Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 850/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 37 ust. 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 59
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 396 poz 1 art. 3, art. 31 ust. 1, 5
law: Rozporządzenie 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i  stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE  oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i  dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie dostarczenia kart charakterystyki odbiorcom substancji lub mieszanin oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

UZASADNENIE

W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...] lutego 2020r. działając na podstawie art. 4 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2019r. poz. 59), art. 31 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę [...] oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr [...] i rozporządzenie Komisji (WE) nr [...], jak również dyrektywę Rady [...] i dyrektywy Komisji [...], [...], [...] i [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr [...], str. 1 z dnia [...].12.2006 ze zm.) utrzymał w mocy w zakresie punktu 7 zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] stycznia 2020r.

Decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym.

W dniu [...] grudnia 2019r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. przeprowadził kontrolę sanitarną w firmie L. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Spółka B L. W. w G. w zakresie oceny stanu sanitarno-technicznego i higienicznego obiektu, oceny realizacji ogólnych wymogów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy i stwierdził nieprawidłowości wskazane w protokole kontroli z [...] grudnia 2019r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z [...] stycznia 2020r. zarządził wykonanie obowiązków określonych w punktach od 1 do 7 w terminie do [...] lutego 2020r. W punkcie 7 decyzji organ I instancji zarządził dostarczenie odbiorcom substancji lub mieszaniny wprowadzanej do obrotu kart charakterystyki zgodnie z załącznikiem II, a w przypadku gdy substancja lub mieszanina spełniają kryteria klasyfikujące je jako stwarzające zagrożenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr [...]; lub w przypadku gdy substancja jest trwała, wykazująca zdolność do bioakumulacji i toksyczna lub bardzo trwała i wykazująca dużą zdolność do bioakumulacji zgodnie z kryteriami zawartymi w załączniku XIII; lub w przypadku gdy substancja znajduje się na liście sporządzonej zgodnie z art. 59 ust. 1 z powodów innych niż określone w lit. a) i b) zgodnie z uregulowaniami zawartymi w przepisach art. 31 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę [...] oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr [...] i rozporządzenie Komisji (WE) nr [...], jak również dyrektywę Rady [...] i dyrektywy Komisji [...], [...], [...] i [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr [...], str. 1 z dnia [...].12.2006 ze zm.).

Odwołanie od powyższej decyzji w zakresie punktu 7 złożył L. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Spółka B L. W. w G. wnosząc o uchylenie tego punktu decyzji. Oświadczył, że posiada karty charakterystyki pigmentów wchodzących w skład mieszanki oraz kartę charakterystyki dotyczącą opakowania i stosowanego w nim gazu. Podkreślał, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej prowadzi sprzedaż detaliczną uzyskiwanej mieszaniny produktów, dla odbiorców indywidualnych (konsumentów). Odwołujący się stoi na stanowisku, że obowiązek posiadania kart charakterystyki dla produktu dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy produkt taki jest dostarczany tzw. "dalszemu użytkownikowi" lub "dystrybutorowi", z kręgu podmiotów, dla których koniecznym jest przy dystrybucji produktów posiadanie karty charakterystyki, wyłączony jest konsument, czyli osoba nabywająca produkt wyłącznie na własny użytek i w celu niewiązanym z działalnością gospodarczą. Taki przypadek ma miejsce w przypadku odwołującego, który jest jedynie zobowiązany do oznaczenia takiego produktu etykietą, zawierającą skierowane do konsumenta ostrzeżenia, iż produkt może być niebezpieczny. Karty charakterystyki sporządzane są dla tych produktów bądź półproduktów i mają służyć uzyskaniu informacji o zagrożeniach mogących wystąpić i ewentualnie do podjęcia działań celem ich uniknięcia przy procesach produkcji i dystrybucji. Skierowanie do odwołującego się zobowiązania dotyczące dostarczenia odbiorcom produktu (konsumentom) kart charakterystyki produktu stanowi zdaniem przedsiębiorcy nadinterpretację art. 31 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady [...].

