Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1994/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 138 par. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant ref. stażysta Katarzyna Bińczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2021 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.), dalej: p.b., w wyniku rozpatrzenia odwołania Fundacji im. [...] z siedzibą w [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] z [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę.

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z [...] czerwca 2018 r., wobec uchylenia przez Wojewodę [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] decyzji Prezydenta m. [...] z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, Prezydent m. [...] decyzją z [...] listopada 2020 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 39 ust. 3 p.b. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, parkingiem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą drogową na działce nr ew. [...] oraz części działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...].

Pismem z 8 grudnia 2020 r. Fundacja im. [...] złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i wydanie inwestorowi decyzji odmownej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji odwołujący zarzucił naruszenie:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, w której projekt budowlany nie jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z [...] lipca 2016 r. nr [...] w zakresie:

a) przekroczenia współczynnika intensywności zabudowy, albowiem obecnie jest on większy niż 0,66 i wynosi 0,6611,

b) wysokości elewacji frontowej, która w zatwierdzonym projekcie budowlanym przekracza dopuszczalną wysokość 17 m i wynosi od 18 do 22 m;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), dalej: r.w.t., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która nie spełnia wymogu zachowania odległości minimum 10 m dla parkingu przeznaczonego dla 12 samochodów znajdującego się na działce nr ew. [...] od okien przeznaczonych w pomieszczeniach przeznaczonych w projektowanym budynku na pobyt ludzi;

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie przez organ I instancji, że inwestor, wbrew wezwaniu organu zwartym w postanowieniu z [...] lipca 2020 r. nr [...], nie usunął nieprawidłowości stwierdzonych we wniosku oraz w projekcie budowlanym w zakresie:

a) prawidłowego określenia zakresu inwestycji, albowiem żaden z wniosków w aktach sprawy o udzielenie pozwolenie na budowę w dalszym ciągu nie jest spójny z projektem, gdyż nie obejmuje działki nr ew. [...];

b) uzupełnienia projektu zagospodarowania (dalej: PZT) terenu w sposób umożliwiający organowi jego zbadanie, gdyż załączony przez inwestora do uzupełnienia wniosku opis rysunku (205-B-A-100a), s. 312a, różni się od projektu zagospodarowania terenu zawartego w samym rysunku (205-B-A-100), s. 312, w zakresie granicy terenu inwestycji. Część graficzna projektu zagospodarowania terenu jako granice terenu inwestycji wskazuje obszar oznaczony literami ABCDEFGHIJA (działka nr ew. [...]), natomiast opis do PZT wskazuje obszar oznaczony literami ABCDEFGHIJKLMNOA, który różni się od obszaru wskazanego na rysunku PZT. Ponadto, brakuje na rysunku PZT oznaczenia parkingu znajdującego się na działce nr ew. [...];

c) uzupełnienia projektu budowlanego poprzez jego właściwą numerację, albowiem w wyniku działań inwestora doszło do sytuacji, w której:

- projekt budowlany w tomie I nie zawiera numeracji kolejnych stron, gdyż w wyniku jego dekompletacji zniknęły strony od 239 do 279, od 294 do 299 oraz załączniki o numerach 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 31;

- została wymieniona część opisowa projektu zagospodarowania terenu (s. 302-310), przy czym nie została wymieniona s. 311 zawierająca podpis architekta W. M., który według informacji przekazanych przez inwestora nie żył w momencie dokonywania zmian w części opisowej PZT. Tym samym nie jest wiadomym kto dokonał zmian w części opisowej PZT, albowiem z pewnością nie mógł ich dokonać zmarły projektant i tym samym nie mógł on autoryzować podmienionych stron (zmiany dotyczyły określenia liczby miejsc parkingowych, opisu terenu objętego opracowaniem, zmiany ilości kondygnacji nadziemnych, powierzchni terenu inwestycji, powierzchni biologicznie czynnej, informacji o konieczności przełożenia gazociągu, informacji o kolizji latarni z realizacją przekładek sieci ciepłowniczej);

d) uzupełnienia projektu budowlanego o potwierdzenie zgłoszenia wodnoprawnego dotyczącego odwodnienia wykopów, albowiem wyjaśnienia inwestora w tym zakresie są sprzeczne z regulacją zawartą w art. 394 ust. 5 i 8 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310), dalej: p.w.;

e) uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie wskazania odległości budynku skierowanego ścianą z oknami od strony wschodniej (tom II, s. 45-46 i 50), gdyż dokonano wyłącznie przekreślenia liczby 388 i wpisania w to miejsce liczby 400, bez zmiany pozostałych wymiarów obiektu, co wskazuje na pozorne działanie architekta;

f) uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie analizy nasłonecznienia, albowiem załączone dokumenty są wykonane niezgodnie z r.w.t., gdyż zastosowano usytuowanie wierzchołka kąta w zewnętrznym licu ściany na osi okna (podczas gdy prawidłowym usytuowaniem wskazanym w decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. jest wewnętrzne lico ściany na osi okna);

