Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 491/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 252 § 1, art. 243 - 263,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 371/13 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odmówił B. Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca Spółka) przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] marca 2013 r., w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż Spółka złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku podała, że uzyskuje zysk umożliwiający utrzymanie zatrudnienia na dotychczasowym poziomie, natomiast rok 2011 zakończyła stratą. Ponadto jej obecny stan finansowy nie pozwala na poniesienie kosztów sądowych.

Z oświadczenia o majątku i dochodach oraz z przedłożonych dokumentów wynikało, że kapitał zakładowy Spółki wynosił 50.000 zł, a wartość środków trwałych według bilansu za rok 2011 – 57.480,52 zł. Zgodnie z bilansem za 2011 r., strata wyniosła 42.964,86 zł, natomiast przychód w 2011 r. wyniósł – zgodnie z rachunkiem zysków i strat – 450.651,23 zł. Spółka posiada jeden rachunek bankowy, którego saldo według wyciągu bankowego z dnia 28 lutego 2013 r. wynosiło 28,52 zł. Do grudnia 2012 r. Spółka odnotowała przychód na poziomie 487.545,51 zł, ponosząc stratę w wysokości 71.309,63 zł. W styczniu 2013 r. przychód wyniósł 51.475,84 zł, strata – 887,63 zł.

Skarżąca dołączyła ponadto wyciągi bankowe, na których odnotowane zostały bieżące operacje. Z nadesłanych dokumentów wynikało także, że rachunek bankowy Spółki jest zablokowany do kwoty 24.360 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, iż w sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego z dnia 3 czerwca 2013 r. o odmowie przyznania prawa pomocy skarżąca argumentowała, iż jest stroną w 15 sprawach w tutejszym Sądzie, co wiąże się z ponoszeniem wysokich kosztów wpisów sądowych. Okoliczność ta w ocenie Spółki negatywnie wpływa na jej złą sytuację majątkową. Skarżąca podkreśliła, że wszystkie swoje przychody zmuszona jest wydatkować na bieżące utrzymanie i aktualną działalność. Nadto wskazała, że odnotowuje systematyczne straty i nie posiada możliwości płatniczych oraz nie jest w stanie ponieść wydatków w niniejszej sprawie. Potwierdzeniem strat Spółki były przedstawione na wcześniejszym etapie dokumenty. Sąd I instancji zauważył, iż strata na którą strona skarżąca się powoływała była jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznaczała natomiast braku środków finansowych, a co za tym idzie, sama ta okoliczność nie warunkowała potrzeby udzielania pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. O braku środków finansowych nie świadczy fakt posiadania niskiego salda na koncie oraz wskazano, iż rachunek zajęty w postępowaniu egzekucyjnym oznaczało stratę wszelkich wpłaconych środków do wysokości zajęcia, a brak stwierdzonych operacji finansowych na rachunku przy jednoczesnym wykazaniu przez stronę skarżącą miesięcznych przychodów w wysokości ok. 40.000 zł wskazywało jednoznacznie, że Spółka skarżąca dysponowała uzyskiwanymi środkami z pominięciem wymienionego konta bankowego.

Konkludując powyższe rozważania Sąd I instancji stwierdził, że zestawienie danych rachunkowych z kwotą 400 zł tytułem wpisu od skargi kasacyjnej, pozwalało na przyjęcie założenia, iż koszty te nie przekraczają możliwości płatniczych skarżącej Spółki, wbrew temu co twierdziła.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pełnomocnik Spółki wnosząc o jego zmianę poprzez przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym i zwolnienie Spółki od kosztów sądowych w całości. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik zarzucił obrazę przepisów postępowania tj. art. 246 § 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) mającą wpływ na treść tego orzeczenia poprzez dowolne przyjęcie, że sytuacja materialna skarżącej Spółki nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym, podczas gdy swobodna, szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji materialnej skarżącej Spółki prowadzi do wniosku, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Natomiast uregulowana w art. 243 - 263 p.p.s.a. instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z treści tego przepisu wynika wprost, że ciężar dowodu co do wykazania okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie składającej wniosek o przyznanie tego prawa. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w treści art. 252 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Jeżeli oświadczenie takie okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony, bądź też budzi wątpliwości, strona obowiązana jest złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Strona ma zatem inicjatywę dowodową w zakresie właściwego przedstawienia przyczyn uzasadniających przyznanie prawa pomocy, a sąd na podstawie przedstawionych przez nią dowodów dokonuje oceny, czy wystąpiły przesłanki przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Skarżąca Spółka zarówno we wniosku PPF jak i w zażaleniu wskazała, na okoliczność odnotowywania systematycznie strat i nie posiadania możliwości płatniczych oraz pokrycia nieprzewidzianych wydatków w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego), a nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych. Trafnie zatem Sąd I instancji wskazał, że powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Z oświadczeń zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w dokumentach źródłowych wynika, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą i brak wystarczających podstaw do przyjęcia, aby utraciła płynność finansową. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika nadto, że Sad I instancji zbadał wnikliwie sytuację materialną Spółki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka nie może się powoływać na fakt, iż wszystkie swoje przychody musi jak wskazał w zażaleniu pełnomocnik "wydatkować na bieżące utrzymanie i aktualną działalność, dlatego nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek dodatkowych i nieprzewidzianych kosztów, a takie właśnie koszty wystąpiły w przedmiotowej sprawie". W tym zakresie należy podkreślić, iż strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku.

W świetle przedstawionych przez stronę okoliczności należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, o braku podstaw do przyjęcia, że skarżąca Spółka nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.