Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2332/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 8, ust. 9; art. 6 ust. 1 i 2; art. 6 ust. 3 pkt 4; art. 6 ust. 5 pkt 2; art. 6 ust. 4 pkt 4, art. 13 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 207 poz 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1360/2002 z dnia 13 czerwca 2002 r. dostosowujące po raz siódmy do postępu technicznego rozporządzenie  Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2017 r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania sprawdzeń tachografów cyfrowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lutego 2016 r. ; 2. zasądza od Prezesa Głównego Urzędu Miar na rzecz J.C. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. C. zatrudniony był w charakterze technika warsztatu u R. G., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. Firma Handlowo-Usługowa F.H.U M., ul. S. [...],[...] S., posiadającego zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. Z udzielonego R. G. zezwolenia Nr [...] wynikało, że miejsce wykonywania działalności znajdowało się przy ul. S. [...] w S..

W związku z powzięciem informacji o posługiwaniu się przez J.C. kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu,

w dniu [...] lipca 2015 r. Prezes Głównego Urzędu Miar wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia do wykonywania sprawdzeń tachografów cyfrowych.

Na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalono, że w dniu [...] września 2011 r. S. B., przyjechał samochodem ciężarowym marki [...]

o numerze rejestracyjnym [...] do serwisu V. położonego w S. przy ul. P. [...], celem dokonania sprawdzenia tachografu cyfrowego. Wykonanie sprawdzenia tachografu cyfrowego zlecił J. S., właściciel serwisu V., współpracujący z R.G. w ramach prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa – M. Firmą Handlowo-Usługową F.U.H. M. R.G.. Po dokonaniu sprawdzenia tachografu, J.S. wystawił na rzecz Firmy Handlowo Usługowej J. A. K. fakturę VAT nr [...]. Fakt przeprowadzenia czynności sprawdzenia tachografu w serwisie V. w dniu [...] września 2011 r. został utrwalony w dokumencie zatytułowanym Raport Końcowy, sporządzonym przez A. J., zatrudnionego w [...] sp. z o.o., [...][...],[...] S.. Przesłuchany w charakterze świadka A. J. potwierdził fakt sporządzenia dokumentu oraz fakty w nim opisane.

Z załącznika nr [...] do protokołu kontroli nr [...] zawierającego część księgi rejestrowej tachografów cyfrowych prowadzonej w warsztacie R. G. wynika, że J. C. w dniu [...] września 2011 r. dokonał sprawdzenia tachografu typ [...] w samochodzie marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Z załącznika nr [...] do protokołu kontroli nr [...] zawierającego rejestr użycia karty warsztatowej wynika, że J. C. dokonał powyższego sprawdzenia przy użyciu karty warsztatowej o nr [...]. Powyższe znajduje także potwierdzenie w treści załącznika nr 16 do protokołu kontroli nr [...], stanowiącego protokół sprawdzenia i kalibracji tachografu cyfrowego zainstalowanego w ww. pojeździe. Z wydruków technicznych dołączonych do Raportu Końcowego wynika, że sprawdzenia tachografu dokonano przy użyciu karty warsztatowej należącej do J.C..

Decyzją z dnia [...] lutego 2016r. nr [...], Prezes Głównego Urzędu Miar cofnął stronie uprawnienie do wykonywania sprawdzeń tachografów cyfrowych, stwierdzone zaświadczeniem Nr [...] wydanym w dniu [...] stycznia 2014 r. przez Prezesa Głównego Urzędu Miar.

W dniu [...] lipca 2016 r. do Głównego Urzędu Miar wpłynął wniosek strony

o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym zarzucono organowi:

1. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 8 w zw. z art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu,

w obrębie którego uprawniony technik, warsztatu może wykonywać czynności objęte zezwoleniem, jest tylko i wyłącznie miejsce znajdujące się pod adresem wskazanym w zezwoleniu udzielonym dla danego zakładu, podczas gdy z przepisów tych nie wynika takie ograniczenie, co powoduje, że pod tym pojęciem należy rozumieć również te elementy (obiekty) zakładu, które położone są pod administracyjnie innymi adresami, a są nierozerwalnie z zakładem związane, przy czym związek ów ma charakter funkcjonalny (np. bazy drogowe, które ze względu na wymogi techniczne nie mogą zmieścić się w obrębie administracyjnym wskazanym poprzez adres

w decyzji udzielającej zezwolenie;

