Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1216/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 214 ust 1,art 211
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2015 r. sprawy ze skargi O. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. , nr [...], na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 w związku z art 211 ust, 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014r., poz. 463 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.pa., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], o odmowie udzielenia obywatelce [...] – O. L. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż w dniu [...] lipca 2014 r. O. L. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, motywując go swoim wieloletnim pobytem i wykonywaniem pracy na terytorium naszego kraju.

Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia O. L. wnioskowanego zezwolenia z powodu niespełnienia przesłanki określonej w art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach w zakresie wymogu posiadania stabilnego i regularnego źródła dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jej utrzymaniu.

W odwołaniu strona zakwestionowała stanowisko organu, wskazując, że posiada ubezpieczenie zdrowotne na terytorium Polski, a źródłem jej dochodu jest prawa i renta inwalidzka otrzymywana na [...] w wysokości 874 [...] netto.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 211 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE udziela się cudzoziemcowi na czas nieoznaczony, na jego wniosek, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej legalnie i nieprzerwanie co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku i spełnia łącznie następujące warunki:

1) posiada źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) posiada ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium

Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 211 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie mu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 jeżeli wymogi, o których mowa w art. 114 ust. 2, spełniał w ciągu 3 lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Wedle art. 114 ust 2 powołanej ustawy wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013r., poz. 182, z późn. zm.), w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu.

Stosownie do treści § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012r., poz. 823) kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej na członka rodziny zostało ustalone w wysokości nieprzekraczającej 456 złotych na osobę w rodzinie oraz 542 złotych dla osoby samotnie gospodarującej. Natomiast zgodnie z § 1 rozporządzenia obowiązującym do 1 października 2012 r. (Dz. U. z 2009r. Nr 127, poz. 1055) kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej na osobę w rodzinie zostało ustalone w wysokości nieprzekraczającej 351 złotych, a na osobę samotną 477 złotych. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Stosownie do art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 211 ust 1.

Organ odwoławczy wskazał, iż z deklaracji podatkowych cudzoziemki za lata 2011 - 2014 wynika, że uzyskała ona dochód netto dokumentów w roku 2011 r. - wysokości 4777,81 zł; w 2012 r. - 6234,35 zł; w 2013 r. - 2.847,57 zł; w 2014 r. - 6506,88 zł. Z akt administracyjnych wynika również, iż w okresie od dnia [...] stycznia 2011 r. do dnia [...] maja 2012 r. cudzoziemka ponosiła koszty związane z zamieszkaniem w wysokości 100 zł włącznie z opłatami eksploatacyjnymi. Począwszy od dnia [...] maja 2012 r. koszty zamieszkania cudzoziemki wynosiły 150 zł. Organ stwierdził, że po odjęciu kosztów zamieszkania dochód miesięczny O. L. wyniósł odpowiednio: w 2011 r.- 298,15 zł; w 2012 r. - 389,83 zł; w 2013r. - 87,30 zł; w 2014 r. - 392,24 zł. Do tego dochodu należy doliczyć uzyskiwany przez cudzoziemkę dodatkowy dochód z tytułu przyznanej jej renty inwalidzkiej na [...] w wysokości 874 [...] (miesięcznie), co w przeliczeniu na polskie złote stanowi około 300 zł. Tak więc po dodaniu do podanych wyżej kwot dodatkowego dochodu z renty, miesięczny dochód wnioskodawczyni wyniósł: w 2011 r. - 598,15 zł; w 2012 r.- 689,83 zł; w 2013 r. - 387,30 zł; w 2014 r.- 692,24 zł. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami pod uwagę bierze się okres 3 lat przed złożeniem wniosku, w trakcie których cudzoziemiec powinien spełnić określone kryterium dochodowe. Wobec tego zachodzi podstawa do uwzględnienia dochodów uzyskiwanych przez cudzoziemkę w latach 2011 - 2013. Z zeznania podatkowego (deklaracji PIT-37) wynika, że O. L. w 2013 roku nie osiągnęła określonego w ustawie minimum dochodowego (tj. 542 złotych miesięcznie na osobę samotnie gospodarującą). Wobec tego, zdaniem organu, cudzoziemka nie spełnia przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach dotyczącej posiadania stabilnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie na terytorium Polski, zatem zachodzą wobec niej okoliczności określone w art. 214 ust. 1 ustawy.

Organ wyjaśnił, że decyzja o odmowie udzielenia stronie przedmiotowego zezwolenia na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, nie jest decyzją o charakterze uznaniowym. Decyzja niniejsza wydawana jest na podstawie ściśle sprecyzowanego przepisu prawa i organ orzekający nie ma możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej w przedmiotowej sprawie. Ponadto organ podkreślił, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie nie pozbawia cudzoziemki możliwości złożenia kolejnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE po spełnieniu wszystkich przesłanek, określonych w ustawie. Do tego czasu pobyt zainteresowanej może być legalizowany na podstawie wiz lub zezwoleń na pobyt czasowy, w związku z czym nie zostaje ona pozbawiona możliwości zgodnego z prawem przebywania na terytorium naszego kraju.

Mając na uwadze powyższe organ stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła O. L., podnosząc w jej uzasadnieniu, że od lipca 2013 r. pracowała w Spółce A. z o.o., lecz z powodu braku zezwolenia na pracę nie mogła zawrzeć umowy o pracę, a to spowodowało, że nie były odprowadzane podatki, jak też nie było rozliczenia z Urzędem Skarbowym. Wniosła o uwzględnienie tych okoliczności i udzielenie jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Stosownie do treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie Sądu organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały jego analizy pod względem relewantnych przepisów, prawidłowo przyjmując, iż brak jest podstaw do udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowił art. 214 ust.1 pkt 1 w związku z art. 211 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. 2013, poz. 1650 z późn. zm., dalej jako "ustawa").

Z treści art. 211 ust. 1 ustawy wynika, że ustawodawca udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE uzależnił od spełnienia określonych w nich warunków. Jednym z tych warunków jest przebywanie cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat. W niniejszej sprawy organy orzekające w niniejszej sprawie stwierdziły, że skarżąca warunek ten spełnia, gdyż na terenie RP przebywa od 2008 roku na podstawie udzielonych jej wiz pobytowych przez Konsula RP w [...] i decyzji Wojewody [...] zezwalających na zamieszkanie na czas oznaczony. Poza tym do uzyskania pozytywnej decyzji zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w pkt 1 i 2 powołanego wyżej przepisu konieczne jest spełnienie przez cudzoziemca jeszcze łącznie dwóch przesłanek. Jedna - to posiadanie źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu ( pkt 1), a druga - to posiadanie ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organy orzekające stwierdziły, że skarżąca nie spełniła warunku posiadania stabilnego dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów jej utrzymania, bowiem w 2013 roku nie osiągnęła minimum dochodowego - określonego w ustawie w wysokości 542 zł miesięcznie na osobę samotnie gospodarującą. Z tym stanowiskiem organów warunkach rozpoznawanej sprawy należy się zgodzić.

Otóż, zauważyć należy, iż przepis pkt 2 art. 211 ust. 2 ustawy stanowi, że cudzoziemiec posiada dochód, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, jeżeli wymogi, o których mowa w art. 114 ust. 2, spełniał w ciągu trzech lat pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Z art. 114 ust. 2 ustawy wynika, że wysokość miesięcznego dochodu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b) powinna być wyższa niż wysokość dochodu uprawniającego do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej określonych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.) w odniesieniu do cudzoziemca oraz każdego członka rodziny pozostającego na jego utrzymaniu. Kryterium dochodowe pozwalające na przyznanie świadczenia z pomocy społecznej zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot pieniężnych z pomocy społecznej ( Dz. U. 2012, poz. 823), obowiązującym od dnia 1 października 2012 r., dla osób samotnie gospodarującej wynosi 542 zł. Natomiast w myśl § 1 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. kryterium dochodowe dla osoby samotnej wynosiło 477 zł.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż prawidłowo organy obu instancji uznały, że skarżąca w latach 2011 - 2012 posiadała dochód w wysokości spełniającej kryterium dochodowe, natomiast nie spełniła tego kryterium w roku 2013 r., gdyż jej miesięczny dochód wynosił 387,30 zł, a więc był niższy od wymaganego kryterium dochodowego wynoszącego dla osoby samotnie gospodarującej 547 zł miesięcznie. W tych warunkach prawidłowe jest stanowisko organów, że skoro skarżąca w okresie 3 lat przed złożeniem wniosku w 2014 r., nie spełniła kryterium dochodowego, tym samym nie spełniła przesłanek z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Z treści art. 214 ustawy wynika jasno, że cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, jeżeli nie spełnia on wymogów, o których mowa w art. 211 (pkt 1). Trafnie stwierdził organ odwoławczy, że ustawodawca poprzez użycie sformułowania "odmawia się" wyraźnie postanowił, że organ obowiązany jest wydać decyzję negatywną w razie stwierdzenia braku spełnienia przez stronę ustawowych przesłanek do udzielenia wnioskowanego zezwolenia.

W niniejszej sprawie, skarga nie mogła odnieść zamierzona skutku, bowiem w sytuacji stwierdzenia, że skarżąca nie spełniła przesłanki z art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy, organy prawidłowo na podstawie art. 214 ust. 1 pkt 1 ustawy odmówiły udzielenia jej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.