Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 202/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1 pkt 1 i  par. 2 w związku z art. 60
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie powołania zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

Uchwałą N "[...]" Rady Gminy z dnia "[...]" w sprawie powołania Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2004 r., nr 161, poz. 1688) Rada Gminy powołała na w/w stanowisko D. M. A.

Działając na podstawie art. 93 ust.1 w związku z art. 94 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, póz. 1591, z późn. zm.) Wojewoda złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnosząc stwierdzenie niezgodności z prawem w/w uchwały.

W uzasadnieniu wskazano, iż mając na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1445/07, skarżący dokonał ponownej kontroli legalności uchwały i ustalił, iż narusza ona obowiązujące przepisy, gdyż powołany kandydat nie został wyłoniony w drodze konkursu . Podano również, iż z informacji przekazanych przez Wójta Gminy w piśmie z dnia 12 lutego 2008 r. wynika, że D. A. był zatrudniony, przed powołaniem na stanowisko zastępcy kierownika USC w Urzędzie Gminy na innym stanowisku urzędniczym. Na stanowisko zastępcy kierownika USC został natomiast zaproponowany w ramach przesunięcia wewnątrz Urzędu.

Wskazano również, iż stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego, rada gminy może powołać innego kierownika urzędu stanu cywilnego i jego zastępcę (zastępców). Akt powołania, o którym mowa w tym przepisie, jest aktem powierzającym jedynie czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego. Zdaniem skarżącego stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2000 r. sygn. akt: I PKN 480/1999. Sąd Najwyższy stwierdził, iż art. 6 ust. 3 tej ustawy musi być interpretowany w kontekście brzmienia art. 6 ust. 1 i 2. Pozwala on radzie gminy na powołanie innego kierownika USC niż wójt. Powołanie to należy rozumieć jako możliwość powierzenia wykonywania czynności z zakresu rejestracji stanu cywilnego innej osobie niż wójt. Kwestię natomiast nawiązania stosunku pracy z zastępcą kierownika USC, w związku z tym, iż urzędy stanu cywilnego stanowią część tego urzędu regulują przepisy ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych. Powołana ustawa w art. 2 określiła sposoby zatrudniania pracowników samorządowych, w poszczególnych jednostkach samorządu terytorialnego. Zdaniem skarżącego analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż osoba na stanowisku kierownika USC - niebędąca wójtem, oraz jego zastępca może być zatrudniona na podstawie mianowania, o ile stanowiska te znajdują się w wykazie stanowisk pracy określonych w statucie gminy lub na podstawie umowy o pracę. Pozostałe sposoby zatrudnienia, o których mowa w tym przepisie, tj. na podstawie wyboru oraz powołania określają zamknięty katalog stanowisk na których nawiązywany jest stosunek w tej formie. Wskazano także, iż stosownie do art. 3a ust. 1 cytowanej wyżej ustawy z dnia 22 marca 1990 r., nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze, zatrudnianych na podstawie art. 2 pkt 2 i 4, zwane dalej "stanowiskami urzędniczymi", jest otwarty i konkurencyjny. Obligatoryjny nabór w tym trybie dotyczy zatem kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze, którzy są zatrudniani na podstawie mianowania oraz umowy o pracę.

Organ nadzoru podkreślił, iż zasadą jest przeprowadzenie konkursu, gdyż ustawodawca nie przewidział, w przepisach ustawy o pracownikach samorządowych, wyjątków które umożliwiałyby odstąpienie od jego przeprowadzenia. Wymóg przeprowadzenia konkursu na wolne stanowiska urzędnicze, w tym kierownicze stanowiska urzędnicze ma zastosowanie zatem zarówno w stosunku do kandydatów będących pracownikami urzędu, jak również do kandydatów już zatrudnionych w tym urzędzie i innym stanowisku. Powołanie zastępcy kierownika USC powinno być poprzedzone specjalnym otwartym naborem, o którym mowa w tym przepisie. Niezachowanie procedury przewidzianej w art. 3a-3d ustawy o pracownikach samorządowych przy zatrudnieniu D. M. A. na stanowisku zastępcy Kierownika USC, powoduje, iż został on powołany niezgodnie z prawem, nie może on zatem wykonywać powierzonych mu czynności.

W odpowiedzi na skargę Gmina wniosła o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie przepisów art.161§1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Gminy skarga jest bezprzedmiotowa, bowiem w dniu 28 marca 2008 roku Rada Gminy podjęła uchwałę Nr "[...]" w sprawie uchylenia uchwały Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]", która została załączona do odpowiedzi na skargę. Tym samym została usunięta podstawa prawna skargi Wojewody.

Pismem z dnia 2 kwietnia 2008 r. skarżący cofnął skargę w przedmiotowej sprawie, ze względu na uchylenie przez Radę Gminy zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W myśl art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę, cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że czynność ta zmierza do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 powołanej ustawy należało orzec jak w sentencji