Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1474/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: Art. 17  ust. 1  pkt 4, art. 24  ust. 2, art. 27 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję w części, tj. w zakresie daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego "od 1 lipca 2021 r."; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 3 sierpnia 2021 r., sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania P. C. (dalej jako skarżący) od decyzji Wójta Gminy dnia [...] 2021 r. nr [...] odmawiającej skarżącemu przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na matkę – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że przyznało P. C. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką D. C.

- za okres od dnia 1 lipca 2021 r. w kwocie 1.971,00 zł miesięcznie;

- na okres od dnia 1 stycznia 2022 r. na czas nieokreślony w kwotach miesięcznych określonych w obwieszczeniach ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, które podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym RP "Monitor Polski" w terminie do dnia 15 listopada każdego roku.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 8 października 2020 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego na matkę. We wniosku tym wskazał, że "na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w wypadku przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego, rezygnuje z przysługującego mu specjalnego zasiłku opiekuńczego", wcześnie bowiem, decyzją z dnia [...] 2020 r. Wójt Gminy przyznał skarżącemu specjalny zasiłek dla opiekuńczy na matkę na okres od dnia 1 sierpnia do 31 października 2020 r., a następnie decyzją z dnia [...] 2020 r. - na okres od dnia 1 listopada 2020 r. do 31 października 2021 r.

Działając na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, dalej, jako ustawa) Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2021 r., odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na matkę, wskazując, że co prawda matka skarżącego legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności oraz jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji, jednak jak wynika z przedłożonego orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności niepełnosprawność ta powstała w wieku 58 lat, a więc po ukończeniu wieku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 b ustawy.

W odwołaniu skarżący domagał się uchylania zaskarżonej decyzji i przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego, zarzucając decyzji organu I instancji:

1. naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust 1b pkt 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust 1 Konstytucji RP;

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, iż sam fakt zwrócenia się z przedmiotowym wnioskiem przez opiekuna dorosłej osoby wymagającej opieki, skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organy rozstrzygające w sprawie z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 3 sierpnia 2021 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w sposób, opisany na wstępie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności nie podzielił stanowiska organu I instancji i wskazał, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. przepis art. 17 ust. 1b ustawy, nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, na czym polega zbieg uprawnień do określonych świadczeń z art. 27 ust. 5 ustawy oraz wskazał, że na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy prawo do świadczeń ustala się od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia, która nie może sprowadzać się tylko do deklaracji na przyszłość, ale jej wyrazem musi być ustanie dotychczasowego prawa, poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Zdaniem organu II instancji, skarżącemu nie można było przyznać świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 października 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., gdyż w tym czasie skarżący miał przyznany i pobierał specjalny zasiłek opiekuńczy i dopiero decyzją z dnia 19 lipca 2021 r. nr [...] Wójt Gminy uchylił od dnia 1 lipca 2021 r. realizacje decyzji z dnia [...] 2020 r. (o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego), z powodu rezygnacji ze świadczenia przez stronę. W konsekwencji świadczenie pielęgnacyjne mogło zostać przyznane dopiero od miesiąca, w którym skarżący zaprzestał pobierania świadczenia pielęgnacyjnego.

Natomiast organ odwoławczy nie kwestionował, że matka skarżącego jest obłożnie chora, wymaga całodobowej opieki, zmaga się z wieloma chorobami, a to: cukrzyca typu II, depresja, zwyrodnienie stawów, a nadto ma problemy: ze wzrokiem (niedowidzenie - krótkowzroczność), z sercem (miażdżyca, migotanie przedsionków, z wagą (otyłość), z poruszaniem się - porusza się jedynie przy pomocy kul lub drugiej osoby. Zdaniem Kolegium nie budzi wątpliwości, że stan zdrowia matki skrzącego uniemożliwia jej samodzielne funkcjonowanie, wymaga stałej obecności i pomocy we wszystkich czynnościach życiowych, w tym kompleksowej pielęgnacji. Z całą pewnością bowiem nie jest w stanie samodzielnie przygotować posiłków, dawkować leków, prowadzić gospodarstwa domowego. Zatem wymaga opieki, pielęgnacji i pomocy we wszystkich czynnościach dnia codziennego. Kolegium nie kwestionowało również tego, że to faktycznie skarżący sprawuje opiekę nad matką, a rozmiar tej opieki uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia lub innej pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 24 ust. 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy jego – nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych - dyspozycji, zgodnie z którą prawo do świadczeń rodzinnych (w tym świadczenia pielęgnacyjnego) ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek o przyznanie w/w świadczenia z prawidłowo wypełnionymi dokumentami i w konsekwencji odmowę przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1.10.2020 r. do 31.06.2021 r., pomimo złożenia spełniającego wszelkie wymogi do rozpoznania sprawy wniosku w dniu 8.10.2020 r., zawierającego między innymi oświadczenie skarżącego o wyborze świadczenia i woli uchylenia wcześniejszej decyzji przyznającej specjalny zasiłek opiekuńczy;

b) dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów tej ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez skarżącego specjalnego zasiłku opiekuńczego stanowi negatywną przesłankę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, począwszy od pierwszego dnia miesiąca złożenia prawidłowego wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i wyklucza możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego oraz specjalnego zasiłku opiekuńczego;

c) naruszenie przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b w zw. z art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez nieuwzględnienie normy prawnej określonej w artykule 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, co w konsekwencji:

- skutkowało nieprzyjęciem, że w sytuacji skarżącego nastąpił zbieg prawa do świadczenie pielęgnacyjnego i specjalnego zasiłku opiekuńczego implikujący prawo do dokonania wyboru jednego ze świadczeń i przesądziło o braku prawa skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na pobieranie specjalnego zasiłku opiekuńczego;

- doprowadziło do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na wniosek złożony w trakcie pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem skarżącego, pomimo dokonania przez Niego wyraźnego wyboru świadczenia korzystniejszego już na etapie złożenia wniosku.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez przyznanie mu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia wniesienia wniosku oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest data początkowa, od której świadczenie pielęgnacyjne powinno być przyznane skarżącemu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło w zaskarżonej decyzji, że świadczenie może być przyznane od 1 lipca 2021 r., ponieważ dopiero wówczas skarżący przestał pobierać specjalny zasiłek opiekuńczy. W ocenie skarżącego świadczenie powinno zostać przyznane w od dnia 1 października 2020 r., czyli od wniesienia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego.

W myśl art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111 - dalej jako ustawa) prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 5 ustawy świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli na osobę wymagającą opieki jest ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego lub prawo do zasiłku dla opiekuna.

Ustawodawca uregulował sytuację zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna w art. 27 ust. 5 ustawy, który stanowi, że przypadku zbiegu uprawnień do następujących świadczeń: świadczenia rodzicielskiego, lub świadczenia pielęgnacyjnego, lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, lub dodatku do zasiłku rodzinnego, lub zasiłku dla opiekuna - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

W orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym powołanych uregulowań, przyjmuje się, że ustawodawca przewidział w powołanym przepisie sytuację "zbiegu uprawnień" do wymienionych świadczeń, a uprawnienie do konkretnego świadczenia nabywa się dopiero z chwilą wydania ostatecznej decyzji administracyjnej przyznającej świadczenie rodzinne, gdyż decyzja taka ma charakter konstytutywny. Oznacza to, że wcześniej nie może być mowy o nabyciu ("uzyskaniu") prawa do takiego świadczenia przez wnioskodawcę, z powołaniem się na samą okoliczność spełniania ustawowych przesłanek do jego uzyskania (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., I OSK 886/17, CBOSA).

W rezultacie, należy uznać, że art. 27 ust. 5 ustawy dopuszcza przysługiwanie dwóch (lub więcej) świadczeń wymienionych w tym przepisie, natomiast wyklucza możliwość kumulatywnego ich pobierania. W konsekwencji sam fakt, że za dany okres przyznano wcześniej (a nawet pobrano) m.in. specjalny zasiłek opiekuńczy, co do zasady nie wyklucza przyznania następnie, w uzasadnionym przypadku, za ten okres świadczenia pielęgnacyjnego, o ile nie dojdzie do kumulatywnego pobrania obu tych świadczeń za ten sam okres (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2018 r., I OSK 82/18, CBOSA). Użyty w art. 27 ust. 5 ustawy zwrot "zbieg uprawnień" należy rozumieć jako sytuację, w której dana osoba obiektywnie spełnia przesłanki do otrzymania co najmniej dwóch świadczeń, jak również sytuację, gdy ma już ustalone, na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej, prawo do otrzymania jednego ze świadczeń wymienionych w tym przepisie i spełnia jednocześnie przesłanki otrzymania innego świadczenia.

Zdaniem Sądu, nie można od strony wymagać – tak jak to uczyniły organy w przedmiotowej sprawie - rezygnacji z przyznanego wcześniej świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie świadczenie rzeczywiście zostanie przyznane. Wymaganie organu, aby strona w pierwszej kolejności zrezygnowała z przyznanego jej świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, stawia ją w trudnej sytuacji, wprowadza w stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce otrzymywanego. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu świadczenia korzystniejszego, a przeciwnie powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z prawa wyboru skorzystać (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2018 r. sygn. I OSK 1676/18, CBOSA). To na organie spoczywa główny ciężar znalezienia takiego rozwiązania procesowego, które zagwarantuje wnioskodawcy realizację żądania nie tylko w zakresie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale także do przyznania tego prawa na taki okres, jaki wynika z art. 24 ust. 2 ustawy, tj. począwszy od miesiąca złożenia wniosku o przyznanie prawa z prawidłowo wypełnionymi dokumentami.

Sąd podziela i przyjmuje za własny pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym to po stronie organu leży podjęcie takich działań, by osoba uprawniona do dwóch różnych świadczeń (zbieg uprawnień) nie została pozbawiona realnej możliwości wyboru świadczenia, skoro może jej przysługiwać tylko jedno z tych świadczeń. W sytuacji zbiegu uprawnień oraz dokonania przez osobę uprawnioną wyboru korzystniejszego finansowo świadczenia, celem działań organu powinno być wyeliminowanie z obiegu prawnego rozstrzygnięcia przyznającego na ten sam okres innego świadczenia, a następnie przyznanie świadczenia wybranego przez stronę z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej zgodnie ze złożonym wnioskiem z uwzględnieniem daty złożenia żądania. Tym samym, dokonany przez uprawnionego wybór świadczenia dla niego korzystniejszego powinien odnieść swój skutek na osi czasu zgodnie z ogólną regułą z art. 24 ust. 2 ustawy. W myśl tego przepisu, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego (tak wyrok NSA z 16 kwietnia 2021 r. I OSK 2852/20 CBOSA).

W państwie prawna nie do przyjęcia jest sytuacja, w której osoba spełniająca warunki do uzyskania jednocześnie kilku różnych świadczeń z pomocy społecznej, otrzymuje świadczenie mniej korzystne zwłaszcza, gdy mogła dokonać wyboru i wyraźnie oświadczyła, że wybiera świadczenie bardziej korzystne (por. wyrok WSA w Opolu z 20 września 2018 r., II SA/Op 302/18, CBOSA).

W przedmiotowej sprawie skarżący we wniosku z dnia 8 października 2020 r wprost oświadczył, że na podstawie art. 27 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku ustalenia spełnienia przez niego przesłanek do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego, rezygnuje ze specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Trudno się dziwić, że skarżący złożył oświadczenie o warunkowej rezygnacji z pobieranego zasiłku, bowiem gdyby wcześniej zrezygnował z pobieranego zasiłku, nie tylko nie miałby żadnej gwarancji, że świadczenie pielęgnacyjne zostanie mu przyznane, a nawet gdyby zostało mu przyznane, to do czasu przyznania pozostawałby bez żadnego świadczenia (środków do życia) oraz ubezpieczenia. Zdaniem Sądu, nawet taka warunkowa rezygnacja ze specjalnego zasiłku opiekuńczego i uznanie, że skarżący spełnia pozytywne przesłanki przyznania mu tego świadczenia winno skutkować przyznaniem mu świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 2 ustawy, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, a nie z kilkumiesięcznym opóźnieniem tylko z tego względu, że w obrocie prawnym pozostawała jeszcze decyzja przyznająca alternatywne świadczenie, z którego skarżący zrezygnował.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy miały świadomość, iż przysługujący skarżącemu specjalny zasiłek opiekuńczy nie przekreśla uprawnienia strony do wyboru korzystniejszego dla niej uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego. Wadliwie rozwiązano natomiast sytuację kumulacji świadczeń.

Raz jeszcze należy podkreślić, że w świetle ugruntowanego już orzecznictwa oraz jednoznacznego brzmienia art. 24 ust. 2 ustawy, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie skarżący złożył wniosek w październiku 2020 r., to od tego miesiąca przysługuje mu świadczenie odpowiadające wysokości świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast na organach ciąży obowiązek wybrania takiego rozwiązania, aby umożliwić osobie uprawnionej otrzymanie świadczenia w pełnej wysokości.

Ugruntowane już orzecznictwo wskazuje wiele rozwiązań dla eliminacji kumulacji roszczeń, tak aby osoba uprawniona pobrała należne jej świadczenie w pełnej wysokości. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Kolegium treść ustawy o świadczeniach rodzinnych nie wyklucza przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym skarżący pobierał specjalny zasiłek opiekuńczy, możliwe jest bowiem rozliczenie świadczeń przyznanych za ten okres, z których jedno zostało już wypłacone, poprzez zrekompensowanie świadczeń i wypłatę nowego świadczenia za okres pokrywających się uprawnień do wysokości różnicy pomiędzy kwotą świadczenia pielęgnacyjnego a kwotą wypłaconego zasiłku (por.: wyrok WSA w Opolu z 20 września 2018 r. sygn. II SA/Op 302/18, WSA w Poznaniu z 11 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Po 158/19, WSA we Wrocławiu z 7 listopada 2019 r. sygn. IV SA/Wr 360/19 oraz WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Go 60/19, WSA w Krakowie z 25 października 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 511/21, oraz z 1 października 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 847/21).

Reasumując, w świetle przytoczonego powyżej orzecznictwa, które orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni podziela, przedstawiona zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i odpowiedzi na skargę argumentacja związana z brakiem możliwości przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego do momentu, w którym nie zrzeknie się ostatecznie i bezwarunkowo zasiłku dla opiekuna – jest chybiona.

Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący złożył oświadczenie o rezygnacji z pobieranego zasiłku opiekuńczego w dacie złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, to uznanie, że spełnia on pozytywne przesłanki przyznania mu tego świadczenia winno skutkować przyznaniem świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 2 ustawy tj. od miesiąca, w którym wpłynął wniosek, a nie z kilkumiesięcznym opóźnieniem, tylko z tego względu, że w obrocie prawnym pozostawała jeszcze decyzja przyznająca alternatywne świadczenie.

Uznać zatem należy, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy z pominięciem treści przepisu art. 27 ust. 5. i art. 24 ust. 2 ustawy, przyjmując, że zbieg prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku opiekuńczego uzasadnia przyznanie skarżącemu wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego dopiero od momentu, kiedy zaprzestał pobierać zasiłek opiekuńczy.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie początkowej daty przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego, aby ponownie rozpatrując wniosek skarżącego w tym zakresie, organ mógł uwzględnić powyższe stanowisko Sądu.