Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 844/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 162 § 1 pkt 1, art. 138 § 1 pkt  2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1990
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
article: art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
article: art. 119 pkt 2, art. 120, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 i art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi H.P. i J.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 - dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku H. P. i J. P., stwierdził wygaśnięcie decyzji własnych: z dnia [...] marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], położonej w obrębie W., zapisanej w księdze wieczystej nr [...] oraz z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie powyższej nieruchomości.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że wykonując zadanie z zakresu administracji rządowej, wydał w dniu [...] marca 2019 r. decyzję znak: [...], w której orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości, poprzez zezwolenie E. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P., na wykonanie prac polegających na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] kV relacji C. - W., w tym podwieszeniu w jej granicach napowietrznych przewodów na odcinku ok. [...] m, w pasie technologicznym linii o szerokości [...] m (2 x [...] m od osi linii) o łącznej powierzchni pasa technologicznego ok. [...] m2 nieruchomości.

Następnie organ wydał decyzję znak: [...] z dnia [...] września 2019 r., w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie powyższej nieruchomości.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. H. P. i J. P. wniosły o wygaszenie powyższych decyzji z uwagi na ich bezprzedmiotowość.

Zdaniem organu wygaśnięcie powyższych decyzji jest związane z wygaśnięciem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] kV W. -C. na powyższej nieruchomości. Obecnie działka nr [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXI/207/2020 Rady Miasta i Gminy [...] z dnia 25 czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. [...] i ul. [...] w mieście W. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia 8 lipca 2020 r., poz. 5686).

E. P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. pismem z dnia [...] lipca 2021 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i odmówienie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], położonej w obrębie W., zapisanej w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. księdze wieczystej nr [...] oraz z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie powyższej nieruchomości.

Wojewoda decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania, a następnie wskazał, że wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. i z dnia [...] września 2019 r. z uwagi na ich bezprzedmiotowość było bezzasadne. Wojewoda stwierdził, że organ I instancji naruszył art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., bowiem decyzje o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i niezwłocznym zajęciu nieruchomości nie stały się bezprzedmiotowe. W przypadku wygaśnięcia tych decyzji E. P. Sp. z o.o. traci prawo do wejścia na grunt w celu wykonania prac związanych z budową linii elektroenergetycznej, co jest sprzeczne z celem wskazanym w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej: "u.g.n."). Podmiot występujący do organu administracji z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. ma na celu uzyskanie trwałego tytułu prawnego do wejścia na nieruchomość w celu wykonania prac, a następnie w celu prowadzenia prac związanych z utrzymaniem linii (naprawy, konserwacje itp.). Nie należy więc uznawać, że decyzja o ograniczeniu i decyzja z nią związana o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości są bezprzedmiotowe, bowiem ich istnienie w obrocie prawnym jest konieczne do tego, by inwestor mógł realizować cel publiczny w postaci budowy linii elektroenergetycznej, a następnie utrzymania tej linii. W związku z powyższym postępowanie o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 i dnia [...] września 2019 r. na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. nie powinno w ogóle się toczyć, bowiem nie została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości tych decyzji.

Decyzje, co do których Starosta [...] orzekł o ich wygaśnięciu są zgodne z postanowieniami obecnie obowiązującego planu miejscowego, a także były zgodne z decyzją lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Zdaniem Wojewody przedmiotowy plan miejscowy nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji o ograniczeniu, bowiem jego postanowienia zawierają postanowienia z decyzji lokalizacyjnej, zgodnie z którą decyzja o ograniczeniu została wydana. Ponadto na dzień wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości planowana inwestycja była zgodna z wtedy obowiązującą decyzją lokalizacyjną. Późniejsze wygaśnięcie decyzji lokalizacyjnej nie ma znaczenia dla istnienia w obrocie prawnym decyzji o ograniczeniu. Wydając decyzję o ograniczeniu organ jest zobowiązany zbadać czy planowana inwestycja i związane z nią ograniczenie są zgodne z planem miejscowym bądź decyzją lokalizacyjną, obowiązującymi na dzień wydania decyzji o ograniczeniu i ewentualne późniejsze stwierdzenie wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej nie powinno oddziaływać na decyzję wydaną w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Istniałaby niepewność, czy faktycznie ograniczenie jest trwałe, jeżeli w każdej chwili dana gmina może uchwalić nowy plan miejscowy czego skutkiem będzie wygaśnięcie decyzji lokalizacyjnej. Ponadto inwestor ponosi znaczne koszty związane z inwestycją - jej planowaniem, a następnie realizacją i wygaśnięcie decyzji o ograniczeniu po kilku latach od jej wydania, pomimo iż została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i wówczas obowiązującą decyzją lokalizacyjną, stawia inwestora w wyjątkowo niepewnej sytuacji prawnej, również pozbawia realizacji celu publicznego.

