braku zawinienia w niedochowaniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345).

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy, a przy tym wykazane zostanie, iż niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Staraniek. "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, W-wa 1980, str. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W ocenie Sądu, okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie uprawdopodabniają braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi, nie wskazują także, iż wnioskodawca nie mógł dokonać czynności w terminie.

Przede wszystkim podnieść należy, że w dniu [...] r. skarżący osobiście odebrał zawiadomienie o terminie rozprawy, wyznaczonej na dzień [...] r. Na zawiadomieniu tym umieszczono pouczenie, że wyrok oddalający skargę uzasadniany jest jedynie na wniosek strony, złożony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku, natomiast wywiedzenie skargi kasacyjnej od zapadłego orzeczenia możliwe jest jedynie po otrzymaniu wyroku z uzasadnieniem.

W ocenie Sądu skarżący, pouczony o trybie i terminie wnoszenia skargi kasacyjnej, winien był podjąć działania, nawet przebywając za granicą, w celu uzyskania informacji o treści zapadłego wyroku (choćby podczas rozmowy telefonicznej) i złożyć ewentualny wniosek o uzasadnienie wyroku w terminie. Skarżący, posiadając też wiedzę, że rozprawa w jego sprawie przypada na czas, kiedy będzie przebywał za granicą, mógł ustanowić pełnomocnika, który dokonywałby czynności procesowych w jego imieniu, chociażby członka najbliższej rodziny, czy pracownika. Ostatecznie, skarżący mógł złożyć w Sądzie wniosek o wyznaczenie innego terminu rozprawy, z uwagi na zaplanowany wyjazd, tym bardziej, że w dniu [...] r. złożył do akt sprawy obszerne pismo procesowe.

Dodatkowo, nie bez znaczenia dla oceny wniosku pozostaje fakt, że jak sam skarżący podnosił, że w W. B. przebywał w dniach [...] r. – [...] r., czego dowodem miały być załączniki do wniosku o przywrócenie terminu. Tymczasem załączony bilet promowy datowany jest na [...] r. Pozostałe paragony świadczą o zakupach dokonywanych co prawda we wskazanym przez stronę czasie (od dnia [...] r. choć tylko do [...] r., brak jest jakiegokolwiek paragonu potwierdzającego przebywanie w W. B. aż do [...] r.), jednakże żaden z nich nie jest dokumentem imiennym, a wiec nie potwierdza, że to faktycznie skarżący dokonywał zakupów. Strona nie przedstawiła zresztą jakiegokolwiek dokumentu imiennego, chociażby rachunku za nocleg, który uprawdopodabniał okoliczność, że skarżący w tym czasie przebywał na terenie W. B. Podobnie sam bilet promowy zarezerwowany na samochód należący do skarżącego nie jest takim dowodem, bowiem, jak wskazywał sam skarżący wielokrotnie w toku postępowania administracyjnego i w skardze do Sądu, samochód jest wykorzystywany w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i jeżdżą nim pracownicy skarżącego.

Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.