Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 269/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 o
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.), Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. – dalej określane też "SKO lub "Kolegium" – decyzja z dnia [...], nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A w B. – dalej określana też "Spółdzielnia" lub "strona" od decyzji Prezydenta Miasta B. dnia [...] roku o sygn. akt [...] w przedmiocie określenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami w miesiącach: styczniu, lutym, marcu kwietniu, maju, czerwcu i lipcu 2015 roku, na nieruchomości zlokalizowanej w B. przy ul. [...], działając na podstawie art 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), w zw. z art. 6q i art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.) oraz art. 1,2, 17, 18 i 21 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, SKO wskazało, że w dniu 8 sierpnia 2014 r. A złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości w B. przy ul. [...]. Deklaracja dotyczyła opłat za gospodarowanie odpadami w kwietniu 2014 roku. W dokumencie tym wskazano, że Spółdzielnia deklaruje selektywne zbieranie wytworzonych odpadów, które będą gromadzone w pojemnikach znajdujących się przed nieruchomością na ul [...]. Nadto zadeklarowano, że w nieruchomości znajduje się: 6 lokali jednoosobowych, 17 lokali dwuosobowych, 9 lokali trzyosobowych, 6 lokali czteroosobowych, oraz lokal sześcioosobowy. Łączna miesięczna kwota za gospodarowanie odpadami komunalnymi została zadeklarowana w wysokości [...] zł. (załącznik nr 1).

Dnia 4 kwietnia 2013 roku strona postępowania zgłosiła zapotrzebowanie na dwa kontenery o pojemności 5 m3 (po jednym na każdą frakcję odpadów). Następnie zmieniono zakres zapotrzebowania na dwa kontenery o pojemności 7 m (po jednym na każdą frakcję odpadów).

Kolejnymi deklaracjami z: 14 października 2014 roku, 14 listopada 2014 oraz 13 stycznia 2015 r. strona dokonywała korekt złożonych deklaracji, które wynikały ze zmian ilości lokali mieszkaniowych i ich mieszkańców w nieruchomości przy ul. [...] (załącznik nr 2-4).

Z zaakceptowanego przez Spółdzielnię harmonogramu wywozu odpadów wynika, że w okresie od stycznia do czerwca 2015 roku odpady "mokre" i "suche" odbierane będą 12-14 razy/miesięcznie (załącznik nr 7).

Spółka "B S.A.", odbierająca na zlecenie miasta odpady z terenu nieruchomości, w oparciu o art. 9f ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 z późn. zm.) zwanej dalej u.p.c.g. zgłosiła, że na nieruchomości przy ul [...] w B. są zbierane odpady w sposób nieselektywny (zmieszany). Dokumentując zaistniałe okoliczności, przedstawiła raport odbiorów odpadów datowany na dzień 9 lutego 2015 roku wraz z załączonym zestawieniem zmian klasyfikacji odpadów oraz dokumentacją fotograficzną Z tego dokumentu wynika, że odpady w kontenerze przeznaczonym na frakcję "mokrą" zostały zebrane w sposób zmieszanych w dniach: 8, 14, 21 i 28 stycznia 2015 r. Kolejny raport obejmujący wykaz odbioru odpadów z nieruchomości wraz z załączonym zestawieniem zmian klasyfikacji odpadów i dokumentacją fotograficzną został datowany na 9 marca 2015 r. Z dokumentu wynika, że odpady zebrano w sposób zmieszany w dniach 4, 11, 18 i 25 lutego 2015 r. Z kolei z raportu z dnia 10 kwietnia 2015 r. wynika, że odpady zostały zebrane w sposób zmieszany w dniach 4, 11, 18 i 25 marca 2015 r. Następny raport z dnia 8 maja 2015 r. wskazuje na nieprawidłowości w odbiorze odpadów komunalnych w dniach: 9, 15, 22 i 29 kwietnia 2015 r. Kolejny raport z dnia 10 czerwca 2015 r. wskazuje na zebranie odpadów w sposób zmieszany w dniach 6, 20 i 27 maja 2015 r. Z ostatnich dwóch raportów z 7 lipca 2015 r. oraz z 10 sierpnia 2015 r. wynika, że do nieselektywnej zbiórki odpadów doszło 24 czerwca 2015 r. oraz 1, 8 i 15 lipca 2015 r.

Z uwagi na dane otrzymane od spółki "B", organ I instancji, dnia [...] roku wszczął postępowanie w sprawie określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w B. przy ul. [...].

Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 1 lipca 2015 r., z udziałem przedstawicieli Spółdzielni w osobach: P. S., B. P. oraz podmiotu odbierającego odpady A. K., organ I instancji nie stwierdził zebrania odpadów w sposób zmieszany. Z wykonanych oględzin została sporządzona dokumentacja fotograficzna, obrazująca ujawnione w czasie oględzin okoliczności.

