Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 447/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 564/16 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 grudnia 2015r., nr [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 grudnia 2015r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r.

Stan sprawy jaki Sąd pierwszej instancji przyjął do rozpoznania przedstawiał się następująco. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został przeanalizowany i oceniony jedynie powierzchownie. Ponadto w opinii skarżącego oparcie ustaleń wyłącznie na dowodach dotyczących nieprawidłowości w działalności jego kontrahenta świadczy o tym, że zgromadzony materiał dowodowy był w istocie niekompletny. Organy podatkowe nie dołożyły wszelkich starań dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy. Zdaniem skarżącego - z uwagi na powyższe - zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniosek strony podkreślił, że skarżący wniósł jedynie o wstrzymanie wykonania decyzji, nie przedstawiając we wniosku jakiejkolwiek argumentacji. Nie przedłożył również dokumentów na poparcie wniosku. Natomiast bez przedstawienia stosownych argumentów oraz dokumentów, które potwierdzałyby wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 "ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Podatnik wniósł zażalenie na opisane postanowienie, w którym zaskarżył postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości i zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię tj. wskazanie, że strona wnosząca o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obowiązana jest do jej uzasadnienia w sytuacji gdy analiza przepisu prowadzi do wniosku, że strona winna jedynie uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, co w ocenie pełnomocnika strony zostało uczynione w uzasadnieniu skargi. Autor zażalenia zarzucił także błąd w ustaleniach faktycznych będących podstawą wydania skarżonego postanowienia, przejawiający się w niezasadnym uznaniu przez Sąd, że podatnik uzasadniając wniosek oparł się wyłącznie na naruszeniach przepisów prawa w zaskarżonej decyzji, nieprzedstawiając żadnych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody, w sytuacji gdy odmowa wstrzymania spowoduje, że skarżący będzie zmuszony zakończyć dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe strona domagała się zmiany zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania spornej decyzji ewentualnie o uchylenie postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Wniosła również na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuszczenie i przeprowadzenie dokumentów dołączonych do zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne.

Brzmienie przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. jest jasne i nie nasuwa w doktrynie wątpliwości. Wynika z niego jednoznacznie, że ubiegając się o przyznanie wnioskowanego prawa tj. wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, strona musi uprawdopodobnić, że w jej wypadku zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że analiza akt sprawy, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że skarżący nie wykazał, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, iż skarżący, wnosząc o przyznanie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego całą sytuację majątkową, co więcej w żaden sposób nie uzasadnił przedmiotowego wniosku. Dlatego Sąd pierwszej instancji nie był w stanie określić, czy ewentualna szkoda spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania i charakter wykonywanej przez podatnika pracy byłaby znaczna oraz, czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny nie zgadza się z zawartymi w zażaleniu twierdzeniami pełnomocnika, że strona uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi posiąść informację o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tychże informacji. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje.

Zasadności postanowienia Wojewódzkiego Sądu nie może zmienić podnoszony dopiero na etapie zażalenia wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do zażalenia tj. zawiadomienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 25 sierpnia 2015 r., tytuł wykonawczy z dnia 21 grudnia 2015, pozwolenie Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 marca 2011 r., pozwolenie dotyczące międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Zgłaszanie wniosku dowodowego na etapie zażalenia jest spóźnione, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w ramach postępowania zażaleniowego ocenia legalność działania Sądu pierwszej instancji w związku z wydanym postanowieniem. Nie rozpatruje natomiast powtórnie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż podatnik może złożyć ponowny wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, w którym przedstawi okoliczności, które jego zdaniem uzasadniają pozytywne rozpatrzenie takiego wniosku.

Skoro Skarżący nie wykazał w swoim wniosku jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu skutkującym jego uchyleniem. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.