2. obrazę przepisów prawa procesowego, tj:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, polegające na braku rozpatrzenia i dokonania oceny (pod kątem przydatności do rozstrzygnięcia sprawy) wszelkich wniosków dowodowych złożonych przez stronę,

b) art. 8 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia w swoich działaniach, w tym zwłaszcza

w czynnościach składających się na postępowanie dowodowe, zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej, polegający na wszczęciu postępowania wobec technika warsztatu dopiero po upływie pięciu lat od momentu popełnienia zarzucanego mu czynu, a także poprzez niezgodne z zasadami procedury administracyjnej działanie polegające na celowym niedoręczeniu decyzji stronie, mimo jej wydania, przez okres niemalże 5 miesięcy, co znacznie podważa domniemanie zgodności z prawem czynności podejmowanych przez stronę w tym okresie, gdy nie wiedziała jakie zapadło wobec niej rozstrzygnięcie i nic wiedziała, czy w przypadku, gdy jest ono dla niej niekorzystne - może dalej podejmować czynności objęte zaświadczeniem numer [...] z dnia [...] września 2014r.,

c) art. 39 w zw. z art. 42 w zw. z art. 44 w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania doręczeń korespondencji na właściwy adres strony, co uniemożliwiło

w znacznym stopniu podjęcie skutecznej i realnej obrony jej praw, a w konsekwencji doprowadziło do zniweczenia jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada zapewnienia przez organ administracyjny stronom postępowania czynnego w nim udziału;

3. ewentualnie - gdyby zdaniem organu nie doszło do obrazy przepisów prawa materialnego opisanych w punkcie pierwszym - błąd w ustaleniach faktycznych sprowadzający się do nieznajdującego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym - przyjęcia, iż miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu nr [...] z [...] stycznia 2014 r. wydanym wobec J. C. jest wyłącznie część warsztatu pracodawcy strony (M. Firma Handlowo-Uslugowa F.U.H. "M." prowadzona przez R.G.) położona przy ul. S. [...].[...] S., podczas gdy w skład warsztatu tegoż pracodawcy jako jeden z funkcjonalnie koniecznych elementów - wchodzi również baza drogowa położona przy ul. P. [...] w S.;

4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że karta warsztatowa może być użyta, poza miejscem prowadzenia działalności określonym w zezwoleniu, jedynie do wyznaczenia współczynnika "w", podczas gdy ustalenie takie pozostaje w oczywistej sprzeczności z elementarnymi wskazaniami wiedzy technicznej i sposobem posługiwania się urządzeniami służącymi do sprawdzania tachografów cyfrowych.

Ponadto, we wniosku strona wniosła o dodatkowe przeprowadzenie dowodów z załączników złożonych do pism strony datowanych na dzień [...] grudnia 2015 r., do którego załączono oświadczenie R. G. z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz

z dnia [...] stycznia 2016 r.. do którego załączono oświadczenie G. G. z dnia [...] stycznia 2016 r. Jednocześnie, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jak również o zawieszenie niniejszego postępowania.

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji

z dnia [...] lutego 2016 r. cofającej J. C., uprawnienie do wykonywania sprawdzeń tachografów cyfrowych, stwierdzone zaświadczeniem Nr [...] wydanym w dniu [...] stycznia 2014 r. przez Prezesa Głównego Urzędu Miar.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu i sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług (Dz. U. poz. 511) wynika wprost, że baza drogowa wchodzi w skład stanowiska pomiarowego, służącego do wyznaczania współczynnika charakterystycznego pojazdu "w".

W sytuacji, gdy wytyczenie bazy drogowej bezpośrednio w miejscu prowadzenia działalności jest niemożliwe (na przykład z uwagi na brak możliwości manewrowania pojazdem), przepisy przewidują możliwość wytyczania baz w pewnej odległości od miejsca prowadzenia działalności. Baza powinna być usytuowana na obszarze gminy, na której terenie znajduje się miejsce świadczenia usług lub

w odległości nie większej niż 10 km od tego miejsca.

