Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1715/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej U. Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Lu 253/09 w sprawie ze skargi U. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt II SA/Lu 253/09 oddalił skargę U. Spółki z o.o. w P. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] maja 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. nałożył na " U. Spółki z o.o. w P. karę w wysokości 75 000 złotych z tytułu nielegalnego użytkowania rozbudowanej części budynku hali magazynowej zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w P. przy ulicy [...]. Uzasadniając decyzję organ podał, że decyzją Starosty P. z dnia [...] grudnia 2005r. W. M. uzyskał pozwolenie na budowę budynku pieczarkarni, adaptację hali magazynowej wraz rozbudową i zmianą sposobu użytkowania na przetwórnię pieczarek, adaptację budynku administracyjno - socjalnego wraz z przebudową kotłowni usytuowanych na działkach nr [...] położonych przy ulicy P. w P. . Decyzja ta została następnie przeniesiona na K. M. i M. M. a następnie, decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. na U. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Starosta P. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. zmienił z kolei decyzję z dnia [...] grudnia 2006r. w zakresie zmiany warunków udzielonego pozwolenie na budowę.

Kontrola przeprowadzona na terenie budowy w dniu 4 kwietnia 2008 r. wykazała, że trwają roboty budowlane w budynku administracyjno-gospodarczym związane z jego adaptacją oraz przy budowie pieczarkarni, gdzie stwierdzono wykonanie segmentu od strony południowej wraz z korytarzem technologicznym. Podczas kontroli hali magazynowej wraz z rozbudową przeznaczoną zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia [...] marca 2008r. na przetwórnię pieczarek ujawniono, że użytkowane jest pomieszczenie dobudowane do hali, przeznaczone na magazyn półproduktów (grzybów), w którym składowano opakowania plastikowe (skrzynie) puste i wypełnione pieczarkami. Organ uznał, że w tej sytuacji inwestor naruszył art. 54 ustawy Prawo budowlane, w świetle którego do użytkowania obiektu budowlanego, na wzniesienie którego potrzebne jest pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57 ustawy, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeśli organ ten w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia nie zgłosi sprzeciwu. Następnie organ powołując treść art. 55 Prawa budowlanego stwierdził, że przed przystąpienie do użytkowania obiektu magazynowego wymagało uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Przystąpienie zaś do użytkowania tego obiektu bez stosownego pozwolenia skutkować musiało wymierzeniem kary, o której mowa w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.

Po rozpoznaniu odwołania Spółki Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podtrzymując przedstawioną w nim argumentację.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego U. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciła postanowieniu organu odwoławczego naruszenie :

- art. 55 ustawy Prawo budowlane przez uznanie, że adaptacja hali magazynowej, czy nawet jej nadbudowa stanowiły wzniesienie obiektu budowlanego w rozumieniu tego przepisu;

- art.57 ust.7 wspomnianej ustawy poprzez błędną jego wykładnię, w konsekwencji uznanie, iż czynności w ramach tzw. rozruchu technologicznego stanowiły przystąpienie do użytkowania w rozumieniu tego przepisu;

- art.8 i 124 § 2 kpa poprzez nieustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, a zwłaszcza niewyjaśnienie rozbieżności w podstawie prawnej rozstrzygnięcia organu I instancji oraz nierozważnie zarzutów natury proceduralnej wskazanych w zażaleniu i piśmie stanowiącym jego uzupełnienie i wniosła o jego uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że stosownie do art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( jedn. tekst Dz.U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami ) w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Art. 54 ustawy stanowi natomiast, że do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.

Z kolei według art. 55 ustawy przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy;

2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4;

