Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 801/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 33, art. 27, art. 34 par. 1, art. 2, art. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 18 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej "K.p.a.", art. 2 § 1 pkt 3, art. 3 § 1, art. 18, art. 27 § 1 pkt 3 i 6 oraz art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.e.a." oraz art. 3 ust. 1-3 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 83) zwanej dalej , Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...]r. znak: [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w zakresie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] poprzez uznanie zarzutów za nieuzasadnione.

Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta, występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela, po uprzednim doręczeniu zobowiązanej upomnienia nr [...] z dnia [...] r., wystawił wobec M. S. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. obejmujący należności z tytułu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości:

1) za okres [...] w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki w kwocie [...] zł liczone od dnia [...] r. według stawki [...]%,

2) za okres [...] w kwocie należności głównej [...] plus odsetki w kwocie [...] zł liczone od dnia [...] r. według stawki [...]%,

3) za okres [...] w kwocie należności głównej [...] zł plus odsetki w kwocie [...] zł liczone od dnia [...] r. według stawki [...]%,

oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł.

Odpis tytułu wykonawczego został osobiście odebrany przez M. S. w dniu [...]r. Jako akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiący, że należność powstaje z mocy prawa) wierzyciel w poz. [...] tytułu wykonawczego wskazał m.in. ustawę z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1299 ze zm.), natomiast jako podstawę prawną egzekwowanej w poz. [...] tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał orzeczenie z dnia [...] r. nr [...].

Orzeczenie wskazane w poz. [...] tytułu wykonawczego to decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r., którą to decyzją organ I instancji orzekł między innymi o odpłatnym przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w [...] przy al. [...], w obrębie [...] oznaczonej numerem działki [...], o powierzchni [...] m2, uregulowanej w księdze wieczystej KW [...], przysługujące M. S. i J. Z. S. jako wspólnikom Spółki Cywilnej "V." z siedzibą w [...], w prawo własności orzekł jednocześnie o wysokości i terminie uiszczenia opłat z tytułu tego przekształcenia.

Pismem z dnia [...] r. zobowiązana zgłosiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego: niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. wyjaśniając, iż polegają one na nieprawidłowym oznaczeniu w tytule wykonawczym obowiązku polegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.) oraz na braku wskazania podstawy prawnej egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Mając powyższe na uwadze wniosła o zwrócenie tytułu wykonawczego wierzycielowi i umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów z uwagi na możliwość wyrządzenia skarżącej niepowetowanej szkody majątkowej. Uzasadniając zgłoszone zarzuty wskazała, iż ostateczna decyzja administracyjna w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie może być podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym, gdyż wynikające z niej należności nie podlegają egzekucji administracyjnej. Zdaniem zobowiązanej opłata z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości nie ma charakteru publicznoprawnego tylko cywilnoprawny, zatem decyzja ustalająca tą opłatę nie może zostać uznana za tytuł wykonawczy, a co za tym idzie nie może być również podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Po zacytowaniu treści art. 2 § 1 oraz art. 3 § 1 i § 1 u.p.e.a. uznała, iż należności z tytułu opłat za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, wynikające z decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, nie należą do żadnej z kategorii należności w powołanych przepisach wymienionych. Również przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują możliwości administracyjnej egzekucji opłat z tytułu przekształcenia. W tych okolicznościach uznała, iż zarzut oparty o treść art. 33 pkt 6 u.p.e.a. (niedopuszczalność egzekucji administracyjnej) jest w pełni uzasadniony.

Dalej podniosła, iż tytuł wykonawczy nie zawiera wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz nie wskazuje podstawy prawnej obowiązku objętego egzekucją. W ocenie zobowiązanej kwoty będące przedmiotem egzekucji nie wynikają z treści decyzji z dnia [...] r. Wprawdzie decyzja przewiduje, że rozłożona na raty roczne niespłacona część opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy redyskonta weksli stosowanej przez NBP według stanu na dzień 2 stycznia roku kalendarzowego, w którym przypada termin płatności, jednakże na podstawie tytułu wykonawczego w żaden sposób nie można ustalić, czy oprocentowanie zastosowane przez wierzyciela jest prawidłowe. W konsekwencji z decyzji wynika tylko wysokość rat opłaty bez oprocentowania, podczas gdy raty wykazane w tytule wykonawczym w żaden sposób nie przystają do treści decyzji.

W ocenie zobowiązanej wprawdzie w tytule wykonawczym jako podstawę prawną egzekucji administracyjnej wskazano art. 2 u.p.e.a. jednakże obowiązek objęty decyzją z dnia [...] r. i przedmiotowym tytułem wykonawczym nie należy do żadnej z kategorii obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej w oparciu o ten przepis.

