Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1365/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędziowie : NSA Szczepan Prax (spr.) WSA Stanisław Nitecki Protokolant referent stażysta Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją Prezydenta C. z dnia [...] r. uznano J. K. za osobę bezrobotną. Następną decyzją z dnia [...] r. odmówiono przyznania temu bezrobotnemu zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na niespełnienie warunków określonych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. Nr 1 z 1995 r., poz. 1, z późn. zm.). W dniu [...] r. ten sam organ administracji publicznej orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. z tego powodu, że bezrobotny nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 5 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Po ponownej rejestracji decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta C. uznał J. K. za osobę bezrobotną, ale jednocześnie odmówił przyznania mu prawa do zasiłku stwierdzając, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, była mniejsza niż 365 dni.

W dniu [...] r. J. K. ponownie wystąpił o przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wnioskodawca powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. sygn. akt [...], którym m.in. zasądzono na jego rzecz odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy – za okres [...] miesięcy tj. od [...] r. do [...] r. Apelacje stron od tego wyroku zostały oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...]

Decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta C. odmówił przyznania wnioskodawcy zasiłku dla bezrobotnych wskazując, że w świetle powyższych wyroków strona nadal nie spełnia ustawowych wymogów dotyczących posiadania okresu uprawniającego do zasiłku, wynoszącego 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania.

W odwołaniu J. K. zarzucił, że wobec przyznania mu odszkodowania okres pozostawania bez pracy do czasu wydania wyroku nie jest okresem powodującym utratę uprawnień pracowniczych. Jego zdaniem należy brać pod uwagę jego pierwszą rejestrację, gdyż powtórna rejestracja wynika z wykreślenia go z ewidencji na okres [...] miesięcy w wyniku pomylenia przez niego daty stawiennictwa w urzędzie.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda Ś. w trybie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie tego organu. Wojewoda uznał, że postępowanie było bezprzedmiotowe, bowiem sprawa dotycząca prawa wnioskodawcy do zasiłku dla bezrobotnych została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną z dnia [...] r. Natomiast powołane przez stronę wyroki sądowe nie mają dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż zasądzone nimi odszkodowania dotyczą okresu, który nie mógł być brany pod uwagę w ramach 18 miesięcy, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie jest więc dopuszczalne ponowne wydanie merytorycznej decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. wniósł o przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych wraz z odsetkami od dnia złożenia wniosku, tj. [...] r. Skarżący powtórzył swoją dotychczasową argumentację zarzucając w szczególności, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji prawnych wadliwego rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę. Dotyczy to również prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący wyraził pogląd, że zasiłek ten powinien mu przysługiwać zgodnie z przepisami Kodeksu pracy, nawet gdyby w ogóle się nie zarejestrował jako osoba bezrobotna.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Właściwość tutejszego Sądu do rozpoznania niniejszej sprawy wynika z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.). Według tego przepisu sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( określanej dalej skrótowo jako : psa ).

Skarga okazała się bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada wymogom obowiązującego prawa. W świetle okoliczności sprawy podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że nie zachodziły podstawy do merytorycznego orzekania w przedmiocie prawa skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych.

O odmowie przyznania tego prawa organ I instancji orzekł już ostateczną decyzją z dnia [...] r. Możliwość złożenia w tym zakresie nowego wniosku mogłoby się pojawić wyłącznie w razie zmiany stanu faktycznego lub prawnego, mogącej rzutować na uprawnienia skarżącego. Tego rodzaju zmiana nie wystąpiła w omawianym przypadku.

W szczególności wyrok sądu powszechnego zasądzający na rzecz skarżącego odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy za okres od [...] r. do [...] r., nie oddziaływuje w jakikolwiek sposób na prawo skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych w okresie po wydaniu wskazanej decyzji z [...] r. Okoliczność ta nie mieści się w ogóle w ramach przesłanek, od których art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzależnia przysługiwanie bezrobotnemu tego prawa.

Oczywiście chybione jest przy tym twierdzenie skargi, że skarżącemu powinien przysługiwać omawiany zasiłek niezależnie od uregulowań zawartych we wskazanej ustawie. Właśnie ta ustawa. a nie Kodeks pracy, normuje status prawny bezrobotnych, w tym również ich uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych.

W tej sytuacji, skoro sprawa administracyjna, której przedmiotem jest prawo skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych, została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, a nie nastąpiła zmiana stanu prawnego i faktycznego, to istotnie nie było dopuszczalne wydawanie w tym zakresie nowej merytorycznej decyzji. Odpowiada zatem kryterium legalności decyzja Wojewody o uchyleniu decyzji organu I instancji i umorzeniu postępowania tej instancji ( art. 138 § 1 pkt 2 Kpa ).

Dodać należy, iż nie wystąpiły w sprawie okoliczności, które wskazywałyby na konieczność potraktowania wniosku skarżącego z [...] r. jako żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. Zarówno z treści tego wniosku, jak i odwołania oraz skargi nie wynika bowiem, by celem skarżącego było uruchomienie tego nadzwyczajnego trybu postępowania.

Wyrok Sądu Rejonowego był wydany w dniu [...] r., a więc przed wydaniem wskazanej decyzji, a zatem skarżący mógł się na niego powołać w toku postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją. Natomiast wyrok Sądu Okręgowego zapadł po wydaniu tej decyzji, a zatem nie może być traktowany jako nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji. Przyznanie skarżącemu odszkodowania za okres od [...] r. do [...] r. nie miało przy tym żadnego wpływu na prawo skarżącego do zasiłku, w związku z jego ponowną rejestracją w dniu [...] r., skoro nie ulega żadnych wątpliwości, w okresie 18 miesięcy przed tą rejestracją, a więc od [...] r., skarżący nie posiadał okresu uprawniającego do zasiłku wynoszącego 365 dni, a przewidzianego w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednocześnie ten okres, za który przyznano odszkodowanie, nawet nie mieści się w owym okresie 18 miesięcy. Wprawdzie z odwołania wynika, że skarżący chciałby odnieść skutki wyroków sądów powszechnych do swojej pierwszej rejestracji, jednakowoż stanowisko takie jest nieuprawnione. Po utracie statusu osoby bezrobotnej, o czym orzeczono decyzją z dnia [...] r. ustały skutki wywołane pierwotną rejestracją, a prawa przysługujące osobie bezrobotnej skarżący mógł nabyć dopiero po ponownej rejestracji z tym, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych uzależnione było od spełnienia przesłanek ustawowych, w tym również przesłanki posiadania przez stronę okresu uprawniającego do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień tej ponownej rejestracji. Warunku tego skarżący nie spełnił.

Dla pełnego obrazu sytuacji prawnej wiążącej się z rozpoznawaną sprawą można też dodać, że wydanie wyroku zasądzającego odszkodowanie nie mogłoby też prowadzić do wzruszenia pierwszej decyzji o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku dla bezrobotnych, tj. decyzji z dnia [...] r. Okres, za który przyznano odszkodowanie może być bowiem wliczony do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych dopiero po przyznaniu tego odszkodowania, co w niniejszym przypadku nastąpiło dopiero w [...] r., a więc już po wydaniu wskazanej ostatnio decyzji. Przyznanie odszkodowania w tych warunkach nie mogłoby zostać potraktowane jako nowa okoliczność faktyczna lub nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 psa orzeczono, jak w sentencji.

su.