Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1123/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi A. M. i D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. M. i D. M. solidarnie kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] Wójt Gminy G. po rozpatrzeniu wniosku A. P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski (kurnik) zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...] w m. G., gm. G.. Organ I instancji dokonał kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wskazując jako podstawę prawną § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. przedsięwzięcie polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 w związku z "chów lub hodowla zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż celem przedsięwzięcia jest zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski (kurnik) o obsadzie 46 000 szt. drobiu. Budynek będzie stanowił funkcjonalne uzupełnienie istniejącej zabudowy zagrodowej. Analiza raportu o oddziaływaniu na środowisko wykazała, iż planowane przedsięwzięcie może być zrealizowane przy spełnieniu określonych w decyzji warunków mających znaczenie dla higieny środowiska w celu ochrony zdrowia ludzi.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO") wnieśli [...] i D. M. (dalej "skarżący") którzy zauważyli wstępnie, że w sprawie rozbudowy budynku gospodarczego (kurnika) w ramach istniejącej fermy drobiu toczyło się już postępowanie administracyjne zakończone prawomocną decyzją SKO z dnia [...] marca 2016 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na kurnik w ramach istniejącej fermy drobiu w miejscowości G.. Złożona przez inwestora A. P. skarga na powyższą decyzję została wycofana. Ponadto zauważono, że wielkopowierzchniowa ferma drobiu sprzeczna jest z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 22 listopada 1997 r. przyjętym uchwałą nr XXXI/209/97 przez Radę Gminy Gostycyn. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne strona wywiodła, że działka siedliskowa jest miejscem o charakterze komercyjnym, prywatnym, w którym jest posadowiony dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, i w którym koncentrują się czynności życiowe rolnika i jego rodziny oraz zaspokajane są ich elementarne potrzeby.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu sprzeciwu A. P. na ww. decyzję SKO wyrokiem z dnia [...] lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 885/17 uchylił zaskarżoną decyzję.

Wskutek ww. wyroku SKO decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2017 r.

W pierwszej kolejności SKO rozważyło, czy istnieje tożsamość sprawy zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. z przedmiotową sprawą wszczętą wnioskiem A. P. z dnia [...] sierpnia 2016 r. i zakończonej zaskarżoną decyzją organu I instancji. SKO ustaliło, że w przedmiotowym budynku, w którym planuje się chów drobiu, zainstalowano linie podwieszane z urządzeniami do podawania paszy i wody, wentylatory oraz sterownię, tzn. że budynek ten wyposażony został w odpowiednie urządzenia zapewniające m.in. zabezpieczenie przed wpływami atmosferycznymi, wymianę powietrza, utrzymanie właściwej temperatury i oświetlenia niezbędne do prawidłowego utrzymania żywego inwentarza. Natomiast z notatki służbowej organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2017 r. z wizji lokalnej w terenie, której przedmiotem był budynek gospodarczy położony na nieruchomości o nr ewid.[...] w m. G., w przedmiotowym budynku zostały zdemontowane linie z podwieszanymi urządzeniami do podawania paszy i wody. W budynku gospodarczym przechowywano słomę, maszyny rolnicze i materiały budowlane, a ponadto zdemontowane i zabezpieczone przed uszkodzeniem linie do pojenia i karmienia drobiu. W budynku nie stwierdzono istnienia instalacji typowej dla budynku kurnika. Do notatki służbowej załączono zdjęcia budynku gospodarczego. Według SKO przedmiotowy budynek użytkowany był zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w istniejącym siedlisku rolnym na terenie działki o nr ewid.[...]

W ocenie SKO z uwagi na zmieniony stan faktyczny sprawy w zakresie warunków użytkowania budynku gospodarczego, w którym planuje się podjęcie chowu zwierząt, nie zachodzi tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Możliwe jest więc orzekanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski (kurnik) zlokalizowanego na ww. działce.

SKO podało, że zobligowane było zbadać, czy objęte wnioskiem inwestora przedsięwzięcie nie zostało już zrealizowane oraz, w przypadku pozytywnej odpowiedzi, do ustalenia, czy możliwe jest w takiej sytuacji wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W przedmiotowej sprawie SKO związane było oceną prawną i wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Bd 885/17.

