Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 114/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2020 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wszczęcia postępowania dotyczącego budowy obiektu budowlanego 1. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. D. z 2 lipca 2017 r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. D. sumę pieniężną w kwocie 1000 zł (jeden tysiąc złotych), 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. D. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wszczęcia postępowania dotyczącego budowy obiektu budowlanego.

Uzasadniając wniesioną skargę skarżąca Spółka wyjaśniła, że pismem z 2 lipca 2017 r. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania unormowanego przepisami art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane a następnie postępowania uregulowanego w art. 48 tej ustawy w sprawie wybudowania przez B. obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej [..] w postaci wieży o wysokości 28 m n.p.t. z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi, zasilającymi oraz zasilaniem elektrycznym na działce nr [..] w S. na podstawie decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę z dnia 20 sierpnia 2014 r., która to decyzja w dacie rozpoczęcia robót budowlanych nie była ostateczna. Następnie, pismem z 7 sierpnia 2018 r. skarżąca zażądała od organu udzielania pisemnej informacji o stanie sprawy a w dniu 19 kwietnia 2019 r. wniosła, za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponaglenie, które nie zostało przekazane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Skarżąca wskazała, że z uwagi na to, że jest posiadaczem działek nr [..]-[..] w P., które znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, była stroną postępowania w sprawie wydania na rzecz B. decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, która to decyzja została uchylona. W międzyczasie inwestor wykonał jednak tę inwestycję przy granicy nieruchomości skarżącej, która jest zabudowana budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi. Od daty złożenia pisma z dnia 2 lipca 2017 r. upłynęły dwa lata i w tym czasie organ nie powiadomił skarżącej o jakiejkolwiek czynności podjętej w sprawie. Dlatego też, w ocenie skarżącej, pozostaje on bezczynny a bezczynność ta ma charakter kwalifikowany.

Z uwagi na powyższe skarżąca wniosła o: stwierdzenie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyznał, że doszło do naruszenia terminów załatwienia sprawy, które wynikło ze specyfiki regionu (teren nadmorski) i wielu postępowań oraz niewystarczającej ilości inspektorów.

Organ wyjaśnił przy tym, że pismem z 2 lipca 2017 r. skarżąca Spółka wniosła o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w sprawie uchylenia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce [..] w miejscowości S. Ponieważ, zgodnie z art. 59 pkt 7 ustawy – Prawo budowlane stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, brak było podstaw do wznowienia lub wszczęcia postępowania w tej sprawie. Pismem z 7 sierpnia 2018 r. skarżąca zwróciła się do organu o udzielenie informacji o stanie postępowania w przedmiotowej sprawie, na które organ nie udzielił odpowiedzi. W dniu 19 kwietnia 2019 r. skarżąca złożyła ponaglenie na bezczynność organu, którego organ nie przekazał do organu wyższego stopnia. Postanowieniem z dnia 17 września 2019 r. organ wznowił postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr [..] w miejscowości S., o czym pismem z dnia 18 września 2019 r., powiadomił skarżącą. Jednocześnie, organ stwierdził, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, skutkiem czego skarżąca Spółka nie posiada przymiotu strony w sprawie pozwolenia na użytkwoanie.

W piśmie procesowym z dnia 24 października 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie odnaleziono pisma skarżącej z 2 lipca 2017 r.

W piśmie procesowym z dnia 29 listopada 2019 r. skarżąca podtrzymała wniesioną w niniejszej sprawie skargę i podkreśliła, że jeżeli zdaniem organu w sprawie konieczne jest przeprowadzenie innego postępowania zamiast, czy też przed postępowaniem wskazanym przez skarżącą, nie zwalnia to organu z obowiązku zachowania podstawowych reguł postępowania. Do pisma tego skarżąca dołączyła kopię swojego pisma z 2 lipca 2017 r. wraz z dowodem jego nadania na adres organu.

W piśmie procesowym z dnia 28 stycznia 2020 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego potwierdził wpływ zagubionego pisma skarżącej z 2 lipca 2017 r. Jednocześnie, organ wniósł o nienakładanie na niego sumy pieniężnej wskazując, że wznowił postępowanie a sprawa zostanie rozstrzygnięta niezwłocznie po uzyskaniu akt postępowania administracyjnego.

Rozpoznając wniesioną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej wykazała, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostaje bezczynny w rozpoznaniu wniosku A. z 2 lipca 2017 r.

