Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1225/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. K. (dalej: "Skarżący" lub "Strona") jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor Oddziału ARiMR", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z [...] kwietnia 2019 r. nr [...], utrzymująca w

mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. (dalej: "Kierownik Biura ARiMR", "organ I instancji") z [...] października 2017 r. nr [...], odmawiającą przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 15 czerwca 2016 r. Skarżący zwrócił się do Biura Powiatowego ARiMR z

wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok

2016. We wniosku zadeklarował działkę rolną JPO Z o powierzchni 1,80 ha. W toku

prowadzonego postępowania stwierdzono, iż powierzchnia uprawniona do płatności na

zadeklarowanej działce wynosi 0,00 ha. W związku z powyższym, decyzją z [...] maja

2017 r. nr [...] Kierownik Biura ARiMR odmówił Skarżącemu przyznania płatności i jednocześnie nałożył sankcję w wysokości 415,85 zł. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. Następnie, rozstrzygnięciem z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Dyrektora Oddziału ARiMR uchylił decyzję z [...] maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność weryfikacji obszaru zadeklarowanego do płatności podczas wizytacji terenowej. Następnie, w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że na zgłoszonej do płatności działce znajduje

się las nie zaś zadeklarowany przez Skarżącego zagajnik o krótkiej rotacji.

Wobec powyższego organ I instancji w decyzji z [...] października 2017 r. o

wskazanym wyżej numerze, odmówił przyznania Jednolitej Płatności Obszarowej oraz

Płatności na zazielenianie, a także nałożył sankcję w wysokości 831,69 zł.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kierownik Biura ARiMR wyjaśnił, że działka

zadeklarowana przez Skarżącego stanowi las, a taki grunt nie kwalifikuje się do

płatności.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji z [...] października 2017 r., Dyrektor

Oddziału ARiMR rozstrzygnięciem z [...] listopada 2017 r. utrzymał w mocy decyzję

organu I instancji.

Skarżący nie zgodził się z powyższym i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 22 października 2018 r., wydanym w

sprawie o sygn. akt V SA/Wa 219/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu

wyroku zarzucono brak poszczególnych dokumentów w aktach administracyjnych

sprawy, co uniemożliwiło merytoryczną ocenę wniesionego środka zaskarżenia.

Jednocześnie – wobec dostrzeżonych braków – Sąd zarzucił organowi II instancji

przeprowadzenie jedynie formalnej kontroli, bez konfrontacji określonych dokumentów z

twierdzeniami zawartymi w odwołaniu.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z [...] kwietnia 2019 r. o

wskazanym wyżej numerze, Dyrektor Oddziału ARiMR utrzymał w mocy rozstrzygnięcie

z [...] października 2017 r. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy w pierwszej

kolejności wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy określające tryb

składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach

systemów wsparcia bezpośredniego, tj. przepisy zawarte w ustawie z 5 lutego 2015 r. o

płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1312

ze zm.), dalej: "ustawa". Wyjaśniono, że zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy Agencja

przeprowadza kontrole administracyjne na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich,

określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach

wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Jednocześnie podkreślono, że zgodnie z art. 5 ust. 1 akapit 1-2 Rozporządzenia nr

640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa

w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie

finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz

uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98,

(WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z

20.12.2013 r.; str. 549, ze zm.), dalej: "rozporządzenie 1306/2013" stosuje się na

poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu

stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ust. 1 lit.

e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17

grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla

rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz

uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr

73/2009 (Dz.U.UE.L.2013.347.608), dalej: "rozporządzenie 1307/2013". Działka

referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b)

rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2

rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę

referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia

niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co

do zasady jest stabilna w czasie. Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby

zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa

członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były

składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty

określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki

rolnej. Organ odwoławczy wskazał również na treść art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr

1306/2013, zgodnie z którym państwa członkowskie przeprowadzają kontrole

administracyjne dotyczące wniosków o przyznanie pomocy w celu weryfikacji kryteriów

kwalifikowalności do otrzymania pomocy. Zauważono, że kontrole te uzupełniane są

przez kontrole na miejscu. Zgodnie zaś z art. 74 ust. 3 rozporządzenia nr 1306/2013

państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu

nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu.

Organ II instancji wyjaśnił, że kontrole takie dotyczą zgodności między działkami

rolnymi zadeklarowanymi w jednym wniosku, a działkami odniesienia w systemie

identyfikacji działek rolnych, oraz weryfikują kwalifikacje do pomocy określonych

terenów jako takich. Następnie, Dyrektor Oddziału ARiMR zauważył, że nie można

dokonać żadnych płatności na rzecz obszarów wykraczających poza ustaloną w

systemie informacji geograficznej powierzchnię zwaną maksymalnym obszarem

kwalifikowanym. Mając na uwadze powyższe wskazano, że w gospodarstwie

Skarżącego została przeprowadzona kontrola. Przedstawiając stan faktyczny sprawy

organ odwoławczy wskazał, że z przeprowadzonych czynności wykonana została

dokumentacja fotograficzna, a wyniki kontroli zostały utrwalone w raporcie z weryfikacji

w terenie. Inspektorzy kontroli terenowej ustalili, że w przypadku działki ewidencyjnej nr

859, gdzie Skarżący deklarował powierzchnię 1,80 ha – stwierdzona powierzchnia PEG

wyniosła 0,00 ha, zaś w uwagach zamieszczono adnotację: "stwierdzono las".

