Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 609/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f
journal: Dz.U. 2007 nr 176 poz 1243
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2015r., poz. 149 z późn. zm.)dalej "ustawa o promocji zatrudnienia"), orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. nr [...], którą działając w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wznowieniu postępowania, orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia: [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r. i [...]r. oraz orzekającej o odmowie przyznania stronie prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia od dnia 26 marca 2012 r., o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty prawa do stypendium z dniem 15 kwietnia 2012 r., o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 października 2012 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 7 lutego 2013 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku, o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 maja 2013 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 8 lipca 2013 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku, o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 listopada 2013 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2014 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku oraz o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 lipca 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

Organ I instancji powziął w dniu 6 października 2014 r. informacje Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP, iż D.P. od dnia 27 października 1995 r. posiadał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej i zaprzestał wykonywania tej działalności z dniem wykreślenia wpisu z ewidencji to jest z dniem 25 sierpnia 2014 r. Nadto zauważył, że strona nie zgłaszała w ewidencji działalności gospodarczej zawieszenia wykonywania tej działalności.

Ustalono, że strona dokonując po raz kolejny rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu 10 marca 2010 r. podpisała w karcie rejestracyjnej oświadczenie o treści "nie posiadam wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (...)". Ponadto w dniu rejestracji strona otrzymała "Informację dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna", w treści której została pouczona, iż status bezrobotnego może uzyskać osoba, która m. in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Wobec powyższego Prezydent Miasta T. postanowieniem z dnia [...]r. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a następnie decyzją z dnia [...]r. znak: [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. organ I instancji uchylił ostateczne decyzje Prezydenta Miasta T.: z dnia [...]r. dotyczącą przyznania prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia od dnia 26 marca 2012 r., z dnia [...]r. dotyczącą utraty prawa do stypendium z dniem 15 kwietnia 2012 r., z dnia [...]r. dotyczącą utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 października 2012 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, z dnia [...]r. dotyczącą uznania za osobę bezrobotną z dniem 7 lutego 2013 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku, z dnia [...]r. dotyczącą utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 maja 2013 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, z dnia [...]r. dotyczącą uznania za osobę bezrobotną z dniem 8 lipca 2013 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku, z dnia [...]r. dotyczącą utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 listopada 2013 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej, z dnia [...]r. dotyczącą uznania za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2014 r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku, z dnia [...]r. dotyczącą utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 lipca 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, oraz orzekł: o odmowie przyznania stronie prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia od dnia 26 marca 2012 r., o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty prawa do stypendium z dniem 15 kwietnia 2012 r., o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 października 2012 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 7 lutego 2013 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku, o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 maja 2013 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 8 lipca 2013 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku, o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 listopada 2013 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2014 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku oraz o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 lipca 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. W podstawie prawnej organ I instancji przywołał art. 9 ust.1 pkt 14 lit. a i lit. b, art. 33 ust. 4 pkt 1, art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz U z 2015 r. poz 149 –dalej " ustawa o promocji zatrudnienia") w trybie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.)

W myśl art. 2 ust 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia za bezrobotnego może być uznana jedynie osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, która przy spełnianiu pozostałych warunków wynikających z ustawy nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.

Organ I instancji podkreślił, że uzyskanie statusu osoby bezrobotnej możliwe jest tylko w przypadku zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej wniosku o zawieszenie wykonywania tej działalności. Nadto zauważył, że możliwość zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej w organie ewidencyjnym wprowadziła ustawa z dnia 10 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. nr 141 poz. 888), która w tym zakresie weszła w życie z dniem 20 września 2008 r. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że skoro D.P. w okresie od 27 października 1995 r. do 25 sierpnia 2014 r. miał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej to do dnia 25 sierpnia 2014 r. nie spełniał warunków niezbędnych do posiadania statusu osoby bezrobotnej.