Pismem z dnia [...] r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. przekazał zarzuty zobowiązanej wierzycielowi - celem zajęcia stanowiska w sprawie i wydania postanowienia.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], wydanym m.in. na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a.Prezydent Miasta jako wierzyciel zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów poprzez uznanie ich za nieuzasadnione.

Z treści uzasadnienia postanowienia, wynika, iż przedmiotem rozpatrzenia były zarzuty: niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., polegające na nieprawidłowym oznaczeniu w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej oraz na braku wskazania podstawy prawnej egzekucji administracyjnej.

Wierzyciel, rozpatrując pierwszy z opisanych wyżej zarzutów, wywiódł iż tryb egzekucji administracyjnej jest w sprawie właściwy, bowiem egzekucji administracyjnej podlegają między innymi należności pieniężne (inne, niż wymienione w art. 2 § pkt 1 i 2 u.p.e.a., jeżeli pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej (art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. W niniejszej sprawie przesłanki zastosowania trybu egzekucji administracyjnej zostały spełnione, gdyż dochodzona jest należność pieniężna pozostająca we właściwości Gminy Miasto [...] (stosownie do przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości), a ponadto należność ta wynika z decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Rozpatrując drugi zarzut wierzyciel podał, iż podstawą prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej jest ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz kodeks postępowania administracyjnego. Aktem stanowiącym podstawę egzekucji jest decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak: [...]. Przedmiotem egzekucji są roczne raty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, które zgodnie z pkt [...] wskazanej decyzji są powiększone o oprocentowanie liczone od całej kwoty pozostałej do spłaty przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez NBP na dzień 2 stycznia roku kalendarzowego, w którym przypada termin spłaty. Termin płatności rat wyznaczony został do [...] każdego roku. Zgodnie z pkt [...] decyzji w przypadku braku wpłaty kolejnych rat opłaty za przekształcenie w wyznaczonym terminie, naliczane będą odsetki ustawowe. Wobec powyższego wierzyciel uznał, iż w dalszym ciągu należy prowadzić czynności egzekucyjne względem zobowiązanej.

W zakreślonym prawem terminie zobowiązana złożyła zażalenie na opisane wyżej postanowienie Prezydenta Miasta.

Stanowisko zobowiązanej, zaprezentowane w uzasadnieniu zażalenia było identyczne z tym, jakie zostało zaprezentowane w uzasadnieniu zgłoszonych zarzutów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odnosząc się do podnoszonych zarzutów uznało, że zostały one wszechstronnie, wnikliwie a przede wszystkim prawidłowo rozpatrzone przez organ I instancji. Argumentację wierzyciela Kolegium w całości podzieliło.

Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości osoba, na rzecz której zostało przekształcone prawo użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, jest obowiązana do uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu tego przekształcenia. Na podmiot będący do czasu przekształcenia użytkownikiem wieczystym nakłada się obowiązek uiszczenia opłaty na rzecz podmiotu, któremu dotychczas przysługiwało prawo własności do przedmiotowej nieruchomości, (por. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w [...] - z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz w [...] - z dnia [...] r., sygn. akt [...]). W obu tych wyrokach zgodnie również podkreślono, iż prawo do należnej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wynika z tego samego stosunku administracyjnego, w zakresie którego orzeczono o przekształceniu prawa i o opłacie. Zatem o tym prawie orzeka się w drodze administracyjnej poprzez wydanie decyzji.

Dalej organ wskazał, na treść art. 2 § 1 pkt 1-3 u.p.e.a. z którego wynika jakie obowiązki podlegają egzekucji administracyjnej.

Biorąc pod uwagę treść powołanego wyżej przepisu w zestawieniu z przepisami ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, organ wskazał, że należności pieniężne z tytułu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego są innymi, niż wymienione art. 2 § 1 w pkt 1 i 2 u.p.e.a. należnościami, pozostają we właściwości rzeczowej organów administracji publicznej (w niniejszej sprawie we właściwości rzeczowej Prezydenta Miasta), a co za tym idzie podlegają egzekucji w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., polegający na nieprawidłowym oznaczeniu w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej oraz na braku wskazania podstawy prawnej egzekucji administracyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że po pierwsze jako akt normatywny (stanowiący podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiący, że należność powstaje z mocy prawa) wierzyciel w poz. [...] tytułu wykonawczego wskazał m.in. ustawę z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności nieruchomości, natomiast jako podstawę prawną egzekwowanej w poz. [...] tytułu wykonawczego wierzyciel wskazał orzeczenie z dnia [...] r. nr [...].

