Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2149/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej J. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pani J. W. z dnia 23 kwietnia 2014 r., od decyzji Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., (znak: [...]) w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2011 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (znak: [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w uzasadnieniu ww. decyzji stwierdzającej nieważność orzeczenia o stopniu niepełnosprawności organ I instancji wskazał, iż prowadząc postępowanie administracyjne wszczęte w ramach nadzoru przeprowadził ocenę prawidłowości wydanego orzeczenia o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2011 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (znak: [...]). Wojewódzki Zespół, oceniając akta sprawy Powiatowego Zespołu w P. ustalił, że lekarz - przewodniczący składu orzekającego, dokonując oceny stanu zdrowia Pani J. W. rozpoznał: stan po przebytym zabiegu operacji przepukliny krążka międzykręgowego nawrotowej. Przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L. Rwa kulszowa prawostronna. Po analizie całości akt sprawy Wojewódzki Zespół uznał, że rozpoznanie przez lekarza - przewodniczącego składu orzekającego Powiatowego Zespołu schorzenia u Pani J. W. nie powodują naruszenia sprawności organizmu, które czyniłyby orzekaną niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej. Wojewódzki Zespół stwierdził też, że zainteresowana ze względu na istniejące schorzenia nie wymaga czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych, tym samym nie kwalifikuje się do zaliczenia do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, z powodu upośledzenia narządu ruchu oznaczonego symbolem przyczyny niepełnosprawności [...]. Organ w uzasadnianiu wyjaśnił również, że rozpoznane u Pani J. W. schorzenia nie powodują ograniczenia w samodzielnym poruszaniu i przemieszczaniu się, co powoduje, że nie spełnia ona ustawowych przesłanek, określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późno zm.), stanowiących podstawę do przyznania uprawnień do karty parkingowej.

W ocenie Wojewódzkiego Zespołu wydanie przez Powiatowy Zespół orzeczenia o zaliczeniu Pani J. W. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z powodu upośledzenia narządu ruchu oznaczonego symbolem przyczyny niepełnosprawności [...] wraz ze wskazaniem, o którym mowa wart. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nastąpiło bez wypełniania ustawowych przesłanek kwalifikujących do określonego stopnia niepełnosprawności, tj. niezgodnie z definicją umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zawartą w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.) oraz standardów kwalifikowania do tego stopnia niepełnosprawności, wskazanych w § 30 w zw. 29 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328, ze zm.).

Ponadto Wojewódzki Zespół uznał, że przedmiotowe orzeczenie Powiatowego Zespołu wydane zostało z oczywistym naruszeniem prawa. Wojewódzki Zespół przywołał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie w wyroku z dnia 31 października 2008 r., (sygn. akt. II OSK 1306/07) oraz wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. (sygn. akt. OSK 1134/04) sąd wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przeważa pogląd, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie możliwe jest zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.

Wojewódzki Zespół wyraźnie wskazał w uzasadnieniu, że wydane z rażącym naruszeniem prawa orzeczenie Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r. wywołuje skutki prawne także w sferze społeczno - ekonomicznej, naruszając zasady praworządności i słusznego interesu społecznego, gdyż osobie legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności przysługują konkretne uprawnienia.

Rozpoznając przedmiotową sprawę organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie stwierdził nieważność orzeczenia Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r. (znak: [...]) zaliczającego Panią J. W. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Ustalenie w postępowaniu orzeczniczym stopnia niepełnosprawności przez skład orzekający powinno polegać na rzetelnej ocenie materiału dowodowego w szczególności opinii specjalistycznych i badania lekarskiego, których celem jest ustalenie ograniczeń zawodowych i funkcjonalnych, a następnie przyrównanie ich do definicji niepełnosprawności albo stopni niepełnosprawności wyrażonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób nie pełnosprawnych. Błędne przyrównanie tych ograniczeń zazwyczaj skutkuje poważną, kwalifikowaną wadą ustalenia stopnia niepełnosprawności, które stanowi jednocześnie sentencję orzeczenia i całkowicie odmiennie potwierdza istniejący stan faktyczny. Nie można zatem mówić o zwykłym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy skład orzekający orzeknie wadliwie ustalając stopień niepełnosprawności.

