Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 901/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz 416
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz / sprawozdawca/ Asesor WSA Marek Olejnik Protokolant Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. O. - M. i J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący U. O. - M. i J. M. zaskarżyli decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] o nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999 w wysokości [...].

Podstawa wydania zaskarżonej decyzji było stwierdzenie następujących nieprawidłowości:

wykazanie w zeznaniu podatkowym za rok 1999 niższego przychodu oraz kosztu jego uzyskania odpowiednio o kwotę [...] i [...], w stosunku do danych zawartych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów;

zawyżenie kosztu uzyskania przychodów działalności gospodarczej, prowadzonej przez skarżącego pod nazwą Przedsiębiorstwo A w G. o łączną kwotę [...] w tym:

- o kwotę [...], wynikającą z 4 rachunków uproszczonych wystawionych przez J. K. Przedsiębiorstwo B J. [...] Z. Ś. , dokumentujących transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca;

- o kwotę [...] (z ogólnej kwoty [...]) wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia [...] wystawioną przez Zakład Elektryczny C s.c. w G. , dokumentującą wykonanie robót budowlano - montażowych w Oczyszczalni Ścieków w G., w związku z nie wykonaniem części robót objętych tą fakturą;

- o kwotę [...] wynikającą z faktury VAT nr [...] z dnia [...] wystawioną przez Zakład Elektryczny C s.c. w G., dokumentującą czynności montażu instalacji elektrycznych oraz szaf i skrzynek sterowniczych wraz z uruchomieniem pomp zasilających kotły parowe i czynności montażu instalacji elektrycznej oraz szaf i skrzynek sterowniczych wraz z uruchomieniem elektrofiltru nr 2, które w rzeczywistości nie miały miejsca;

- o kwotę [...] wynikającą z 5 rachunków uproszczonych wystawionych przez J. J. Zakład D w S., dokumentujących transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca;

- o kwotę [...] wynikającą z 2 rachunków wystawionych przez W. M. Instalatorstwo E i F w G. W., dokumentujących transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

Skarżący w skardze z dnia [...] wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji i zarzucili naruszenie:

art. 165 § 2 Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r. Dz. U. Nr 8, poz. 60) - w skrócie Ordynacja podatkowa, poprzez oparcie się na postanowieniu z dnia [...] o nr [...], wszczynającego postępowanie podatkowe;

art. 23 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, poprzez brak określenia podstawy opodatkowania w drodze szacunku mimo uznania księgi przychodów i rozchodów za nierzetelną;

art. 54 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie odniesienia się w decyzji do sprawy dokonanego zabezpieczenia;

art. 54 § 1 pkt. 6 Ordynacji podatkowej, poprzez nie określenia okresu, za który nie powinny być naliczone odsetki za zwłokę;

art. 121 i 123 Ordynacji podatkowej, poprzez brak informacji jaki i brak możliwości czynnego udziału w postępowania podatkowym;

art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uwzględnienia dowodów przedstawionych przez kontrolowanego i tym samym dokonania zbyt szerokiej wykładni;

art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wyczerpującego określenia kosztu uzyskania przychodów i w wyniku tego błędne określenia podstawy opodatkowania;

nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, poprzez pominięcie całkowicie faktu, że prace i zadania będące przedmiotem kontroli u kontrolowanego zostały wykonane, a podmioty, które wystawiły rachunki i faktury nie negują faktu ich wystawienia.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że postępowanie podatkowe, wszczęte postanowieniem z dnia [...] i zakończone zaskarżoną decyzją pomija całkowicie fakt wydania w dniu [...] decyzji umarzającej postępowanie, wszczęte postanowieniem z dnia [...] o nr [...] w zakresie określenia skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 1999, co prowadzi do powstania wątpliwości w zakresie zaliczenia w poczet materiału dowodowego efektów kontroli podatkowej, rozpoczętej w oparciu o upoważnienie do kontroli z dnia [...] o nr [...].