Wobec tego zdaniem organu baza drogowa nie jest miejscem świadczenia usług, lecz stanowiskiem pomiarowym służącym jedynie do wyznaczania współczynnika charakterystycznego pojazdu "w". Tym samym baza drogowa nie służy do wykonywania całości czynności wchodzących w zakres sprawdzenia tachografu, a w szczególności na bazie drogowej nie powinna mieć miejsca kalibracja tachografu cyfrowego, zdefiniowana w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającym rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych

w transporcie drogowym oraz zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. L 60/1 z 28.2.2014).

Odnosząc się do podnoszonego przez stronę zarzutu niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, polegającego na nierozpatrzeniu i niedokonaniu oceny pod kątem przydatności do rozstrzygnięcia sprawy wszystkich wniosków dowodowych złożonych przez stronę organ wskazał, że do akt postępowania w sprawie cofnięcia J.C. uprawnienia do sprawdzania tachografów cyfrowych dołączono kserokopie dokumentów zgromadzonych w aktach zakończonego postępowania administracyjnego dotyczącego R. G..

Pismem z dnia [...] października 2015 r. strona wystąpiła z wnioskiem

o zawieszenie postępowania, zarzucając jednocześnie organowi dopuszczenie dowodów - zeznań świadków, które są sprzeczne z prawem i art. 233 Kodeksu karnego.Prezes Głównego Urzędu Miar postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. odmówił zawieszenia postępowania uznając, iż nie zachodzą przesłanki wskazane w treści art. 97 k.p.a. wskazując, że fakt rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy R. G. nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest rozpatrzenie przedmiotowej sprawy i wydanie rozstrzygnięcia kończącego.

Zgodnie z art. 16 ust. 8 ustawy o systemie tachografów cyfrowych

w przypadku stwierdzenia posługiwania się przez technika warsztatu kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu, Prezes Głównego Urzędu Miar cofa w trybie decyzji administracyjnej, uprawnienie dla technika warsztatu. Przepisy ustawy pozwalają na użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu, w przypadku, gdy brak jest możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego, jednakże taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze organ uznał, że J. C. dokonując sprawdzenia tachografu cyfrowego w S. przy ul. P. [...], a więc poza miejscem określonym w zezwoleniu, wyczerpał dyspozycję przepisu art. 16 ust. 8 przedmiotowej ustawy. Dopuszczenie się przez J. C. użycia karty warsztatowej poza miejscem wskazanym w zezwoleniu stanowi naruszenie przepisu art. 16 ust. 8 ustawy, co zgodnie z tym przepisem skutkowalo cofnięciem uprawnienia dla technika warsztatu.

Pismem z dnia [...] października 2016 r. J.C. reprezentowany przez radcę prawnego J.P., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na dokonaniu błędnej wykładni przepisu art. 16 ust. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych poprzez bezpodstawne zawężenie zakresu znaczeniowego pojęcia miejsce świadczenia usług i - w konsekwencji - pozbawienie technika warsztatu uprawnień w sytuacji, gdy nie wykraczał on poza prawem określone granice wykonywania czynności sprawdzających wobec tachografów cyfrowych.

Zarzucił ponadto naruszenie przepisu art. 16 ust. 8 o systemie tachografów cyfrowych. stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, który jest niezgodny z przepisem art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

W związku z postawieniem zaskarżonej decyzji wyżej opisanych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i decyzji wydanej w pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, prowadzonego pod znakiem w wyniku którego doszło do wydania zaskarżonej decyzji, a nadto

o zasądzenie od Prezesa Głównego Urzędu Miar w W.na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona rozwinęła podniesione zrzuty podnosząc,

że błędna interpretacja przepisów dokonana przez Prezesa GUM prowadzi do błędnego twierdzenia, że jedynie wyznaczanie charakterystycznego współczynnika pojazdu "w" mogło następować w bazie drogowej (służącej do sprawdzania tachografów w pojazdach samochodowych) sytuowanej poza miejscem prowadzenia działalności gospodarczej. Dokonana przez Prezesa GUM wykładnia, abstrahuje od wymogów i zasad technicznych dokonywania czynności sprawdzania tachografów cyfrowych.

Zdaniem skarżącego, przepis art. 16 ust. 8 ustawy systemie tachografów cyfrowych nie może być interpretowany zwężająco, ograniczając zakres znaczeniowy pojęcia "miejsce świadczenia usług określone w zezwoleniu". Po pierwsze, żaden

z przepisów powołanej ustawy w szczególności przepis art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. b, nie definiuje ego pojęcia, co wymusza podjęcie przez organy administracji i sądy administracyjne samodzielnych czynności prowadzących do odtworzenia

z materiału normatywnego takiej definicji. Po wtóre, żaden z przepisów ustawy nie formułuje jakichkolwiek przesłanek uzasadniających ograniczenie jego zakresu znaczeniowego w stosunku do przyjętego znaczenia w języku powszechnym, a co więcej - z przepisu art. 6 ust. 6 ww. ustawy wynika, że działalność objęta zezwoleniem może być wykonywana w większej ilości niż jedno miejsce, o czym przesądza użyta w tym przepisie formuła słowna "i w miejscach, w których ma być wykonywana działalność". Po trzecie, zgodnie z przepisem § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 19 kwietnia 2006 r. w sprawie wymagań niezbędnych do prowadzenia warsztatu w zakresie napraw, instalacji lub sprawdzania tachografów cyfrowych oraz zakresu i sposobu dokumentowania czynności przy wykonywaniu tych usług (Dz. U. z 2006 r. Nr 73, poz. 511), zwane dalej "rozporządzeniem", zgodnie z którym - jeżeli w skład stanowiska pomiarowego do wyznaczania współczynnika charakterystycznego pojazdów wchodzi baza drogowa (odcinek drogi z umieszczonymi na jej poboczu wskazami odpowiadającymi wartości zerowej

i określonej odległości do wartości zerowej), to powinna być ona usytuowana na obszarze gminy, na której terenie znajduje się miejsce świadczenia usług lub

w odległości nie większej niż 10 kilometrów od tego miejsca. Oznacza to, że baza drogowa może być położona albo w tej samej gminie co stanowisko pomiarowe, albo w innej gminie, lecz w odległości nie większej niż 10 kilometrów albo w tej samej gminie i w odległości nie większej niż 10 kilometrów. Baza drogowa R. G. spełniała trzeci z tych alternatywnych wymogów. A contrario oznacza to, że jedynie posadowienie bazy drogowej albo w innej gminie niż gmina posadowienia stanowiska pomiarowego, albo w tej samej gminie, lecz w odległości dalszej niż 10 kilometrów od miejsce świadczeni usług wskazanego w zezwoleniu, powoduje konieczność uzyskania zmiany zezwolenia poprzez zamieszczenie w nim oznaczenia dodatkowych miejsc świadczenia usług,

Po czwarte, dokładna analiza tegoż przepisu § 4 ust. 2 rozporządzenia nie wskazuje, że na samej bazie drogowej ma być wyznaczany tylko i wyłącznie współczynnik charakterystyczny pojazdu, a nie mogą być tam prowadzone żadne inne czynności. Wskazuje ona bowiem na to, że całe stanowisko pomiarowe ma do tego celu służyć, a jego częścią składowa może być baza drogowa oddalona od pozostałych urządzeń. Prawodawca nie powiązał zatem faktu istnienia (odrębnej od pozostałych urządzeń stanowiska pomiarowego) bazy drogowej z wyłącznym dokonywaniem na niej określenia współczynnika charakterystycznego pojazdu, lecz wskazał jedynie, że może być ona oddalona.

Po piąte, dokonując interpretacji tegoż przepisu, nie można abstrahować od reguł technicznych sprawdzania tachografu cyfrowego, które są ściśle związane

z faktycznym źródłem błędnej interpretacji dokonywanej przez Prezesa GUM. Urządzenia rejestrujące (tachografy samochodowe) sprawdza się demontując je

z pojazdu, w osobnych pomieszczeniach, na przyrządach pomiarowych stacjonarnych. Konieczne zatem jest usadowienie wszystkich tych urządzeń w jednym miejscu, albowiem przeniesienie tachografu z jednego miejsca na drugie (zwłaszcza odległe), dokonane w trakcie sprawdzania, powodujące zmianę warunków fizycznych badania (ciśnienie, wilgotność, temperatura etc,), może - choćby potencjalnie - spowodować zaburzenia wyniku tegoż sprawdzania. Jest to sytuacja jednoznacznie zabroniona przepisami prawa (np, przepisy wielokrotnie przywoływanego rozporządzenia). Natomiast sprawdzanie tachografów cyfrowych przeprowadzane jest w całości w pojeździe, bez uprzedniego ich demontażu. Czynności te reguluje przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia, który obejmuje zakres czynności wykonywanych podczas sprawdzenia tachografu cyfrowego nowego lub po naprawie i obejmuje sprawdzenie zgodności tachografu cyfrowego

