Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 152/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

W dniu [...] lipca 2015 r. J. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D., wystąpił z wnioskiem do Starosty B. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...], piętnastu miejsc postojowych samochodów osobowych, zjazdu publicznego oraz infrastruktury na terenie działek nr [...], położonych w miejscowości B.

W dniu [...] września 2015 r. Starosta B. decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przedmiotową inwestycje. Od decyzji tej odwołania złożyli J. W., M. P. i D. P.. Wojewoda P. decyzją nr [...] z [...] listopada 2015 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wyrokiem wydanym w sprawie II SA/Bk 9/16 z 25 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił tę decyzję, a NSA wyrokiem z 12 czerwca 2018 r. oddalił skargę kasacyjną D. P. od tego wyroku.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda P. decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podano, że projektowany budynek handlowo - usługowy to obiekt piętrowy dwukondygnacyjny o dachu wielospadowym (ze spadkiem na teren własnej nieruchomości) w środkowej części obiektu i stropodachami w części na wysokości sąsiadujących budynków mieszkalnych - zlokalizowany ścianą oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy z działkami [...]. Działki inwestycyjne objęte są obowiązującym na tym obszarze miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w B. nr [...] z [...] października 2002 r. (zmienionego uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z [...] sierpnia 2007 r. oraz uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z [...] października 2012 r.). Przeznaczenie terenu, na którym planowana jest inwestycja określono jako 6MNUR. Zgodnie z zapisami planu nr [...] z [...] października 2002 r. (§ 5 ust. 1 pkt 6) to "Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług i rzemiosła nieuciążliwego - MNUR" ust. 1 pkt 6 "teren 6MNUR, położony pomiędzy ulicami [...] użytkowany dotychczas jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z zabudową usługową i gospodarczą". Dla tego terenu plan w § 5 przewiduje również w ust 3 pkt 2 i 3 wytyczne odnośnie planowanych nowych budynków. W 2007 r. uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z [...] sierpnia 2007 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta B. zmieniono część obszaru miasta B., w skład którego wchodzą działki lub ich części nr geodezyjny: [...] (§ 2.1. uchwały). W § 12 tej uchwały wprowadzono zmianę tekstu obowiązującego planu i w § 5 w ust. 3 dodano pkt 15 w brzmieniu: "ustala się następujące zasady w zakresie odległości sytuowania budynków od granicy działek sąsiednich:

a) odległość sytuowania zabudowy od granicy działki sąsiedniej wynosi:

- 4 m dla budynków z otworami okiennymi lub drzwiowymi zwróconymi w stronę działki sąsiedniej,

- 3 m dla budynków zwróconych w stronę działki sąsiedniej ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych;

b) dopuszcza się usytuowanie budynku skierowanego w stronę działki sąsiedniej ścianą zewnętrzną bez otworów drzwiowych i okiennych w odległości 1,5 od granicy działki lub bezpośrednio przy jej granicy".

W 2012 r. uchwałą nr [...] Rady Miasta B. z [...] października 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miasta B. zmieniono część obszaru miasta B., w skład którego wchodzą działki lub ich części nr geodezyjny: [...]. W § 21 uchwały wprowadzono zmianę tekstu obowiązującego planu gdzie w § 14 w ust. 2 ustalono (tabela) parametry dróg i ulic miejskich, ustalając dla dróg oznaczonych w planie "2 KZ-15.25/7 ulica [...], 4KL-10/6 ulica [...], 6 KL-12.15/7 ulica [...] - nieprzekraczalna linię zabudowy na 5 m od linii rozgraniczającej". Mając na uwadze zakresy przedmiotowe uchwał zmieniających Wojewoda P. zwrócił się do głównego projektanta przedmiotowego planu – T. J. z wnioskiem o wyjaśnienie czy planowana inwestycja zgodna jest z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z opinii autora planu wynika, że wprowadzone zmiany dotyczą nie tylko działek w nich wyszczególnionych ale odnoszą się do całego planu pierwotnego oraz wyjaśnił, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2002 r., jaki i z zapisami zawartymi w uchwałach zmieniających. Wobec powyższego za bezzasadny uznano zarzut, że planowana inwestycja jest niezgodna z przeznaczeniem terenu oraz, że plan nie zezwala na lokalizacje budynku po granicy z działkami sąsiednimi.