W odwołaniu D.P. stwierdził, iż PUP oskarża go, że kiedy był bezrobotnym i kończył kurs to prowadził on działalność gospodarczą. Oświadczył, że w tym czasie nie prowadził żadnej działalności gospodarczej i był to tylko "martwy" wpis w Urzędzie Miejskim, który widniał tam przez lata. Odwołujący podkreślił, że "dzisiaj takie wpisy kasuje się już automatycznie po dwóch latach", a on przez postawienie takich zarzutów wobec jego osoby czuje się bardzo rozgoryczony i upokorzony. Odwołujący zauważył, że PUP żąda zwrotu pieniędzy za kurs, twierdząc, że mając ten wpis nie powinien być zarejestrowany jako bezrobotny. Ponownie wyjaśnił, że zawiesił działalność w Urzędzie Skarbowym oraz w ZUS i na tę okoliczność załączył do odwołania kserokopie dokumentów.

Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że D.P. został po raz kolejny zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. w dniu 10 marca 2010 r. podpisał oświadczenie karcie rejestracyjnej i został pouczony, iż status bezrobotnego może uzyskać osoba, która m. in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Dalej odwoławczy opisał chronologicznie jakie decyzje zostały wydane przez Prezydenta Miasta T. w okresie od 10 marca 2010 r. do 12 sierpnia 2014 r. Jak wynika z wydruku wygenerowanego z CEIDG RP PUP w T. dniu 6 października 2014 r. powziął informację z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej, iż D.P. w dniu 27 października 1995 r. rozpoczął działalność gospodarczą, a w dniu 25 sierpnia 2014 r. zaprzestał jej wykonywania, po czym wykreślił wpis z ewidencji działalności gospodarczej w dniu 26 sierpnia 2014 r.

W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...]r. wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie D.P. dotyczące wyżej opisanych decyzji wydanych od dnia [...]r. do [...]r.

Pismem z dnia 20 lutego 2015 r. strona wyjaśniła, że działalność gospodarczą rozpoczęła w dniu 27 października 1995 r. i faktycznie prowadziła ją do końca marca 2000 r., kiedy to zaprzestała jej prowadzenia i dokonała jej zawieszenia. Strona wyjaśniła, iż zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami dotyczącymi działalności gospodarczej nie było formalnej możliwości zawieszenia działalności podkreślając, że dokonała wyrejestrowania jej z ubezpieczeń społecznych, a także dokonała stosownego zgłoszenia do właściwego miejscowo urzędu skarbowego. D.P. podkreślił ponadto, że od kwietnia 2000 r. aż do sierpnia 2014 r. faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej. Na potwierdzenie załączył kserokopię zaświadczenia dla celów przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych wydanego w dniu 2 września 2014 r. przez ZUS Oddział w R. Inspektorat w T. oraz kserokopię pisma z dnia 31 marca 2000 r. złożonego w dniu 4 kwietnia 2000 r. w Urzędzie Skarbowym w T., w którym informuje, że zawiesił działalność gospodarczą na czas nieokreślony, a także zaświadczenie ZUS Oddziału w R., Inspektoratu w T. z dnia 29 sierpnia 2000 r. stwierdzające, że podlegał on obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w okresie od 1 lutego 1996 r. do 7 sierpnia 1998 r. oraz od 9 września 1998 r. do 31 grudnia 1998 r., a podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiły kwoty wyższe niż najniższe wynagrodzenie.

Ostateczną decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie

art. 151 § 2 k.p.a. w wyniku wznowienia postępowania, organ I instancji stwierdził m. in. wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. dotyczącej uznania za osobę bezrobotną z dniem 10 marca 2010 r. oraz przyznania prawa do zasiłku od dnia 18 marca 2010 r. do dnia 17września 2010 r. Jednocześnie organ I instancji odstąpił od uchylenia ww. decyzji wskazując, iż od dnia jej doręczenia upłynęło 5 lat.

