Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1143/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi G. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z 30 maja 2014 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania G. K. (dalej: skarżącego) od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2014 roku dotyczącego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2011 r. Nr 289, poz. 1687 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:

W dniu 5 lutego 2014 roku Komendant Powiatowy Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia sierż. szt. G. K. ze służby w Policji z powodu podejrzenia popełnienia przez niego przestępstwa z art. 178a § 1 kk. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym ustalono, że w dniu 4 lutego 2014 r. około godz. 17.15 skarżący, w czasie wolnym od służby, znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował samochodem marki VW [...] o nr rej. [...] jadąc z B w kierunku miejscowości K. Kilka minut później Dyżurny KP otrzymał telefoniczną informację, że w miejscowości Z samochód skarżącego znajduje się w rowie. Skierowani na miejsce interweniujący policjanci potwierdzili telefoniczną informację, że w rejonie posesji oznaczonej nr [...] stoi pojazd, który częściowo znajduje się na jezdni, a częściowo w przydrożnym rowie. Na miejscu zastano cztery osoby w tym skarżącego. Po kilku minutach do policjantów podszedł M. B. - teść skarżącego oświadczając, że to on kierował pojazdem, który wpadł do rowu. Został on poddany badaniu na zawartość alkoholu z wynikiem 0,00 mg/l. W związku z powyższym ukarano go mandatem karnym kredytowanym w kwocie 250 zł i 6 punktami karnymi. Z polecenia Dyżurnego KP w W skarżącego przewieziono do KPP w O.

W trybie art. 308 k.p.k. zabezpieczono ślady i wykonano czynności procesowe takie jak: przesłuchano świadków zdarzenia, pobrano od skarżącego dwukrotnie krew do badania, wykonano oględziny samochodu skarżącego oraz miejsca zdarzenia. W trakcie pierwszego przesłuchania M. B. – teść skarżącego zeznał, że to on kierował samochodem w dniu 4 lutego 2014 r. ok. godz. 17 i był sprawcą kolizji w miejscowości Z, jednak zmienił zeznania, po zeznaniach T. B. – teściowej skarżącego, która zeznała, że w krytycznym dniu razem z mężem byli w domu, gdy telefonicznie zostali powiadomieni przez kobietę, że ich zięć (skarżący) miał wypadek, wtedy razem z mężem udali się na miejsce kolizji. Wówczas M. B. zeznał, że w trakcie pierwszego przesłuchania zeznał nieprawdę, gdyż chciał chronić swojego zięcia i dlatego powiedział policjantom, że to on prowadził samochód i przyjął mandat.

Organ wskazał, że z materiałów postępowania administracyjnego wynika, że skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu. Świadczą o tym spójne zeznania świadków (z wyjątkiem pierwszego przesłuchania M. B.), którzy zeznali, że to skarżący w dniu 4 lutego 2014 roku w B i Z kierował samochodem VW [...] nr rej. [...] w stanie wskazującym na spożycie alkoholu. Fakt ten potwierdziły również wyniki badania krwi skarżącego na zawartość alkoholu pobrane w dniu 4 lutego 2014 roku o godz. 19.40 - 2,4 promila oraz 20.40 - 2,2 promila obecności alkoholu etylowego, a także przesłuchania policjantów przybyłych na miejsce zdarzenia, którzy zeznali, że stan skarżącego wyraźnie wskazywał na to, że był on "po spożyciu alkoholu".

Zebrany materiał dowodowy spowodował, że Prokuratura Rejonowa postanowiła o przedstawieniu skarżącemu zarzutów, o to, że w dniu 4 lutego 2014 r. w B i Z woj. [...] kierował w ruchu lądowym po drodze publicznej pojazdem marki VW [...] nr rej. [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 2,2 i 2,4 promila stężenia alkoholu we krwi, tj. o przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. W konsekwencji Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2014 r. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres od dnia 6 lutego do 5 maja 2014 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżony przez skarżącego rozkaz.

Rozkazem personalnym z dnia [...] 2014 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2014 r. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ wskazał art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, który przewiduje możliwość fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby nawet przed zakończeniem postępowania karnego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Oczywistość popełnienia skarżącego przestępstwa wynika jednoznacznie, zarówno z zeznań świadków, jak również z wyniku badania krwi na zawartość alkoholu.

W odwołaniu G. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz uchylenia rygoru natychmiastowej jej wykonalności, zarzucając naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez niezastosowanie i błędną wykładnię, bowiem organy administracji publicznej powinny działać na podstawie przepisów prawa, stać na straży praworządności i podejmować kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes odwołującego,

2) art. 108 k.p.a. poprzez zastosowanie i to z data określoną, nie w terminie wydalenia go ze służby,

3) art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie albowiem odwołujący nie popełnił czynu noszącego znamiona przestępstwa i popełnienie tego czynu nie jest oczywiste,

4) art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez nie uzyskanie opinii Zarządu NSZZ Policjantów.

Rozkazem personalnym z dnia 30 maja 2014 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania, powołał treść art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz wskazał, że ocena czynu w danym zakresie należy do przełożonego uprawnionego do zwolnienia ze służby w Policji w ramach postępowania administracyjnego. Oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, która nie pozostawia wątpliwości, że przestępstwo zostało popełnione. Sformułowanie "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Korzystając z takiego uprawnienia, niezbędne jest zatem wyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu w zakresie nie uzyskania opinii organizacji związku zawodowego zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji organ odwoławczy stwierdził, że uzyskana w dniu 6 lutego 2014 r. opinia posiada stosowną moc prawną. Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów uchwałą nr [...] z 12 grudnia 2012 r. upoważnił Prezydium do wydawania i udzielania opinii w imieniu Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów dotyczących zwolnień ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji, po uprzednim zasięgnięciu opinii właściwego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów.

Przechodząc natomiast do kwestii nadania rozkazowi personalnemu Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał, że nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miano na uwadze ważny interes służby tożsamy z interesem społecznym. Interes ten przejawia się zaś w tym, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. Pozostawienie skarżącego w służbie podważyłoby wiarygodność Policji jako instytucji państwowej. Toczące się w przedmiotowej sprawie postępowanie karne w Prokuraturze Rejonowej spowodowało bowiem utratę przez skarżącego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia jego pozostanie w służbie z uwagi na szczególny charakter zawodu policjanta ukierunkowany na ochronę bezpieczeństwa ludzi i utrzymania porządku publicznego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, co do naruszenia prawa w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 75, art. 77, art. 80 k.p.a. przez organ pierwszej instancji w wydanej decyzji administracyjnej organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia i podjęcia decyzji, wyjaśnił wnikliwie stan faktyczny sprawy i dokonał wszechstronnej oceny okoliczności na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego, mając na względzie interes służby tożsamy z interesem społecznym, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 7 k.p.a., art. 10 §1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć do niej zastosowanie. Świadczy o tym liczba zgromadzonych w sprawie dokumentów, jak tez ich szczegółowa analiza w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Komendant Powiatowy Policji słusznie uznał, że czyn, o który podejrzany jest skarżący uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Zgodnie z zasadami etyki zawodowej, policjant powinien tak postępować, aby jego działania były przykładem praworządności i prowadziły do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Skarżący jako funkcjonariusz Policji powinien mieć pełną świadomość nagannego zachowania, gdyż nie tylko zlekceważył zasady ruchu drogowego, ale również prowadził samochód w stanie nietrzeźwości. Policjant, który je lekceważy nie może nadal służyć społeczeństwu, ponieważ nie daje gwarancji należytego wypełniania ustawowych zadań Policji związanych z ochroną życia i zdrowia ludzi oraz ochroną i utrzymaniem porządku publicznego. Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W szeregach Policji winni zatem pozostawać jedynie funkcjonariusze obdarzeni szczególnym zaufaniem, tymczasem skarżący, jako funkcjonariusz Policji całkowicie utracił to zaufanie.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji czyn popełniony przez skarżącego rzutuje na wizerunek Policji, podważa zaufanie społeczne, a tym samym dyskwalifikuje go do dalszej służby.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie G. K. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji - rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 maja 2014 r., a także rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2014 r. w przedmiocie zwolnienia mnie ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2014 r. z powodu rażącego naruszenia prawa w szczególności:

1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nie zastosowanie i błędną wykładnię, albowiem organy administracji publicznej powinny działać na podstawie przepisów prawa, stać na straży praworządności i podejmować kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącego,

2) przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez niewłaściwe zastosowanie albowiem odwołujący nie popełnił czynu noszącego znamiona przestępstwa i popełnienie tego czynu nie jest oczywiste,

3) przepisu art. 43 ust. 3 ustawy o Policji poprzez nie uzyskanie opinii Zarządu NSZZ Policjantów.

