Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 493/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. R. [...] Spółki z o.o. w Rz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 9 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1589/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. R. [...] Spółki z o.o. w Rz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił G. R. [...] Spółce z o.o. w Rz. wstrzymania wykonania objętej skargą tej spółki decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. P. z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu, że skarżąca spółka we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, iż jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Konieczność zapłaty kary może w znaczący sposób nadwyrężyć kondycje finansową spółki a nawet narazić ją na utratę płynności finansowej. Strona wskazał, że za ubiegły rok odnotowała ujemny bilans finansowy, co spowodowało wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec kontrahentów. Na pogorszenie kondycji finansowej spółki miała również wpływ okoliczność wszczęcia postępowań egzekucyjnych w związku z decyzjami o karach finansowych, gdzie zobowiązania z tego tytułu wynoszą łącznie 194.000 zł.

Sąd opierając się o analizę przedstawionego przez spółkę bilansu, wyciągu z rachunku bankowego oraz rachunku zysków i strat, stwierdził, że informacje w nich zawarte nie dają podstaw do uznania, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło realnie zagrozić utratą płynności spółki, wobec czego nie było przesłanek do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej.

Z wyciągu z rachunku bankowego skarżącej wynikało bowiem, że spółka na bieżąco reguluje płatności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Saldo w żadnym momencie nie wykazywało wartości ujemnej, zaś dokonywane przez prezesa i jedynego udziałowca, wpłaty wynikały z charakteru prowadzonej działalności – wpłaty z bieżącej działalności. Przepływy na rachunku bankowym skarżącej nie wskazywały na grożące jej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do podnoszonej kwestii wszczętych w stosunku do skarżącej postępowań egzekucyjnych Sąd wskazał, że od dnia 17 grudnia 2015 r. na rachunku bankowym spółki nie pojawiły się żadne wpłaty zaś saldo zmalało do wielkości 0 zł, co nie wskazuje, aby podjęte czynności egzekucyjne w stosunku do wierzytelności na rachunku bankowym wywołały jakieś skutki.

Sąd I instancji zauważył również, że z dokumentów przedłożonych przez stronę w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wynikało, iż przychody skarżącej w 2014 r. wyniosły ponad 237.796,39 zł, a zysk 2.936,77 zł.

Stwierdził również, że poza wymienionymi dokumentami skarżąca nie przedstawiła żadnych innych dokumentów obrazujących w sposób bardziej szczegółowy jej aktualny bilans zysków i strat, co nie pozwalało na ewentualne ustalenie wystąpienia okoliczności skutkujących utratą płynności finansowej.

W podstawie prawnej postanowienia, Sąd I instancji podał art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

G. R. [...] Spółka z o.o. w Rz. zażaleniem zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a. gdyż po stronie skarżącej w sposób jednoznaczny wynikało, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci powstania znacznych strat finansowych w prowadzonej działalności handlowej, a nawet konieczność jej zakończenia przez skarżącego.

Podnosząc te zarzuty strona wniosła o uchylenie postanowienia oraz przekazanie sprawy WSA w L. do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając na uwadze treść wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji oraz zgromadzone w aktach sprawy dokumenty na podstawie, których można było ustalić kondycję finansową spółki, za zasadną należy uznać ocenę wniosku, jakiej dokonał Sąd I instancji. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. stwierdził, że najbardziej wartościowymi dla oceny możliwości wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. były wyciągi z rachunku bankowego strony. Zauważyć bowiem należy, że sam wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej poza ogólną argumentacją co do ewentualnego wpływu decyzji na jej działalność, narażenie na utratę płynności, nie zawierał żadnych konkretnych informacji na podstawie, których w porównaniu z wysokością nałożonej kary możliwym byłaby ocena potencjalnie negatywnego wpływu tejże kary na sferę finansową spółki. Wzięte pod uwagę przez Sąd I instancji wyciągi z rachunku bankowego strony wskazywały na regularne obroty spółki. Analiza wszystkich znajdujących się w aktach niniejszej sprawy wyciągów bankowych potwierdzała bowiem, że strona regulowała swoje zobowiązania jak również dokonywane były przez prezesa spółki wpłaty umożliwiające swobodny obrót finansowy. Fakt, na który trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, braku wpłat i "wyzerowania" salda rachunku bankowego od dnia 17 grudnia 2015 r., również nie wskazywał na bezpośredni związek z podjętymi czynnościami egzekucyjnymi. Z załączonych do wniosku zawiadomień o zajęciu rachunku bankowego, skierowanych przez Dyrektora Izby Celnej w P., wynikało, iż zawiadomienia te bank, w którym skarżąca ma rachunek, otrzymał na początku stycznia 2016 r. Zerowy stan konta jeszcze przed faktyczną realizacją tytułów wykonawczych, przedłożonych przez stronę, nie pozwalał na klarowne i jednoznaczne powiązanie wpływu postępowania egzekucyjnego z realnym obniżeniem czy całkowitym wyłączeniem płynności finansowej spółki – przepływu środków na rachunku bankowym.

Przedłożone bilanse, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, w niewielkim stopniu wskazywały na rzeczywistą kondycje finansową skarżącej. Nie pozwalały na ustalenie rzeczywistych rozmiarów działalności spółki lub struktury jej przepływów finansowych. Jakkolwiek z porównania bilansu za 2014 r. z bilansem spółki za 2015 r. wynika, iż stan finansowy spółki na koniec 2015 r. uległ negatywnej zmianie w stosunku do roku poprzedniego, to okoliczność ta nie wskazuje na utratę przez skarżącą płynności finansowej, w szczególności wobec informacji wynikających z powołanego przez Sąd I instancji orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rz. z dnia 29 lutego 2016 r., gdzie ustalono na podstawie deklaracji na poczet podatku od towarów i usług, iż w dwóch pierwszych kwartałach 2015 r. spółka zadeklarowała dokonanie dostaw towarów i świadczenia usług na kwoty 679.992 zł i 548.733 zł.

Stan sprawy w zakresie wniosku i przedłożonych na jego poparcie dokumentów przemawia za prawidłowością stanowiska Sąd I instancji o braku podstaw do stwierdzenia, aby skarżąca w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji utraciła płynność finansową, a w konsekwencji aby zasadnym było w stosunku do niej zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.