Naczelna zasada postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 12 k.p.a., stanowi, iż organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie przy tym z treścią art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). W rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. "załatwienie sprawy" oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej.

Jednocześnie, w myśl art. 36 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).

W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji, mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., mamy do czynienia z bezczynnością organu (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 306/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym, dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika zaś, że skarżąca pismem z 2 lipca 2017 r. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie i przeprowadzenie postępowania unormowanego przepisami art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane a następnie postępowania uregulowanego w art. 48 tej ustawy w sprawie wybudowania przez B. obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży o wysokości 28 m n.p.t. z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi, zasilającymi oraz zasilaniem elektrycznym na działce nr [..] w S. Mimo że w aktach administracyjnych sprawy brak jest tego wniosku, to skarżąca, jak wykazała w toku postępowania sądowego, posiada dowód nadania tego pisma na adres organu a ponadto organ w piśmie procesowym z 28 stycznia 2020 r. potwierdził wpływ zagubionego pisma skarżącej z 2 lipca 2017 r. Również, w odpowiedzi na skargę, organ przywołał pismo skarżącej z 2 lipca 2017 r., jako mu znane. Tym samym, okoliczność wystąpienia przez skarżącą do organu z wnioskiem z 2 lipca 2017 r. nie budzi wątpliwości Sądu.

Wątpliwości Sądu nie budzi również to, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, będąc uprawnionym do załatwienia wniosku skarżącej z 2 lipca 2017 r. na podstawie art. 50 i art. 51 czy też art. 48 w zw. z art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, nie załatwił tego wniosku w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jak i nie zawiadomił skarżącej o jego niezałatwieniu w trybie art. 36 k.p.a.

Również, wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z 17 września 2019 r. nie świadczy o załatwieniu wniosku skarżącej zawartego w piśmie z 2 lipca 2017 r.

Wniosek z 2 lipca 2017 r., jak już wskazano, zawierał żądanie wszczęcia i przeprowadzenia postępowania unormowanego przepisami art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane a następnie postępowania uregulowanego w art. 48 tej ustawy w sprawie wybudowania przez B. obiektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej w postaci wieży o wysokości 28 m n.p.t. z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi, zasilającymi oraz zasilaniem elektrycznym na działce nr [..] w S. Tak też określone żądanie wiązało organ. W przypadku bowiem wszczęcia postępowania przez stronę to tylko i wyłącznie strona określa przedmiot żądania a organ administracji publicznej nie jest uprawniony do swobodnego interpretowania żądania strony. O tym, jak jest treść żądania strony w postępowaniu administracyjnym, decyduje strona a nie organ, do którego żądanie zostało skierowane (zob. wyrok NSA z 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 1987/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy charakter wniesionego pisma budzi więc wątpliwości, organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. Gdy treść podania jest niejasna, organ powinien wezwać stronę do złożenia dodatkowych wyjaśnień - precyzujących złożone podanie, a następnie dopiero przystąpić do rozpatrzenia wniesionego podania (zob. wyrok WSA w Warszawie z 25 marca 2009 r., sygn. akt V SA/WA 2532/08, Legalis). Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W przeciwnym razie może dojść do naruszenia art. 7 oraz art. 9 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 26 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK1004/05, Legalis).

Stąd też stwierdzić należy, wbrew twierdzeniom organu, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wznawiając z urzędu postanowieniem z 17 września 2019 r. postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na działce nr [..] w miejscowości S., nie uczynił zadość żądaniu skarżącej zawartemu w piśmie z 2 lipca 2017 r. Co więcej, skarżąca Spółka nie jest stroną we wznowionym postępowaniu, jak przyznał organ w odpowiedzi na skargę wniesioną w niniejszej sprawie. Ponadto, w piśmie z dnia 18 września 2019 r. organ poinformował skarżącą, że stroną tego postępowania jest wyłącznie inwestor. Tym samym, wniosek skarżącej Spółki z 2 lipca 2017 r. pozostaje w dalszym ciągu niezałatwiony.

Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpatrzenia wniosku skarżącej Spółki z 2 lipca 2017 r. w terminie 1 miesiąca od dnia zwrotu akt administracyjnych wraz z wyrokiem ze stwierdzeniem jego prawomocności, o czym orzekł w punkcie 1 wyroku.

Jednocześnie, Sąd uznał, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. w punkcie 2 wyroku.

Dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W orzecznictwie sądowym zgodnie przyjmuje się także, iż naruszenie prawa rażące oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). O rażącym naruszeniu prawa w postaci bezczynności może świadczyć zlekceważenie wnioskodawcy i jego żądania (por. wyrok NSA z 6 września 2016 r., sygn. akt I OSK 296/15; https://orzeczenia.mnsa.gov.pl). Zwłoka w wykonaniu obowiązku musi być efektem nacechowanego złą wolą, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia. Zatem o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie załatwił wniosku skarżącej z 2 lipca 2017 r. do dnia rozpoznania skargi przez Sąd. Bezczynność organu trwa już zatem ponad dwa lata. W tym czasie organ nie podjął jakiejkolwiek czynności w celu załatwienia wniosku skarżącej jak i nie wydał postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania. Co więcej, z okoliczności sprawy wynika, że organ prawdopodobnie zagubił wniosek skarżącej z 2 lipca 2017 r. Ponadto, mimo złożenia przez skarżącą w piśmie z 7 sierpnia 2018 r. wniosku o udzielnie informacji o stanie sprawy – nie udzielił na to pismo odpowiedzi. Także, nie przekazał Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego złożonego przez skarżącą w piśmie z 17 kwietnia 2019 r. w niniejszej sprawie ponaglenia. Okoliczności te niewątpliwie świadczą o rażącym naruszeniu przez organ jego obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Oceny tej nie może zmienić wskazywana przez organ wielość spraw i braki kadrowe. Problemy związane z ewentualnymi brakami kadrowymi organu rozpatrującego daną sprawę tudzież urzędu stanowiącego jego aparat pomocniczy, nie stanowią, co do zasady, "przyczyn niezależnych od organu", gdyż są to przyczyny pozostające "wewnątrz" – jeśli nie struktury samego organu, to aparatu administracyjnego jako całości – związane przede z władczym wykonywaniem zwierzchniej władzy Państwa (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2338/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutki jakichkolwiek niedomagań w tym obszarze nie mogą być przerzucane na obywatela, ani inne podmioty spoza struktury administracji – a do tego prowadziłoby w istocie usprawiedliwianie nie dość sprawnego prowadzenia postępowania przyczynami takimi, jak właśnie niedostateczna obsada personalna, czy szerzej: niewydolność organizacyjna organu (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Gl 10/13, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, działając na wniosek skarżącej Sąd uznał za celowe w okolicznościach niniejszej sprawy przyznanie od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 1000 zł, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w punkcie 3 wyroku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie sumy pieniężnej zasądzanej w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. również ma charakter fakultatywny i jest zależne wyłącznie od uznania sądu, o czym świadczy użycie w czasownika "może", i może być podjęte jedynie w przypadku uwzględnienia skargi (zob. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3042/18, https://orzeczenia,nsa.gpv.pl). Ustawodawca pozostawił zatem sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie i zakończenie jego sprawy. Natomiast w przypadku skorzystania przez sąd z tej instytucji, wskazany przepis nie zawiera żadnych przesłanek, którymi miałby kierować się sąd ustalając wysokość sumy pieniężnej. Jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Suma ta pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Dlatego też, ocena sądu co do zasadności przyznania skarżącemu od organu sumy pieniężnej powinna uwzględniać wszystkie istotne okoliczności sprawy. Jednakże, jeżeli sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, to może odmówić przyznania sumy pieniężnej tylko w uzasadnionych okolicznościami sprawy przypadkach, a odmowa w tym zakresie wymaga przedstawienia przekonującej argumentacji. W orzecznictwie wskazuje się również, że suma pieniężna jest dodatkowym środkiem represyjno–prewencyjnym w przypadkach, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ nadal nie załatwi sprawy.

Orzekając o przyznaniu sumy pieniężnej Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności niniejszej sprawy, z których niewątpliwie wynika brak działania organu administracji w odniesieniu do wniosku skarżącej z 2 lipca 2017 r. Organ pozostaje przy tym w błędnym przekonaniu, że wniosek został załatwiony przez niego w momencie wszczęcia innego postępowania - w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie - którego to żądania, wbrew twierdzeniom organu, wniosek skarżącej z 2 lipca 2017 r. nie zawiera. Poza tym, wznowienie postepowania nastąpiło z urzędu a skarżąca nie jest jego stroną. W ocenie Sądu kwota przyznanej sumy w wysokości 1000 zł jest adekwatna do stanu rażącej bezczynności organu w niniejszej sprawie.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w punkcie 4 wyroku.