Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 352/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Z. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarga P. Z. – na bezczynność Prezydenta W. w nierozpatrzeniu wniosku z dnia 21 maja 2015 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego celem wydania decyzji nakazującej Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] usunięcia ponadnormatywnego hałasu emitowanego z ul. [...] w W. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] w W. go granicy z gminą O. – została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem poczty elektronicznej w dniu 8 lipca 2015 r. i nie została własnoręcznie przez skarżącego podpisana.

Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 4 sierpnia 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków formalnych poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie podpisanego jej egzemplarza.

Jak wynika z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej przesyłki nie doręczono z powodu nieobecności adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z dnia 13 sierpnia 2015 r. i awizo powtórne z dnia 21 sierpnia 2015 r.), po czym w dniu 28 sierpnia 2015 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi, zaś Przewodnicząca Wydziału uznała zwróconą przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 27 sierpnia 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W niniejszej sprawie skarżący wniósł do Sądu skargę, która nie została przez niego własnoręcznie podpisana.

W myśl art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych, a jak wynika z akt sprawy, skarżący nie wykonał zarządzenia Przewodniczącej Wydziału i ani nie podpisał skargi, ani nie nadesłał egzemplarza skargi własnoręcznie przez niego podpisanego.

Jednocześnie wyjaśnić należy, że w świetle art. 73 § 3 powołanej ustawy, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej, pocztowa placówka oddawcza pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Stosownie zaś do art. 73 § 4 powołanej ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu licząc – w myśl § 3 tegoż artykułu – od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Oznacza to, że warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie dwukrotne awizowanie doręczanej przesyłki.

Wobec powyższego, wezwanie skierowane do skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi uznać należy za skutecznie doręczone w dniu 27 sierpnia 2015 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 3 września 2015 r. Pomimo tego do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, co obliguje Sąd do jej odrzucenia.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.