Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1396/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 zwanej dalej Kpa), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 zwanej dalej także udp) oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b. art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. 12013 r. poz. 1414, zwanej dalej także utd), utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nakładającą na P. W. (zwanego dalej "skarżącym") karę pieniężną w wysokości 3 000 (słownie: trzy tysiące) złotych.

Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] grudnia 2012 r., na drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...]- granica m. [...] inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: ciągnik siodłowy marki [...] o nr rej. [...] wraz naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. W chwili zatrzymania do kontroli ww. zespół pojazdów prowadzony był przez skarżącego. Przed zatrzymaniem do kontroli drogowej dokonano skanowania przy pomocy skanera DSRC, zainstalowanego w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego (Mobilnej Jednostki Kontrolnej), w wyniku czego nawiązano połączenie z urządzeniem służącym do poboru opłat elektronicznych w powyższym pojeździe viaBox o nr seryjnym [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że w dniu [...]sierpnia 2012 r. o godzinie [...], na drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] kierujący pojazdem nie uiścił opłaty za przejazd po drodze krajowej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Urządzenie przeznaczone do pobierania opłaty za przejazd po drodze płatnej (bramownica [...]) zarejestrowała naruszenie - brak środków na koncie Pre-pay dla pojazdu o nr rej. [...]. Stwierdzone naruszenie zostało zarejestrowane w systemie elektronicznego poboru opłat w postaci dokumentacji fotograficznej.

W oparciu o powyższe ustalenia organ decyzją z dnia [...]grudnia 2012 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 złotych. W ocenie organu ustalenia wypełniają przesłanki, o którym mówi art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, bowiem odcinek skrzyżowania z drogą wojewódzką nr [...] – granica m. [...] jest wymieniony w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1263 ze zm.).

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym podniósł, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 6 Kpa, art. 7 Kpa, art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 80 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowego załatwienia sprawy. Skarżący wskazał, że na koncie użytkownika znajdowały się środki pieniężne, a opłata elektroniczna nie została uiszczona tylko na bramownicy o nr końcowym [...], została natomiast uiszczona na bramownicach ją poprzedzających oraz po niej następujących. Fakt ten ma potwierdzać załączona przez skarżącego do wniosku nota obciążeniowa oraz wydruk z konta użytkownika systemu viaToll. Zdaniem skarżącego ustalenia faktyczne organu stoją w sprzeczności z treścią zgromadzonego materiału dowodowego. Podczas przejazdu w dniu [...] sierpnia 2012 r. zamontowane w prowadzonym przez skarżącego pojeździe urządzenie viaBox wskazywało prawidłowe wniesienie opłaty. Potwierdzeniem wskazanych przez skarżącego okoliczności mogą być dane z zapisów elektronicznego systemu poboru opłat viaToll oraz dane z punktów poboru opłat znajdujących się na drodze krajowej nr [...]. Skarżący uważał za bezzasadne stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, zgodnie z którym to brak środków na koncie pre-pay miało skutkować niewniesieniem wymaganej przepisami prawa opłaty elektronicznej. Skarżący zaznaczył, że zarówno on jak i jego pracodawca będący właścicielem pojazdu dołożyli najwyższej staranności w celu prawidłowego uiszczenia opłat za przejazd po płatnym odcinku drogi. Zatem przyczyn ewentualnego braku uiszczenia stosownych opłat za przejazd należy upatrywać poza ich sferą działania. Według skarżącego być może działanie urządzeń służących do kontroli uiszczania opłat lub samego systemu viaToll było wadliwe. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Organ ponownie rozpoznając sprawę, ustalił, że w dniu [...] grudnia 2012 r., na drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...]inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów: ciągnik siodłowy marki [...] o nr rej. [...] wraz naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. W chwili zatrzymania do kontroli ww. zespół pojazdów prowadzony był przez skarżącego. Przed zatrzymaniem do kontroli drogowej dokonano skanowania przy pomocy skanera DSRC, zainstalowanego w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego (Mobilnej Jednostki Kontrolnej), w wyniku czego nawiązano połączenie z urządzeniem służącym do poboru opłat elektronicznych w powyższym pojeździe viaBox o nr seryjnym [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że w dniu [...] sierpnia 2012 r., na drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] kierujący pojazdem nie uiścił opłaty za przejazd po drodze krajowej określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Przejazd odcinkiem drogi płatnej bez uiszczenia opłaty elektronicznej dla pojazdu o nr rej. [...] został zarejestrowany przez bramownicę kontrolną. Przejazd ww. pojazdu został zarejestrowany także w systemie elektronicznego poboru opłat w postaci dokumentacji fotograficznej.