Skarżący podniósł, że faktycznie oskarżyciel wszczął postępowanie karne wobec niego o popełnienie jakoby występku z art. 178a k.k., jednak pominięto fakt, że osoba która kierowała w tym dniu i miejscu na drodze publicznej pojazdem marki VW [...] nr rej. [...] została ukarana mandatem. Przypisywanie mu, że to on kierował tym pojazdem w dniu 4 lutego 2014 r. jest nieuzasadnione. Już w dniu 6 lutego 2014r. prokurator zawiadomił Komendanta Powiatowego Policji o postawieniu mu zarzutów i w tym samym dniu Komendant Powiatowy Policji zawiesił go w czynnościach służbowych. Decyzja ta została podjęta niezwłocznie bez dania mu możliwości wypowiedzenia się co do zarzucanego czynu.

Skarżący zarzucił, że działania organów są chaotyczne o czym może świadczyć może również fakt, że zostało podjęte przez KPP nieskuteczne działanie o uchylenia tego mandatu na drodze sądowej. Nadto skierowano wniosek o ukaranie go za wykroczenie z wniosku 86 § 1 k.w., podczas gdy oskarżyciel publiczny zakwalifikował to zdarzenie już jako występek z art. 178a 1 k.k.

Zdaniem skarżącego ustawa nie definiuje pojęcia oczywistości, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, gdyż każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy i oczywistości może wystarczająco dowodzić samo przyznanie się do winy. Zarazem oczywistość popełnienia przestępstwa nie może wynikać tylko z przekonania organu prowadzącego postępowanie służbowe. Oczywistości bowiem nie można pojmować tylko w świetle celów postępowania służbowego, gdyż oczywistość popełnienia przestępstwa musi być tak samo rozumiana w postępowaniu służbowym jak i karnym. Jak dotychczas nie wniesiono przeciwko mnie aktu oskarżenia, skarżący do zarzucanego mi czynu nie przyznaję się.

Skarżący podniósł także, że zgodnie z § 30 ust. 5 pkt 6 lit. "c" Statutu NSZZ Policjantów do szczególnych zadań zarządu wojewódzkiego należy reprezentowanie interesów członków wojewódzkiej organizacji związkowej wobec kierownictwa służbowego, zatem stanowisko Prezydium NSZZ Policjantów z 6 kwietnia 2014 r., na które powołuje się Komendant w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ma znaczenia prawnego bowiem stanowisko takie może zająć wyłącznie Zarząd NSZZ Policjantów, a nie jego Prezydium. Statut związku zawodowego nakłada również obowiązek wysłuchania członka związku NSZZ Policjantów, a tego Zarząd nie dopełnił.

Nadto skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji wydane zostały przedwcześnie oraz z rażącym naruszeniem prawa. Toczy się co prawda postępowanie przygotowawcze, jednak zaskarżone decyzje wydano oceniając niewłaściwie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

W odpowiedzi na skargi Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowoadministracyjna, przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 30 maja 2014 r., mocą której utrzymano w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2014 r. o zwolnieniu ze służby z sierżanta sztabowego G. K.

Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie zwrotu, że policjanta można zwolnić przy spełnieniu określonych przesłanek oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Oczywiście uznaniowość nie oznacza dowolności organu. Wręcz przeciwnie. Decyzje o zwolnieniu policjanta ze służby muszą uwzględniać zarówno interes społeczny jak i interes policjanta. Ponadto popełnienie czynu o znamionach przestępstwa musi być oczywiste, a więc muszą istnieć określone dowody na jego zaistnienie, a nie tylko uprawdopodobnienie.

Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest więc ograniczona i sprowadza się do sprawdzenia czy zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla potrzeb rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w szczególności czy wyjaśniono wszelkie okoliczności sprawy, a zebrane dowody oceniono zgodnie z wymogami art. 77 i art. 80 k.p.a., jak również czy wynik tej oceny znalazł odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Konkludując stwierdzić należy, że Sąd w przedmiotowym postępowaniu zobligowany jest zbadać, czy organy Policji w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy zasadnie uznały oczywistość popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa oraz czy fakt jego popełnienia uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie.

Nie ulega wątpliwości, że art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji uwzględnia specyfikę pracy i status policjantów jako funkcjonariuszy publicznych. W każdym praworządnym i demokratycznym państwie służba w policji jest bezpośrednio związana ze szczególnie wysokimi wymaganiami w stosunku do policjantów, tak aby ich postawa moralna i nieposzlakowany charakter chroniły interes społeczny i podkreślały autorytet władzy państwowej. Ma to związek z podstawowymi zadaniami Policji, którymi zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, są m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych.

Zakres obowiązków Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a przede wszystkim postawa jej funkcjonariuszy, kształtują wizerunek organów państwa i zaufanie do nich. Zatem wymogi w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji muszą być tak wysokie, aby dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych im czynności. Jednocześnie wypełnianie przez policjanta swoich obowiązków zgodnie z powyższymi zasadami należy rozumieć jako działania podejmowane w interesie służby, który jest tożsamy w tym zakresie z interesem publicznym. Natomiast naruszenie tych zasad przez funkcjonariusza może skutkować nie tylko zawieszeniem w czynnościach służbowych, ale również zwolnieniem ze służby (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 446/12 (publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić również należy, że ustawa o Policji nie definiuje pojęcia oczywistości. Każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie może być pojmowana tylko w świetle celów postępowania służbowego. Równocześnie jednak możliwości przyjęcia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie można uzależniać od konieczności przeprowadzenia przed organem quasi postępowania przygotowawczego.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12 (publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl), choć oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, co powinno nastąpić z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego, to jednak postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie powołanego powyżej przepisu nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. W konsekwencji nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego.

Odpowiedzialność, o jakiej mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności karnej. Organ Policji orzekając o zwolnieniu funkcjonariusza policji ze służby na podstawie powołanego przepisu, nie wchodzi w kompetencje uprawnionych organów ścigania oraz właściwego sądu powszechnego i nie przesądza o winie funkcjonariusza, a więc o tym czy popełnił on przestępstwo. Rolą organu Policji, jako organu administracji publicznej jest bezsprzeczne ustalenie, czy funkcjonariusz popełnił czyn noszący znamiona przestępstwa i czy popełnienie tego czynu jest oczywiste.

Dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego konieczne było ustalenie, czy zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala przyjąć fakt "oczywistego" popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, określonego w art. 178a k.k.

W rozpoznawanej sprawie Prokurator Prokuratury Rejonowej postanowieniem z dnia [...] 2014 r. [...] 2014 r. przedstawiła skarżącemu zarzut, że w dniu w B i Z woj. [...] kierował w ruchu lądowym, po drodze publicznej pojazdem m-ki VW [...] o nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 2,2 i 2,4 promila stężenia alkoholu we krwi. Tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k.

Niewątpliwie przedstawienie skarżącemu zarzutu prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości ma istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Nie ulega też wątpliwości, że dla uznania zaistnienia przesłanki zwolnienia funkcjonariusza na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest istotne przyznanie się skarżącego do winy w postępowaniu karnym, jeżeli z całokształtu postępowania dowodowego wynika jednoznacznie oczywistość popełniani czynu. Rację ma skarżący, że do dnia dzisiejszego Prokuratura nie wniosła przeciwko niemu do Sądu aktu oskarżenia, jednak nie ma to istotnego znaczenia w sprawie, gdyż ani wniesienie aktu oskarżenia, ani nawet skazanie skarżącego nie jest istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Istotna jest "oczywistość" popełnienia czynu przez skarżącego, a ta została przez organ wykazana na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności na podstawie czynności sporządzonych przez Komendę Powiatową Policji w trybie 308 k.p.k. oraz zeznań świadków, jak również wynikach badań toksykologicznych na obecność alkoholu u skarżącego (k. 87, 88).