Podkreślił organ, że w przepisie art. 27 u.p.e.a., wprowadzone zostało rozróżnienie na podstawę prawną egzekwowanego obowiązku (art. 27 § 1 pkt 3) oraz podstawę prowadzenia egzekucji (art. 27 § 1 pkt 6). Przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie decyzji, z mocy której na zobowiązanym egzekwowany obowiązek (por. wyrok NSA OZ w [...] z dnia [...] r sygn.akt [...]).

Z kolei przez podstawę prawną prowadzenia egzekucji należy rozumieć przepis, na mocy którego dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej obowiązków danego rodzaju. Podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej obowiązków z zakresu administracji publicznej stanowią zatem art. 2-3a u.p.e.a., przy czym w przedmiotowej sprawie podstawę tą stanowi przepis art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

W ocenie Kolegium wierzyciel w wystawionym przez siebie tytule wykonawczym wskazał zarówno podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, jak i podstawę prawną prowadzenia egzekucji. Tym samym nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 27 u.p.e.a., w związku z czym zarzut niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów tym przepisem określonych uznało za nieuzasadniony.

Zdaniem Kolegium nie zasługują na podzielenie argumenty zobowiązanej, w myśl których na podstawie tytułu wykonawczego w żaden sposób nie można ustalić, czy oprocentowanie zastosowane przez wierzyciela jest prawidłowe.

W tytule wykonawczym wystawionym przez wierzyciela wskazana została stawka odsetek oraz dzień, od którego odsetki te się nalicza. W żadnym z pól tytułu wykonawczego nie podaje się informacji, czy oprocentowanie jest prawidłowe. Informacja o oprocentowaniu zawarta jest w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r.

M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Kolegium z dnia [...] r., domagając się jego uchylenia. Zarzuciła mu naruszenie art. 2 § 1, art. 3, art. 33 pkt 6 u.p.e.a., polegające na uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanej, w sytuacji gdy we wniesionych zarzutach skarżąca wskazała wierzycielowi na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej w sprawie,

a) naruszenie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., polegające na uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanej, w sytuacji gdy nie spełnione były wymogi stawiane tytułowi wykonawczemu przewidziane w art. 27 tejże ustawy,

b) naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 i pkt 6 u.p.e.a. polegające na uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanej, w sytuacji gdy skarżąca wskazała na nieprawidłowe oznaczenie w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 3) oraz brak wskazania podstawy prawnej egzekucji administracyjnej w sprawie (art. 27 § 1 pkt 6),

c) naruszenie art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a. w wyniku przyjęcia przez organ, iż ten przepis winien znaleźć w sprawie zastosowanie i co za tym idzie przedmiotowe należności podlegają egzekucji administracyjnej, podczas gdy należności te dotyczą stosunków cywilnoprawnych,

d) art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia przez organ II instancji utrzymującego postanowienie organu I instancji, pomimo tego, iż wydane w sprawie postanowienia rażąco naruszały prawo w aspekcie powoływanych przez stronę skarżącą zarzutów.

Mając powyższe na uwadze wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, w którym uznano zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione,

W uzasadnieniu skarżąca szczegółowo odniosła się do podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji

i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej: p.p.s.a.).

W następstwie kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania, że postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej jest niezgodne z prawem.

Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela -, tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu opłaty z tytułu opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Korzystając z przysługującego uprawnienia do wniesienia zarzutów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, M. S. powołując się na okoliczności wskazane w art. 33 pkt 6 podniosła zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a.

Wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 u.p.e.a., zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie (w punktach 1 – 10). Stosownie do tego przepisu podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku

z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa

w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) – co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela – jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem).

Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie

33 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela

w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa

w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca.

W przedmiotowej sprawie organem egzekucyjnym jest Naczelnik Urzędu Skarbowego, wierzycielem egzekwowanej należności jest natomiast Prezydent Miasta, zatem powstała konieczność – przewidziana w art. 34 § 1 u.p.e.a. zwrócenia się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Zarzuty zostały wniesione w terminie i zastosowano prawidłowy tryb rozpoznania ich.

W rozpatrywanej sprawie istota sporu sprowadza się do odpowiedzi czy opłaty wynikające z decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności podlega egzekucji administracyjnej czy też jak chce tego skarżąca egzekucji cywilnoprawnej.

Sąd podzielił ocenę dokonaną przez Wierzyciela w zaskarżonym postanowieniu. Katalog obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej zawiera art. 2 u.p.e.a. Zakres obowiązków objętych tym przepisem wskazuje, że o objęciu danego obowiązku egzekucją administracyjną nie decyduje charakter prawny obowiązku, ale ustalenie we właściwości którego z organów (sądu czy organu administracji publicznej) pozostaje ten obowiązek (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 400/06). Przy czym chodzi tu o kompetencje do ustalenia obowiązku np. w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od publicznoprawnego albo cywilnoprawnego charakteru tego obowiązku. Elementem przesądzającym o poddaniu danego obowiązku egzekucji administracyjnej jest zatem ustalenie, czy wynika on z decyzji administracyjnej lub postanowienia wydanego w trybie przepisów k.p.a. albo innej procedury administracyjnej. Powyższe potwierdza również treść art. 3 powołanej ustawy, który jednoznacznie stanowi, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień właściwych organów.

