Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 286/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 61, art. 54 pkt 2 lit. d
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 48 ust. 2 i 3, art. 51
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 140, art. 144
journal: Dz.U. 2019 poz 1145
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tj
article: § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2022 r. sprawy ze skarg E. R., K. R., M. S., i R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (zwane dalej "SKO") utrzymało w mocy decyzję nr [...] Burmistrza Miasta [...] z [...], którą umorzono, z urzędu, postępowanie w części ustalenia warunków zabudowy dla zbiornika na gnojowicę o pojemności do 25 m3, dla zmiany sposobu użytkowania istniejącej stodoły na budynek inwentarski, dla lokalizacji 1 silosu do 60 t oraz ustalono warunki zabudowy, na rzecz E. P., dla inwestycji pod nazwą: budowa budynku inwentarskiego o wym. 10 m x 7 m jako dobudowa do budynku istniejącej stodoły z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie do 60 szt. tuczników (do 8,4DJP), ustawienie jednego silosu do 60t z przeznaczeniem na przechowywanie zboża - realizacja w zabudowie zagrodowej, przewidzianej do lokalizacji na części działek o nr ewid. gruntu 184 i 185, położonych we wsi [...], gmina [...], postępowanie związane jest z legalizacją istniejącego już obiektu - dobudówki stodoły, zlokalizowanego na działce nr 184.

W uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia SKO podkreśliło, że sprawa ustalenia – na wniosek E. P. – warunków zabudowy dla ww. inwestycji była już kilkakrotnie przedmiotem postępowania organów I i II instancji, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, Burmistrz [...] decyzją z dnia 15.05.2012r. ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji. K. R. i R. S. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie jej niE.żności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], postanowieniem z dnia 26.07.2012r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia niE.żności decyzji o warunkach zabudowy stwierdzając, że wnioskodawcy nie posiadają statusu stron postępowania, a następnie postanowieniem z dnia 26.10.2012r. utrzymało własne postanowienie w mocy. W wyniku zaskarżenia, a następnie uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach ww. rozstrzygnięć Kolegium, decyzją z dnia 24.05.2013r. Kolegium, działając w trybie instancyjnym, uchyliło w całości decyzję z dnia 15.05.2012r. i sprawę przekazało do rozpatrzenia organowi I instancji. W dniu 06.12.2016r. Burmistrz Miasta [...], po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, wydał decyzję o warunkach zabudowy, którą z uwagi na jej uchybienia, Kolegium zmuszone było uchylić w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Organ I instancji, uwzględniając stanowisko Kolegium, zlecił biegłej z listy Sądu Okręgowego w Krakowie sporządzenie opinii w niniejszej sprawie. Do akt sprawy dołączona została sporządzona we wrześniu 2018r. przez [...] "Ekspertyza. Zakres i granice oddziaływania inwestycji (...)". Następnie organ I instancji wydawał kolejne decyzje o warunkach zabudowy, które Kolegium działając w trybie instancyjnym, zmuszone było eliminować z obrotu prawnego z uwagi na ich wadliwość. Decyzja organu I instancji z dnia 4.08.2020r. o warunkach zabudowy dla ww. inwestycji również okazała się wadliwa, wobec czego organ odwoławczy decyzją z 27.01.2021 r. uchylił to rozstrzygnięcie w całości i orzekł co do istoty sprawy. Decyzja SKO oraz decyzja organu I instancji zostały jednak uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 26.05.2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 303/21 w sprawie ze skarg E. i K. R. oraz M. i R. S.. W uzasadnieniu podjętego orzeczenia wskazano na brak zasadności decyzji SKO o warunkach zabudowy, wydanej bez przeprowadzenia uprzednio procedury uzgodnieniowej, zwracając uwagę, że ostateczne rozstrzygnięcie tego organu co do istoty sprawy nie jest adekwatne do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, w aktach brak było dowodów na okoliczność, że inwestor działał w celu wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem, wydanym przez organ nadzoru budowlanego w trybie art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że nie może być sporu co do tego, że przeznaczenie terenów, na których ma być prowadzone przedmiotowe przedsięwzięcie, nie sprzeciwia się prowadzeniu hodowli tuczników. Wnioskowany przez inwestora zakres tej hodowli ma nie przekraczać 40 DJP – a wtedy dla inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ I instancji, po zwrocie akt, przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, występując 20.09.2021 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o udzielenie informacji o postępowaniach legalizacyjnych toczących się w sprawie zabudowy E. i M. P.. Pismem z 7.11.2021 r. organ I instancji wezwał E. P. do wskazania obsady zwierząt planowanej do hodowli w budynku inwentarskim o wymiarach 10m x 7m, dobudowanym do budynku stodoły. W odpowiedzi z 7.12.2021 r. inwestor wskazała obsadę wielkości do 60 sztuk tuczników (do 8,4 DJP). Następnie sporządzony został projekt decyzji o warunkach zabudowy, który został uzgodniony ze stosownymi organami, na podstawie którego wydano ww. decyzję z [...] r. o warunkach zabudowy dla wnioskowanej inwestycji przez E. P., w której:

- nie wyznaczono nieprzekraczalnej linii zabudowy - bowiem została już trwale wyznaczona istniejącą na terenie, objętym wnioskiem, zabudową zagrodową w odległości 10 m od krawędzi jezdni; odległość ta nie ulegnie zmianie;

- określono szerokość elE.cji frontowej dobudówki bez zmiany stanu istniejącego – 10 m; wymiary zewnętrzne dobudówki zrealizowanej od strony elE.cji tylnej stodoły, wzdłuż ww. budynku: 10x7 m, bez zmian stanu istniejącego;

- określono wysokość krawędzi okapowej dobudowy 2,9 m, bez zmiany stanu istniejącego;

- określono dach budynku dobudówki jako jednospadowy, wysokość do kalenicy 4,40 m, kąt nachylenia do 30° bez zmian stanu istniejącego;

- określono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - od 0,20 do 0,22 (powierzchnia istniejącej i projektowanej zabudowy terenu w liniach rozgraniczających nie może przekroczyć 704 m²);

- wskazano lokalizację silosu - poza częścią frontową nieruchomości na zapleczu działki inwestora na wysokości istniejących obiektów gospodarczych;

- określono wysokość silosu – 8 m, bez zadaszenia 6 m, średnica 4,5 m;

- określono funkcje obiektów: budynek dobudówki z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie do 60 szt. tuczników (do 8,4 DJP);

- określono zachowanie co najmniej 10% powierzchni działki budowlanej jako powierzchni biologicznie czynnej, rozumianej jak grunt rodzimy pokryty roślinnością oraz wodę powierzchniową na działce budowlanej;

- wskazano, że obornik, powstały z funkcjonowania przedsięwzięcia, przechowywany będzie na płycie obornikowej, przylegającej do budynku od strony południowo-zachodniej o wielkości 7 x 10 m, zrealizowanej na podstawie zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w [...];

- wskazano, że gnojówka będzie przechowywana w istniejącym szczelnym zbiorniku o pojemności 20 m3, zrealizowanym na podstawie zgłoszenia w Starostwie Powiatowym

w [...];

- wskazano, że wnioskowana inwestycja nie może naruszać zasad wiedzy technicznej, obowiązujących Polskich Norm i przepisów, w szczególności z uwzględnieniem wymagań wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18.04.2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 472), a także ma być zgodna z innymi przepisami szczególnymi, wynikającymi ze specyfiki projektowanej inwestycji i jej usytuowania. W wydanej decyzji podkreślono, że przedmiotowa decyzja dotyczy m.in. już istniejącego budynku inwentarskiego (dobudówki do istniejącej stodoły) z przeznaczeniem na hodowlę tuczników w ilości do 60 sztuk – w związku z czym w odniesieniu do tego obiektu określono konkretne parametry wynikające ze stanu faktycznego na gruncie, a jak wynika z wniosku inwestora, obiekt nie zmieni swoich parametrów.

