Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 78/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2005-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny - W TRYBIE 55 CZY 154
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 i 2, art. 154 par. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 29 sierpnia 2005 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2005 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. U. w przedmiocie wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Celnej postanawia - wymierzyć Dyrektorowi Izby Celnej grzywnę w kwocie zł [...]


UZASADNIENIE

Pismem wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie dnia 18 lutego 2005 roku M. U. wniósł o: 1/ wymierzenie Dyrektorowi Izby Celnej grzywny w wysokości 10. krotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim – na podstawie art.55 § 1 w związku z art.154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./; 2/ w przypadku nieprzekazania skargi przez organ podatkowy pomimo ukarania grzywną – o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie załączonego odpisu skargi – na podstawie art.121 w związku z art.55 § 2 powołanego prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W uzasadnieniu pisma M. U. podał, iż w dniu 20 maja 2004 roku za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z dnia [...], Nr [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązań podatkowych i zaległości podatkowych w podatku akcyzowym za miesiące od kwietnia do grudnia 1999 roku w łącznej kwocie [...] oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości na dzień wydania decyzji organu I instancji w kwocie łącznej [...]. Skarga ta nie została jednak przekazana Sądowi, co uzasadnia zgłoszone wnioski.

Do pisma załączono odpisy: skargi, decyzji organów obu instancji, dowodu nadania skargi w dniu 25 maja 2004 roku na adres Izby Celnej, skargi w przedmiocie nieprzekazania skargi przez organ podatkowy.

Zawarte w jednym piśmie M. U. wnioski zostały rozdzielone na podstawie art.57 § 3 w związku z art.63 i art.64 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem pismo zawierać może tylko jeden wniosek wszczynający postępowanie.

W konsekwencji powyższego przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Izby Celnej grzywny w związku z niewykonaniem przez niego obowiązku przekazania Sądowi skargi oraz akt sprawy i odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art.54 § 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi /wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę/ w terminie 30. dni od dnia jej wniesienia.

Jak wskazano wyżej, na okoliczność wniesienia skargi M. U. przedstawił kserokopię /potwierdzoną przez niego za zgodność z oryginałem/ dowodu jej nadania listem poleconym na adres Izby Celnej w dniu 25 maja 2004 roku.

Również Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na przedmiotowy wniosek z dnia 22 marca 2005 roku i z dnia 4 kwietnia 2005 roku nie kwestionował, iż M. U. wniósł za jego pośrednictwem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, o której mowa we wniosku, i przyznał, że skarga ta wpłynęła do organu w dniu 27 maja 2004 roku.

Jednocześnie organ stwierdził, że w dniu 25 czerwca 2004 roku udzielił odpowiedzi na tę skargę i wraz ze skargę oraz aktami sprawy przesłał ją do wymienionego Sądu dnia 25 czerwca 2004 roku, gdzie w dniu 28 czerwca 2004 roku przesyłka odebrana została przez upoważnionego pracownika Sądu K. K.-M. Do pisma załączono kserokopie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki – paczki pocztowej nr nadawczy [...] oraz karty adresowej wymienionej paczki.

W związku z treścią odpowiedzi na wniosek podjęte zostały w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie czynności wyjaśniające, które wykazały, że wprawdzie przesyłka – paczka pocztowa nadana przez Izbę Celną dnia 25 czerwca 2004 roku za numerem nadawczym [...] odebrana została przez K. K.-M., jednakże – jak odnotowano w książce korespondencji przychodzącej - zawierała ona skargę innej osoby – W. K., odpowiedź na tę skargę oraz dotyczące jej akta administracyjne, nie zaś skargę M. U. i odnoszące się do niej odpowiedź na skargę i akta administracyjne.

Ponadto ustalone zostało, że skarga W. K. zarejestrowana została w Wydziale III Sądu za sygn.akt III SA/Lu [...], a po jej prawomocnym odrzuceniu akta administracyjne zostały zwrócone organowi.

Natomiast skarga M. U. nie została w Sądzie zarejestrowana, nie stwierdzono też w Sądzie zalegania akt administracyjnych do niej się odnoszących.

Wezwany do ustosunkowania się do przytoczonych ustaleń i wykazania, że skarga M. U. przesłana została do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w piśmie z dnia 18 kwietnia 2005 roku Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż według dokumentów posiadanych przez ten organ "w dniu 25 czerwca 2004 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wysłana została paczka zawierająca akta sprawy o numerze [...] /skarga W. K. na decyzję o numerze [...]/ oraz akta sprawy o sygnaturze [...] /ze skargi M. U."/.

Fakt, że akta o sygnaturze [...] wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynika ze zwrotne potwierdzenia odbioru paczki, o której mowa.

Ponadto organ zwrócił uwagę, że z potwierdzenia nadania przedmiotowej paczki wynika, iż ważyła ona 3,750 kg, gdy akta sprawy W. K. zawierały 117 kart, ważyły więc około 0,60 kg /doliczając wagę okładek/. Wskazuje to, że paczka nie mogła zawierać tylko akt sprawy W. K. Pozostałą część paczki stanowiły akta sprawy M. U. zawierające 607 kart akt Urzędu Kontroli Skarbowej i 82 karty akt organu odwoławczego, w tym karty o mniejszej wadze – cienkie kopie faktur. Na potwierdzenie tych okoliczności organ załączył kopie spisów akt obu wymienionych spraw.

Organ wskazał wreszcie, że wysyłająca pocztę pracownica Izby Celnej w notatce urzędowej potwierdziła, że w dniu 25 czerwca 2004 roku do wysyłki przyjęła korespondencję o numerze [...] i o numerze [...], wymienione pisma wraz z załącznikami zapakowała do jednej koperty i odnotowała wysyłkę w wewnętrznej ewidencji. Przesyłka została nadana paczką poleconą, do której dołączone było 1. zwrotne potwierdzenie odbioru, dotyczące sprawy [...]. Na te okoliczności organ przedstawił notatkę służbową, o której mowa, a nadto kopię wykazu wysłanej korespondencji z Referatu Przeznaczeń Celnych w dniu 25.06.2004r., w którego pozycji 8 znajdują się zapisy: w rubryce adresat - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie /.../; w rubryce rodzaj listu /zwykły, polecony, za z.p.o./ - polecony; w rubryce uwagi – [...].

Przytoczone przez Dyrektora Izby Celnej okoliczności i powołane dowody nie dają - zdaniem Sądu - wiarygodnej podstawy do przyjęcia, iż przedstawił on skargę M. U. wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.

Nie można przyjąć za wiarygodne twierdzenia, iż w paczce nadanej dnia 25 czerwca 2004 roku w Urzędzie Pocztowym za numerem [...], poza skargą W. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...], odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi, których nadesłanie w tej paczce jest niewątpliwe, znajdowała się także skarga M. U. na decyzję tego samego organu z dnia [...], Nr [...], wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi, tezy takiej nie potwierdza bowiem ani dokumentacja Sądu, ani też dokumenty przedstawione przez Dyrektora Izby Celnej.

Fakt, że przedmiotowa przesyłka zawierała wyłącznie skargę W. K. wraz z odpowiedzią na nią, oznaczoną numerem [...] i aktami sprawy potwierdza nie tylko wpis do książki korespondencji przychodzącej prowadzonej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie, ale także przedstawiony przez organ podatkowy wykaz korespondencji z Referatu Przeznaczeń Celnych w dniu 25 czerwca 2004 roku. W szczególności zwrócić tu należy uwagę, że drugi z wymienionych dokumentów, sporządzony przez organ podatkowy, nie wskazuje, aby w przesyłce wymienionej w jego pozycji 8 wysłano korespondencję dotyczącą dwóch spraw, świadczy on natomiast jednoznacznie o obecności w tej przesyłce jedynie korespondencji o numerze [...] a więc właśnie o numerze odpowiedzi na skargę W. K., której wpływ w paczce nr [...] został w Sądzie odnotowany.

