Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2351/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nadkładającą na K. Sp. z o.o. z siedzibą w P. - skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 3000 zł.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] marca 2010 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...], o nr rej. [...] należący do skarżącej. Kierowca zatrzymanego pojazdu - E. L. - pracownik skarżącej, oświadczył ze wykonuje przewóz drogowy pojazdem specjalnym (wiertnicą) z miejscowości [...] do miejscowości [...]. Na pojeździe oprócz wiertnicy i jej osprzętu znajdowało się 28 sztuk rur PCV oraz 625 kg bentonitu.

Podczas kontroli stwierdzono, że kierowca nie posiadał i nie okazał do kontroli odcinka kontrolnego karty opłaty za przejazd po drogach krajowych. Na przedniej szybie pojazdu aktualny na dzień kontroli odcinek karty opłaty nie był również umieszczony. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, iż nie posiada w pojeździe żadnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, ponieważ nie został w nią wyposażony przez pracodawcę.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca została powiadomiona o wszczęciu postępowania i pouczona o treści art. 10 § 1 k.p.a.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej u.t.d.) oraz na podstawie lp. 4.1 załącznika do ww. ustawy nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 3000 zł za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania. Jej zdaniem nie zostały spełnione materialno – prawne podstawy do jej ukarania, ponieważ do przewozu drogowego nie doszło, bowiem przewóz samochodem ciężarowym specjalistycznym bentonitu wraz z rurami PCV nie stanowi przewozu drogowego w myśl art. 4 pkt 6a u.t.d., a zatem nie podlega obowiązkowi opłat drogowych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 6a, art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, 2 i 4 u.t.d., art. 2 pkt 36 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.), art. 4 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), § 3 ust. 1-5 i § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 86, poz. 721), oraz lp. 4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Organ wskazał, że wykaz pojazdów wykonujących przewóz drogowy, a nieobjętych przepisami ustawy o transporcie drogowym, zawiera się w art. 3 ust. 1 u.t.d. Kontrolowany pojazd nie należy do żadnej z wymienionych grup. Skarżąca nie jest również objęta wyłączeniem z obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych zgodnie z art. 42 ust. 1 u.t.d.

Z obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych wyłączone są tylko takie pojazdy specjalne którymi nie można przewozić ani osób, ani też rzeczy, a skarżąca przewoziła 28 sztuk rur PCV oraz 625 kg bentonitu. Zdaniem organu nie można uznać, iż wykonywanie przewozu drogowego pojazdem specjalnym zostało wyłączone spod obowiązywania ustawy o transporcie drogowym, z tego względu, że przewozem drogowym jest każdy przejazd po drogach publicznych pojazdem, który jest wykorzystywany do przewozu osób lub rzeczy. Jeśli więc takim pojazdem może być przewożony jakikolwiek ładunek , to wówczas jest to przewóz drogowy i powstaje obowiązek uiszczenia opłaty. Skontrolowany pojazd służy do przewozów, a sama konstrukcja powoduje, że jego dopuszczalna masa całkowita wynosi 18 t, tym samym karta opłaty za przejazd po drogach krajowych jest wymagana.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i zarzuciła jej naruszenie art. 42 u.t.d. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, poprzez bezpodstawne uznanie, iż niezależnie od konstrukcji pojazdu, rodzaju przewożonych rzeczy i innych uwarunkowań związanych z zakresem prowadzonej działalności gospodarczej, skarżącą obciąża obowiązek uiszczania opłat drogowych, a także błędną wykładnię art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym zawierającego definicję pojazdu specjalnego w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że należący do niej pojazd marki [...] o nr rej [...] jest pojazdem specjalnym w myśl art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a więc pojazdem samochodowym przeznaczonym do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia, a w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. Takimi rzeczami są bentonit oraz rury PCV stanowiące przynależności pojazdu specjalnego, ponieważ bez tych przynależności wiertnica zamontowana na nadwoziu tego pojazdu nie może działać. Nie można więc uznać bentonitu oraz rur PCV przewożonych wraz z wiertnicą za ładunek spełniający przesłanki przewozu na potrzeby własne, objętego definicją niezarobkowego przewozu drogowego, zgodnie z art. 4 pkt 6a u.t.d.

Skarżąca wskazała także, że nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, więc nie można jej przypisać wykonywania transportu drogowego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę wg tych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi. Skarga podlega zatem oddaleniu.

Zgodnie z art. 4 pkt 6a u.t.d. przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady. Stosownie do art. 4 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy.

Według art. 2 pkt 36 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd specjalny oznacza pojazd samochodowy lub przyczepę przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji.

Stosownie do art. 42 ust. 1 u.t.d., podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, (...), z wyłączeniem:

przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką;

pojazdów transportu kombinowanego;

pojazdów realizujących komunikację miejską;

zakładów pracy chronionej lub zakładów aktywności zawodowej, w przypadku wykonywania przewozów na potrzeby własne;

pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton.

Skarżąca, co bezsporne, nie podlegała żadnemu z powyższych wyłączeń.

Zgodnie z § 3 ust. 1, ust. 3-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 5 czerwca 2009 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych, obowiązującego od dnia 10 czerwca 2009 r., uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez podmiot wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy, karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składa się z dwóch części:

- winiety samoprzylepnej, umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, oraz

- odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty.

Stosownie do art. 87 ust. 1 u.t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi kartę opłaty drogowej.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych.

Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 4.1 załącznika do w/w ustawy, który karą pieniężną w wysokości 3000 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Bezspornym jest, iż kierowca kontrolowanego pojazdu nie okazał ważnej karty opłaty za przejazd po drogach krajowych, a na szybie pojazdu brak było ważnej winiety samoprzylepnej, co potwierdza protokół kontroli nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz sporządzona dokumentacja fotograficzna.

Zgodnie z powołanym art. 4 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przewozem drogowym jest każda podróż odbywana w całości lub w części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. W niniejszej sprawie skarżąca oprócz wiertnicy i jej osprzętu przewoziła również 28 sztuk rur PCV oraz 625 kg bentonitu, który to ładunek jest rzeczą. Tym samym był to przewóz drogowy i skarżąca była zobowiązana do uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.

Skoro skarżąca podlegała obowiązkowi uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, a dowodu jej uiszczenia, nie okazała, to organy zasadnie uznały, iż doszło do naruszenia wskazanego przepisu ustawy, co w świetle art. 92 ust. 1, 4 i lp. 4.1 załącznika do ustawy skutkuje karą pieniężną w wysokości 3000 zł. Takie też stanowisko zostało przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji, a sposób wskazania motywów odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.