W czasie kolejnych oględzin kontenerów na odpady, w dniu 20 lipca 2015 r., w obecności przedstawicieli odwołującej organ I instancji stwierdził zebranie odpadów w sposób nieselektywny w kontenerze przeznaczonym na frakcję "mokrą". Z kolei w kontenerze na odpady "suche" stwierdzono odpady z materiałów budowlanych. Analizie poddano też kontener "KP-7" na odpady "mokre" zlokalizowany przed budynkiem przy ul. [...]. Stwierdzono, że zebrane w nim zostały odpady w sposób zmieszany (załącznik nr 27).

Z pisma strony z dnia 17 lipca 2015 roku wynika, że mieszkańcy nieruchomości przy ul. [...] korzystają z kontenerów na odpady, zlokalizowanych na nieruchomości przy ul. [...].

Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta B. w oparciu o art. 6o i 6q ustawy z dnia 15 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 roku poz. 1399 ze zm.) u.c.p.g. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 i art. 53 §1, §3, §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2015 r. poz. 613) zwanej dalej O.p. oraz akty prawa miejscowego - uchwały Rady Miejskiej w B. określił Spółdzielni będącej właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w B. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w miesiącach styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2015 r. w kwotach po [...] zł.

W/w decyzja stała się przedmiotem odwołania Spółdzielni reprezentowanej przez pełnomocnika, który zarzucił decyzji organowi I instancji:

1. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne rozważenie i nieuwzględnienie istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów, tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji, polegające na przyjęciu, że w okresie od stycznia 2015 r. do lipca 2015 r. ponad wszelką wątpliwość z nieruchomości przy ul. [...] w B. odebrano niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, podczas gdy okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym;

2. art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, a w konsekwencji błędną ocenę, że materiał ten wskazuje, że z nieruchomości przy ul. [...] w B. odbierano w okresie od stycznia 2015 r. do lipca 2015 r. odpady komunalne niesegregowane (zmieszane), a więc niezgodne ze złożonymi przez stronę w tych miesiącach deklaracjami.

Pełnomocnik wniósł o:

- w trybie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej, na wypadek uznania przez organ pierwszej instancji, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie w całości, o wydanie nowej decyzji w sprawie, którą organ uchyli zaskarżoną decyzję w zaskarżonym zakresie,

albo

- ewentualnie, w przypadku braku wydania przez organ pierwszej instancji decyzji na podstawie art. 226 § 1 Ordynacji podatkowej, na podstawie art. 233 § 3 Ordynacji podatkowej o uchylenie przez organ odwoławczy, tj. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzji organu pierwszej instancji i rozstrzygnięcie w sprawie, co do istoty.

Uzasadniając odwołanie Spółdzielnia wskazała, że nie kwestionuje zbieranie odpadów z nieruchomości przy ul. [...] w odpowiednich pojemnikach na nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...]. Zakwestionowała natomiast dane zgromadzone w postępowaniu przed organem I instancji, twierdząc, że nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości, co do selektywnej zbiórki odpadów z nieruchomości przy ul. [...]. Ustosunkowała się też, co do przedstawionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego.

Kolegium, rozpoznając odwołanie, po przedstawieniu ustawowych regulowań zawartych w ustawie o utrzymaniu czynności i porządku w gminach oraz ustawy o zmianie tej ustawy stwierdził, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie w przeważającej mierze na przepisie materialnoprawnym, stypizowanym w art. 6o ust. 1 u.c.p.g. W myśl powołanego przepisu, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Jak podkreśliło SKO, istotą postępowania oraz oceny prawidłowości dokonanej subsumpcji przez organ I instancji jest określenie, czy intencją ustawodawcy ujętą pod pojęciem "uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji", o których mowa w art. 6o ust. 1 były okoliczności wskazujące, że pomimo zadeklarowania zbierania odpadów komunalnych w sposób selektywny, faktycznie na nieruchomości odpady są zbierane w sposób zmieszany?

Za punkt wyjścia do odpowiedzi na powyższe pytanie Kolegium uznało dokonanie wykładni pojęcia "uzasadnionych wątpliwości" W ocenie Kolegium "uzasadniona wątpliwość" oznacza wątpliwość uzasadnioną obiektywnymi okolicznościami, a zatem takimi, które są jednoznaczne i łatwe do ustalenia na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Są to okoliczności, które bezspornie wskazują na zaistniały stan rzeczy, pozostający w sprzeczności z tym, co zostało uprzednio zadeklarowane w złożonych dokumentach.

Zdaniem SKO, stwierdzenie zbierania odpadów w sposób nieselektywny (zmieszany), przy zadeklarowaniu selektywnego ich zbierania i określeniu za ten proces opłaty preferencyjnej stanowiło uzasadnioną wątpliwość, co do danych zawartych w deklaracji. Tym samym organ jednostki samorządu terytorialnego jest zdeterminowany normą określoną w art. 6o ust. 1 u.c.p.g. do wydania decyzji wymiarowej. Konstrukcja ww. przepisu, nie pozostawia organowi administracji publicznej luzu decyzyjnego. Organ jest związany treścią materialnoprawnej przesłanki nakazującej wydanie decyzji wymiarowej w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Kolegium odwołało się do orzecznictwa sądowo – administracyjnego, w tym do wyroku WSA w Szczecinie z dnia 2 września 2015 roku o sygn. I SA/Sz 335/15, LEX nr 1813776 oraz wyroku WSA w Białymstoku z dnia 5 marca 2014 roku o sygn. I SA/Bk 603/13, LEX nr 1512218, cytując fragmenty ich uzasadnień.