W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...] lutego 2020r. utrzymał zaskarżoną decyzję co do punktu 7 w mocy. Organy obu instancji w toku prowadzonego postępowania ustaliły, iż przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Spółka B L. W. w G. prowadzi działalność w zakresie sprzedaży materiałów lakierniczych przeznaczonych do kompleksowego zaopatrzenia lakierni samochodowych. Podmiot ponadto wprowadza do obrotu środki chemiczne przeznaczone dla myjni samochodowych, kosmetyki samochodowe oraz tzw. chemię warsztatową oraz podstawowe akcesoria samochodowe. Zajmuje się również przygotowywaniem we własnym zakresie farb i lakierów przeznaczonych do lakiernictwa samochodowego.

Przygotowane w siedzibie firmy gotowe mieszanki pakowane są w opakowania zapewnione przez przedsiębiorcę. Mieszaniny przygotowane na bazie półproduktów marki Akzo Nobel na życzenie klienta pakowane są w opakowania typu spray. Wszystkie półprodukty wykorzystywane przez przedsiębiorcę w procesie przygotowania gotowej do użytku przez klienta farby, stanowią mieszaniny sklasyfikowane przez ich dostawców jako stwarzające zagrożenie, przeznaczone do stosowania przez użytkowników profesjonalnych.

Zdaniem W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego podmiot odwołującego Spółka B L. W. (zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 13 rozporządzenie REACH) pełni rolę dalszego użytkownika w łańcuchu dostaw. Zgodnie z zapisami art. 3 pkt 13 rozporządzenie REACH dalszym użytkownikiem jest osoba fizyczna lub prawna mająca siedzibę na terytorium wspólnoty i niebędąca producentem ani importerem, która używa substancji w jej postaci własnej lub jako składnika mieszaniny, podczas prowadzonej przez siebie działalności przemysłowej lub innej działalności zawodowej. Przy czym dystrybutor ani konsument nie są uważani za dalszych użytkowników.

Zdaniem organu odwoławczego odwołujący się, jako dalszy użytkownik w łańcuchu dostaw, wprowadzający do obrotu przygotowane przez siebie mieszaniny obowiązany jest do realizacji obowiązku dostarczenia kart charakterystyki substancji lub mieszaniny. W stwierdzonym stanie faktycznym przedsiębiorca jest dostawcą mieszanin chemicznych, dlatego też jest obowiązany do spełnienia wymagań określonych w art. 31 ust. 1 rozporządzenia REACH.

Skargę na powyższą decyzję W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2020 r. wniósł L. W. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "Spółka B L. W. w G. reprezentowany przez r.pr. W. J. zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie prawa poprzez błędne zastosowanie powołanych w decyzjach przepisów dotyczących dostarczania kart charakterystyki produktów.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w zakresie punktu 7 oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów art 31 ust. 1 Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (dalej REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę [...] oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr [...] i rozporządzenie Komisji (WE) nr [...], jak również dyrektywę Rady [...] i dyrektywy Komisji [...], [...], [...] i [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr [...], str. 1 z dnia [...].12.2006 ze zm.).

Skarżący skazał, że obowiązek posiadania kart charakterystyki dla produktu dotyczy wyłącznie sytuacji kiedy produkt jest dostarczany tzw. "dalszemu użytkownikowi" lub "dystrybutorowi" zgodnie z definicjami zawartymi w art. 3 pkt 13 i art. 3 pkt 14 ww. rozporządzenia REACH. Zdaniem skarżącego spoza kręgu osób, dla których koniecznym jest przy dystrybucji produktów chemicznych posiadanie karty charakterystyki wyłączony jest konsument, czyli osoba, która nabywała produkt wyłącznie na użytek własny i w celu niezwiązanym z działalnością gospodarczą, a taki przypadek ma zadaniem skarżącego miejsce w jego wypadku. Skarżący twierdzi, iż zobowiązany jest jedynie do oznaczenia produktu odpowiednią etykietą, zawierającą skierowane do konsumenta ostrzeżenia, iż produkt może być niebezpieczny dla jego zdrowia oraz niezbędne wskazówki co do bezpiecznego korzystania z produktu. Przedsiębiorca twierdzi, iż przepisy Rozporządzenia REACH są stworzone celem wykorzystywania produktów niebezpiecznych w procesach produkcyjnych, a karty charakterystyki sporządzane dla produktów lub półproduktów mają służyć w przypadku wystąpienia zagrożeń, celem uzyskania właściwych informacji o zagrożeniach mogących wystąpić i ewentualnie do podjęcia działań celem uniknięcia tych zagrożeń przy procesach produkcji i dystrybucji. W związku z powyższym skarżący twierdzi, iż skierowane do niego zobowiązanie wynikające z decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., a także decyzji W. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. dotyczące dostarczenia odbiorcom produktu kart charakterystyki produktu stanowi nadinterpretację przepisów art. 31 ust. 1 Rozporządzenia REACH.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja organu administracji publicznej I instancji w zaskarżonym zakresie dotyczącym punktu 7 decyzji I instancji z [...] stycznia 2020r., jak i decyzja odwoławcza organu II instancji odpowiadają prawu.

Podstawę materialnoprawną w niniejszej sprawie stanowią przepisy Rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę [...] oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr [...] i rozporządzenie Komisji (WE) nr [...], jak również dyrektywę Rady [...] i dyrektywy Komisji [...], [...], [...] i [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr [...], str. 1 z dnia [...].12.2006 r. ze zm.) - zwanego dalej rozporządzeniem REACH.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie, który Sąd uznaje za podstawę do dalszych swoich rozważań.

Podstawowym zagadnieniem, które należało do Sądu było ustalenie czy na skarżącym ciążył obowiązek dostarczenia kart charakterystyki substancji i mieszanin, a tym samym czy organ inspekcji sanitarnej zasadnie zażądał od skarżącego takich kart charakterystyki substancji i mieszanin niebezpiecznych.

Z zebranych akt administracyjnych sprawy wynika, że przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod Spółką B L. W. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży materiałów lakierniczych przeznaczonych do kompleksowego zaopatrzenia lakierni samochodowych. Wprowadza do obrotu środki chemiczne przeznaczone dla myjni samochodowych, kosmetyki samochodowe oraz tzw. chemię warsztatową oraz podstawowe akcesoria samochodowe (k. 21-23 akt adm. I inst.). W ramach prowadzonej działalności zajmuje się również przygotowywaniem we własnym zakresie farb i lakierów przeznaczonych do lakiernictwa samochodowego. Chemikalia te są sporządzane na życzenie klientów poprzez łączenie pigmentów z odpowiednimi bazami, zgodnie z zapotrzebowaniem zamawiających. Zarówno bazy jak i pigmenty dostarczane są przez zewnętrznych dostawców.

Organy prawidłowo ustaliły, że przedsiębiorca w procesie mieszania korzysta z półproduktów dostarczanych między innymi przez dostawców takich jak Spółka C (NOVOPUR 1090 emalia poliuretanowa, połysk barwiona pastami, NOVOPUR emalia poliuretanowa, mat, barwiona pastami, NOVOPUR 1050 emalia poliuretanowa, półmat, barwiona pastami, NOVORUST 2750 DTM gruntoemalia epoksydowa, półmat, barwiona pastami) i Akzo Nobel Car Refmishes bv (produkt Basecoat PRO kolory mieszane), k. 98 – 125 akt adm. I inst. Następnie, przygotowane w ramach prowadzonej działalności gotowe mieszanki pakowane są w opakowania zapewnione przez przedsiębiorcę. Mieszaniny przygotowane na bazie półproduktów marki Akzo Nobel na życzenie klienta pakowane są w opakowania typu spray (z wykorzystaniem zakupionych opakowań "puszka półprodukt - do napełniania - do profesjonalnego użytku" o nazwie handlowej Colormatic Pre-fill standard 275 ml, których dostawcą jest Spółka D), k. 25 – 34, 91 – 96 akt adm. I inst. Wszystkie półprodukty wykorzystywane przez przedsiębiorcę w procesie przygotowania gotowej do użytku przez klienta farby, stanowią mieszaniny sklasyfikowane przez ich dostawców jako stwarzające zagrożenie, przeznaczone do stosowania przez użytkowników profesjonalnych.

Nie budzi, zatem wątpliwości Sądu kwestia, że skarżący przedsiębiorca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonuje mieszania substancji i farb na życzenie klientów, które to mieszaniny umieszcza w pojemnikach typu spray i następnie sprzedaje konsumentom. Skarżący w istocie nie kwestionował prowadzonej działalności tego rodzaju wskazując, że prowadzi sprzedaż uzyskanych przez siebie mieszanin produktów odbiorcom indywidualnym – konsumentom. Przyznał także już w odwołaniu, że produkty mogą być substancjami niebezpiecznymi, skoro jego zdaniem zobowiązany jest do oznaczania produktów odpowiednią etykietą, zawierającą skierowane do konsumenta ostrzeżenia, że produkt może być niebezpieczny dla jego zdrowia oraz niezbędne wskazówki co do bezpiecznego korzystania z produktu. Sam skarżący mianem konsumenta określił podmioty, którym sprzedaje zmieszane przez siebie w ramach prowadzonej działalności mieszaniny farb i lakierów, które umieszcza w oddzielnych pojemnikach typu spray. Przy czym, nie budziło wątpliwości, że przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której także właśnie przygotowuje powyższe mieszaniny farb i lakierów przeznaczonych do lakiernictwa samochodowego.

Celem rozporządzenia REACH jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego, a także swobodny przepływ substancji w ich postaci własnej, jako składników mieszanin lub w wyrobach, przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności. Rozporządzenie oparte jest na zasadzie, zgodnie z którą to do producentów, importerów i dalszych użytkowników należy zagwarantowanie, że chemikalia, które produkują i wprowadzają do obrotu lub stosują nie wpływają negatywnie na zdrowie lub życie człowieka ani na środowisko. Rozporządzenie określa szczegółowe obowiązki producentów, importerów i dalszych użytkowników związane z produkcją, wprowadzaniem do obrotu i stosowaniem substancji chemicznych w ich postaci własnej, jako składniki mieszanin lub w wyrobach (Preambuła rozporządzenia REACH).

Rozporządzenie REACH w art. 3 definiuje pojęcia jakimi posługuje się rozporządzenie i tak: mieszanina to mieszanina lub roztwór składający się z dwóch lub większej liczby substancji (pkt 2); wprowadzenie do obrotu: oznacza odpłatne lub nieodpłatne dostarczenie lub udostępnienie stronie trzeciej. Import jest równoznaczny z wprowadzeniem do obrotu (pkt 12); dalszy użytkownik oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty i niebędącą producentem ani importerem, która używa substancji w jej postaci własnej lub jako składnika mieszaniny, podczas prowadzonej przez siebie działalności przemysłowej lub innej działalności zawodowej. Dystrybutor ani konsument nie są uważani za dalszych użytkowników. Reimporter podlegający wyłączeniu zgodnie z przepisem art. 2 ust. 7 lit. c) uważany jest za dalszego użytkownika (pkt 13); dystrybutor: oznacza osobę fizyczną lub prawną mającą siedzibę na terytorium Wspólnoty, w tym osobę prowadzącą handel detaliczny, która wyłącznie magazynuje oraz wprowadza do obrotu substancję w jej postaci własnej lub jako składnik mieszaniny, udostępniając ją stronom trzecim (pkt 14); uczestnicy łańcucha dostaw: oznaczają wszystkich producentów lub importerów lub dalszych użytkowników w łańcuchu dostaw (pkt 17); stosowanie: oznacza każdy rodzaj przetwarzania, przygotowywania mieszanin, zużywania, magazynowania, przechowywania, obróbki, umieszczania w pojemnikach, przenoszenia z jednego pojemnika do innego, mieszania, produkcji wyrobu i każde inne wykorzystanie (pkt 24); dostawca substancji lub mieszaniny: oznacza każdego producenta, importera, dalszego użytkownika lub dystrybutora wprowadzającego do obrotu substancję w jej postaci własnej lub jako składnik mieszaniny, lub też mieszanina (pkt 32); dostawca wyrobu: oznacza wytwórcę lub importera wyrobu, dystrybutora lub innego uczestnika łańcucha dostaw wprowadzającego wyrób do obrotu (pkt 33); odbiorca substancji lub mieszaniny: oznacza dalszego użytkownika lub dystrybutora, któremu dostarcza się substancję lub mieszaninę (pkt 34).

Analizując rolę skarżącego w łańcuchu dostaw mieszanin chemicznych, gdyż ustalenie roli skarżącego w łańcuchu dostaw było kluczowe dla przypisania mu obowiązków ciążących na poszczególnych ogniwach łańcucha dostaw wynikających z zapisów rozporządzenia REACH, w tym także obowiązku przekazywania informacji w łańcuchu dostaw, organy słusznie doszły do wniosku, że skarżący jest dalszym użytkownikiem. Ze względu na fakt, iż w prowadzonej przez siebie działalności skarżący samodzielnie przygotowuje mieszaniny chemiczne poprzez łączenie ze sobą półproduktów (np. baz: Novopur 1090 emalia poliuretanowa, połysk, Novopur 1020 emalia poliuretanowa, mat, Novopur 1050 emalia poliuretanowa, półmat - dostawca Spółka C. z pastami pimentowymi dostawcy Spółki E) otrzymanych od dostawców zewnętrznych i dokonuje ich przepakowywania we własne opakowania - należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi czynność stosowania w rozumieniu art. 3 pkt 24 rozporządzenia REACH. Podmiot Spółka B L. W. (zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 13) pełni rolę dalszego użytkownika w łańcuchu dostaw, jako osoba fizyczna mająca siedzibę na terytorium wspólnoty i niebędąca producentem ani importerem, która używa substancji w jej postaci własnej lub jako składnika mieszaniny, podczas prowadzonej przez siebie działalności przemysłowej lub innej działalności zawodowej. W tej części działalności firmy nie jest dystrybutorem ani konsumentem. Istnieje wiele ról dalszego użytkownika odzwierciedlających rodzaj prowadzonej przez niego działalności i pozycję w łańcuchu dostaw. W niniejszym przypadku skarżący dokonuje mieszania półproduktów dostarczonych przez producentów, pakowania tak uzyskanych mieszanin i następnie wprowadzenia ich do obrotu poprzez sprzedaż konsumentom, a więc pełni rolę formulatora mieszanin, który wprowadza do obrotu przygotowane przez siebie produkty. Organy słusznie podkreślały, że proces mieszania półproduktów dostarczanych przez producentów (Spółkę E, Spółkę F) odbywa się według ściśle określonych kryteriów, a dalszy produkt posiada określoną klasyfikację zagrożeń i oznakowanie czego dowodem są karty charakterystyki dostarczone skarżącemu przez producentów dla gotowych mieszanin, z których dokonuje własnych mieszanin substancji, tj. np. karta charakterystyki wersja 3, data aktualizacji [...].06.2017 r., dla mieszanin: NOVOPUR 1090 emalia poliuretanowa, połysk, barwiona pastami, NOVOPUR 1020 emalia poliuretanowa, mat, barwiona pastami, NOVOPUR 1050 emalia poliuretanowa, półmat, barwiona pastami, a także karta charakterystyki wersja 1, data aktualizacji: [...].11.2018 r. dostarczona dla mieszaniny Basecoat PRO kolory mieszane. Ponadto pojemniki, w które zapakowana jest mieszanina przed wydaniem klientom zostają oznakowane etykietami - w przypadku mieszanin sporządzonych na bazie półproduktów dostarczonych przez Spółkę E ich producent dostarcza własne etykiety przeznaczone do umieszczenia przez skarżącego na opakowaniu, natomiast dla mieszanin otrzymanych w oparciu o półprodukty Spółki G przedsiębiorca drukuje etykiety samodzielnie. Wszystkie półprodukty wykorzystywane przez skarżącego w procesie przygotowania gotowej do użytku przez klienta farby, stanowią mieszaniny sklasyfikowane przez ich dostawców jako stwarzające zagrożenie, przeznaczone do stosowania przez użytkowników profesjonalnych.

W świetle art. 3 ust. 12 rozporządzenia REACH i zgodnie ze zgromadzonym w postępowaniu materiałem dowodowym skarżący będąc podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "Spółka B L. W. w G. bezspornie wprowadza do obrotu mieszaniny chemiczne, przekazując je odbiorcom, których sam nazywa konsumentami, w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. W zaistniałej sytuacji należy mieć na uwadze, iż odbiorcy mieszanin sporządzanych przez skarżącego mogą je zastosować w swojej działalności zawodowej lub usługowej, zwłaszcza biorąc pod uwagę, iż półprodukty z których uzyskiwana jest farba dedykowane są profesjonalistom, co znajduje odzwierciedlenie w zapisach kart charakterystyki półproduktów dostarczonych przez poszczególnych dostawców skarżącego, i załączonych do akt sprawy. Są oni odbiorcami sporządzanych przez skarżącego mieszanin i to oni stanowią kolejne ogniwo w łańcuchu dostaw.