- co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 35 ust. 3 p.b. i co powinno skutkować wydaniem decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

4) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która nie spełnia wymogu zachowania odległości minimum 4 m od granicy działki nr ew. [...], albowiem monolityczna i zwarta konstrukcja budynku na każdej kondygnacji wskazuje, że zamiarem inwestora nie było umieszczenie na elewacji budynku tarasów, czy też loggii, lecz faktyczne przybliżenie budynku (jego elewacji) do granicy działki z naruszeniem przepisów r.w.t. i użytkowanie całej powierzchni obiektu wzdłuż granicy działek w odległości mniejszej niż 4 m;

5) art. 34 ust. 3 pkt 2 p.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który jest niekompletny, zawiera szereg błędów rachunków oraz wewnętrznych sprzeczności, polegających na:

a) określeniu powierzchni terenu objętej opracowaniem w części opisowej PZT - 3081,9 m² (tom I, s. 309), natomiast w części architektonicznej 3041 m² (Tom II, s. 3);

b) wskazaniu na rysunkach 205-B-A-701a, 205-B-A-701b (Tom I, s. 313a, 313b) liczby kondygnacji nadziemnych VII, podczas gdy na innych rysunkach liczba kondygnacji wynosi VI;

c) wadliwego określenia powierzchni całkowitej podziemnej (4985,64 m²) niezgodnej z danymi zawartymi w zestawieniu tabelarycznym dla poszczególnych kondygnacji na s. 5 tomu II - 2316,35 m² i s. 7 tomu II - 2158,85 m², z których wynika, że powierzchnia wynosi 4475,20 m²;

d) wadliwego określenia powierzchni całkowitej nadziemnej (9911,19 m²) niezgodnej z danymi zawartymi w zestawieniu tabelarycznym dla poszczególnych kondygnacji nadziemnych, których suma powierzchni wynosi 7259,54 m² i różni się o 2651 m²;

e) braku wskazania na projekcie zagospodarowania terenu istniejącego parkingu naziemnego znajdującego się na działce nr ew. [...] (wjazd od ul. [...]).

