Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 43/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 7 listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Będąca przedmiotem niniejszej sprawy skarga A. na decyzję Wojewody z dnia 7 listopada 2016 r. nr [..] wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu 10 marca 2016 r. skarżąca spółka złożyła w Starostwie Powiatowym wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr [..] w postaci wieży stalowej o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t. wraz z antenami sektorowymi, radioliniowymi urządzeniami zasilającymi i sterującymi oraz zasilaniem elektrycznym na terenie działki nr [..] w O., gmina W. Do wniosku załączono: cztery egzemplarze projektu budowlanego podpisane przez osobę sporządzającą projekt i posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, zaświadczenie projektanta o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualne na dzień opracowania projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz pełnomocnictwo osoby upoważnionej do działania w imieniu inwestora.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r., wydanym na podstawie art. 64 ust. 2 k.p.a., Starosta wezwał inwestora do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez określenie w sposób jednoznaczny zakresu inwestycji objętej przedmiotowym wnioskiem, ze wskazaniem, że: "w przypadku, w którym planowane zamierzenie obejmować będzie budowę elektroenergetycznej wewnętrznej linii zasilającej, należy uwzględnić ją we wniosku i w tytule inwestycji przedstawionym w projekcie budowlanym. Jeśli natomiast WLZ stanowić ma odrębne opracowanie, należy wyłączyć ją z projektu zagospodarowania terenu. Dodatkowo należy skorygować określoną we wniosku wysokość wieży, która przekracza maksymalną wysokość, zgodną z uzgodnieniem Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nr [..] z dnia 23.02.2016 r."

W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestor dokonał korekty złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę poprzez określenie, że dotyczy on budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nr [..] w postaci wieży stalowej o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t. wraz z antenami sektorowymi, radioliniowymi urządzeniami zasilającymi i sterującymi – wewnętrzną linią zasilającą a także przedłożył do akt uzgodnienie Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej nr [..] z dnia 12 kwietnia 2016 r.

Pismem z dnia 6 maja 2016 r. Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, jak również o możliwości wnoszenia uwag i zastrzeżeń.

Następnie, postanowieniem z dnia 6 maja 2016 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym wskazując, że:

1. planowaną inwestycję należy dostosować do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej nr VIII/60/2011 z dnia 30 marca 2011 r. w punkcie 14 karty terenu 19.U widnieje zapis: "zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej’;

2. projekt należy sporządzić w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;

3. stronę tytułową dokumentacji projektowej należy sporządzić zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, należy podać specjalność wszystkich projektantów i sprawdzających;

4. tytuł wnioskowanej inwestycji nie pokrywa się z podanym tytułem załączonej dokumentacji projektowej. Należy ujednolicić zakres rzeczowy inwestycji;

5. metryki z załączników graficznych do uzgodnień należy wykreślić zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;

6. brak pełnej numeracji stron zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

W dniu 31 maja 2016 r. inwestor uzupełnił dokumentację budowlaną w zakresie punktu 2, 3, 4, 5 i 6 postanowienia oraz stwierdził, że zaplanowane zamierzenie nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania z uwagi na to, że jego zapisy należy odczytywać łącznie z ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 675 ze zm.), która stanowi, że plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Działka nr [..], na której planowana jest inwestycja, zlokalizowana jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 19.U – teren zabudowy usługowej – usługi nieuciążliwe a więc zamierzenie inwestycyjne nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń.

W toku postępowania przed organem I instancji część stron postępowania zgłosiła zastrzeżenia wyrażające obawy głównie związane ze szkodliwym oddziaływaniem stacji bazowej telefonii komórkowej na zdrowie mieszkańców, wnosząc o niewyrażenie zgody na budowę wskazanej inwestycji.

W rezultacie, decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. nr [..], wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), Starosta odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nr P[..] w postaci wieży stalowej o wysokości 43,95 m n.p.m. wraz z antenami sektorowymi, radioliniowymi urządzeniami zasilającymi i sterującymi oraz wewnętrzną linią zasilającą, na terenie działki nr [..] obręb O., gmina W.

Od decyzji Starosty odwołanie złożyła skarżąca Spółka, domagając się jej uchylenia jako niezgodnej z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który nakazuje pomijać ustalone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazy budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DZ.U. z 2016 r., poz. 290), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 18 lipca 2016 r.

Uzasadniając wydaną decyzję, Wojewoda stwierdził, że zaplanowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a zatem nie spełnia wymogu, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Wojewoda wyjaśnił, że działka inwestycyjna nr [..] obręb O. gm. W. znajduje się w obszarze, dla którego Rada Miejska podjęła w dniu 30 marca 2011 r. uchwałę nr VIII/60/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonego symbolem O-1. Działka ta objęta jest kartą terenu oznaczoną symbolem 19.U, w której: w punkcie 3 zapisano - zabudowa usługowa, usługi nieuciążliwe (z dopuszczeniem mieszkania związanego z prowadzoną funkcją usług o powierzchni użytkowej nie większej niż 10% w stosunku do powierzchni użytkowej całego budynku); w punkcie 5 ppkt 9 karty terenu zapisano wymóg, iż oddziaływanie działalności gospodarczej nie może przekroczyć granic terenu, do którego właściciel ma tytuł prawny; w punkcie 14 mówiącym o szczególnych warunkach zagospodarowania terenów oraz ograniczeniach w ich użytkowaniu zapisano: zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda ocenił, że według obowiązującego planu na terenie działki objętej inwestycją jest wyraźny zakaz odnoszący się do lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i jakkolwiek z przepisów art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika, że przeznaczenie usługowe terenu nie jest sprzeczne z możliwością lokalizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej, to w zaistniałej sytuacji jej budowa naruszałaby ustanowione zakazy i ograniczenia podane w punkcie 14 karty planu oznaczonej 19.U. Stwierdzenie niezgodności lokalizacji inwestycji z zapisami planu miejscowego musi prowadzić do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda wyjaśnił jednocześnie, że niewątpliwie w myśl art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Treść przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, który uniemożliwiłby realizację takiego celu. Nie oznacza to jednak, że nie może on wprowadzać ograniczeń czy to w zakresie lokalizacji (czyli dla określonego terenu), czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, na którym będą zlokalizowane. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy i zasadniczo to gmina, działając w ramach przyznanego jej władztwa planistycznego, określa przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów znajdujących się w jej granicach. Władztwo to nie ma charakteru bezwzględnego, ograniczają je bowiem prawa osób trzecich do nieruchomości, przepisy odrębne, a także nakaz realizacji całego katalogu obowiązków w ramach uchwalania miejscowego planu. Jednym z tych obowiązków jest wynikający z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek określenia przez organ zasad modernizacji, rozbudowy budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Zatem treść art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może być rozumiana w sposób, w którym organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swojego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego a regulacje ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie je ograniczają a nie zupełnie wykluczają, jeśli chodzi o decydowanie o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych. Z kolei, jak podkreślił Wojewoda, w przypadku, gdy uchwała rady gminy pozbawia przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem, czym narusza art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, należy skierować do rady gminy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie wskazanych zapisów, a w przypadku odmowy, należy zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

We wniesionej do Sądu skardze skarżąca Spółka domagała się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, podnosząc, że decyzje te wydane zostały z naruszeniem:

- art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 11 karty terenu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 0-1: Symbol: 19.U pkt 14 uchwały Rady Miasta z dnia 30 marca 2011 r. nr VIII/60/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 0-1 - poprzez przyjęcie, że zakazy wskazane w miejscowym planie skutecznie uniemożliwiają realizację inwestycji skarżącej i nie są w sprzeczności z powołanym art. 46 ustawy;

- art. 32 Konstytucji RP - poprzez przyjęcie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które całkowicie i bez uzasadnienia dyskryminują przedsiębiorców telekomunikacyjnych poprzez nieuzasadnione ograniczenie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej;

- art. 64 ust. 3 Konstytucji RP – poprzez przyjęcie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w szczególności § 11 karta terenu 19.U. pkt 14, które wyrażają nieuzasadniony zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej i tym samym naruszają istotę własności.