W konsekwencji SKO uznało, że oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na art. 60 u.c.p.g. było właściwe. Organ II instancji nie dopatrzył się błędnej wykładni tego przepisu dokonanej przez Prezydenta Miasta B.. Stwierdził też, że subsumpcja w tej sprawie została przeprowadzona prawidłowo, a zarzuty stawiane przez odwołującego są nietrafne.

Odwołując się do art. 6g ust. 1 u.c.p.g., Kolegium wskazało, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi oraz prezydentowi miasta. Cytując przepisy art. 21 § 2, § 1, § 3, art. 47 § 3 i art. 51 § 1 O.p. SKO wywiodło, że treść art. 60 ust. 1 u.c.p.g. oraz art. 21 § 3 O.p. przesądza o tym, że zastosowanie normy przewidzianej powyższym przepisem u.p.c.g. będzie możliwe jedynie w sytuacji, w której nie nastąpiło określenie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami w drodze deklaracji przez właściciela nieruchomości, bądź organ kwestionuje wysokość tak określonego zobowiązania właściciela nieruchomości. Tylko w takim przypadku organ jest obowiązany wydać decyzję wymiarową, określając należny wymiar opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Decyzja taka jednak nie może być wydana, gdy organ nie kwestionuje wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi określonego w deklaracji, gdyż byłoby to sprzeczne z art. 21 § 3 O.p. oraz z istotą zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa, w którym wymiar daniny publicznej określa deklaracja złożona przez właściciela nieruchomości.

Podsumowując SKO stwierdziło, że postępowanie w sprawie było prowadzone zgodnie z zasadami zawartymi w art. 120 - 127 i 187 § 1 O.p., a zatem brak było podstaw do zmiany albo uchylenia zaskarżonej decyzji.

Za nietrafny uznało SKO, podniesiony przez Spółdzielnię zarzut braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne rozważenie i nieuwzględnienie istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów stwierdzając, że zgromadzony przez organ podatkowy materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na zebranie odpadów w sposób niezgodny z tym, co zostało zadeklarowane przez stronę. Załączone raporty i dołączone do nich zmiany klasyfikacji przyjmowanych odpadów wraz z dokumentacją fotograficzną jednoznacznie wskazują na brak selektywnej zbiórki odpadów na nieruchomości przy ul. [...]. Jednoznacznie stwierdzono, że odpady w kontenerach zostały zmieszane, a selektywna zbiórka nie została zachowana. Przy czym jak wskazało Kolegium, okoliczność nieselektywnej zbiórki nie miała charakteru incydentalnego, a była sytuacją powtarzalną. W tym stanie rzeczy ustalenia organu I instancji nie budzą żadnych wątpliwości.

Z uwagi na poczynione ustalenia odmówiono stronie przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków oraz rozprawy administracyjnej. Okoliczności bowiem mające być objęte wskazaną tezą dowodową zostały wyjaśnione, na podstawie zgromadzonej dokumentacji.

Kolegium nie zgodziło się też z twierdzeniem strony, jakoby organ I instancji dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Procedowanie organu podatkowego w tej sprawie, w tym sposób gromadzenia materiału dowodowego SKO uznało za właściwe, gdyż organ I instancji zgodnie z przepisami ustawy u.p.c.g. oparł się na zebranym w sprawie materiale dowodowym i wydał rozstrzygnięcie. Wziął też pod uwagę wszystkie okoliczności ustalone w toku postępowania. Podkreśliło, że Spółdzielnia nie kwestionowała w toku postępowania podatkowego ustaleń organu I instancji. Nie przedstawiała też żadnych dowodów, które miałyby prowadzić do odmiennych ustaleń, niż te które zostały poczynione w postępowaniu podatkowym.

Odnosząc się do samego sposobu sporządzenia raportów SKO doszło do przekonania, że poza nielicznymi omyłkami pisarskimi nie zawierają one żadnych innych uchybień. Raporty te zawierają precyzyjnie określone: adres nieruchomości, datę stwierdzenia nieprawidłowości, rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości, dane odbiorcy odpadów, dane ze wskaźnika GPS i inne dodatkowe informacje.

W ocenie Kolegium prezentowana przez skarżącą argumentacja nie mogła zostać uwzględniona, a to z tej przyczyny, że odpady są gromadzone w kontenerach w żaden sposób niezabezpieczonych przed ingerencją osób trzecich. Ponadto z dokumentacji fotograficznej wynika, że w kontenerach na odpady, znajdujących się na nieruchomości odpady były zbierane w sposób nieselektywny. Wreszcie w ocenie organu II instancji obowiązkiem właściciela nieruchomości jest pilnowanie porządku na swojej nieruchomości. Niezależnie bowiem od sposobu powstawania odpadów, za ich zbieranie i segregowanie odpowiada właściciel nieruchomości. Tym samym A w B. ponosi pełną odpowiedzialność za sposób zbierania odpadów na nieruchomości przy ul. [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło też podstaw do kwestionowania sposobu przeprowadzenia postępowania podatkowego uznając, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz jego ocena zadość czynią zasadom postępowania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółdzielnia reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym zarzuciła organowi:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo jej wadliwości i wydania z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 191 Ordynacji podatkowej, które uzasadniały uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania,

b) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 235 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne rozważenie i nieuwzględnienie istotnych dla sprawy okoliczności i dowodów, tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zaskarżonej decyzji, polegające na przyjęciu, że w okresie od stycznia 2015 r. do lipca 2015 r. ponad wszelką wątpliwość z nieruchomości przy ul. [...] w B. odebrano niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, podczas gdy okoliczność ta nie znajduje przekonującego ponad wszelka miarę potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym;

c) art. 191 w zw. z art. 235 O.p. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału, a w konsekwencji błędną ocenę, że materiał ten wskazuje ponad wszelką wątpliwość, że z nieruchomości przy ul. [...] w B. odbierano w okresie od stycznia 2015 r. do lipca 2015 r. odpady komunalne niesegregowane (zmieszane), a więc niezgodne ze złożonymi przez stronę deklaracjami z 8.08.2014 r., 14.10.2014 r., 14.11.2014 r., 13.01.2015 r.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj-

a) art. 6o ust. 1 ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2013.1399, j.t. ze zm.) - poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo braku zaistnienia w sprawie przesłanki wydania przez organ decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tj. skarżąca złożyła stosowne deklaracje, a przy tym nie zaszły uzasadnione wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, o których mowa w tym przepisie,

b) art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i § 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B., stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z [...]r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B.- poprzez ich niezastosowanie i pominięcie, że okoliczność gromadzenia na nieruchomości odpadów komunalnych przez osoby trzecie, wbrew woli właściciela nieruchomości, nie stanowi okoliczności uzasadniającej wydanie przez właściwy organ decyzji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - przy czym zarzut ten zgłoszono – jak to nazwała pełnomocnik - z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że tak organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji dokonały właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzą jakichkolwiek wątpliwości uzasadniających uchylenie decyzji, zaś gromadzenie odpadów pochodzących z określonej nieruchomości w sposób niezgodny z treścią oświadczenia złożonego w deklaracji stanowi "uzasadnioną wątpliwość co do danych zawartych w deklaracji", o której mowa w art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Pełnomocnik uznała, że w pierwszej kolejności uzasadnienia wymaga zarzut naruszenia przez organ odwoławczy, a także organ pierwszej instancji, przepisów postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż zgromadzone w toku postępowania materiały, wbrew ocenie organu nie pozwalają jednoznacznie, tj. ponad wszelką wątpliwość, stwierdzić, że w okresie objętym decyzją organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną przez organ odwoławczy, odpady komunalne z nieruchomości przy ul. [...] były gromadzone w sposób naruszający ustalone zasady selekcji. Jak wskazała, na nieruchomości przy ul. [...] w B. dwa punkty gromadzenia odpadów - powstałych z tej właśnie nieruchomości oraz z nieruchomości przy ul. [...], której dotyczy zaskarżona decyzja. Z wykazu zmian klasyfikacji odpadów za okres od stycznia 2015 r. do lipca 2015 r. nie wynika wprost i ponad wszelką wątpliwość, której z tych nieruchomości dotyczą zestawienia odbioru odpadów. Zgodnie z niektórymi danymi, zawartymi w zestawieniach, o których mowa powyżej, niesegregowane (zmieszane) odpady odbierane miały być z nieruchomości przy ul. [...], bez jednoznacznego wskazania, czy dotyczy to pojemników tam ustawionych (dla nieruchomości przy ul. [...]) czy też odpadów gromadzonych w komorach śmieciowych (dla odpadów z nieruchomości przy ul. [...]). Okoliczność ta nie została przez organ w żaden sposób wyjaśniona.

Co więcej część informacji zawartych w zgromadzonych materiałach nie dotyczy w ogóle odpadów pochodzących z nieruchomości w zarządzie A w B.. I tak np., jak było to już podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, w zestawieniu zmian klasyfikacji odpadów w styczniu 2015 r. wskazano, że odpady takie odebrano z "C", czego, mając na uwadze nazwę podmiotu, bądź ewentualnie ulicy - o ile jest to oznaczenie ulicy - w żaden sposób nie można utożsamiać z jakąkolwiek nieruchomością znajdującą się w zarządzie A w B.. W części zgromadzonych w sprawie zestawień w ogóle nie podano adresu nieruchomości, z jakiej odpady miały być odebrane.

Organ odwoławczy, dokonując oceny zgromadzonych w postępowaniu materiałów i na ich podstawie dokonując ustalenia stanu faktycznego sprawy, całkowicie pominął również fakt, że w niektórych rubrykach zestawień, podmiot odbierający odpady komunalne wskazał, że pochodzą one z nieruchomości przy ul. [...] w B. i gromadzone były w pojemniku KP5 "mokre" - jednak, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, na nieruchomości przy ul. [...] znajduje się pojemnik KP7. Również ta okoliczność powoduje, że zachodzą istotne wątpliwości co do tego, czy w rzeczywistości odbioru przedmiotowych odpadów zmieszanych dokonano z nieruchomości przy ul. [...].

W świetle powyższego, za błędne i niemające potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale pełnomocnik uznała przyjęcie przez organ odwoławczy, że zestawienia, zawierały jedynie nieliczne omyłki pisarskie (na omyłkę pisarską przy ww. oznaczeniu "C" wskazywał przed organem odwoławczym organ pierwszej instancji, choć dokument gdzie wskazano ten podmiot został przygotowany przez spółkę odbierającą odpady i to ona winna ewentualnie stwierdzić czy jest to jedynie omyłka - wobec braku takiego jednoznacznego stwierdzenia nie wiadomo na podstawie jakich przesłanek organ wskazanie tego podmiotu zakwalifikował jako omyłkowe), a adres nieruchomości, data stwierdzonych nieprawidłowości i inne dane miały być precyzyjnie określone.

Powyższe przesądza o tym, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wadliwie zebrany i rozpatrzony materiał dowodowy, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy, a co stanowi o naruszeniu przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej. Stan faktyczny ustalony został tak przez organ odwoławczy, jak i organ pierwszej instancji w oparciu o dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów. O dowolności tej przesądza przyjęcie przez organ okoliczności sprawy, które nie wynikają ze zgromadzonych w sprawie materiałów i dowodów - jak wykazano powyżej nie sposób przyjąć ponad wszelką wątpliwość, aby wszelkie przypadki stwierdzonego rzekomo naruszenia zasad segregacji odpadów komunalnych rzeczywiście dotyczyły odpadów gromadzonych z nieruchomości przy ul. [...] w B.. Takie ustalenie stanu faktycznego jest konsekwencją zaniechania zastosowania przez organ odwoławczy (a także organ pierwszej instancji) reguły stanowiącej, że rozstrzygnięcie winno być bezstronne, a wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika /tu podmiotu obowiązanego do uiszczenia stosownej opłaty/ (tak m.in. P. Pietrasz, Komentarz do art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, [w:] Brolik J., Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., Stachurski W., Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2013).

Przywołane okoliczności wskazują na pominięcie przez organ odwoławczy, że dla realizacji zasady prawdy obiektywnej oraz zasady oficjalności postępowania dowodowego, organy zobowiązane były wyjaśnić czy w ogóle, a jeśli tak, to w jakim zakresie, doszło do zaniechania deklarowanej segregacji odpadów komunalnych z nieruchomości przy ul. [...]. Ustalenie to musi jednak nastąpić w sposób jednoznaczny i nie może budzić żadnych wątpliwości. Tymczasem organ odwoławczy pominął obarczone z powyższych względów wadliwością wyjaśnienie stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji, co nie może być podstawą ustaleń negatywnych dla strony. Swoje twierdzenia organy powinny oprzeć na przekonującym materialne dowodowym, a niedające się usunąć wątpliwości, zgodnie z regułą przywołaną powyżej, powinny być rozstrzygane na korzyść strony (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 7.08.2014 r., I SA/Po 883/13).

W świetle powyższego odmowa ze strony organu odwoławczego w drodze postanowienia z [...] r. przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, zgłoszonych przez skarżącego pismem z 25.11.2015 r. oraz przeprowadzenia rozprawy administracyjnej z udziałem strony i świadków, uznana musi być za całkowicie niezasadną. Pomimo podniesionych powyżej okoliczności dotyczących oceny zgromadzonych w sprawie materiałów, organ odwoławczy błędnie uznał, że okoliczności, na potwierdzenie których złożono przedmiotowy wniosek dowodowy, tj. prawidłowość gromadzenia odpadów z nieruchomości przy ul. [...], zostały wystarczająco stwierdzone dowodami już przeprowadzonymi - organ rozpoznając wniosek skarżącej całkowicie pominął liczne nieścisłości w zakresie zestawień, o których mowa powyżej.

Trudno w sprawie, takiej jak przedmiotowa, wykazać zasadność stanowiska strony z pominięciem dowodu z zeznań świadków - mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] (a przynajmniej części z nich), w szczególności, jeśli zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niespójny i dotknięty licznymi wewnętrznymi nieścisłościami, a co zostało przez organy prowadzące postępowanie w obu instancjach całkowicie pominięte.

Powyższe stanowiło o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 188 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem pełnomocnika, organ odwoławczy (a także organ pierwszej instancji) rozpoznając sprawę i wydając zaskarżoną decyzję naruszył także art. 6o ust. 1 ustawy z 13.09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo braku zaistnienia w sprawie przesłanki wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu organ może wydać przedmiotową decyzję, o ile podmiot do tego zobowiązany nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo powstaną po stronie organu uzasadnione wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji. Ustawa nie określa żadnych innych przesłanek dopuszczalności wydania przez organ przedmiotowej decyzji.