We wskazanej wyżej decyzji z [...] lipca 2021 r. Wojewoda [...] wyjaśnił, że wniesienie odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę uruchamia tryb odwoławczy przed organem odwoławczym, którego kompetencje obejmują zarówno korygowanie wad prawnych rozstrzygnięcia organu I instancji polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Organ odwoławczy zobowiązany jest ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz również pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. W tym kontekście, powołując się na treść art. 136 k.p.a. i art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 p.b., Wojewoda [...] wyjaśnił, że stwierdził braki w dokumentacji projektowej zatwierdzonej zaskarżoną decyzją, co skutkowało zleceniem Prezydentowi m. [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez: doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem o pozwolenie na budowę w zakresie projektowanej inwestycji, wykazanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta m. [...] z [...] lipca 2016 r. o warunkach zabudowy w zakresie powierzchni biologicznie czynnej, w zakresie liczby kondygnacji nadziemnych i w zakresie wysokości elewacji frontowej, doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 10 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935 ze zm.), dalej: r.s.z.f.p.b., doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z r.w.t. poprzez uzupełnienie projektu budowlanego o czytelną analizę nasłonecznienia budynku sąsiedniej działki nr ew. [...] z obrębu [...] oraz uzupełnienie projektu budowlanego o czytelną analizę nasłonecznienia, przesłaniania i zacieniania z jednoznacznymi wnioskami, w zakresie spełnienia warunków § 13, § 57 i § 60 r.w.t. Wojewoda [...] zauważył, że przy piśmie z 31 maja 2021 r. Prezydent m. [...] przekazał cztery egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego wraz z wyjaśnieniami inwestora i dokonując ponownej analizy akt sprawy, stwierdzić należy, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b., a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że projekt budowlany jest zgodny z warunkami zabudowy ustalonymi dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, parkingiem podziemnym na działce nr ew. [...] w obrębie [...] wraz z niezbędną infrastrukturą drogową na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] decyzją z [...] lipca 2016 r., która została przeniesiona na inwestora decyzją z [...] września 2017 r. nr [...]. Analiza projektu budowlanego nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała ustalenia ww. decyzji ustalającej warunki zabudowy. Nieruchomość przeznaczona pod inwestycję znajduje się w strefie zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej o funkcji przeznaczenia terenu do zagospodarowania i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z lokalami usługowymi. Zachowana została obowiązująca linia zabudowy, współczynnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki (0,66), wysokość elewacji frontowej - 16,00-17,00 m (w projekcie budowlanym 16,95 m), szerokość elewacji frontowej od ul. [...] równa od 35,20 m do 49,00 m (w projekcie 35,47 m), geometria dachu - dach płaski o maksymalnym nachyleniu technologicznym 10° (w projekcie dach płaski do 1,66°), maksymalna wysokość zabudowy - 12 m (w projekcie 12 m), maksymalna liczba kondygnacji podziemnej - 2, a nadziemnej - 6 (w projekcie budowlanym liczba kondygnacji podziemnej - 2, nadziemnej - 6), minimalna powierzchnia biologicznie czynna - 25% powierzchni działki budowlanej, tj. 762 m² (w projekcie - 25,63% powierzchni działki, tj. 779,44 m²). Zdaniem Wojewody [...], projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień dokonania ostatnich poprawek zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Dołączone zostało oświadczenie projektanta, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 4 p.b. Wojewoda [...] stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co dotyczy § 18 i § 19 r.w.t. (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki), § 57 r.w.t. (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), jak też § 13 i § 60 r.w.t. Organ wyjaśnił, że kwestia nasłonecznienia została wyjaśniona w sposób zrozumiały, pozwalający na skontrolowanie przeprowadzonej analizy. Jednocześnie przedmiotowa inwestycja spełnia warunki § 12 ust. 1 pkt 5 r.s.z.f.p.b. Podkreślił, że realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami określonymi przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Wojewoda [...] zauważył, że inwestor w piśmie z 27 stycznia 2021 r. odniósł się do zastrzeżeń stwierdzonych przez odwołującego. Dodał, że pozostałe zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia. Przesłanki wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2021 r. złożyła Fundacja im. [...], zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, polegające na:

- utrzymaniu w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, pomimo braku legitymowania się przez inwestora decyzją konserwatora zabytków, albowiem decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej: [...] WKZ) z [...] grudnia 2018 r. utraciła swoją ważność z dniem 30 grudnia 2020 r.,

- utrzymaniu w mocy decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, w której część opisowa planu zagospodarowania terenu została podpisana przez architekta, który w dacie dokonywanych zmian już nie żył.

Ponadto, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji, w której projekt budowlany nie był zgodny z decyzją o warunkach zabudowy z [...] lipca 2016 r. w zakresie (i) wysokości elewacji frontowej, która w zatwierdzonym projekcie budowlanym przekracza wysokość 17 m i wynosi od 18 do 22 m oraz w zakresie (ii) dopuszczalnej liczby kondygnacji;

- art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b r.w.t. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która nie spełnia wymogu zachowania dla okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, odległości min. 10 m od parkingu przeznaczonego dla 12 samochodów znajdującego się na działce nr ew. [...];

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez organ II instancji, że inwestor uzupełnił braki stwierdzone we wniosku oraz w projekcie budowlanym w zakresie: (i) prawidłowego określenia zakresu inwestycji, albowiem żaden z wniosków o udzielenie pozwolenia na budowę złożony na urzędowym formularzu nie obejmuje działki nr ew. [...], (ii) analizy nasłonecznienia, albowiem obiekt nie znajduje się w strefie zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu r.w.t., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 35 ust. 3 p.b., a tym samym organ powinien był wydać decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. polegające na wadliwym sporządzeniu uzasadnienia decyzji, gdyż organ odwoławczy nie odniósł się w uzasadnieniu do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, a przede wszystkim szczegółowo przedstawiając na stronach od 2 do 6 swoje własne wątpliwości dotyczące prawidłowości sporządzenia projektu budowlanego, w dalszej części uzasadnienia nie wyjaśnił, dlaczego uznał te wątpliwości za wyjaśnione i nie przedstawił na tę okoliczności żadnej argumentacji ani analizy prawnej.

