Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2010/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant ref. staż. Katarzyna Bińczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi F. R. M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2010/21

Uzasadnienie

F. R. M. (dalej jako: "strona", "skarżący", "kapitan R.") zaskarżył w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2021 roku, nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z [...] października 2020 roku, nr [...] o wymierzeniu na stronę, kapitana statku R., kary pieniężnej w wysokości 91 700 złotych za naruszenie przepisów art. 56 pkt 1, 2, 9 i 17a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2135, z późn. zm.), dalej: "ustawa o obszarach morskich", w związku z § 10 ust. 1, § 12 ust. 2, § 13, § 14 ust. 2, § 26 ust. 1, 2 i 4, § 99 ust. 1 pkt 13 oraz § 102 ust. 1 pkt. 1 zarządzenia nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia 16 lipca 2018 r. - Przepisy portowe (Dz. Urz. Woj. Pom. poz. 2832, z późn. zm.) - dalej: "Przepisy portowe", wydanego na podstawie art. 84 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz.U. z 2020 r. poz. 680 i poz. 1137), stanowiącego delegację dla Dyrektora Urzędu Morskiego do wydania przepisów określających wymagania bezpieczeństwa morskiego.

Do wydania wymienionych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] września 2019 r., po przeprowadzonym postępowaniu, Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] ( dalej też "organ I instancji") wydał decyzję nr [...] o nałożeniu na stronę karę pieniężną w wysokości 91 700 zł. Uznał stronę, jako kapitana statku R. nr [...], bandery [...], winnym naruszenia: przepisów art. 56 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 17a ustawy o obszarach morskich oraz art. 56 pkt 9 ww. ustawy w związku z: § 10 ust. 1, § 12 ust. 2, § 13, § 26 ust. 1, 2 i 4, § 99 ust. 1 pkt 13 i § 102 ust. 1 pkt 1 - zarządzenia Nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia 16 lipca 2018 r.- Przepisów portowych.

Ww. decyzja, po rozpatrzeniu złożonego przez stronę odwołania, decyzją z [...] stycznia 2020r. została uchylona w całości i przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przyznał rację stronie, stwierdzając naruszenie prawa zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Ponadto zauważył, że w postanowieniu z [...] września 2019 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego organ I instancji poinformował stronę o terminie 30 dniowym do składania wniosków i uwag, a tymczasem decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej została wydana przez upływem tego terminu - [...] września 2019 r., czyli zaledwie po 3 dniach od doręczenia. Uznał zatem, że doszło do naruszenia zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a., ponieważ strona 12 września 2019 r. otrzymała zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego i wyznaczeniu jej terminu na zapoznanie się z aktami sprawy na dzień 13 września w godz. 7:30 -12:00. Organ odwoławczy uznał ten termin za krótki dla realizacji prawa do czynnego udziału w postępowaniu tym bardziej, że odwołujący nie władał językiem polskim i nie korzystał z pomocy profesjonalnego pełnomocnika. Podzielił zasadność zarzutu naruszenia art. 79 § 1 i 2 k.p.a., nie zawiadomienia strony o terminie przesłuchania świadków, przez co strona nie mogła wziąć udziału w ich przesłuchaniu [...].09.2019 r.

Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji - Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] przesłuchał w charakterze świadka A. G. i H. L. oraz C. P., M. W. i J. N.. Przeprowadził dowody z przesłuchania świadków L. J. i T. S. - oficerów Służby Dyżurnej Kapitanatu, którzy w okresie od 6 do 9 września 2019 r. pełnili służbę w Kapitanacie Portu [...], K. S. i P. R. - dowódcę i zastępcę dowódcy jednostki pływającej Straży Granicznej SG-[...], którzy dowodzili nią 9 września 2019 oraz L. W. pilota spółki G. Sp. z o.o., który pilotował R. podczas wyprowadzania tego statku z Portu [...] na R. [...] września 2019 r. Organ dopuścił również jako dowód nagranie na płycie CD na okoliczność odblokowania i otwierania drzwi funkcjonariuszowi Straży Granicznej przez kapitana F. R. M. oraz zlecił tłumaczowi przysięgłemu przetłumaczenie zapisu dźwięku - komunikacji prowadzonej 9 września 2019 r. w języku angielskim przez Służbę Dyżurną Kapitanatu Portu [...] ze statkami na kanale 14 UKF (przeznaczonym do komunikacji w relacji Kapitanat Portu - statku w obszarze odpowiedzialności Kapitana Portu [...]) w przedziale czasu 17:54 - 18:30, czasu lokalnego.

Organ I instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy decyzją z [...] października 2020r. nr [...] wymierzył stronie ponownie karę pieniężną w kwocie 91 700 zł za naruszenie przepisów: art. 56 pkt 1, pkt 2 oraz pkt 17a ustawy o obszarach morskich oraz art. 56 pkt 9 ustawy w związku z: §10 ust. 1, § 12 ust. 2, § 13, § 26 ust. 1, 2 i 4, § 99 ust. 1 pkt 13 i § 102 ust. 1 pkt 1 - zarządzenia Nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia 16 lipca 2018 r.- Przepisy portowe, przez to, że 9 września 2019 r podniósł kotwicę bez zgłoszenia się do Służby Dyżurnej Kapitanatu Portu [...] i bez uzyskania zgody Kapitanatu Portu obrał kurs na Port Północny, następnie prowadził statek poza torami wodnymi (art. 56 pkt 2 ustawy o obszarach morskich) przekraczając znacznie bezpieczną prędkość na redzie portu [...] (§ 102 ust. 1 pkt 1 Przepisy portowe), a na wzywanie sygnałami dźwiękowymi i świetlnymi dowódcy jednostki Straży Granicznej SG-[...] do zatrzymania się, nie zatrzymał statku (§ 12 ust. 2 Przepisy portowe) i utrzymywał kurs na Port Północny i pomimo braku zgody oficera dyżurnego Kapitanatu Portu [...] wszedł do Portu Północnego w [...], następnie nie zastosował się do poleceń do natychmiastowego opuszczenia portu wydawanych mu przez oficera Kapitanatu Portu (§ 13 - Przepisy portowe) i zakotwiczył statek poza miejscem do tego przeznaczonym (art. 56 pkt 1 ustawy o obszarach morskich) w miejscu nie wyznaczonym przez Kapitanat, nie zgłaszając przy tym, że podyktowane to było względami bezpieczeństwa lub sytuacją awaryjną, (§ 26 ust. 1, 2 i 4) w celu prowadzenia działalności nie związanej z normalną eksploatacją portu (§ 99 ust. 1 pkt 13 - Przepisy portowe), a następnie zamknął się wraz z załogą statku w sterowce statku i zablokował drzwi przez co utrudniał niezwłoczne przeprowadzenie inspekcji statku przez grupę kontrolną Straży Granicznej i oficera Służby Dyżurnej Kapitanatu Portu [...] (art. 56 pkt 17a ustawy o ustawy o obszarach morskich).

Uzasadnił oddalenie wniosku strony w zakresie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków - członków załogi statku R.: A. S., N. B., M.F., R. W., E. R. - realiami sprawy dotyczącej jedynie obowiązków i odpowiedzialności kapitana statku za statek i jego załogę. Zeznań ww. osób nie uznał za dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, gdyż dotyczą obowiązków i odpowiedzialności kapitana statku za statek i jego załogę, o czym mowa w § 14 ust. 2 Przepisów portowych i w rozdziale V prawidło 34-1 Konwencji SOLAS 1974.