Za bezpodstawny uznano także zarzut dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z warunkami technicznymi oraz przepisami prawa budowlanego. Podniesiono, że inwestor uzyskał niezbędne uzgodnienia, opinie i oświadczenia, które zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze względu na uchylenie poprzedniej jego decyzji wyrokiem WSA w Białymstoku z 25 lutego 2016 r., niniejsza sprawa jest rozpatrywana na datę wpływu odwołania, tj. 7 października 2015 r. W związku z powyższym zarzut, że decyzja Powiatowego Zarządu Dróg w B. z [...] maja 2015 r. nr [...] wygasła jest bezzasadny. W dołączonym do wniosku o pozwolenie na budowę projekcie budowlanym znajdują się kopie uprawnień budowlanych osób projektujących i sprawdzających projekt budowlany, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowlanego, a także zaświadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto zaznaczono, że osoba wykonująca samodzielną funkcję techniczną w budownictwie odpowiada za wykonanie projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Na s. 6 projektu znajduje się oświadczenie projektantów, że przedmiotowy projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym odpowiedzialny za projekt budowlany oraz wskazane w nim rozwiązania techniczne jest projektant. Ponadto z przedłożonego do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego wynika, że omawiany budynek zlokalizowany będzie bezpośrednio przy granicy z działką o nr [...] oraz działką nr [...] ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych, co spełnia przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Zostały również zachowane odległości projektowanego budynku od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi (§ 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 na granicy z działkami sąsiednimi nr [...] (s. 61-projekt zagospodarowania działki rys. nr 1, s. 68 - opis techniczny), projekt budowlany został również zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych (s. 61 - projekt zagospodarowania działki rys. nr 1 oraz opinia z [...] października 2018 r.). W związku z powyższym za bezzasadny uznano zarzut dotyczący niezgodności planowanej inwestycji z § 271 rozporządzenie. Projekt budowlany zawiera również opracowanie obrazujące wędrówkę cienia rzucanego przez projektowany budynek (s. 85, 86 projektu budowlanego "Schematy wędrówki słońca"). Jak wynika z tego opracowania w każdym z budynków sąsiednich okna pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi mają zapewnione minimum 1,5 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°. Powyższe jest zgodne z § 60 rozporządzenia. Odnośnie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o którym mowa w § 13 rozporządzenia, jak wynika z wykonanego opracowania (s. 87 projektu budowlanego) projektowany budynek nie ogranicza wymaganego ww. przepisem światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach zlokalizowanych w obszarze oddziaływania projektowanego budynku.

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu i usytuowania inwestycji planowane przedsięwzięcie nie ogranicza zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, ponieważ zabudowa na tych nieruchomościach jest utrwalona. Organ odwoławczy podniósł, że w procesie inwestycyjnym konieczne jest zapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane, ale ta ochrona nie ma charakteru absolutnego. Chodzi bowiem o ochronę interesów prawnych. Związanie inwestora wymogiem art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy nie może powodować, że w efekcie ma on ograniczone prawo zabudowy swojej działki przy braku konkretnych planów inwestycyjnych właścicieli działek sąsiednich. W związku z powyższym zarzut, że wybudowanie planowanej inwestycji w znaczny sposób utrudni korzystanie z nieruchomości sąsiednich i w przyszłości uniemożliwi prawo do swobodnego zabudowania i zagospodarowania jest bezzasadny.

Odnośnie zarzutu niewłaściwego sposobu zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich w trakcie prowadzenia prac budowlanych oraz domniemaniu, że projektowany w budynku stropodach nad parterem nie będzie pełnił funkcji wyłącznie technicznej tylko będzie tarasem stwierdzono, że zarzut ten jest niezasadny. Za wykonanie obiektu zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym odpowiada kierownik budowy, a za użytkowanie obiektu inwestor. Wskazano, że sytuacji wykonywania robót budowlanych niezgodnie ze wskazanym w projekcie sposobem zabezpieczenia oraz użytkowaniem budynku niezgodnie z pozwoleniem na budowę organem właściwym jest inspektor nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie może być fakt istnienia na granicy działki trwałego ogrodzenia - w ocenie organu zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa ogrodzenie musi być posadowione na terenie własnej działki, a nie jak się wskazuje również na działce sąsiedniej.