3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

Zdaniem Sądu, powołane przepisy nie pozostawiają wątpliwości, że art. 54 i 55 ustawy stanowią odrębne przesłanki w jakich może dojść do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wymierzenie kary z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego wymaga zatem uprzedniego ustalenia który przepis został naruszony, musi on bowiem mieć zastosowanie w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Wbrew jednak przekonaniu skarżącej, według której postanowienie organu I instancji nie wskazuje dokładnie, który z tych przepisów miał w sprawie zastosowanie, a więc czy użytkowanie było nielegalne wskutek zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54) czy też nie uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55), nie ma powodów, aby zapatrywanie to podzielić. Istotnie organ I instancji stwierdził, że inwestor naruszył art. 54, ale jest to oczywisty błąd pisarski, skoro w tym samym zdaniu pisze o zastrzeżeniu wynikającym z art. 55 i 57, który oczywiście stanowi jedynie podstawę do ustalenia opłaty. Bez wątpienia natomiast postanowienie jasno i czytelnie wskazuje, że skarżący naruszył art. 55 ust.1 ustawy i z tego tytułu wymierzył opłatę. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy, który także w sposób nie budzący wątpliwości wskazał podstawy prawne rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że nawet gdyby podnoszony zarzut skargi znalazł potwierdzenie, to i tak nie mógłby on prowadzić do stwierdzenia wadliwości zaskarżonego postanowienia. Nie jest bowiem postanowieniem wydanym bez podstawy prawnej postanowienie, powołujące się łącznie na dwa odrębne przepisy prawa materialnego, wskazane razem w przepisie ustalającym konsekwencje kwalifikacji stanu faktycznego. Mimo zatem, że organ nie sprecyzowałby dokładnie, który z fragmentów tych przepisów w danym przypadku stanowi podstawę kwalifikacji, podstawa prawna została podana, tyle, że nie w sposób precyzyjny i jednoznaczny. Jeżeli podaniu podstawy w ten sposób towarzyszą nie budzące wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wskazujące na określony fragment zastosowanego przepisu, brak precyzji zostaje naprawiony w kontekście ustalenia związku kwalifikacji stanu faktycznego z ustaleniem konsekwencji prawnych. Stanowi to uchybienie, które jednak nie może być traktowane na gruncie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ) jako naruszenie przez organ przepisów postępowania, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu pierwszej instancji błędne jest także założenie skarżącej, według której użyte w art. 55 ustawy Prawo budowlane sformułowanie wzniesienie obiektu budowlanego ma zastosowanie tylko do obiektów stawianych od podstaw, nie może mieć zatem zastosowania do obiektów podlegających jedynie adaptacji. Słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 października 2007r. (sygn. akt II OSK 1124/06 LEX nr 394409) wydanym w oparciu o art. 54 Prawa budowlanego, ale wobec tożsamego zwrotu użytego w art. 55 ustawy mającego znaczenie także dla rozpatrywanej sprawy, iż pojęcia "wzniesienia" użytego w przytoczonym wyżej przepisie nie można ograniczać tylko do obiektów realizowanych od podstaw. Przypisywanie takiego znaczenia użytemu w tej normie pojęciu nie znajduje żadnego uzasadnienia ani w treści tego przepisu, przy uwzględnieniu też jego całej treści, ani też przy analizie wszystkich norm prawnych zawartych w omawianej ustawie. Oznacza to, że nie ma podstaw do wyłączenia możliwości zastosowania dyspozycji wynikającej z art. 55 ust.1 Prawa budowlanego także do adaptacji hali magazynowej polegającej na jej przebudowie. Zarzut ten jest tym bardziej nieuzasadniony i niezrozumiały, że zaskarżone postanowienie nie dotyczy całej hali magazynowej, ale, jak wynika z jego treści, jedynie dobudowanej części, która została właśnie wzniesiona od podstaw.

Zdaniem Sądu, nie można także zgodzić się ze skarżącą upatrującą wadliwości zaskarżonego postanowienia w wadliwym, jej zdaniem ustaleniu, że w sprawie ma miejsce użytkowanie obiektu budowlanego bez stosownego pozwolenia. Jest prawdą, że ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. W orzecznictwie sądowym wyraża się jednak pogląd, że pojęcie użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć w znaczeniu języka powszechnego jako używanie rzeczy czy korzystanie z niej, przy czym bez znaczenia jest tu zakres i długotrwałość, których skala i tak byłaby trudna do jednoznacznego ustalenia w sposób generalny. Nie ma żadnych powodów, aby to ustalenie języka powszechnego doznawało jakichś ograniczeń lub modyfikacji na gruncie semantyki języka prawnego w odniesieniu do użytkowania obiektów budowlanych ( wyrok NSA z dnia 27 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 383/06 Legalis). Jest zatem trafnym spostrzeżenie organu, że skoro sama skarżąca stwierdza, że w obiekcie miał miejsce rozruch technologiczny, chociaż nawet nie precyzuje na czym miałby on polegać, to uzasadnione jest przyjęcie, że w istocie korzysta z dobudowanej części obiektu budowlanego, w którym magazynowane są grzyby stanowiące podstawę funkcjonowania zakładu. W powyższym przeświadczeniu utwierdza znajdujący się w aktach sprawy projekt budowlany do zmiany warunków pozwolenia na adaptację budynku hali magazynowej wraz z rozbudową i zmianą sposobu użytkowania na przetwórnię pieczarek - część A.4, z którego wynika, że przyjęcie grzybów surowych, magazynowanie w warunkach chłodniczych czy magazynowanie półproduktu, którym są pieczarki, blanszowane i pakowane w skrzynie ( opakowanie zbiorcze) jest etapem ciągu technologicznego przetwórni.