Skarżąca wniosła o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci dołączonych do skargi pism Zastępcy Prezydenta m. [...] z [...] października 2019 r. oraz Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju z [...] sierpnia 2019 r. na okoliczność braku występowania na terenie m. [...] strefy śródmiejskiej w rozumieniu r.w.t., który to wniosek został uwzględniony na rozprawie przeprowadzonej 4 stycznia 2022 r.

Powyższe zarzuty zostały przez skarżącą rozwinięte w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z 23 grudnia 2021 r. uczestnik postępowania - [...] Sp. z o.o., odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie w całości jako niezasadnej, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem wniosku inwestora, który został rozpatrzony w toku instancji przez Wojewodę [...] jako organ odwoławczy, pozostawał wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi, parkingiem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą drogową na działce nr ew. [...] oraz części działki nr ew. [...], obręb [...], w [...]. Niesporne pozostaje, że podstawowym wymaganiem, które rzutuje na dopuszczalność zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w świetle art. 35 ust. 1 p.b. jest przesądzenie przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, że zaprojektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, sporządzony projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i wraz z nim zostały uzyskane przez inwestora wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia, sprawdzenia i zaświadczenia, a ponadto został on wykonany, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, także jego sprawdzenie, przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. W świetle art. 35 ust. 4 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, iż dopuszczalność realizacji inwestycji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę jest warunkowana stwierdzeniem kompletności projektu budowlanego i jego pełnej zgodności z przepisami w zakresie wyżej określonym.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, prawidłowe procesowo było działanie organu odwoławczego, który kierując się wnioskiem, że zatwierdzony decyzją Prezydenta m. [...] z [...] listopada 2020 r. projekt budowlany nie odpowiada art. 35 ust. 1 p.b., wdrożył procedurę jego uzupełnienia, zobowiązując organ I instancji do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej. Organ odwoławczy, co nie powinno budzić wątpliwości, zobowiązany jest ponownie rozpatrzeć sprawę w toku instancji wskutek złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, a przy tym przysługuje mu uprawnienie do własnej oceny stanu faktycznego i samodzielnego określenia sposobu rozumienia przepisów, które warunkują spełnienie przez inwestora wymagań umożliwiających zatwierdzenie projektu budowlanego. Na organie odwoławczym, co słusznie podkreślił Wojewoda [...], ciąży obowiązek procesowy ponownego rozpatrzenia sprawy w całym jej całokształcie odnoszonym do stanu faktycznego i prawnego, co oznacza, że nie może swojej uwagi koncentrować wyłącznie na tych kwestiach, które stały się sporne w świetle zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Takiemu wymaganiu nie przeczy jednakże to, że obowiązkiem procesowym organu odwoławczego jest szczegółowe wyjaśnienie tych zagadnień, które zdaniem odwołującego wskazują na wadliwość decyzji wydanej przez organ I instancji. To wyjaśnienie powinno znajdować swój formalny wyraz w takim sporządzeniu uzasadnienia decyzji, które odwołuje się do poczynionych ustaleń faktycznych i prawnych, a przy tym dokładnie i wyczerpująco wskazuje sposób oceny przez organ odwoławczy poszczególnych zarzutów. Obowiązek zamieszczenia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego został uregulowany w art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie jest istotne z uwagi na zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. W uzasadnieniu organ administracji jest zobowiązany wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy rozstrzygniętej wydaną decyzją. Jest to element decydujący o przekonaniu strony co do trafności i słuszności przyjętego rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem twierdzenia strony lub nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy dotyczących zastosowania art. 35 ust. 1 p.b. Takie działanie organu pozostaje w sprzeczności także z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej.