SKO wskazało, że w ramach przedsięwzięcia inwestor planuje dokonać zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na kurnik. W opisie przedsięwzięcia zawartego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko z października 2016 r., wskazano, iż zagospodarowanie istniejącego obiektu będzie polegało na rozpoczęciu chowu 46 000 sztuk brojlera kurzego (186 DJP). SKO zauważyło, że przepisy § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do których zaliczyć należy przedmiotowe przedsięwzięcie, dotyczą procesu (hodowli lub chowu), mają zastosowanie zarówno w przypadku, gdy rozpoczęcie procesów będzie się wiązało z budową odpowiednich obiektów budowlanych służących do chowu lub hodowli, czy też jedynie do rozpoczęcia procesu w już istniejącym obiekcie inwentarskim.

SKO zauważyło, że w przedmiotowym budynku gospodarczym nie ma instalacji niezbędnych w procesie chowu drobiu (urządzenia wentylacji dachowej i szczytowej, linie pojenia), nie ma w nim również drobiu. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2017 r. stwierdził, że obecnie w obiekcie gospodarczym przeznaczonym do adaptacji na kurnik, nie jest prowadzony chów zwierząt, a w budynku magazynowana jest słoma. Jednocześnie z protokołu kontroli przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Budowlanego w T. w dniu [...] lutego 2017 r. wynika, że wszystkie budynki znajdujące się na działce nr ewid.[...] w m. G. posiadają zezwolenia/zgłoszenia i są użytkowane zgodnie z udzielonymi wcześniej pozwoleniami na budowę.

Zdaniem SKO dla przedmiotowego przedsięwzięcia z uwagi na osiągnięcie progów, o których mowa w ww. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r., przed rozpoczęciem procesu chowu lub hodowli zwierząt należy uzyskać decyzję środowiskową. Jednocześnie, jak wynika z akt sprawy, nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na kurnik, gdyż nie podjęto w nim działalności zmieniającej m.in. warunki higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska, tj. chowu brojlera kurzego w ilości 46 000 szt. W budynku zostały zdemontowane linie z podwieszanymi urządzeniami do podawania paszy i wody, a obecnie przechowywana jest słoma, maszyny rolnicze i materiały budowlane. Zatem prace adaptacyjne związane ze zmianą sposobu użytkowania istniejącego obiektu będą polegały m.in. na montażu linii z podwieszanymi urządzeniami do podawania paszy i wody oraz transporcie i usadowieniu brojlerów kurzych.

SKO ustaliło, że dla obszaru planowanego przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zaś teren objęty wnioskiem inwestora (działka nr [...]) położony jest w jednostce strukturalnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonej symbolem A-123/2MR (tereny zabudowy siedliskowej), przyjętego uchwałą nr XXXI/209/97 Rady Gminy Gostycyn z dnia 22 listopada 1997 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gostycyn obejmujących tereny w Gostycynie i Pruszczu.

SKO dokonując wykładni pojęcia ,,zabudowy siedliskowej" stwierdziło, że lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXI/209/97 Rady Gminy Gostycyn z dnia 22 listopada 1997 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gostycyn obejmujących tereny w Gostycynie i Pruszczu. W przedmiotowym budynku przeznaczonym do adaptacji na obiekt inwentarski planowane jest rozpoczęcie działalności związanej z chowem brojlera kurzego w ilości 46 000 szt. Obecnie na terenie fermy znajdują się już budynek mieszkalny, dwa budynki inwentarskie - kurniki, garaż oraz budynek gospodarczy. Tak ustalony stan faktyczny spełnia definicję "zabudowy zagrodowej" rozumianej jako obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony na utworzenie siedliska (dom mieszkalny, budynki inwentarskie i budowle rolnicze oraz podwórko) zabezpieczający działalność rolniczą.

SKO zwróciło uwagę na to, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. pozytywnie zaopiniował planowaną inwestycję, jednocześnie zgłaszając warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ ten analizując raport o oddziaływaniu na środowisko uznał, że planowane przedsięwzięcie może być zrealizowane, przy uwzględnieniu wniosków zawartych w raporcie i podanych warunków mających znaczenie dla higieny środowiska w celu ochrony zdrowia ludzi. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia, wskazując na warunki środowiskowe, jakie należy uwzględnić na etapie eksploatacji przedsięwzięcia. W ocenie organu współdziałającego, biorąc pod uwagę charakter przedmiotowej inwestycji, lokalizację w odległości ok. 160 m od najbliższej zabudowy mieszkaniowej, możliwe zagrożenia dla środowiska, a także biorąc pod uwagę rodzaj i skalę możliwego oddziaływania, a także planowane rozwiązania techniczne i technologiczne, omawiane zamierzenie przy uwzględnieniu wskazanych warunków eksploatacji przedsięwzięcia, nie wpłynie negatywnie na środowisko.

SKO podkreśliło, że przy istnieniu pozytywnych opinii organów uzgadniających, kwestionowanie zapisów zawartych w raporcie - bez naruszania przepisów postępowania - jest możliwe jedynie w sytuacji powołania się na dowody mające charakter kontrraportu. Stąd każdorazowe zastrzeżenia wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych.

W ocenie SKO przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami z dnia [...] grudnia 2016 r. i [...] lutego 2017 r. spełnia wymagania określone w art. 66 ust. 1 uuioś. Raport ten jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości. W szczególności przedmiotowy raport analizuje uciążliwości w poszczególnych elementach środowiska wynikające ze stanu istniejącego i przewidywanej budowy, w tym oddziaływania na podłoże i wody podziemne, powietrze atmosferyczne, świat roślinny i zwierzęcy oraz siedziby ludzkie znajdujące się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Przedsięwzięcie polegające na chowie drobiu związane będzie z wystąpieniem emisji hałasu, zanieczyszczeń do powietrza, generowaniem odpadów, a także oddziaływaniem na wody powierzchniowe i podziemne.

Z treści raportu wynika, że powstające na etapie eksploatacji przedsięwzięcia odpady, będą magazynowane w sposób selektywny w opisanych pojemnikach, które będą zlokalizowane w wyznaczonym, zadaszonym miejscu o utwardzonym podłożu. Źródłem hałasu na terenie gospodarstwa będzie: utrzymanie drobiu w budynkach inwentarskich oraz czynności obsługowe wewnątrz obiektów, praca systemów wentylacji mechanicznej kurnika, a także ruch pojazdów w obrębie przedsięwzięcia. Na podstawie załączonej do dokumentacji analizy akustycznej stwierdzono, że inwestycja wraz z niezbędnymi instalacjami nie będzie przekraczać dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W decyzji organ I instancji nałożył na inwestora obowiązek ograniczenia pracy wentylacji szczytowej do 350 h/rok, w tym do 1 godziny w porze nocy (2200- 600) - pkt 1.2 decyzji oraz obowiązek zastosowania skutecznej izolacji akustycznej stacjonarnych urządzeń emitujących hałas do środowiska, aby na sąsiednich terenach z budynkami mieszkalnymi nie został przekroczony dopuszczalny poziom hałasu, określony w przepisach dotyczących ochrony środowiska - pkt 1.3 decyzji.

SKO podało, że eksploatacja fermy związana będzie z emisją gazów i pyłów do powietrza. Źródła emisji to m.in. procesy produkcyjne oraz ruch pojazdów. Hala produkcyjna kurnika ogrzewana będzie za pomocą 4 nagrzewnic gazowych o mocy po 90 kW, w których spalany będzie propan. W celu redukcji emisji substancji odorotwórczych, wnioskodawca przewiduje: utrzymywać wysoki poziom higieny pomieszczeń inwentarskich, prowadzić systematyczną kontrolę urządzeń technicznych i instalacji, zastosować odpowiednio dobrany program żywieniowy dostosowany do kondycji i wieku zwierząt, stosować szczelny system poideł, zapewnić odpowiednie mikroklimat wewnątrz budynków poprzez sprawny system wentylacji. Z analizy rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń do powietrza, będącej częścią składową raportu wynika, że standardy jakości powietrza zostaną dotrzymane.

Przedsięwzięcie związane będzie z wystąpieniem oddziaływania skumulowanego, głównie w powietrzu i hałasie, gdzie zajdą reakcje pomiędzy różnymi substancjami zanieczyszczającymi, z istniejącą fermą drobiu o obsadzie 236 DJP. Przedłożone w raporcie analizy: akustyczna oraz wpływu emisji na stan jakości powietrza atmosferycznego wykazały, że nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu oraz zanieczyszczeń w powietrzu. Jednocześnie z uwagi na kumulację oddziaływań inwestor zobowiązany będzie wykonać analizę porealizacyjną w trakcie trwania pierwszego cyklu produkcyjnego w zakresie dyspersji odorantów (amoniak, siarkowodór) oraz pyłów (pył ogółem, PM 10, PM 2,5). Uzyskane wyniki inwestor przedłoży w terminie 4 miesięcy od rozpoczęcia eksploatacji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w B. celem weryfikacji przyjętych w raporcie koncepcji technologicznej.

Przedmiotowe przedsięwzięcie będzie związane z emisją gazów cieplarnianych do atmosfery. W celu zoptymalizowania przebiegu procesu technologicznego oraz zużycia materiałów i energii, budynek wyposażono w energooszczędne urządzenia, w tym oświetlenie. Dostawa energii cieplnej do obiektu inwentarskiego będzie odbywać się z nagrzewnic gazowych.

Sztuki padłe i ubite z konieczności, będą krótkotrwale, w sposób selektywny magazynowane w szczelnym, wyraźnie opisanym kontenerze lub pojemniku, na utwardzonym, zadaszonym podłożu.

Powstający w wyniku procesu technologicznego pomiot kurzy będzie wykorzystywany jako nawóz naturalny na posiadanych gruntach rolnych (ok. 46 ha). Wywóz obornika będzie następował bezpośrednio po każdym cyklu produkcyjnym. W okresach, w których nie będzie on mógł zostać zagospodarowany na polach, skierowany zostanie na płytę obornikową o po w. ok. 450 m2, zlokalizowaną na sąsiedniej nieruchomości. Ścieki technologiczne powstające w wyniku czyszczenia kurników odprowadzane zostaną do szczelnego wybieralnego zbiornika bezodpływowego o poj. ok. 20 m3.

Chów drobiu będzie odbywał się wyłącznie w obrębie zamkniętego budynku inwentarskiego. Obiekt posiada szczelne, pełne betonowe podłogi oraz wyposażony został w szczelną kanalizację sanitarną i technologiczną.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie uwzględnionych przez Sąd naruszeń postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

art. 6, 7, 8 i 11 Kpa poprzez zmienność poglądów w zakresie istniejącego meritum polegającego na bezprawnym stworzeniu aktualnie stanu prawnego całkowicie odmiennego od wcześniejszych orzeczeń, które de facto stały się prawomocne w 2016 roku;

art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa poprzez błędną zawężającą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, pomimo, że w niczym nie zmieniły się jakiekolwiek obiektywne okoliczności polegające na tym, że organowi orzekającemu wiadomym było, że A. P. nigdy nie uzyskał zgody na budowę wielkopowierzchniowej fermy drobiu w tym miejscu;

art. 5 ust. 2 w zw. z art. 90 i 91 oraz art. 49 Prawa budowlanego, wobec braku informacji dotyczącej wszczęcia procedury konwalidacji zaistniałej samowoli budowlanej, która dopiero umożliwia podjęcie opiniowania jakie zostało przeprowadzone w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu strona podniosła, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z dotychczas przyjętymi w toczących się postępowaniach administracyjnych ustaleniami dowodowymi, jak i merytorycznymi, które znalazły swoje uzasadnienie w decyzjach Wójta Gminy G. z dnia [...] kwietnia 2015 r. oraz z dnia [...] grudnia 2015 r. odmawiającej wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, utrzymanej w mocy przez SKO w B. decyzją z dnia [...] marca 2016 r.

Dalej podkreślono, że zamiast pomieszczeń gospodarczych inwestor zrealizował kurniki i w toczącym się postępowaniu usiłowano dokonać uzgodnień tak, jakby opisany we wniosku zamiar miał dopiero nastąpić. Fakt prowadzenia produkcji drobiu w tych obiektach pomimo zastrzeżeń skarżących pomijano. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy pominął ważny element, jakim jest wykazanie zgodnie z art. 49 Prawa budowlanego, że dla zmiany użytkowania toczy się postępowanie legalizacyjne. Według wiedzy skarżących wobec żadnego z budynków gospodarczych nie było wszczęte postępowanie legalizacyjne. Bezspornym jest, że na przestrzeni lat zamiast pomieszczeń gospodarczych zostały zbudowane kolejne kurniki, czyli obiekty niezgodne z udzielonymi pozwoleniami budowlanymi i jako takie w ramach działań przewidzianych w art. 5 ust. 2 w zw. z art. 90 i 91 a Prawa budowlanego stanowią samowolę budowlaną.

W ocenie skarżących zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z wcześniejszymi decyzjami SKO w B.. Ich analiza prowadzi do wniosku, że zawierają one wiele wykluczających się stwierdzeń. Raz zabudowa siedliskowa pełni funkcję ograniczoną do normalnego funkcjonowania gospodarczego innym razem nie stoi na przeszkodzie przy intensywnym wykorzystaniu gruntu i w tym eksploatacji środowiska. Nieprawdą jest, że przedmiotowy budynek stanowić będzie funkcjonalne uzupełnienie istniejącej zabudowy. Wszystkie bowiem dotychczasowe budynki są pomieszczeniami gospodarczymi, a nie obiektami realizującymi wielkopowierzchniową fermę drobiu. Projekt budowlany określił funkcjonalność tego obiektu i tak powinien być wykorzystywany. Fakt, że w obiekcie tym zamontowano podwieszane urządzenia służące produkcji drobiu, a następnie zdemontowano, nie oznacza dowolności postępowania użytkownika. Zmiana funkcji burzy pierwotnie przyjęte ustalenia, w tym oddziaływanie na środowisko naturalne.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Natomiast w pismach z dnia [...] października 2018 r. oraz [...] marca 2019 r. A. P. odnosząc się do zarzutów skargi uznał je za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Pamiętać bowiem należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że rozpatrywana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd, który wyrokiem z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 885/17 uchylił decyzję SKO z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3).

Z powoływanego przepisu wynika bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych, co do dalszego biegu postępowania, który może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 263/10 (wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), organ administracji rozpatrując sprawę ponownie powinien się zastosować do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych wydanych w innych sprawach. Niezastosowanie się przez organ administracji przy ponownym rozstrzyganiu do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęte w ten sposób rozstrzygnięcie jest wadliwe.

Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 i 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12).

Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 885/17 Sąd stwierdził, że SKO uzasadniając wydanie decyzji kasacyjnej (tj. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...]) wskazało w pierwszym rzędzie, że organ I instancji nie zbadał, czy nie istnieje tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą ostateczną decyzją SKO z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na kurnik w ramach istniejącej fermy drobiu w miejscowości G.".

Sąd odnosząc się do powyższego wskazał, że brak dokonania przez organ I instancji powyższych ustaleń nie mógł stanowić przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej przez SKO, gdyż nie są to okoliczności wymagające przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Kwestia tożsamości powyższych spraw niewątpliwie wymagała wyjaśnienia, bowiem ponowne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej wcześniej inną decyzją ostateczną byłoby obarczone wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 Kpa. Jednakże ustaleń tych mógł dokonać organ odwoławczy we własnym zakresie, sięgając po akta administracyjne sprawy zakończonej jego decyzją z dnia [...] marca 2016 r. i porównując czy zachodzi tożsamość spraw tj. czy w obu sprawach występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym.

Następnie Sąd zauważył, że w ocenie SKO, okolicznością wskazującą na konieczność wydania decyzji kasacyjnej było także niezbadanie przez organ I instancji, czy objęte wnioskiem inwestora przedsięwzięcie nie zostało już zrealizowane oraz - w przypadku pozytywnej odpowiedzi - ustalenie, czy możliwe jest w takiej sytuacji wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Sąd w ww. wyroku nie zgodził się z powyższym zarzutem lecz podzielił stanowisko skarżącego, że to czy doszło już do realizacji inwestycji nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie organu I instancji w sprawie, a tym samym uzasadniać wydania decyzji kasacyjnej. Sąd powołał się na orzecznictwo, które wskazuje, że określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest celowe nie tylko po wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji, ale nawet po rozpoczęciu jej realizacji lub nawet zrealizowaniu inwestycji.

Ponadto Sąd podał, że SKO zarzuciło również organowi I instancji, że ten nie dokonał oceny zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności zaś nie przeprowadził wykładni pojęcia "zabudowa siedliskowa" w kontekście przedmiotowej inwestycji.

W ocenie Sądu, również ta okoliczność nie mogła stanowić przesłanki do wydania decyzji kasacyjnej przez SKO. Organ odwoławczy ograniczył się bowiem jedynie do kwestionowania prawidłowości oceny dokonanej przez organ I instancji w zakresie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu. Nie wskazywał zaś, by istniała w związku z tym konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Samo zaś uznanie przez organ odwoławczy, że przy wydawaniu kontrolowanego rozstrzygnięcia, dokonano wadliwej (niepełnej) oceny prawnej zebranego materiału dowodowego w sprawie nie zwalnia organu odwoławczego z obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy.

Przeprowadzone w tak zakreślonych ramach badanie sprawy wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., dalej: "uuioś").

Zgodnie z art. 71 ust. 1 uuioś, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Przy czym uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane dla planowanych:

przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Określenie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uregulowane jest w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71).

Przedmiotowe przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. b ww. rozporządzenia, a więc do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. przedsięwzięcie polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 tj. chów lub hodowla zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 uuioś, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Stosownie zaś do art. 3 ust. 1 pkt 8 uuioś, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Z powyższego wynika, że SKO rozpoznając ponownie sprawę powinno szczególnie zwrócić uwagę na trzy płaszczyzny uwypuklone w wyroku Sądu z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 885/17.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. inwestor A. P. wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku gospodarczego – kurnika w ramach istniejącej fermy drobiu na działce o nr ew. [...]. Natomiast wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. ten sam inwestor wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski (kurnik) zlokalizowany na tej samej działce.

Istotne znaczenie w sprawie ma to, że Starosta T. decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w istniejącym siedlisku rolnym na terenie ww. działki. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. dnia [...] września 2015 r. wydał zaświadczenie, że dopełniono formalności związanych z zakończeniem budowy budynku gospodarczego. Pismem z dnia [...].10.2015 r. znak: [...] pełnomocnik inwestora wniosła do Wójta Gminy G. o zmianę nazwy przedsięwzięcia z: ,,Rozbudowa budynku gospodarczego - kurnika w ramach istniejącej fermy drobiu w m. G.", na: "Zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na kurnik w ramach istniejącej fermy drobiu w miejscowości G." pozostawiając pozostałe elementy przedstawione w raporcie bez zmian. Również w tym samym dniu przedłożyła stosowne wyjaśnienia do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. w związku z wezwaniem do uzupełnienia informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (w dniu [...] lipca 2014 r. wnioskodawca przedłożył Wójtowi raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko).

SKO w swej decyzji z dnia [...] marca 2016 r. wskazało, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] organ ochrony środowiska wskazał, iż zobowiązany był podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W tym celu wezwał inwestora do uzupełnienia raportu m.in. o jednoznaczne wskazanie zakresu przedmiotowego zamierzenia, a także określenia sposobu użytkowania istniejącego obiektu gospodarczego poprzez określenie, co obecnie się w nim znajduje (jakie maszyny, urządzenia, instalacje itp.). Jednocześnie organ wystąpił do Wójta Gminy G. z prośbą o przekazanie informacji, czy budynek gospodarczy, o którym mowa w przedłożonym raporcie oddziaływania na środowisko jest istniejący, czy planowany. Zdaniem RDOŚ w B. chów i hodowla zwierząt nie mogą być prowadzone w budynku gospodarczym, przeznaczonym z istoty jedynie do przechowywania przedmiotów (rzeczy), lecz powinny być prowadzone w pomieszczeniach przeznaczonych dla inwentarza żywego. Bowiem oba typy pomieszczeń winny spełniać różne wymagania techniczno-budowlane, a także odrębne warunki higieniczno-sanitarne i ochrony środowiska. W szczególności organ podkreślił, iż w przedmiotowym budynku zainstalowano linie podwieszane z urządzeniami do podawania paszy i wody, wentylatory oraz sterownię. Zatem już na etapie budowy obiekt gospodarczy wyposażony został w odpowiednie urządzenia zapewniające m.in. zabezpieczenie przed wpływami atmosferycznymi, wymianę powietrza, utrzymywanie właściwej temperatury i oświetlenia niezbędne do prawidłowego utrzymania żywego inwentarza. Zdaniem RDOŚ budynek gospodarczy tyko z nazwy wskazanej w pozwoleniu na budowę figuruje jako budynek gospodarczy, natomiast w rzeczywistości stanowi kurnik.

Z kolei w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. SKO podało, że w przedmiotowym budynku, w którym planuje się chów drobiu, zainstalowano linie podwieszane z urządzeniami do podawania paszy i wody, wentylatory oraz sterownię, tzn. że budynek ten wyposażony został w odpowiednie urządzenia zapewniające m.in. zabezpieczenie przed wpływami atmosferycznymi, wymianę powietrza, utrzymanie właściwej temperatury i oświetlenia niezbędne do prawidłowego utrzymania żywego inwentarza. Natomiast z notatki służbowej organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2017 r. z wizji lokalnej w terenie, której przedmiotem był budynek gospodarczy położony na nieruchomości o nr ewid.[...] w m. G. wynika, że w przedmiotowym budynku zostały zdemontowane linie z podwieszanymi urządzeniami do podawania paszy i wody. W budynku gospodarczym obecnie przechowywana jest słoma, maszyny rolnicze i materiały budowlane, a ponadto zdemontowane i zabezpieczone przed uszkodzeniem linie do pojenia i karmienia drobiu. W budynku nie stwierdzono istnienia instalacji typowej dla budynku kurnika. Do notatki służbowej załączono zdjęcia budynku gospodarczego. SKO stwierdziło, że przedmiotowy budynek użytkowany jest zgodnie z decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego w istniejącym siedlisku rolnym na terenie działki o nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w G. .

W świetle powyższego, w ocenie SKO z uwagi na zmieniony stan faktyczny sprawy w zakresie warunków użytkowania budynku gospodarczego, w którym planuje się podjęcie chowu zwierząt, nie zachodziła tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. Możliwe więc było orzekanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek inwentarski (kurnik) zlokalizowanego na działce o nr ewid.[...] w m. G., gm. G..

W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska SKO zawartego powyżej w zaskarżonej decyzji, ponieważ ewidentnie z czynności podjętych przez inwestora wynika, że jego zamiarem od samego początku było przedsięwzięcie polegające na funkcjonowaniu kurnika w ramach istniejącej fermy drobiu. Zresztą już w swej decyzji z dnia [...] marca 2016 r. SKO rozpoznawało przedmiot sprawy polegający nie na ,,Rozbudowie budynku gospodarczego - kurnika w ramach istniejącej fermy drobiu w m. G." jak zawarto we wniosku z dnia [...] maja 2014 r., lecz na: "Zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na kurnik w ramach istniejącej fermy drobiu w miejscowości G.". Budynek w czasie orzekania przez SKO zarówno decyzją z dnia [...] marca 2016 r. jak i z dnia [...] lipca 2018 r. już istniał i to jest bezsporne i mógł pełnić funkcję kurnika, zaś jakoby jego zmienna formuła polegająca, raz na zamontowaniu m.in. linii podwieszanych z urządzeniami do podawania wody i paszy, drugi raz ich zdemontowaniu, miała charakter czysto iluzoryczny i służyła jedynie do ,,dopasowania stanu faktycznego do stanu prawnego sprawy", co uszło uwadze organowi orzekającemu w sprawie. Już sam fakt posiadania tych instalacji pozwala domniemywać celowi jakiemu one maja służyć. Poza tym porównanie kart informacyjnych przedsięwzięcia załączonych do wniosków odpowiednio z dnia [...] maja 2014 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2016 r. pozwala twierdzić, iż dotyczą one tego samego przedmiotu sprawy.

W tym kontekście podkreślenia wymaga, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, tj. podstawy prawnej, podstawy faktycznej i treści żądania strony. Res iudicata następuje więc w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Przy czym przez stan faktyczny sprawy należy rozumieć, stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc mieszczący się w ramach hipotezy normy prawnej, która stanowiła podstawę do rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

Kolejną płaszczyzną podlegającą weryfikacji wymienioną w wyroku z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 885/17 i wymagającą odniesienia jest teza polegająca na stwierdzeniu, czy objęte wnioskiem inwestora przedsięwzięcie nie zostało już zrealizowane oraz - w przypadku pozytywnej odpowiedzi - ustalenie, czy możliwe jest w takiej sytuacji wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednakże wobec podzielenia stanowiska SKO z wyrokiem z dnia [...] lutego 2018 r. w tym zakresie zbędne jest dalsze prowadzenie polemiki w tym zakresie.

Natomiast należy uznać za nieprawidłowe ustalenia organu w zakresie określenia wykładni terminu ,,zabudowa siedliskowa", a ma to istotne znaczenie, ponieważ zgodnie z art. 80 ust. 2 uuioś, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Z treści cyt. przepisu wynika, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy został on uchwalony, jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Dla obszaru planowanego przedsięwzięcia obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że teren objęty wnioskiem inwestora (działka nr [...]) położony jest w jednostce strukturalnej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczonej symbolem A-123/2MR (tereny zabudowy siedliskowej), przyjętego uchwałą nr XXXI/209/97 Rady Gminy Gostycyn z dnia 22 listopada 1997 r. w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Gostycyn obejmujących tereny w Gostycynie i Pruszczu.

Organ odwoławczy dokonując wykładni terminu ,,zabudowa siedliskowa" posiłkował się m.in. uchwałami Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1969 r. oraz z dnia 13 czerwca 1984 r. a trzeba mieć na uwadze, że w czasie orzekania tych uchwał panował na terytorium Polski inny ustrój, inny system gospodarczy, w tym rolny, wobec tego trudno jest przenieść bezpośrednio tezy zawarte w tych orzeczeniach na kanwę rozpoznawanej sprawy. Funkcja budynku gospodarczego jako zabudowy uzupełniającej w ramach zabudowy siedliskowej, w ocenie Sądu, nie jest tożsama z funkcją budynków mających charakter zorganizowanej fermy i służących do przemysłowego prowadzenia chowu zwierząt, gdyż funkcje te, mając na uwadze rozwój gospodarczy i zakres, charakter oraz rozmiar prowadzonego przedwsięwzięcia są zupełnie różne.

Mając zatem na uwadze powyższe ustalenia nie można wziąć pod uwagę argumentów SKO, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami z dnia [...] grudnia 2016 r. i [...] lutego 2017 r. spełnia wymagania określone w art. 66 ust. 1 uuioś czy też, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. pozytywnie zaopiniował planowaną inwestycję, jednocześnie zgłaszając warunki do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. uzgodnił realizację przedsięwzięcia, wskazując na warunki środowiskowe, jakie należy uwzględnić na etapie eksploatacji przedsięwzięcia.

Kluczowe bowiem znaczenie ma w rozpoznawanej sprawie odniesienie się przez SKO do oceny prawnej i wskazań co do, dalszego postępowania wyrażonych w wyroku tut. Sąd z dnia [...] lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 885/17, a te nie są prawidłowe, jak wskazano powyżej. Nie może być bowiem tak, że postępowanie administracyjne zostało już prawomocnie zakończone ostateczną decyzją SKO z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na kurnik w ramach istniejącej fermy drobiu w miejscowości G.". Natomiast organy ponownie procedują kolejny wniosek złożony przez inwestora, gdy istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwiema decyzjami z których pierwsza jest ostateczna. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że zarówno decyzja SKO z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], jak i decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2015 r., [...] funkcjonują w obrocie prawnym.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

W kwestii kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.