SKO, utrzymując w mocy – na skutek rozpoznania odwołań E. i K. R. oraz M. i R. S. – zakwestionowane rozstrzygnięcie stwierdziło, że wielokrotnie uzupełniany i korygowany przez E. P. wniosek o ustalenie warunków zabudowy zawiera wszystkie elementy wymagane art. 52 ust. 2 u.p.z.p., a objęta nim inwestycja spełnia łącznie warunki umożliwiające wydanie decyzji o warunkach zabudowy, określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz stanowisko zawarte w wyroku WSA w Kielcach z 26.05.2021 r. o sygn. akt II SA/Ke 303/21, wskazał na wykonanie wytycznych co do określenia kręgu stron w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Odwołujący się brali bowiem udział w sprawie w charakterze stron, inni sąsiedzi przedmiotowej nieruchomości nie wnosili o dopuszczenie ich do udziału w sprawie, a podnoszenie przez strony postępowania administracyjnego, że jeszcze inne strony powinny brać udział w sprawie nie jest dopuszczalne. Uwzględniając wytyczne zawarte w ww. wyroku organ I instancji uzyskał od PINB plik dokumentów, w tym postanowienie z 20.04.2015 r. o nałożeniu na inwestora obowiązku wstrzymania robót budowlanych przy budowie dobudowy ww. budynku inwentarskiego o wym. 10 m x 7 m do budynku stodoły oraz przedłożenia określonych dokumentów, w tym m.in. projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Ww. postanowienie, w ocenie SKO, stanowi wystarczający dokument urzędowy stanowiący podstawę do ubiegania się przez E. P. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Co prawda, co do zasady warunki zabudowy można ustalić stosowną decyzją dla przedsięwzięcia dopiero planowanego, a nie już realizowanego bądź zrealizowanego, jednak reguła ta doznaje istotnego wyjątku w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – warunki zabudowy ustalane są w celu legalizacji zrealizowanego już przedsięwzięcia. SKO, przytaczając art. 53 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zauważyło że wniosek o wydanie warunków zabudowy w znacznej części dotyczy już istniejącej inwestycji, a zmiana sposobu użytkowania istniejącej stodoły na obiekt inwentarski już nastąpiła, podobnie rozbudowa z przeznaczeniem na obiekt inwentarski dotyczy już istniejącej "przybudówki" o wymiarach 10 m x 7 m. Jeden z silosów na zboże został już zamontowany, płyta obornikowa ze zbiornikiem na gnojówkę istnieje, wykonana na podstawie stosownego zgłoszenia. Analiza stanu prawnego i faktycznego wykazała, że ww. zakres inwestycji, objęty uzupełnionym wielokrotnie w toku postępowania wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, jest w części objęty postępowaniem legalizacyjnym, jakie prowadzi PINB. Istniejąca i zamierzona inwestycja, wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniach, stanowi uzupełnienie zabudowy zagrodowej w ramach jednego gospodarstwa rolnego prowadzonego wspólnie przez E. i M. P., o powierzchni 12.8788 ha, którego grunty ze względu na funkcjonalne powiązanie, w sposób ewidentny stanowią całość. Aktualnie średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie [...] wynosi 5.6600 ha. Uzasadnione zatem było odstąpienie organu I instancji od badania spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) z uwagi na spełnienie przesłanek uprzywilejowania zabudowy zagrodowej, wynikających z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. Uprzywilejowanie zabudowy zagrodowej i zwolnienie z wymogu dobrego sąsiedztwa oznacza zwolnienie z obowiązku ustalania parametrów w oparciu o analizę urbanistyczną. Niestosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dopuszczone w art. 61 ust. 4 tej ustawy oznacza, że nie jest wymagane określanie wymagań dotyczących kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Organ wyjaśnił, że zabudowa zagrodowa może obejmować budynki o charakterze mieszkalnym, gospodarczo-produkcyjnym i inwentarskim, które łącznie stanowią bazę i zaplecze do prowadzenia gospodarstwa rolnego, przy czym obszar zagrodowy może składać się z jednej lub kilku działek ewidencyjnych stanowiących wydzielone części jednego gospodarstwa rolnego. W niniejszej sprawie organ I instancji sporządził analizę urbanistyczną zgodnie z przepisami, a odpowiadające jej wyniki są spójne i stanowią załącznik decyzji o warunkach zabudowy.