Jak wynika z akt postępowania, a także z samego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, skarżąca złożyła stosowne deklaracje o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości przy ul. [...] w B., tj. z 8.08.2014 r., 14.10.2014 r., 14.11.2014 r., 13.01.2015 r. Z okoliczności sprawy wynika również, że dane zawarte w przedłożonych przez Spółdzielnię deklaracjach nie budziły po stronie organu żadnych wątpliwości - wszelkie informacje dotyczące nieruchomości i jej stanu faktycznego, w tym liczba lokali zamieszkałych przez określoną ilość osób odpowiadają prawdzie, nigdy nie były też przez organ kwestionowane. Wątpliwości organ powziął jedynie w stosunku do treści określenia zamierzonego sposobu gromadzenia odpadów komunalnych, które nie stanowi jednak danych, o których mowa w art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a jest ono jedynie oświadczeniem właściciela (zarządcy) nieruchomości, co do zamiaru gromadzenia odpadów.

Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że ustalone przez organ odwoławczy okoliczności faktyczne sprawy nie budzą żadnych wątpliwości mogących wpłynąć na ocenę zaskarżonej decyzji, zaś uzasadnione wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji, o których mowa w art. 6o ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, mogą dotyczyć również oświadczenia o zamierzonym sposobie gromadzenia odpadów przez właściciela nieruchomości, pełnomocnik podniosła, że w świetle regulacji ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B., stanowiącego załącznik do Uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. - właściwy organ uprawniony jest do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi tylko w przypadku, gdy odpady na nieruchomości gromadzone są w sposób sprzeczny z oświadczeniem zawartym w deklaracji przez właściciela (zarządcę) i osoby zamieszkujące na określonej nieruchomości, a nie przez osoby trzecie. Nie sposób przypisać bowiem odpowiedzialności za gromadzenie na terenie nieruchomości odpadów pochodzących z innej nieruchomości wbrew woli jej właściciela, a więc z przyczyn nieleżących po jego stronie - co wprost wynika z treści przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także aktów prawa miejscowego - zwłaszcza zawartych w Uchwale nr [...] Rady Miejskiej w B. z [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B. (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2014 r., poz. 6097). Wśród przepisów zawartych w rozdziale trzecim ustawy, regulujących obowiązki właściciela nieruchomości, wskazano, że właściciel odpowiada za utrzymanie czystości i porządku na swojej nieruchomości m.in. zbieranie powstałych na jej terenie odpadów komunalnych zgodnie z regulaminem podjętym przez gminę (art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy). Ponadto brzmienie art. 6h w zw. z art. 6c ustawy wskazuje, że właściciel uiszcza stosowną opłatę na rzecz gminy z tytułu gospodarowania odpadami pochodzącymi wyłącznie z należącej do niego nieruchomości. Z kolei zgodnie z treścią przepisu art. 6j ust. 1 ustawy, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustala się w oparciu o liczbę mieszkańców zamieszkującą daną nieruchomość lub ilość zużytej wody z danej nieruchomości lub powierzchni lokalu mieszkalnego - tym samym czynnik, od którego zależy wysokość opłaty za gospodarkę odpadami komunalnymi również wprost jest związany z konkretną nieruchomością.

Powyższe zapatrywanie znajduje potwierdzenie także w treści § 1 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta B., w którym wskazano, że na właścicielach nieruchomości spoczywa obowiązek zbierania i gromadzenia odpadów komunalnych, pochodzących z gospodarstw domowych z określonej nieruchomości.

Skoro tak, przyjmując nawet wbrew zgromadzonym w sprawie materiałom, że odpady z nieruchomości przy ul. [...] w B. gromadzone były w całym okresie objętym zaskarżoną decyzją i decyzją organu pierwszej instancji w sposób niezgodny z treścią oświadczenia zawartego w deklaracji, to powyższe i tak przesądza o braku podstaw dla ustalenia przez organ wobec strony wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami w drodze decyzji, o której mowa w art. 60 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, gdyż odpady te gromadzone były z naruszeniem zasad segregacji, z przyczyn nieleżących po stronie skarżącego i mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] w B., tj. przez osoby trzecie, co wykazane miało być zeznaniami świadków objętych wnioskiem skarżącej złożonym 19.11.2015 r.,sprecyzowanym pismem z 25.11.2015r.

Pełnomocnik wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, tj. Prezydenta Miasta B. z [...] ([...]) w przedmiocie określenia miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na nieruchomości przy ul. [...] w B. za okres od stycznia 2015 r. do lipca 2015 r. na kwotę [...] zł za każdy z miesięcy tego okresu,

2. zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych wraz z kosztem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

SKO, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie jest obarczona naruszeniami prawa mogącymi skutkować jej uchyleniem.

Skarżąca artykułuje zarówno zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego. W pierwszej kolejności przedmiotem rozważań winny stać się zatem zarzuty w zakresie prawa procesowego, gdyż dopiero przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Nie może odnieść skutku argumentacja skarżącej ukierunkowana na wykazanie wad prowadzonego postępowania dowodowego oraz nieadekwatności ustalonych jego wyników w relacji do zgromadzonego w sprawie materiału.

Dokonując ustaleń faktycznych organy korzystały z szerokiego wachlarza dowodów, a to: raportami odbiorów odpadów z dni: 8, 14, 21, 28 stycznia 2015 r., 4, 11, 18 i 25 lutego 2015 r., 4, 11,18 i 25 marca 2015 r., 9, 15, 22 i 29 kwietnia 2015 r., 6, 20 i 27 maja 2015 r., 24 czerwca 2015 r. oraz 1, 8, i 15 lipca 2015 r. wraz z dokumentacją fotograficzną dotyczącą sposobu gromadzenia odpadów. Organ I instancji przeprowadził też dwukrotne oględziny w dniach 1 lipca 2015 r. i 20 lipca 2015 r., w których uczestniczyli przedstawiciele Spółdzielni. Podkreślenia wymaga fakt, że pomimo wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty postanowieniem z dnia [...] Spółdzielnia dalej gromadziła odpady w sposób nieselektywny. Z dokonanych oględzin także została sporządzona dokumentacja fotograficzna potwierdzająca ujawnione w czasie oględzin okoliczności. Z protokołu oględzin z dnia 20 lipca 2015 r. oraz z załącznika numer 27 wynika m.in., że w kontenerze "KP – 7" odpady były zebrane w sposób zmieszany, że w kontenerze na odpady "suche" znajdowały się odpady materiałów budowlanych a w kontenerze na odpady "mokre" znajdowały się odpady zmieszane. Obecni w trakcie oględzin przedstawiciele Spółdzielni ustaleń tych nie zakwestionowali. Wymaga podkreślenia, że w oględzinach brali udział także przedstawiciele Spółki zajmującej się odbiorem odpadów a także przedstawiciele organu I instancji. Twierdzenie zatem pełnomocnika, że przedłożone przez Spółkę B raporty oraz fotografie oraz pozostałe dowody nie potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości gromadzenia odpadów w sposób nieselektywny nie może zyskać aprobaty. Skarżąca nie podważyła skutecznie dokonanej przez organy oceny poszczególnych dowodów, a nade wszystko kwestionując ich wymowę nie przedstawiła dowodów, które przeczyłyby przyjętemu za podstawę rozstrzygnięcia stanowi faktycznemu. Zawnioskowany dowód w postaci przesłuchania mieszkańców nieruchomości przy ul. [...] na okoliczność segregowania przez jej mieszkańców odpadów nie mógł bowiem przynieść oczekiwanego rezultatu, a więc podważenie tezy, że w dniach wskazanych w raportach i w trakcie oględzin odpady znajdujące się w kontenerach były posegregowane. Także argumentacja pełnomocnika o dostępie do kontenerów osób trzecich nie mogła zostać uwzględniona a to z tej przyczyny, że to właściciel nieruchomości – w badanym przypadku Spółdzielnia – ponosi odpowiedzialność za segregowanie odpadów. Twierdzenie pełnomocnika o dostępie do tych kontenerów osób trzecich oznacza de facto, że Spółdzielnia nie zabezpieczyła ich w sposób warunkujący właściwą segregację odpadów a to – w sposób pośredni – potwierdza, że odpady we wskazanych w uzasadnieniu decyzji kontenerach nie były segregowane.

Z tych też przyczyn za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w petitum skargi, a obejmujący zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i jego ocenę.

Zarzuty bowiem nie mogą sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winny polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego wyrażonych w art. 120, 121, 122, 180, 187 i 191 Ordynacji podatkowej. W realiach rozpoznawanej sprawy sposób postępowania skarżącej sprowadzał się do negowania wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy przez pryzmat pominięcia wniosku dowodowego w postaci przesłuchania mieszkańców nieruchomości. Jeszcze raz przyjdzie podkreślić, że organy nie kwestionowały faktu segregowania/lub niesegregowania odpadów przez mieszkańców nieruchomości. Organy stwierdziły wyłącznie to, że w kontenerach należących do tej nieruchomości znajdowały się niesegregowane odpady. Zdaniem Sądu, wskazać należy przede wszystkim na to, że całokształt zebranego materiału dowodowego - wszechstronnie ocenionego przez organy podatkowe - pozwala na jednoznaczne ustalenia, że odpady w terminach wskazanych w raportach nie były segregowane. Dokumentacja fotograficzna potwierdza ten fakt w sposób nie budzący wątpliwości.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż w świetle art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było przesłuchania świadków, na okoliczność, która nie ma "bezpośredniego" przełożenia na przyjętą przez organy tezę. Dowodem w sprawie jest bowiem wszystko co nie jest sprzeczne z prawem, a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i co wynika z prymatu zasady prawdy materialnej. Po wtóre - inne przeprowadzone w sprawie dowody pozwoliły na dokonanie niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich faktografia zostały, co wyżej akcentowano - wręcz drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach decyzji. Skarżąca nie wskazała przy tym przeciwdowodu, że w dniach wskazanych w raportach odpady znajdujące się pojemnikach były segregowane.

Z akt sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Spójna, logiczna i kompleksowa ocena tych dowodów nie naruszała granic swobodnej ich oceny. Organy rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Skoro tak - zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania są nieuzasadnione.

Zaskarżona decyzja dotyczy określenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla określonej nieruchomości i wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (aktualnie obowiązuje tekst jedn.: ogłoszony w Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, z późn. zm.) - zwanej dalej również "ustawą".

Zgodnie z jej art. 6h właściciele nieruchomości, w stosunku do których gminy organizują odbieranie odpadów, są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6m ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6I ustawy.

Definicję "właściciela nieruchomości" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy, wskazując, że ilekroć w ustawie mowa jest o właścicielach nieruchomości rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

W orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. I SA/Ol 760/13, niepubl.) wskazano, że dla prawidłowego odczytywania art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy istotne jest pojęcie nieruchomości. Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu cywilnego nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z treści art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika zatem wprost, z uwzględnieniem pojęcia nieruchomości, że za właściciela ustawa uznaje każdy podmiot, który włada nieruchomością tj. wyodrębnionym gruntem i związanym z nim trwale budynkiem - na podstawie prawa własności, współwłasności, wieczystego użytkowania, zarządu i użytkowania (tzw. trwały zarząd i użytkowanie to władztwo nad nieruchomościami Skarbu Państwa lub gminy uregulowane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami), a także ewentualnie na podstawie stosunku obligacyjnego. Skoro zatem w badanej sprawie nie ma sporu, że właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w B. jest Spółdzielnia, to na niej ciąży obowiązek – zgodnie ze złożoną deklaracją – segregacji odpadów. Skoro więc postępowanie dowodowe wykazało, że Spółdzielnia nie zadbała o segregację odpadów to organ uprawniony był do określenia wysokości opłaty wynikającej ze stwierdzonego stanu faktycznego.

Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o nieopadatkowanym charakterze. Zgodnie z art. 6q u.u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Natomiast treść art. 6o u.u.p.c.g., zgodnie z którym, w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, właściwy organ określa, w drodze decyzji wysokość opłaty, wskazuje, że decyzja określająca wysokość opłaty ma charakter deklaratoryjny. Treść przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w związku z art. 21 § 2 O.p., według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 6m ust. 1 u.u.c.p.g. wynika, że deklarację o wysokości opłaty należy składać w odniesieniu do danej nieruchomości.

Z przywołanych regulacji wynika, że jeżeli zobowiązany podmiot nie złoży deklaracji lub też organ poweźmie uzasadnione wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji określi wysokość opłaty w decyzji. W niniejszej sprawie skarżąca Spółdzielnia, wypełniła co prawda, obowiązek złożenia deklaracji, jednakże zadeklarowała selektywną zbiórkę odpadów. Jak wykazały raporty podmiotu dokonującego odbiór odpadów oraz dokumentacja fotograficzna oraz wizje lokalne, odpady te nie były jednak segregowane, a taki stan faktyczny uzasadniał zastosowanie art. 6 o ustawy. Z tej też przyczyny, Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia tego przepisu.

Za niezasadny uznał też orzekający w sprawie skład zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez zbieranie powstałych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zgodnie z wymaganiami określonymi w regulaminie i przepisach wydanych na podstawie art. 4a. W ocenie pełnomocnika dostęp do kontenerów osób trzecich powoduje, że odpady w nich zgromadzone nie są "odpadami z tej nieruchomości" a skoro tak, to nie można przypisać winy Spółdzielni w braku segregacji. Sąd nie akceptuje takiego sposobu rozumowania. Analizując bowiem całość regulacji dotyczącej gospodarki odpadami wywieść przyjdzie, że złożona deklaracja/oświadczenie składane przez właściciela/spółdzielnię dotyczy konkretnej nieruchomości a właściwie odpadów na niej gromadzonych, a sposób ich gromadzenia odzwierciedla właśnie deklaracja. Ujmując rzecz inaczej to właśnie deklaracja wskazuje na sposób gromadzenia odpadów przez konkretny podmiot, a skoro tak, to ten właśnie podmiot odpowiada za gromadzenie tych odpadów zgodnie ze złożoną deklaracją. Rozumienie wskazanych przepisów w sposób zaproponowany przez pełnomocnika doprowadziłby do zerwania związku przyczynowego między deklaracją a faktycznym gromadzeniem odpadów, a to z kolei do braku możliwości weryfikacji złożonych deklaracji. Takiemu rozumieniu tej regulacji przeciwstawia się jednak literalne brzmienie art. 6 o u.u.c.p., który wiąże deklarację z faktycznym gromadzeniem odpadów, skoro w przypadku braku zgodności zadeklarowanego gromadzenia z rzeczywistym stanem rzeczy, organ został wyposażony w możliwość władczego rozstrzygnięcia. Wymaga przy tym podkreślenia, że sposób gromadzenia odpadów bezpośrednio przekłada się na wysokość stawki, stąd też rozważania pełnomocnika w tej materii Sąd uznaje za chybione.

Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.