Organ odwoławczy podkreślił, że interes w stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości miały wyłącznie wnioskodawczynie - H. P. i J. P., natomiast został naruszony interes odwołującej.

Zdaniem organu odwoławczego bezprzedmiotowe było prowadzenie przez Starostę [...] postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. i dnia [...] września 2019 r. - z uwagi na niespełnienie przesłanki bezprzedmiotowości decyzji, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Z powyższych względów organ orzekł o uchyleniu w całości zaskarżonej decyzji i postępowanie I instancji w całości umorzył.

W skardze z dnia [...] września 2021 r. H. P. (obecnie H. P.-Z) i J. P., reprezentowane przez pełnomocnika, wniosły o uchylenie decyzji Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] znak [...] z dnia [...] marca 2019 r. oraz znak [...] z dnia [...] września 2019 r., w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia ww. decyzji;

2. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i umorzenie przedmiotowego postępowania jako bezprzedmiotowego, w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcie decyzji własnych znak [...] z dnia [...] marca 2019 r. oraz znak [...] z dnia [...] września 2019 r.

3. art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodu i uznanie, że okoliczność wygaśnięcia decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Starosty [...] znak [...] z dnia [...] marca 2019 r. oraz znak [...] z dnia [...] września 2019 r., które zostały wydane na podstawie decyzji lokalizacyjnej.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. uczestnik postępowania E. P. Sp. z o.o. wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: "P.p.s.a.").

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazano.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi,

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, co uzasadnia jej uchylenie, bowiem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji decyzji nie odpowiada jej uzasadnieniu w części dotyczącej umorzenia w całości postępowania przed organem I instancji.

Przepis art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., zawarty w rozdziale 13 K.p.a. wskazuje przesłanki, które muszą zaistnieć aby stwierdzić wygaśniecie decyzji ostatecznej.

Z kolei przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. przewiduje sytuację gdy organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji, orzeka co do istoty sprawy.

Organ odwoławczy, w rozpatrywanej sprawie, powołując w podstawie prawnej przepis art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w sprawie. Przy czym w uzasadnieniu decyzji błędnie stwierdził, że bezprzedmiotowe było prowadzenie przez Starostę [...] postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. i z dnia [...] września 2019 r., z uwagi na niespełnienie przesłanki bezprzedmiotowości powyższych decyzji, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. Jednocześnie organ uznał, że w przypadku braku bezprzedmiotowości nie ma podstaw do wydania orzeczenia o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji. Takie stanowisko organu nie jest zgodne z sentencją decyzji. Organ odwoławczy nie powinien zatem umarzać postępowania administracyjnego, ale rozstrzygnąć w przedmiocie wniosku skarżących o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z [...] marca 2019 r. i z [...] września 2019 r. W okolicznościach niniejszej sprawy to organ odwoławczy powinien wydać decyzję, w której rozpatrzy wnioski zawarte w pismach skarżących z [...] marca 2021 r. i [...] maja 2021 (k. [...] i [...] akt adm.), dotyczących wygaśnięcia wskazanych decyzji.

Zauważyć należy, że skarżące uzasadniły wniosek inicjujący niniejsze postępowanie tym, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] dotycząca ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] kV W. - C. , na terenie działki o nr ewide[...], położonej w obrębie geodezyjnym W., gmina W., wygasła, co zostało stwierdzone decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nastąpiło na skutek uchwalenia przez Radę Miasta i Gminy [...] w dniu 25 czerwca 2020 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwałą nr XXI/207/2020 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. [...] i ul. [...] w mieści W., na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżące wnioskowały, że skoro decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wygasła, a stanowiła ona podstawę do wydania decyzji organu z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, to również wobec tej decyzji należy orzec o jej wygaśnięciu. E. P. Sp. z o.o. stanął natomiast na stanowisku, że brak jest podstawy prawnej i faktycznej do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

W kontekście powyższego Sąd stwierdza, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ odwoławczy winien, po rozpatrzeniu przedmiotowych wniosków skarżących wydać merytoryczne rozstrzygnięcie odnośnie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oraz decyzji z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie powyższej nieruchomości.

Natomiast jako prawidłowe Sąd ocenia ustalenia organu odnoszące się do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 z późn. zm., dalej: "u.g.n.") ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Z akt sprawy wynika, że decyzja Starosty [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w obrębie W. z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...] została wydana zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] kV W. -C. . Decyzja o ustaleniu lokalizacji została "wygaszona" na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lutego 2021 r., z uwagi na przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr XXI/207/2020 Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. [...] i ul. [...] w mieście W.. Na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.)

Burmistrz Miasta i Gminy [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji lokalizacyjnej z uwagi na to, że ustalenia planu miejscowego były inne niż te zawarte w przedmiotowej decyzji. Zatem inwestor, który wnioskuje o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości ma celu uzyskanie stałego tytułu prawnego do wejścia na teren przedmiotowej nieruchomości i przeprowadzenia odpowiednich prac. Aby taka decyzja została wydana ograniczenie to musi być zgodne z postanowieniami planu miejscowego, a w przypadku jego braku - zgodne z decyzją lokalizacyjną. Na dzień wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez Starostę [...] (tj. [...] marca 2019 r.) ograniczenie było zgodne z decyzją lokalizacyjną nr [...] wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] w dniu [...] czerwca 2016 r. Zatem późniejsze wygaśnięcie decyzji lokalizacyjnej nie ma wpływu na decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Istotny jest bowiem moment wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i czy w tym momencie dla danej działki miała zastosowanie przedmiotowa decyzja lokalizacyjna. Nadto Wojewoda wskazał, że organ I instancji nie zbadał czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie decyzji z dnia [...] marca 2019 r. jest zgodne z obecnie obowiązującym planem miejscowym, którego uchwalenie było pochodną wygaśnięcia decyzji lokalizacyjnej. Organ zauważył, że niniejszy plan miejscowy uwzględnia postanowienia decyzji lokalizacyjnej. Na wyrysie z planu miejscowego zaznaczono przebieg istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej WN [...] kV oraz pas ochrony funkcyjnej tej linii. Również szerokość pasa ochrony nie budzi wątpliwości, bowiem maksymalna szerokość, jaką wskazano w niniejszym planie to [...] m (po [...] m od osi linii), natomiast ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy jedynie ograniczenia w pasie o szerokości [...] m (po [...] m od osi linii).

Ponadto zgodnie z § 12 pkt 2 lit. d) i e) uchwały nr XXl/207/2020 Rady Miasta i Gminy [...] z dnia 25 czerwca 2020 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ul. [...] i ul. [...] w mieście W. w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy ustala się: 2) pas ochrony funkcyjnej napowietrznej sieci elektroenergetycznej wysokiego napięcia [...] kV o szerokości 22,0 m, po 11,0 m od osi linii w obu kierunkach, dla którego obowiązuje: d) dopuszczenie budowy nowych sieci i urządzeń elektroenergetycznych po trasie istniejących linii elektroenergetycznych, e) dopuszczenie odbudowy, rozbudowy, przebudowy, modernizacji, remontu, skablowania i konserwacji istniejących sieci i urządzeń elektroenergetycznych. Jak wykazał Wojewoda ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2019 r. jest zgodne również z postanowieniami obecnie obowiązującego planu miejscowego, odnoszącego się do działki nr [...] w obrębie W..

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł, jak w p. I sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w p. II sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się równowartość uiszczonego wpisu (200 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa.