Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 31/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Joanna Wojciechowska po rozpatrzeniu w dniu 20 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania zaskarżonego postępowania


UZASADNIENIE

K. Z. (dalej: "Skarżący"), w skardze z dnia 13 grudnia 2016 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r.

nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnił, że wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 2 pkt 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) na czas trwającego postępowania sądowego, gdyż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wypadek gdyby organ nie uwzględnił przedmiotowego wniosku, Skarżący na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy wniósł

o rozpoznanie wniosku przez Sąd.

Organ w odpowiedzi na skargę, odnosząc się do przedmiotowego wniosku wskazał, iż nie ma podstaw do jego uwzględnienia z uwagi na charakter aktu będącego przedmiotem skargi do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – (dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samem sprawy.

Podstawową przesłanką zastosowania instytucji ochrony tymczasowej jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, a która jest wynikiem wykonania kwestionowanego aktu lub czynności. Omawiana instytucja ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą więc być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.

Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się jednak do tak rozumianego wykonania. Zaskarżone postanowienie, którego wstrzymania wykonania domaga się Skarżący, dotyczy wyłącznie oceny zasadności zarzutów wobec prowadzenia egzekucji administracyjnej – przedawnienia i nieistnienia obowiązku. Tego rodzaju postanowienie nie stanowi aktu nadającego się do wykonania lub podlegającego wykonaniu, gdyż nie nakłada na stronę żadnych obowiązków ani nie nakazuje Skarżącemu określonego zachowania. Nie nakłada żadnych zobowiązań finansowych, które mogłyby doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA: z 27 lutego 2008 r., II FZ 57/08; z 31 marca 2008 r., II OZ 264/08 i II OZ 265/08; z 29 września 2009 r., II OZ 794/09; z 13 grudnia 2011 r., I OZ 1031/11; z 2 marca 2016 r., II GZ 155/16; z 10 marca 2016 r., II GZ 95/16, z 8 stycznia 2014 r., II GZ 759/13 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl; R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 361).

Poza tym z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wystąpienie z wnioskiem

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienia NSA: z 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09; z 10 grudnia 2010 r., II FZ 536/10; z 1 marca 2011 r., II FZ 17/11; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W niniejszej sprawie Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi nie można nawet wyodrębnić argumentacji, która odnosiłaby się do przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy nawet, gdyby zaskarżone postanowienie posiadało przymiot wykonalności, którego jednak – jak już wyżej wskazano – nie posiada, to i tak wniosek Skarżącego z powodu braku uzasadnienia nie mógłby zostać uwzględniony.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.