Zarzucili także organom podatkowym określenie przychodu z pominięciem kosztów (wynagrodzenia podwykonawców) jego uzyskania, co w konsekwencji doprowadziło wprost do jego opodatkowania jak dochodu.

Ponadto skarżący poddali pod wątpliwość brak uznania siedmiu dowodów "KW" tylko z tego powodu, że były one napisane tym samym charakterem pisma, a także uznanie zeznań świadków (głównie byłych pracowników fizycznych) na okoliczności sprzed czterech lat za wiarygodne oraz przyjęcie, iż podwykonawcy, którzy nie opodatkowali świadczonych usług w rezultacie ich nie wykonywali.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę z dnia [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

W uzasadnieniu podniósł, iż o fakcie nie wykonania w roku 1999 przez firmę J. K. na rzecz firmy skarżącego robót ziemnych w Oczyszczalni Ścieków w G., wykonywanych w ramach zlecenia otrzymanego od firmy G Spółka z o.o. przemawiają następujące okoliczności: brak przelewów potwierdzających dokonanie płatności; sporządzenie tym samym charakterem pisma i tym samym kolorem długopisu dowodów kasowych "KW" na ogólną kwotę [...], oryginał podpisu osoby odbierającej gotówkę znajduje się na dowodzie z dnia [...], natomiast na pozostałych dowodach znajdują się kopie tego podpisu, z kolei dowód kasowy z dnia [...] został sporządzony na oryginalnym druku z 2000 r.; z informacji uzyskanych z Urzędu Skarbowego w Z. Ś. wynika, że J. K. w złożonym zeznaniu PIT - 28 za rok 1999 nie wykazał żadnych przychodów, ponadto złożył oświadczenie, że nie zatrudniał pracowników i nie posiadał własnego sprzętu niezbędnego do wykonania zleconych przez skarżącego prac; roboty ziemne (potwierdzone zapisem w dzienniku budowy nr [...] z dnia [...] i z dnia [...]) wykonane zostały przez firmę E. K. (faktury VAT o nr [...],[...],[...] i [...] na ogólną kwotę [...]) oraz, według jego oświadczenia z dnia [...], przez pracowników skarżącego; również pracownicy skarżącego nie potwierdzili wykonania prac przez J. K.; zarówno skarżący jak i J. K. nie posiadali dokumentów (umów, kosztorysów, protokołów odbioru robót) potwierdzających wykonanie robót przez J. K.

Z kolei o nie wykonaniu w całości prac objętych fakturą wystawioną przez Zakład Elektryczny C s.c. w G. świadczą następujące okoliczności: wszelkie wykopy na obiekcie Oczyszczalni Ścieków w G. w 1999 r. wykonał E. K. koparką O.; firma nie posiadała odpowiedniego sprzętu oraz nie zatrudniała pracowników, jeden ze wspólników P. G. w oświadczeniu do protokółu z kontroli doraźnej z dnia [...] potwierdził fakt nie wykonania wykopów; również pracownicy skarżącego nie potwierdzili wykonania robót przez Zakład Elektryczny C s.c. w G. ; koszt zatrudnienia pracowników przez skarżącego w okresie październik - listopad 1999 r. stanowił 37 % wartości zakwestionowanej faktury.