Organ I instancji ustalił, że statek R. przybył do Polski deklarując program edukacyjno-kulturalny: misję informowania społeczeństwa polskiego o pilnej potrzebie ochrony klimatu, a także z okazji 15-lecia istnienia organizacji G. w Polsce (pismo Koordynatora logistyki G. Polska R. G. z 30.08.2019 r. i 5.09.2019 r.). Administracja morska umożliwiła ww. statkowi realizację tego programu (pismo z 5.09.1019 r. Koordynatora logistyki G. Polska R.G.) poprzez postój przy nabrzeżu Pomorskim w [...], przy Skwerze [...], za którą to ofertę organizacja G. była wdzięczna, ale z niej nie skorzystała pomimo, że jest to miejsce bardzo reprezentacyjne i dobrze skomunikowane z całym Trójmiastem. Zdaniem organu, wybór portu [...], był związany z faktem, że na redzie portu stał duży masowiec z ładunkiem węgla, co było okazją do zaplanowania spektakularnej akcji zablokowania Portu Północnego przez R., ponieważ postój na redzie portu, gdzie dostęp ludności do statku był mocno ograniczony i uniemożliwiał realizację celów, jakie deklarowała organizacja G. Polska słowami rzeczniczki prasowej K.G. i Koordynatora logistyki R. G.. Dokonując oceny przeprowadzonych dowodów organ uznał, że zeznania 10 świadków posiadających morskie dyplomy, z racji ich kompetencji i wykształcenia, znających prawo morskie i przepisy żeglugowe, dowodzą, że kapitan R. dopuścił się świadomie naruszenia przepisów obowiązujących na polskich wodach wewnętrznych. Okoliczności te także potwierdzają nagrania 2 klipów na płycie CD DMIS iMARE, obejmujące ruch statku i korespondencję radiową prowadzoną ze statkami 9 września 2019r. na kanale 14 UKF od godz. 17:54 do godz. 18:30, której treść w języku angielskim została przetłumaczona przez tłumacza przysięgłego na język polski. Zdaniem organu, zeznania świadków potwierdziły, że nie odniosły skutku liczne próby wywołania statku przez oficerów Kapitanatu Portu na kanałach 14 i 16 UKF, jak również przez dowódcę jednostki Straży Granicznej SG-[...] na kanale 16 UKF, które miały miejsce również po godz. 18:30 (zeznania świadków L. J., M. W., H. Ł., P. R. i K. S.). Wywołania te pozostawały bez odpowiedzi ze strony kapitana R. i dopiero około godziny 19:10 ze statku został wygłoszony tzw. manifest ekologiczny przez członka załogi statku M. F. (zeznanie M. W., L. J., K. S. z 10 lipca 2020 r.). M. W. zeznał, że około 19:10 rozmawiał z M. F., a L. J. zeznał; że po godz. 19:10 po wygłoszeniu manifestu ekologicznego na dalsze wywołania statku przez M. W. i J. J. ani kapitan, ani załoga nie odpowiadali. Wzywanie statku R. do natychmiastowego zatrzymania się i kontroli, wynikające z § 12 ust. 2 Przepisów portowych było realizowanie przez dowódcę jednostki SG-[...] na podstawie uprawnień przysługujących Straży Granicznej w oparciu o art. 50 ust. 5 i ust. 7 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej z dnia 21 marca 1991 r., który stanowi, że w przypadku nieobecności inspektora inspekcji morskiej na pokładzie jednostki pływającej Straży Granicznej, dowódca jednostki Straży Granicznej może samodzielnie realizować uprawnienia określone w ustawie, w imieniu terenowego organu administracji morskiej. Oficer portu na podstawie § 13 Przepisów portowych wydawał kapitanatowi statku polecenia natychmiastowego wyjścia z portu (godz. 18:27:25), a następnie rozkaz natychmiastowego opuszczenia granic portu i wypłynięcia (18:28:27). Polecenia te zostały zlekceważone, bo o godz. 18:35 statek rzucił kotwicę poza miejscem do tego przeznaczonym.

Organ I instancji ocenił, że polecenia te, nagrane na płycie CD, nie mogły budzić żadnych wątpliwości kapitana. Tym samym kapitan R. miał świadomość naruszenia przepisów portowych. Kara uwzględniła także naruszenia art. 56 pkt 17a ustawy o obszarach morskich za utrudnianie przeprowadzenia inspekcji statku grupie kontrolnej Straży Granicznej oraz inspektorowi Kapitanatu Portu, ponieważ zamknął się z załogą w sterówce statku, nie przygotował trapu i nie wysłał oficera wachtowego do przyjęcia inspektorów na statku, jak nakazują przepisy krajowe i międzynarodowe. Ustalono, że Inspektorzy czekali co najmniej 1,5 godziny na przystąpienie do inspekcji, która byłaby niemożliwa, gdyby nie interwencja antyterrorystów z grupy WZD MOSG (zeznania św. M. W., K. S., P. R. i L. J. z 9 i 10 lipca 2020 r.). Legitymacja ich wynikała z art. 50 ust. 4 ustawy o obszarach morskich, który stanowi, że określone w ust. 1 pkt 1 uprawnienia inspekcja morska może realizować we współdziałaniu ze Strażą Graniczną, przy użyciu jej sił i środków.

Organ ocenił, że rzucanie kotwicy w innym miejscu niż wyznaczone przez Kapitana Portu kotwicowisko na redzie portu [...] jest dopuszczalne jedynie ze względu na bezpieczeństwo lub awarie statku, o czym stanowi § 26 ust. 1, 2 i 4 Przepisów portowych. Natomiast protest pokojowy nie usprawiedliwiał rzucenia kotwicy przez kapitana R. na obrotnicy w pobliżu Pirsu Rudowego w ramach protestu mającego na celu zablokowanie dostępu do Pirsu Rudowego oczekującemu na redzie statkowi z węglem, skoro zabrania tego § 26 ust. 4 Przepisów portowych.

Organ uznał, że nieuprawnione działanie kapitana doprowadziło do naruszenia Infrastruktury Krytycznej dla kraju i biorąc pod uwagę uprawnienia Straży Granicznej mogło doprowadzić do dużej tragedii w wyniku zatopienia statku o nieznanych zamiarach, innych od deklarowanych, czym świadomie wprowadził w błąd Służbę Dyżurną Kapitanatu Portu podając przez agenta, że celem podróży jest uczczenie 15 rocznicy utworzenia G. Polska oraz edukowanie społeczeństwa o szkodliwości palenia węglem, zatajając faktyczny cel podróży. Organ ocenił, że informacje, które po nieuprawnionym wtargnięciu do Portu Północnego przekazał w ramach protestu kapitan F. R. M., mogły być wygłoszone, w ramach wolności wypowiedzi i prawa do pokojowego protestu, podczas postoju przy udostępnionym statkowi nabrzeżu Pomorskim w [...].

Wskazał, że sam zakaz wejścia do Portu Północnego dotyczy wszystkich statków, dla których decyzją Głównego Dyspozytora Portu [...] nie ma przydzielonego nabrzeża tym bardziej, że Port Północny nie jest przeznaczony do cumowania statków typu R. (zeznanie św. A. G. z 9 lipca 2020 r., C. P. z 10 lipca 2020 r., pismo Koordynatora logistyki R. G. G. Polska do Zarządu Morskiego Portu [...] z 30.08.2019 r. i 5.09.2019 r.).

