Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1789/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 10 par. 1, art. 131, art. 136, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa / spr. / Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz A. Sp. z o.o. w K. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

wyroku z dnia 13 kwietnia 2012r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat [...] (dalej PINB) decyzją Nr [...] z dnia 20 czerwca 2011r., znak: [...] nałożył na inwestora: spółkę "A" Sp. z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w K. przy ul. [...] obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na zamurowaniu wykonanego dodatkowego okna na elewacji zachodniej budynku nr [...] przy Al. [...] w K., wskazanego na rysunku elewacji zachodniej przez autora ekspertyzy technicznej S. W. mgr inż. arch. w terminie do dnia 29 lipca 2011r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: A. D., i B. D..

Decyzją z dnia 31 sierpnia 2011r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono przebieg dotychczasowych wydarzeń w sprawie, wskazując że w dniu 22 stycznia 2009r. do siedziby PINB wpłynęło pismo A. D., w którym wniósł o "podjęcie działań mających na celu doprowadzenie nieruchomości przy Al. [...] w K. do stanu zgodnego z obowiązującym prawem budowlanym". Kolejne pismo A. D. z żądaniem interwencji w tej sprawie wpłynęło w dniu 3 czerwca 2009r.

Podczas kontroli robót budowlanych przy Al. [...] w K. dokonanej w dniu 25 sierpnia 2009r. PINB ustalił, iż: "Budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący jest wykwaterowany. Posiada 2 kondygnacje, poddasze użytkowe oraz piwnicę. Budynek jest otwarty gdyż usunięto wszystkie okna drzwi (...)". W trakcie ponownej kontroli przedmiotowego budynku w dniu 6 października 2009r ustalono, iż: ,,(...)na posesji nr [...] przy Al. [...] w K. trwają roboty budowlane związane z przebudową w/w budynku. Wykonano rozbiórkę więźby dachowej, części wew. ścian, zmieniono wielkości otworów drzwiowych i okiennych, zdemontowano wew. instalacje wod. - kan. i elektryczne".

W dniu 9 października 2009r w siedzibie PINB w K. Powiat [...] stawił się P. D. - współwłaściciel budynku nr [...] przy Al. [...] w K. przedkładając m.in. kserokopie: zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dn. 5 sierpnia 2009r., decyzji wnoszącej sprzeciw Prezydenta Miasta K. z dn. 13 sierpnia 2009r., zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych z dn. 18 sierpnia 2009r., postanowienia Prezydenta Miasta K. z dn. 28 sierpnia 2009r. oraz pełnomocnictwo z dn. 9 października 2009r. z dowodem opłaty skarbowej. W dniu 2 listopada 2009 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania " w sprawie robót budowlanych prowadzonych w budynku nr [...] przy Al. [...] w K., wykonywanych bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej". W dniu 26 listopada 2009r. PINB ponownie dokonał oględzin przedmiotowego obiektu.

Następnie w dniu w dniu 8 grudnia 2009r. PINB wydał postanowienie znak: [...], którym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wstrzymał roboty budowlane związane z przebudową budynku nr [...] przy Al. [...] w K. oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów.

W dniu 18 stycznia 2010r. inwestor dostarczył do PINB ekspertyzę techniczną dotyczącą prawidłowości wykonania robót remontowych, opracowaną przez mgr inż. arch. S. W., natomiast w dniu 4 lutego 2010r. przedłożył inwentaryzację architektoniczno-budowlaną powykonawczą opracowaną przez mgr inż. arch. E. S., opinię z zakresu ochrony przeciwpożarowej opracowaną przez S. W. i zweryfikowaną przez st. B. w stanie spoczynku mgr inż. A. P. oraz aneks do ekspertyzy technicznej.

W dniu 20 czerwca 2011r. PINB wydał decyzję znak [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakładającą na inwestora, Spółkę "A" Sp. z o.o. Spółka Komandytowa obowiązek zamurowania wykonanego dodatkowego okna na elewacji zachodniej budynku. Odwołanie od w/w decyzji złożyli wspominani już: A. D. oraz B. D..

WINB uzasadniając swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji z dnia 31 sierpnia 2011r. znak: [...] wskazał, że dokonał on powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne i stwierdził, że organ ten nie uczynił zadość przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego oraz Prawa budowlanego. Analizie poddano dokumentację przesłaną przez PINB w K. Powiat [...], znak: [...] za pismem PINB w K. Powiat [...] z dnia 11 lipca 2011 r. znak: [...].