Organ podkreślił, że odcinek drogi krajowej nr [...], po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego w dniu [...] sierpnia 2012 r. został wyszczególniony w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. W toku kontroli pojazdem kierował skarżący. Kierowca do kontroli okazał wydruk z tachografu cyfrowego z dnia [...] sierpnia 2012 r., której analiza potwierdziła powyższe ustalenia. W toku postępowania skarżący wskazał, że podczas poruszania się drogą krajową nr [...], urządzenie viaBox zaczęło sygnalizować dwukrotnym sygnałem dźwiękowym o kończących się środkach na koncie użytkownika. Kierowca poinformował właściciela pojazdu o konieczności doładowania konta. Jednocześnie organ uzyskał od Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. informację, iż opłata elektroniczna za przejazd pojazdem samochodowym o nr rej. [...], po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. nie została uiszczona. Powodem nieuiszczenia opłaty za przejazd nie był brak komunikacji z urządzeniem viaBox. Stan salda konta użytkownika w systemie w dniu [...] sierpnia 2012 r. wynosił 0,00 zł. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Umowa do konta w trybie przedpłaconym. Zdaniem organu, zapisy widoczne na przesłanym przez skarżącego zestawieniu przedstawiającym operacje zarejestrowane na koncie użytkownika nie są równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi. Ponadto organ otrzymał dokumentację fotograficzną potwierdzającą przejazd ww. pojazdu oraz wykaz zarejestrowanych operacji na koncie użytkownika, z uwzględnieniem odcinków pomiędzy poszczególnymi bramownicami oraz stanem salda konta użytkownika w chwili przejazdu. Z przesłanego wykazu wynika, że opłata elektroniczna za ww. przejazd pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] nie została uiszczona, ponieważ konto zostało doładowane w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie [...] kwotą 1000 złotych.

W toku postępowania skarżący wskazał, że posiadaczem pojazdu jest pracodawca strony i to on zawarł umowę z operatorem systemu elektronicznego poboru opłat w trybie pre-pay. Z wskazaną w uzasadnieniu decyzji przyczyną nieuiszczenia opłaty w postaci braku środków na koncie pre-pay trudno się zgodzić, gdyż wedle wszelkich dostępnych przez skarżącego danych na koncie pre-pay użytkownika znajdowały się środki pieniężne umożliwiające uiszczenie wymaganych opłat.

Organ dążąc do pełnego zebrania w sprawie materiału dowodowego wezwał R. S. - Kierownika Centrum Obsługi Klienta Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. do osobistego stawiennictwa i złożenia zeznań w charakterze świadka. Podczas przesłuchań w dniu [...] października 2013 r. świadek wyjaśnił, iż opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o nr rej. [...] po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. nie została uiszczona. Powodem nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Stan salda konta osiągnął 0 zł w dniu [...] sierpnia 2012 r. Doładowanie konta nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie [...] kwotą 1000 zł. Świadek zajął stanowisko względem przesłanej przez stronę noty obciążeniowej. Wyjaśnił, iż dokument ten zawiera informacje o wysokości opłat jakie powinny być pobrane za przejazd droga płatną, jeżeli saldo konta użytkownika byłoby dodatnie. Względem przesłanego przez skarżącego zestawienia transakcji poboru opłat świadek zeznał, iż zestawienie zawiera informacje o operacjach zarejestrowanych na koncie użytkownika i nie jest równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty. Na pytanie czy na pozostałych punktach poboru opłat na drodze krajowej nr [...], w dniu [...] sierpnia 2012 r. opłaty były pobierane w sposób prawidłowy świadek wyjaśnił, iż do momentu doładowania w dniu [...] sierpnia 2012 r. opłaty nie były pobierane. System elektronicznego poboru opłat w dniu [...] sierpnia 2012 r. działał w sposób prawidłowy.