Za niezasadny uznano także zarzut naruszenia § 12 ust 6 rozporządzenia, gdyż projekt budowlany nie spełnia wymagań w kwestii odległości pomiędzy budynkiem gospodarczym, a budynkiem użyteczności publicznej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ust. 6 dotyczy odległości jakie powinny być zachowane od granicy działki do okapu gzymsu, balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, a także do okna umieszczonego w dachu zwróconego w stronę tej granicy, a nie odległości pomiędzy budynkiem gospodarczym, a budynkiem użyteczności publicznej. O takiej sytuacji stanowi ust. 8 rozporządzenia. Przepis ten jednak, zdaniem organu odwoławczego, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczy on sytuacji gdy ktoś planuje na działce budowę budynku inwentarskiego lub gospodarczego. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Odnośnie zarzutu naruszenia § 18 ust. 1, § 19 ust 1 pkt 1 ppkt b i ust 2 rozporządzenia oraz § 5 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy również stwierdził, że są one niezasadne. Planowana inwestycja przewiduje budowę 15 miejsc postojowych (w tym jedno stanowisko postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają osoby niepełnosprawne) zlokalizowane na działce nr [...] - w odległości powyżej 10 m od obiektów wskazanych § 19 ust 1 pkt 1 ppkt b rozporządzenia. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazując, że ma prawo do dysponowania działkami nr [...]. W projekcie budowlanym (s. 43) znajduje się również rozstrzygnięcie Powiatowego Zarządu Dróg w B. z [...] maja 2015 r. wyrażające zgodę na wykonanie 15 miejsc parkingowych częściowo na działce [...], a częściowo na pasie drogowym działce nr [...] oraz zgoda na przeniesienie chodnika na działkę inwestora. W związku z powyższym nie ma również naruszenia § 5 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł D. P. i zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 85, art. 136 § 1 K.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie istotnych okoliczności faktycznych sprawy w szczególności przez zaniechanie dogłębnego zbadania okoliczności niezgodnego ze stanem faktycznym opisu budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości należącej do skarżącego, w tym zaniechanie przeprowadzenia stosownych oględzin, w kontekście niezgodności planowanego zamierzenie inwestycyjnego z przepisami ochrony przeciwpożarowej;

2. art. 33 ust. 2 oraz art. 3 pkt 11 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez przyjęcie że inwestor przedłożył ważne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdy w rzeczywistości nieruchomość, na której inwestor zamierza wybudować parking jest w trwałym zarządzie Powiatowego Zarządu Dróg Powiatowych w B., a do zabudowy niniejszej nieruchomości niezbędna jest zgoda organu nadzorującego, której inwestor nie przedłożył;

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 3 pkt 4 planu, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę niezgodnego z ustaleniami planu w zakresie konieczności lokalizacji parkingów w graniach nieruchomości objętej inwestycją;

4. art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych, przez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielanie pozwolenia na realizację inwestycji przewidującej lokalizację chodnika na nieruchomości nienależącej do Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego;

5. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 3 pkt 2, § 14 ust. 2 oraz § 21 planu, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielaniu pozwolenia na budowę niezgodnego z ustaleniami planu w kwestii linii zabudowy oraz ochrony zabytkowego układu urbanistycznego;

6. art. 35 ust 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. art. 29 ust. 1 i 5 ustawy o drogach publicznych, przez zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielanie pozwolenia na budowę zjazdu z drogi publicznej w sytuacji, gdy decyzja Powiatowego Zarządu Dróg w B. z [...] maja 2015 r. zezwalającą na budowę zjazdu wygasła wraz z dniem [...] maja 2018 r.;

7. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie istotnych okoliczności faktycznych sprawy w szczególności przez zaniechanie dogłębnego zbadania okoliczności czy realizacja planowanej inwestycji przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego oraz czy nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości oraz czy nie narusza regulacji zawartych w rozporządzeniu;

8. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 1 pkt 6 planu, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest niezgodna z funkcją terenu określoną w zapisach planu, a także z charakterem zabudowy istniejącym na działkach sąsiednich;

9. art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, przez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielanie pozwolenia na realizację inwestycji w sytuacji, gdy projekt budowlany nie zawiera opisu sposobu zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich w trakcie prowadzenia prac budowlanych;

10. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 K.p.a., przez brak wyczerpującego zbadania i wyjaśnienia okoliczności jaki wpływ na możliwość wzniesienia budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią ma istniejące na granicy nieruchomości ogrodzenie;