Zdaniem Kolegium, zasadnie stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. o których mowa w art. 59 ust. 1 ww. ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji [...]. W związku z tym, wbrew stanowiskom odwołujących się, brak było wymogu uzyskania przez wnioskodawcę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Tym samym, wobec powyższej kwalifikacji, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wskazana w odwołaniu, a znajdująca się w aktach sprawy ekspertyza [...], sporządzona w celu ustalenia rzeczywistego zasięgu oddziaływania budynku inwentarskiego. Ponadto, uwzględniając zakres hodowli w decyzji organu I instancji, w punkcie 1.1. i 1.2 rozstrzygnięcia ustalono dla przedmiotowej inwestycji cały szereg szczegółowych warunków, których spełnienie przez inwestora ma skutecznie zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji ustalone w sposób konkretny w decyzji o warunkach zabudowy organy administracji architektoniczno-budowlanej czy nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym są zobowiązane uwzględnić, oceniając zgodność inwestycji z przepisami prawa budowlanego. Wskazano, że w fazie realizacji i funkcjonowania inwestycji należy zachować warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r. poz. 1219), które m.in. zobowiązują inwestora do oszczędnego korzystania z terenu (art. 74 ust. 1) i do ochrony gleby, zieleni, naturalnego ukształtowania terenu i stosunków wodnych (art. 75 ust. 1 ww. ustawy). Na etapie eksploatacji zalecono wdrożenie działań organizacyjnych, takich jak: unikanie prowadzenia działalności uciążliwej zapachowo w porze wieczorowej i w dni wolne od pracy, a nawet wtedy gdy kierunek wiatru jest niekorzystny dla otoczenia (zabudowa mieszkaniowa), celem minimalizacji potencjalnej uciążliwości przedsięwzięcia. Ponadto zalecono zastosowanie działań technicznych skutkujących ograniczeniem emisji substancji złowonnych do środowiska wskazanych w Kodeksie przeciwdziałania uciążliwości zapachowej, wydanym przez Departament Ochrony Powietrza i Klimatu w 2016 r., zastrzegając że ewentualna ponadnormatywna uciążliwość, winna zawierać się w granicach posiadanego terenu. W celu zminimalizowania uciążliwości związanych z prowadzeniem działalności hodowlanej (zapachowych, akustycznych) w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na działkach sąsiednich, przy docelowym zagospodarowaniu należy przewidzieć realizację takich rozwiązań, urządzeń, zieleni izolacyjnej itp., które spowodują zachowanie norm określonych przepisami prawa. Natomiast dowody na spełnienie wymagań prawnych w odniesieniu do istniejącego zakresu przedsięwzięcia objętego postępowaniem naprawczym i legalizacyjnym winny zostać przedstawione w dokumentacji budowlanej powykonawczej, wskazanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Odnosząc się do zarzutów nadmiernego oddziaływania hodowli wskazano, że sprawa ta toczyła się z powództwa cywilnego R. S.a i K.R. w Sądzie Rejonowym w [...], który nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie.

Ponadto, zdaniem SKO, całkowicie niezasadnym jest zarzut odwołania co do błędnego przyjęcia przez organ, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przedłożone akta sprawy w sposób wystarczający dokumentują bowiem spełnienie warunku art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Jak wynika z treści kwestionowanej decyzji, pobór z sieci elektrycznej będzie odbywał się na dotychczasowych warunkach, w oparciu o istniejące przyłącze energetyczne. Akta sprawy dowodzą, że zabudowany istniejącą i użytkowaną zabudową teren inwestycji jest "uzbrojony" w istniejącą sieć energetyczną i wodociągową – co dokumentują złożone w sprawie mapy, w tym załączniki graficzne decyzji. W aktach sprawy znajduje się również kopia umowy kompleksowej sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usługi dystrybucji dla odbiorców z 14.06.2019 r.

Końcowo wskazano, że stosownie do art. 60 ust. 4 u.p.z.p. nowy projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.), następnie przekazany właściwym w sprawie organom, które dokonały jego stosownego uzgodnienia, zgodnie z prawem. Wbrew zarzutom odwołania, brak jest przepisu zobowiązującego organ do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z Państwową Inspekcją Sanitarną.

Mając na uwadze zrealizowanie na podstawie przepisów prawa budowlanego zbiornika na gnojowicę o pojemności do 25 m3, a także fakt, że zmiana sposobu użytkowania istniejącej stodoły na budynek inwentarski oraz lokalizacja 1 silosu do 60 zostały wykonane, a nie są objęte postępowaniem legalizacyjnym, wszczętym wobec E. P. postępowanie w tej sprawie uprzednio wszczęte, zostało – zdaniem SKO – w sposób prawidłowy w obecnie badanej decyzji umorzone z urzędu.

Na ww. decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyli E. i K. R.(sprawa o sygn. akt II SA/Ke 286/22), podnosząc zarzuty naruszenia: art. 7, art. 8, art. 28, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 35 § 3 K.p.a., art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. oraz § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7.10.1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.

Uzasadniając swe stanowisko skarżący podnieśli, że organy nie wykonały wyroku WSA w Kielcach z 6.12.2012 r., sygn. II SA/Ke 648/12, w szczególności w zakresie właściwego ustalenia stron postępowania. Nie dokonano bowiem w sposób rzetelny i niebudzący wątpliwości wyliczeń zasięgu i wielkości immisji emitowanych gazów i pyłów przez chlewnię. Nie ustalono stopnia uciążliwości dla nieruchomości sąsiednich. Skarżący podważyli ustalenia ekspertyzy zleconej przez organ I instancji oraz podkreślili niewielką odległość planowanej chlewni od ich działki, jak również fakt, że do przekroczenia 40 DJP brakuje w tym przypadku zaledwie 0,8 DJP, tj. ok. 6 sztuk tuczników.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i prawidłowe orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO w Kielcach, a także orzeczenie o kosztach postępowania wg. norm przepisanych.

