Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1559/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego B. W. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1559/05

UZASADNIENIE

Wojewoda [...], po wszczęciu na wniosek B. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z dnia [...] października 2002r., [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej odwołującemu się pozwolenia na budowę polegającą na przebudowie na magazyn niejadalnych tłuszczów zwierzęcych budynku inwentarskiego na działce nr [...] w Z. decyzją z dnia [...].07.2005r. na podstawie art. 156 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jednolity Dz. U. Nr 98 poz.1071 ze zmianami ,stwierdził nieważność w/w decyzji o pozwoleniu na budowę.

W opinii Wojewody decyzja Starosty N. wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.). Zgodnie z przywołanymi przepisami przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi peanami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska oraz ocenia, czy pozwolenie na budowę zostało wydane po uprzednim przeprowadzeniu, wymaganego przepisami o ochronie środowiska, postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

W opinii Wojewody [...] decyzja o pozwoleniu na budowę jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego w dniu jej wydania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Z., K., L zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 2001r., Nr [...]. Zgodnie z tym planem działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z §4 ust 2 pkt 3 miejscowego planu na obszarze tym zabrania się lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych, stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego. Zdaniem Wojewody planowana inwestycja nie spełnia opisanego powyżej wymogu miejscowego planu.

Rozstrzygnięcie to zostało zaskarżone do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez inwestora A. K..

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty N. z dnia [...] października 2002r.

Zdaniem organu drugiej przywołany przez Wojewodę przepis mówi jedynie o nowo projektowanych obiektach budowlanych, a w przedmiotowej sprawie sporny budynek na działce nr [...] już istniał. Zatwierdzoną decyzją wyrażono jedynie zgodę na przebudowę łączącą się ze zmianą sposobu użytkowania z budynku inwentarskiego na budynek magazynowy. Nowe przeznaczenie istniejącego budynku, jak również posiadane przez inwestora uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym oraz Powiatowym Inspektoratem Weterynarii w opinii organu odwoławczego świadczą o braku sprzeczności pomiędzy weryfikowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego niesłuszny jest również zarzut organu pierwszej instancji odnośnie naruszenia art. 32 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nie przeprowadzenie przez Starostę N. postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko spornej inwestycji.

Organ II instancji zauważa, iż zarówno w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę jak i w dniu udzielenia takiego pozwolenia weryfikowaną decyzją Starosty N. przywoływane przez organ pierwszej instancji Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr. 179, poz. 1490 z późn. zm.) nie obowiązywało. Oznacza to, iż przedmiotowa inwestycja oceniana być powinna na podstawie Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnych z dnia 14 lipca 1998r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 z późn. zm.). Analiza spisu inwestycji mogących wpływać na środowisko zawarta w tym rozporządzeniu pozwala na stwierdzenia, iż w przypadku kwestionowanej inwestycji polegającej na magazynowaniu niejadalnych tłuszczów zwierzęcych nie było wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Organ II instancji wskazał, że § 2 ust 6 lit a rozporządzenia zalicza jedynie zakłady produkcji tłuszczów roślinnych i zwierzęcych do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Nie wspomina natomiast o obiektach przeznaczonych do magazynowania tego rodzaju produktów.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł B. W. wnosząc ojej uchylenie.

Skarżący podtrzymuje stanowisko Wojewody, że omawiana inwestycja jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, a działalność prowadzona przez A. K. powoduje zagrożenie dla zdrowia mieszkańców.

Wskazuje, że bezpośrednio do budynku magazynowego, który został adaptowany z budynku inwentarskiego (trzymano w nim wcześniej inwentarz żywy) przylega, a właściwie stanowi z nim jeden budynek, dom mieszkalny, należący do skarżącego. Tłuszcze niejadalne są dostarczane w postaci płynnej przez ciężarówki/cysterny o masie do 42 ton, których ruch powoduje wibracje i hałas jak i zatrucie powietrza spalinami. Odbiór towarów jest prowadzony przez ciężarówki/chłodnie o podobnym tonażu. Tłuszcze są magazynowane w kadziach i cysternie, które nie są izolowane szczelnie od środowiska. Efektem tego jest odór o bardzo dużym natężeniu, który pochodzi z zakładu. Fetor rozpościera się zarówno na nieruchomość skarżącego jak i sąsiednie nieruchomości. Ponadto tłuszcze, które początkowo są w stanie płynnym, z czasem przybierają postać mazi lub też stałą. Muszą być roztapiane przez pracowników magazynu wysoką temperaturą, co jeszcze potęguje fetor.

Skarżący wskazuje ponadto, że ocena Starosty projektowanego obiektu jako obiektu magazynowego jest błędna już na etapie projektu technicznego i przebudowy. Zastosowana przez Pana K. infrastruktura jest przeznaczona nie do magazynowania tłuszczów lecz do ich przetapiania, mieszania, uszlachetniania i konfekcjonowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 kpa oraz zasada zupełności postępowania dowodowego zawarta art. 77 § 1 kpa, nakłada na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązek ustalenia prawdziwego stanu rzeczy na podstawie całościowo zebranego materiału dowodowego. Okoliczności faktyczne mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, mają być ustalone przez organ w taki sposób by odpowiadały rzeczywistości i mogły stać się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Jak wskazuje art. 80 kpa, tylko w przypadku zebrania przez organ i rozpatrzenia całości materiału dowodowego możliwa jest prawidłowa ocena konkretnej sprawy i prawidłowe rozstrzygnięcie o prawach strony. Organ rozpatrujący sprawę powinien więc rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Wszelkie niejasności jakie pojawiają się przy zestawieniu podstawy faktycznej decyzji ze zgromadzonym materiałem procesowym budzą wątpliwość, czy ustalenie podstawy faktycznej nastąpiło zgodnie z rzeczywistością.

Należy również zauważyć, iż zgodnie z art. 140 kpa organ odwoławczy tak samo, jak organ I instancji związany jest przepisami art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa, a dodatkowo jeśli w ocenie organu II instancji istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on skorzystać z przepisu art. 136 kpa, dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ drugiej instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawowym aktem prawnym w zakresie lokalizacji inwestycji jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i ustaleń wynikających z tego planu żaden

organ administracji publicznej nie może dowolnie zmieniać.

Uchwałą Rady Miejskiej w N. z dnia [...] stycznia 200Ir., Nr [...]. został zatwierdzony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi Z., K., Ł..

Zgodnie z tym planem działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z §4 ust 2 pkt 3 miejscowego planu na obszarze tym zabrania się lokalizowania w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych lub hodowlanych, stwarzających zagrożenie lub uciążliwości dla mieszkańców i środowiska przyrodniczego.

Biorąc pod uwagę zapis §4 ust 2 pkt 3 mpzp, na terenie tym dopuszcza się jedynie inwestycje nieuciążliwe, a zatem wyklucza się lokalizację inwestycji uciążliwych

Nie jest więc przekonujące twierdzenie organu, II instancji, że postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczą jedynie nowo projektowanych obiektów budowlanych a w sposób dowolny można zmieniać przeznaczenie istniejących na omawianym terenie budynków.

Zgodnie bowiem z treścią art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania decyzji Starosty [...] na przebudowę na magazyn niejadalnych tłuszczów zwierzęcych w wyniku której następuje zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagała pozwolenia właściwego organu, zaś przepisy art. 32 tegoż prawa należało stosować odpowiednio.

Biorąc pod uwagę, że inwestor zmienił sposób użytkowania obiektu inwentarskiego na magazyn niejadalnych tłuszczy i przetwórnię tłuszczy to nie można się zgodzić, iż charakter proponowanych zmian sposobu użytkowania obiektu nie powoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Prowadzona bowiem przez inwestora działalność wykraczająca poza zakres usług podstawowych (nieuciążliwych), oznacza zmianę sposobu zagospodarowania terenu.

Ponadto okoliczność, iż inwestycja nie została wykazana w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589 ze zm.), nie świadczy, jak przyjął to organ odwoławczy , o braku uciążliwości zmiany użytkowania. Uciążliwym zakładem może być bowiem również taki zakład, który nie jest zaliczony do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. Miejscowy plan zagospodarowania terenu dopuszcza natomiast lokalizację na tym obszarze tylko usług nieuciążliwych.

Organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii uciążliwości zrealizowanej inwestycji oraz jej rodzaju czyli do zarzutów które stanowiły przesłankę do stwierdzenia przez Wojewodę [...] nieważności decyzji Starosty N. przez co naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 7 i 77 kpa i 107 kpa k.p.a.

Zaskarżona decyzja zapadła z obrazą przepisu art. 7 k.p.a. wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, art. 77 k.p.a. wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i art. 107 k.p.a. gdy zważyć, ze uzasadnienie decyzji nie zawiera właściwej analizy materiału dowodowego i wykładni przepisów prawa.

Z powyższych przyczyn uznając, iż naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.