Skarżąca podkreśliła, że przeznaczenie terenu działki pod zabudowę usługową nie uniemożliwia lokalizacji zaplanowanej przez nią inwestycji. Wskazała także, że zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej zawarty został w niemalże wszystkich innych kartach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z dnia 30 marca 2011 r. nr VIII/60/2011.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolowana decyzja Wojewody z dnia 7 listopada 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia 18 lipca 2016 r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też, negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy dokonały prawidłowej oceny stwierdzając, że zaplanowana przez skarżącą Spółkę inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [..] w postaci wieży stalowej o wysokości całkowitej 43,95 m n.p.t. wraz z antenami sektorowymi, radioliniowymi urządzeniami zasilającymi i sterującymi – wewnętrzną linią zasilającą na terenie działki nr [..], obręb O., gmina W., narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Obszar, na którym położona jest działka nr [..], objęty jest ustaleniami uchwały Rady Miejskiej z dnia 30 marca 2011 r. nr VIII/60/2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 0-1. Zgodnie z tym planem działka nr [..] objęta jest kartą terenu o symbolu 19.U., dla którego ustalono przeznaczenie: teren zabudowy usługowej – usługi nieuciążliwe (z dopuszczeniem mieszkania związanego z prowadzoną funkcją usług o powierzchni użytkowej nie większej niż 10% w stosunku do powierzchni użytkowej całego budynku) a jako szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu: zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej.

Niewątpliwie więc lokalizacja na terenie działki nr [..] zaplanowanej przez skarżącą Spółkę inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej nr [..] nie jest zgodna z przywołanym ustaleniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Orzekające zaś w niniejszej sprawie organy, oceniając przesłankę z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, były zobowiązane do uwzględniania zapisów i postanowień tego planu, gdyż:

Z art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Gmina dysponuje zatem, tzw. władztwem planistycznym i może stanowić o przeznaczeniu i zasadach gospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyrazem władztwa planistycznego na konkretnym obszarze jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Przepis art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP przynależy do systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły.

Adresatem planu miejscowego jako prawa miejscowego jest każdy, kto ma prawo do terenu znajdującego się w granicach planu miejscowego, a w tym ten, kto korzysta lub zamierza korzystać z terenu objętego tym planem. Jako adresatów planu miejscowego należy też traktować również wszelkie organy administracji publicznej, które mają ustawowo określone zadania związane z opiniowaniem, opracowywaniem planu, doradztwem w tym zakresie, a także z wydawaniem indywidualnych rozstrzygnięć, które wiążą się z tym planem, np. organ wydający pozwolenie na budowę. Zgodnie bowiem z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa.

Odczytując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 0-1, dla potrzeb art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, orzekające w sprawie organy nie były natomiast zobowiązane do uwzględnienia nakazu wynikającego z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1537 ze zm.). Co więcej, organ rozpoznając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, nie może pominąć zapisów planu, choćby były one sprzeczne z art. 46 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 1009/16, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis ten stanowi niewątpliwie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi (ust. 1); jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (ust. 2).

Treść wskazanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że plan nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organy gminy w ogóle nie mogą korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na ich terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (zob.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1429/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 1621/15 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przy czym, organy administracji publicznej zobowiązane są uwzględniać art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jedynie przy wykładni miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które obowiązywały już w dniu wejścia w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych tj. przed dniem 17 lipca 2010 r. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 75 ust. 1 o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Na skutek objęcia przepisu art. 46 ust. 1 ustawy regulacją przejściowego przepisu art. 75 ust. 1 granice jego obowiązywania w czasie zostały przesunięte na moment wejścia w życie ustawy i powiązane z planami obowiązującymi w tej dacie. Użyty w przepisie art. 75 ust. 1 zwrot: przepis art. 46 stosuje się także "do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy" oznacza, że chodzi tu o plany uchwalone przed tą datą. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że przepisowi art. 46 ust. 1 nadano moc wsteczną, rozciągając jego obowiązywanie na plany uchwalone przed jego wejściem w życie (zob. A. Krawczyk, glosa do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 10/15, LEX/el).

Przyjmując zaś racjonalność ustawodawcy uznać należy, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone w czasie kiedy obowiązywała już ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych a których nieważność nie została stwierdzona, są zgodne z prawem, w tym z zasadami określonymi w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Niezgodność zaś przedstawionego przez skarżącą Spółkę projektu budowlanego z przepisami obowiązującego na terenie planowanej inwestycji zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która nie została usunięta pomimo wystosowanego wezwania, obligowała Starostę do wydania decyzji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane tj. decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla inwestycji objętej wnioskiem Spółki z dnia 9 listopada 2015 r.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zarówno decyzja Wojewody z dnia 7 listopada 2016 r. jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty z dnia 18 lipca 2016 r., są zgodne z prawem i, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), oddalił skargę wniesioną w niniejszej sprawie.