Zakład Elektryczny C s.c. w G. nie wykonał również, zdaniem organu, robót w zakresie prac budowlanych na rzecz skarżącego w Hucie Miedzi G., w związku z realizacją przez skarżącego zlecenia KGHM H S.A. Oddział Huta Miedzi G., co potwierdzają między innymi następujące okoliczności: w okresie luty - kwiecień 1999 r. nie były wydane przepustki tymczasowe wspólnikom s.c. Zakład Elektryczny C w G. , uprawniające do wejścia na teren Huty Miedzi G.; oryginał i kopia faktury różni się treścią w zakresie wykonywania robót (według oryginału przedmiotem robót miała być prefabrykacja szaf i skrzynek sterowniczych dla pomp zasilających kotły parowe oraz prefabrykacja szaf i skrzynek sterowniczych dla elektrofiltru nr 2 - co nie wynika z umowy z dnia [...] o nr [...] zawartej przez skarżącego z KGHM H S.A. Oddział Huta Miedzi G., natomiast według kopii przedmiotem robót miał być montaż instalacji elektrycznej oraz szaf i skrzynek sterowniczych wraz z uruchomieniem pomp zasilających kotły parowe oraz montaż instalacji elektrycznej oraz szaf i skrzynek sterowniczych wraz z uruchomieniem elektrofiltru nr [...]; podobnie w oświadczeniach wspólników występują sprzeczności, co do sposobu wykonania tych robót ( według P. G. roboty wykonywane były na terenie huty, natomiast według Z. Ś. w garażu przy ulicy S. w G.); ponadto z umowy z dnia [...]. o nr [...] zawartej przez skarżącego z KGHM H S.A. Oddział Huta Miedzi G. wynika, że wszystkie montowane przez skarżącego szafy sterownicze miała dostarczyć firma I Spółka z o.o. z E.

Z kolei o nie wykonaniu robót przez firmę J. J. Zakład D w S. na rzecz skarżącego, w związku z realizacją zlecenia firmy J Spółka z o.o. w Ż., świadczą miedzy innym następujące okoliczności: brak dowodów zapłaty; J.J. nie prowadził w 1999 r. zarejestrowanej działalności gospodarczej; nie przebywał na terenie zakładu K Spółka z o.o. w C. (nie figuruje w rejestrze przepustek), co sam potwierdza oraz pracownicy skarżącego i kierownik budowy w spółce; nie wykonywał także jakichkolwiek robót w fabryce kleju J Spółka z o.o. w Ż., co potwierdza także sam skarżący (protokół z dnia [...]).

Na terenie firmy K Spółka z o.o. w C. nie wykonywała także robót elektrycznych firma W. M. Instalatorstwo E i F w G. W., potwierdzają to zarówno zeznania pracowników skarżącego jak i kierownika budowy. Ponadto W. M. nie zatrudniał pracowników do wykonywania robót elektrycznych. Stwierdzono również brak umów, kosztorysów i protokołów odbioru robót.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ wyjaśnił, iż w związku ze złożeniem przez małżonków U. O. - M. i J. M. wspólnego zeznania podatkowego za rok 1999, Urząd Skarbowy w G. decyzją z dnia [...] umorzył postępowanie (wszczęte postanowieniem z dnia [...]) w stosunku do skarżącego J. M. i wszczął postępowanie w stosunku do obojga małżonków. W postępowaniu tym został wykorzystany materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu kontrolnym firmy skarżącego pod nazwą Przedsiębiorstwo A w G., przeprowadzonym w okresie od [...] do [...] (data zawiadomienie o sposobie załatwienia zastrzeżeń wniesionych pismem z dnia [...]do protokołu z kontroli z dnia [...]).

Nie podzielił również organ zarzutu naruszenia prawa skarżących do czynnego udziału w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym jak i kontrolnym. Wskazał, że skarżący w dniu [...] zapoznał się z ustaleniami zawartymi w protokole z kontroli oraz otrzymał jeden egzemplarz protokołu, a także postanowieniami z dnia [...] i [...] został wyznaczony skarżącym siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Organ podatkowy stwierdził również, iż nie zachodziła konieczność określenie podstawy opodatkowania w drodze szacunku.

Nie został również naruszony przepis art. 54 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, bowiem postępowanie podatkowe zostało wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia postępowania kontrolnego.