Podsumowując organ II instancji wskazał, że wykonane w sprawie szkice terenowe

oraz zdjęcia fotograficzne stanowią niepodważalny dowód w sprawie, a stan faktyczny

istniejący w dniu kontroli potwierdza, że Strona zadeklarowała powierzchnię większą

niż stwierdzona w trakcie kontroli. Natomiast wykluczenie z płatności 1,80 ha

powierzchni działki ewidencyjnej nr 859 było spowodowane występowaniem na tej

powierzchni obszaru zalesionego, niewykorzystywanego rolniczo. Wobec powyższego,

nie było podstaw do uchylenia decyzji z [...] października 2017 r. w trybie art. 138 § 2

bądź art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania

administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: K.p.a.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

na decyzję Dyrektora Oddziału ARiMR z [...] kwietnia 2019 r., Skarżący wniósł o jej

uchylenie zarzucając organowi odwoławczemu "rażące uchybienie procedury

administracyjnej".

W odpowiedzi na skargę Dyrektora Oddziału ARiMR podtrzymał argumentację

przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in.

art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.

1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadza się do kontroli działalności administracji

publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena,

czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej

wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie z obrotu

prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie

będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi decyzja Dyrektora

Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z [...] kwietnia 2019 r. o

numerze wskazanym wyżej, utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura

Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] października 2017 r.

odmawiającą przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na

rok 2016.

Skarga nie jest zasadna albowiem kwestionowana nią decyzja nie narusza prawa.

Sąd podkreśla, że tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki

uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016

reguluje ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia

bezpośredniego (t. j. Dz.U. z 2017 r., poz. 278 ze zm.), dalej "ustawa".

Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy, "płatności bezpośrednie" to m.in. jednolita płatność

obszarowa, płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatność

dodatkowa, płatności związane do powierzchni upraw, płatności związane do zwierząt i

płatności dla małych gospodarstw.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w

przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych

rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w

postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody

oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez

zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z

tego faktu wywodzi skutki prawne.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane

rolnikowi, jeżeli:

1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie

ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o

przyznanie płatności oraz

2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w

posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

Zgodnie zaś z ust. 2, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2,

płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli:

1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył

wniosek o przyznanie tych płatności oraz

2) łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63

rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty

200 euro.

Sąd podkreśla, że stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy Agencja przeprowadza

kontrole administracyjne i na miejscu, w tym kontrole w ramach wzajemnej

zgodności wymogów lub norm. Nie budzi przy tym wątpliwości że to rolnik

obowiązany jest zapewnić niezbędną pomoc przy wykonywaniu czynności

kontrolnych. Co istotne, z czynności tych sporządza się raport. W przypadku

natomiast gdy rolnik (tu: Skarżący) nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w

raporcie może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie co do ustaleń

zawartych w raporcie albo dyrektorowi oddziału regionalnego ARiMR w terminie 14

dni od dnia doręczenia raportu, chyba że takie zastrzeżenia zgłosił bezpośrednio po

zakończeniu kontroli.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący nie złożył zastrzeżeń.

Z przeprowadzonych w trakcie kontroli czynności wykonana została dokumentacja

fotograficzna, a wyniki kontroli zostały utrwalone w raporcie z weryfikacji w terenie.

Inspektorzy kontroli terenowej ustalili, że w przypadku działki ewidencyjnej nr 859, gdzie

Skarżący deklarował powierzchnię 1,80 ha – stwierdzona powierzchnia PEG wyniosła

0,00 ha, zaś w uwagach zamieszczono adnotację: "stwierdzono las".

Sąd podziela stanowisko organu, iż wykonane w sprawie szkice terenowe oraz zdjęcia

fotograficzne stanowią niepodważalny dowód w sprawie, a stan faktyczny istniejący w

dniu kontroli potwierdza, że Strona zadeklarowała powierzchnię większą niż

stwierdzona w trakcie kontroli. Natomiast wykluczenie z płatności 1,80 ha powierzchni

działki ewidencyjnej nr 859 było spowodowane występowaniem na tej powierzchni

obszaru zalesionego, niewykorzystywanego rolniczo.

W tym stanie rzeczy organy miały uzasadnione podstawy do odmowy przyznania

płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że zawarte w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie

o sygn. akt V SA/Wa 219/18 wytyczne zostały przez organ wykonane.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.