Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 97/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art.  185 § 1 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ś. Spółdzielni Mieszkaniowej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1557/08 o przywróceniu A. L. terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił A. L. terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...]05.2008 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż okoliczności powołane przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu wskazują na brak jego winy w uchybieniu terminu, co dawało podstawę do przywrócenia uchybionego terminu na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".

Zażalenie na to postanowienie wniosła Ś. Spółdzielnia Mieszkaniowa w W., reprezentowana przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i odrzucenia wniosku A. L. jako niedopuszczalnego lub oddalenie tego wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 88 P.p.s.a. poprzez rozpoznanie niedopuszczalnego wniosku o przywrócenie terminu, a także art. 87 § 2 tej ustawy przez przyjęcie, iż okoliczności powołane przez skarżącego uzasadniały przywrócenie mu terminu. Ponadto żalący się zarzucił naruszenie art. 163 § 3 w zw. z art. 166 i art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie przytoczenie w uzasadnieniu postanowienia zwięzłego przedstawienia stanu faktycznego oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu pełnomocnik żalącego się podniósł, iż A. L., jak i inni uczestnicy postępowania przed organami administracji, reprezentowani byli przez J. B. Pełnomocnictwo udzielone temu uczestnikowi obejmowało także działanie przed Sądem administracyjnym. J. B. wystąpił w ustawowym terminie ze skargą na decyzję SKO, zarejestrowaną pod sygn. akt I SA/Wa 1050/08. Tym samym nie można mówić, aby A. L. pozbawiony był możności dochodzenia swoich praw przed Sądem, skoro skarga J. B. złożona została także w jego imieniu. To wskazuje, zdaniem żalącego się, na niedopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie, zwłaszcza zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a."

Przepis ten obliguje Sąd do podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia, a także przedstawienie stanu sprawy, gdyż rozstrzygnięcie z tego stanu sprawy ma wynikać. Zgodzić należy się z zażaleniem Spółdzielni , iż z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika ani dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu, ani przyczyny, jakimi kierował się Sąd przywracając termin. Przywrócenie terminu bowiem jest możliwe gdy w sprawie występują okoliczności uprawdopodabniające brak winy strony w uchybieniu terminu, gdyż taka przesłanka wynika z art. 87 § 2 P.p.s.a. Sąd nie wyjaśnił czy i dlaczego uznał, iż okoliczność taka zachodziła.

Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. należało uznać za mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, gdyż z uzasadnienia postanowienia nie wynikają motywy jakimi kierował się Sąd.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 181 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.