Organ ponownie rozpoznając sprawę wskazał na obowiązujące w spawie przepisy ustawy o drogach publicznych, w szczególności na art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 3. Organ przedstawił również poczynione w toku kontroli drogowej, jak również w toku postępowania ustalenia oraz materiał dowodowy. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu drogowego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się w dniu [...] sierpnia 2012 r. po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] - granica m. [...] wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Ponadto za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią skarżący, który kierował w dniu [...] sierpnia 2012 r. kontrolowanym pojazdem samochodowym, co wynika z wyjaśnień oraz z wydruków z tachografu cyfrowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ w oparciu o informacje przedstawione przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. ustalił, że nie została uiszczona opłata za kwestionowany przejazd. Stan salda konta skarżącego w dniu [...] sierpnia 2012 r. w momencie przejazdu wynosił 0 zł. Jednocześnie z wykazu operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika przesłanego przez Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. wynika, iż konto zostało uzupełnione w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godzinie [...]. Wobec powyższego organ uznał, że przyczyną niepobrania opłaty elektronicznej za sporny przejazd był brak środków na koncie w czasie wykonywania tego przejazdu. Tym samym został naruszony obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej określony w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp, dlatego też kara pieniężna, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, została nałożona w sposób prawidłowy.

Organ ponowne analizując sprawę stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po wskazanym odcinku drogi krajowej nr [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdzonego w czasie kontroli mobilnej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 udp w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłankami odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których strona (kierujący) dopuściła się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego.

Zdaniem organu, kierowca prowadzący pojazd co do którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej, przed rozpoczęciem jazdy po tej drodze winien podjąć wszelkie możliwe czynności zmierzające do wyeliminowania istniejących nieprawidłowości mających wpływ na elektroniczny pobór opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi. Kierujący pojazdem samochodowym nie powinien w sytuacji wątpliwości co do stanu środków pieniężnych na koncie dokonywać przejazdu po odcinkach płatnych dróg krajowych, bowiem świadomie naraża się na odpowiedzialność administracyjnoprawną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

GITD odnosząc się do argumentu skarżącego, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów kpa wskazał, iż w przedmiotowej sprawie organ, który wydał zaskarżoną decyzję, wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz art. 77 § 1. Zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Z tego obowiązku Główny Inspektor Transportu Drogowego, wydając zaskarżoną decyzję, wywiązał się. Organ dysponował protokołem kontroli, w którym stwierdzono wystąpienie naruszenia - przejazdu po drodze płatnej bez wymaganej opłaty. Na tych dowodach oparł się organ wydając decyzję. Skarżący w trakcie czynności kontrolnych nie wniósł zastrzeżeń do protokołu kontroli. W czasie kontroli inspektorzy dysponowali niebudzącymi ich wątpliwości informacjami wskazującymi na brak uiszczania opłaty elektronicznej. Zatem, w ocenie GITD nie można było uznać, aby organ zaniechał przeprowadzenia rzetelnego postępowania. W sprawie niniejszej, fakt braku środków pieniężnych na koncie jest niezaprzeczalny, a obowiązek uiszczania opłat za przejazd po drogach płatnych wynika z przepisów ustawy. Jego niewykonanie skutkuje sankcją. Postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób właściwy i kompletny. Organ dokonał oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona nie naruszając zapisów art. 80 Kpa.

Organ podkreślił, że w świetle obowiązującego przepisu art. 13k ust. 1 i 2 udp, organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości kary ze względu na okoliczność sprawy czy sytuację materialną strony. Taryfikator w sposób ścisły wskazuje wysokość kary administracyjnej za dane naruszenie, zatem za stwierdzone naruszenie organ rozpoznający sprawę jest obowiązany wymierzyć przewidzianą w przepisach karę. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie na kierującego została słusznie nałożona kara pieniężna zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 udp, bowiem nie została uiszczona opłata elektroniczna za przejazd przedmiotowym pojazdem w dniu [...] sierpnia 2012 r. po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...].

