Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 407/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 31 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 657
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 27 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 roku sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi T. W. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., ul. A16/18 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu R. S. z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda Ł. działając na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 657 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania R.S. na pobyt czasowy od dnia 16 maja 2017 r. do dnia 16 lipca 2020 r. w nieruchomości położonej przy ul. A. 138 w C.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

W dniu 18 maja 2017 r. R.S. złożył w organie meldunkowym druk zgłoszenia pobytu czasowego od dnia 16 maja 2017 r. do dnia 16 lipca 2020 r. w nieruchomości położonej przy ul. A. 138 w C. Z uwagi na brak potwierdzenia pobytu R.S. w przedmiotowym lokalu na druku zgłoszenia przez właściciela lokalu - Gminę C. organ meldunkowy zgodnie z dyspozycją art. 31 § 1 ustawy o ewidencji ludności, wszczął w dniu 10 sierpnia 2017 r. postępowanie administracyjne.

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy C. odmówił zameldowania R.S. na pobyt czasowy od dnia 16 maja 2017 r. do dnia 16 lipca 2020 r. w nieruchomości położonej przy ul. A. 138 w C. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że w związku z przeprowadzoną w dniu 11 października 2017 r. eksmisją komorniczą R.S. został wyprowadzony z przedmiotowej nieruchomości i nie posiada żadnego prawa do przebywania w przedmiotowej nieruchomości. W związku z przeprowadzeniem czynności komorniczych opróżnienia spornego lokalu organ meldunkowy odstąpił od czynności dowodowych, tj. oględzin nieruchomości położonej w C. przy ulicy A. 138, które wyznaczone zostały na dzień 8 listopada 2017 r. Z analizy materiału dowodnego zgromadzonego w sprawie wynika, że R.S. utracił prawo przebywania w przedmiotowej nieruchomości, na skutek prawomocnego wyroku sądu nakazującego opróżnienie lokalu użytkowego.

Organ stwierdził, że wykonanie wyroku może nastąpić w sposób dobrowolny, lub w przypadku uchylania się zobowiązanego od jego wykonania - w drodze egzekucji, wykonanej przez komornika sądowego. W rozpatrywanej sprawie wobec R.S. wykonanie wyroku o opróżnienie lokalu nastąpiło w drodze egzekucji komorniczej.

Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ wskazał, że związek pomiędzy meldunkiem w lokalu i uprawnieniem do niego, a zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu i nie może prowadzić do skrajnej konkluzji, że jakikolwiek pobyt, także wbrew prawu, powinien być urzędowo potwierdzany. Meldunek nie może bowiem służyć sanowaniu stanów jawnie naruszających prawo. Osoba eksmitowana wyrokiem sądowym, która opuściła lokal, nawet jeżeli faktycznie uczyniła to dobrowolnie, nie jest już chroniona żadnymi przepisami, w szczególności żaden przepis prawa nie dopuszcza jej powrotu do lokalu, a w powrót w takiej sytuacji do lokalu należy traktować jako działanie jawnie sprzeczne z prawem i nie może być sanowane poprzez zameldowanie.

W związku z powyższym, skoro w stosunku do R.S. został wykonany prawomocny wyrok wydania lokalu użytkowego położonego w C. przy ulicy A. 138, to zameldowanie na pobyt czasowy byłoby niezgodne z prawem, albowiem zainteresowany faktycznie nie przebywa w spornej nieruchomości oraz nie ma prawa w niej przebywać.

Nie ulega wątpliwości, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim V Wydziału Gospodarczego z dnia 24 lipca 2008 r. oraz wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi XIII Wydziału Gospodarczego z dnia 12 grudnia 2016 r. nakazano R.S. opróżnienie lokalu użytkowego stanowiącego pomieszczenia Ax. znajdującego się w budynku w C. przy ulicy A. 138, na działce oznaczonej numerem 1737/2 i wydanie go Gminie C. Oznacza to, że R.S. nie tylko nie ma prawa do wyżej wymienionego lokalu, ale przede wszystkim jego faktyczne przebywanie w nim jest zakazane i sprzeczne z prawomocnym wyrokiem. Nie można w takich okolicznościach mówić o możliwości zamieszkania zainteresowanego w przedmiotowym lokalu, a następnie zameldowania go na pobyt czasowy, skoro zamieszkanie zainteresowanego dokonane byłoby świadomie wbrew sądowemu nakazowi.

W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ meldunkowy, odstąpił od przeprowadzenia zgłaszanych przez strony dowodów - tj. nie przesłuchał do protokołu komornika sądowego P.T. na okoliczność pozorowania zamieszkiwania w nieruchomości położonej w C. przy ulicy A.138 oraz nie przeprowadził wywiadu środowiskowego na okoliczność zamieszkiwania R.S. w przedmiotowej nieruchomości, ponieważ na dzień wydania decyzji nie mają one znaczenia w rozpatrywanej sprawie, gdyż R.S. został wyprowadzony z przedmiotowej nieruchomości i w chwili obecnej nie posiada żadnego prawa do przebywania w niej.

Od powyższej decyzji R.S. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wykonanie eksmisji komorniczej w toku postępowania w przedmiocie zameldowania było nieuprawnione. Zdaniem skarżącego organ powinien poczekać do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Wojewoda [...] utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany wykonać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek ten polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego, który zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy należy wykonać najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Z powyższego wynika zatem, że jedyną przesłanką warunkującą zameldowanie jest przesłanka pobytu w lokalu, czy to z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy, czy też bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego - art. 25 ust. 2 ustawy, tj. pobyt czasowy.

W niniejszej sprawie wniosek dotyczył zameldowania na pobyt czasowy.

Ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu rzeczywistego pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Posiada charakter wyłącznie porządkowy i nie stanowi formy kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. Ewidencja ludności nie zajmuje się ustalaniem prawa do lokalu i pobytu w nim, ponieważ zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i potwierdza fakt pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności). Czynności zameldowania oraz wymeldowania mają charakter wyłącznie ewidencyjny, których rolą jest stwierdzenie faktu przebywania lub nieprzebywania danej osoby pod określonym adresem i w żadnej mierze nie mają one wpływu na ewentualnie przysługujące tej osobie względem nieruchomości uprawnienia właścicielskie.

Wojewoda [...] podkreślił, że celem postępowania dotyczącego realizacji obowiązku meldunkowego jest zapewnienie zgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania lub wymeldowania się. Podstawę do zameldowania stanowi ustalenie, czy osoba zgłaszająca przebywa pod danym adresem. Z uwagi na cel, jakiemu służy obowiązek meldunkowy, ustawodawca wprowadził jedynie warunek przedstawienia potwierdzenia pobytu w lokalu jako okoliczności faktycznej. Jeżeli właściciel, bądź inna osoba dysponująca prawem do lokalu nie może lub nie chce poświadczyć tej okoliczności, wówczas organ administracji, działając na podstawie art. 31 ustawy o ewidencji ludności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające. Oznacza to, że brak potwierdzenia pobytu w lokalu przez jego właściciela, ale też brak zgody właściciela na zameldowanie, nie stanowi negatywnej przesłanki do dokonania zameldowania. Decydujące jest to, czy fakt pobytu oznaczonej osoby w konkretnym lokalu znajdzie potwierdzenie w dowodach przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym.

Analiza dokumentacji zgromadzonej przez organ pierwszej instancji wykazała, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...]z dnia 24 lipca 2008 r. (sygn. akt [...]) oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego [...]z dnia 12 grudnia 2016 r. (sygn. akt [...]) nakazano R.S. opróżnienie lokalu użytkowego znajdującego się w budynku położonym w C. przy ul. A. 138 i wydanie Gminie C. W dniu 11 października 2017 r. komornik sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] wykonał eksmisję R.S. z przedmiotowego lokalu, a nieruchomość wydał wierzycielowi, co potwierdza załączony do akt sprawy protokół komornika sądowego sporządzony w trakcie czynności eksmisyjnych (sygn. akt [...]).

Z powyższego wynika zatem, że w dniu 11 października 2017 r. R.S. utracił tytuł prawny do nieruchomości położonej przy ul. A. 138 w C., jak również prawo do przebywania w niej. Prawomocny wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję potwierdza zaistnienie przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego". Stosownie bowiem do treści art. 25 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. W niniejszej sprawie nie można przyjąć, aby taka przesłanka zaistniała, ponieważ skarżący już w dacie złożenia formularza zgłoszenia pobytu czasowego w Urzędzie Gminy w C., tj. w dniu 18 maja 2017 r., nie miał prawa przebywać w przedmiotowej nieruchomości. Jak bowiem wynika z akt sprawy wyroki sądowe dotyczące opróżnienia przez R.S. nieruchomości położonej przy ul. A. 138 w C. zostały opatrzone klauzulą wykonalności w dniu 6 kwietnia 2017 r.

Uwzględniając powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że chociaż art. 28 ust. 4 ustawy o ewidencji ludności stanowi, że zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała, to odnosi się wyłącznie do pobytu legalnego. Meldunek nie może bowiem służyć sanowaniu stanów jawnie naruszających prawo.

Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczności związane z egzekucją wskazanych powyżej wyroków nie mogą być brane pod uwagę przy ocenie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Nieprawidłowości dotyczące postępowania egzekucyjnego zwalczane są bowiem za pomocą stosownych środków prawnych przewidzianych przez przepisy regulujące postępowanie egzekucyjne.

W świetle powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że zameldowanie R.S. na pobyt czasowy w lokalu, w którym fizycznie nie przebywa, a w którym na podstawie prawomocnego wyroku sądu nie ma prawa przebywać, byłoby pozbawione racjonalnego uzasadnienia i sprzeczne z przepisami meldunkowymi.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Podał, że pobyt w lokalu był stanem faktycznym bez względu na to, czy zamieszkiwanie było uprawnione, czy nie. Zdaniem skarżącego organ meldunkowy powinien najpierw potwierdzić stan faktyczny, tj. dokonać zameldowania na pobyt czasowy, a następnie wnieść o wykonanie eksmisji. Dokonanie eksmisji w toku postępowania o zameldowanie spowodowało, że upadła podstawa ubiegania się o zameldowanie, a taki stan rzeczy, w ocenie skarżącego stanowi nadużycie prawa.

Skarżący nadmienił również, że Gmina C. weszła w prawa właściciela przedmiotowej nieruchomości z naruszeniem prawa i nie jest wykluczone, że powyższa okoliczność zostanie wzruszona.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola według wyżej wskazanych kryteriów zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji wykazała bowiem, że są ona prawidłowe.

W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego z dnia 16 maja 2017 r. zainicjował przeprowadzone postępowanie administracyjne, zakończone - wydaną na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności ( t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 657 ze zm., zwana dalej "ustawą"), zaskarżoną decyzją o odmowie zameldowania wnioskodawcy na pobyt czasowy do dnia 16 lipca 2020 r. w nieruchomości położonej przy ul. A. 138 w C.

Przypomnieć należy, że co do zasady, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy, obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca.

Obowiązek meldunkowy, jak wynika z powyższego przepisu oraz z treści art. 24 ust. 2 pkt 1 art. 28 i 30 ustawy o ewidencji ludności obejmujący zameldowanie na pobyt stały i czasowy, wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała (ust. 4 art. 28 ustawy o ewidencji ludności). Oznacza to, że nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby.

Zgodnie z treścią art. 31 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej.

Istotą ewidencji ludności jest zatem dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby w lokalu pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z tego lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem i nie daje prawa do przebywania w tym lokalu. Osoba nieposiadająca uprawnienia do dysponowania lokalem (prawa własności, lub innego tytułu prawnego) może w nim przebywać za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej. Zameldowanie powinno odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, czemu sprzeciwia się utrzymywanie fikcji meldunkowej. O kwalifikacji pobytu danej osoby w konkretnym lokalu mieszkalnym decyduje nie tylko treść jej oświadczeń, ale przede wszystkim całokształt okoliczności faktycznych sprawy wykazujących rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu (por. m.in. wyrok WSA w Lublinie z dnia 27 listopada 2014r. sygn. akt III SA/Lu 377/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z akt sprawy wynika, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 lipca 2008 r. nakazano R.S. opróżnienie lokalu użytkowego stanowiącego pomieszczenia Ax. znajdującego się w budynku w C. przy ulicy A. 138, na działce oznaczonej numerem 1737/2 i wydanie go Gminie C. Z akt sprawy (postanowienia z dnia 16 października 2017 r. Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w [...], protokołu z dnia 11 października 2017 r. i pisma Komornika Sądowego z dnia 30 października 2017 r.) wynika że w dniu 11 października 2017 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w [...] wykonał eksmisję skarżącego z zajmowanego przez niego lokalu. Oznacza to, że w momencie orzekania przez organ I instancji skarżący nie przebywał w spornym lokalu i nie miał już prawa w nim przebywać, a zatem brak było podstaw do zameldowania go w tym lokalu.

Należy również zauważyć, że o rzeczywistym zamiarze przebywania w określonym miejscu można mówić w aspekcie subiektywnym i obiektywnym. Strona subiektywna zamiaru stałego przebywania wyrażać się będzie w subiektywnych odczuciach osoby meldowanej, zaś strona obiektywna - w okolicznościach dotyczących rzeczywistej koncentracji życiowych interesów danej osoby, a także w okolicznościach całkowicie obiektywnych, niezależnych od woli stron postępowania. W związku z powyższymi twierdzeniami czynnikiem obiektywnym, który w niniejszym przypadku należy wziąć pod uwagę przy badaniu zamiaru stałego przebywania, jest wyrok sądu powszechnego orzekający eksmisję. Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 24 lipca 2008 r. nakazujący R.S. opróżnienie lokalu użytkowego stanowiącego pomieszczenia Ax. znajdującego się w budynku w C. przy ulicy A. 138, na działce oznaczonej numerem 1737/2 i wydanie go Gminie C., nadal pozostaje w obrocie prawnym. Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa, prawomocny wyrok orzekający eksmisję wiąże - na podstawie art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101) - nie tylko sąd, który go wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Orzekające w przedmiocie obowiązku meldunkowego organy i sądy administracyjne nie są zatem uprawnione poddawać ocenie prawidłowości i zasadności wydanego wyroku orzekającego eksmisję (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 listopada 2014r. sygn. akt III SA/Kr 1103/14). Nie sposób również twierdzić, że osoba, w stosunku do której wydano i wykonano wyrok eksmisyjny, może obiektywnie lokować na czas nawet określony ( w tym wypadku do dnia 20 lipca 2020 r.) swoje centrum interesów życiowych w miejscu, które opuściła.

Utrwalony jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym wykonanie przez komornika na podstawie wyroku sądu eksmisji osoby zamieszkałej w lokalu powoduje powstanie sytuacji przymusowego opuszczenia miejsca pobytu, skutkującej powstaniem obowiązku wymeldowania. Wykonanie prawomocnego wyroku sądu powszechnego orzekającego eksmisję nie może być przy tym uznane za działanie nielegalne (vide wyroki z dnia 2 września 2016 r., II OSK 2996/14; z dnia 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Po 1037/14; z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt II OSK 641/14, CBOSA).

Jeśli zatem pozbawiono skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu wykonanym poprzez eksmisję prawa do przebywania w lokalu, a pozbawieniu temu nie można zarzucić bezprawności (oddalono apelację od wyroku eksmisyjnego), nie ma możliwości przyjęcia, że skarżący przebywa w tym lokalu lub że deklarując zamiar przebywania w nim ma możliwość realizacji tego zamiaru.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Organy administracyjne przeprowadziły bowiem w sposób prawidłowy postępowanie administracyjne, dopełniając wymogów wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, które nakazują dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Prawidłowo uzasadniono także podjęte rozstrzygnięcie, a zatem nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze należy zatem uznać, że skoro celem zameldowania jest dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby w lokalu pod określonym adresem, to abstrahując nawet od faktu, że sporny lokal nie jest lokalem mieszkalnym lecz użytkowym zaś w momencie orzekania przez organy ( również organ I instancji) skarżący nie przebywał w spornym lokalu, gdyż został z niego eksmitowany, organy prawidłowo odmówiły zameldowania skarżącego w w/w lokalu.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostają okoliczności podnoszone przez stronę dotyczące prawidłowości "zarządzenia wykonania eksmisji z zajmowanego lokalu" oraz kwestionowanie prawa własności Gminy do spornego lokalu. Jak bowiem podkreślono wyżej rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych, w tym prawa własności lokalu. Istotą ewidencji ludności jest zatem dokumentowanie faktów co do pobytu danej osoby w lokalu pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z tego lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Rolą organów meldunkowych nie jest też kontrola prawidłowości przeprowadzenia eksmisji. Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, organy meldunkowe prawidłowo skoncentrowały się na przesłankach warunkujących zameldowanie uznając trafnie, drogą oceny zgromadzonego materiału dowodowego, że przesłanki te w momencie orzekania nie zostały spełnione. Ocena ta jak i sformułowane wnioski nie budzą zastrzeżeń sądu, zaś decyzja odmawiająca zameldowania nie narusza prawa.

Wobec niezasadności zarzutów skargi i braku podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016r. poz. 1714).

D.Cz.