Wojewoda [...], wydając zaskarżoną decyzję, w sposób oczywisty uchybił wskazanym powyżej przepisom nakładającym na organ rozpoznający odwołanie obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji zawierającego właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. W rozpoznawanej sprawie to wymaganie nie zostało przez Wojewodę dochowane w żaden sposób, ponieważ z treści zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2021 r. nie wynika, jakie zarzuty postawił decyzji organu I instancji odwołujący i dlaczego organ odwoławczy postanowił nie uznać ich zasadności. Wojewoda [...] w treści decyzji szeroko przytoczył zakres uzupełniającego postępowania dowodowego, jednakże w sytuacji, gdy postanowił nie uwzględnić zarzutów odwołującego, powinien szczegółowo wykazać ich nieuzasadniony charakter bądź wynikający z ich dezaktualizacji powodowanej czynnościami podjętymi następczo przez inwestora, bądź wynikający z dokonania błędnej analizy przed odwołującego dokumentacji projektowej lub dokonania przez niego wadliwej wykładni przepisów podlegających zastosowaniu przy zatwierdzaniu projektu budowlanego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje w sposób bezpośredni na zignorowanie interesu prawnego odwołującego, gdyż nadana uzasadnieniu forma sprowadzająca się do ogólnego stwierdzenia, że analiza projektu budowlanego, który jest kompletny, nie wykazała, aby planowana inwestycja naruszała ustalenia decyzji z [...] lipca 2016 r. o warunkach zabudowy, jak też była sprzeczna z przepisami, w tym przepisami r.w.t., a "pozostałe zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu nie znajdują uzasadnienia" (s. 7 decyzji) bez rozwinięcia, dlaczego taką ocenę Wojewoda [...] postanowił sformułować, nie podzielając stanowiska odwołującego, nie pozwala zaaprobować przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tego rodzaju rozstrzygnięcia jako odpowiadającego wymogom procesowym.

Działanie organu odwoławczego przybrało w sprawie w omawianym zakresie postać niejako kwalifikowaną, uwzględniając, że w toku postępowania odwoławczego sam organ odwoławczy przedstawił w decyzji z [...] maja 2020 r., a następnie w postanowieniu z [...] kwietnia 2021 r. swoje wątpliwości odnośnie do dopuszczalności zatwierdzenia przez organ I instancji projektu budowlanego w kształcie przedstawionym przez inwestora, co oznacza, że w sytuacji zgłoszenia analogicznych zastrzeżeń przez odwołującego i braku zmiany rozwiązań projektowych w toku postępowania powinien tym wyraźniej swoje szczegółowe stanowisko odstępujące od wcześniej zajętego przedstawić w uzasadnieniu wydanej decyzji utrzymującej w mocy decyzję z [...] listopada 2020 r.

