Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 103/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Rozwoju Regionalnego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2472/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 5 września 2013 r., nr . w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"


UZASADNIENIE

G. R.pismem z 23 października 2013 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego z 5 września 2013 r. W uzasadnieniu pisma Gmina podniosła, że w dniu 16 października 2013 r. została wezwana przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego do uregulowania należności w wysokości 26 901, 30 zł pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Gminy wykonanie zaskarżonej decyzji nie jest w interesie społecznym i będzie miało konsekwencje społeczne dla jej mieszkańców.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 6 grudnia 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2472/13 odmówił wstrzymania wykonania powyższej decyzji stwierdzając, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) będących warunkiem zastosowania przez sąd administracyjny tej instytucji procesowej. Sąd pierwszej instancji, po przeprowadzeniu oceny wniosku podkreślił, że skarżąca nie sprecyzowała na czym polegałby wspomniany interes społeczny i jakie skutki finansowe spowodowałoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych (finansowych) uniemożliwia, zdaniem Sądu, ustalenie ryzyka powstania w stosunku do Gminy trudnych do odwrócenia skutków finansowych lub znacznej szkody związanych z realizacją zaskarżonej decyzji.

Gmina R. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. podkreślając, że egzekucja wymienionej w zaskarżonej decyzji kwoty znacząco wpłynie na gospodarkę finansową Gminy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części stanowi odstępstwo od generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek. W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności administracyjnej. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności.

Zauważyć należy, że wniosek G. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rozwoju Regionalnego nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. We wspomnianym piśmie z 23 października 2013 r. skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji z 5 września 2013 r. ograniczyła się wyłącznie do stwierdzenia, że wykonanie powyższego aktu naruszy interes społeczny Gminy przy czym, nie sprecyzowała na czym ten interes społeczny polega. Skarżąca nie uprawdopodobniła w jakim stopniu interes społeczny Gminy zostanie naruszony w przypadku wyegzekwowania przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego wymienionej kwoty pieniężnej jak również czy wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub wyrządzi znaczną szkodę w finansach Jednostki Samorządu Terytorialnego. Skarżąca nie przedłożyła w tym celu żadnych dokumentów finansowych Gminy, które pozwoliłby Sądowi pierwszej instancji ocenić wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na jej sytuację finansową, a tym samym stwierdzić czy mogą wystąpić skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak było podstaw do wstrzymania wykonania decyzji i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.