WINB wskazał, że zweryfikował krąg stron postępowania ustalony przez organ I instancji uznając go za prawidłowy. Mając jednak na uwadze obecne brzmienie art.40 § 2 k.p.a. postanowił o doręczeniu niniejszej decyzji jednemu pełnomocnikowi B. D., tj. K. D..

Organ odwoławczy zaznaczył, że przedmiotem postępowania odwoławczego w prowadzonej przez niego sprawie były samowolnie wykonane roboty budowlane, polegające na przebudowie budynku jednorodzinnego wraz z instalacjami przy Al. [...] nr [...] w K.. Dalej wskazano, że prawidłowo ustalił organ I instancji, iż zgłoszenie dokonane przez inwestora w dniu 18 sierpnia 2009r. wobec ustalenia, iż obejmowało ono zakres robót znacznie węższy niż rzeczywiście wykonany, a przedmiotowe roboty budowlane zostały rozpoczęte przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, było prawnie nieskuteczne, nie miało zatem wpływu na ocenę legalności wykonanych robót.

W ocenie WINB, zawartej w decyzji z dnia 23 sierpnia 2011r., PINB prawidłowo zakwalifikował roboty wykonane przez inwestora jako przebudowę istniejącego na działce nr [...] w K. budynku mieszkalnego, wymagającą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ odwoławczy stwierdził nadto, że zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia, że roboty budowlane nakazane decyzją PINB w K. Powiat [...] z dnia 20 czerwca 2011r. znak [...] doprowadzą budynek przy Al. [...] w K. do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem WINB nie zostały wyczerpane wszystkie możliwości pozyskania przez organ I instancji materiału dowodowego, m.in. wystąpienie do Archiwum Państwowego lub Wydziału Organizacji i Nadzoru - Referat Archiwum UM o przekazanie wszelkiej dostępnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowego budynku, który wg opinii inż. S. W. został zaprojektowany w latach 70-tych, a zrealizowany w roku 1980. W tym miejscu organ odwoławczy zauważył, że w latach 70-tych numer nieruchomości przy ul. [...] (obecnie nr ew. [...]) mógł być inny. Wskazywała na to niespójność w numeracji działki przy Al. [...], określonej w akcie notarialnym z dnia 1 czerwca 1995r. jako działka o nr [...], a numeracją tej działki podaną w wyrysie i wypisie z ewidencji gruntów znajdującym się w aktach PINB - nr ew. [...]. Dalej WINB wskazał, że aktualnie na mapie brak działki o nr [...], co mogło wskazywać, iż konfiguracja i numeracja działek mogła ulec zmianie w wyniku wtórnego podziału, co mogło mieć również wpływ na usytuowanie ścian z oknami. Powyższa kwestia, w oparciu o dane z ewidencji gruntów lub z ksiąg wieczystych winna być w ocenie WINB wyjaśniona.

Niezależnie od powyższego WINB podniósł, że inwentaryzacja architektoniczno-budowlana z grudnia 2009r. oraz niedatowana "Ekspertyza techniczna dotycząca prawidłowości wykonanych robót remontowych" pozostaje niespójna z materiałem fotograficznym załączonym do protokołu kontroli z dnia 26 listopada 2009r. oraz opinią z zakresu ochrony przeciwpożarowej (pkt 5 wniosków, k. -180 akt PINB) w kwestii powiększonego okna na ścianie północnej. W związku z powyższym WINB dokonał zgodnie z art. 80 k. p. a. oceny przedłożonej Opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej, opracowanej przez arch. S. W. i zweryfikowanej przez rzeczoznawcę ds. p-poż. mgr inż. A. P.. Opinia ta i określona w niej dla przedmiotowego budynku kategoria zagrożenia ludzi mogła budzić wątpliwość, wobec wskazywanej przez A. D. okoliczności zmiany sposobu użytkowania obiektu (wykonanie pomieszczeń biurowych). Na taki stan faktyczny mogły również wskazywać znajdujące się w aktach sprawy fotografie (k-113, k.-282, k.-174 akt PINB). Odległość budynku przy Al. [...] (ściany północnej) od budynku przy Al. [...] była mniejsza niż 8m (jak podaje autor - 5,12m, str. 2 Opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej – k.-185 akt PINB) i w świetle przepisów § 271 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) nie miało znaczenia, że odległość ta dotyczyła parterowej części gospodarczej sąsiedniego budynku. Zatem, w opinii WINB, budziło wątpliwość stwierdzenie, że ściany zewnętrzne budynku przy Al. [...] nie musiały spełniać wymagań ściany przeciwpożarowej ponieważ odległości od sąsiednich budynków jednorodzinnych wynosiły więcej niż 8m. Zdaniem organu odwoławczego powyższe wykazało niespójność z wyraźnym zaleceniem rzeczoznawcy ds. p.-poż. dotyczącym odporności pożarowej ściany budynku sąsiedniego, który nadto nie był przedmiotem postępowania odwoławczego. WINB zaznaczył w tym miejscu, że przedmiotem oceny miało być określenie wymagań dla ściany oddzielenia przeciwpożarowego - zewnętrznej północnej z oknami oraz określenie, czy zrealizowana ściana te wymogi spełniała. Przedłożona opinia nie zawierała jednoznacznych stwierdzeń odnośnie spełnienia przez w/w ścianę wymogów rozporządzenia, wskazując raczej, że ściana ta wymagań takich spełniać nie musiała a także nie spełniała kryteriów zawartych w § w/w rozporządzenia, gdyż nie została uzgodniona z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej .

Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż inwentaryzacja arch.- bud. przedłożona przez inwestora nie została wykonana zgodnie z obowiązkiem określonym w postanowieniu PINB 8 grudnia 2009r. znak: [...]. W postanowieniu określono wyraźnie, że powinna jednoznacznie obrazować jakie roboty zostały wykonane w stosunku do stanu poprzedniego obiektu. Z przedłożonej inwentaryzacji powykonawczej nie wynikało, jaki zakres robót wykonano - brak wyróżnienia nowych elementów w stosunku do istniejących (§ 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) oraz inwentaryzacji wykonanych robót instalacyjnych wraz z oświadczeniami projektantów, posiadających uprawnienia w stosownym zakresie o prawidłowości tych robót. Zdaniem WINB uprawnienia mgr inż. arch. S. W., sporządzającego ekspertyzę techniczną nie dały podstaw do oceny prawidłowości robót w zakresie instalacji elektrycznych, wod.-kan. i gazowych.

Następnie organ II instancji odnosząc się do zarzutu zawartego w odwołaniu od decyzji PINB z dnia 20 czerwca 2011r. (dopisek Sądu), dotyczącego zamontowania na ścianach budynku 3 klimatyzatorów w odległości 2,3 metra od granicy z działką nr [...], powodujących zdaniem strony skarżącej nadmierny hałas, po wnikliwej analizie materiału dowodowego, w tym również fotograficznego, uznał go za zasadny w takiej części, w jakiej wymagał przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego.

W konkluzji uzasadnienia swojej decyzji z dnia 31 sierpnia 2011r. WINB stwierdził, że decyzja PINB z dnia 5 lutego 2010r. znak: [...] została zaskarżona i uchylona przez organ odwoławczy, więc nie była wykonalna (art. 130 k.p.a.). Tym samym postanowienie o wstrzymaniu robót nadal obowiązywało i inwestor nie miał uprawnienia do wykonywania jakichkolwiek robót budowlanych przy przedmiotowym budynku. Zatem wyjaśnienia wymagało wykonanie balustrady na balkonie budynku przy Al. [...].

Dodano także, iż materiał dowodowy (w tym również inwentaryzacja architektoniczno-budowlana oraz ekspertyza i opinia z zakresu ochrony p.-poż.) wymagała uzupełnienia dla prawidłowej oceny zgodności wykonanych robót z przepisami prawa. WINB stwierdził, że skarżona decyzja PINB z dnia 20 czerwca 2011r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, przekraczający tzw. postępowanie dowodowe z art. 136 k.p.a., miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, zatem organ odwoławczy, w trybie art. 138 § 2 k.p.a. był zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Skargę na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 31 sierpnia 2011r. znak [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie "A" sp. z o.o. S.K. z siedzibą w K., reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata A. P..

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

- § 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwane dalej" Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury") poprzez jego błędną wykładnię oraz § 323 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

2) przepisów prawa procesowego uzasadniającym wznowienie postępowania administracyjnego, a przez to mających wpływ na rozstrzygnięcie:

- art. 131 w zw. z art. 10 k.p.a.,

poprzez nie umożliwienie stronie skarżącej wzięcia udziału w postępowaniu odwoławczym przed [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Naruszeniem tym było nie poinformowanie strony skarżącej - działającej bez profesjonalnego pełnomocnika - że może się zapoznać z odwołaniem wniesionym przez przeciwną stronę postępowania, bez wskazania, iż strona skarżąca może się wypowiedzieć odnośnie treści tego odwołania i poprzez stosowne twierdzenia i wnioski dowodowe wykazać organowi II instancji prawidłowość decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 10 czerwca 2011r.

- art. 139 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z art. 12 k.p.a. oraz w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Poprzez uchylenie decyzji w całości, gdy w istocie w znacznej merytorycznej części decyzja organu I instancji była wydana na podstawie poprawnie przeprowadzonego postępowania i na podstawie wystarczającego materiału dowodowego.

- art. 7 k.p.a. poprzez nie przedsięwzięcie żadnych czynności dowodowych w celu zweryfikowania przez organ odwoławczy wątpliwości, jakie organ ten powziął względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i uznanie, że w związku z tymi wątpliwościami, ustalenia organu I instancji należy uznać za błędne - pomimo, że wątpliwości organu II instancji nie miały pokrycia w jednoznacznych aktach sprawy i w ekspertyzach technicznych.

Mając na względzie wskazane zarzuty wniesiono o:

uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego,

zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że z materialnoprawnego punktu widzenia, postępowanie administracyjne dotyczyło rzekomych nieprawidłowości budowlanych w zakresie trzech zasadniczych zagadnień:

kwestii legalności wykonania otworów okiennych w ścianach północnej i zachodniej budynku przy Al. [...] w K., dla której znaczenie miało ustalenie, czy otwory te zostały wykonane w miejscach, w których pierwotnie (i zgodnie z pierwotnym projektem) znajdowały się otwory, które następnie zostały zamurowane,

kwestii zgodności wykonania remontu ścian budynku z przepisami przeciwpożarowymi,

3) kwestii zgodności sposobu zamontowania i funkcjonowania urządzeń wentylacyjnych postawionych w budynku przez inwestora z przepisami prawa budowlanego.

Podniesiono, że decyzja organu I Instancji była w całości zgodna z prawem i oparta na wiarygodnym i kompletnym materiale dowodowym - w odniesieniu do wszystkich wyżej zaszeregowanych trzech zagadnień. Zgodność wykonanych prac remontowych z prawem oraz z pierwotnym projektem budynku wynikała w ocenie strony skarżącej m.in. z wyczerpujących ekspertyz technicznych (S. W., E. S. oraz A. P.).

Dalej wskazano, że szczególnie bezpodstawne było uchylanie decyzji na podstawie rzekomo niewystarczającego zakresu postępowania wyjaśniającego przez PINB odnośnie w/w kwestii nr 3. Stwierdzono, iż organ odwoławczy, błędnie uznał, że w postępowaniu administracyjnym należało zbadać kwestię wpływu hałasu, który urządzenia wentylacyjne generują. Zdaniem strony skarżącej było to niedopuszczalne i słusznie odstąpił od tego PINB. Z tego względu uchylenie decyzji PINB w tym zakresie i skierowanie jej ponownie do I instancji w celu przeprowadzenia postępowania dowodowego (zgodnie ze wskazaniami WINB wyszczególnionymi w uzasadnieniu zaskarżanej niniejszym decyzji) było sprzeczne z prawem.

W dalszej kolejności zwrócono uwagę, że odnośnie kwestii zgodności wykonania remontu ścian budynku z przepisami przeciwpożarowymi, to ze znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy technicznej dotyczącej prawidłowości wykonania robót remontowych wykonanej przez S. W., będącego osobą pełniącą samodzielne funkcje techniczne w budownictwie oraz aneksu do tejże opinii z zakresu ochrony przeciwpożarowej wykonanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych A. P., wynikała całkowita zgodność wykonanych prac remontowych z przepisami przeciwpożarowymi. Zdaniem strony skarżącej błędem w ustaleniach organu II instancji było uznanie, że opinia rzeczoznawcy – A. P. - jest niejednoznaczna. Jeżeli co do jej rzekomej niejednoznaczności WINB miał wątpliwości, to powinien był przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe.