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego wobec skarżącego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000,00 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej oraz obciążenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztami postępowania przed Sądem według norm przepisanych, w tym kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych organu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego polegającą na:

a) ustaleniu, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. występował brak środków na koncie pre-paid dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], co stanowiło podstawę do zarejestrowania naruszenia przez urządzenie przeznaczone do pobierania opłat za przejazd na drodze płatnej, tj. bramownica [...], podczas gdy kolejne urządzenia rejestrujące pobór opłat nie zarejestrowały naruszeń,

b) stwierdzeniu braku środków na koncie pre-paid ww. pojazdu w sytuacji, gdy z przedłożonego w postępowaniu wydruku z konta użytkownika systemu viaTOLL oraz noty obciążeniowej nr [...] z dnia [...] września 2012 r. wynika, że na wskazanym koncie pre-paid znajdowały się środki pieniężne;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z danych znajdujących się w systemie elektronicznym viaTOLL oraz zapisów ewidencyjnych z bramownic zamontowanych na drodze krajowej nr [...], a także innych urządzeń wykorzystywanych do monitorowania ruchu pojazdów oraz kontrolowania uiszczania opłat elektronicznych, tj. danych wskazujących, że na koncie pre-paid systemu viaTOLL prowadzonym dla pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] znajdowały się środki pieniężne, a opłata elektroniczna nie została uiszczona tylko na bramownicy nr [...], została natomiast uiszczona na bramownicach ją poprzedzających oraz po niej następujących;

b) niezbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności niepodjęcie próby wyjaśnienia okoliczności powodujących powstanie naruszenia na bramownicy nr [...] przy jednoczesnym braku stwierdzenia naruszeń przez urządzenia kontrolujące pobór opłat umieszczonych na bramownicach przekraczanych przez pojazd po przekroczeniu bramownicy [...], kwestii związanych z brakiem ostrzeżenia kierowcy o braku środków na koncie pre-paid systemu viaTOLL, braku wpływu skarżącego na pobieranie opłat przez elektroniczny system poboru opłat, braku wpływu skarżącego na działanie urządzeń wykorzystywanych w ramach elektronicznego systemu poboru opłat, braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia przepisów,

c) dowolne dokonywanie ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności braku uiszczenia opłaty elektronicznej na bramownicy nr [...] przy jednoczesnym braku stwierdzenia naruszeń na kolejnych bramownicach na drodze krajowej nr [...], w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia w ww. kwestii w całości na dokumentach złożonych w postępowaniu przez spółkę Kapsch Telematic Service Sp. z o.o. oraz zeznaniach świadka R. S., będącego Kierownikiem Centrum Obsługi Klienta ww. spółki,

d) brak wskazania w treści uzasadnienia decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedłożonym przez skarżącego tj. wydrukowi z konta użytkownika systemu viaTOLL oraz nocie obciążeniowej nr [...] z dnia [...] września 2012 r.,

e) brak wskazania w treści decyzji przyczyn, dla których organ nie przeprowadził wnioskowanego przez skarżącego dowodu z danych znajdujących się w systemie elektronicznym viaTOLL oraz zapisów ewidencyjnych z bramownic zamontowanych na drodze krajowej nr [...] oraz innych urządzeń wykorzystywanych do monitorowania ruchu pojazdów oraz kontrolowania uiszczania opłat elektronicznych;

3) naruszenie przepisów art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 42 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej polegające na dowolnym traktowaniu przepisów prawa przez organy administracji publicznej, a w szczególności polegające na zanegowaniu zasady równości wszystkich wobec prawa oraz zasady, zgodnie z którą odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia, które to zasady obowiązują w każdym demokratycznym państwie prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. oraz poprzedzająca ją decyzja tegoż organu z dnia [...] grudnia 2012 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W skardze strona skarżąca przede wszystkich zarzuca, iż zaskarżone decyzje Głównego Inspektora Transportu Drogowego podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem w ostatecznym wyniku skutkowało nałożeniem na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3000 złotych za przejazd w dniu [...] sierpnia 2012 r. po drodze krajowej nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] – granica m. [...] bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Zarzut ten Sąd uznał za niezasadny. Ponownie rozpoznając sprawę organ pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad – Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania, czy opłata za przejazd określony w protokole kontroli została uiszczona.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie spółka wskazała, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdem samochodowym o nr rej. [...] po drodze krajowej nr [...] na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] – granica m. [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...] nie została uiszczona albowiem stan salda konta użytkownika w systemie w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...] wynosił 0,00 zł. Powodem nieuiszczenia opłaty za przejazd nie był brak komunikacji z urządzeniem viabox. Umowa zawarta z użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Zapisy widoczne na przesłanym zestawieniu obrazują operacje zarejestrowane na koncie użytkownika i nie są równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty za przejazd po płatnym odcinku drogi.