Odnośnie zarzutu braku odniesienia się w zaskarżonej decyzji do decyzji w sprawie zabezpieczenia organ stwierdził, iż przedmiotem niniejszego postępowania był wymiar, a więc określenie konkretnej kwoty zobowiązania podatkowego, natomiast w decyzji w sprawie zabezpieczenia określono jedynie przybliżoną kwotę przyszłego zobowiązania, podlegającego zabezpieczeniu na majątku zobowiązanego.

Stąd też organ podatkowy nie uznał także zarzutu naruszenia art. 181 § 1 Ordynacji podatkowej.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wnioski w niej zawarte. Również skarżący poparł skargę i wnioski w niej zawarte. Natomiast pełnomocnik strony przeciwnej wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione.

Tak więc uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej upsa.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisy prawa materialnego, ani procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji na wstępie należy stwierdzić, iż organ podatkowy prawidłowo postanowieniem z dnia [...] wszczął postępowanie podatkowe w stosunku do obojga małżonków U. O.- M. i J. M., którzy złożyli za rok 1999 wspólne zeznanie podatkowe. W myśl bowiem art. 133 § 3 w związku z art. 92 § 3 Ordynacji podatkowej małżonkowie dokonujący wspólnego opodatkowania, do czego uprawniała ich treść art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. z 2000 r. Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.), stali się jedną stroną postępowania. W związku z powyższym Urząd Skarbowy był zobowiązany do umorzył postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia [...] jedynie w stosunku do skarżącego J. M.,

Należy również stwierdzić, iż na skutek powyższych czynności organ podatkowy nie został pozbawiony prawa do wykorzystania materiału dowodowego, zgromadzonego w czasie kontroli, przeprowadzonej w jednej z firm skarżącego. Zgodnie bowiem z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dlatego też dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej (art. 181 Ordynacji podatkowej).

Organ podatkowy prawidłowo określił także podstawę opodatkowania. W rozstrzyganej sprawie brak było podstaw do wyliczenia jej w drodze szacunku. W myśl art.23 § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany do odstąpienia od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Wyrażone stanowisko potwierdza treść § 1 cytowanego przepisu, w którym ustawodawca wskazał wyłącznie na trzy przypadki określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania: po pierwsze - wówczas, gdy brak jest ksiąg podatkowych lub innych danych niezbędnych do określenia podstawy opodatkowania; po drugie - wówczas, gdy dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, oraz po trzecie, gdy podatnik naruszył warunki uprawniające go do korzystania ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Żaden z tych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organy podatkowe nie stwierdziły bowiem braku księgi, a dane wynikające z niej pozwalały na określenie podstawy opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych pozwoliły także na określenie wartości nabytych przez skarżącego kwestionowanych usług. Podatnik nie korzystał również ze zryczałtowanej formy opodatkowania. Skoro tak, to obliczenie dochodu było możliwe na podstawie posiadanej przez spółkę dokumentacji i nie był podstaw do jego szacowania. Tak więc kolejny zarzut naruszenia art. 23 Ordynacji podatkowej należy ocenić jako bezzasadny.

Za pozbawiony większego znaczenia wydaje się również zarzut naruszenia art. 54 § 1 pkt 1 i 6 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe z dniem 1 stycznia 2003 r., w związku z nowelizacją przepisów Ordynacji podatkowej, są uprawnione na podstawie art. 21§ 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzą, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Tak więc końcowa część uzasadnienia odnosząca się do sposobu liczenia odsetek za zwłokę ma charakter jedynie informacyjny, a nie kształtujący prawo podatnika. Wprawdzie zgodnie z art. 54 § 1Ordynacji podatkowej za okres zabezpieczenia, od zabezpieczonej kwoty zobowiązania, jeżeli objęte zabezpieczeniem środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży objętych zabezpieczeniem rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych, nie nalicza się odsetek, to jednak przedmiotem zaskarżonej decyzji nie są odsetki i ich wysokość, a jedynie wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto podatnik, jeśli ma wątpliwości, co do sposobu zarachowania kwot zabezpieczonych w postępowaniu zabezpieczającym ma możliwość wyjaśnienia tej kwestii w innym postępowaniu, przeprowadzonym na jego wniosek. Podobnie pominięcie w uzasadnieniu decyzji wymiarowej kwestii związanych z postępowaniem zabezpieczającym nie pozbawia tej decyzji walorów decyzji wydanej prawidłowo. Należy również stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania za słuszny zarzut naruszenia art. 54 § 6 Ordynacji podatkowej. Słusznie organ podatkowy podniósł, iż postępowanie podatkowe zostało wszczęte przed upływem trzech miesięcy od daty zakończenia postępowania kontrolnego.