Dostrzeżona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwość ma charakter istotny, ponieważ dotyczy braków treści uzasadnienia decyzji obrazującej szczegółowy tok rozumowania organu w zakresie kluczowym dla dopuszczalności zatwierdzenia na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarzuty odwołującego podważały zrealizowanie przez inwestora obowiązku przedłożenia projektu architektoniczno-budowlanego określającego w sposób poprawny funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego objętego wnioskowanym przedsięwzięciem, zwracały uwagę na wątpliwości zachodzące w odniesieniu do części opisowej projektu zagospodarowania terenu sporządzonego przez zmarłego projektanta, które uległy zmianie, odnosiły się do zgodności projektu z wymaganiami r.s.z.f.p.b., jak i jego niesprzeczności z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta m. [...] z [...] lipca 2016 r. o warunkach zabudowy. Te ostatnie dotyczyły m.in. przyjętej w projekcie liczby kondygnacji nadziemnych, jak i wysokości elewacji frontowej. Ponieważ dokumentacja projektowa w toku postępowania odwoławczego została zmodyfikowana, jak również inwestor przedstawił swoje wyjaśnienia, Wojewoda [...] powinien był wskazać, również w kontekście zgłoszonych przez siebie wcześniej zastrzeżeń, dlaczego uważa, że wymóg zrealizowania budynku z sześcioma kondygnacjami nadziemnymi został spełniony, a także dlaczego uznaje, że obowiązek polegający na zachowaniu wysokości elewacji frontowej równej od 16,00 m do 17,00 m nie został naruszony z uwagi na koncepcję projektową dotyczącą tej części budynku, która znajduje się od strony ul. [...] (części budynku zlokalizowanej bezpośrednio w linii zabudowy niezależnie od części odsuniętej o wysokości przekraczającej 16,94 m), wobec zanegowania jej prawidłowości przez odwołującego. Organ odstąpił od wypowiedzenia się również odnośnie do sposobu zastosowania w sprawie r.w.t. Odwołujący postawił zarzut oparty na naruszeniu art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Dotyczył on również dyspozycji § 19 r.w.t. Zdaniem Sądu, w świetle zarzutów stawianych przez odwołującego nie mogła zostać pominięta ocena tego, czy inwestycja spełnia minimalne odległości od stanowisk postojowych zlokalizowanych na działce nr ew. [...]. Sam fakt niewrysowania na mapie do celów projektowych (PZT, Rysunek nr 205-B-A-100, Tom I) sąsiedniego parkingu nie powodował, że organ mógł zbyć kwestię zlokalizowania na ww. działce parkingu milczeniem. Tym bardziej, że w projekcie budowlanym na innych rysunkach (m.in. Rysunek nr 205-B-D-1. Plan sytuacyjny, Tom I; Rysunek nr 205-B-D-103, Tom I; Plan sytuacyjno-wysokościowy – rozwiązanie docelowe, Tom I, Rysunek nr 205-B-A-303. Przekrój D-D, Tom II) parking naziemny zostać przez projektanta uwzględniony, a równocześnie sam inwestor nie kwestionując jego faktycznego funkcjonowania na działce nr ew. [...] swoje wyjaśnienia odniósł do respektowania przez projekt treści § 19 r.w.t. Budowa miejsc (stanowisk) postojowych dla samochodów osobowych do 10 (miejsc) stanowisk po nowelizacji przepisów p.b. na mocy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) została zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast po wejściu w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443) również jej zgłoszenia. W sprawie nie zostało ustalone, kiedy powstał parking zlokalizowany na działce nr ew. [...] obsługujący budynek biurowy, w którym znajduje się siedziba odwołującego i ile stanowisk postojowych on obejmuje, organ odwoławczy nie zwrócił się także do odwołującego o przedstawienie dokumentacji potwierdzającej budowę parkingu na należącej do niego nieruchomości, jeżeli za pośrednictwem zarzutu jego legalnego użytkowania i wykazania tejże okoliczności na podstawie dokumentacji projektowej zatwierdzonej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej mogłoby zostać obalone domniemanie, na którym opierały się przyjmowane w toku postępowania ustalenia, dotyczące aktualności mapy zasadniczej, która posłużyła do opracowania PZT. Wojewoda [...] wyjaśnień inwestora nie mógł równocześnie pozostawić bez jakiegokolwiek komentarza, jeżeli rozważy się ich zgodność z przepisami regulującymi zagadnienia minimalnej odległości stanowisk postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym oraz sytuowania ich na działce budowlanej w wyznaczonej odległości od jej granicy. Brak było bowiem możliwości bazowania w tych wyjaśnieniach przy wykazywaniu zgodności przedstawionego projektu zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji na rozróżnieniu kategorii "wydzielonych miejsc postojowych" od "stanowisk postojowych" wchodzących w zakres pojęcia parkingu (§ 19 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 25 r.w.t), uwzględniając, że (obecne) brzmienie § 19 ust. 1 r.w.t., którym organ musiał się posłużyć, zostało nadane przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r. poz. 2285). Nie ma zatem dostatecznej podstawy, by w przypadku parkingu liczącego więcej niż 10 stanowisk postojowych wyznaczone w § 19 ust. 1 pkt 1 lit. b i c r.w.t. odległości pomniejszać tylko z uwagi na to, że usytuowanie poszczególnych stanowisk (miejsc) postojowych pozwala w ramach użytkowanego parkingu dostrzec wydzielenie grup tychże stanowisk (miejsc). Jakkolwiek też zgodzić się trzeba z wnioskiem, że obie normy § 19 ust. 1 oraz § 19 ust. 2 r.w.t. trzeba rozpatrywać łącznie, to nie można nie zauważyć, że regulacja wymuszająca zapewnienie minimalnej odległości stanowisk postojowych od granicy działki własnej została wprowadzona do r.w.t. w związku z nowelizacją tego aktu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 109, poz. 1156), wcześniej natomiast taki obowiązek nie był przewidziany, toteż wyznaczanie parametru 3 m jako odległości stanowisk postojowych od granicy działki, która musi zostać zachowana w każdych warunkach przez jej właściciela i zsumowanie go z parametrem 4 m, jako przewidzianym oddaleniem ściany projektowanego budynku od granicy działki, nie może być uznane za podejście do spornej kwestii cechujące się prawidłowością niezależną od uwarunkowań faktycznych rozpatrywanej sprawy.

W łączności ze wskazanymi wyżej kwestiami pozostaje podważana przez odwołującego w toku postępowania odwoławczego możliwość oceny prawidłowości zatwierdzenia projektu budowlanego w zakresie obowiązku zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych budynku przez pryzmat wymagań przewidzianych dla zabudowy śródmiejskiej (§ 60 ust. 3 r.w.t.). Nie budzi wątpliwości, że w dacie rozpatrywania wniosku inwestora brzmienie § 3 pkt 1 r.w.t. nakazywało uznać, że zabudową śródmiejską pozostaje zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. O tym, czy mamy do czynienia z zabudową śródmiejską, decydują zatem wyłącznie postanowienia planu miejscowego, a w przypadku braku planu - studium. Istnienia na inwestowanym terenie zabudowy śródmiejskiej nie może kształtować treść decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wojewoda [...] tym samym nie mógł w niniejszej sprawie analizy nasłonecznienia poddać kontroli, która pomijałaby ocenę odpowiednich postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego m. [...] uchwalonego przez Radę m. [...] uchwałą nr [...] z [...] października 2006 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie, że nieruchomość przeznaczona pod inwestycję znajduje się w strefie zabudowy śródmiejskiej uzupełniającej nie zostało poparte żadnym wyjaśnieniem, brak jest w aktach sprawy również dokumentów, z których wynikać mógłby przytoczony wyżej pogląd.

Rozstrzygnięty akceptująco wniosek, że projekt budowlany jest kompletny i inwestor dysponuje wszystkimi niezbędnymi pozwoleniami i zgodami nie wyjaśnia, dlaczego nie zasługiwał na aprobatę zarzut odwołującego łączony z naruszeniem przez Prezydenta m. [...] art. 394 ust. 1 pkt 8 p.w. Wojewoda [...] uznał, oceniając projekt budowlany, który w analizowanym zakresie nie uległ zmianie, że inwestor jest zobowiązany do potwierdzenia dokonania zgłoszenia wodnoprawnego dla odprowadzania wód z wykopu budowlanego, a taką zgodą, jak wynika z akt sprawy, nie dysponuje (decyzja z [...] maja 2020 r., s. 5). Treść zaskarżonej decyzji nie wyjaśnia powodów zmiany stanowiska zajętego w decyzji poprzedzającej zaskarżony akt, gdy nie ulega wątpliwości, że do projektu budowlanego zostały załączone warunki techniczne odwodnienia wykopu pod inwestycje kubaturowe (pismo [...] S.A. z [...] kwietnia 2018 r.), a jednocześnie projektant w części dotyczącej opisu sposobu odwodnienia wykopu wskazał, że będzie on realizowany zgodnie z tymi warunkami, po podpisaniu umowy określającej zasady odbioru wody (Tom I, s. 311).

W omawianym wyżej zakresie w złożonej skardze skarżący trafnie wskazał również na pominiętą przez Wojewodę [...] kwestię wygaśnięcia uprawnienia wynikającego z decyzji [...] WKZ z [...] grudnia 2018 r. nr [...] z uwagi na upływ terminu, na jaki została wydana decyzja (do dnia 30 grudnia 2020 r.), co nastąpiło przed dniem wydania zaskarżonej decyzji. Ze wskazanego aktu wydanego na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2020 r. poz. 282), dalej: u.o.z.o.z. wynika, że organ ochrony zabytków pozwolił inwestorowi na prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie części podziemnej budynku wielorodzinnego wraz z lokalami usługowymi, parkingiem podziemnym oraz niezbędnej infrastruktury drogowej i technicznej na terenie działki nr ew. [...] oraz części działki nr ew. [...] z obrębu [...] zlokalizowanych w całości na terenie obszaru ochrony archeologicznej objętego wpisem do rejestru zabytków oraz strefy buforowej obszaru wpisanego na Światową Listę Dziedzictwa UNESCO. Nie budzi wątpliwości, że przeprowadzenie badań archeologicznych było wyłącznie jednym z warunków udzielonego pozwolenia (pkt III.4) umożliwiającym korzystanie przez inwestora z przyznanego mu na gruncie przepisów u.o.z.o.z. uprawnienia. Zrealizowanie przed upływem ważności pozwolenia konserwatorskiego wskazanych badań archeologicznych w świetle art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z.o.z. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 p.b. nie może być uznane za potwierdzenie posiadania przez inwestora zgody organu ochrony zabytków na wykonywanie robót budowlanych określonych w projekcie budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją albo za okoliczność zwalniającą z obowiązku legitymowania się tego rodzaju zgodą, co powoduje, że w omawianym zakresie sposób analizy przez Wojewodę [...] zaznaczonej kwestii budzi wątpliwości odnośnie do rodzaju argumentów, które stały za podjętym rozstrzygnięciem.

Sąd administracyjny w świetle zasad przyjętych w przepisach p.p.s.a. (art. 3 § 1 p.p.s.a.) zajmuje się kontrolą działania administracji, nie jest natomiast organem władzy publicznej, który w przypadku pominięcia przez organ administrujący obowiązku dokonania wymaganych ustaleń w sferze podstawy faktycznej i prawnej aktu administracyjnego i ich ujawnienia podmiotowi administrowanemu, powinien, zastępując organ administracji publicznej, uzupełnić braki jego procesu decyzyjnego i ujawnić stronie racje, które uzasadniają podejmowane w sprawie rozstrzygnięcie pozostające w zakresie zadań administracji architektoniczno-budowlanej. Te obowiązki ciążą na organie administracji publicznej i poprawność ich realizacji musi ważyć na ocenie legalności zaskarżonej decyzji prowadzącej do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Pełniona przez organ odwoławczy funkcja i obowiązywanie zasady oficjalności stwarzają podstawę do uznania na gruncie k.p.a., że to do organu należy obowiązek ukształtowania sytuacji prawnej adresata decyzji i końcowe określenie treści stosunku prawnego (procesowego) wraz z ujawnieniem powodów tego działania (por. G. Łaszczyca [w:] System Prawa Administracyjnego Procesowego, Tom II, Część 2, Zasady ogólne postępowania administracyjnego, red. J. P. Tarno, W. Piątek, Warszawa 2018, s. 525 i n.). Od obowiązku tego nie może zwolnić organu aktywność procesowa stron. Nie może ona zastąpić działania organu z urzędu także w zakresie wyjaśniającym sposób rozumienia i zastosowania przepisów w rozpoznanej przez organ sprawie administracyjnej. Powyższa uwaga ma związek z zauważeniem przez Wojewodę [...] w treści decyzji, że do zastrzeżeń odwołującego zgłoszonych w odwołaniu od decyzji Prezydenta m. [...] z [...] listopada 2020 r. "odniósł się" inwestor w piśmie z 27 stycznia 2021 r. Natura czynności procesowych strony, która uzyskała uprawnienie na mocy decyzji wydanej przez organ I instancji, każe nie sprzeciwiać się dopuszczalności składania przez nią w toku postępowania oświadczeń wykazujących niezasadność zarzutów zgłaszanych przez inne strony podważające przyznane jej uprawnienie. Dotyczy to również postępowania sądowoadministracyjnego. Nie można jednakże nie dostrzegać, że stronami sporu dotyczącego sfery materialnej i podstaw wydania rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę administracyjną nie są sami uczestnicy postępowania, toteż ciężar wykazania prawidłowości sposobu załatwienia sprawy w toku postępowania administracyjnego nie może zostać przeniesiony, z naruszeniem zasady oficjalności, z organu, który prowadzi postępowanie, na podmioty w nim uczestniczące. Nie jest z tego powodu dopuszczalne nadanie doniosłości prawnej argumentom sformułowanym w toku postępowania odwoławczego przez inwestora, od których analizy Wojewoda [...] odstąpił, jak też stanowisku uczestnika postępowania (inwestora) wyrażonemu w złożonym przez niego piśmie z 23 grudnia 2021 r. Doprowadziłoby to bowiem do prowadzenia przez Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji, której forma opierałaby się na rozważeniu podstaw udzielenia inwestorowi wnioskowanego pozwolenia na budowę nie tyle w kontekście ujawnionych przez organ orzekający w sprawie powodów takiego działania, ile w świetle stanowisk i argumentów te stanowiska wspierających sformułowanych zarówno przez odwołującego (skarżącego), jak i przez uczestnika postępowania (inwestora). Wadliwość takiego stanu rzeczy tymczasem byłaby oczywista. Zamieszczony w odpowiedzi na skargę Wojewody [...] pogląd sprowadzający się do twierdzenia, że zarzuty podniesione przez skarżącego w skardze na decyzję z [...] lipca 2021 r. wyłącznie stanowią "polemikę z ustaleniami poczynionymi [...] w zaskarżonej decyzji, a zatem pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie" wpisuje się w sposób podejścia organu odwoławczego do zarzutów odwołującego sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, co nie może znaleźć aprobaty Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej z przytoczonych wyżej powodów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1 p.b. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę, na etapie rozpatrzenia wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji Prezydenta m. [...] Wojewoda [...] w warunkach art. 153 p.p.s.a. zobowiązany będzie ponownie rozpatrzeć sprawę, eliminując błędy, których popełnienie decydowało w świetle ujawnionych w wyroku powodów o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.