Egzekucji administracyjnej, zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1a u.p.e.a., podlegają niepodatkowe należności budżetowe, do których stosuje się przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 12402).

Stosowanie zaś do art. 3 u.p.e.a., egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 ww. ustawy wówczas, gdy obowiązki te wynikają z decyzji lub postanowień właściwych organów lub bezpośrednio z przepisu prawa, jeśli znajdują się w zakresie działania administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego, a przepis szczególny nie zastrzegł dla tych obowiązków trybu egzekucji sądowej, przy czym egzekucja administracyjna obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa jest dopuszczalna jedynie w sytuacji wynikającej z art. 3 § 1 u.p.e.a., tj. wówczas gdy egzekwowany obowiązek jest w zakresie działania administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego.

W niniejszej sprawie przesłanki zastosowania trybu egzekucji administracyjnej zostały spełnione, gdyż dochodzona jest należność pieniężna pozostająca we właściwości Gminy Miasto [...] (stosownie do przepisów ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości), a ponadto należność ta wynika z decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia [...]r nr [...].

Rozpatrując drugi zarzut wierzyciel podał, iż podstawą prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej jest ustawa z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz kodeks postępowania administracyjnego. Aktem stanowiącym podstawę egzekucji jest decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak: [...]. Przedmiotem egzekucji są roczne raty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, które zgodnie z pkt [...] wskazanej decyzji są powiększone o oprocentowanie liczone od całej kwoty pozostałej do spłaty przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez NBP na dzień 2 stycznia roku kalendarzowego, w którym przypada termin spłaty. Termin płatności rat wyznaczony został do [...] każdego roku. Zgodnie z pkt [...] decyzji w przypadku braku wpłaty kolejnych rat opłaty za przekształcenie w wyznaczonym terminie, naliczane będą odsetki ustawowe. Wobec powyższego wierzyciel uznał, iż w dalszym ciągu należy prowadzić czynności egzekucyjne względem zobowiązanej.

Również pozostałe argumenty skargi okazały się nietrafne. Organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia dokonał ich trafnej oceny, wnikliwie i szczegółowo odnosząc się do argumentów skarżącej. Oceny te Sąd w pełni podziela. Bezzasadnym okazał się w szczególności zarzut naruszenia art. naruszenie art. 33 pkt 10 u.p.e.a., polegające na uznaniu za nieuzasadnione zarzutów zobowiązanej, w sytuacji, gdy nie spełnione były wymogi stawiane tytułowi wykonawczemu przewidziane w art. 27 tejże ustawy poprzez to, że nieprawidłowe było oznaczenie w tytule wykonawczym obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 3) oraz brak wskazania podstawy prawnej egzekucji administracyjnej w sprawie (art. 27 § 1 pkt 6),

W tytule wykonawczym na stronie [...] w rubryce [...] oraz [...] prawidłowo wskazano zarówno akt normatywny z którego wynika obowiązek jak i podstawę prawną należności.

Reasumując w świetle powyższych rozważań bezzasadnym jest także i zarzut naruszenia art. 2 § 1 pkt 3 u.p.e.a poprzez przyjęcie że przedmiotowe należności podlegają egzekucji administracyjnej, podczas gdy należności te dotyczą stosunków cywilnoprawnych. Jak już Sąd wskazał powyżej bez znaczenia dla możliwości zastosowania egzekucji administracyjnej pozostaje okoliczność, że należność ma charakter cywilnoprawny.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia przez organ II instancji utrzymującego postanowienie organu I instancji, pomimo tego, iż wydane w sprawie postanowienia rażąco naruszały prawo w aspekcie powoływanych przez stronę skarżącą zarzutów. W ocenie Sąd wbrew zarzutom skargi wskazane postanowienie nie tylko nie narusza w sposób rażący powołanych w skardze przepisów ale jest zgodne z prawem.

Istotne jest właściwe określenie w tytule wykonawczym przedmiotu obowiązku podlegającego egzekucji, a ten, w świetle przytoczonych wyżej okoliczności, nie budzi wątpliwości.

W tym stanie rzeczy skargę uznać należy za nieuzasadnioną, wobec czego podlega ona oddaleniu zgodnie z dyspozycją art. 151 p.p.s.a.