11. art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., polegające na braku wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego przez zaniechanie dogłębnego zbadania kompletności i prawidłowości opracowania przedłożonego przez inwestora dotyczącego analizy zacieniania i przesłaniania zabudowy sąsiedniej;

12. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowalne w zw. z § 23 ust. 1 rozporządzenia, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami planu w kwestii sytuowania miejsc do składowania odpadów;

13. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 3 pkt 3 ppkt b planu, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest niezgodna z zapisami planu w kwestii formy dachu obiektu projektowanego;

14. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowalne w zw. z § 5 ust. 3 pkt 13 oraz § 14 planu, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy planowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu w kwestii sytuowania obiektów budowlanych w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr 66 oraz drogi wojewódzkiej nr 681;

15. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 23 ust. 1 rozporządzenia, przez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo niezgodności dokumentacji projektowej z rozporządzeniem w zakresie odległości stanowisk postojowych od okien budynków mieszalnych oraz granicy działki.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację zarzutów.

W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2019 r. skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze i dodatkowo zarzucił naruszenie:

16. art. 29 ust. 4, art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane przez zatwierdzenie projektu budowanego i udzielenie pozwolenia na budowę pomimo, że inwestor na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy nie dysponował pozwoleniem PWKZ na prowadzenie robót budowlanych (pozwolenie z [...] lipca 2015 r. utraciło swoją ważność w dniem [...] lipca 2018 r.);

17. regulacji dotyczących wskaźnika zabudowy oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Zarzucono, że organy stwierdziły, że wskaźnik zainwestowania terenu jest zgodny z prawem, albowiem przepisy planu nie regulują tej kwestii. W ocenie skarżącego nie może to oznaczać, że działka na terenach zabudowy jednorodzinnej może zostać zainwestowana budynkiem i utwardzeniem terenu prawie 100%. Wskazano, że tereny sąsiednie posiadają zainwestowanie w granicach 50%, podczas gdy zainwestowanie terenu objętego sporną inwestycją wynosi prawie 100%;

18. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 5 ust. 3 pkt 14 planu, przez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielnie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy nie wystąpiono do starosty i powiatowego inspektora sanitarnego z zapytaniem czy niezbędne jest opracowanie raportu o wpływie przedsięwzięcia na środowisko. Wskazano, że z treści planu wynika iż obowiązek ten dotyczy wszystkich przedsięwzięć usługowych, rzemieślniczych i produkcyjnych, niezależnie od ich uciążliwości. Zdaniem skarżącego błędne jest stanowisko organów, że wobec zmiany rozporządzenia w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko organ nie miał obowiązku zasięgnięcia takiej informacji, bowiem podstawą prawną takich działań jest plan a nie rozporządzenie.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] sierpnia 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) uczestniczka postępowania M. P. złożyła pismo procesowe w którym generalnie powtórzono zarzuty sformułowane w skardze przez D. P. (k. 369-384 akt sądowych). I tak uczestniczka postępowania zakwestionowała możliwość lokalizacji obiektu po granicy z działkami sąsiednimi oraz zarzuciła niezgodność inwestycji z przeznaczeniem terenu. Nadto zarzuciła, że projektowany budynek spowoduje przesłonienie zabudowy sąsiedniej oraz, że inwestycja narusza regulacje dotyczące wskaźnika zabudowy oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Zdaniem uczestniczki postępowania nie wykonano obowiązku wynikającego z § 5 ust. 3 pkt 14 planu, a dotyczącego zwrócenia się do Starosty i Powiatowego Inspektora Sanitarnego z zapytaniem czy niezbędne jest opracowanie raportu o wpływie przedsięwzięcia na środowisko. Kolejne naruszenia to naruszenie przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej oraz przepisów dotyczących lokalizacji miejsc parkingowych. Zarzucono także brak aktualnego pozwolenia konserwatorskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi – J. M. pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr [...], piętnastu miejsc postojowych samochodów osobowych, zjazdu publicznego oraz infrastruktury na terenie działek nr [...], położonych w miejscowości B..

W sprawach o pozwolenie na budowę kluczowa jest regulacja art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), zgodnie z którą w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 4 ustawy zostały sformułowane w następujących przepisach:

I. zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

II. zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa

w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

III. stosownie zaś do treści art. 33 ust. 2 ustawy do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 (pkt 1); oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2); decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 3).