Zatem błędne ustalenie przez Powiatowy Zespół w P. zarówno podstawy prawnej orzeczenia, jak i jego sentencji i wadliwe dokonanie oceny stanu faktycznego, na podstawie którego stronie przyznano stopień niepełnosprawności wyższy niż wynika to z dokumentacji medycznej w chwili orzekania przez Powiatowy Zespół w P. jest oczywistym naruszeniem prawa. Naruszenie to bowiem nie tylko polega na błędnym zastosowaniu definicji umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, lecz przede wszystkim na wadliwej konstrukcji orzeczenia, wydanego sprzecznie z materiałem dowodowym (dokumentacja medyczna, która była znana Powiatowemu Zespołowi w P.) na stan orzekania. W konsekwencji wadliwe dokonanie ustalenia, iż stronę należy zaliczyć do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, spowodowało, że zarówno podstawa prawna orzeczenia jak i sentencja jest rażąco odmienna od ustalonego stanu zdrowia badanej na stan wydanego orzeczenia, przez co czyni ten akt sprzecznym z zasadami porządku prawnego (gdyż stanowi to rażące naruszenie prawdy obiektywnej) oraz słusznym interesem społecznym, który zgodnie z doktryną prawa i orzecznictwem sądowym należy rozumieć szeroko.

Zdaniem organu pozostawienie orzeczenia Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r. w obrocie prawnym stwarza dodatkowo dysonans pomiędzy osobami, które zgodnie ze swoją niepełnosprawnością korzystają z przysługujących im świadczeń i ulg oraz stronie postępowania, której te świadczenia nie przysługują z racji posiadanych przez nią schorzeń i ograniczeń. Zatem wadliwość orzeczenia, którego nieważność stwierdził z urzędu Wojewódzki Zespół została wykazana w oparciu o wszystkie 3 przesłanki, gdyż rażące naruszenie prawa, które było już w podstawie wydania decyzji przez Powiatowy Zespół nie dość, że doprowadziło do potwierdzenia oczywistej błędnej kwalifikacji stopnia niepełnosprawności, to w dodatku wywołało negatywne skutki prawne w sferze społecznej i ekonomicznej. Z ekonomicznego punktu widzenia ostanie się tego orzeczenia w mocy uprawniałoby stronę do pobierania świadczeń nienależnych, które są wypłacane ze Skarbu Państwa i powinny być przeznaczane dla osób, które rzeczywiście ich potrzebują, w celu zmniejszenia ich ograniczeń zawodowych i funkcjonalnych i ułatwienia im egzystencji w społeczeństwie, a nie stronie, gdyż jak stwierdzono takich ograniczeń ona nie posiada. Natomiast ze społecznego punktu widzenia pozostawienie w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia, które zawiera błędną podstawę prawną i kwalifikację sentencji orzeczenia, wywołuje wśród osób niepełnosprawnych przeświadczenie, że każda osoba może uzyskać stopień niepełnosprawności i w ten sposób uzyskać od państwa świadczenie pieniężne wypłacane na jego podstawie, niezależnie czy spełnia przesłanki do zakwalifikowania jej do danego stopnia niepełnosprawności czy też nie.

Jednocześnie organ odniósł się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu wskazując w zakresie:

1. braku kwalifikacji członków Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r., iż członkowie wojewódzkiego zespołu są zobowiązani spełniać wymogi kwalifikacyjne określone rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności i tylko, spełniając określone przepisami kryteria mogą zostać powoływani do pełnienia funkcji przez wojewodę oraz wypełniać swoje obowiązki wynikające z powierzonych im zadań. Jednocześnie Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności jest nie tylko organem odwoławczym od orzeczeń powiatowych zespołów, gdzie w postępowaniu odwoławczym w sprawach o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, w zależności od charakteru sprawy może merytorycznie rozpatrzeć odwołanie i wydać odpowiednie orzeczenie, ale jest również organem, który wydaje decyzje w wyniku zakończonych postępowań nadzwyczajnych, jak i inne decyzje wynikające z procedury administracyjnej. Decyzje wydawane w wyniku przeprowadzonego postępowania nadzwyczajnego nie wymagają przeprowadzenia postępowania orzeczniczego, w którym to organ rozstrzyga sprawę co do istoty. Decyzja Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] stwierdzająca nieważność orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r., jest decyzją wydaną w trybie nadzoru gdzie organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do meritum. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie przeprowadza się postępowania dowodowego co do istoty sprawy rozstrzygniętej weryfikowaną decyzją organ nadzoru może wyłącznie dokonać oceny, czy postępowanie w trybie zwykłym zostało przeprowadzone w zgodnie z prawem, czy też doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym regulujących postępowanie dowodowe. Zgodnie zaś z § 19 ust. 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328, ze zm.) przewodniczący wojewódzkiego zespołu pełni funkcję kierownika organu, reprezentuje zespół na zewnątrz i organizuje jego obsługę administracyjno-biurową, w tym jako osoba reprezentująca organ przewodniczący zespołu jest upoważniony do podpisywania decyzji wydawanych przez organ. Zatem decyzja Wojewódzkiego Zespołu z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdzająca nieważność orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r. jest decyzją wydaną w trybie nadzoru, w wyniku wszczętego przez Wojewódzki Zespół postępowania nadzwyczajnego, gdzie organ prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie rozstrzyga sprawy co do meritum, oceniając aktualny stan zdrowia strony i wpływ wynikających z naruszenia sprawności organizmu ograniczeń na jej funkcjonowanie w życiu społecznymi zawodowym.