Do pisma została dołączona dokumentacja fotograficzna potwierdzająca przejazd ww. pojazdu oraz wykaz zarejestrowanych operacji na koncie użytkownika z uwzględnieniem odcinków pomiędzy poszczególnymi bramownicami oraz stanem salda konta użytkownika w chwili przejazdu. Dane podane w piśmie Kapsch Telematic Services Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2013 r. zostały w całości potwierdzone przez świadka R. S. kierownika Centrum Obsługi Klienta Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., przesłuchanego przez organ w dniu [...] października 2013 r. Świadek ten podał, że doładowanie konta nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...] kwotą 1000 złotych. Podczas wskazanego przejazdu w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...] saldo konta użytkownika wynosiło 0 zł. Świadek ten ustosunkował się do przesłanej przez stronę noty obciążeniowej i wyjaśnił, że dokument ten zawiera informacje o wysokości opłat, jakie powinny być pobrane za przejazd drogą płatną, jeżeli saldo użytkownika byłoby dodatnie. Względem przesłanego przez stronę zestawienia transakcji poboru opłat świadek zeznał, że zestawienie zawiera informacje o operacjach zarejestrowanych na koncie użytkownika i nie jest równoznaczne z faktem uiszczenia opłaty. Na pytanie czy na pozostałych punktach poboru opłat na drodze krajowej nr [...] w dniu [...] sierpnia 2012 r. opłaty były pobierane w sposób prawidłowy świadek wyjaśnił, że do momentu wyczerpania się środków pieniężnych opłaty były pobierane w sposób prawidłowy. System elektronicznego poboru opłat w dniu [...] sierpnia 2012 r. działał w sposób prawidłowy.

W tym stanie rzeczy niezasadnie skarżący podnosi, że Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz wskazanych przepisów Konstytucji RP w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ bowiem zebrał i ocenił materiał dowodowy tj. zwrócił się o przedstawienie informacji do Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., która to spółka jest odpowiedzialna za obsługę krajowego systemu poboru opłat i działa w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad a także dopuścił dowód z zeznań świadka, będącego kierownikiem Centrum Obsługi Klienta ww. spółki. Z powyższych dowodów w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kontrolowany pojazd samochodowy poruszał się w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...] po drodze krajowej nr [...], na odcinku skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...] – granica m. [...] wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. a do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp. Powodem nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Z wykazu operacji zarejestrowanych na koncie użytkownika wynika, iż konto zostało uzupełnione w dniu [...] sierpnia 2012 r. o godz. [...]. Organ w uzasadnieniu decyzji ustosunkował się do powołanej przez stronę noty obciążeniowej z dnia [...] września 2012 r. Jak wynika z zeznań świadka R. S. dokument ten zawiera jedynie informacje o wysokości opłat, jakie powinny być pobrane za przejazd drogą płatną, o ile stan salda konta byłby dodatni. Organ wskazał też, że wbrew twierdzeniom strony, zgodnie z wydrukiem operacji z konta użytkownika, przekazanym przez operatora systemu, zarówno opłata za przejazd odcinkiem obszar przemysłowy [...] – [...], jak i odcinkiem [...] – Droga do [...] nie została uiszczona.

W tym stanie rzeczy zgromadzony przez organ materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie, że opłata nie została uiszczona co skutkowało nałożeniem na skarżącego jako kierującego pojazdem kary pieniężnej, o której mowa w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

Z tych wszystkich względów Sąd uznając zarzuty skargi za niezasadne na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.