Wymierzając karę administracyjną organ I instancji uwzględnił zachowanie kapitana statku R., który planując wejście do portu [...] świadomie wprowadził w błąd Służbę Dyżurną Kapitanatu Portu podając przez agenta, że celem podróży jest uczczenie 15 rocznicy utworzenia G. Polska oraz edukowanie społeczeństwa o szkodliwości palenia węglem, zatajając faktyczny cel podróży. Uznał, że zachowanie kapitana od momentu nielegalnego podniesienia kotwicy nosiło cechy oczywistego naruszenia prawa i w konsekwencji doprowadziło do potencjalnego zagrożenia życia i zdrowia i realnego zagrożenia bezpieczeństwa morskiego w Porcie [...] oraz jego Infrastruktury Krytycznej. Ocenił, że podnoszona sytuacja materialna strony – znaczne obciążenie finansowe przez koszty wynajmowania mieszkania i wspierania 82 - letniej matki, nie mówi nic o realnych dochodach strony, zatrudnionej przez światową organizację G..

W odwołaniu złożonym od ww. decyzji strona zarzuciła organowi pierwszej Instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez m.in. udział w wydawaniu decyzji osoby podlegającej wyłączeniu na podstawie art. 24 k.p.a., brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, niezapewnienie stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu, zaprzeczyła naruszeniu przepisów portowych przez kapitana, nie wzięcia pod uwagę jej sytuacji majątkowej przy wymierzaniu kary administracyjnej. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Po rozpoznaniu odwołania strony Minister Infrastruktury nie uwzględnił podniesionych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją z 29 kwietnia 2021 roku utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powołał się na dokonane przez organ I instancji ustalenia faktyczne i ich ocenę, co do podniesienia kotwicy bez zgłoszenia i uzyskania zgody Służby Dyżurnej Kapitanatu Portu [...], wbrew poleceniom wydawanym przez oficera dyżurnego Kapitanatu Portu [...], wejście poza torem wodnym i z nadmierną prędkością do Portu Północnego w [...]u i rzucenie kotwicy w miejscu do tego niewyznaczonym w celu prowadzenia działalności niezwiązanej z normalną eksploatacją portu, a następnie zabarykadowanie się przez załogę statku i nie wpuszczenie na statek oficera Służby Dyżurnej Kapitanatu Portu [...] oraz funkcjonariuszy Straży Granicznej. Zgodził się z argumentacją leżącą u podstaw wymierzonej przez organ I instancji kary pieniężnej.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji

pracownika organu C. P., zeznającego w sprawie w charakterze świadka, który zdaniem strony podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu z mocy prawa stwierdził, że nastąpiło jedynie sporządzenie pisma zawiadamiającego strony o zakończeniu postępowania dowodowego przez pracownika C. P., co nie stanowi wydania zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem strony o braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Ocenił, że podnoszona w odwołaniu konieczność przesłuchania kapitana statku, w świetle zgromadzonych dowodów, nie była konieczna dla ustalenia naruszeń i zakresu odpowiedzialności za nie. Stosownie do art. 86 k.p.a. jego wykładnią w doktrynie i orzecznictwie, przesłuchanie strony ma charakter jedynie dowodu posiłkowego. Podzielił twierdzenia organu pierwszej instancji o braku konieczności przesłuchania członków załogi statku R., wskazując na osobistą odpowiedzialność kapitana statku za przestrzeganie przepisów portowych.

Nie stwierdził sprzeczności materiału dowodowego uznając za spójny materiał dowodowy z zeznań świadków z zapisanym obrazem w systemie DMIS iMare, gdzie zarejestrowane dane pokazują jednoznacznie, że statek R. poruszał się poza torami wodnymi do Nowego Portu i Portu Północnego i do tego z nadmierną prędkością. Nie znalazł uzasadnienia dla wydania opinii przez biegłego, o co wnosiła strona, uznając, że odczyt danych zarejestrowanych w systemie DMIS iMare nie wymaga specjalnych wiadomości, o których mowa w art. 84 k.p.a. Nie budzi wątpliwości organu odwoławczego kierowanie drogą radiową przez służby dyżurne Kapitanatu wezwań do opuszczenia przez statek R. obszaru portowego, jak i wezwania do poddania się inspekcji. Za bezpodstawne uznał zarzuty strony o braku przeprowadzenia kontroli przez funkcjonariuszy Portu, jak i braku podstaw do przeprowadzenia inspekcji przez funkcjonariuszy Straży Granicznej. Uznał, że wezwanie statku R. do natychmiastowego zatrzymania się i kontroli było realizowane przez dowodcę jednostki SG-[...] na podstawie uprawnień przysługujących Straży Granicznej, wykonującej uprawnienia inspekcji morskiej na podstawie art. 50 ust. 5 i ust. 7 ustawy o obszarach morskich. Z kontroli statku został sporządzony protokół oraz notatka urzędowa i służbowa na rzecz P. R., funkcjonariusza Straży Granicznej.

Nie usprawiedliwia bezprawnego postępowania kapitana statku prowadzenie pokojowego protestu wobec oczywistego wymogu przestrzegania prawa przez kapitana statku kierującego jednostką na obszarze portu morskiego.

Z tego względu podzielił argumentację organu I instancji w uzasadnieniu wysokości wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 91 700 zł odwołując się do art. 57 ust. 4 ustawy o obszarach morskich. Ocenił, że kapitan statku wielokrotnie, w sposób celowy i świadomy zlekceważył zarówno przepisy prawne, jak i oczywiste nakazy i polecenia formułowane i wydawane wobec niego zgodnie z prawem i na podstawie racjonalnej oceny istniejącej sytuacji przez upoważnionych przedstawicieli organu administracji publicznej.

Z drugiej strony ocenił, że kapitan statku R. swoje bezprawne postępowanie rozmyślnie i demonstracyjnie wykorzystywał w całym zakresie do prowadzenia działalności, która w istocie miała charakter reklamowy i niezwiązany w żaden sposób z normalną eksploatacją portu. Bezprawne wtargnięcie kierowanego przez stronę statku na akwen portowy, w trakcie którego próbująca dokonać kontroli jednostka Straży Granicznej zmuszona była do gwałtownych manewrów w celu uniknięcia kolizji ze statkiem R., a następnie spowodowanie, przez trwającą kilka godzin odmowę poddania się kontroli, siłowej operacji funkcjonariuszy Straży Granicznej, to ciąg naruszeń niemających precedensu w historii Portu [...], w ostatnich kilkunastu, o ile nie kilkudziesięciu latach.

Zakres i sposób dokonanych naruszeń, a także ich konsekwencje sprawiają, że deklaracje strony o pokojowych zamiarach przedsięwzięcia organ odwoławczy uznał za niewiarygodne, a karę nałożoną na stronę w jej maksymalnej wysokości przewidzianej przepisami za uzasadnioną, adekwatną i wymierzoną zgodnie z przesłankami określającymi zasady jej nakładania.

Odnośnie do zarzutu o braku wzięcia pod uwagę sytuacji majątkowej strony przy wymierzaniu kary uznał, że art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. przewiduje, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej nie stosuje się przepisów Działu IVa k.p.a. Z uwagi na to, że ustawa o obszarach morskich w art. 57 ust. 4 zawiera odrębne przesłanki wymiaru kary, organ zastosował postanowienia tego przepisu, który nakazuje uwzględniać zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń lub korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia, a nie sytuację majątkową ukaranej strony. Ocenił, że kapitan statku R. swoje bezprawne postępowanie rozmyślnie i demonstracyjnie wykorzystywał w całym zakresie do prowadzenia działalności, która w istocie miała charakter reklamowy i niezwiązany z normalną eksploatacją portu. Ponadto nie wystąpiła przesłanka z art. 58 ust. 1 ustawy o obszarach morskich, który mówi, że nie można nałożyć kary pieniężnej, jeżeli od dnia popełnienia czynu upłynęło 5 lat, skoro w niniejszej sprawie a naruszenie przepisów miało miejsce 9 września 2019 r.

Skarżący zaskarżył w całości decyzję Ministra Infrastruktury z 29 kwietnia 2021 roku, której zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez dokonanie wadliwej kontroli legalności decyzji organu I instancji i utrzymanie jej w mocy, pomimo udziału w wydawaniu decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia 5 października 2020 roku, nr [...] pracownika organu pierwszej instancji, C. P., podczas gdy C. P. był przesłuchiwany w niniejszej sprawie w charakterze świadka, a tym samym podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu z mocy prawa, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a., art. 6 ust. 3 pkt a i b Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. poprzez dokonanie wadliwej kontroli legalności decyzji organu I instancji i utrzymanie jej w mocy, pomimo zmiany zakresu postępowania prowadzonego przed Dyrektorem Urzędu Morskiego po zawiadomieniu skarżącego o zakończeniu postępowania dowodowego i umożliwieniu skarżącemu zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego, co skutkowało naruszeniem prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, a w konsekwencji stanowi podstawę do wznowienia administracyjnego zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na ustaleniu stanu faktycznego w oparciu o dowody pozostające ze sobą w sprzeczności, tj. zapis komunikacji pomiędzy statkiem R. a Kapitanatem Portu w [...]u zarejestrowany na nagraniu DIMS iMare, zeznania J. N., H. Ł., P. R., K. S. oraz nagranie na płycie CD stanowiące załącznik do pisma skarżącego z dnia [...] lipca 2020 roku złożonego w postępowaniu przed Dyrektorem Urzędu Morskiego.

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 86 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania skarżącego, podczas gdy dowód ten ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie.

5) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., art. 6 ust. 3 pkt d EKPCz polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków A. S., N. B., M. F., R. W., E. R. oraz K. G., podczas dowody te mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie.

6) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że statek R. poruszał się kursem kolizyjnym do jednostki Straży Granicznej, podczas gdy zeznań A. G. wynika, że jednostka Straży Granicznej pływała przed dziobem statku R..

7) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., 84 § 1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, podczas gdy skarżący kwestionował prawidłowość pomiaru prędkości statku R. zarejestrowany na nagraniu DMIS iMARE, a do ustalenia, czy pomiar prędkości statku R. zarejestrowany na nagraniu DMIS iMARE jest prawidłowy konieczne są wiadomości specjalne.

8) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że funkcjonariusze Straży Granicznej wykonywali uprawnienia inspekcji morskiej, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by funkcjonariusze Straży Granicznej wykonywali uprawnienia inspekcji morskiej.

9) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że funkcjonariusz Kapitanatu Portu udał się na statek R. w celu przeprowadzenia kontroli, podczas gdy z zeznań M. W. i C. P. jednoznacznie wynika, że celem udania się przez funkcjonariusza Kapitanatu Portu na statek R. nie było przeprowadzenie kontroli, lecz obserwacja działań Straży Granicznej i poinformowanie kapitana statku R., że, w ocenie funkcjonariuszy Kapitanatu Portu, naruszył on przepisy.

10) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że skarżący uniemożliwiał przeprowadzenia inspekcji statku przez Straż Graniczną, podczas gdy z nagrania ze statku R. wynika, że skarżący wpuścił na statek funkcjonariuszy Straży Granicznej.

11) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1,107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że z zapisu komunikacji pomiędzy statkiem R. wynika, że skarżący nie zastosował do poleceń do natychmiastowego opuszczenia portu, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zapisu komunikacji pomiędzy statkiem R. a Kapitanatem Portu w [...] nie wynika, by do skarżącego były kierowane jakiekolwiek jasne i jednoznaczne polecenia.

12) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1,107 § 3 k.p.a polegające na błędnym ustaleniu, że skarżący nie dopowiadał na wezwania Straży Granicznej oraz funkcjonariuszy Kapitanatu Portu, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zapisu komunikacji pomiędzy statkiem R. a Kapitanatem Portu w [...] wynika, że skarżący odpowiedział na wywoływanie funkcjonariusza Kapitanatu Portu, natomiast Straż Graniczna nie wywoływała statku R..

13) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że z zapisu komunikacji pomiędzy statkiem R. wynika, że skarżący nie zastosował do polecenia poddania się inspekcji wydanego przez służby dyżurne Kapitanatu Portu, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego, tj. zapisu komunikacji pomiędzy statkiem R. a Kapitanatem Portu w [...] oraz zeznań M. W. i C. P. wynika, że polecenia takie nie były wydawane.

14) naruszenie przepisów postępowania, tj. 75 § 1 k.p.a w zw. z art. 27 Konstytucji RP oraz art. 4 pkt 3 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim polegające na ustaleniu, że statek R. znacznie przekroczył dopuszczalną prędkość na podstawie nieprzetłumaczonego dokumentu w języku angielskim, podczas gdy nieprzetłumaczony dokument sporządzony w języku obcym nie może stanowić dowodu.

15) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że statek R. znacznie przekroczył dopuszczalną prędkość, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie, czy statek R. znacznie przekroczył dopuszczalną prędkość.

16) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na błędnym ustaleniu, że statek R. poruszał się poza torem wodnym, podczas gdy z nagrania DMIS iMARE oraz z zeznań A. G. nie wynika, by statek R. poruszał się poza torem wodnym, natomiast zeznania H. Ł. są sprzeczne zarówno z pozostałym materiałem dowodowym, jak i sprzeczne wewnętrznie, a tym samym nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych.

17) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a., polegające na błędnym ustaleniu, że protest prowadzony przez skarżącego w dniu [...] września 2019 roku w Porcie [...] nie miał charakteru pokojowego, podczas gdy skarżący prowadził w dniu [...] września 2019 roku w Porcie [...] pokojowy protest.

18) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1,107 § 3 k.p.a., polegające na błędnym ustaleniu, że skarżący prowadził w dniu [...] września 2019 roku w Porcie [...] działalność promocyjną, podczas gdy podczas gdy skarżący prowadził w dniu [...] września 2019 roku w Porcie [...] pokojowy protest.

19) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 107 § 3 kpa w zw. z art. 15 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu.

20) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia [...] października 2020 roku, nr [...], podczas gdy była ona wadliwa, ponieważ zawierała liczne naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

21) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 56 pkt 9 ustawa o obszarach morskich w zw. z § 12 ust. 2 Zarządzenia Nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z dnia 16 lipca 2018 r. Przepisy portowe (dalej: przepisy portowe) w zw. z art. 50 ust. 5, 7 ustawa o obszarach morskich poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że Straż Graniczna jest uprawniona do wydawania statkom poleceń do zatrzymania na podstawie § 12 ust. 2 przepisów portowych, podczas gdy uprawnienia takie przysługują wyłącznie funkcjonariuszom Kapitanatu Portu, co skutkowało nieprawidłowym nałożeniem na skarżącego kary administracyjnej.

22) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 ust 1 Konstytucji RP, art. 10 ust. 1, art. 11 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w związku z prowadzeniem przez niego pokojowego protestu, podczas gdy działanie takie jako stanowiące realizację wolności wypowiedzi oraz wolności zgromadzeń nie może stanowić podstawy do nałożenia kary administracyjnej.

23) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 56 pkt 9 ustawa o obszarach morskich w zw. z § 99 ust. 1 pkt 13 przepisów portowych polegające na nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej w związku z prowadzeniem w Porcie [...] działalności promocyjnej, podczas gdy skarżący nie prowadził w Porcie [...] działalności promocyjnej.

24) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 56 pkt 1 ustawa o obszarach morskich, art. 56 pkt 9 ustawa o obszarach morskich w zw. z § 26 ust. 1, 2, 4 przepisów portowych polegające na nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej w związku zrzuceniem kotwicy w Porcie w [...], podczas gdy zrzucenie kotwicy było uzasadnione pokojowym protestem prowadzonym przez skarżącego, a tym samym nie stanowiło podstawy do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej.

25) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 56 pkt 2 ustawa o obszarach morskich, art. 56 pkt 9 ustawa o obszarach morskich w zw. z § 102 ust. 1 pkt 1 przepisów portowych, § 13 przepisów portowych, § 12 ust. 2 przepisów portowych, § 10 przepisów portowych, § 14 ust. 2 przepisów portowych, art. 56 pkt 17a ustawa o obszarach morskich, polegające na nałożeniu na skarżącego kary administracyjnej w związku z poruszaniem się poza torem wodnym i z nadmierną prędkością, brakiem zastosowania się do polecenia opuszczenia portu oraz do zatrzymania, brakiem poddania się kontroli, podczas gdy z materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji wynika, że skarżący nie dopuściła się zarzucanych jej naruszeń.

26) naruszenie prawa materialnego, tj. 56 ustawa o obszarach morskich w zw. z art. 57 ust. 4 tej ustawy polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej w maksymalnej wysokości, podczas gdy w niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego kary administracyjnej.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął swoje zarzuty i wniósł o: uchylenie w całości decyzji Ministra Infrastruktury z [...] kwietnia 2021 roku oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] z [...] października 2020 roku, umorzenie w całości postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Podstawę materialnoprawną podjętych w niniejszej sprawie przez organy rozstrzygnięć stanowił art. 56 ustawy z dnia 21 marca 1991 o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r., poz 2135 z późn. zm.) wskazuje w sposób precyzyjny zakres podmiotowy osób odpowiedzialnych za naruszenie przepisów prawa: kto:

1) zatrzymuje lub zakotwicza statek poza miejscem do tego przeznaczonym,

2) prowadzi statek poza torami wodnymi lub nie utrzymuje kursu wskazanego przez właściwy organ,

3) (uchylony),

4) wyprowadza statek z portu wbrew otrzymanemu zakazowi,

5) ładuje lub wyładowuje towar ze statku w miejscu do tego niewyznaczonym,

6) nawiązuje łączność z wybrzeżem, powodując zagrożenie bezpieczeństwa żeglugi,

7) opuszcza statek w miejscu niedozwolonym,

8) przyjmuje lub wysadza ze statku ludzi z naruszeniem przepisów celnych, skarbowych, imigracyjnych lub sanitarnych,

9) wykracza przeciwko przepisom wydanym na podstawie art. 47 i 48,

9a) wykorzystuje pas techniczny do innego celu niż utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska bez zgody dyrektora urzędu morskiego albo wykorzystuje pas techniczny niezgodnie z warunkami określonymi przez dyrektora urzędu morskiego,

10) nie stosuje się do nakazów określonych w art. 52 ust. 1,

11) (uchylony),

12) uszkadza lub przesuwa znaki nawigacyjne albo użytkuje je niezgodnie z przeznaczeniem,

13) uruchamia urządzenia pogarszające skuteczność oznakowania nawigacyjnego,

14) wykracza przeciwko przepisom o prowadzeniu i przechowywaniu na statku dokumentów,

15) wykracza przeciwko przepisom o okazywaniu bądź podnoszeniu bandery,

16) wykracza przeciwko obowiązkowi przedstawiania statku do pomiaru,

17) wykracza przeciwko obowiązkowi zgłoszenia statku lub okoliczności podlegającej wpisowi do rejestru okrętowego albo do rejestracji w urzędzie morskim,

17a) utrudnia lub uniemożliwia przeprowadzenie inspekcji, o której mowa w art. 50 ust. 1,

18) wykracza przeciwko obowiązkowi umieszczania na statku oznaczenia nazwy, portu macierzystego i numeru identyfikacyjnego statku,

19) przeszukuje wraki statków lub ich pozostałości bez wymaganego pozwolenia albo nie stosuje się do warunków określonych w pozwoleniu,

19a) uprawia żeglugę z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności za roszczenia morskie, o którym mowa w art. 102c Kodeksu morskiego,

20) podejmuje się przewozu pasażerów z naruszeniem obowiązku posiadania dokumentu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, o którym mowa w art. 182 § 3 lub art. 182a § 2 Kodeksu morskiego

- podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Zgodnie z art. 47 ww. ustawy dyrektorzy urzędów morskich wydają przepisy prawne na podstawie upoważnień udzielonych im w ustawach. Z kolei zgodnie z art. 48 organy te wydają zarządzenia porządkowe, które w zakresie nieuregulowanym w przepisach, jeżeli jest to niezbędne do ochrony życia, zdrowia lub mienia, obronności i bezpieczeństwa państwa, ochrony środowiska morskiego na morzu, w porcie morskim, przystani oraz w pasie technicznym, a także ochrony żeglugi i portów morskich - dyrektor urzędu morskiego może ustanawiać w zakresie określonym w art. 42 ust. 2 przepisy porządkowe zawierające zakazy lub nakazy określonego zachowania oraz tworzyć i ogłaszać strefy czasowo zamknięte dla żeglugi i rybołówstwa, uprawiania sportów wodnych i nurkowych, znajdujące się w strefie odpowiedzialności terytorialnej danego urzędu i będące w granicach morskich wód wewnętrznych i morza terytorialnego.

W oparciu o ten przepis Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] wydał zarządzenie nr 9 z dnia 16 lipca 2018 r. – Przepisy portowe (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2018 r., poz. 2832 z póżn. zm.). Zgodnie z § 10 ust. 1 wszystkie osoby korzystające z portów i ich urządzeń obowiązane są do zachowania porządku, przedsięwzięcia środków ostrożności dla zachowania bezpieczeństwa w porcie i uniknięcia szkód w urządzeniach portowych, szkód wzajemnych oraz szkód w środowisku naturalnym.

Z kolei § 11 określa, że na wezwanie funkcjonariusza kapitanatu portu, kapitan (kierownik) statku, względnie jego zastępca, obowiązany jest przedstawić do wglądu dokumenty statku i załogi. Przepis ten stosuje się odpowiednio do osób odpowiedzialnych za eksploatację urządzeń portowych w zakresie okazywania wymaganych dokumentów stwierdzających uprawnienia do obsługi, względnie sprawność techniczną urządzeń (ust. 2). Zgodnie z § 13 funkcjonariusze kapitanatu portu mają prawo wydawania poleceń mających na celu zapobieganie zagrożeniom życia i zdrowia ludzkiego, środowiska naturalnego, niebezpieczeństwom zagrażającym statkom, urządzeniom portowym i ładunkom oraz zwracania się, w razie potrzeby do właściwych organów o pomoc. Z kolei § 13 ust. 2 wskazuje, że osoby przebywające na terenie portu obowiązane są stosować się do poleceń, o których mowa w ust. 1. Polecenia funkcjonariuszy kapitanatu portu wydane w zakresie bezpieczeństwa, porządku portowego i ochrony środowiska są natychmiast wykonalne, chyba że termin ich realizacji został wyraźnie określony (§ 13 ust. 3) Bezspornie zgodnie z § 14 ust. 2 za przestrzeganie przepisów portowych przez załogę statku odpowiedzialny jest kapitan (kierownik) statku.

Z kolei zgodnie z § 26 ust. 1 miejsce kotwiczenia statku wyznacza kapitanat portu. Kotwiczenie statku poza kotwicowiskiem dozwolone jest tylko w przypadkach podyktowanych względami bezpieczeństwa (ust. 2). Z kolei zgodnie z § 99 ust. 1 pkt 9 zabrania się bez zgody Kapitana Portu uprawiania sportu wioślarskiego i kajakarskiego w miejscach do tego nie przeznaczonych. Natomiast zgodnie z § 102 ust 1 pkt 1 statki powinny poruszać się z bezpieczną prędkością, zgodnie z ustawa o obszarach morskich, nie większą niż: na redzie - 7 węzłów.

Tymczasem nie budzą wątpliwości ustalenia, że 9 września 2019 r. ok. godz. 18, kapitan statku R., bez powiadomienia Kapitanatu Portu [...] i bez uzyskania zgody Kapitanatu Portu, podniósł kotwicę i zaczął płynąć w stronę Portu Północnego. Zapisy systemu służącego do Monitorowania ruchu statków DMIS IMare, prowadzonego przez Urząd Morski w [...], zeznania funkcjonariusza Kapitanatu Portu w [...], A. G. oraz pełniącego w tym czasie i rejonie służbę na statku pilotowym H. Ł. potwierdzają ustalenia, że statek płynął poza torem wodnym prowadzącym do Nowego Portu i do Portu Północnego. Po rozpoczęciu żeglugi w stronę Portu Północnego brak było odzewu ze strony kapitana statku R., który był kilkukrotnie wywoływany przez Kapitanat Portu [...] na dedykowanym do tego w tym rejonie kanale 14 UKF, a następnie na kanale 16 UKF, w celu poinformowania go o braku zgody na wejście do portu. Na kanale UKF 16 statek był dodatkowo wywołany, bez odzewu ze stronu kapitana, przez funkcjonariuszy Straży Granicznej z jednostki SG-[...], stojącej na wysokości główek wejściowych do Portu Północnego. Wskazania z systemu DMIS iMare pokazały poruszanie się statku na redzie portu [...] z prędkością ok. 10 węzłów, co stanowiło o naruszeniu § 102 ust. 1 pkt 1 Przepisów portowych. Stanowi on, że statki na redzie powinny poruszać się z bezpieczną prędkością, nie większą niż 7 węzłów.

Dodatkowo statek płynął kursem kolizyjnym ze stojącą w dryfie, ustawioną lewą burtą do kursu R. jednostką SG-[...]. Organ odwoławczy ustalił, że ok. godz. 18.25 statek R. zaczął nadawać w języku angielskim komunikat, że jest to protest pokojowy przeciwko importowi węgla do Polski. W odpowiedzi, oficer Kapitanatu Portu wydał kapitanowi tego statku polecenie natychmiastowego opuszczenia portu, następnie ponawiając to polecenie. Uprawnienie funkcjonariuszy kapitanatu portu do wydawania poleceń mających na celu zapobieganie zagrożeniom życia i zdrowia ludzkiego, środowiska naturalnego niebezpieczeństwom zagrażającym statkom, urządzeniom portowym i ładunkom oraz zwracania się w razie potrzeby do właściwych organów o pomoc, wynika z § 13 ust. 1Przepisów portowych. Ust. 3 tego przepisu przewiduje, że polecenia funkcjonariuszy kapitanatu portu są natychmiast wykonalne, chyba że termin ich realizacji został wyraźnie określony. Nie stosując się do wydanych poleceń, kapitan statku R. naruszył § 13 ust. 2 Przepisów portowych, który stanowi o obowiązku stosowania się do poleceń funkcjonariuszy kapitanatu portu osób, przebywających na terenie portu.

Ok. godz. 18.35 statek R. rzucił kotwicę poza miejscem do tego przeznaczonym – w Porcie Północnym przy Pirsie Pudowym, w odległości 1 kabla (ok. 185 metrow) za cumującym tam statkiem, przez co naruszył art. 56 pkt. 1 ustawy o obszarach morskich. Przepis ten stanowi bowiem, że podlega karze pieniężnej ten, kto zatrzymuje lub zakotwicza statek poza miejscem do tego przeznaczonym. Nie usprawiedliwiała go, jako nieistniejąca sytuacja przewidziana w § 26 ust. 1 Przepisów portowych, która pozwalałaby ze względów bezpieczeństwa lub z uwagi na sytuację awaryjną na kotwicowanie statku R. poza kotwicowiskiem.

Sytuacją taką nie było prowadzenie przez statek pokojowego protestu, w formie blokowania rozładunku węgla w porcie. Dodatkowo samo prowadzenie tego rodzaju działalności stanowiło naruszenie § 99 ust. 1 pkt 13 Przepisów portowych, który zabrania bez zgody Kapitana Portu prowadzenia działalności reklamowej oraz innej działalności, niezwiązanej z normalną eksploatacją portu, na wodach w obszarze odpowiedzialności kapitanatu.

Z uwagi na brak jakiejkolwiek reakcji ze strony statku R., funkcjonariusz kapitanatu portu wraz ze Strażą Graniczną i Policją ok. 21.30 udał się na jednostce SG-[...] na statek w celu dokonania kontroli. Pomimo podpłynięcia pod statek i wezwań do poddania się do kontroli, kapitan statku ani załoga nie reagowali, nie poczyniono też żadnych niezbędnych czynności do przyjęcia inspektorów na statek (przygotowanie trapu oraz służby trapowej z oficerem wachtowym na czele). Doszło więc do naruszenia art. 56 pkt 17a ustawy o obszarach morskich, który mówi o ponoszeniu konsekwencji w postaci kary pieniężnej za utrudnianie lub uniemożliwianie przeprowadzenia inspekcji. Inspekcję statku R. umożliwiła dopiero siłowa interwencja funkcjonariuszy Straży Granicznej, którzy zmusili kapitana i załogę do odblokowania zamkniętych drzwi prowadzących na mostek statku.

Jak wskazano na wstępie, powyższe ustalenia organu odwoławczego zostały przyjęte przez Sąd jako własne. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło fakt naruszenia przez kapitana statku szeregu przepisów zarówno wynikających z ustawy o obszarach morskich, jak i zarządzenia nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. Odpowiedzialność skarżącego na gruncie niniejszej sprawy jest odpowiedzialnością kapitana statku.

Sąd podziela dokonaną przez organy ocenę materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadków: A. G. i H. Ł., C. P., M. W. i J. N., L. J. i T. S. - oficerów Służby Dyżurnej Kapitanatu, którzy w okresie od 6 do 10 września 2019 r. pełnili służbę w Kapitanacie Portu [...], dowódcę i zastępcę dowódcy jednostki pływającej Straży Graniczne SG-[...]- K. S. i P. R., którzy dowodzili [...] września 2019 jednostką SG-[...] oraz pilota spółki [...] Sp. z o.o. L. W., który pilotował R. podczas wyprowadzania 10 września 2019 r. statku z Portu Północnego na redę oraz nagrania CD z interwencji 9 września 2019 r. WZD MOSG Straży Granicznej w dniu na R., oraz tłumaczenia ścieżki dźwiękowej zarejestrowanej na płytce CD DMIS iMARE, wykonane w dniu 5 sierpnia 2020 r. przez tłumacza przysięgłego języka angielskiego, - na podstawie których w sposób prawidłowy ustalił szereg wzajemnie po sobie następujących naruszeń prawa, za których odpowiedzialność ponosi kapitan statku.