2. stanu zdrowia skarżącej, w tym przesłanek kwalifikowania do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, że orzecznictwo o stopniu niepełnosprawności uwzględnia fizyczne, psychiczne oraz społeczne aspekty funkcjonowania człowieka, określając stopień naruszenia sprawności organizmu a także ograniczenia, jakich doznaje osoba w samodzielnej egzystencji lub pełnieniu ról społecznych. Naruszenie sprawności organizmu stanowi jedno z kryteriów procesu orzeczniczego, co oznacza, iż stan zdrowia nie jest jedyną okolicznością uzasadniającą wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Nie mniej jednak, odnosząc się do tych zarzutów strony ponownie podkreślić należy, że celem postępowania Wojewódzkiego Zespołu w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia [...] września 2011 r., było rozpatrzenie sprawy w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. co znaczy, że organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyr. NSA z 28.5.1985 r., sygn. akt I SA 89/85, NSA 1985, Nr 1, poz. 30). Stąd organ ten nie podejmuje czynności mających na celu ponowne badanie osoby zainteresowanej, czy zbieranie nowych dowodów.

3. wydania przez Wojewódzki Zespół decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności bez przeprowadzenia posiedzenia składu orzekającego Wojewódzkiego Zespołu, w tym ponownego badania strony, w celu potwierdzenia stopnia niepełnosprawności, że postępowanie przeprowadzone przez Wojewódzki Zespół w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym weryfikacji podlega prawidłowość wydania orzeczenia, ponieważ jest ono obarczone jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wojewódzki Zespół, dokonując weryfikacji orzeczenia nie przeprowadza postępowania orzeczniczego, w trybie właściwym do wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności uregulowanym w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób nie pełnosprawnych i wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych, w którym strona jest ponownie badana, ale ocenia materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym na podstawie dokumentacji medycznej i pozostałej dokumentacji sprawy dokonuje oceny prawidłowości dokonanego rozstrzygnięcia, w tym prawidłowości kwalifikacji do określonego stopnia niepełnosprawności. Jednocześnie organ odwoławczy, rozpatrujący odwołanie od decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności wydanej decyzji w I instancji, może rozstrzygać jedynie w przedmiocie prawidłowości zaskarżonej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności (wyr. NSA z 23 listopada 1992 r. (IV SA 721/92, NSA 1993, Nr 3, poz. 72).

4. kontroli doraźna (protokół kontroli z dnia [...] kwietnia 2014 r. (znak: [...]) przeprowadzonej przez Wojewódzki Zespół w Powiatowym Zespole do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P., która nie wykazała rażącego naruszenia prawa, a które zostało stwierdzone przez ten sam Wojewódzki Zespół w trakcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego przez Powiatowy Zespół w P. Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem niniejszego odwołania nie jest prawidłowość przeprowadzenia kontroli doraźnej przez Wojewódzki Zespół w Powiatowym Zespole w P., a rozstrzygnięcie dokonane przez Wojewódzki Zespół z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r.

5. naruszenia przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] m.in. art. 6, 8, 11, 12 k.p.a., art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, że zarzuty strony dotyczące nie wykonania przez organ badania strony, czy nieprzeprowadzenia innych dowodów, o których mowa wart. 75 k.p.a., jak i zarzuty naruszenia przez to art. 12 k.p.a., art. 7 k.p.a., poprzez nie podjęcie przez organ wszelkich możliwych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, nie znajdują uzasadnienia, w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, nie mogą więc zostać uznane. Należy ponownie wskazać, iż o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji właściwy organ orzeka tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Stąd podniesione przez stronę zarzuty są bezzasadne.

7. prośby o wyjaśnienie, jakie występujące u Pani J. W., rozpoznane przez lekarza przewodniczącego składu orzekającego schorzenia powodują ograniczenia, jeśli nie powodują naruszenia sprawności organizmu, które czyniłyby orzekaną niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej, należy wyjaśnić, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ustalenie stopnia niepełnosprawności Pani J. W., wynikającego z naruszenie sprawności organizmu zainteresowanej, a rozpatrzenie odwołania strony, w tym zbadanie prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez Wojewódzki Zespół w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r.

8. żądania przesłania pisma Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2014 r. (znak: [...]), oraz udostępnienia "protokołu pracy" Wojewódzkiego Zespołu dotyczącego postępowania prowadzonego w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r., organ wyjaśnił że, stosownie do treści art. 73 § 1 k.p.a., w każdym stadium postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy oraz sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów. Zgodnie z art. 73 § la k.p.a. czynności określone w § 1 (czyli wgląd w akta sprawy i sporządzanie z nich notatek, kopii lub odpisów) są dokonywane w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Organ administracji publicznej nie ma obowiązku przesłania stronie nieuwierzytelnionych kopii akt sprawy. Organ może jedynie na żądanie strony wydać jej uwierzytelnione odpisy akt sprawy i to tylko w przypadku, gdy jest to uzasadnione ważnym interesem strony - wynika to z art. 73 § 2 k.p.a. Jeśli natomiast strona chciałaby przejrzeć akta sprawy oraz sporządzić z nich notatki, kopie lub odpisy, to może to uczynić jedynie w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Jednocześnie, wyjaśnienia wymaga, że czynności nadzorcze wykonywane przez Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych na podstawie art. 6c ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, które wiązały się z wystąpieniem do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] o wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności, w zależności od wystąpienia przesłanek określonych w rozdziale 12 i 13 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - pismo Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2014 r. (znak: [...]) oraz zgromadzona w tej sprawie dokumentacja, nie są częścią akt niniejszego postępowania odwoławczego od decyzji Wojewódzkiego Zespołu z dnia [...] kwietnia 2014r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności stąd żądanie strony jest niezasadne.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego nie było podstaw do uznania, iż orzeczenie wydane z rażącym naruszeniem prawa można pozostawić w obrocie prawnym. Należy wyraźnie podkreślić, że tryb przewidziany wart. 156 § 1 k.p.a. służy eliminacji tych ostatecznych decyzji z obrotu prawnego, które zostały z rażącym naruszeniem prawa i wywołują negatywne skutki w sferze ekonomiczno-społecznej, o czym stanowi Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 listopada 2010 r. (sygn. akt. VII SA/Wa 1553110) i z tych też przyczyn muszą być wyłączone z obrotu prawnego.

Skargę na powyższą decyzje wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Pani J. W., zarzucając jej niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) polegające na uznaniu, że orzeczenie z dnia [...] września 2011 r. o zaliczeniu jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wydane zostało przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w decyzji wydanej przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w żaden sposób nie wykazano na czym miałoby polegać to rażące naruszenie.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości jako naruszających prawo i interes prawny skarżącego,

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżącą przedstawiła stan faktyczny sprawy , podkreślając, iż orzeczenie o zaliczeniu jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności było dwukrotnie przedmiotem kontroli organu nadzoru - Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...].

W trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego przez organ nadzoru, którym objęte zostało również orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane w mojej sprawie stwierdzono, że "nie dopatrzono się nieprawidłowości dotyczących ocen stanu zdrowia i przyznania określonych stopni niepełnosprawności u osób, których dokumentacja została objęta kontrolą".

W wyniku postępowania wszczętego w ramach nadzoru w odpowiedzi na pismo Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2014 roku o podjęcie działań mających na celu wznowienie postępowania lub stwierdzenie nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności wydanego w mojej sprawie przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P., Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] w dniu [...] kwietnia 2014 roku wydał decyzję o stwierdzeniu nieważności orzeczenia zaliczającego mnie do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (znak sprawy: [...]).

W postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] oraz Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie zakwestionowano rozpoznanych u mnie schorzeń oznaczonych symbolem przyczyny niepełnosprawności [...] określonych jako "stan po przebytym zabiegu operacji przepukliny krążka międzykręgowego nawrotowej. Przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L. Rwa kulszowa prawostronna", nie stwierdzono, iż nie mieszczą się one w zakresie pojęciowych stanów chorobowych wymienionych enumeratywnie w § 32 ust 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 roku w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U Nr 139, poz. 1328, z późno zm.), lecz dokonano ich oceny uznając, że schorzenia te nie powodują upośledzenia funkcji organizmu w stopniu umiarkowanym. Organy I i II instancji nie wykazały, aby orzeczenie kwalifikujące skarżącą do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zostało wydane w sposób rażąco sprzeczny z przepisami regulującymi zasady i tryb postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności.

Skarżąca podkreśliła, że jest świadoma faktu, iż wyniki badań przeprowadzonych przez przewodniczącego składu orzekającego Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności - lekarza neurologa oraz członka tego składu, psychologa, zawierały element ocenny, uznaniowy co do zakwalifikowania jej do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, tym niemniej z decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej nie wynika na czym polegało naruszenie prawa w przypadku wydanego w mojej sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, dlaczego miało charakter rażący oraz w skarżonej decyzji nie dokonano również oceny skutków społeczno-ekonomicznych, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie tego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa.

Odnosząc się do negatywnych skutków wydanego w sprawie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Minister Pracy i Polityki Społecznej w sposób domniemany przyjął, iż "z ekonomicznego punktu widzenia ostanie się tego orzeczenia w mocy, uprawniałoby stronę do pobierania świadczeń nienależnych, które wypłacane są ze Skarbu Państwa i powinny być przeznaczone dla osób, które rzeczywiście ich potrzebują, w celu zmniejszenia ich ograniczeń zawodowych i funkcjonalnych i ułatwienia im egzystencji w społeczeństwie, a nie stronie, gdyż jak stwierdzono takich ograniczeń ona nie posiada". W orzecznictwie administracyjnym wyrażany jest natomiast pogląd, iż skutki danego aktu, jak również skutki obciążających go uchybień, mają charakter następczy względem podjętego rozstrzygnięcia, dlatego przy ich ocenie konieczne jest uwzględnienie również tych okoliczności, które nastąpiły po wydaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia (tak: WSA w wyroku z dnia 8 stycznia 2014 r. Sygn. akt VII SA/Wa 1258/13). Minister Pracy i Polityki Społecznej nie wskazał jednak w wydanej decyzji, jakie negatywne skutki gospodarcze wywołało wydanie w jej sprawie orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz jakie racje ekonomiczne zostały nim naruszone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz. 270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest decyzja z dnia [...] sierpnia 2014r. Nr [...] Ministra Pracy i Polityki Społecznej na mocy której utrzymał on w mocy decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., (znak: [...]) stwierdzająca nieważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2011 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (znak: [...]), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy mieć więc na uwadze, że dokonanie oceny zaskarżonej decyzji, co do jej zgodności z prawem, poddane jest więc specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych.

Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znacznie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada zatem na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności oznacza bowiem, że sprawa nie toczy się już w trybie zwykłym i stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym dopuszczalne jest jedynie w przypadku stwierdzenia wyjątkowo ciężkiego naruszenia prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa zachodzi zaś wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia sprawy. Naruszony przepis prawa nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości prawnych, a jego treść musi być jasna i nie może wywoływać sporów doktrynalno-orzeczniczych" czy wyrok NSA z 20 października 2011 r., II GSK 1056/10, LEX nr 1070197: ""Rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa (cechą rażącego naruszenia prawa jest więc to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią stosowanego w sprawie przepisu prawa, co wynika z prostego ich zestawienia i nie stanowi konsekwencji błędu w wykładni prawa, ale o jego przekroczenia w sposób jasny i niedwuznaczny) i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, Wyrok NSA IV SA 905/2002 z dnia 27.10.2003 r. Wyrok NSA w Warszawie V SA 2998/99 z dnia 26.09.2000 r. Wyrok NSA w Warszawie III SA 1935/99 z dnia 11.08.2000 r. ) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy łącznie zostaną spełnione trzy przesłanki: zachodzi oczywistość naruszenia konkretnego przepisu, za uznaniem naruszenia za rażące przemawia charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne, społeczne skutki, które wywołała decyzja są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Oczywistość naruszenia prawa polega na niewątpliwej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym podstawę prawną decyzji. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. A zatem reasumując z rażącym naruszeniem prawa w świetle art. 156 § 1 pkt 2 Kpa powołanego przepisu mamy do czynienia, gdy w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony przepis prawny.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, iż w ocenie Sądu, zasadnie podnosi skarżąca, iż w niniejszej sprawie organ odwoławczy, pomimo podniesionych w tym zakresie zarzutów w odwołaniu nie wykazał dlaczego uznał, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja w sposób rażący narusza przepisy prawa.

Przypomnieć należy, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] września 2011 r. Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. (znak: [...]), wydane zostało na podstawie art. 6b ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 4 ust. 2 i art. 6b ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2007r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U z 2011r. Nr 127 poz. 721).

W świetle tych przepisów ustala się trzy stopnie niepełnosprawności, które stosuje się do realizacji celów określonych ustawą:

1) znaczny;

2) umiarkowany;

3) lekki

Przy czym do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych (art. 4 ust. 2).

W przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności zgodnie z art. 6 b ust. 1 orzekają powiatowe zespoły na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego albo, za ich zgodą, na wniosek ośrodka pomocy społecznej ( Art. 6b. ust.1) . Zgodnie zaś z art. 6b ust. 3 w orzeczeniu powiatowego zespołu, poza ustaleniem niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, powinny być zawarte wskazania dotyczące w szczególności:

1) odpowiedniego zatrudnienia uwzględniającego psychofizyczne możliwości danej osoby;

2) szkolenia, w tym specjalistycznego;

3) zatrudnienia w zakładzie aktywności zawodowej;

4) uczestnictwa w terapii zajęciowej;

5) konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby;

6) korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki;

7) konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;

8) konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji;

9) spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.)), przy czym w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności spełnienie tych przesłanek może zostać stwierdzone jedynie w przypadku ustalenia przyczyny niepełnosprawności oznaczonej symbolem [...].

§ 30 w zw. 29 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328, ze zm.). stanowi, że Standardy w zakresie kwalifikowania do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające naruszenie sprawności organizmu powodujące:

1) czasową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza konieczność udzielenia pomocy, o której mowa w § 29 ust. 1 pkt 3, w okresach wynikających ze stanu zdrowia;

2) częściową pomoc w pełnieniu ról społecznych, co oznacza wystąpienie co najmniej jednej okoliczności, o których mowa w § 29 ust. 1 pkt 3.

Z kolei § 29 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia stanowi, że standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności zawierają kryteria określające skutki naruszenia sprawności organizmu powodujące konieczność udzielania pomocy, w tym również w pełnieniu ról społecznych - co oznacza zależność osoby od otoczenia, polegającą na udzieleniu wsparcia w czynnościach samoobsługowych, w prowadzeniu gospodarstwa domowego, współdziałania w procesie leczenia, rehabilitacji, edukacji oraz w pełnieniu ról społecznych właściwych dla każdego człowieka, zależnych od wieku, płci, czynników społecznych i kulturowych.

Jak wynika z treści kontrolowanego orzeczenia Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, powołując się na powyższe przepisy zaliczył skarżącą do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; jako symbol przyczyny niepełnosprawności podano [...]; wskazał, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność; ustalił stopień niepełnosprawności od [...] sierpnia 2011r. ). Określił także wskazania dotyczące: odpowiedniego zatrudnienia (praca w warunkach chronionych) oraz konieczność zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby zgodnie z rodzajem dysfunkcji, wskazano także na konieczność korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji. Dodatkowo uznano, że strona skarżąca spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz wymaga czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Stwierdzając nieważność w/w orzeczenia na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a organ I instancji uznał, oraz organ odwoławczy uznały, że wydanie przez Powiatowy Zespół orzeczenia o zaliczeniu Pani J. W. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z powodu upośledzenia narządu ruchu oznaczonego symbolem przyczyny niepełnosprawności [...] wraz ze wskazaniem, o którym mowa wart. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, nastąpiło bez wypełniania ustawowych przesłanek kwalifikujących do określonego stopnia niepełnosprawności, tj. niezgodnie z definicją umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zawartą w art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, ze zm.) oraz standardów kwalifikowania do tego stopnia niepełnosprawności, wskazanych w § 30 w zw. 29 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. Nr 139, poz. 1328, ze zm.).

Podkreślono także, że wydane z rażącym naruszeniem prawa orzeczenie Powiatowego Zespołu w P. z dnia [...] września 2011 r. wywołuje skutki prawne także w sferze społeczno - ekonomicznej, naruszając zasady praworządności i słusznego interesu społecznego, gdyż osobie legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności przysługują konkretne uprawnienia.

W ocenie jednak Sądu, jak słusznie wskazuje skarżąca, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, na czym konkretnie polegać ma naruszenie w/w przepisów. Stwierdzenie tak, jak uczynił to organ, że cyt. .."błędne ustalenie przez Powiatowy Zespół w P. zarówno podstawy prawnej orzeczenia, jak i jego sentencji i wadliwe dokonanie oceny stanu faktycznego, na podstawie którego stronie przyznano stopień niepełnosprawności wyższy niż wynika to z dokumentacji medycznej w chwili orzekania przez Powiatowy Zespół w P. jest oczywistym naruszeniem prawa. Naruszenie to bowiem nie tylko polega na błędnym zastosowaniu definicji umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, lecz przede wszystkim na wadliwej konstrukcji orzeczenia, wydanego sprzecznie z materiałem dowodowym (dokumentacja medyczna, która była znana Powiatowemu Zespołowi w P.) na stan orzekania. W konsekwencji wadliwe dokonanie ustalenia, iż stronę należy zaliczyć do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, spowodowało, że zarówno podstawa prawna orzeczenia jak i sentencja jest rażąco odmienna od ustalonego stanu zdrowia badanej na stan wydanego orzeczenia, przez co czyni ten akt sprzecznym z zasadami porządku prawnego (gdyż stanowi to rażące naruszenie prawdy obiektywnej) oraz słusznym interesem społecznym..", nie można uznać, za właściwe i rzetelne wyjaśnienie w czym dokładnie kontrolujące orzeczenie organu upatrują rażącego naruszenia przywołanych w sprawie przepisów prawa. Nie wyjaśniono na czym polega błędne ustalenie podstawy prawnej orzeczenia, wadliwe dokonanie oceny stanu faktycznego, wadliwa konstrukcja orzeczenia, czy wadliwe dokonanie ustalenia, że stronę należy zaliczyć do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony skoncentrował się przede wszystkim na skutkach prawny jakie wywołuje kontrolowana decyzji w sferze społeczno - ekonomicznej, z uwagi na to, że osobie legitymującej się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności przysługują konkretne uprawnienia, zapominając jakby, iż uprawnienia są jedynie następstwem orzeczenia o niepełnosprawności, które przysługują jedynie wtedy gdy zostanie ona orzeczona. W przypadku stwierdzenia nieważności orzeczenia organ musi zaś przede wszystkim wykazać, iż wskazane przez niego naruszenie prawa ma charakter rażący tj. iż w sprawie w sposób oczywisty, bezsporny i nie stwarzający odmiennej wykładni został naruszony konkretny przepis prawny. Uzasadnienie decyzji w przypadku stwierdzenia nieważności, musi być zatem sporządzone tak, aby jego lektura w sposób rzetelny, klarowny i przekonywujący wyjaśniała przesłanki jakimi kierował się organ wydając wyjątkową decyzję bowiem godzącą w zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w sposób oczywisty, dlaczego zdaniem organu kontrolowane w postępowaniu orzeczenie w sposób rażący narusza prawo, jaki konkretnie przepis i na czym to naruszenie polega, co stanowi istotne, bo mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenie przepisów art. 7, 8. 107 § 3 k.p.a. Organ ograniczył się jedynie do subiektywnej oceny orzeczenia. Jak podkreśla się zaś w orzecznictwie obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące"; por. też wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 15/94, OSNP 1994, nr 3, poz. 36: "1. Przy czym jak wskazano w wyroku SN z dnia 27 maja 1994 r., III ARN 31/94, OSNP 1994, nr 4, poz. 57 "o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie decyduje ani oczywistość naruszenia prawa, ani charakter przepisu, jaki został naruszony, ani też tylko racje ekonomiczne lub gospodarcze, jeżeli jedna z tych okoliczności stanowić miałaby wyłączną przesłankę przemawiającą za nieważnością decyzji administracyjnej";: " Wreszcie w orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej; por. też wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 września 1998 r., II SA 1249/97, LEX nr 41819: "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować".

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) p.p.s.a orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a o kosztach orzeczono zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a.