Za nietrafny należy uznać także kolejny zarzut naruszenia art. 121 i 123 Ordynacji podatkowej. Jak słusznie zauważył organ podatnik skarżący, na każdym etapie postępowania, mieli możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, a także ostatecznego wypowiedzenia się, co do zgromadzonego materiału dowodowego.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 180, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z zasadą zupełności postępowania, wyrażoną w art. 187§ 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to jednak prowadzenia postępowania w nieskończoność. Obowiązkiem organów podatkowych jest jedynie zebranie wszelkich dostępnych dowodów świadczących o rzeczywistych intencjach stron oraz o dokonywanych czynnościach, co oznacza również brak możliwości nałożenia na organy podatkowe obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika. Podatnik, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu podatkowym zasadą współdziałania, powinien sam dołożyć wszelkiej staranności aby zadbać o swoje interesy. Tak więc, jeżeli kwestionuje jakiś dowód czy fakt, powinien to uzasadnić w sposób przekonywający organ podatkowy.

Z kolei zasada swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 Ordynacji podatkowej, wskazuje, iż ocena materiału dowodowego musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł tej oceny. Organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartości poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne.

Uznanie przez Sąd zarzutu naruszenia powyższych zasad postępowania podatkowego oznaczałoby, iż zostały naruszone normy procesowe odnoszące się do środków dowodowych. Tymczasem Sąd nie dopatrzył się naruszenia ani norm prawa procesowego, ani prawa materialnego. Organy podatkowe dowiodły ponad wszelka wątpliwość, iż skarżący wykonując usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą Przedsiębiorstwo A w G. nie poniósł wydatków w łącznej kwocie [...]. Fakt ten potwierdzają chociażby okoliczności, przytoczone w niniejszym uzasadnieniu. Bez znaczenia wobec tych okoliczności jest to, że wystawcy faktur i rachunków nie kwestionują ich wystawienia. Poza tym brak jest podstaw do podważenia wiarygodności zeznań świadków (byłych pracowników) tylko z tego powodu, że dotyczą zdarzeń sprzed kilku lat. Z kolei dowody księgowych "KW" (abstrahując od sposobu i czasu ich sporządzenia), na które wskazuje skarżący, nie mogą przesądzić o wykonaniu usług przez podwykonawców w świetle braku innych dowodów potwierdzających ich wykonanie. Skarżący podnoszą, że o fakcie wykonania usługi nie może decydować brak opodatkowania tych usług przez podwykonawców. Zdaniem Sądu w tej kwestii nie fakt braku opodatkowania tych usług miał decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia, lecz wykazanie przez organy podatkowe braku możliwości (brak sprzętu, nie zatrudnianie pracowników) wykonania ich przez te podmioty.

Zdaniem Sądu brak jest także podstaw do uznania (jak twierdzi skarżący), iż w istocie opodatkowany został dochód równy przychodowi. Ostatecznie bowiem organy podatkowe ustaliły, iż przychód z działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie przez skarżącego wyniósł - [...], koszt uzyskania przychodu - [...] oraz dochód - [...]. Zestawienie tych liczb nie potwierdza więc tezy skarżącego o opodatkowaniu w rzeczywistości przychodu a nie dochodu.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji została wydana zgodnie z prawem.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 oddalił skargę.