Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1199/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.NSA Jacek Surmacz, Sędziowie WSA Grzegorz Panek /spr./, WSA Jarosław Szaro, Protokolant sekr. sąd. Karolina Dźwierzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2019 r. sprawy ze skargi "B" Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta P. określił B. spółka z o.o. (dalej: skarżąca/spółka) z siedzibą w R. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2018 r. w kwocie 2.670,00 zł. W uzasadnieniu organ powołał się na dane z ewidencji gruntów i budynków dla miasta P., z której wynika, że B. spółka z o.o. jest właścicielem niezabudowanej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w obr. [...] poł. przy ul. S. w P. Spółka nie złożyła deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości i nie uiściła należnego podatku. Organ uznał, że skoro w zapisach ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla miasta P. przedmiotowa nieruchomość figuruje jako Bi - inne tereny zabudowane oraz, że nie jest ona zabudowana budynkiem mieszkalnym, to należy zastosować stawkę podatkową przewidzianą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, podnosząc, że na przedmiotowej nieruchomości nie jest prowadzona żadna działalność gospodarcza, a ponadto przeznaczona jest ona do celów sportowo-rekreacyjnych, toteż nie powinna zostać zakwalifikowana jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dalszej kolejności wskazała, że nieruchomość, dla której określono zobowiązanie podatkowe, nie ma dojazdu do drogi publicznej, jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie stadionu miejskiego, porośnięta grubymi drzewami, których nie można usunąć, a według Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego określona jest jako teren zabudowy usługowej sportu i rekreacji z usługami. W związku z tym spółka nie ma prawa dokonywać jakichkolwiek inwestycji na tym terenie innych niż na cele rekreacyjno-sportowe.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO/Kolegium/organ II instancji) utrzymało w mocy decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na definicję legalną gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawartą w art. 1a ust. 1 pkt

3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018

r. poz. 1445 ze.zm. - dalej: u.p.o.l.). W ślad za nią wskazał, że kryterium decydującym o związaniu gruntu z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie go przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, niezależnie od tego czy wykonuje działalność gospodarczą z wykorzystaniem tego gruntu. Ponadto Kolegium wskazało, że nie ma znaczenia, jaki jest rodzaj działalności prowadzonej przez przedsiębiorcę. Organ II instancji powołał się przy tym na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji, zarzucając organowi II instancji naruszenie przepisów:

1) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018

r., poz. 1000 ze zm. - dalej: Ordyancja podatkowa ) w związku z art. 180 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, art. 187 Ordynacji podatkowej przez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niedostateczny, w efekcie czego z jego wyników nie można w sposób jednoznaczny stwierdzić, że nieruchomości spółki były wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym doszło do niewłaściwego określenia poziomu zobowiązania podatkowego za 2018 r.,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a) w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez ich niezastosowanie i nie rozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy na przedmiotowej nieruchomości w rzeczywistości prowadzona była działalność gospodarcza, czy też ze względu na cel przeznaczenia działki - rekreacyjno-sportowy, nie powinna być ona kwalifikowana jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niedostateczny, dotknięte było brakami formalnymi,

a ocena materiału dowodowego została dokonana w sposób dowolny, a nie swobodny. Ponadto spółka powołała się na niemożność przekwalifikowania przedmiotowej działki np. na teren pod zabudowę mieszkaniową, a to z kolei wyłącza, jej zdaniem, możliwość naliczania opłat z tytułu podatku od nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca wskazała, że gdyby miała możliwość realizowania na przedmiotowym terenie inwestycji, wówczas zasadnym byłoby naliczanie opłat związanych z działalnością.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc przy tym argumentację, jak w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja znajduje uzasadnienie w przepisach prawa.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. grunty, a w myśl art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Natomiast na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101) podstawę m. in. wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżąca spółka jest przedsiębiorcą i prowadzi działalność gospodarczą, a także to że jest użytkownikiem wieczystym niezabudowanej nieruchomości gruntowej o pow. 0,3 ha poł. w P. oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów przedmiotowa nieruchomość została zakwalifikowana jako "inne tereny budowlane" - Bi.

Strona skarżąca w zasadzie nie podważa konieczności opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, choć nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości, wbrew obowiązkowi ustanowionemu w przepisie art. 6 ust. 9 pkt

1 u.p.o.l., kwestionuje natomiast opodatkowanie tej nieruchomości wg stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust

2a - który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie (dotyczy wyłączenia budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d oraz budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 i 1529), lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania), bo nie zachodzi żaden ze wskazanych tam przypadków.

Brzmienie powołanego wyżej przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje, że o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi

w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że

z punktu widzenia podatkowoprawnego stanu faktycznego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej.

Kwestię związania gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej należy zatem rozpatrywać w oderwaniu od celu, do którego przeznaczony jest posiadany przez przedsiębiorcę grunt, a co za tym idzie również w oderwaniu od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Innymi słowy, nie ma znaczenia okoliczność, czy grunt jest faktycznie wykorzystywany przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, czy też nie. W związku z tym chybione są zarzuty skarżącej spółki, jakoby organy podatkowe nie dokonały wyjaśnienia, czy na przedmiotowej nieruchomości wykonywana jest działalność gospodarcza. Podobnie nieistotne jest z punktu widzenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. są okoliczności, że działka położona jest w bezpośrednim sąsiedztwie stadionu miejskiego, nie ma dostępu do drogi publicznej, porastają ją drzewa, ani to, że w planie zagospodarowania przestrzennego teren ten przeznaczony jest pod inwestycje sportowo-rekreacyjne. Oznacza to, że grunt znajdujący się w posiadaniu osoby prawnej będącej przedsiębiorcą podlega opodatkowaniu stawką wynikającą z jego związania z działalnością gospodarczą, nawet jeśli nie jest wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności. Obowiązujące przepisy nie przewidują odmiennego opodatkowania gruntów przeznaczonych na cele sportowo-rekreacyjne.

W ocenie Sądu, organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły przedmiot opodatkowania oraz właściwą dla niego stawkę podatkową.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej należy wskazać, że są one nietrafne, bowiem organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Istotne dla sprawy okoliczności nie były zresztą sporne, a wskazywana przez skarżącą kwestia dotycząca sposobu wykorzystania nieruchomości, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia. Uzasadnienia decyzji zawierały wskazanie przesłanek, którymi kierowały się organy przy podejmowaniu rozstrzygnięć oraz w sposób dostateczny wyjaśniały podstawę prawną decyzji, a przy tym szeroko cytowały poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle analogicznych stanów faktycznych. Rozstrzygnięcia zostały wydane w oparciu o materiał dowodowy, który został rozpatrzony wszechstronnie i wyczerpująco.

Chybiony jest także podniesiony zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt

1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulują stricte procedurę sądowoadministracyjną

i nie są stosowane przez organy administracyjne, a skoro tak to nie można skutecznie czynić im zarzutu niezastosowania tych regulacji.

Z tych przyczyn Sąd uznał, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa podatkowego,

a nadto nie naruszyły norm postępowania podatkowego.

Na marginesie można jeszcze tutaj zauważyć, że Sąd oceniał już zasadność opodatkowania działki o którą chodzi w niniejszej sprawie za lata poprzednie tj. 2016 r. i 2017 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 108/18. W sprawie tej, wyrokiem z dnia

17 maja 2018 r., Sąd oddalił skargi skarżącej spółki w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 i 2017 rok.

Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2019 r. (sygn. akt II FSK 3053/18).

W uzasadnieniu tego wyroku, NSA podzielił pogląd WSA w Rzeszowie, że kwestię związania gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozpatrywać w oderwaniu od celu, do którego przeznaczony jest posiadany przez przedsiębiorcę grunt, a co za tym idzie również w oderwaniu od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej. Innymi słowy, nie ma znaczenia okoliczność, czy grunt jest faktycznie wykorzystywany przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, czy też nie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak

w sentencji.