Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 340/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Stwierdzono, iż przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, 161 par. 1 pkt 3, 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego M. M. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. M. M. wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] r., sprecyzowanym ostatecznie w dniu [...] r., o stwierdzenie, że decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] co do wywłaszczenia narusza prawo, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] w zakresie w jakim orzeka o odszkodowaniu, stwierdzenie, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] co do wywłaszczenia narusza prawo, stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] w zakresie w jakim orzeka o odszkodowaniu.

W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie toczy się siedem miesięcy i nie zakończyło się wydaniem decyzji, a działania jakie podejmował Minister nie przyczyniły się do zakończenia postępowania. Wskazał, że w dniach [...] r. i [...] r. wezwał Ministra Infrastruktury i Rozwoju do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że podejmował czynności mające na celu usunięcie braków formalnych wniosku, a następnie podjął czynność zmierzające do wydania decyzji.

Pismem z dnia [...] r. Minister Infrastruktury i Rozwoju poinformował o wydaniu decyzji z dnia [...] r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, iż wydanie przez organ decyzji (postanowienia) nie zwalnia Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, czy też nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa, (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni przychyla się do stanowiska i wykładni zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013., w sprawie I OSK 17/13 oraz w postanowieniu z dnia 21 marca 2013r. I OSK 481/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny również stwierdził, że użycie w zdaniu drugim art. 149 § 1 p.p.s.a. zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Zgodnie z ustanowioną w art. 12 k.p.a. zasadą szybkości postępowania organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Artykuł 36 § 1 k.p.a. nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazania nowego terminu jej załatwienia.

W niniejszej sprawie, po stronie organu powstał obowiązek, wynikający z art. 104 § 1 k.p.a., załatwienia w drodze decyzji, bez zbędnej zwłoki, sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 § 1 i 3 k.p.a.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia [...] r., sprecyzowanym w dniu [...] r., skarżący wniósł o stwierdzenie, że decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] co do wywłaszczenia narusza prawo, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. nr [...] w zakresie w jakim utrzymuje w mocy orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] co do odszkodowania, stwierdzenie, że orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] co do wywłaszczenia narusza prawo, stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z dnia [...] r. nr [...] w zakresie w jakim orzeka o odszkodowaniu.

Organ rozpoznając wniosek skarżącego przekroczył terminy zakreślone w wyżej wskazanych przepisach. W tym stanie rzeczy zarzut przewlekłości działania organu przy rozpoznawaniu powyższego wniosku uznać należało za w pełni uzasadniony. Jednocześnie wydanie ww. decyzji przez Ministra skutkuje umorzeniem postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji jako bezprzedmiotowej.

W ocenie Sądu, stwierdzona przewlekłość nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że do wniosku skarżący nie dołączył wszystkich pełnomocnictw, a brak ten został uzupełniony dopiero w dniu [...] r. Ponadto wniosek skarżącego był dwukrotnie, po uprzednich pismach organu precyzowany i dopiero w dniu [...]r. został on ostatecznie sformułowany. Wcześniej organ podejmował działania mające na celu wyjaśnienie przedmiotu żądania. Jednocześnie organ pismem z dnia [...]r. wystąpił do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta L. nadesłanie informacji o aktualnym stanie prawnym nieruchomości. Z akt administracyjnych wynika, że odpowiedź wpłynęła w dniu [...] r. (data prezentaty wpływu do organu). Z powyższego wynika, że choć organ działał przewlekle, to podejmował czynności w celu rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.