Zdaniem Sądu, wskazany katalog zdarzeń, za które odpowiedzialność w pełni ponosi skarżący jako kapitan statku R., został w pełni udowodniony przez organ w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Potwierdza to słuszność oceny co do świadomego działania podjętego przez kapitana statku R., który odpowiadał za nie niewykonane, jak i wydane polecenia/rozkazy: począwszy od podniesienia kotwicy, prowadzenie statku poza torami wodnymi, nie zastosowanie się do poleceń natychmiastowego opuszczenia portu wydawanych mu przez oficera Kapitanatu Portu, jak również zamknięcie się wraz z załogą w sterowce statku i zablokowanie drzwi, przez co utrudnienie niezwłocznego przeprowadzenia inspekcji statku.

Odnosząc się do licznych zarzutów procesowych, wskazać należy, że postępowaniu administracyjnym został przyjęty otwarty system środków dowodowych, które mogą służyć wyjaśnieniu okoliczności sprawy, jeżeli tylko nie są sprzeczne z prawem. Wyrazem tej zasady jest art. 75 § 1 k.p.a., który stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Postępowanie dowodowe służyć ma wyjaśnieniu sprawy zgodnie z obowiązkiem dochodzenia do prawdy obiektywnej, a nie formalnej. Utrwalenie czynności organu poprzedzających wszczęcie postępowania w sposób opisany w art. 72 k.p.a. samo w sobie nie pozbawia takiego dowodu mocy dowodowej, jeżeli także inne środki dowodowe pośrednio potwierdzają dany fakt. Pamiętać bowiem należy, że oceny dowodów zgromadzonych przez organ I instancji należy dokonywać przy uwzględnieniu ich wzajemnych relacji. O ile bowiem niektóre z tych dowodów mogą być same w sobie niewystarczające, aby wykazać istotne w sprawie okoliczności, o tyle gdy są rozpatrywane w powiązaniu lub łącznie z innymi dokumentami lub informacjami mogą przyczynić się do pełnego wyjaśnienia sprawy.

Przez pryzmat tych zasad należy bowiem analizować niniejszą sprawę co do prawidłowości wypełnienia obowiązku organu ustalenia zakresu odpowiedzialności kapitana statku, który - jak już była mowa wyżej, zgodnie z § 14 Przepisów portowych, jest on jedyną osobą odpowiedzialną za przestrzeganie przepisów portowych. Zdaniem Sądu, przeprowadzone w sprawie przeprowadzone dowody były wystarczające do ustalenia pełnego stanu faktycznego sprawy, który odpowiada wskazanym normom prawa materialnego.

W świetle powyższego Sąd uznał za w pełni uzasadnione oddalenie wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków członków załogi oraz rzeczniczki G. Polska. Postępowanie dowodowe ma bowiem służyć ustaleniu okoliczności sprawy relewantnych w świetle zastosowanych przepisów prawa materialnego. Tymczasem należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu strona, działająca przez pełnomocnika miała zapewnione respektowanie jej praw. Składając wnioski dowodowe przeciwstawne zeznaniom oficerów, pracownikom profesjonalnym portu – w toku całego postępowania nie podjęła nawet próby uprawdopodobnienia, by składane dowody osobowe wnosiły cokolwiek istotnego do tej sprawy, by zaprzeczały zebranemu materiałowi dowodowemu. Nawet sam skarżący nie podjął inicjatywy złożenia wyjaśnień na piśmie, podobnie nie złożono jakichkolwiek oświadczeń wskazanych świadków, które to informacje poddawałyby w wątpliwość ustalenia faktyczna, co potwierdzałoby celowość ich przesłuchania. Uwzględnienie dowodu z zeznań świadków nie jest jego celem samym w sobie. A w tym właśnie kierunku, nieuzasadnionego przedłużania postępowania, zmierzało wnioskowane przez skarżącego przesłuchanie członków załogi statku oraz rzeczniczki G. Polska.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez oba organy, że kapitan statku naruszył swoim działaniem obowiązujące go przepisy ustawy o obszarach morskich oraz zarządzenia nr 9 Dyrektora Urzędu Morskiego w [...]. Naruszenie przez skarżącego, kapitana statku R. przepisów, zostało potwierdzone w zgromadzonym w sprawie i niebudzącym wątpliwości materiale dowodowym, że wielokrotnie, w sposób celowy i świadomy zlekceważył zarówno przepisy prawne, jak i oczywiste nakazy i polecenia formułowane przez upoważnionych przedstawicieli organu administracji publicznej i wydawane wobec niego zgodnie z prawem i na podstawie racjonalnej oceny istniejącej sytuacji.

Zakres i sposób dokonanych naruszeń, a także ich konsekwencje sprawiają, że deklaracje strony o pokojowych zamiarach protestu prowadzonych na pokładzie statku w ramach akcji G. Polska nie można uznać za usprawiedliwiające naruszenia obowiązków kapitana względem dochowania obowiązujących go przepisów. Wydaje się oczywiste, że czynności podjęte przez skarżącego same w sobie mogły doprowadzić do zdarzeń, w których konsekwencją byłoby spowodowanie zagrożenia dla środowiska naturalnego, o którego czystość przecież walczy G. Polska.

W oparciu o te ustalenia organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy dwóch opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie skarżącej, za które została na stronę nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości. W konsekwencji należy stwierdzić, że Minister Infrastruktury, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Sąd za bezzasadny uznał zarzut, że organy nie zebrały w sposób pełny materiału dowodowego, a ustalenia oparły jedynie na zeznaniach świadków powołanych przez organ, z których jakoby nie wynika, by naruszył wskazane przepisy prawa. Wręcz przeciwnie. W ocenie Sądu, materiał dowodowy, na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, został zgromadzony prawidłowo i w zakresie pozwalającym na rzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie uznania, że organ błędnie ustalił, że funkcjonariusze Straży Granicznej wykonywali uprawnienia inspekcji morskiej, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, by funkcjonariusze Straży Granicznej wykonywali uprawnienia inspekcji morskiej, Sąd wyjaśnia, że w tym aspekcie kontrola była realizowana przez dowódcę jednostki SG-[...] na podstawie uprawnień przysługujących Straży Granicznej w oparciu o art. 50 ust. 5 i ust. 7 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej z dnia 21 marca 1991 r., który stanowi, że w przypadku nieobecności inspektora inspekcji morskiej na pokładzie jednostki pływającej Straży Granicznej, dowódca jednostki Straży Granicznej może samodzielnie realizować uprawnienia określone w ustawie, w imieniu terenowego organu administracji morskiej.

Sąd uznał również za bezpodstawny zarzut dotyczący braku wyłączenia C. P. z udziału w prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] w postępowaniu. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu, w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W judykaturze wskazuje się, że przez "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej czynności procesowych, przewidzianych w przepisach prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji, a także, jeżeli pracownik został upoważniony do wydania decyzji w imieniu organu lub pełni funkcję organu - załatwienie sprawy w drodze decyzji (zob. wyrok WSA w [...]u z dnia 8 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 331/18). Wskazuje się również, że wyrażenie "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" odnosi się do stadium decyzyjnego postępowania i wiąże się z odpowiedzialnością za prawnie wiążące rozstrzygnięcie sprawy przez podpisanie projektu decyzji przez osobę zajmującą stanowisko organu albo pracownika imiennie upoważnionego przez osobę sprawująca stanowisko organu, tak jak w rozpoznawanej sprawie (zob. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1357/10 i z dnia 30 maja 2005 r. sygn. akt I GSK 253/05).

W świetle zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynika że C. P. był przesłuchiwany w charakterze świadka i jednocześnie w aktach sprawy znajduje się podpisane przez niego pismo zawiadamiające strony o zakończeniu postępowania dowodowego. W ocenie Sądu akta sprawy nie wskazują, by C. P. brał udział w wydaniu decyzji organu I instancji, jak również nie on w imieniu organu ją wydał, przygotowywał, czy podpisywał. Należy zatem uznać, że nie spełniły się przesłanki wyłączenia pracownika, gdyż nie brał on udziału w wydawaniu decyzji.

Odnośnie do zarzutu o braku wzięcia pod uwagę sytuacji majątkowej skarżącego przy wymierzaniu kary należy zgodzić się ze stanowiskiem organu i podkreślić, że art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. stanowi, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej nie stosuje się przepisów Działu IVa k.p.a. Z uwagi na to, że ustawa o obszarach morskich w przywołanym już w artykule 57 ust. 4 zawiera odrębne przesłanki wymiaru kary, organ ma w obowiązku stosować postanowienia właśnie tego przepisu, który nakazuje uwzględniać zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń lub korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia, a nie sytuację majątkową ukaranej strony.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Konstytucji RP, w szczególności naruszenia jej przepisu art. 54 ust. 1 ustanawiającej regułę korzystanie z prawa do swobodnego wyrażania opinii (obejmujące swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, także pismem lub drukiem) oraz przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Sąd stoi na stanowisku, że prawo to może podlegać przewidzianym przez ustawę ograniczeniom. Ograniczenie prawa do wyrażania swoich poglądów może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Niejednokrotnie jednak może dojść do kolizji różnych interesów prawnie chronionych w wypadku naruszenia dóbr osobistych. Nie istnieje hierarchia interesów pozwalająca z góry stwierdzić przewagę jednego z nich nad drugim. Decydujące jest ustalenie w realiach danej sprawy, który w konkretnych okolicznościach interes przeważa. Stanowisko to potwierdza przywołany w skardze art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2 (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), który zapewnia każdemu wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe. Zgodnie z jej ust. 2 korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobieżenia zakłóceniu porządku lub przestępstwu, z uwagi na ochronę zdrowia i moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób oraz ze względu na zapobieżenie ujawnieniu informacji poufnych lub na zagwarantowanie powagi i bezstronności władzy sądowej.

Skarżący jest kapitanem statku. Zachowanie zasad bezpieczeństwa żeglugi i dochowanie norm, które obowiązują go z racji pełnionej funkcji i posiadanych uprawnień kapitana, a zatem prawo i obowiązek bezpiecznej żeglugi wynikające ustawy o obszarach morskich przeważa nad prawem skarżącego do wolności wypowiedzi i krytyki w formie jaką wybrał w okolicznościach niniejszej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący może manifestować przysługujące mu prawa i wolności, ale musi liczyć się z konsekwencjami naruszania prawa stojącego w opozycji z tymi uprawnieniami. Nie można bowiem akceptować działań bezprawnych podejmowanych w imię wyrażenia swojego protestu i przedstawienia opinii. Korzystanie z prawa nie usprawiedliwia świadomego naruszenia licznych norm obowiązujących kapitana na polskich wodach wewnętrznych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, należy wyjaśnić, że przepisy działu IVa k.p.a. stosuje się subsydiarnie, a więc w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji dotyczących kwestii wskazanych w art. 189a § 2 k.p.a. Przepis art. 189d k.p.a. może zostać zastosowany jedynie wówczas, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis odrębny nie określa dyrektyw wymiaru kary. W tej sprawie wysokość kary została określona w art. 56 ustawy o obszarach morskich, poprzez określenie maksymalnej jej wysokości (do wysokości nieprzekraczającej dwudziestokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa GUS). Na podstawie Komunikatu

Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2020 r. przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2020 r. wyniosło 5167,47 zł. Maksymalna kara wynosiłaby zatem 103 349 zł, zatem wymierzona wysokość 91 700 zł mieści się w jej górnych rejestrach i odpowiada prawu co do wysokości.

Również przesłanki wymierzenia kary zostały określone w art. 57 ust. 4 tej ustawy, który nakazuje uwzględniać zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń lub korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia, a nie sytuację majątkową ukaranej strony. Dlatego też nie można było weryfikować ukarania w tym zakresie na podstawie przepisów k.p.a. Natomiast – co do zasady – nie ma przeszkód do tego, by stosować w takim przypadku instytucję odstąpienia od nałożenia kary, o której mowa w art. 189f k.p.a., bowiem słusznie organ nie dopatrzył się podstaw do takiego działania.

W zaskarżonej decyzji organ ocenił, że w tej sprawie nie występowały przesłanki odstąpienia wymienione w art. 189f § 1 k.p.a. i Sąd tę ocenę podziela. Z akt sprawy nie wynika, by chodziło o naruszenie o znikomym charakterze, bądź by strona została ukarana za nie w inny sposób. Z kolei trybu z art. 189f § 2 k.p.a. w tym postępowaniu nie uruchamiano, dlatego nie można powiedzieć, że wadliwie nie doszło do odstąpienia na podstawie tego przepisu. Dodać należy, że kwestia co do zastosowania unormowanej w art. 189f § 2 k.p.a. konstrukcji prawnej pozostawiona została przez ustawodawcę ocenie organu stosującego prawo. Sąd nie dopatrzył się wad w rezygnacji przez organy z zainicjowania tej możliwości.

Nie ma wreszcie podstaw zarzut naruszenia art. 189e k.p.a., bo materiał zgromadzony w postępowaniu administracyjnym nie dowodzi tego, by do naruszenia doszło z powodu siły wyższej.

Reasumując, w analizowanym zakresie argumentacja organu jest prawidłowa. Powyższe zaś uniemożliwia Sądowi podważenie stanowiska organu jako prawidłowo wywiedzionego. Podsumowując, skoro strona naruszyła przepisy powszechnie obowiązujące w zakresie bezpieczeństwa żeglugi, organ był zobowiązany do wymierzenia stronie kary pieniężnej na podstawie art. 57 ust. 1 w związku z art. 56 pkt 1 i 2 ustawy o obszarach morskich.

Sąd nie znajduje zatem argumentów by zakwestionować czynności organu administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. Sąd nie dopatrzył się uchybień w zakresie sposobu gromadzenia przez organ materiału dowodowego w sprawie i budowania podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został poddany obiektywnej i przekonującej ocenie.

Nie można zatem powiedzieć, że organ uchybił skodyfikowanym w art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. wymaganiom powadzenia postępowania dowodowego i oceny dowodów, ani też regułom sporządzania motywów decyzji, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonej decyzji zawiera szczegółowe wykazanie faktów, na których oparł się organ, a uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

Postępowanie przeprowadzono rzetelnie, strona miała możliwość aktywnego w nim udziału, z czego zresztą korzystała. Nie naruszono także wymienionego w skardze art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy wywiązał się z nałożonego nań obowiązku ponownego, merytorycznego załatwienia sprawy indywidualnej. Nie tylko skontrolował zaskarżoną decyzję ale odniósł się także do zarzutów z odwołania.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.