z homologowanym typem i wymaganiami, w szczególności w zakresie:

a) poprawności stanu technicznego i nałożonych zabezpieczeń,

b) błędów wskazań i rejestracji,

c) dobowego przyrostu błędu wskazań zegara,

d) poprawności rejestracji danych w pamięci tachografu cyfrowego i na karcie do tachografu.

Wszystkie powyższe czynności podczas sprawdzeń tachografu cyfrowego wykonywane są bezpośrednio w pojeździe.

Ponadto przepis § 2 ust. 1 rozporządzenia nakazuje podmiotowi prowadzącemu warsztat posiadanie osobnego pomieszczenia lub miejsca przeznaczonego wyłącznie do wykonywania instalacji, napraw lub sprawdzania tachografów cyfrowych. Miejscem tym dla czynności wobec tachografów cyfrowych jest stanowisko pomiarowe, które nie musi być usytuowane w pomieszczeniu,

a wręcz musi być umieszczone poza mim. Nie ma bowiem możliwości wjechania (np. pojazdem ciężarowym) do pomieszczenia o wymiarach 2 na 3 metry (a takie i mniejsze pomieszczenia wystarczają do uzyskania zezwolenia na prowadzenie zakładu) celem, np. sprawdzenia poprawności działania zespołu tachograf — pojazd i może być to wykonane, np. na bazie drogowej, miejscu parkingowym.

Jeżeli zatem, baza drogowa wchodzi w skład stanowiska pomiarowego,

a stanowisko pomiarowe jest wyposażeniem technicznym warsztatu (w rozważanym przypadku położonego przy ul. S. [...] w S.), to użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu na wyposażeniu technicznym tegoż warsztatu (w rozważanym przypadku usytuowanym przy ul. P. [...] w S., a nie bezpośrednio przy ul. S. [...] w S.) nie może nosić znamion posługiwania się kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług określonym w zezwoleniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo

Podstawę prawną cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu stanowi

art. 16 ust. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. 2005 Nr 180, poz.1494 ze zm. dalej jako u.s.t.c), zgodnie z którym Prezes GUM cofa, w trybie decyzji administracyjnej, uprawnienie dla technika warsztatu

w przypadku stwierdzenia posługiwania się przez technika warsztatu kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 3., który dopuszcza użycie karty warsztatowej przez technika warsztatu poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, w przypadku gdy brak jest możliwości przemieszczenia do siedziby warsztatu pojazdu samochodowego podlegającego kontroli na drodze lub na terenie przedsiębiorstwa transportowego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy stanowisko pomiarowe z bazą drogową, jest miejscem przeznaczonym wyłącznie do ustalania współczynnika charakterystycznego stanowiącego element czynności mających na celu sprawdzenie tachografów cyfrowych pojazdu. Czy też jak uważa skarżący jest częścią warsztatu i dopuszczalne jest tam dokonywanie wszelkich czynności związanych ze sprawdzaniem i kalibracją tachografu.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2017r. sygn. akt II GSK 302/17 gramatyczne znaczenie pojęć, którymi posłużono się

w ustawie o systemie tachografów cyfrowych powinno być zawsze interpretowane

z perspektywy treści całego aktu prawnego oraz powiązanego z tą ustawą aktu prawa unijnego, stwierdzić należy, iż ustawa o systemie tachografów cyfrowych wraz z wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi oraz przepisami wspólnotowymi m.in. cyt. wyżej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3821/85

i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1360/2002, wpisuje się w szeroko rozumiany system przepisów związanych z transportem drogowym, służących jego prawidłowemu i bezpiecznemu wykonywaniu oraz umożliwieniu kontroli przestrzegania tych unormowań. Jak zapisano w preambule rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, stosowanie urządzeń rejestrujących, mogących wskazywać okresy aktywności określone w rozporządzeniu (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, ma na celu zapewnienie skutecznej kontroli stosowania tego prawodawstwa (tiret drugie). Za konieczne uznano ponadto przyjęcie przepisów dotyczących konstrukcji i instalacji urządzeń rejestrujących, a także określenie jednolitych wymagań dotyczących okresowych kontroli i badań, którym urządzenia mają podlegać po zainstalowaniu dla zapewnienia prawidłowego i niezawodnego ich działania (tiret czternaste).

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości wniosek, że cała regulacja dotycząca tachografów cyfrowych i działalności podmiotów, zapewniających – najogólniej rzecz ujmując – obsługę tych urządzeń, służy ogólnemu celowi bezpieczeństwa w transporcie drogowym i skutecznego wykonywania kontroli działalności z transportem związanej, który to cel należy mieć na uwadze przy dokonywaniu odkodowania treści poszczególnych przepisów aktów prawnych,

o których tutaj mowa.

W rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85, w art. 12 ust. 1 – 5 określono, że wszelkie czynności związane z instalowaniem i naprawą, wprowadzaniem elektronicznych danych zabezpieczających, usuwaniem plomb tachografów może wykonywać jedynie uprawniony przez państwa członkowskie instalator lub warsztat. Czynności te wykonywane są przy użyciu warsztatowej karty do tachografów tzw. karty warsztatowej identyfikującej posiadacza karty i umożliwiającej testowanie, kalibrację i wczytywanie danych do urządzenia rejestrującego.

Uprawnienie do wykonywania czynności, o których wyżej mowa, na gruncie prawa krajowego, znajduje podstawę w art. 6 ust. 1 i 2 u.s.t.c. i określone jest jako zezwolenie na prowadzenie warsztatu wydawane przez Prezesa GUM na czas nieokreślony. Co istotne, w zezwoleniu wskazuje się m.in. miejsce świadczenia usług. Zidentyfikowane w zezwoleniu miejsce świadczenia usług jest wynikiem aprobaty organu dla wskazanych, stosownie do art. 6 ust. 3 pkt 4 u.s.t.c. przez wnioskujący o zezwolenie podmiot, lokalu użytkowego i miejsc parkingowych przeznaczonych do czynności objętych zezwoleniem; jak wynika z art. 6 ust. 5 pkt 2 ustawy wnioskujący o zezwolenie musi wykazać, że posiada warunki warsztatowo-techniczne niezbędne do wykonywania instalacji lub czynności sprawdzających tachografy cyfrowe.

Ani rozporządzenie wspólnotowe, ani ustawa o systemie tachografów cyfrowych nie definiują samego pojęcia warsztatu, nieco odmiennie je postrzegając – w art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) jako uprawnione warsztaty – czynności związane z instalacją i naprawą tachografów wykonują uprawnione warsztaty lub instalatorzy, a w ustawie jako uprawnioną na określonych warunkach – m.in. warsztatowo-technicznych – działalność przedsiębiorcy lub innej jednostki.

Organ formułując wymogi posługiwania się kartą warsztatową, identyfikuje miejsce wskazane w zezwoleniu z warsztatem, uznając, że tylko w warsztacie mogą być wykonywane czynności instalacji lub sprawdzenia tachografów cyfrowych. Natomiast stanowisko pomiarowe z bazą drogową, bo jak wywodzi, jest to miejsce przeznaczone wyłącznie do ustalania współczynnika charakterystycznego stanowiącego element czynności mających na celu sprawdzenie tachografów cyfrowych pojazdu.

Takie rozumowanie, oparte na treści § 4 ust. 2 rozporządzenia MG, budzi wątpliwości, bowiem pomija kontekst jaki wynika zarówno z ustawy jak i z całej normy § 4. Odnoszący się do stanowiska pomiarowego z możliwością sytuowania bazy drogowej, przepis należy czytać łącznie z ust. 1 § 4, zgodnie z którym zakres wyposażenia warsztatu określa załącznik do rozporządzenia. Mając z kolei na uwadze, że stosownie do art. 6 ust. 4 pkt 4 u.s.t.c. na warunki warsztatowo-techniczne składają się, jak już wyżej zaznaczono, lokal użytkowy i miejsca parkingowe wykorzystywane do czynności objętych zezwoleniem, stanowisko pomiarowe – zbliżone funkcjonalnie do miejsca parkingowego – jako niezbędny element czynności sprawdzających tachografy cyfrowe.

Przeciwne rozumowanie prowadziłoby do nieakceptowalnego wniosku, że jedna z obligatoryjnych czynności sprawdzających jaką jest wyznaczenie współczynnika charakterystycznego pojazdu, mieszcząc się w czynnościach sprawdzających tachografy, nie podlegałaby rygorom, które ustawa określa jako warunki warsztatowo-techniczne ze wszystkimi tego konsekwencjami.

Pamiętając, że dla wykonywania czynności sprawdzających tachografy cyfrowe niezbędne jest wykazanie się spełnieniem warunków warsztatowo-technicznych, można stwierdzić, iż rodzaj działalności narzuca konieczność wykonywania czynności sprawdzających w różnych miejscach. Tak się dzieje, gdy uprawniony podmiot wykorzystuje zgłoszone organowi, zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 4 ustawy, miejsca parkingowe lub przewidziane § 4 ust. 2 rozporządzenia MG, podlegające aprobacie właściwego organu, stanowisko pomiarowe do wyznaczania współczynnika charakterystycznego pojazdów, z bazą drogową, które ze względu na warunki jakie musi spełniać, często nie będzie sytuowane w miejscu siedziby podmiotu uprawnionego, czy miejscu gdzie znajduje się lokal i parking zgłoszonym jako miejsce wykonywania czynności objętych zezwoleniem.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 października 2016r. sygn. akt VI SA/Wa 1421/16 w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, zalegalizowana i zgłoszona udzielającemu zezwolenia organowi baza drogowa, o której mowa w § 4 ust. 2 rozporządzenia MG, niewątpliwie współtworzy warsztat, składając się na ogół warunków warsztatowo-technicznych umożliwiających wykonywanie działalności instalacji i sprawdzania tachografów co nakazuje art. 6 ust. 5 pkt 2 u.s.t.c.

Skarżący niewątpliwie wykonał czynności sprawdzające z wykorzystaniem karty warsztatowej poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, jednakże uczynił to na zgłoszonym organowi i zalegalizowanym stanowisku pomiarowym, będąc dodatkowo przekonany, iż jak to zapisano w wystawionym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w S. świadectwie wzorcowania, baza jest przeznaczona do sprawdzania tachografów pojazdów samochodowych.

W tych warunkach stanu faktycznego kontrolowanej sprawy m.in. pełnej wiedzy organu o posadowieniu stanowiska pomiarowego z bazą drogową, trudno przyjąć, aby cel regulacji, jakim jest m.in. zapewnienie kontroli, został zagrożony,

a jeśli tak, to nałożona kara cofnięcia uprawnień dla technika warsztatu za posłużenie się kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług, ze wszystkimi konsekwencjami, naruszałaby w sposób ewidentny obowiązek zachowania proporcji pomiędzy czynem, a karą. Zwłaszcza, że zgodnie z art.16 ust. 9 u.s.t.c. w przypadku, o którym mowa w ust. 8, ponowne ubieganie się o wydanie uprawnienia jest możliwe nie wcześniej niż po upływie 4 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna.

Rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu, polegające na posługiwaniu się kartą warsztatową poza miejscem świadczenia usług o czym mowa w art. 13 ust. 2 pkt 3 u.s.t.c., winno być oceniane przez pryzmat wszystkich, stwierdzonych okoliczności danej sprawy i w kontekście celu regulacji, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa transportu drogowego i kontroli działalności

z tym związanej.

Wobec powyższego uznać należy, że posłużenie się przez skarżącego w dniu [...] września 2011 r. kartą warsztatową w bazie drogowej, gdzie dokonał pełnego sprawdzenia tachografu cyfrowego w pojeździe ciężarowym nie uzasadniało cofnięcia skarżącemu uprawnień.

Ponadto organ nie odniósł się do kwestii podnoszonej przez stronę skarżącą

a dotycząca specyfiki tachografów cyfrowych, które po pierwsze, dla czynności sprawdzających nie wymagają – w odróżnieniu od analogowych – demontażu, a po drugie, które po zbadaniu współczynnika charakterystycznego pojazdu, powinny być dalej sprawdzane w tych samych warunkach dla zachowania uzyskanych wskazań.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i c p.s.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę [...] zł, w tym kwotę [...] zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 480 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.