W wyniku przeprowadzonych czynności organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dniu 4 lutego 2014 r. brał udział w obu zdarzeniach drogowych. W dniu zdarzenia, w miejscowości Z, gdzie skarżący wpadł samochodem do rowu, do kierowania samochodem początkowo przyznał się teść skarżącego M. B., który przyjął mandat karny w wysokości 250 zł oraz 6 pkt karnych, jednak teściowa skarżącego zeznała, że w krytycznym dniu jej mąż dostał telefon od jakiejś kobiety, że zięć (skarżący) miał wypadek i razem z mężem udali się na miejsce wypadku (protokół przesłuchana T. B. k.8). Po ponownym przesłuchaniu M. B. odwołał swoje wcześniejsze zeznania i potwierdził wersję żony, tłumacząc, że chciał ratować zięcia (skarżącego) i dlatego przyznał się do prowadzenia samochodu zięcia i przyjął mandat karny (protokół przesłuchana M. B. k. 9).

Zeznania pozostałych świadków, które zostały bardzo szczegółowo omówione w uzasadnieniu przez organ I instancji, jak i wyniki badań toksykologicznych, potwierdzają fakt spożywania przez skarżącego alkoholu w krytycznym dniu oraz prowadzenia przez niego samochodu po spożyciu alkoholu. W szczególności z zeznań T. B. oraz powtórnych zeznań M. B. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że sprawcą obu zdarzeń drogowych był skarżący, co uzasadnia przyjęcie, że to on kierował przedmiotowym pojazdem. Twierdzenia skarżącego, że to nie on prowadził samochód w krytycznym dniu, tylko na tej podstawie, że kto inny (jego teść) został ukarany mandatem karnym, jest po prostu gołosłowne i niewiarygodne.

Tym samym, w ocenie Sądu, organy administracji publicznej prawidłowo przyjęły, że skarżący, kierował w ruchu lądowym, po drodze publicznej samochodem m-ki VW [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości z wynikiem 2,2 i 2,4 promila stężenia alkoholu we krwi, przez co w sposób oczywisty dopuścił się czynu określonego w art. 178a § 1 k.k.

W tej sytuacji, "oczywistość" popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 178a k.k. uniemożliwia dalsze pozostawanie skarżącego w czynnej służbie. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji, jako podmiotu zaufania publicznego, jest aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych. Policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Stąd też podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom narażając tym samym dobre imię służby (wyrok NSA z 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10, publ. http//orzeczenia.nsa.pl). Zatem brak było podstaw do stwierdzenia, że organy administracji publicznej przekroczyły granice uznania, określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że organy administracji publicznej prawidłowo przyjęły fakt oczywistości dopuszczania się przez skarżącego czynu wyczerpującego znamiona określone w art. 178a § 1 k.k., co z kolei skutkowało jego zwolnieniem ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Słusznie też decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem okoliczności popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa nie budzą wątpliwości, co w istotny sposób narusza interes służby, tożsamy z ważnym interesem społecznym. Interes ten przejawia się zaś w tym, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ustawy o Policji. Skarżący niewątpliwie sprzeniewierzył się zasadom, które winien przestrzegać będąc funkcjonariuszem Policji. Należy więc podzielić pogląd organów, że pozostawienie skarżącego w służbie przeczyłoby ogólnie przyjętemu poczuciu sprawiedliwości społecznej oraz świadczyłoby o niewiarygodności Policji. Oczywisty fakt popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, spowodował bowiem utratę przez skarżącego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia pozostawienie go w służbie z uwagi na szczególny charakter zawodu policjanta ukierunkowany na ochronę bezpieczeństwa ludzi i utrzymania porządku publicznego. Zwłaszcza gdy chodzi o zarzut prowadzenia samochodu po spożyciu alkoholu.

Sąd nie dopatrzył się również w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów procedury administracyjnej w sposób który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podjęły wystarczające kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), zebrały i rozpatrzyły w wyczerpujący sposób materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia (art. 77 § 1 k.p.a.), dokonały swobodnej ale nie dowolnej jego oceny bez przekroczenia granic uznania administracyjnego (art. 80 k.p.a.) i uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

Nie ulega również wątpliwości, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełniona została przesłanka określona w przepisie art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów.

Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w piśmie z dnia 6 lutego 2014 r. poinformował bowiem organ, iż Prezydium Zarządu nie wnosi zastrzeżenia co do trybu zwolnienia ze służby w Policji skarżącego, z uwagi na oczywistość czynu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi skargę oddalił.