Bezsporny zatem fakt magazynowania wspomnianych półproduktów oznacza, że dobudowana część obiektu budowlanego jest w istocie użytkowana w rozumieniu art. 55 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie ze swoim przeznaczeniem. Bez znaczenia jest przy tym, jak już wskazano, długotrwałość i zakres ustalonego użytkowania. Oznacza to, że także rozruch technologiczny, bez względu na jego zakres powinien mieć miejsce dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie.

Za gołosłowny Sąd uznał zarzut, zmierzający do wykazania, że w dobudowanej części hali magazynowej miałaby być prowadzona uprawa pieczarek, a tym samym dobudowany budynek powinien być uznany za budynek produkcyjny służący celom gospodarki rolnej, w tym przypadku jako dział specjalny produkcji rolnej i zaliczony do kategorii II załącznika do ustawy prawo budowlane. Przeciwko tej tezie przemawia wspomniany projekt budowlany w części dotyczącej opisu technologicznego, gdzie w żadnym miejscu nie wspomina się, aby w rozbudowanej części hali magazynowej miałaby być prowadzona uprawa pieczarek. W projekcie zagospodarowania terenu ( część A.3) stwierdza się natomiast, że poza budynkiem objętym opracowaniem w zamierzeniu budowlanym znajduje się budowa budynków pieczarkarni (według dokumentacji zamiennej) oraz adaptacja budynku biurowego (według opracowania pierwotnego). Także podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 4 kwietnia 2008 r. pełnomocnik Spółki nie podnosił, że w dobudowanym obiekcie budowlanym ma być prowadzona uprawa pieczarek. Wobec zatem spełnienia się przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nałożenie na skarżącą kary z tytułu użytkowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na użytkowanie było uzasadnione.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniosła U. Spółka z o.o. w P. , zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucając mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez oddalenie skargi, mimo iż organy administracji publicznej poczyniły błędne ustalenia faktyczne w zakresie przeznaczenia rozbudowanej części hali magazynowej, w której znajdowały się skrzynie z półproduktem, w efekcie czego dokonano jej błędnej kwalifikacji przyjmując, że budynek w tej części stanowi obiekt magazynowy zaliczający się do kategorii XVIII załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, podczas gdy prawidłowo obiekt ten winien być zakwalifikowany do kategorii II, jako że stanowi obiekt produkcyjny służący gospodarce rolnej;

2. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia powodów, jakimi kierował się Sąd konwalidując uchybienia organów administracji publicznej, polegające na przypisaniu wydanym przez siebie rozstrzygnięciom dwóch, odmiennych podstaw materialno -prawnych, tj. art. 54 i 55 ustawy Prawo budowlane, mimo iż praktyka ta godziła w elementarne zasady postępowania administracyjnego i znacząco utrudniała stronie możliwość skutecznej polemiki prawnej z zapadłymi decyzjami, jak również niezrozumiałe zaakceptowanie poczynionych przez organy administracji publicznej ustaleń faktycznych w zakresie przeznaczenia dobudowanej części hali magazynowej;

Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych;

