Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 326/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.) Sędzia NSA Anna Orłowska Asesor WSA Krzysztof Gruszecki Protokolant Kinga Czernis po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody z dnia 14 stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu oddala skargę.


UZASADNIENIE

3 II SA/Gd 326/03

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 31 marca 1998 r. Nr [...] orzekającą o usunięciu z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu K. C. na pobyt stały w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S.

Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano art. 138 pkt 1 k.p.a. oraz art. art.10 ust.1 i 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r.).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (Dz. U. Nr 78 poz. 716 z 2001 r.), że przy badaniu przesłanek zameldowania na pobyt stały zbędne jest sprawdzanie uprawnień do przebywania w przedmiotowym lokalu.

Podstawą zameldowania jest wyłącznie przesłanka zamieszkiwania w tym lokalu.

Zamiana mieszkań, między M. M. a skarżącym nie oznacza, że mimo zawarcia takiej umowy doszło do jej realizacji i że skarżący faktycznie zamieszkał w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S. i czy w lokalu tym zamieszkiwał w chwili meldowania swego pobytu stałego.

Zdaniem organu II instancji zeznania świadków i bezpośrednich sąsiadów M. M., którzy opiekowali się nim na co dzień aż do jego śmierci w sposób jednakowy wskazują na to, iż do chwili śmierci M. M. zamieszkiwał samotnie w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S. Oprócz zeznań uczestników postępowania zeznania zbieżne w treści złożyli J. O., E. F., T. K.-M. i A. D.

Zgon M. M. w przedmiotowym lokalu zauważyła świadek J. O., która wezwała pogotowie, co również świadczy o tym, że do realizacji umowy zamiany do śmierci M. M. nie doszło.

Decyzję tę zaskarżył K. C.

Wnosząc o jej uchylenie skarżący utrzymywał, iż doszło faktycznie do wykonania umowy zamiany, a on sam zamieszkał w przedmiotowym lokalu przed dokonaniem czynności materialno-formalnej zameldowania i zamieszkiwał w tym lokalu w czasie zameldowania.

Skarżący domagał się przyspieszenia rozprawy administracyjnej celem umożliwienia mu skonfrontowania go ze świadkami.

Skarżący zarzucił organom orzekającym w sprawie dowolność w ocenie materiału dowodowego, a także przesłuchanie jedynie sąsiadów M. M., a nie zadał sobie trudu ustalenia świadków zamieszkujących na Zaspie w miejscu położenia drugiego z lokali będących przedmiotem zamiany.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie.

Na rozprawie przed sądem skarżący oświadczył, że został ponownie zameldowany w przedmiotowym lokalu na pobyt stały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie zauważyć należy, iż zameldowanie na pobyt stały nie daje żadnych praw do lokalu i nie przesądza o legalności zamiany lokali mieszkalnych między M. M. a skarżącym. Dla dokonania czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędnym jest zamieszkiwanie w przedmiotowym lokalu. Sama umowa zamiany lokali rodzi jedynie nabycie praw do lokalu, a nie wystarcza do dokonania zameldowania.

Szczegółowe zeznania świadków sąsiadów M. M. poddane zostały ocenie obu organów orzekających w sprawie. Ocena ta nie wykracza poza zakres swobodnej oceny dowodów do czego organy były uprawnione. Posiadanie kluczy do lokalu przez skarżącego jak również odwiedzanie teścia nie stanowią także o tym, iż skarżący zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu w chwili zameldowania. Miejsce zgonu i odnalezione zwłoki M. M. w przedmiotowym lokalu mogą zostać uznane za dowód tego, iż organy orzekające w sprawie zasadnie uznały za prawdziwe i miarodajne zeznania tych świadków którzy utrzymywali, iż w chwili zameldowania na pobyt stały skarżący nie zamieszkiwał w lokalu Nr [...] przy ul. [...] w S.

Rozprawę administracyjną organ prowadzący postępowanie przeprowadza tylko wówczas, gdy zapewnia to przyśpieszenie lub uproszczenie postępowania, bądź osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy tego wymaga przepis prawa. Żaden z tych przypadków o jakich mowa w art. 89 § 1 i 2 k.p.a. w sprawie niniejszej nie zachodzi.

Uznając zatem, iż organy orzekające w sprawie zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i oceniając jego wartość w sposób swobodny uznać należy, iż organy nie naruszyły prawa, a wyciągnięte z tego materiału wnioski wskazują na to, iż w chwili zameldowania na pobyt stały skarżący nie zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu, a zatem istniały podstawy do usunięcia z ewidencji ludności zapisu o zameldowaniu.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) oddalił skargę.