Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1625/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.183 par. 1, art. 151, art. 185 par. 1 ; art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 par2 p.p.s.a. w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 320/06 w sprawie ze skargi H. A. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od H. A. na rzecz B. W. kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 320/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - po rozpoznaniu skargi H. A. - uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę; stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zasądził ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego B. U. kwotę 366 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż Wojewoda P. decyzją z dnia [...] odmówił H. A. stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] - zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej B. W. pozwolenia na budowę na działkach o nr ewid. [...], [...] i [...], położonych przy ul. [...] w S. - uznając, że nie dopatrzył się, aby ta dotknięta była jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Od decyzji Wojewody P. H. A. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podnosząc brak zgodności projektowanego budynku z istniejącą zabudową, co wynika z zaprojektowania na nieaktualnej mapie, a także niezbadanie przed wydaniem pozwolenia na budowę kwestii zacieniania jej budynku.

Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję uznając, że nie zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że badając legalność decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...], może badać wyłącznie stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie jej wydania. Wobec zaś tego, że inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz spełnił warunki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydent Miasta S. w świetle art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie organu nie został naruszony § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), gdyż odległość budynku od granicy działki jest większa niż w tym przepisie. Odnosząc się do zarzutu, że budynek jest realizowany w odległości 2,3 m od granicy działki skarżącej organ stwierdził, że kwestia ta może być przedmiotem rozpatrywania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., nie dotyczy natomiast decyzji i postępowania przed organami architektoniczno - budowlanymi.

W skardze na powyższą decyzję H. A. podniosła, że organy powołują się na mapę, na której został usytuowany budynek w odległości 4,1-7,1 m od granicy działki skarżącej, natomiast w rzeczywistości odległość ta wynosi 2,1-2,3 m. Od [...]r., kiedy nieruchomość została kupiona przez A. A., są te same zabudowania, te same granice i ogrodzenie stojące w tym samym miejscu, a na linii granicy wkopane są kamienie graniczne. Odległości nowego budynku mierzone od rzeczywistych granic są mniejsze niż podane przez organy i nie spełniają warunków wyznaczonych przez prawo, mapa zastosowana przy projektowaniu nie oddaje rzeczywistego stanu rzeczy, a budynek skarżącej jest zacieniany przez nowo powstały obiekt.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za uzasadnioną. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzające ją postępowanie naruszają zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. oraz przepisy art. 77 i art. 107 k.p.a., gdyż organy pominęły wyjaśnienie wszystkich kwestii i nie ustosunkowały się w prawidłowy sposób do zarzutów skarżącej. Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, (...) ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Art. 35 ust. 2 pkt 2 nakazuje sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z kolei § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego stanowi, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Przed wydaniem pozwolenia na budowę należało sprawdzić, czy warunki te są spełnione. Sąd stwierdził, iż pozwolenie wydano w dniu [...], natomiast z pisma Spółdzielczego Biura Projektów w S. z dnia [...] i załączonego do tego pisma szkicu wynika, że odległość między budynkami (9,01 m i 8,64 m) mierzono dla celów badania nasłonecznienia nie prostopadle do ściany któregokolwiek z budynków lecz jako jedno z ramion kąta 60°. Wysokość budynku przesłanianego ustalono na 9,32m. Uwzględniając usytuowanie budynku w strefie śródmiejskiej, zmniejszono dwukrotnie wymagane odległości, po czym okazało się, że warunki nasłonecznienia są zachowane. Organy nie wyjaśniły z jakich powodów przyjęto, że projektowany budynek leży w strefie śródmiejskiej. Sąd podniósł, iż z zestawienia podanych odległości wynika, że warunki zachowania przepisu § 12 i 13 rozporządzenia podlegały sprawdzeniu w postępowaniu zwykłym, czego nie uczyniono. Organy nadzoru prowadzące postępowanie nieważnościowe naruszyły zatem zasadę prawdy obiektywnej, gdyż wadliwie oceniły wykonanie przez organ architektoniczno-budowlany przepisów art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i przepisów rozporządzenia dotyczących zachowania odległości. Ponadto co najmniej przedwczesne były wnioski organów co do wadliwego posadowienia budynku, z wykluczeniem nieprawidłowego zaprojektowania. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy materiał składający się na stan faktyczny sprawy wskazuje na możliwą wadliwość mapy używanej do projektowania nowej zabudowy, to przekroczeniem zasady swobodnej oceny materiału dowodowego sprawy jest przyjęcie końcowego wniosku, iż kwestia usytuowania budynku należy do właściwości organów nadzoru budowlanego, tak jakby nastąpiło samowolne przesunięcie faktyczne zabudowy w stosunku do prawidłowego projektu. Sąd stwierdził, że przyczyną "zbliżenia" zabudowy mogą też być wady mapy, na której projekt wykonano. Mapa taka, przed zatwierdzeniem projektu zagospodarowania terenu jest jednym z dokumentów podlegających sprawdzeniu i ocenie przez organ architektoniczno-budowlany, szczególnie, jeśli pojawiają się uzasadnione zarzuty dotyczące tej kwestii.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. W., reprezentowana przez adwokata M. L..

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt c, art. 151 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2000 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w związku z art. 7, art. 76, art. 77, art.107 i art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uwzględnienie skargi przy braku naruszenia powołanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów k.p.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., mające wpływ na wynik sprawy, albowiem gdyby wskazane naruszenie nie miało miejsca, skarga H. A. zostałaby oddalona.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne B. W. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż badanie aktualności mapy zostało przeprowadzone. Mapa została sporządzona na podstawie istniejących materiałów, stanowiących zasób Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. oraz pomiaru uzupełniającego wykonanego przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjno – Kartograficznych "[...]" w S.. Aktualność mapy została stwierdzona przez uprawnioną osobę na dzień [...] oraz wciągnięta do ewidencji w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu [...], a zatem na sześć miesięcy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Autor skargi kasacyjnej stwierdził, iż w chwili wydawania decyzji mapa użyta do celów projektowych była dokumentem urzędowym i zgodnie z art. 76 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone ( w tym co do przebiegu granic ). Podniesiono, iż postępowanie dowodowe, przeprowadzone przez organ w trybie art. 77 k.p.a., nie wykazało, aby mapa nie spełniała wymogów, określonych w odpowiednich przepisach. Oznaczenie na mapie zasadniczej przebiegu ogrodzenia wzdłuż granicy działek [...] i [...] w sposób odbiegający od rzeczywistości nie stanowi nieprawidłowości tej mapy i nie ma w niniejszym postępowaniu żadnego znaczenia. Rozbieżność ta stanowi tylko o tym, że ogrodzenie stoi w innym miejscu niż na mapie; prędzej na tej podstawie można więc wnioskować o tym, że ogrodzenie zostało przesunięte, niż o błędnym pomiarze odległości między budynkami. Zdaniem skarżącej w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę przebieg ogrodzenia nie ma znaczenia, istotny jest jedynie przebieg granic działek ewidencyjnych oraz odległość pomiędzy budynkami. Nie jest też uzasadniony zarzut zacienienia pomieszczeń w budynku H. A. jako, że opiera się na błędnym twierdzeniu o wadliwości mapy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. A., reprezentowana przez radcę prawnego B. U., wniosła o jej oddalenie. Zdaniem H. A. organy przed wydaniem pozwolenia na budowę nie wykonały dyspozycji art. 34 ust. 3 i art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 13 kwietnia 2002 r. warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu [...], natomiast wyjaśnienia odnośnie zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia zawarte zostały w piśmie z dnia [...], a wiec po zakończeniu sprawy administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania - skutek ex tunc ( por. J. Borkowski [w:] B.Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s.699). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., nr 1, poz. 35 i z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43). Rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan prawa w dniu wydania tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1987 r., III SA 1134/96, ONSA 1998/3/101 ). "Rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/2/96, z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/ 23 ). Stwierdzenie nieważności decyzji następuje również w przypadku rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. W odniesieniu do tych przepisów można mówić o rażącym ich naruszeniu, gdy w sposób nie budzący wątpliwości ( oczywisty ) nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego lub zastosowano je nieprawidłowo. A zatem, w postępowaniu nieważnościowym organ winien dokonać oceny, czy w świetle zaistniałego stanu faktycznego w sposób prawidłowy zastosowano obowiązujące normy prawne, czy też wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Jednocześnie należy pamiętać, iż organ nie może wyprowadzać własnych wniosków ocennych na podstawie domniemania, albowiem taka ocena nosiłaby cechy dowolności. Stan faktyczny, przyjęty za podstawę zastosowania właściwych przepisów prawa i rozstrzygnięcia sprawy winien być niewątpliwy, a więc jego ustalenie nie może napotykać trudności lub budzić wątpliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarzucił organom administracji publicznej obu instancji naruszenie art. 77 i art. 107 k.p.a., które ma wyrażać się w tym, iż organy nie wyjaśniły i nie ustosunkowały się do zarzutów skarżącej w prawidłowy sposób. Zarzuty te dotyczą braku aktualności mapy użytej do celów projektowych i niedopuszczalnego zacienienia pomieszczeń w budynku skarżącej. Rację ma Sąd pierwszej instancji wskazując, że projekt budowlany – stosownie do art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie. Nie jest jednak zasadne stanowisko Sądu, iż organy w postępowaniu nieważnościowym nie wyjaśniły i nie wypowiedziały się odnośnie kwestii aktualności powyższej mapy. Wojewoda P. w uzasadnieniu decyzji wyraźnie bowiem zaznaczył, iż - badając aktualność mapy zasadniczej, w oparciu o którą przygotowano projekt zagospodarowania działki – stwierdził, że mapa ta została sporządzona na podstawie materiałów stanowiących zasób Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. oraz pomiaru uzupełniającego wykonanego w [...] roku i aktualność tej mapy została stwierdzona przez uprawnioną osobę na dzień [...] oraz wciągnięta do ewidencji w Miejskim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu [...]