Zauważyć przy tym należy, iż jak wynika z nazwy rubryki wykazu "Rodzaj listu /zwykły, polecony, za z.p.o./", a także z zamieszonych w niej wpisów, nadanie korespondencji za zwrotnym potwierdzeniem odbioru również winno być w niej odnotowane. Z faktu więc, że korespondencja dotycząca skargi M. U. nie została w tym wykazie ujawniona, należy wnioskować, że nie została ona wysłana.

Za wiarygodny dowód przesłania skargi M. U. z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie nie może też być uznane samo zwrotne potwierdzenie przez ten Sąd odbioru paczki numer [...] w dniu 28 czerwca 2004 roku. Jeśliby bowiem dokument ten miał stanowić wiarygodne źródło informacji o zawartości paczki, to winien odpowiadać prawdzie, a zatem – uwzględniając twierdzenia organu podatkowego - powoływać nie tylko numer decyzji zaskarżonej przez M. U., ale również numer decyzji zaskarżonej przez W. K. Skoro zaś nawet stosownie do twierdzeń organu zwrotne potwierdzenie odbioru paczki nie zawiera danych zgodnych z prawdą, to nie może ono być ocenione jako dowód wiarygodny.

Nie można tu także pominąć, iż zwrotne potwierdzenie odbioru, o którym mowa, po dokonaniu potwierdzenia odbioru przez pracownicę Sądu, zostało niezwłocznie oddane doręczycielowi i zwrócone nadawcy. Natomiast ani na karcie adresowej paczki, której jeden z egzemplarzy znajduje się w posiadaniu Sądu, a inny – Poczty Polskiej, ani na opakowaniu paczki nie zamieszczono żadnych adnotacji o jej zawartości.

Zauważyć też należy, iż ujawniony w wykazie, o którym mowa wyżej, i powoływany w pismach Dyrektora Izby Celnej numer [...] jest to numer nadany przez ten organ odpowiedzi na skargę W. K. /przy czym skarga ta dotyczy decyzji wymienionego organu o numerze [...], nie zaś, jak wskazał organ w piśmie z dnia 18 kwietnia 2005 roku, o numerze [...]/. Natomiast widniejący na przedmiotowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru numer [...] jest numerem decyzji zaskarżonej przez M. U. skargą z dnia 25 maja 2004 roku, nie zaś numerem odpowiedzi na tę skargę.

Skoro nie tylko dokumenty posiadane przez Sąd, ale nawet dokumenty przedstawione przez Dyrektora Izby Celnej nie potwierdzają, a nawet przeczą oświadczeniu złożonemu w notatce urzędowej przez pracownicę Izby –A. D., stwierdzić należy, że oświadczenie to jest gołosłowne.

Również argumentu, iż waga paczki dowodzi przesłania w niej akt administracyjnych postępowania, w którym zapadła decyzja zaskarżona przez M. U., nie można podzielić. Wprawdzie istotnie z odpowiedzi na skargę W. K. w sprawie III SA/Lu [...] wynika, że akta administracyjne liczyły 117 kart, a doświadczenie życiowe wskazuje, że taka liczba kart formatu A-4 nie waży 3,75 kg, jednak nie wynika z tego, że do Sądu przesłana została skarga M. U. wraz z odnoszącymi się do niej aktami administracyjnymi.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Celnej nie przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi M. U. na decyzję z dnia [...], Nr [...], nie wykonał zatem obowiązku nałożonego przez powołany wyżej art.54 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stan taki uzasadnia, zdaniem Sądu, uwzględnienie co do zasady wniosku M. U. opartego na art.55 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art.54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art.154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Grzywnę w kwocie [...] Sąd uznał za wystarczająco wysoką biorąc pod uwagę, iż brak jest podstaw do przypisania Dyrektorowi Izby Celnej działania z zamiarem opóźnienia rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, a nadto jest to dotychczas jedyny przypadek nieprzedstawienia przez ten organ Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na nią i aktami administracyjnymi.

Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.55 § 1 w związku z art.154 § 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 lutego 2005 roku w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2004 roku /M.P. Nr 10, poz.205/ orzeczono jak na wstępie.