Zgodnie z art. 31 ust. 1 i nast. rozporządzenia REACH karta charakterystyki stanowi zbiór informacji o niebezpiecznych właściwościach substancji stwarzających zagrożenie i mieszanin stwarzających zagrożenie oraz o zasadach i zaleceniach bezpiecznego stosowania. Co do zasady, karta charakterystyki ma zapewnić użytkownikowi chemikaliów dobór środków niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa ich stosowania oraz ochronę zdrowia osób i środowiska.

Słusznie zatem organy inspekcji sanitarnej obu instancji uznały, że zasadnym było wydanie spornego nakazu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G., wyrażonego w punkcie 7 decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. dotyczącego dostarczania przez przedsiębiorcę odbiorcom mieszaniny kart charakterystyki wprowadzonych do obrotu mieszanin chemicznych. Zgodnie bowiem z postanowieniami tytułu IV rozporządzenia REACH obowiązek dostarczenia kart charakterystyki substancji winien być realizowany na każdym etapie łańcucha dostaw przez poszczególnych uczestników tego łańcucha. Skoro, przez uczestników łańcucha dostaw należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt. 17 rozporządzenia REACH wszystkich producentów lub dalszych użytkowników w łańcuchu dostaw, to skarżący - jako dalszy użytkownik w łańcuchu dostaw, wprowadzający do obrotu przygotowane przez siebie mieszaniny - obowiązany jest do realizacji powyższego obowiązku.

Zasadnie przyjęły organy inspekcji sanitarnej, że w ustalonym stanie faktycznym przedsiębiorca Spółka B L. W. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest dostawcą mieszanin chemicznych, dlatego też jest obowiązany do spełnienia wymagań określonych w art. 31 ust. 1 i nast. rozporządzenia REACH. Zgodnie z tym postanowieniem dostawca substancji lub mieszaniny dostarcza odbiorcy substancji lub mieszaniny kartę charakterystyki sporządzoną zgodnie z załącznikiem II:

a) w przypadku, gdy substancja spełnia kryteria klasyfikacji jako stwarzająca zagrożenie zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr [...] lub jeżeli mieszanina spełnia kryteria klasyfikujące ją jako niebezpieczną zgodnie z dyrektywą [...]; lub

b) w przypadku gdy substancja jest trwała, wykazująca zdolność do bioakumulacji i toksyczna lub bardzo trwała i wykazująca bardzo duża zdolność do bioakumulacji zgodnie z kryteriami zawartymi w załączniku XIII; lub

c) w przypadku gdy substancja znajduje się na liście sporządzonej zgodnie z art. 59 ust. 1 z powodów innych niż określone w lit. a) i b).

Nadto, zgodnie z art. 31 ust. 5 rozporządzenia REACH kartę charakterystyki dostarcza się w językach urzędowych państw członkowskich, na terytorium których substancja lub mieszanina jest wprowadzana do obrotu, chyba że zainteresowane państwa członkowskie postanowią inaczej, jak wskazał organ I instancji w punkcie 7 decyzji z [...] stycznia 2020r.

Mając powyższe na uwadze, chybione okazało się twierdzenie, że skarżący jest tylko konsumentem zakupionych substancji i mieszanin, a zastosowanie w stosunku do niego art. 31 rozporządzenia REACH stanowi nadinterpretację powyższego przepisu rozporządzenia. W kontekście powyższych ustaleń i przywołanych przepisów prawa w ocenie Sądu na skarżącym ciąży obowiązek określony w art. 31 rozporządzenia REACH.

W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w punkcie 7 zostały wydane zgodnie z prawem. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, jak orzekł w wyroku.

Sąd wyjaśnia, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 06 października 2020 r., na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów oraz stronom umożliwiono wyrażanie stanowiska przed rozpoznanie sprawy (k. 21- 24, 33 akt sąd.).