Dalej podniesiono, że również w odniesieniu do rzekomej niezgodności wykonanych na nowo otworów okiennych na ścianie zachodniej i północnej budynku przy Al. [...] w K., z pierwotnym projektem, ustalenia PINB - pomimo braku dołączenia pierwotnego projektu do akt postępowania - wskazywały, że wykonane prace remontowe były zgodne z tym projektem. Tak wynikało przede wszystkim z opinii rzeczoznawcy – S. W.. Jeżeli Organ II instancji uważał, że jest możliwe dotarcie do tego zaginionego projektu, a uważał, że wgląd do niego miał sporządzający ekspertyzę techniczną S. W., to mógł wezwać S. W. na odpowiednie przesłuchanie.

Następnie zarzucono, że organ odwoławczy wbrew dyspozycji m.in. przepisu art. 7 k.p.a., przez niepodjęcie w/w czynności dowodowych nie sprawdził w żadnym stopniu, czy wątpliwości jakie ma odnośnie "braku jednoznaczności" opinii rzeczoznawców wykonujących ekspertyzy techniczne były uzasadnione. Kategoryczne stwierdzenie, że dowody zebrane w sprawie były błędne - bez oparcia tego stwierdzenia na jakichkolwiek innych dotychczasowych dowodach i na braku dowodów nowych - musiały być uznane zdaniem strony skarżącej za niedopuszczalne. Nie tylko obrażało to przepisy nakazujące dążenie do szybkości postępowania, ale również zasady swobodnej oceny dowodów i dążenia do obiektywnego zbadania sprawy.

Pełnomocnik skarżącej spółki stwierdził, że organ odwoławczy nie dość, że bezpodstawnie wydał decyzję nieuzasadnioną merytorycznie, to na dodatek nie wskazał dlaczego nie może wyjaśnić wątpliwości, które powziął w sposób przewidziany w art. 136 k.p.a. i bez jakiegokolwiek uzasadnienia wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Niezależnie od powyższego, pełnomocnik stwierdził także, iż doszło w niniejszej sprawie do ewidentnego naruszenia prawa Spółki "A" sp. z o.o. S.K. do udziału w postępowaniu odwoławczym, czyli do wady powodującej podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. (dopisek Sądu). Mianowicie skarżąca spółka nie miała możliwości zapoznania się z zarzutami stawianymi przez odwołujące się do WINB strony postępowania administracyjnego. Nie wiedziała zatem w zupełności czego zarzuty te mogły dotyczyć, gdyż w opinii strony skarżącej decyzja PINB była zgodna ze stanem faktycznym i z przepisami prawa. Gdyby strona skarżąca zapoznała się z odwołaniem - a nastąpiłoby to gdyby nie błąd proceduralny organów jej to uniemożliwiający - to zwróciłaby WINB uwagę w piśmie procesowym - odpowiedzi na odwołanie, iż wszelkie te zarzuty są niepoprawne.

W konkluzji pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że w niniejszej sprawie pod względem merytorycznym decyzja PINB odpowiadała w całości prawu. Organ odwoławczy bezpodstawnie podjął wątpliwości co do materiału dowodowego na podstawie którego decyzja ta została wydana, ale nie podjął żadnych czynności w celu sprawdzenia tych wątpliwości. Zamiast tego uznał, że wszelkie niejednoznaczności z opinii należy tłumaczyć na niekorzyść trony skarżącej, tj. w sposób świadczący o nieprawidłowości wykonanych prac remontowych w budynku z przepisami prawa. Niedopuszczalne zdaniem pełnomocnika było podejmowanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego, bez sprawdzenia tychże wątpliwości przez organ odwoławczy i bez przeprowadzenia jakichkolwiek czynności dowodowych. Nie pouczenie natomiast strony skarżącej o możliwości zapoznania się z odwołaniem, uniemożliwiło jej wpływ - poprzez składanie określonych wniosków dowodowych, wskazywanie wybranych elementów materiału dowodowego oraz merytoryczną polemikę z odwołaniem - na wydanie innego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa.

Sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt, w razie stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, organ I instancji nie zastosował się do dyspozycji wynikającej z art. 131 k.p.a., a organ II instancji wydał zaskarżoną decyzję nie stosując się do dyspozycji art. 10 § 1 k.p.a. O ile nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że uchybienie to stanowi podstawę do wznowienia postępowania, to jednak należy przyznać, że strona skarżąca wykazała, iż powyższe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić natomiast należy, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobligowany do uchylenia zaskarżonej decyzji, nie dopiero wtedy gdy doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, lecz już w wypadku, gdy takie naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka natomiast sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie zwrócił uwagę na pewne braki w materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji, jak również niekonsekwencję i niejasności w zakresie konkluzji do jakich doszedł ten organ. Niemniej jednak organ administracji publicznej wyższego stopnia, nie pełni takiej funkcji jak sąd administracyjny i w przypadku wniesienia odwołania, jego rola nie ogranicza się jedynie do oceny zarzutów odwołania i kontroli zaskarżonego aktu. W przypadku wniesienia odwołania, organ II instancji jest bowiem zobowiązany do powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne i co do zasady do merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Możliwość skorzystania z art.138 § 2 k.p.a. powinna być wyjątkiem uzasadnionym okolicznościami sprawy, o jakich przepis ten stanowi. Tymczasem w przedmiotowym wypadku, organ II instancji ograniczył się do oceny zarzutów odwołania i kontroli zaskarżonego aktu, a przy tym stronie skarżącej nie zapewniono możliwości czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym oraz uniemożliwiono wypowiedzenie się co do zarzutów i stanowiska stron, które odwołały się od decyzji organu I instancji. Biorąc natomiast pod uwagę jakie zastrzeżenia (wbrew wywodom skargi uzasadnione) miał organ II instancji do zebranego w sprawie materiału dowodowego, trafnie skarżąca zarzuca, że jeśli zgodnie z k.p.a. umożliwiono by jej udział w postępowaniu odwoławczym, to istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że do merytorycznego zakończenia sprawy, wystarczyłoby uzupełnienie postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym. Szczególnie, że gdyby było jej wiadomym o wniesieniu odwołania, a co za tym idzie jakie wątpliwości może mieć organ odwoławczy, przedstawiłaby swoje stanowisko i zgłosiła stosowne wnioski dowodowe, których przeprowadzenie mogłoby dać podstawę do wyjaśnienia wszystkich pozostałych - a istotnych dla merytorycznego zakończenia przedmiotowego postępowania - wątpliwości co do stanu faktycznego. Z powyższych względów skarga zasługuje na uwzględnienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu odwoławczego będzie zatem umożliwienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu, zapoznanie się z przedstawionym przez nie stanowiskiem i rozważenie zgłoszonych wniosków oraz przeprowadzenie na podstawie art. 136 k.p.a. w koniecznym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego. Dopiero po wykonaniu tych czynności, jeśli nadal zachodzić będą podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., organ II instancji uprawniony będzie do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, wskazując jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Kończąc należy ponadto wskazać, że jako trafne należy ocenić poglądy organu II instancji, że roboty polegające na zamontowaniu takich urządzeń jak klimatyzatory, winny być oceniane również w kontekście przepisów § 323 i § 324 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te umieszczone zostały w rozporządzeniu, które określa warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki, a w myśl jego § 2.1 jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. Przepisy, na które powołuje się skarżąca, generalnie dotyczą oceny emisji hałasu do środowiska i ich wpływu na środowisko. Natomiast przepisy w/w rozporządzenia określają, jakie warunki winny spełniać budynki w związku z narażeniem na hałas osób się w nich lub w pobliżu znajdujących. Zgodnie z przepisem § 323, budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane i wykonane w taki sposób, aby poziom hałasu, na który będą narażeni użytkownicy lub ludzie znajdujący się w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, a także umożliwiał im pracę, odpoczynek i sen w zadowalających warunkach, a przepis ustępu drugiego § 323 wyszczególnia rodzaje hałasu, przed którymi chronić należy pomieszczenia w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Do oceny czy budynek spełnia wymogi tych przepisów, organ nadzoru budowlanego jest jak najbardziej uprawniony. Taki pogląd był też wyrażany w orzecznictwie, przykładowo w wyroku wsa w Warszawie a dnia 9 grudnia 2009 roku, VII SA/Wa 1562/09, LEX nr 582284.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt c oraz art. 152 p.p.s.a., przy czym o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.