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że na etapie postępowania administracyjnego, obydwa organy nadzoru budowlanego przyjęły, iż dobudowana część hali magazynowej, w której kontrolerzy odnotowali skrzynie puste i wypełnione półproduktami, uznana została za obiekt magazynowy. Ustalenie to pozostaje w sprzeczności z rzeczywistym przeznaczeniem wspomnianego pomieszczenia. Skarżąca Spółka wskazała, że hala magazynowa wraz z dobudowanym do niej pomieszczeniem w zamierzeniu budowlanym miały stać się przetwórnią pieczarek, tzn. obiektem przeznaczonym na realizowanie ciągu technologicznego, którego początkiem jest przyjęcie grzybów surowych, następnie ich mycie, wakowanie, blanszowanie, schładzanie, sortowanie, po czym ich spakowanie i wywóz poza teren obiektu. Czynności te zostały opisane w części A.2 projektu budowlanego, znajdującego się w aktach sprawy. Dobudowana do hali część, po jej wykończeniu, tymczasowo służyła jednemu z etapów opisanego powyżej ciągu technologicznego, tj. magazynowaniu, ale docelowo jej przeznaczenie było zdecydowanie szersze, albowiem obejmowało także pozostałe czynności w ramach wytwarzania półproduktu. W takiej sytuacji, należy przyjąć, że nie tylko hala magazynowa, ale także dobudowana do niej część, po zrealizowaniu zdecydowanej większości zaplanowanych robót budowlanych nie nosiły charakter obiektu magazynowego w rozumieniu kategorii XVIII załącznika do ustawy Prawo budowlane. Charakter obiektu, w którym w chwili kontroli znajdowały się skrzynie puste i wypełnione półproduktem należy bowiem oceniać według sporządzonego doń projektu budowlanego, nie zaś według tymczasowego wykorzystania. Tym samym Sąd bezzasadnie utożsamił obiekt przetwórni pieczarek z obiektem magazynowym. Za prawidłowością tej tezy świadczy fakt, że plan zagospodarowania przestrzennego działek nr [...] zawiera projekt odrębnej hali magazynowej, która na szkicu została oznaczona nr 11. Mając to na uwadze, nie powinno budzić wątpliwości, iż w zamierzeniu inwestora była adaptacja bądź budowa odrębnego obiektu na cele magazynowe, spełniającego te funkcje po zmianie sposobu użytkowania dawnej hali magazynowej. Nadto dowodem na to, że zagospodarowanie dobudowanego pomieszczenia miało charakter przejściowy i niezgodny ze swoim docelowym przeznaczeniem jest również fakt, iż wśród skrzynek zapełnionych półproduktem były również skrzynie puste i opakowania plastikowe, co – jak wskazuje projekt budowlany znajdujący się w aktach - powinno być magazynowane w innej części budynku.

Wobec tego, w ocenie skarżącej Spółki za prawidłowe należało uznać ustalenie, że pomieszczenie, w którym znajdowały się skrzynie nie było obiektem magazynowym w swym przeznaczeniu budowlanym, lecz miało służyć realizacji określonego procesu technologicznego, mieszczącego się w pojęciu gospodarki rolnej. Dodatkowo, przy założeniu że obiekt ten służył procesowi technologicznemu mającemu za cel wytworzenie półproduktu, zasadnym jest wniosek, iż wykorzystane pomieszczenie było budynkiem produkcyjnym. Oznacza to, że dobudowana część hali magazynowej mieściła się w kategorii II Załącznika do ustawy Prawo budowlane. W takiej zaś sytuacji, użytkowane pomieszczenie raz, że nie podlegało treści art. 55 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i wymienionych w nim kategoriom obiektów, a dodatkowo inny jest dla tej kategorii obiektów zarówno współczynnik kategorii obiektu (k), jak i współczynnik wielkości obiektu (w), co skutkuje inną wysokością potencjalnie grożącej kary. Z tej też przyczyn, uchybienie wspomnianym w pierwszym zarzucie przepisom postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie przekonuje przy tym argumentacja Sądu, jakoby o produkcyjnym charakterze obiektu w danym przypadku miała decydować okoliczność, że nie był planowana w nim uprawa pieczarek. Ten rodzaj działalności jest zaledwie jednym z przejawów produkcyjnej działalności rolniczej, obok takich - jak choćby przetwarzanie surowych grzybów w półprodukt.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca wskazała, że w pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd traktując zarzuty skargi nad wyraz pobieżnie usprawiedliwia uchybienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie pominięcia rozważenia zarzutów zażalenia na postanowienie organu I stopnia w zakresie rozbieżności podanej w postanowieniu podstawy materialno-prawnej, tłumacząc je oczywistą omyłką pisarską. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, gdyż w rozstrzygnięciu organu I instancji został przytoczony cały przepis art. 54 ustawy Prawo budowlane, co stanowi fakt niosący doniosłe skutki w zakresie zrozumienia podstawy całego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącej, o ewentualnej omyłce pisarskiej można byłoby mówić wówczas, gdyby przytoczonemu przepisowi odpowiadał inny numer artykułu ustawy, natomiast, gdy w treści umieszczony został cały tekst przepisu i jego prawidłowe oznaczenie z aktu prawnego, o takiej omyłce nie może być mowy. W takiej sytuacji, Sąd zamiast poddać krytyce uchybienia organów administracji, dokonuje ich konwalidacji, poprzez wyinterpretowanie z treści uzasadnień do postanowień, że podstawą nałożenia kary o której mowa w art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego było naruszenie art. 55 tejże ustawy. W cenie skarżącego, tego rodzaju nieścisłości podważają zasadność wyroku, przez co mają istotny wpływ na wynik sprawy.