W tym samym dniu Prezydent Miasta T. Prezydenta Miasta T. wydał decyzje nr [...], którą działając w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wznowieniu postępowania, orzekł o uchyleniu własnych decyzji ostatecznych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 października 2007 r. do dnia 31 stycznia 2011 r. bezrobotnym mogła być osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Powyższy przepis uległ zmianie od dnia 1 lutego 2011 r., na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia. Dalej stwierdził, że zmiana treści przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, albowiem z akt sprawy wynika, że strona rejestrując się w PUP w dniu 10 marca 2010 r. nie spełniała przesłanek określonych zarówno w poprzednio obowiązującej, jak i aktualnie obowiązującej treści ww. przepisu. Natomiast dokonując rejestracji w PUP w dniach: 7 lutego 2013 r., 8 lipca 2013 r. i 4 marca 2014 r. strona nie spełniała ustawowych warunków do przyznania jej statusu osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 r. Organ odwoławczy zauważył, że D.P. w okresie od 27 października 1995 r. do 25 maja 2014 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Strona natomiast dokonując rejestracji w PUP w dniu 10 marca 2010 r. oświadczyła, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a w otrzymanej "Informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna", została pouczona, iż status bezrobotnego może uzyskać osoba, która m. in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Organ odwoławczy zauważył, że strona w piśmie z dnia 20 lutego 2015 r. przyznała, że od 27 października 1995 r. do końca marca 2000r. prowadziła działalność gospodarczą a fakt zgłoszenia przez stronę w dniu 4 kwietnia 2000 r. w Urzędzie Skarbowym zawieszenia działalności gospodarczej na czas nieokreślony nie jest równoznaczny ze zgłoszeniem do ewidencji działalności gospodarczej wniosku o zawieszenie wykonywania tejże działalności. Nadto zauważył, że strona rejestrując się w PUP w T. w dniu 10 marca 2010 r. nie spełniała warunków statusu bezrobotnego określonych ww. przepisem, a co za tym idzie - nie spełniała także warunków do nabycia prawa do stypendium z tytułu odbywanego szkolenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy w okresie odbywania szkolenia przysługuje bezrobotnemu, który został skierowany na to szkolenie przez starostę.

Dalej zaakcentował, że podnoszona przez stronę okoliczność, iż od kwietnia 2000 r. działalność gospodarcza nie była przez nią prowadzona, w świetle treści art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Przepis ten kładzie bowiem nacisk na aspekt formalny, jakim jest wpis w ewidencji działalności gospodarczej, a nie na okoliczności dotyczące faktycznego prowadzenia działalności wpisanej do tej ewidencji, przy czym powyższy przepis w brzmieniu od dnia 1 lutego 2011 r. pozwala na zachowanie statusu bezrobotnego przez osoby posiadające wpis do ewidencji działalności gospodarczej jedynie w okresie zgłoszonego zawieszenia wykonywania działalności lub w okresie do dnia wskazanego jako dzień podjęcia działalności. W postępowaniu w sprawie przyznania statusu osoby bezrobotnej PUP opiera się na oświadczeniach składanych przez osoby bezrobotne w dacie rejestracji, a w niniejszej sprawie strona rejestrując się w PUP w dniu 10 marca 2010 r. oświadczyła, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

D.P. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach stwierdził, że zaskarżona decyzja jest bardzo krzywdząca i upokarzająca. Strona skarżąca oświadczyła, że w czasie gdy była zarejestrowana jako osoba bezrobotna nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a był to tylko martwy wpis w Urzędzie Miejskim. Podkreśliła, że złożyła pisma w Urzędzie Skarbowym, oraz ZUS, gdyż wówczas były takie przepisy. Nadto stwierdziła, że czuje się rozgoryczona i upokorzona przez organy, tym bardziej, że nie zataiła faktu prowadzenia działalności gospodarczej, a wpis w ewidencji działalności gospodarczej nie miał żadnego znaczenia. Dalej wskazała na trudną sytuację finansową zarówno swoją jak i rodziców.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w taki sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalność orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja utrzymująca w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i art. 150 § 1 kpa, a więc decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania. Kontrolując legalność takiej decyzji obowiązkiem Sądu było na wstępie stwierdzenie, czy istniały w sprawie podstawy do wznowienia postępowania, a dopiero w dalszej kolejności, czy istniały podstawy do wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Jako podstawę wznowienia, które nastąpiło z urzędu, Prezydent Miasta T. wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a . Zgodnie z nim w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że za dowód, o jakim mowa w przytoczonym przepisie, organ uznał wydruk wygenerowany z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 6 października, bowiem PUP w T. w tym dniu powziął informację iż D.P. w dniu 27 października 1995 r. rozpoczął działalność gospodarczą, a w dniu 25 sierpnia 2014 r. zaprzestał jej wykonywania, po czym wykreślił wpis z ewidencji działalności gospodarczej w dniu 26 sierpnia 2014 r.

Przytoczone w powyższym postanowieniu okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania zostały powołane również w decyzji organu I instancji z dnia [...]r.

Niesporne w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych jest, że postanowienie o wznowieniu postępowania nie zawęża granic postępowania rozpoznawczego tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w postanowieniu, co wynika z treści art. 149 § 2 kpa (por. E. Adamiak (w:) KPA. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, str. 578). Należy również zwrócić uwagę na to, że wszystkie wyliczone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. podstawy wznowienia postępowania są kwalifikowane jako podstawy naruszenia przepisów prawa procesowego i cechą ich wszystkich jest to, że uzasadniają wątpliwości co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co stanowi podstawę do wyprowadzenia konstrukcji naruszenia prawa. Stwierdzone niespornie w sprawie, nieznane organowi nowe okoliczności faktyczne dotyczące istnienia nieprzerwanie od 27 października 1995 r. do 25 sierpnia 2014 r. wpisu w ewidencji działalności gospodarczej wskazującego na posiadania w tym czasie przez D.P. zarejestrowanej działalności gospodarczej, jednoznacznie wskazują na istnienie uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji z decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia: [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r., [...]r. i [...]r. oraz orzekającej o odmowie przyznania stronie prawa do stypendium z tytułu odbywania szkolenia od dnia 26 marca 2012 r., o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty prawa do stypendium z dniem 15 kwietnia 2012 r., o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 października 2012 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 7 lutego 2013 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku, o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 8 maja 2013 r. z powodu podjęcia zatrudnienia, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 8 lipca 2013 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku, o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 listopada 2013 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej, o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 4 marca 2014 r. i umorzeniu postępowania w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku oraz o umorzeniu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 11 lipca 2014 r. z powodu podjęcia zatrudnienia. Uzasadniało to więc przyjęcie, że zachodziła w sprawie podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Niesporne było w sprawie zaistnienie wszystkich pozostałych warunków umożliwiających wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem wydanych decyzji.

Zauważyć należy, że materialno-prawną podstawą decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]r. nr [...], którą działając w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wznowieniu postępowania, orzekł o uchyleniu decyzji wskazanych wyżej był m.in. przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 litera f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym w dniu 10 marca 2010 r., tj. w dniu, w którym skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako bezrobotny. Zgodnie z tym przepisem przez bezrobotnego należy rozumieć taką osobę, która jest zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli m. in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Organy obu instancji prawidłowo w ocenie Sądu ustaliły, że w dniu 10 marca 2010 r. tj. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, storna skarżąca tego warunku nie spełniała, bezspornie bowiem w dniu 27 października 1995 r. rozpoczęła działalność gospodarczą, a w dniu 25 sierpnia 2014 r. zaprzestała jej wykonywania, po czym wykreśliła wpis z ewidencji działalności gospodarczej w dniu 26 sierpnia 2014 r., co potwierdza wydruk z Centralnej Ewidencji Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 października 2014 r. Strona skarżąca wyjaśniła w piśmie z dnia 20 lutego 2015 r., iż w okresie od 27 października 1995 r. do 31 marca 2000 r. prowadziła działalność gospodarczą, której wykonywanie następnie zawiesiła. Nadto wyjaśniła, że zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami dokonała wyrejestrowania z ZUS oraz dokonała stosownego zgłoszenia do właściwego urzędu skarbowego. Nadto oświadczyła, iż do sierpnia 2014 roku nie prowadziła działalności gospodarczej (karta 151 akt). Do oświadczenia strona dołączyła zaświadczenia ZUS o okresie opłacania składek na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej oraz kopię oświadczenia o zawieszeniu działalności gospodarczej na czas nieokreślony złożonego dnia 4 kwietnia 2000 r. w Biurze Podawczym Urzędu Skarbowego w T.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 października 2007 r. do dnia 31 stycznia 2011 r. bezrobotnym mogła być osoba, która nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Powyższy przepis uległ zmianie od dnia 1 lutego 2011 r., na skutek nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia (Dz.U. z 2010 r. nr 257, poz. 1725) i stanowił, że bezrobotnym mogła być osoba, która nie złożyła wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej,

Zatem strona skarżąca, jak słusznie w ocenie Sądu wskazały organy obu instancji, rejestrując się w PUP w dniu 10 marca 2010 r. nie spełniała przesłanek określonych zarówno w poprzednio obowiązującej, jak i aktualnie obowiązującej treści ww. przepisu. Natomiast dokonując rejestracji w PUP w dniach: 7 lutego 2013 r., 8 lipca 2013 r. i 4 marca 2014 r. strona nie spełniała ustawowych warunków do przyznania jej statusu osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 lutego 2011 r.

Nie można też w żadnym razie uznać, że podnoszone przez stronę skarżącą zgłoszenie pismem z dnia 31 marca 2099 r. zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej na czas nieokreślony do Urzędu Skarbowego, mogło wywołać jakiekolwiek skutki prawne odnośnie rejestracji działalności gospodarczej skarżącego. Skoro bowiem skarżący zgłoszenie działalności gospodarczej skierował do Urzędu Miejskiego, to powinien był wiedzieć, że również jakiekolwiek zmiany dotyczące tego zgłoszenia tam również muszą być kierowane, a nie do innych instytucji.

Niewadliwie również organy administracji uznały, że strona skarżąca nie spełniała warunków statusu bezrobotnego , a co za tym idzie - nie spełniała także warunków do nabycia prawa do stypendium z tytułu odbywanego szkolenia, a dokonując rejestracji w PUP w dniu 10 marca 2010 r. oświadczyła, że nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, a w otrzymanej "Informacji dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna", została pouczona, iż status bezrobotnego może uzyskać osoba, która m. in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Zauważyć należy, że strona skarżąca w piśmie z dnia 20 lutego 2015r. przyznała, że od 27 października 1995 r. do końca marca 2000 r. prowadziła działalność gospodarczą a fakt zgłoszenia przez stronę w dniu 4 kwietnia 2000r. w Urzędzie Skarbowym zawieszenia działalności gospodarczej na czas nieokreślony nie jest równoznaczny ze zgłoszeniem do ewidencji działalności gospodarczej wniosku o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej.

Należy podkreślić, że z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że posiadanie statusu bezrobotnego nie jest powiązane z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej, lecz z okolicznością formalnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Dlatego w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, czy skarżący rzeczywiście prowadził w dniu rejestracji działalność gospodarczą.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2014 r. , sygn akt I OSK 1699/13 , wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2009 r. , sygn. akt III SA /Lu 454/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 9/15 :publ CBOSA).

Za przedstawioną wykładnią przemawiają dalsze argumenty.

Dokonana przez ustawodawcę z dniem 26 października 2007 r. zmiana art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (Dz. U. Nr 176/07 poz. 1243), polegająca na wprowadzeniu kategorycznego zapisu o zakazie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, doprowadziła do usunięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości odnośnie uprawnień osób mających zarejestrowaną działalność gospodarczą, do świadczeń określonych w tej ustawie. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 października 2007 r. jest niewątpliwie bardziej restrykcyjny, gdyż poprzednie jego brzmienie wskazywało, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może wykazać, że nie podjęła tej działalności do dnia jej wyrejestrowania. Oznaczało to, iż wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji, czyli formalnym zaprzestaniem prowadzenia działalności. Przepis ten ustanawiał zatem domniemanie, iż osoba wpisana do ewidencji prowadzi działalność gospodarczą. Od 1 lutego 2011 r. warunkiem wstępnym stwarzającym możliwość jego obalenia jest również uprzednie wykreślenie wpisu z ewidencji, bądź zawieszenie działalności gospodarczej. Mając niewyrejestrowaną działalność gospodarczą, skarżący nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej. Przyjęta przez Sąd interpretacja powyższego przepisu, utrwalona w judykaturze, czyni pozbawionymi znaczenia prawnego wszelkie inne argumenty, zarówno natury słusznościowej, jak również próby wykazania faktycznego nieprowadzenia działalności gospodarczej. Warto również ubocznie zauważyć, że kolejna nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia, która weszła w życie w dniu 1 lutego 2011 r., zmieniająca m.in. definicję bezrobotnego (Dz. U. 2010, Nr 257, poz. 1725), również nie pozostawia wątpliwości, że osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej nie może być bezrobotnym, chyba że po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Również zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia obowiązującego od dnia 1 lutego 2011 r. strona skarżąca nie mogła być uznana za osobę bezrobotną.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.