Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 997/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Protokolant referent stażysta Katarzyna Wajs po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2008r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "b" w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C., orzekł o odmowie przyznania A.L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji organ administracji wskazał, że w świetle obowiązujących przepisów, tj. art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacenia składki na Fundusz Pracy. Do okresów uprawniających do zasiłku, zgodnie z ust. 2 pkt 3 cytowanego przepisu wlicza się także przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę wymiaru tego zasiłku stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W wyniku analizy dokumentów przedłożonych przez zainteresowanego stwierdzono, że legitymuje się on okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze [...], co jest okresem niewystarczającym do uzyskania uprawnień do pobierania zasiłku. Dodał, że do wymaganego okresu zatrudnienia nie zaliczono okresu [...] w okresie od [...] do [...], z uwagi na fakt, iż podstawą jego naliczenia była kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Niezadowolony z tej decyzji A.L. wniósł odwołanie do Wojewody Ś. Podniósł w nim, że dostarczył do Urzędu wymagane dokumenty, w których udowodnił zatrudnienie przez okres [...] oraz [...] w pozostałym okresie tj. od [...] do dnia [...] oraz od [...] do [...]. W jego odczuciu spełnił więc niezbędne warunki do uzyskania wnioskowanego zasiłku. Dodał, że działanie Powiatowego Urzędu Pracy jest dla niego szokujące, tym , Wojewoda Ś., decyzją z dnia [...] Nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust.1 i ust. 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda Ś. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając, że w jego trakcie ustalono, iż A.L. udokumentował zatrudnienie w ramach [...] przedkładając stosowne zaświadczenia o zatrudnieniu oraz okresy [...], w których [...]. Analiza złożonych dokumentów doprowadziła do ustalenia, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających okres rejestracji odwołujący udokumentował [...] dni jako okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych. Do wymaganego okresu zatrudnienia nie został zaliczony okres [...] w okresie od [...] do [...], gdyż podstawę jego wyliczenia stanowiła kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia (powinna być to kwota 760,88 zł, po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne, a w przypadku odwołującego była to kwota [...] zł). Wobec niespełnienia niezbędnego warunku wynikającego z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. zatrudnienia co najmniej 365 dni, orzeczono jak w sentencji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący A.L. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy, nie wnosząc żadnych zastrzeżeń do kwestionowanej decyzji Wojewody Ś..

Wojewoda Ś. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w całości podtrzymując zaprezentowane wówczas stanowisko.

Na rozprawie w dniu 28 lutego 2008 r. skarżący potrzymał swoją skargę dodając, że udowodnił swoje zatrudnienie oraz okresy [...]. Dodatkowo złożył do akt odpis wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...], w którym przyznano mu [...] o [...] dni dłużej, niż wynikało to z przedstawionego zaświadczenia. W jego odczuciu powinno to zniwelować różnicę w kwotach, na którą wskazywał Wojewoda.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) nie wykazała, by zaskarżona decyzja nie odpowiadała w pełni wymogom prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Po przeprowadzeniu analizy zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Sąd doszedł do przekonania, że decyzje są prawidłowe i odpowiadają obowiązującym unormowaniom prawnym, a tym samym nie uwzględnił zarzutów podnoszonych przez skarżącego.

Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych a ponadto gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Do wymaganego stażu zatrudnienia, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się również okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy, w tym określone okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania stosunku pracy lub inne niewymienione w ust. 1 pkt 2 okresy, za które były opłacane składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, że A.L. rejestrując się jako bezrobotny w dniu [...] nie spełniał warunków do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, a zatem w okresie od [...] do [...], wymieniony nie pracował łącznie przez co najmniej 365 dni. W ocenie orzekających w sprawie organów strona skarżąca udokumentowała okres [...] dni pracy, na który złożyły się okresy zatrudnienia w ramach [...], potwierdzonych świadectwami pracy, czyli okresy pracy od [...] do [...], od [...] do [...], od [...] do [...] i od [...] do [...] oraz okres [...] w okresie od [...] do [...]. Jednocześnie organy obu instancji uznały, że do wymaganego okresu zatrudnienia nie można zaliczyć okresu [...] od dnia [...] do [...]. Zgodnie bowiem z zapisem art. 71 ust. 2 pkt 3 cytowanej powyżej ustawy do wymaganych 365 dni zatrudnienia zalicza się okresy pobierania zasiłku chorobowego, jeżeli podstawę jego wymiaru stanowiła kwota (...) wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Mając powyższe na uwadze, orzekające w sprawie organy administracyjne rozstrzygając w niniejszej sprawie, różnie potraktowały okresy [...] przez skarżącego. I tak okres [...], został uznany za okres równoważny i doliczony do wymaganych 365 dni zatrudnienia, natomiast okres [...] – nie został doliczony. Stało się tak dlatego, że podstawą [...] w pierwszym okresie – czyli od [...] do [...] – była wymagana kwota [...], natomiast w podstawą [...] – czyli od [...] do [...] była kwota niższa od najniższego wynagrodzenia. Wynagrodzenie to od [...] wynosiło [...] zł, czyli po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne, kwota podstawy naliczenia zasiłku chorobowego powinna wynosić [...] zł, podczas gdy w przypadku skarżącego była to kwota [...] zł. Wprawdzie różnica pomiędzy wymienionymi kwotami jest niewielka, jednakże nie zmienia to faktu, że kwota [...] nie jest zgodna z wymogami wskazanymi w zacytowanym powyżej art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie można także podzielić rozumowania skarżącego prowadzącego do stwierdzenia, że niewielka ta różnica została zniesiona wskutek wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...], który zmieniając decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., przyznał mu prawo do [...] za dalsze dni – tj. od dnia [...] do [...]. Powodem odmowy była bowiem wysokość [...] (co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę) , a nie długość pobierania tego świadczenia.

Zatem w sprawie stanowiącej przedmiot kontroli sądu administracyjnego, organy trafnie wskazały, że w przypadku skarżącego nie został spełniony warunek zatrudnienia co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających termin zarejestrowania.

Skoro zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi należało orzec jak w sentencji.