Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 744/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113  par. 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch -Baranowska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2008r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/WA 744/08

UZASADNIENIE

Postanowieniem znak: [...], z dnia [...] lutego 2008 r. na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku L. K. w sprawie interpretacji decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 1976 r., o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót, w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg i lotniskowych dróg startowych oraz manipulacyjnych wydanej na podstawie § 5 ust. 2, § 7 i § 13 ust. 1 pkt 3 lit. b - rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r., w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1975 r. Nr 8, poz. 46), Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w [...] wskazała, iż w/w decyzja uprawnia do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie budowli dróg, lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, typowych przepustów i mostów - o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych tj. rozwiązaniach, których sposób i warunki techniczno budowlane wykonania (montażu) określają jednoznacznie polskie lub branżowe normy, przepisy techniczno budowlane, decyzje wydane na podstawie art. 12 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r. lub ogólnie znane opracowania jednostek i placówek naukowo-badawczych oraz badawczo-rozwojowych (art. 9 ustawy - Prawo budowlane z 1974 r.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył L. K., zarzucając mu nieprawidłowe zastosowanie art. 12 i art. 9 Prawa budowlanego z 1974 r. Wniósł o ustosunkowanie się organu do obecnie wykonywanej funkcji kierownika budowy i robót w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1994 r.

Postanowieniem znak: [...] z dnia [...] marca 2008 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa po rozpatrzeniu zażalenia L. K., na podstawie art. 141 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 113 § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymała w mocy w/w postanowienie z dnia [...] lutego 2008 r., Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż zakres uprawnień budowlanych należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu i w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Decyzja o nadaniu uprawnień budowlanych lub o stwierdzeniu posiadania przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie określa każdorazowo zakres prac projektowych lub robót budowlanych w danej specjalności, do których uprawniona jest dana osoba.

Organ wskazał, iż przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze. zm.) ani rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46 ze zm.) nie zawierały definicji pojęcia "powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych". Zostało ono wyjaśnione przez Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w piśmie z dnia [...] czerwca 1975 r., [...] oraz w piśmie z dnia [...] listopada 1976 r., znak: [...]. Z pism tych wynika, że "za powszechnie znane rozwiązania konstrukcyjne objęte daną specjalnością techniczno -budowlaną których mowa w § 5 ust. 2, należy uważać odpowiednio rozwiązania konstrukcyjno-budowlane budynków i innych budowli lub systemy rozwiązań instalacyjnych, których sposób i warunki techniczne wykonania (montażu) określają jednoznacznie polskie lub branżowe normy, przepisy techniczno budowlane, decyzje wydane na podstawie art. 12 lub ogólnie znane opracowania jednostek i placówek naukowo - badawczych oraz badawczo - rozwojowych (art. 9)".

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył L. K., zarzucając mu naruszenie art. 113 § 2 Kpa.

Skarżący podniósł, iż postanowienia organów obu instancji nie rozwiały jego wątpliwości dotyczących sformułowania "powszechnie znane rozwiązania konstrukcyjne".

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej oddalenie, podtrzymała swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu [art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)]. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu.

Podstawą materialnoprawną postanowienia kontrolowanego w niniejszym postępowaniu jest art. 113 § 2 k.p.a. stanowiący, iż organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości co do treści decyzji. Celem instytucji uregulowanej w cytowanym przepisie jest usunięcie niejasności decyzji, zwłaszcza gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością, utrudniającą zrozumienie sensu rozstrzygnięcia. Postanowienie wyjaśniające wątpliwości decyzji jest powiązane z tą decyzją, (postanowienie NSA z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 2160/2000).

Wskazać jednakże należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w w/w trybie nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też dostosowywać ją do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 211/08, wyrok NSA z dnia 21 maja 1999 r. sygn. akt I SA 1456/98, wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2002 r. wyrok NSA sygn. akt II SA 1560/01, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2003 r. sygn. akt I SA 1283/01, wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 622/01).

Przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być zatem uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie mogą należeć do problematyki objętej np. trybem uzupełnienia lub zmiany decyzji bądź sprostowania zaistniałych w niej błędów i oczywistych omyłek, a tym bardziej do kategorii roszczeń strony kwalifikujących się do osobnej sprawy administracyjnej. Wyodrębnienie i dokonanie właściwego ich zakwalifikowania może niekiedy stwarzać trudności, które nie mogą prowadzić do braku odpowiedzi na pytanie, czy i w jakim trybie treść decyzji stanie się dla strony zrozumiała co do ukształtowanych nią uprawnień i obowiązków.

Przedmiotem wyjaśnienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. była w niniejszej sprawie decyzja Urzędu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] grudnia 1976 r., Nr ewiden. [...], wydana na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46), stwierdzająca przygotowanie zawodowe i upoważniająca L. K. do wykonywania samodzielnych funkcji kierownika budowy i robót, w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg i lotniskowych dróg startowych oraz manipulacyjnych. Na mocy tej decyzji L. K. został upoważniony do kierowania, nadzorowania i kontrolowania budowy i robót, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania i badania stanu technicznego w zakresie budowli dróg, lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, typowych przepustów i mostów - o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych.

Wątpliwości skarżącego budziło określenie zawarte w w/w decyzji odnoszące się do zapisu "o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych".

Zakres uprawnień budowlanych należy odczytywać zgodnie z treścią decyzji o ich nadaniu i w oparciu o przepisy będące podstawą ich nadania. Decyzja o nadaniu uprawnień budowlanych lub o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji w budownictwie określa każdorazowo zakres prac projektowych lub robót budowlanych w danej specjalności, do których uprawniona jest dana osoba.

Wskazać należy za organem, iż ani przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, ani rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46), nie zawierały definicji pojęcia "powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych". Organy przeprowadzając analizę dokumentacji stwierdziły, iż sformułowanie "powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych" zostało wyjaśnione przez Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w piśmie z dnia [...] czerwca 1975 r., [...] oraz w piśmie z dnia [...] listopada 1976 r., znak: [...], z których wynika, że "za powszechnie znane rozwiązania konstrukcyjne objęte daną specjalnością techniczno - budowlaną których mowa w § 5 ust. 2, należy uważać odpowiednio rozwiązania konstrukcyjno-budowlane budynków i innych budowli lub systemy rozwiązań instalacyjnych, których sposób i warunki techniczne wykonania (montażu) określają jednoznacznie polskie lub branżowe normy, przepisy techniczno budowlane, decyzje wydane na podstawie art. 12 lub ogólnie znane opracowania jednostek i placówek naukowo - badawczych oraz badawczo - rozwojowych (art. 9)".

Należy powtórzyć za organem, iż przy określaniu uprawnień skarżącego, należy kierować się warunkami technicznymi wykonania (montażu) określonymi Polskimi lub branżowymi normami, przepisami techniczno-budowlanymi, decyzjami wydanymi na podstawie art. 12 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (obecnie np. aprobaty techniczne) lub ogólnie znanymi opracowaniami jednostek i palcówek naukowo-badawczych oraz badawczo-rozwojowych (art. 9 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.), o ile takie są dostępne.

Zdaniem Sądu organy w sposób prawidłowy wyjaśniły wątpliwości skarżącego dotyczące treści decyzji o stwierdzeniu przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót wydanej przez Urząd Wojewódzki w B. w dniu [...] grudnia 1976 r.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.