Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1145/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Waldemar Michaldo Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 23 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia ruchomości spod egzekucji - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. jako organ egzekucyjny, prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego W. S. na podstawie własnych tytułów wykonawczych oraz tytułów wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w K., Wójta Gminy M. Wójta Gminy W., Fundusz Gwarancyjny i Prezydenta Miasta K. w łącznej kwocie należności głównej (na dzień złożenia wniosku tj. [...].03.2019r.) - 905.469,14 zł. Ponadto, Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. prowadzi postępowanie zabezpieczające na łączną kwotę 894.273,00 zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu [...] listopada 2017r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia ruchomości w postaci samochodu osobowego [...] Samochód pozostawiony został pod dozorem zobowiązanego. Współwłaścicielem zajętego pojazdu był [...]Bank S. A. W dniu [...]marca 2019r. bank poinformował organ egzekucyjny, iż nie rości sobie praw do ww. samochodu z uwagi na całkowitą spłatę kredytu w dniu [...] stycznia 2019r.

Organ egzekucyjny wystąpił do Sądu Rejonowego w W. z wnioskiem o nakazanie wyjawienia majątku zobowiązanemu. Zobowiązany w dniu [...] marca 2019r, złożył wykaz majątku, z którego wynika, że nie jest zatrudniony, nie posiada pieniędzy, wierzytelności i innych praw majątkowych, sprzętu domowego, sprzętu rtv itd. Jest właścicielem samochodu [...] oraz domu jednorodzinnego położonego w P. D. (obciążonego hipoteką na łączną kwotę 3.104.124,09 zł). Organ egzekucyjny ustalił, że zobowiązany wyzbył się majątku z którego można było prowadzić skuteczne postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne tj. dokonał w 2017r. sprzedaży kilku samochodów oraz w dniu [...] czerwca 2017r. sprzedał dwie nieruchomości położone w miejscowości L. na łączną kwotę 500.000,00 zł. Na pokrycie dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym zaległości nie przeznaczył z tego żadnej kwoty, a od listopada 2018r. nie dokonuje żadnych wpłat na poczet egzekwowanych zaległości.

Zobowiązany reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia [...] marca 2019r. złożył wniosek w trybie art. 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1314 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.) "o zezwolenie na sprzedaż samochodu"[...], uzasadniając wniosek, że kwota ze sprzedaży samochodu "zostanie przelana na rachunek bankowy Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.".

Organ egzekucyjny wezwał zobowiązanego do uzupełnienia wniosku o dokumenty z których będzie wynikać że zobowiązany chcąc sprzedać zajęty pojazd uzyska ze sprzedaży zajętego auta cenę wyższą niż organ egzekucyjny w toku egzekucji. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik zobowiązanego wskazał, że sprzedaż samochodu jest konieczna ze względu na utratę wartości z każdym dniem jego postoju, a środki ze sprzedaży w całości przeznaczy na spłatę części zadłużenia. Poinformował również że znalazła się osoba zainteresowana zakupem samochodu, przesłał też do organu egzekucyjnego opinię dotyczącą ustalenia wartości rzeczywistej pojazdu, bez podpisu.

Mając na uwadze powyższe, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019r. [...] odmówił zwolnienia spod egzekucji zajętej ruchomości tj. samochodu [...].

Zobowiązany wniósł w ustawowym terminie, zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez zwolnienie z egzekucji zajętej ruchomości. Zażalenie uzasadniał tym, że: pojazd został zajęty w dniu [...] listopada 2017r od tego czasu organ nie poczynił żadnych kroków w celu sprzedaży pojazdu i uzyskania z tejże sprzedaży jak największej kwoty, co więcej organ nie poczynił również żadnych ustaleń w celu wyliczenie wartości rynkowej zajętego pojazdu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu zażalenia wydał w dniu [...] lipca 2019r. Nr [...] utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Na powyższe postanowienie wierzyciel złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie;

- art. 13 § 1 u.p.e.a., poprzez jego błędną interpretację oraz dokonanie oceny stanu faktycznego wbrew zasada logiki oraz doświadczenia życiowego, a tym samym nieuwzględnienie wniosku skarżącego o zwolnienie z egzekucji w całości samochodu

- naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 77 kpa, poprzez fakt, iż organ nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego a w konsekwencji organ I jak i II instancji nie przeprowadziły pełnego postępowania dowodowego,

- naruszenie art. 11 kpa, poprzez brak starannego uzasadnienia decyzji,

- naruszenie art. 107 § 1 i § 3 kpa, poprzez brak sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom tego przepisu, poprzez niezrozumiałe niedostateczne i niepełne uzasadnienia decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z [...] lipca 2019r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K z [...] kwietnia. 2019r. wydane w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji zajętej ruchomości, tj. samochodu .

Przeprowadzona przez Sąd kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, żeby zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 13 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Z powyższego wynika, że podstawową przesłanką upoważniającą organ egzekucyjny do zwolnienia danego składnika majątkowego z egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym "ważnego interesu zobowiązanego".

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ubiegając się o zwolnienie, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a., zobowiązany musi wskazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (por. wyroki NSA: z 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08, z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 154/15, z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3609/15 i z 11 września 2018 r., sygn. akt II FSK 447/18). Wiąże się to z tym, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego, jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (por. wyroki NSA: z 10 czerwca 2014 r., II FSK 1791/12 i z 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2090/15).

Ponadto w judykaturze jest utrwalone, że "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (por. wyroki NSA: z 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08 i z 16 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1763/13).

Okolicznością istotną przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy jest fakt, że uregulowana w art. 13 § 1 u.p.e.a. instytucja zwolnienia składników majątkowych zobowiązanego z egzekucji działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, należy podkreślić, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oraz czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyrok NSA z 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z 13 października 2000 r., sygn. akt III SA 3416/99; wyrok NSA z 14 maja 1997 r., sygn. akt I SA/Łd 344/96; wyrok WSA w Poznaniu z 17 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Po 103/13).

Powyższe oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ wszystkich przesłanek do zastosowania art. 13 § 1 u.p.e.a. nie obliguje go do tego, lecz stwarza tylko dla organu taką możliwość, i to poddaną kontroli sądowoadministracyjnej (jak wyżej wspomniano) w ograniczonym zakresie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał, aby jego "ważny interes" przemawiał za zwolnieniem z egzekucji określonego we wniosku pojazdu, zajętego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący nie wskazał także innych składników swojego majątku, z którego organ mógłby przeprowadzić egzekucję.

Przypomnieć raz jeszcze należy, że przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, o której mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a., jest swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria (por. wyroki NSA: z 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08, z 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 489/10 i z 7 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 3609/15).

W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie wykazały, że po stronie Skarżącego nie wystąpił "ważny interes zobowiązanego". Pojęcie to należy niewątpliwie do kategorii pojęć nieostrych i w każdej sprawie musi być rozpatrywane indywidualnie. Przy czym "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji. Organy egzekucyjne prawidłowo oceniły, że okoliczności przedstawione przez skarżącego nie stanowią "ważnego interesu zobowiązanego", dającego podstawę do zastosowania zwolnienia z egzekucji, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a.

Zasadnie przy tym organy podkreśliły, że argumentacja przedstawiona we wniosku o zwolnienie z egzekucji nie wskazuje zaistnienie przesłanek określonych przez przepis art. 13 § 1 u.p.e.a.

Zobowiązany wniósł o wyrażenie zgody na sprzedaż zajętej przez organ egzekucyjny ruchomości tj. samochodu. Jednocześnie zobowiązał się we wniosku, że kwota w całości zostanie przelana na rachunek bankowy Pierwszego Urzędu Skarbowego w K.Tymczasem samochód był w dniu sporządzenia protokołu zajęcia ruchomości współwłasnością banku [...] S.A. Zobowiązany, do protokołu o stanie majątkowym z dnia [...] września 2018r. oświadczył, że ww. pojazd jest spłacany w ratach - termin ostatniej raty przypada na wrzesień 2019r. Bank na wniosek organu egzekucyjnego, poinformował następnie ten organ, iż nie rości sobie praw w stosunku do samochodu ma[...] będącego przedmiotem zabezpieczenia z uwagi na całkowitą spłatę kredytu w dniu [...] stycznia 2019r. Zobowiązany nie poinformował organu egzekucyjnego o wcześniejszej spłacie rat natomiast w dniu [...] stycznia 2019r. wystawił fakturę proforma nr [...] sprzedaży ww. samochodu i pobrał od kupującej zaliczkę w wysokości 7.000,00 zł (informacja o wpłacie na poczet spłaty kredytu - zawarta w fakturze). Końcowe rozliczenie tej transakcji umowy, strony ustaliły na dzień [...] marca 2019r. Zobowiązany oświadczył również do protokołu o stanie majątkowym z dnia [...] kwietnia 2019r, że "pojazd w dniu spłaty kredytu został wydany kupującej i obecnie zobowiązany nie ma kontaktu z osobą która jest w posiadaniu pojazdu " .

Słusznie zatem w tym kontekście organ zauważył, że przedstawiony stan faktyczny tj. sprzedaż przez zobowiązanego zajętego pojazdu, oświadczenie zobowiązanego o wydaniu pojazdu kupującej, jest sprzeczne z uzasadnieniem wniosku w trybie art. 13 u.p.e.a. w którym zobowiązany wnosi "o zezwolenie na sprzedaż samochodu", podczas gdy wcześniej samochód ten przyjął pod dozór w trakcie postępowania egzekucyjnego. Mimo to pojazd faktycznie zbył i tym samym usunął go z zakresu swojego władania. Tymczasem, ruchomość o której zwolnienie wnioskuje zobowiązany, jest/była w zasadzie jednym z nielicznych składników majątkowych, dających możliwość uzyskania środków na poczet istniejącego zadłużenia. Dodatkowo zobowiązany nie wskazał w miejsce zajętego pojazdu innych składników majątkowych mogących stanowić źródło pokrycia zaległości.

Także twierdzeniom Skarżącego, iż po sprzedaży auta wpłaci całą uzyskaną kwotę na poczet zaległości, nie sposób dać wiary w kontekście tego w jakich okolicznościach wyzbył się posiadanego majątku, tego że na poczet egzekucji nie dokonuje żadnych wpłat a nadto tego, że mimo otrzymania 7000 zł zaliczki za sprzedaż przedmiotowego samochodu także i tej kwoty nie wpłacił do organu egzekucyjnego. Zatem organ egzekucyjny słusznie odmówił zwolnienia spod egzekucji ww. ruchomości.

Co istotne, orzeczenie o zwolnieniu z egzekucji określonego składnika majątkowego ma charakter uznaniowy, co oznacza, iż organ egzekucyjny orzeka w ramach uznania administracyjnego, które przejawia się m.in. w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia jego wniosku nawet w sytuacji wystąpienia przesłanek do zwolnienia a rozstrzygnięcie uznaniowe może być przez sąd uchylone w wypadkach stwierdzenia, że zostało wydane z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., I SA/Po 103/13). Tak jednak w badanej sprawie się nie stało.

Zaznaczyć należy, że instytucja zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego służy zmniejszeniu uciążliwości prowadzonej egzekucji. Przez zwolnienie z egzekucji rozumieć należy niepodejmowanie lub odstąpienie od egzekucji w całości lub części składników majątkowych zobowiązanego - art. 1a pkt 21 u.p.e.a. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, nie można organowi egzekucyjnemu zasadnie czynić zarzutu, że nie zwolnił przedmiotowego pojazdu z egzekucji, skoro nie został mu wskazany żaden inny środek egzekucyjny, stwarzający możliwość wyegzekwowania zaległości objętych wymienionymi w zaskarżonym postanowieniu tytułami wykonawczymi. Jak wskazano w postanowieniu organu pierwszej instancji, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano wielu czynności zmierzających do wyegzekwowania zaległości podatkowych jednak nie przyniosły one rezultatu. Łączna kwota zaległości Skarżącego to 968.279,20 zł należności głównej. Co więcej, jak ustalił organ egzekucyjny, zobowiązany wyzbył się majątku z którego można było prowadzić skuteczne postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne tj. dokonał w 2017r. sprzedaży kilku samochodów oraz w dniu [...] czerwca 2017r. sprzedał dwie nieruchomości położone w miejscowości L. na łączną kwotę 500.000,00zł. Na pokrycie dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym zaległości nie przeznaczył z tego żadnej kwoty, a od listopada 2018r. nie dokonuje żadnych wpłat na poczet egzekwowanych zaległości. Nie jest zatrudniony, nie posiada pieniędzy, wierzytelności i innych praw majątkowych, sprzętu domowego, sprzętu rtv itd. Jest jedynie właścicielem przedmiotowego samochodu [...] oraz domu jednorodzinnego położonego w P. D., jednakże ten obciążony jest hipoteką na łączną kwotę 3.104.124,09 zł.

Biorąc zatem pod uwagę postawę Skarżącego, jako zobowiązanego, należy mieć na względzie, że przepis art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów zobowiązanego ale i wierzyciela, dlatego też nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna. Dlatego aby z niego skorzystać zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych (por. wyroki NSA: z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1791/12 i z 13 września 2017 r., sygn.. akt II FSK 2090/15).

Bezspornym jest tymczasem, że Skarżący nie tylko nie wskazał żadnego innego alternatywnego, a przede wszystkim skutecznego sposobu uregulowania przedmiotowych zaległości a dodatkowo własnymi działami doprowadził do wyzbycia się posiadanego majątku, z którego taka egzekucja mogłaby być skutecznie przeprowadzona.

Odpowiadając na zarzuty Skarżącego o przewlekłości działania i licznych zaniechaniach w zakresie podjęcia przez organ egzekucyjny próby sprzedaży zajętego samochodu, zaznaczyć należy, iż w postępowaniu w sprawie zwolnienia z egzekucji przewidzianego w art. 13 u.p.e.a, nie ocenia się prawidłowości czynności egzekucyjnych, gdyż postępowanie w sprawie zwolnienia z egzekucji przewidziane w art. 13 u.p.e.a. jest postępowaniem o charakterze ulgowym a nie postępowaniem w którym oceniany jest sposób procedowania organu egzekucyjnego. Do tego celu zobowiązanemu w postępowaniu egzekucyjnym, przysługują inne środki określone w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona działa w sprawie z udziałem profesjonalnego pełnomocnika a zatem nie jest rzeczą Sądu, czynienie w tym zakresie jakichkolwiek pouczeń.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni art. 13 § 1 u.p.e.a. przyjmując, że Skarżący nie wykazał swojego "ważnego interesu", dającego postawę do zastosowania instytucji zwolnienia z egzekucji przedmiotowej ruchomości.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie stwierdził też takiego naruszenia prawa procesowego, które dawałoby podstawę do uwzględnienia skargi. W toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a w uzasadnieniu postanowień w przekonywujący i pozbawiony cech dowolności sposób oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, wyjaśniające motywy dokonanego rozstrzygnięcia. Nie doszło więc do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów art. 7, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 kpa. Okoliczność, iż Skarżący nie podziela argumentacji organu odwoławczego nie oznacza, że organ ten nie dokonał niezbędnych czynności w sprawie. Nie oznacza to także, iż organ nienależycie uzasadnił swoje stanowisko.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę