Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 338/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 86 ust. 2a
journal: Dz.U. 2018 poz 2174
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro, Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, WSA Piotr Popek, Protokolant sekr. sąd. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy "M." na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej Gminy "M." kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS), interpretacją indywidualną z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], uznał za nieprawidłowe stanowisko Gminy Miejskiej M. (dalej: Wnioskodawca/Skarżąca/Gmina) odnośnie wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na budowę targowiska.

Wnioskiem z 4 lutego 2019 r. Gmina zwróciła się do Dyrektora KIS o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, przedstawiając następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Na jej terenie funkcjonuje targowisko miejskie, na którym prowadzony jest handel. Na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U z 2018 r., poz. 1445 - dalej: u.p.o.l. Gmina pobiera opłatę targową. Jednocześnie osoby sprzedające na targowisku mogą zarezerwować określone stanowisko do prowadzenia handlu. Za usługę rezerwacji Gmina pobiera wynagrodzenie (opłata rezerwacyjna), powiększone o należny podatek od towarów i usług.

Obecnie ubiega się o dofinansowane na realizację zadania "Przebudowa Targowiska Miejskiego Hala Targowa w M.", w ramach naboru na operację typu "Inwestycje w targowiska lub obiekty budowlane przeznaczone na cele promocji lokalnych produktów" w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

W zakresie planowanej inwestycji w ramach dofinansowania znajdują się następujące zadania:

rozbiórka zadaszonych stoisk,

rozbiórka nawierzchni utwardzonej placu targowego oraz dróg wewnętrznych, w szczególności kolidujących z zakresem prowadzonych robót,

wykonanie toalety publicznej, ogólnodostępnej, zaopatrzonej w instalację elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną i wentylacyjną,

wykonanie toalety dla niepełnosprawnych, zaopatrzonej w instalację elektryczną, wodociągową, kanalizacyjną, wentylacyjną oraz instalację przyzywową,

wykonanie przyłączy instalacji elektroenergetycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej do toalet i stoisk,

wykonanie instalacji odwodnienia placu targowego wraz z przyłączeniem do sieci kanalizacji deszczowej,

wykonanie nowej nawierzchni utwardzonej z kostki brukowej na placu targowym oraz na drogach wewnętrznych,

wykonanie stoisk sprzedaży (około 95) wraz z zadaszeniem obejmującym również strefy komunikacyjne, powierzchnia zadaszonych stoisk powinna zajmować co najmniej połowę powierzchni handlowej targowiska, stoiska należy odpowiednio pogrupować zgodnie z przeznaczeniem sprzedawanych produktów oraz precyzyjnie oznaczyć w sposób łatwo rozpoznawalny dla użytkowników (np. poprzez odpowiednią kolorystykę straganów), wymaganym jest wyodrębnienie strefy sprzedaży produktów rolno-spożywczych o powierzchni handlowej przekraczającej 50% powierzchni handlowej targowiska w tym strefy sprzedaży produktów rolno-spożywczych wyprodukowanych w systemie rolnictwa ekologicznego o powierzchni handlowej przekraczającej 10% powierzchni handlowej targowiska, stoiska należy wyposażyć w zewnętrzną instalację elektryczną gniazd wtykowych,

wykonanie oświetlenia targowiska w postaci ogólnego oświetlenia placu targowego oraz indywidualnego oświetlenia straganów i toalet,

umieszczenie w widocznych miejscach tablic informacyjnych, oznaczonych nazwą "Mój Rynek" oraz unijnym logo produkcji ekologicznej wraz z regulaminem targowiska.

Zgodnie z przewidywanym zamierzeniem inwestycyjnym zmianie nie ulegnie dotychczasowa funkcja targowiska. Projektowana przebudowa ma na celu zapewnić odpowiednie warunki techniczne i użytkowe, umożliwiające dalszy rozwój prowadzonej działalności handlowej. Dotyczy to szczególnie istotnej poprawy standardu oraz jakości sprzedaży produktów, tworząc dogodne warunki do promocji lokalnych produktów. Przyjęte założenia prowadzą do stworzenia zorganizowanej struktury w zakresie zagospodarowania oraz funkcjonowania targowiska. Przewidziano, że sprzedaż produktów odbywać się będzie z zadaszonych straganów zlokalizowanych w obrębie placu targowego. Gmina wskazała, że również po zakończeniu przedmiotowej inwestycji będzie nadal pobierała opłatę targową oraz opłatę za rezerwację stanowisk na targowisku.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Gminie przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na przebudowę targowiska w ramach opisanego we wniosku zadania?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Gmina uznała, że przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków na przebudowę targowiska miejskiego, z uwagi na fakt wykorzystywania tejże infrastruktury do działalności gospodarczej.

Uzasadniając powyższy pogląd, Gmina powołała art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r. poz. 2174 ze zm., dalej: ustawa o VAT) i wskazała, że warunkiem umożliwiającym skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest bezsporny związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi i taki związek o charakterze bezpośrednim ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Podkreśliła, że świadcząc odpłatnie usługę rezerwacji stanowisk na targowisku działa jako podatnik od towarów i usług, bowiem usługa ta jest świadczona w ramach stosunku cywilnoprawnego pomiędzy Gminą, a osobą handlującą na targowisku. Ponadto na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, odpłatna rezerwacja miejsca na targowisku stanowi odpłatne świadczenie usług, które podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W uzasadnieniu wniosku Gmina powołała orzecznictwo sądów administracyjnych, które - w jej ocenie - potwierdza prezentowane przez nią stanowisko.

Dyrektor KIS, w wydanej w dniu [...] marca 2019 r. interpretacji indywidualnej, uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Powołując się na art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 2a – 2g, ust. 22, art. 87 ust. 1 ustawy o VAT organ wskazał, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz, gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z ww. prawa do odliczenia jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Jednocześnie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej.

Organ wskazał, że cel prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT. Podkreślił, że w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania lub sytuacje, które nie generują opodatkowania podatkiem VAT, a które "towarzyszą" działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Przez cele inne rozumie się sferę działalności podatnika, niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o VAT.

Przytaczając brzmienie art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm., dalej: u.s.g.), Dyrektor KIS zaznaczył, że zakres aktywności podejmowanych przez Gminę należy oceniać według kryterium celowości, ze szczególnym uwzględnieniem czy ich realizacja ma służyć zaspokajaniu zbiorowych potrzeb mieszkańców Gminy. Zgodnie z tą zasadą każde działanie podejmowane przez Gminę, w imieniu własnym, na własną odpowiedzialność i finansowane z budżetu Gminy, należy uznać za działanie publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, które jest wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadanie własne. Przez wykonywanie zadań publicznych należy rozumieć te działania, które mają na celu korzyść ogółu. Istotne jest to, że Gmina wykonując zadania administracji publicznej może korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej.

Powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 11 u.s.g., organ wyjaśnił, że zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie budowy targowisk należy do zadań własnych gminy. Przebudowa targowiska odbywa się w ramach władztwa publicznego i gmina może korzystać ze środków prawnych o charakterze władczym. Rozbudowując targowisko, podejmuje najpierw uchwały przeznaczające określone tereny na ich rozbudowę, pozyskuje tereny te dla takiego zamierzenia i podejmuje działania dla ich budowy. Gmina samodzielnie decyduje o zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym o konieczności budowy (przebudowy) targowisk. Ponadto wykorzystywanie targowiska do czynności opodatkowanych nie oznacza, że jego przebudowa nastąpiła w ramach prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej.

W ocenie organu, wykorzystywanie targowiska do czynności opodatkowanych nie oznacza, że jego przebudowa nastąpi w ramach prowadzonej przez Gminę działalności gospodarczej. Zdaniem organu nadal w głównej mierze jest to sfera działań publicznoprawnych, która nie ma cech działalności gospodarczej. Targowisko nie będzie przebudowywane w celu czerpania dochodów z odpłatnego udostępniania stanowisk, ale w celu wykonywania zadań publicznych tj. zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty mieszkaniowej.

Organ podkreślił, że targowisko ma charakter miejsca ogólnodostępnego dla mieszkańców Gminy, a Gmina udostępniając targowisko dla mieszkańców działa jako organ władzy publicznej i nie działa jako podatnik. Tym samym organ uznał, że wydatki związane z przebudową targowiska będą wykorzystywane zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą (czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług polegające na odpłatnej rezerwacji stanowisk handlowych), jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (czynności niepodlegające opodatkowaniu tym podatkiem, polegające na udostępnianiu targowiska jako organ władzy publicznej).

Organ zwrócił również uwagę, że pobierając na targowisku opłatę targową Wnioskodawca nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług lecz jako organ władzy publicznej.

W ocenie organu, Wnioskodawca w celu odliczenia podatku naliczonego od poniesionych wydatków, w pierwszej kolejności winien przyporządkować konkretne wydatki do określonego rodzaju działalności, z którymi wydatki te są związane (opodatkowanej i niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT). Jeżeli takie wyodrębnienie jest możliwe, przysługuje pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z czynnościami opodatkowanymi, brak jest natomiast takiego prawa w stosunku do towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności niepodlegających temu podatkowi.

Zdaniem organu w sytuacji, gdy Wnioskodawca nie będzie miał możliwości przypisania w całości do działalności gospodarczej podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług na realizację zadania będącego przedmiotem wniosku, to będzie zobowiązany do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193, dalej: rozporządzenie MF).

Gmina nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i wniosła skargę na opisaną na wstępie interpretację indywidualną Dyrektora KIS z dnia z [...] marca 2019 r., domagając się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Przedmiotowemu aktowi zarzuciła błąd wykładni i niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego tj. naruszenia art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, przez nieprzyznanie pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków służących wyłącznie działalności gospodarczej oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 120 i 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), przez naruszenie zasady praworządności oraz zaufania do organów podatkowych polegające na wydaniu interpretacji wbrew przepisom prawa oraz art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. przez naruszenie konstytucyjnej zasady praworządności.

W motywach skargi Gmina podtrzymała stanowisko przedstawione we wniosku. Wskazała, że fundamentalna zasada neutralności VAT pozwala podatnikowi odliczyć podatek zapłacony przy nabyciu przez niego towarów i usług służących wykonywaniu czynności opodatkowanych. W ocenie Gminy brak jest w przedmiotowym przypadku możliwości stosowania odliczenia proporcjonalnego w oparciu o art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, bo przepis ten nie dotyczy sytuacji opisanej w zdarzeniu przyszłym. Podkreśliła, że skoro zamierza wykorzystywać targowisko, również po przebudowie, do działalności gospodarczej (będzie pobierała w oparciu o zawierane umowy cywilnoprawne opłaty rezerwacyjne), to nie budzi wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 ustawy o VAT - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Pobór opłaty targowej jest niezależny od tej działalności i nie prowadzi do uznania, że w tym zakresie targowisko będzie wykorzystywane do celów innych niż działalność gospodarcza.

Dyrektor KIS, w odpowiedzi na skargę, podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny, sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach jest - zgodnie z art. 57a P.p.s.a. - związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przepis ten stanowi również, że skarga na tę interpretację może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego.

Spór między stronami dotyczy prawa Wnioskodawcy do pełnego odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu wydatków inwestycyjnych poniesionych na przebudowę targowiska.

Zdaniem Skarżącej, przysługuje jej pełne prawo do odliczenia podatku, albowiem przedsięwzięcie będzie w całości związane ze sprzedażą opodatkowaną, a pobieranie opłaty targowej nie może mieć wpływu na prawo do odliczenia.

Natomiast w ocenie organu, wydatki na przebudowę targowiska będą wykorzystywane zarówno do celów związanych z działalnością gospodarczą (odpłatne udostępnianie stanowisk handlowych), jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą (udostępnianie targowiska przez organ władzy publicznej). Tym samym Gmina będzie zobowiązana do stosowania proporcji, o której mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT i rozporządzeniu MF.

W ocenie Sądu, dokonana interpretacja przepisów prawa podatkowego na tle przedstawionego przez Skarżącą opisu zdarzenia przyszłego, jest nieprawidłowa.

Powołany przepis art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, stanowi, że w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 – w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji".

Niesporne jest, że w zakresie związanym z udostępnianiem stanowisk handlowych na targowisku w zamian za opłaty rezerwacyjne, Gmina prowadzi działalność gospodarczą, bo świadczy odpłatnie usługi innym podmiotom. Z tego tytułu ciąży na niej obowiązek podatkowy w zakresie podatku od towarów i usług. W związku z tym na podstawie art.86 ust.1 ustawy o VAT, przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących wydatki związane z tymi czynnościami opodatkowanymi.

Nie ulega też wątpliwości, że prowadzenie targowiska jest zadaniem własnym Gminy, zatem budowa czy przebudowa targowiska stanowi realizację zadania publicznego, jakie nakłada na jednostkę samorządu terytorialnego art. 7 ust. 1 pkt 11 u.s.g. Ponadto w zakresie swojego władztwa publicznego Gmina pobiera opłatę targową, która jednak nie stanowi ekwiwalentu za korzystanie z targowiska, lecz jest należnością o charakterze publicznoprawnym. W ocenie Sądu brak jednak podstaw do uznania, że powyższe czynności podejmowane w zakresie władztwa publicznego stanowią o wykorzystywaniu targowiska do celów innych niż działalność gospodarcza.

Jednostka samorządu terytorialnego może wykonywać zadania własne w ramach działalności gospodarczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 sierpnia 2001 r. sygn. akt V CKN 756/00, OSN 2002, nr 1, s. 64, uchwała Sądu Najwyższego z 24 lipca 2013 r. sygn. akt III CZP 43/13), polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty w sprawach targowisk (art. 7 ust.1 pkt 11 u.s.g.). Tym samym dopuszczalne jest uznanie, że przebudowa targowiska i udostępnienie go mieszkańcom oraz osobom prowadzącym handel, od których pobierane są opłaty targowe i rezerwacyjne, następują w ramach prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego działalności gospodarczej, chociaż przedsięwzięcie to mieści się także w sferze działań publicznoprawnych mających na celu zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest pogląd, że nawet jeżeli prowadzenie targowiska jest czynnością, która zgodnie z art. 7 ust. 1 u.s.g. służy do zaspokojenia potrzeb lokalnej społeczności i należy do zadań własnych gminy, to – biorąc pod uwagę art. 15 ust. 6 ustawy o VAT - sposób realizacji tego zadania może wiązać się z podejmowaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Skoro bowiem zaspakajanie przez gminy potrzeb lokalnej społeczności w tym względzie opiera się o zawarte umowy cywilnoprawne, gmina jest podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a działalność gospodarcza na gruncie ustawy o VAT nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku. (por. m.in. wyroki z: 31 marca 2016 r. I FSK 1736/14, 20 kwietnia 2016 r. I FSK 2032/14, 22 grudnia 2016 r. I FSK 1370/15 i I FSK 1437/15, 29 sierpnia 2017 r., I FSK 1148/15, 8 listopada 2017 r. I FSK 1737/15, 30 stycznia 2018 r. I FSK 110/16 i I FSK 349/16, 21 kwietnia 2016 r. I FSK 1902/14, 8 lutego 2018 r. I FSK 391/16,).

Natomiast pobór opłaty targowej od podmiotów prowadzących sprzedaż na targowisku nie stanowi wykorzystywania przez Gminę targowiska na cele inne niż działalność gospodarcza w rozumieniu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. W myśl art. 15 u.p.o.l. opłata targowa, jako nieekwiwalentne, powstające z mocy prawa zobowiązanie podatkowe, obciąża podmioty z tytułu dokonywanej przez nie na targowisku sprzedaży, przy czym targowiskiem są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, z wyjątkiem budynków lub ich części. Opłatę tę pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się w powyższej kwestii stwierdzając, że obowiązek ponoszenia opłaty targowej przez podmioty prowadzące sprzedaż w miejscu wskazanym przez gminę jako targowisko nie stanowi wykorzystywania przez gminę targowiska na inne cele niż prowadzenie działalności gospodarczej w ujęciu art. 86 ust. 7b u.p.t.u. Gmina wykorzystuje targowisko jedynie na cele prowadzonej działalności gospodarczej (wynajem lub udostępnienie miejsca handlowego za opłatę rezerwacyjną na podstawie zawieranych umów cywilnoprawnych), a opłata targowa obciąża korzystające z powierzchni targowej podmioty, z tytułu realizowanej tam sprzedaży (por. np. wyroki NSA o sygn. akt: I FSK 208/15 z 9 lutego 2015 r., I FSK 379/14 z 2 września 2014 r., I FSK 1279/14 z 30 grudnia 2014 r., I FSK 1013/14 z 30 czerwca 2015 r., I FSK 696/14 z 23 lipca 2015 r., I FSK 208/15 z 6 września 2016 r., I FSK 2113/15 z 23 lutego 2018 r. - dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

Stanowiska prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie Sąd w pełni podziela i stwierdza, że wbrew interpretacji, brak podstaw do zastosowania przepisu art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, bo przedstawiony we wniosku opis stanu faktycznego nie odpowiada dyspozycji tego przepisu. Skoro we wniosku Gmina zaznaczyła, że po przebudowie targowiska będzie pobierała (w oparciu o zawierane umowy cywilnoprawne) opłatę rezerwacyjną z tytułu korzystania z niego, to nie budzi wątpliwości, że w tym zakresie będzie działała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 w zw. z ust. 2 i ust. 6 in fine ustawy o VAT - prowadzącego działalność gospodarczą, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Konsekwencją tego będzie więc uprawnienie Gminy do pełnego odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na realizację inwestycji, jak i związanych z późniejszą eksploatacją targowiska na zasadach określonych w art. 86 ust. 1 ustawy.

W konsekwencji okazały się zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 86 ust. 1 i ust.2 ustawy o VAT, gdyż w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie zaistniały okoliczności uzasadniające pozbawienie Skarżącej prawa do pełnego odliczenia VAT na podstawie tych przepisów i nakazujące stosować normę szczególną z art. 86 ust. 2a ww. ustawy.

Nietrafne są natomiast zarzuty naruszenia przepisów art.120 i art.121 § 1 O.p. oraz art.2 i art.7 Konstytucji RP, bo w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady praworządności oraz zasady zaufania do organów podatkowych z powodu wydania błędnej interpretacji.

Zważywszy na powyższe Sąd, w oparciu o przepisy art. 146 § 1 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit.a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. oraz § 1 i § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687), Sąd zasądził na rzecz Skarżącej kwotę 680 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, obejmującą zwrot uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł oraz zwrot kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł.