Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 76/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 170, art. 187 par. 2, art. 269 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 1
journal: Dz.U. 1996 nr 138 poz 643
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej.
article: par. 15 ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 172 poz 1405
law: Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu opiniowania funkcjonariuszy  Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz wzoru formularza opinii służbowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Orłowska Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi R. Ż. na decyzję Komendanta Policji z dnia 28 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 156/11 uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 sierpnia 2010 r. nr [...] .

Decyzją tą organ poinformował R. Ż., że utrzymuje w mocy wydaną w stosunku do niego opinię służbową. Okresowa opinia służbowa (24.07.2007 r. – 20.07.2010 r.), sporządzona w dniu 29 lipca 2010 r., dotyczyła służby stałej młodszego aspiranta R. Ż. pełniącego służbę w Zespole ds. Prewencji Kryminalnej Nieletnich i Patologii Komendy Powiatowej Policji w K. W części III opinii, dotyczącej m.in. wywiązywania się opiniowanego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności wskazano, że "[...] opiniowany z powierzonych obowiązków służbowych wywiązuje się w sposób dostateczny. [...] W okresie opiniowania kilkakrotnie odmówił pełnienia służby patrolowej z funkcjonariuszami ZPI pomimo wystąpienia takiej potrzeby w służbie".

R. Ż. nie zgadzał się z stwierdzeniem zawartym w dziale III opinii, podając, że sytuacja taka nie miała miejsca.

W uzasadnieniu wyroku Sąd, przywołując orzeczenia sądów administracyjnych stwierdził, że skarga dotycząca rozstrzygnięcia, którego przedmiotem jest opinia służbowa funkcjonariusza Policji , jest dopuszczalna.

Następnie Sąd wskazał, że organ odwoławczy ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że utrzymuje zaskarżoną opinię w mocy, nie odnosząc się ani do odwołania , ani też nie wyjaśniając, dlaczego opinię utrzymał w mocy. Organ odwoławczy powinien sprawę rozpatrzyć zarówno z punktu widzenia kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, jak też merytorycznie. Braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym pozbawiają Sąd możliwości dokonania oceny, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organ miał wydać decyzję zgodną z treścią art. 107 k.p.a.

Następnie Komendant Powiatowy Policji decyzją nr [...] z dnia 28 listopada 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową.

Jako podstawę prawną wskazano art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 11 ust. 5 pkt. 1 i ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie okresowego opiniowania funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010r. r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów.

W obszernym uzasadnieniu organ przedstawił stan faktyczny sprawy i przytoczył przepisy ustawy o Policji dotyczące sporządzania opinii służbowych.

Organ wskazał, że opinia służbowa została wydana nie tylko na podstawie oceny okresowej za okres służby od 21.07.2008 r. do 31.12.2008 r., ale wzięto pod uwagę również sposób wywiązywania się z obowiązków służbowych. Funkcjonariusz od 2008 r. miał jednego przełożonego, nie zmieniał komórki organizacyjnej, , zmieniono mu jedynie zakres zadań. Ocena okresowa za 2009 r. została sporządzona przez Naczelnika Wydziału Prewencji i wręczona R. Ż., jednak ten jej nie zwrócił. Czynności wyjaśniające brak dokumentu służbowego zakończono wnioskiem o ukaranie pracownika Zespołu Kadr i Szkolenia. Naczelnik Wydziału Prewencji, będąc przełożonym skarżącego, jest zorientowany w kwestii wykonywania przez niego obowiązków służbowych. Wydanie opinii służbowej na podstawie oceny okresowej za 2008 r. w głównej mierze zadecydowało o przyjęciu kryteriów ocen "zgodnie z wymaganiami" i umożliwiło otrzymanie awansu na wyższy stopień służbowy w dniu 24.07.2010 r.

Zapis zawarty w części opisowej opinii o kilkakrotnej odmowie pełnienia służby patrolowej z funkcjonariuszami ZPI ma swoje potwierdzenie w postaci zapisów dokonywanych w zeszycie odpraw, szkoleń, kontroli, rozmów stwierdzonych nieprawidłowości [...] Naczelnika Wydziału Prewencji.