Skargę do tut. Sądu złożyli również M. i R. S. (sprawa o sygn. akt II SA/Ke 287/22), podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak zastosowania zasady dobrego sąsiedztwa w przypadku stwierdzenia możliwości prowadzenia działalności uciążliwej zapachowo przez inwestora;

- przepisów postępowania poprzez pominięcie kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, co przekłada się na wadliwą ocenę dowodów;

- naruszenie zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów, informowania stron, przekonywania i prostoty postępowania.

Zdaniem skarżących organy nie ustaliły, czy w ramach gospodarstwa rolnego prowadzona jest już hodowla zwierząt i czy przekracza 40 DJP, czy planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z powierzchnią przedmiotowej dobudówki – co świadczy o większej ilości hodowanych zwierząt. Ponadto, w celu ograniczenia emisji odorantów na inwestora winien zostać nałożony szereg obowiązków, a inwestycja powinna być sytuowana w większych odległościach od budynków mieszkalnych.

Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zakwestionowanej decyzji oraz decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Postanowieniami z 23.06.2022 r. tut. Sąd, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." zarządził połączenie spraw o sygn. akt II SA/Ke 286/22 i II SA/Ke 287/22 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Ke 286/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargi w ramach powyżej zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 61 ust. 1 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503), dalej jako "u.p.z.p.". Zgodnie z jego obecną treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie, tj.:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;

6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:

a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,

b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu,

c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.

Przy czym zgodnie z art. 61 ust. 4 ww. ustawy przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

Podkreślenia wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w cytowanym przepisie, organ nie może odmówić jej wydania.

W niniejszym przypadku organ I instancji rozpatrywał wniosek E. P. (po jego doprecyzowaniu) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącej stodoły wraz z przebudową i rozbudową z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie do 280 szt. tuczników (poniżej 40 DJP), budowie zbiornika na gnojowicę o pojemności do 25m3, ustawieniu 2 silosów stalowych o pojemności do 2x40m3, przeznaczonych do magazynowania zboża wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną-realizacja w zabudowie zagrodowej MR, przewidzianej do lokalizacji na części działki nr ewid. 184 i 185, położonej we wsi [...], gm. [...].

Postępowanie administracyjne w tej sprawie toczyło się od wielu lat – wniosek o ustalenie warunków zabudowy wpłynął do organu I instancji 21.12.2010 r. W międzyczasie niejednokrotnie orzekał w sprawie zarówno organ odwoławczy, jak i WSA w Kielcach. Co istotne, Sąd ten w dniu 26 maja 2021 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 303/21 wydał wyrok uchylający decyzję SKO (o charakterze reformatoryjnym, ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji) oraz decyzję organu I instancji, a w uzasadnieniu tegoż wyroku zawarł szereg wskazówek i wytycznych co do dalszego postępowania. Zgodnie natomiast z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Mianowicie pierwszym z powodów uchylenia decyzji przez Sąd był fakt, że w zaskarżonej decyzji Kolegium ustaliło warunki zabudowy dla innego zakresu przedsięwzięcia niż przewidywał to projekt uzgodniony przez organ pierwszej instancji, nie ponawiając przy tym procedury uzgodnieniowej odnośnie ostatecznej - tej wydanej przez Kolegium - treści decyzji o warunkach zabudowy.

Po drugie natomiast Sąd podkreślił, że "co do zasady warunki zabudowy można ustalić stosowną decyzją dla przedsięwzięcia dopiero planowanego, a nie już realizowanego bądź zrealizowanego. Powyższa reguła doznaje jednak istotnego wyjątku w sytuacji, gdy warunki zabudowy ustalane są w celu legalizacji zrealizowanego już przedsięwzięcia. Takie postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest ściśle, wręcz instrumentalnie, związane ze stanowiącym przyczynę i uzasadnienie dla jego wszczęcia, postępowaniem legalizacyjnym. (...) Słusznie zatem w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego Kolegium zmierzało do ustalenia, czy i w jakim zakresie przed organami nadzoru budowlanego toczy się postępowanie legalizacyjne związane z przedmiotowym przedsięwzięciem, co do którego E. P. wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. (...) Burmistrz Miasta [...] uzupełnił materiał dowodowy o szereg dokumentów związanych z postępowaniami legalizacyjnymi prowadzonymi na ww. działkach wobec E. P. i M. P. Wśród tych dowodów jest postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 20 kwietnia 2015 r. nakładające na E. P. obowiązek przedłożenia zaświadczenia Burmistrza Miasta [...] o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (k. 858 akt adm. I inst.), przy czym z sentencji tego postanowienia wynika, że obowiązek ten został na E. P. nałożony w związku z dobudową budynku inwentarskiego o wym. 10.00m x 7.00 m do budynku stodoły zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości [...] 38. (...) Trudno jednak w oparciu o dokumenty zawarte w aktach administracyjnych ustalić w sposób niewątpliwy (...), czy toczy się postępowanie legalizacyjne odnośnie inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania stodoły i czy w obiegu prawnym pozostaje jakikolwiek akt wydany przez organ nadzoru budowlanego nakładający na E. P. obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji związanej ze zmianą sposobu użytkowania stodoły, a której to inwestycji także dotyczy obecnie kontrolowana decyzja Kolegium (...)".

Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji dokonał zatem stosownych uzgodnień uzyskując w tym zakresie postanowienia Starosty [...] z 20.12.2021 r. oraz Zarządu Dróg Powiatowych w [...] z 14.12.2021 r. (k. 1144 i 1146 akt. adm.), natomiast co do drugiej kwestii uzyskał informację (wraz ze stosowną dokumentacją) od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], z której wynika, że organ ten prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie dobudowy budynku inwentarskiego o wym. 10,00 x 7,00 m do budynku stodoły zlokalizowanego na działce będącej własnością E. P. położonej w miejscowości [...] 38 gmina [...]. Postanowieniem z dnia 20.04.2015 r. na podstawie m.in. art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) wstrzymano roboty budowlane przy dobudowie budynku inwentarskiego o wym. 10,00 x 7,00 m do budynku stodoły zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości [...] 38 oraz nałożono na E. P. obowiązek przedłożenia w terminie do 15.10.2015r. wymienionych w tym postanowieniu dokumentów, w tym zaświadczenia Burmistrza Miasta [...] o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia 10.11.2015 r. zawieszono postępowanie w tej sprawie do czasu uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Ponadto, jak wynika z dokonanych ustaleń, PINB w [...] prowadzi postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania istniejącej stodoły z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie 280 szt. tuczników oraz silosu stalowego o pojemności do 60 ton przeznaczonego do magazynowania zboża na działce oznaczonej nr 184 położonej w miejscowości [...] gmina [...]. W sprawie tej, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę (a także decyzji o warunkach zabudowy), inwestor nie posiada żadnej dokumentacji umożliwiającej organowi dokonanie oceny zrealizowanej inwestycji. W przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, po zakończeniu przedmiotowej inwestycji, powstaje stan, w którym wykonane roboty budowlane w całości nie mają oparcia w legalnie istniejącej dokumentacji. W takiej sytuacji tut. organ prowadzi postępowanie naprawcze w oparciu o przepis art. 51 Prawa budowlanego (por. pismo PINB w [...] z 28.09.2021 r.). Decyzją z dnia 22.05.2015r. nałożono na inwestora M. P. obowiązek opracowania i przedłożenia dokumentacji budowlanej powykonawczej zmiany sposobu użytkowania istniejącej stodoły z przeznaczeniem na obiekt inwentarski o obsadzie do 280 szt. tuczników oraz silosu stalowego o pojemności do 60 ton przeznaczonego do magazynowania zboża na działce oznaczonej nr 184 położonej w miejscowości [...] gmina [...] obejmującej swym zakresem pełną dokumentację przedmiotowej zmiany wraz z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako całości hodowli uwzględniającą dobudowany budynek inwentarski o wym. 10.00x7.00m do przedmiotowego budynku jak również w przypadku wymaganej innymi przepisami decyzji środowiskowej.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, a także podzielając stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku z dnia 26.05.2021 r. w sprawie II SA/Ke 303/21 co do tego że w przypadku gdy chodzi o sytuację, w której warunki zabudowy ustalane są w celu legalizacji zrealizowanego już przedsięwzięcia, postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest ściśle związane ze stanowiącym przyczynę i uzasadnienie dla jego wszczęcia, postępowaniem legalizacyjnym, zakres analizowanego w niniejszej sprawie – jak również w sprawie, której dotyczą skargi rozpatrywane przez tut. Sąd pod sygn. II SA/Ke 284/22 – postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy, jest determinowany treścią przytoczonych orzeczeń organu nadzoru budowlanego, określających zakres prowadzonego postępowania legalizacyjnego i naprawczego oraz związane z tym obowiązki nałożone z jednej strony na E. P., a z drugiej na M. P. Prawidłowo zatem, w przypadku rozpatrywanym w sprawie niniejszej, gdzie wniosek o ustalenie warunków zabudowy pochodził od E. P., organ ustalił warunki zabudowy na jej rzecz, nawiązując do zakresu obowiązku nałożonego na nią postanowieniem PINB w [...] z dnia 20.04.2015 r., które dotyczy wyłącznie dobudowy budynku inwentarskiego o wym. 10,00 x 7,00 m do budynku stodoły, zlokalizowanego na działce położonej w miejscowości [...] 38. Skoro zaś wobec E. P. nie jest prowadzone postępowanie legalizacyjne czy naprawcze związane ze zmianą sposobu użytkowania istniejącej stodoły na budynek inwentarski, jak również lokalizacji 1 silosu do 60 t oraz zbiornika na gnojowicę, należało umorzyć postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w tym zakresie. Z uwagi na zakres ww. decyzji z 22.05.2015 r., nakładającej z kolei obowiązki (w ramach postępowania naprawczego) na M. P., w decyzji analizowanej w sprawie o sygn. II SA/Ke 284/22 ustalono warunki zabudowy dla całości przedsięwzięcia, tj. zmiany sposobu użytkowania stodoły wraz z dobudowanym budynkiem inwentarskim o wymiarach 10,00 x 7,00 m. Przytoczony wyżej zakres postanowienia i decyzji wydanych w postępowaniu legalizacyjnym i naprawczym, a także treść wniosków złożonych przez E. P. i M. P. o ustalenie warunków zabudowy, wpływały bezpośrednio na zakres decyzji w tym przedmiocie. Nie może przy tym ulegać wątpliwości, że – niezależnie od takiej treści decyzji – w istocie chodzi o istniejące już zamierzenie obejmujące łącznie zmianę sposobu użytkowania stodoły i dobudowany budynek inwentarski o wymiarach 10,00 x 7,00 m, przy czym całość tej inwestycji obejmuje obsadę do 280 sztuk tuczników, tj. poniżej 40 DJP.

Odwołując się do treści przywołanego wyżej art. 153 p.p.s.a. należy dalej wskazać, iż w uzasadnieniu wyroku zapadłego przed tut. Sądem w dniu 26.05.2015 r. w sprawie II SA/Ke 303/21 przyjęto, że wnioskodawca jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w gminie [...], a działka, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, stanowi siedlisko tego gospodarstwa w ujęciu tradycyjnym, tj. miejsce zamieszkania inwestora, który prowadzi działalność rolniczą w ramach tego samego podwórza i obejścia. W związku z powyższym w sprawie, z mocy art. 61 ust. 4 u.p.z.p., nie miał zastosowania przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymagający respektowania przy ustalaniu warunków zabudowy tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Z uwagi na fakt, że zarówno okoliczności faktyczne, jak i przepisy prawa w tym zakresie nie uległy zmianie, stanowisko to należało uznać za wiążące także w niniejszej sprawie. Słusznie zresztą SKO w uzasadnieniu swej decyzji odwołało się do orzecznictwa m.in. Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. musi być rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne.

Dalej należy wskazać, że w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Ke 303/21 podniesiono również, iż "Nie może być sporu co do tego, że przeznaczenie terenów, na których ma być prowadzone przedmiotowe przedsięwzięcie, nie sprzeciwia się prowadzeniu hodowli tuczników. Wnioskowany przez E. P. zakres tej hodowli ma nie przekraczać 40 DJP, a wtedy dla inwestycji nie będzie wymagane przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Uwzględniając jednak zakres tej hodowli, Kolegium ustaliło dla przedmiotowej inwestycji cały szereg szczegółowych warunków zabudowy, których spełnienie przez inwestora ma zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Organy administracji architektoniczno-budowlanej czy nadzoru budowlanego w postępowaniu legalizacyjnym są zobowiązane uwzględnić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji o warunkach zabudowy, oceniając zgodność inwestycji z przepisami prawa budowlanego. Należy przy tym też przypomnieć, że mimo tego, że w związku z zobowiązaniem inwestora do przedstawienia wnioskowanych do uzyskania w niniejszej sprawie warunków zabudowy w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie przepisów prawa budowlanego, przedmiotowe zamierzenie już w znacznej części zostało zrealizowane, przedmiotem niniejszej sprawy nie jest kwestia oceny legalności tego przedsięwzięcia, w tym i rzeczywistej ilości hodowanych sztuk trzody chlewnej, czy tym bardziej zamierzeń inwestora co do tej ilości, ale ustalenie i przesądzenie na podstawie obowiązujących na danym terenie przepisów prawa planistycznego, jakie warunki muszą być spełnione, aby przedsięwzięcie w kształcie wnioskowanym przez inwestora mogło być zrealizowane. Zarzuty skargi M. i R. S. dotyczące wielkości prowadzonej obecnie przez inwestora hodowli i jego domniemanych zamierzeń w tym zakresie, nie mogły być w związku z tym uwzględnione".

Powyższy fragment przesądza szereg istotnych kwestii, do których w dalszym ciągu także obecnie nawiązują skarżący, a które – właśnie ze względu na treść art. 153 p.p.s.a. – nie mogły zostać ani przez organy, ani przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej (wobec braku istotnej zmiany stanu faktycznego czy prawnego) ocenione w sposób odmienny. Skoro zatem zakres hodowli, którego dotyczy niniejsze postępowanie, nie przekracza 40 DJP (chodzi tu wyłącznie o dobudowany budynek inwentarski o obsadzie do 60 szt. tuczników, tj. do 8,4 DJP), zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.) inwestycja nie zalicza się nawet do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w związku z tym nie jest wymagane przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei wydając decyzję o warunkach zabudowy organ ma obowiązek dokonać analizy przesłanek przewidzianych w przytoczonym wyżej art. 61 u.p.z.p. Na tym etapie nie ma natomiast zastosowania art. 140 K.c. (doprecyzowany w art. 144 K.c.). Przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące negatywnego oddziaływania inwestycji na otoczenie nie dotyczą bowiem zagadnień związanych z kształtowaniem ładu przestrzennego (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 12.06.2019 r., sygn. II SA/Gl 33/19). Podobnie zaś jak to miało miejsce w sprawie o sygn. II SA/Ke 303/21, a co zaakcentowało Kolegium w swojej decyzji, organ ustalający warunki zabudowy w ramach swojej kompetencji przewidział dla przedmiotowej inwestycji cały szereg szczegółowych warunków zabudowy, których spełnienie przez inwestora ma zabezpieczyć nieruchomości sąsiednie przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Wreszcie, nawiązując do powyższego wyroku, ani organy ani Sąd nie były uprawnione do kwestionowania wielkości hodowli deklarowanej przez inwestora – nota bene dla już zrealizowanej i istniejącej inwestycji.

Ze wskazanych wyżej powodów nie mogły okazać się skuteczne dla zakwestionowania decyzji o warunkach zabudowy zarzuty kwestionujące sporządzoną w toku postępowania administracyjnego ekspertyzę, w której przyjęto, że maksymalny zakres i granice oddziaływania przedmiotowej inwestycji stanowi obrys zewnętrzny obu sąsiadujących ze sobą działek p. P., tj. działek o nr 184 i 185. Ustalenia tej ekspertyzy miały związek przede wszystkim z koniecznością określenia kręgu stron postępowania, co wynikało m.in. z wytycznych wyroku tut. Sądu z dnia 6.12.2012 r. wydanego w sprawie II SA/Ke 648/12. Mimo przytoczonych wyżej wniosków opinii skarżący zostali uznani za strony postępowania, co organ I instancji wyjaśnił na stronie 7 decyzji Nr 12/22 z dnia [...] r. Ponownie wypada w tym miejscu odwołać się do wyroku WSA w Kielcach z dnia 26.05.2021 r. w sprawie II SA/Ke 303/21, gdzie podniesiono, że wskazania sądów dotyczące właściwego ustalenia stron postępowania z uwzględnieniem oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopnia jej uciążliwości dla tych nieruchomości zostały w sprawie wykonane, ponieważ skarżący brali udział w sprawie w charakterze stron, inni sąsiedzi przedmiotowej nieruchomości nie wnosili o dopuszczenie ich do udziału w sprawie, a ponadto podnoszenie przez strony postępowania administracyjnego, że jeszcze inne strony powinny brać udział w sprawie, nie jest dopuszczalne, albowiem uprawnieniem do podnoszenia zarzutu pozbawienia możliwości udziału w postępowaniu dysponuje wyłącznie podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie powoływać na okoliczność zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał za niezasadne zarzuty podnoszone w obu skargach, zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W granicach swoich uprawnień organ ustalający warunki zabudowy uwzględnił interesy osób trzecich, nie można zatem mówić o naruszeniu m.in. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. czy art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Organ wykazał spełnienie przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zaś jeśli chodzi o ustalone parametry wnioskowanej inwestycji, siłą rzeczy nawiązywały one do już istniejącej zabudowy i nie były kwestionowane przez strony.

Skoro zatem podniesione w skargach zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

-----------------------

1