Podobnego rodzaju uwagi o nieprzejrzystości uzasadniania do wyroku skarżąca odnosi również do kwestii oceny ustaleń faktycznych poczynionych na etapie postępowania administracyjnego w zakresie charakteru pomieszczenia dobudowanego do dawnej hali magazynowej. Sąd szczątkowo analizuje kwestię tych ustaleń, dokonując ich uzasadnienia na gruncie jedynie dowolnie wybranych fragmentów projektu budowlanego. Nie odnosi się jednak do faktycznego przeznaczenia owej części budynku, w tym do charakteru jego wykorzystania w chwili przeprowadzania kontroli przez PINB oraz znaczenia jego docelowego przeznaczenia. Uchybienie w tym zakresie, w powiązaniu z argumentacją odnoszącą się do pierwszego zarzutu, miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W pierwszej kolejności skarżąca Spółka kwestionuje ustalenia faktyczne dotyczące przeznaczenia użytkowanego pomieszczenia. Zdaniem skarżącej bowiem nie można obiektu przetwórni pieczarek utożsamić z obiektem magazynowym, gdyż docelowe jego przeznaczenie jest szersze, bowiem związane z innymi jeszcze czynnościami w ramach wytwarzania półproduktu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami stanu faktycznego, zaakceptowanymi przez Sąd pierwszej instancji. Prawidłowo bowiem Sąd ocenił, opierając się na projekcie budowlanym, że użytkowana część realizowanej inwestycji jest obiektem magazynowym. Projekt budowlany jednoznacznie określa, że etap I inwestycji obejmuje realizację między innymi magazynu chłodniczego grzybów świeżych, magazynu półproduktów (grzybów w skrzyniach). Część graficzna projektu zagospodarowania działki potwierdza, że użytkowaną częścią obiektu jest magazyn – część rozbudowana w I etapie. Jednocześnie z projektu wynika wyraźne oddzielenie pomieszczenia przetwórni z linią technologiczną od magazynu. Zatem przeznaczenie użytkowanej części obiektu zostało ocenione w oparciu o projekt budowlany, określający charakter zamierzenia inwestycyjnego, a nie przez pryzmat dotychczasowego (przed adaptacją i przebudową) przeznaczenia obiektu. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie wynika, aby użytkowana część obiektu nie była częścią magazynową i jej docelowe przeznaczenie miało być inne. Twierdzenia skarżącej w tej kwestii są dowolne. Z faktu, że całe zamierzenie inwestycyjne ma funkcjonować jako przetwórnia pieczarek nie można natomiast wywodzić, że użytkowana część obiektu nie jest magazynem. Z samego projektu budowlanego znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że przetwórnia pieczarek składa się z różnych obiektów, w tym obiektów magazynowych, służących składowaniu grzybów. Tego typu obiekt był użytkowany bez pozwolenia. Natomiast okoliczność, że magazynowanie grzybów poprzedza proces technologiczny wytworzenia półproduktu nie stanowi o tym, że magazyn staje się budynkiem produkcyjnym i to służącym gospodarce rolnej.

Na ocenę prawidłowości ustaleń faktycznych nie ma także wpływu okoliczność, że w magazynie poza skrzyniami z półproduktem znajdowały się również skrzynie puste i opakowania plastikowe, które powinny być magazynowane w innej części budynku. W sprawie ocenie nie podlegała prawidłowość magazynowania lecz okoliczność użytkowania określonego obiektu, który jest obiektem magazynowym.

Wobec powyższego brak jest podstaw uzasadniających zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do zdania pierwszego niniejszego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Kwestia natomiast, czy dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena wskazanej przez organ podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest prawidłowa nie może być rozpatrywana w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zagadnienie to dotyczy bowiem wykładni i stosowania przepisów prawa materialnego, a takiego zarzutu autor skargi kasacyjnej nie sformułował.

Kwestia zaakceptowania poczynionych przez organ ustaleń faktycznych również nie może podlegać ocenie w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Jest to zagadnienie związane z zarzutem błędnego ustalenia stanu faktycznego, a więc z pierwszym zarzutem skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.