Uwzględniając powyższe przepisy organy administracji architektoniczno – budowlanej stwierdziły, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd podziela tę ocenę i stwierdza, że jest ona prawidłowa i wypełnia warunek art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy. Słusznie, zdaniem sądu, organ odwoławczy ustalając czy plan zezwala na lokalizację budynku po granicy z działkami sąsiednimi oraz czy inwestycja jest zgodna z funkcją terenu określoną w zapisach planu posłużył się opinią autora planu. Z opinii autora planu wynika, że wprowadzone zmiany uchwałami zmieniającymi pierwotny plan dotyczą nie tylko działek w nich wyszczególnionych ale odnoszą się do całego planu pierwotnego oraz wyjaśnił, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr [...] z [...] października 2002 r., jaki i z zapisami zawartymi w uchwałach zmieniających. Wobec powyższego stwierdzić należy, że na uwzględnienie nie zasługują zarzuty zawarte w pkt 7 i 8 skargi a dotyczące niezgodności inwestycji z przeznaczeniem terenu oraz tego, że plan nie zezwala na lokalizację budynku po granicy z działkami sąsiednimi. Nie można również podzielić zarzutu skargi z pkt 13 a dotyczącego nieprawidłowej formy dachu. Wskazać należy, że zaprojektowano dach wielospadowy jako dach podstawowy ze stropodachami w strefach skrajnych. W strefie 6MNUR nie można stosować dachów płaskich jako dachów podstawowych, a zatem gdyby budynek został zaprojektowany tak jak przedstawia skarżący to naruszałby on obowiązujące przepisy. Podnieść należy, że rozwiązanie zastosowane w przedmiotowym projekcie (dachy płaskie jako towarzyszące) są szeroko stosowane w sąsiedztwie (dachem płaskim towarzyszącym są m. in. tarasy, werandy, itp). Podkreślić przy tym należy, że konserwator zabytków jako nadzorca strefy wyraził zgodę na rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym. Odnośnie zarzutu zawarte w pkt 14 a dotyczącym niezgodności z ustaleniami planu w kwestii sytuowania obiektów budowlanych w bezpośrednim sąsiedztwie drogi krajowej nr [...] oraz drogi wojewódzkiej nr [...] podać należy, że w sąsiedztwie inwestycji nie ma drogi krajowej [...], bowiem jest ona oddalona o ponad kilometr. Sporny budynek usytuowano w linii zabudowy, tj. ok 2,50 m dalej niż sąsiadujący budynek mieszkalny na działce nr [...] oraz budynki kolejne w stosunku do ul. [...] (pozostałe w granicy z ul. [...]). To budynek mieszkalny na działce [...] jest bliżej drogi [...] oraz stanowi bufor izolacji akustycznej w stosunku do projektowanego budynku użyteczność publicznej. Stąd zarzut te należy uznać za bezzasadny. Słusznie również, zdaniem sądu, przyjęto w sprawie, że zarzut dotyczący naruszenia regulacji w zakresie wskaźnika zabudowy oraz wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przepisy planu nie regulują tej kwestii. Zasadnie także organy stwierdziły, że w sprawie nie zachodził obowiązek zasięgnięcia informacji od starosty i powiatowego inspektora sanitarnego czy potrzebne jest opracowanie raportu o wpływie przedsięwzięcia na środowisko, gdyż przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). Nadmienić przy tym należy, że z § 5 ust. 3 pkt 14 planu wynika, że "na etapie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego dla przedsięwzięć usługowych, rzemieślniczych i produkcyjnych należy zwrócić się do starosty i powiatowego inspektora sanitarnego z zapytaniem, czy niezbędne jest opracowanie raportu o wpływie przedsięwzięcia na środowisko i w jakim zakresie". Z powyższego wynika, że wbrew temu co twierdzi skarżący, obowiązek ten nie dotyczy wszystkich przedsięwzięć ale tylko tych co do których wydawana jest decyzja o warunkach zabudowy. W sprawie niniejszej inwestor nie występował o wydanie takiej decyzji. Stąd stwierdzić należy, że zarzut zawarty w pkt 18 skargi jest bezzasadny.

Prawidłowo, zdaniem sądu, organy stwierdziły, że projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów techniczno–budowlanych, w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie) w szczególności tych dotyczących ochrony przeciwpożarowej (zarzut nr 1), zacienienia (zarzut nr 11), sytuowania miejsc składowania odpadów (zarzut nr 12), odległości miejsc postojowych od okien budynków mieszkalnych oraz granicy działki (zarzut nr 15).

Odnośnie ochrony przeciwpożarowej podnieść należy, że przedmiotowy budynek zlokalizowany będzie bezpośrednio przy granicy z działką o nr [...] oraz z działką nr [...], ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych co zgodne jest z przepisem § 12 ust. 2 rozporządzenia, który dopuszcza sytuowanie budynków w odległość i 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu. Jak wykazano powyżej ustalenia planu dopuszczają lokalizację bezpośrednio przy granicy. W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego zaprojektowano ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 na granicy z działkami sąsiednimi nr [...]. Projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych - opinia z 24 października 2018 r. Na etapie postępowania sądowego inwestor przedłożył dodatkową opinię w zakresie ochrony przeciwpożarowej z [...] kwietnia 2019 r. W opinii tej stwierdzono, że jeżeli jest ściana oddzielenia przeciwpożarowego to normatywna odległość między budynkami określona w § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie musi być spełniona. Budynki mogą być zlokalizowane obok siebie na "styku", co wynika z § 271 ust. 10 rozporządzenia. Zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60 spełnia wymagania zarówno § 271 ust. 10 i § 271 ust. 3 rozporządzenia. W opinii tej nadmieniono, że to budynki mieszkalny i gospodarczy istniejące na działkach nr [...] są usytuowane względem granicy z działką nr [...] niezgodnie z wymogami. Oba te budynki posiadają od strony tej granicy okna i drzwi, co stanowi naruszenie § 272 ust. 2 rozporządzenia. Skarżący do akt sądowych przedłożył kontropinię z [...] maja 2019 r. w której stwierdzono, że pomimo zaprojektowania w budynku ściany oddzielenia przeciwpożarowego występują niezgodności z rozporządzeniem. Nieprawidłowości te wynikają z faktu przyjęcia w projekcie, że budynek skarżącego jest murowany a nie drewniany i stanowią naruszenie § 271 ust. 11 rozporządzenia przez brak rozwiązania polegającego na zaprojektowaniu prostopadłej ściany piętra w odległości 6 m od istniejącego drewnianego budynku; § 218 ust. 1 rozporządzenia przez pokrycie projektowanego budynku papą zamiast wykonania stropodachu jako R30 a dachu jako RE 30; § 271 ust. 2 oraz 218 ust. 4 rozporządzenia, przez lokalizację wylotu komina spalinowego w odległości 10 m od istniejącego budynku. Inwestor w odpowiedzi na powyższe przedłożył kolejną opinię z [...] maja 2019 r. w której odniesiono się do wszystkich powyższych zarzutów i podano, że ściana piętra projektowanego budynku prostopadła do granicy działki jest ścianą pełną bez otworów o klasie odporności ogniowej nie niższej niż REI 60. W pasie 6 m od istniejącego budynku drewnianego na działce [...] będzie izolowana materiałem niepalnym na szerokości nie mniejszej niż 3 m, co spełnia wymagania § 271 ust. 10 i 11 rozporządzenia. Projektowany budynek nad częściami jednokondygnacyjnymi posiada stropodach w postaci płyty żelbetowej izolowanej od góry wełną mineralną z wierzchnim pokryciem papą termozgrzewalną. Całość spełnia wymagania w zakresie odporności ogniowej nie mniejsze niż klasy REI 60, co znaczenie przekracza wymagania określone w § 218 ust. 1 rozporządzenia. Odnośnie komina podano, że wylot kanału znajduje się w odległości 9,33 m od budynku drewnianego na sąsiedniej działce nr [...], tj. ponad 8 m od niego, co spełnia wymagania § 218 ust. 4 rozporządzenia. W ocenie sądu z powyższego wynika, że zaprojekowana ściana spełnia wymóg ognioodporności (wymóg ten to REI 60), a ściana wykonana w technologii zaprojektowanej spełnia wymogi REI 240. Oznacza to, że projektowany budynek spełnia normy zarówno w stosunku do budynków murowanych jak i drewnianych. Nadmienić przy tym należy, że z akt sprawy wynika, iż to budynki skarżącego są nieprawidłowo zlokalizowane w stosunku do granicy nieruchomości. W świetle powyższego stwierdzić należy, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami ochrony przeciwpożarowej stąd też zarzut z pkt 1 skargi jest bezzasadny.

Projekt zawiera również opracowanie obrazujące wędrówkę cienia rzucanego przez projektowany budynek. Z opracowania tego wynika, że w każdym z budynków sąsiednich okna przeznaczonych na stały pobyt ludzi mają zapewnione minimum 1,5 godziny nasłonecznienia w dniach równonocy tj. 21 marca i 21 września w godzinach od 7°° do 17°°, co jest zgodne z § 60 rozporządzenia. Odnośnie naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, o którym mowa w § 13 rozporządzenia, to z opracowania wynika, że projektowany budynek nie ogranicza światła naturalnego w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się w budynkach zlokalizowanych w obszarze projektowanego budynku. Skarżący kwestionując ustalenia w tym zakresie nie przedłożył jednak kontropinii. Wyliczenia przedstawione przy piśmie z [...] sierpnia 2091 r. nie zostały sporządzone przez podmiot profesjonalny stąd też nie mogą być uwzględnione. W konsekwencji zarzut sformułowany w pkt 11 skargi uznać należy za niezasadny. Słusznie przy tym stwierdzono, odnośnie informacji, że skarżący zamierza wykonać roboty budowlane polegające na przebudowie swojego budynku mieszkalnego polegająca m.in. na poszerzeniu otworów okiennych i montażu stolarki okiennej na poziomie 2 cm powyżej poziomu podłogi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi znajdujących się kondygnacji naziemnej (ze względu na fakt, że mieszka tam osoba niepełnosprawna ruchowo) oraz informacji, że w przyszłości planuję też adaptację i zamianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego zlokalizowanego na jego działce, że są to zamierzenia przyszłe i niepewne gdyż nie poparte żadnymi dokumentami.

Odnośnie zarzutu z pkt 9 dotyczącego niewłaściwego sposobu zabezpieczenia nieruchomości sąsiednich w trakcie prowadzenia prac budowlanych podać należy, że inwestor przedłożył do akt sądowych opinię z [...] maja 2019 r. w której stwierdzono, że w wyniku prowadzonych robót związanych z budową spornego budynku nie wystąpiły ponadnormatywne drgania mogące doprowadzić do uszkodzeń w budynku mieszkalnym położonym w bezpośrednim sąsiedztwie budowy. Stąd też stwierdzić należy, że sposób realizacji budynku nie zagraża nieruchomościom sąsiednim. Słusznie również stwierdzono, że powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę nie może być fakt istnienia na granicy działki trwałego ogrodzenia. Ogrodzenie bowiem musi być posadowione na terenie własnej działki, a nie jak wskazuje skarżący również na działce sąsiedniej.

Odnośnie zarzutu naruszenia rozporządzenia w zakresie odległości stanowisk postojowych od okien budynków mieszkalnych oraz granicy działki (zarzut nr 15 skargi) również stwierdzić należy, że są one niezasadne. Zgodnie z § 19 ust 1 pkt 1 ppkt b rozporządzenia "Odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt łudzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż: dla samochodów osobowych: 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie". Planowana inwestycja przewiduje budowę 15 miejsc postojowych (w tym jedno stanowisko postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają osoby niepełnosprawne) zlokalizowane na działce nr [...] - w odległości powyżej 10 m od obiektów wskazanych wyżej.

Niezasadny jest także zarzut dotyczący nieprawidłowej lokalizacji miejsc składowania odpadów (zarzut 12). Odnosząc się do tego podnieść należy, że w projekcie zagospodarowania terenu wskazano miejsce składowania odpadów w odległości większej niż 3 m od granicy z działką sąsiednią (nie dotyczy granicy z pasem drogowym). Ponadto inwestor jest właścicielem działki przeciwległej w ul. [...], gdzie istnieje możliwość wynoszenia odpadków. Odległość nie przekracza 80 m, a zatem jest zgodna z dyspozycją § 23 ust 4 rozporządzenia.

Z akt spraw wynika, że inwestor uzyskał niezbędne dla inwestycji uzgodnienia, opinie i oświadczenia, które zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. Przede wszystkim uzyskał zgodę na wykonanie miejsc parkingowych częściowo na działce [...], a częściowo na pasie drogowym na działce [...] oraz zgodę na przeniesienie chodnika na działkę inwestora – decyzja Powiatowego Zarządu Dróg w B. z [...] maja 2015 r. Istotnie na datę wydania po raz drugi decyzji przez Wojewodę P. zezwolenie to wygasło. Znamienne jednak w sprawie niniejszej jest to, że było ono aktualne na datę wpływu odwołania do organu odwoławczego ([...] października 2015 r.). Postępowanie w sprawie niniejszej zostało przedłużone na skutek toczących się postępowań sądowych (wyrok WSA w Białymstoku został wydany w 2016 r. a wyrok przez NSA dopiero w 2018 r.). Decyzja organu odwoławczego po ponownym rozpatrzeniu sprawy została wydana 21 grudnia 2018 r. Wyrok uchylający w sprawie niniejszej został wydany z uwagi na konieczność ustalenia zgodności inwestycji z planem. Zarzuty dotyczące lokalizacji miejsc postojowych nie były wówczas podnoszone. Aktualne podnoszenie tych zarzutów argumentowane jest przede wszystkim okolicznością wygaśnięcia zezwolenia. Zezwolenie to jak wskazano powyżej stało się "nieaktualne" w sprawie niniejszej na skutek toczących się postępowań sądowych. Okoliczności faktyczne wydania tego zezwolenia nie zmieniły się jednak. Dlatego też brak aktualności zezwolenia na datę wydania ponownej decyzji przez organ odwoławczy nie mógł skutkować odmową wydania pozwolenia na budowę. Stąd też zarzuty skargi z pkt 3, 4 i 6 nie zasługiwały na uwzględnienie. Nadto, sąd zwraca uwagę na okoliczność, że Powiatowy Zarząd Dróg w B. jest uczestnikiem postępowania sądowego i nie zgłaszał żadnych uwag w kwestii naruszenia jego interesu prawnego zaskarżoną decyzją.

Odnośnie zarzutu dotyczącego ochrony zabytkowego układu urbanistycznego (zarzut nr 5) podnieść należy, że inwestor na etapie postępowania sądowego przedłożył decyzję z [...] lipca 2019 r. P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. pozwalającą na prowadzenie robót budowlanych. Powyższe czyni bezzasadnym ten zarzut.

Bezzasadny jest także zarzut z pkt 2 skargi dotyczący nie podłożenia przez inwestora ważnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazując, że ma prawo do dysponowania działkami nr [...]. Ponadto miał zgodę na wykonanie miejsc parkingowych częściowo na działce [...], a częściowo na pasie drogowym na działce [...] oraz zgodę na przeniesienie chodnika na swoją działkę inwestora.

Nie budzi wątpliwości sądu pozytywna ocena kompletności projektu budowlanego oraz wykonanie go przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 35 ust. 4 ustawy nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków, np. od zgody sąsiadów. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Organy w sprawie niniejszej w sposób prawidłowy przyjęły, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany opracowany stosownie do specyfiki i charakteru projektowanego obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. W projekcie uwzględniono zarówno projekt zagospodarowania działki, jak i projekt architektoniczno – budowlany. Projekt przedłożony przez inwestora został wykonany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Ponadto projekt budowlany zawiera oświadczenie projektanta o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami i wymogami wiedzy technicznej. Tym samym podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się nieskuteczne. W przeważającej swej mierze stanowią one powtórzenie tych zarzutów i argumentacji, które formułowane były na etapie postępowania administracyjnego, zarówno w pismach składanych przez skarżącego, jak i we wniesionym przez niego odwołaniu, a zatem stanowiły już uprzednio przedmiot rozważań organów obu instancji, które sąd, co do zasady, aprobuje. Podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa procesowego, również nie mogły zostać uwzględnione. W tym względzie zauważyć należy, że wszelkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zostały ustalone przez organy w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, który został właściwie oceniony. Wyrazem tego są uzasadnienia wydanych decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. W konsekwencji, w ocenie sądu, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.

Końcowo podnieść należy, że zarzuty podniesione w piśmie procesowym uczestniczki postępowania – M. P. nie miały wpływu na wynik sprawy. Podniesione w nim zarzuty są bowiem zbieżne z zarzutami skargi. Zarzuty skargi jak wykazano w przedmiotowym uzasadnieniu okazały się bezzasadne.

Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie stwierdził takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.).