Dokonując oceny sposobu wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności według kryteriów zawartych w opinii służbowej w każdym punkcie zaznaczono "zgodnie z wymaganiami". Znajomość obowiązujących przepisów i procedur jaką posiada funkcjonariusz jest wystarczająca do realizacji zadań na jego stanowisku pracy. Nie posiada on wiedzy i umiejętności wykraczających poza te wymagania. Piętnastoletni staż służby i praca na różnych stanowiskach nie świadczy o tym, że zna on przepisy w sposób wykraczający ponad wymagania. Od każdego policjanta, który ukończył kurs podstawowy z wynikiem pozytywnym wymaga się znajomości przepisów i procedur obowiązujących w Policji. Obowiązkiem każdego policjanta jest uczestnictwo w odprawach służbowych i spotkaniach, na których omawiane są przepisy i procedury- jest to zwykły zakres obowiązków.

W wyniku przeprowadzonej kontroli w okresie od 19 do 27 kwietnia 2010 r. wszczęto postępowanie wyjaśniające dotyczące przekroczenia czasu pozbawienia wolności osób zatrzymanych w PDOZ KPP w K., którego skutkiem było przeprowadzenie rozmowy dyscyplinującej m.in. z R. Ż., który pełniąc służbę zastępcy dyżurnego naruszył dyscyplinę służbową – wbrew przepisom nie udokumentował faktu informowania dyżurnego jednostki i kierownika jednostki o upływającym terminie pobytu osoby zatrzymanej.

Organ wskazał , odnosząc się do twierdzeń funkcjonariusza, że stara się on podnosić swoje kwalifikacje przez wymianę informacji z innymi policjantami i uczestnictwo w szkoleniach , że jest to obowiązek wynikający z potrzeby służby. Konsultowanie się z innymi funkcjonariuszami wskazuje na nie posiadanie przez niego wystarczającej wiedzy do samodzielnego wykonywania zadań służbowych. Od policjanta oczekuje się wiedzy i umiejętności do samodzielnej realizacji zadań już po zakończeniu służby przygotowawczej.

R. Ż. poza kursem podstawowym ukończył jedynie kurs podoficerski w SP S. w 1997 r. oraz kurs specjalistyczny z zakresu służby wspomagającej działalność Policji w CSP L. w dniu 13.06.2006 r. Pomimo uzyskania w 1999 r. zgody na podjęcie zaocznych studiów cywilnych od Komendanta Wojewódzkiego Policji nie ukończył żadnej uczelni wyższej i w dalszym ciągu nie podnosi swoich kwalifikacji.

Uczestnictwo w spotkaniach z dziećmi i młodzieżą szkolną, rodzicami, kadrą pedagogiczną, udział w organizacji festynów i programów prewencyjnych jest jednym z obowiązków funkcjonariusza Zespołu ds. Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji.

Funkcjonariusz kierowany był do innych dodatkowych zadań w równym lub mniejszym stopniu jak inni policjanci tego Zespołu, którzy radzili sobie z organizacją pracy. Świadczy to o tym, że pomimo piętnastoletniego stażu służby funkcjonariusz nie potrafi przewidywać potrzeb służby i odpowiednio modyfikować realizacji zaplanowanych działań.

Pełnienie służby przez funkcjonariusza na stanowisku Zastępcy Dyżurnego wiązało się z delegowaniem go do Zespołu Dyżurnych. Zmieniony został mu na ten czas zakres obowiązków. Przed rozpoczęciem służby na stanowisku kierowania KPP K. musiał rozliczyć się z obowiązków w Zespole ds. Prewencji Kryminalnej, Nieletnich i Patologii.

Pełnienie służby patrolowej przez R. Ż. było sporadyczne i wynikało z potrzeb służby. Do służby patrolowej kierowani są funkcjonariusze ze wszystkich komórek organizacyjnych KPP w zależności od zaistniałych zagrożeń na danym terenie oraz planowanych działań. Ponadto kierowanie do służby patrolowej podyktowane jest miernikiem nr 1 określonym przez Komendanta Głównego Policji do realizacji przez podległe jednostki.

Policjant nie dostarcza bez zbędnej zwłoki zwolnień lekarskich, zaświadczeń lekarskich z wykonanych badań profilaktycznych czy innych dokumentów służbowych; czyni to tylko na wyraźne polecenie służbowe wydane przez przełożonego, chociaż ich dostarczanie jest obowiązkiem każdego policjanta.

Powoływanie się na samodzielność w realizacji zadań powierzonych zgodnie z zakresem obowiązków i zwracanie się z prośbą o pomoc do członków zespołu tylko w sytuacjach tego wymagających nie jest argumentem przemawiającym do zaznaczenia tego kryterium na "powyżej wymagań". Policjant po 15 latach służby powinien zadania służbowe wykonywać samodzielnie.

Nawiązywanie współpracy z podmiotami pozarządowymi i samorządowymi jest realizowane przez wszystkich funkcjonariuszy tego pionu, a brak takich działań byłby niedopełnieniem obowiązków. Na tej podstawie nie można twierdzić, że policjant wykonuje swoje obowiązki powyżej wymagań; jest to realizacja podstawowych zadań określonych w Karcie opisu stanowiska pracy.

Odnośnie zarzutu, że ocena opisowa nie odpowiada wnioskowi końcowemu opinii organ wskazał, że stwierdzenie, że opiniowany wywiązuje się z powierzonych mu obowiązków w sposób dostateczny, pokrywa się z kryteriami ocen "zgodnie z wymaganiami".

Przy zapoznawaniu policjanta z opinią służbową rozmowa została przeprowadzona przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Prewencji z uwagi na dzień wolny Naczelnika Wydziału Prewencji , zgodnie z Kartą opisu stanowiska pracy. Naczelnik Wydziału Prewencji w całości podtrzymała stanowisko Zastępcy w przedmiocie wydanej opinii służbowej.Konsekwencją wydanej opinii służbowej był awans na wyższy stopień policyjny.

R. Ż. wniósł skargę na powyższą decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 28 listopada 2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie § 11 ust. 5 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie okresowego opiniowania funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej, poprzez jego błędne niezastosowanie polegające na nie uchyleniu zaskarżonej opinii, naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. polegające na braku uzasadnienia faktycznego decyzji oraz nie zajęcie stanowiska w stosunku do wszystkich faktów i dowodów, przytoczonych w toku postępowania przez stronę, naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nieuwzględnieniu słusznego interesu obywatela.

Skarżący zarzucił, że organ nie uwzględnił wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wydana decyzja narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Organ nie wyjaśnił, dlaczego utrzymuje w mocy zaskarżoną opinię służbową. Uzasadnienie nie odnosiło się do sedna sprawy, zostało również nieprawidłowo zredagowane. Organ nie odniósł się do zarzutu, iż opinia została sporządzona na niewłaściwym druku i z niewłaściwymi wpisami.

Wydana decyzja miała charakter uznaniowy, jednak w przypadku decyzji uznaniowych organ musi w sposób pełny wyjaśnić przesłanki, jakimi się kierował, wydając określone rozstrzygnięcie. W przedmiotowej sprawie w żaden sposób nie można uznać, iż organ podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Skarżący zarzucał, że w części opisowej opinii służbowej został zawarty nieprawdziwy zapis, jakoby funkcjonariusz kilkakrotnie odmawiał pełnienia służby patrolowej z funkcjonariuszami ZPI. Odnośnie powyższego organ wskazał, że fakt odmowy przez skarżącego pełnienia służby patrolowej z funkcjonariuszami ZPI ma swoje potwierdzenie w Zeszycie odpraw, szkoleń, kontroli, rozmów, stwierdzonych nieprawidłowości Naczelnika Wydziału Prewencji. Powyższe ustalenia organu nie są zgodne ze stanem faktycznym. Skarżący nigdy nie odmówił pełnienia służby patrolowej. Ponadto organ nie odniósł się do zarzutu, że skarżący nie został zapoznany z treścią notatki sporządzonej przez Naczelnika Wydziału Prewencji. Funkcjonariusz nie miał realnej możliwości odniesienia się do zapisu dokonanego przez przełożonego. Zdaniem skarżącego w przypadku odmowy przez niego pełnienia służby patrolowej Naczelnik Wydziału Prewencji powinien przeprowadzić z funkcjonariuszem rozmowę, z której zostałaby sporządzona notatka podpisana również przez skarżącego.

Organ stwierdził, że zarzut skarżącego, jakoby powinien zostać oceniony powyżej wymagań w kategorii znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wskazał, że skarżący nie posiada wiedzy i umiejętności wykraczającej poza wymagania, jak też że piętnastoletni staż służby i praca na różnych stanowiskach nie świadczy o tym, że policjant posiada znajomość przepisów wykraczającą ponad wymagania. Powyższa argumentacja organu jest zupełnie niezrozumiała, gdyż organ niczym nie poparł takiego stwierdzenia. W żaden sposób organ nie wykazał, że funkcjonariusz nie posiada wiedzy i umiejętności powyżej wymaganych. Wskazywany przez organ fakt konsultowania się skarżącego z innymi funkcjonariuszami nie wskazuje na brak wiedzy skarżącego. Organ powinien uchylić opinię i skierować sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdyż opinia była błędna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o ponowne rozważenie kwestii dopuszczalności wniesienia skargi w przedmiocie opinii służbowej policjanta w związku z treścią uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz postanowienia NSA z dnia 13 stycznia 2012 r. ,sygn. akt I OSK 1797/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), Sąd rozstrzygając sprawę w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do wniosku o ponowne rozważenie kwestii dopuszczalności wniesienia skargi w przedmiocie opinii służbowej policjanta.

Sądowi znana jest treść uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2011 r. w sprawach o sygn. akt I OPS 2/11 ( publ. ONSAiWSA 2012/2/18) oraz I OPS 3/11( publ. ONSAiWSA 2012/2/19) ).

W pierwszej z nich NSA zajął stanowisko, że na postanowienie dyrektora zakładu karnego o utrzymaniu w mocy zaskarżonej przez funkcjonariusza Służby Więziennej opinii służbowej, wydane na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej ( Dz. U. nr 138, poz.643) nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W drugiej sprawie NSA zajął stanowisko, że na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o utrzymaniu w mocy zaskarżonej przez funkcjonariusza opinii służbowej, wydanej na podstawie § 15 ust. 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu opiniowania funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz wzoru formularza opinii służbowej ( Dz. U. nr 172, poz.1405 ze zm.) nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Ponadto z uwagi na treść art. 269 § 1 p.p.s.a. żaden skład sądu administracyjnego nie może rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale składu siedmiu sędziów.

Jednak przywołane wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczą opinii służbowych funkcjonariuszy Służby Więziennej oraz funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, nie zaś opinii służbowych funkcjonariuszy Policji. Przedmiotem analiz w przywołanych uchwałach były przepisy innych aktów prawnych, niż przepisy normujące kwestie opinii służbowej funkcjonariusza Policji. Nie jest w tej sytuacji możliwe powołanie się treść tych uchwał. Podkreślenia też wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny na temat opinii służbowych funkcjonariuszy różnych służb wypowiadał się w dwóch odrębnych uchwałach.

Sądowi znana jest też treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1797/11( publ. LEX nr 1103983 ), w której Sąd ten stwierdził, że na opinię służbową funkcjonariusza Policji o jego nieprzydatności do służby nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Jednak Sąd w niniejszej sprawie nie jest orzeczeniem tym związany.

Istotna w sprawie niniejszej jest natomiast okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. , sygn. akt III SA/Gd 156/11 stwierdził, że dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie, którego przedmiotem jest opinia służbowa funkcjonariusza Policji. Zgodnie natomiast z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Wobec braku uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego , z której wynikałoby, iż skarga na rozstrzygnięcie, którego przedmiotem jest opinia służbowa funkcjonariusza Policji, do sądu administracyjnego nie przysługuje, nie zachodziła w niniejszej sprawie potrzeba rozważania wpływu treści takiej uchwały na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

W tej sytuacji Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest stanowiskiem wyrażonym w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 156/11, że dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie, którego przedmiotem jest opinia służbowa funkcjonariusza Policji.

Przechodząc do kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że w jego ocenie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. Dz. U. z 2007r., nr 43, poz.277 ze zm.), policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu.

Na podstawie delegacji ustawowej , zawartej w art. 35 ust. 3 ustawy o Policji wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów ( Dz. U. nr 170, poz.1145 ), które weszło w życie w dniu 17 grudnia 2010 r. Zgodnie z treścią § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia do spraw dotyczących odwołań od opinii, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe.

W sprawie niniejszej opinia służbowa wydana została w dniu 29 lipca 2010 r., wobec czego organ odwoławczy zasadnie powołał się na treść rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. nr 98, poz. 890 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem".

W uzasadnieniu wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. WSA w Gdańsku stwierdził, że organ odwoławczy nie odniósł się do odwołania i nie wyjaśnił , dlaczego opinię utrzymał w mocy. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu organ odwoławczy sprawę miał rozpatrzyć z punktu widzenia kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz merytorycznie, wydając decyzję zgodną z treścią art. 107 k.p.a.

Stwierdzić wobec powyższego należy, że w odwołaniu od opinii służbowej skarżący kwestionował jedynie zapis dotyczący odmowy pełnienia służby patrolowej. Szereg innych zarzutów skarżący podniósł w treści skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 156/11.

Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących treści opinii zawartych nie tylko w odwołaniu, ale i w skardze , przedstawiając swoje w tym zakresie stanowisko. W ten sposób organ ten w szeroki sposób wypowiedział się w kwestiach ujętych w treści opinii.

Opinia służbowa jest dokumentem specyficznym. Ma ona motywować do sprawnego wykonywania zadań i czynności służbowych, ustalać przydatność na stanowisku i do służby, wyłaniać najlepszych kandydatów na wyższe stanowisko służbowe i stopień policyjny, stanowić podstawę do określenia indywidualnego programu rozwoju zawodowego ( § 3 rozporządzenia ). Przy opiniowaniu bierze się pod uwagę ściśle oznaczone kryteria( § 6 rozporządzenia ), a opinię sporządza przełożony (§ 7 i 8 rozporządzenia).

Tak więc opinia służbowa jest wydawana wobec funkcjonariusza, ale z punktu widzenia nie funkcjonariusza, a przełożonego. Przełożony funkcjonariusza prezentuje w opinii służbowej swoje zapatrywanie na sposób pełnienia służby przez konkretnego policjanta. Przełożony ma kontakt nie tylko z nim, ale i z innymi funkcjonariuszami, wobec czego ma możliwość dokonania dogłębniejszej oceny podwładnego, którego opiniuje. Organ odniósł się do oceny wywiązywania się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności wskazując , że zaznaczono pozycje "zgodnie z wymaganiami". Swoje stanowisko, że nie było podstaw do oceny skarżącego "powyżej wymagań" organ uzasadnił i odniósł się do argumentów skarżącego, prezentującego pogląd przeciwny.

Według organu okoliczności wskazywane przez skarżącego , które jego zdaniem powinny zadecydować o zaznaczeniu bardziej korzystnych dla skarżącego pozycji w rubrykach formularza opinii służbowej , takimi okolicznościami nie były. Swoje stanowisko organ przedstawił i umotywował, a zarzuty skarżącego są w istocie swoistą polemiką z tym stanowiskiem. Na poparcie argumentów o braku podstaw do oceny skarżącego "powyżej wymagań" organ odwoławczy odwoływał się do wymogów stawianych każdemu policjantowi , także rozpoczynającego służbę, przeciwstawiając je konkretnym argumentom skarżącego.

Organ odniósł się do zarzutu skarżącego, iż nieprawdziwy jest zapis w punkcie III opinii, iż odmówił on pełnienia służby patrolowej. Organ wskazał, że fakt ten został udokumentowany – odpowiednie zapisy zostały dokonane w Zeszycie odpraw, szkoleń, kontroli , rozmów, stwierdzonych nieprawidłowości Naczelnika Wydziału Prewencji. Organ odwoławczy swoje stanowisko w tym zakresie umotywował w stopniu wystarczającym. Twierdzenia skarżącego, że nie zapoznano go z treścią notatek i że nie przeprowadzono z nim udokumentowanej rozmowy nie zmienia faktu istnienia zapisów o odmowie pełnienia służby patrolowej w wymienionym wyżej Zeszycie odpraw.

Organ nie odniósł się co prawda do twierdzeń skarżącego dotyczących sporządzenia opinii na niewłaściwym druku, ale nawet stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania tylko wówczas może skutkować uchyleniem decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Taka sytuacja w ocenie Sądu nie zachodziła.

Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż organ nie wykonał wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/GD 156/11. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikały motywy organu decydujące o utrzymaniu w mocy opinii służbowej. Uzasadnienie decyzji dotyczyło treści opinii, wobec czego nie można podzielić poglądu, iż nie dotyczyło "sedna sprawy".

Sąd nie dopatrzył się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędu w rozumowaniu czy argumentacji. Skoro w sprawie opinii służbowej mamy do czynienia z decyzją uznaniową, a organ odniósł się do zapisów dokonanych w kwestionowanej opinii oraz do twierdzeń skarżącego w sposób logiczny i nie budzący zastrzeżeń, brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego i procesowego mających wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.