. Z tych też względów organy uznały, iż mapa na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tj. dzień [...] spełniała wymogi wynikające z przepisów a ewentualne ujawnienie po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nowych okoliczności co do przebiegu ogrodzenia może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. Tej oceny organów administracji publicznej Sąd pierwszej instancji nie zakwestionował. W tej sytuacji podzielić należy wywody skargi kasacyjnej, iż badanie aktualności mapy zostało przez organy przeprowadzone i mapa użyta do celów projektowych, będąc dokumentem urzędowym, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 76 k.p.a.) - w tym co do przebiegu granic działek; dowodu przeciwko treści tego dokumentu w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie przeprowadzono, ani nie wnioskowano o jego przeprowadzenie. Podkreślić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiadając się w zakresie powyższej mapy posługuje się przypuszczeniami, na co wskazują użyte przez Sąd sformułowania "materiał składający się na stan faktyczny sprawy wskazuje na możliwą wadliwość mapy", a nadto Sąd nie precyzuje jaki to "materiał składający się na stan faktyczny sprawy" wskazuje na wadliwość mapy. W tym stanie rzeczy stwierdzenia Sądu pierwszej instancji w zakresie aktualności mapy i zaniechania oceny tej mapy przez organy administracji publicznej należy uznać za gołosłowne. Ponadto Sąd pierwszej instancji uznał, iż organy w postępowaniu zwykłym nie sprawdziły zachowania przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy czym Sąd nie podał argumentów uzasadniających przyjęcie takiego stanowiska i nie zakwestionował ustaleń organu w tym zakresie, zawartych w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Organ odwoławczy podał konkretne wyliczenia w zakresie usytuowania przedmiotowego obiektu od granicy działki, a także dane dotyczące wysokości tego obiektu i otworów okiennych. Powołując się na te dane organ stwierdził, że zachowane zostały wymogi określone w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. ) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zakwestionował tych ustaleń i dokonanej przez organ oceny jak też nie wskazał z jakich to przyczyn uznał, że organy nie sprawdziły zachowania warunków określonych w § 12 rozporządzenia. Sama "możliwa wadliwość" mapy nie może uzasadniać tak daleko idących i dowolnych wniosków. Takie zaś działanie jest niedopuszczalne, albowiem wypowiadając się o rażącym naruszeniu prawa bądź braku rażącego naruszenia prawa należy mieć na uwadze niewątpliwy stan faktyczny i prawny, czego Sąd zdaje się nie dostrzegać. Odnośnie zaś zarzutu, że organy w postępowaniu zwykłym nie sprawdziły zachowania przepisu § 13 rozporządzenia, stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w zakresie naturalnego oświetlenia obiektu przesłanianego powołał się na sporządzoną na etapie wykonywania projektu budowlanego linijkę światła i wyliczenia dokonane przez projektanta. Natomiast w ocenie Wojewody P. sam brak analizy zacienienia w aktach postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie świadczy, że zostały naruszone warunki techniczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wypowiedział się co do powyższego stanowiska organów administracji publicznej, a pamiętać należy, iż nie stanowi przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Także późniejsza zmiana okoliczności, tj. zaistniała po wydaniu pozwolenia na budowę, nie może skutkować stwierdzeniem nieważności kwestionowanej decyzji. Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności decyzji winien mieć na uwadze stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania pozwolenia na budowę. Ujawnienie zaś istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji a nie znanych organowi, który wydał decyzję jest przesłanką, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. normującym wznowienie postępowania administracyjnego. Z powyższych względów należało podzielić zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 3 § 1 i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 76, art. 77, art. 107 i art. 156 k.p.a., w tym też zasadny jest zarzut dotyczący wadliwego wykonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).