Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-03-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części obejmującej zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z Jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie


UZASADNIENIE

K.S. w dniu [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z [...] w sprawie wymierzenia skarżącej i A.P. kary pieniężnej w kwocie [...] zł za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w [...], poprzez ustawienie wiaty gastronomicznej bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie [...].

W treści skargi zawarty został wniosek o "udzielenie pomocy w zakresie opłaty od skargi", uzupełniony następnie formularzem PPF z dnia [...].Z treści ww. formularza wynika, że K.S. wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie.

Uzasadniając złożony wniosek skarżąca wskazała, że utrzymuje się z sezonowej działalności gospodarczej "na kartę podatkową" (prowadzonej w okresie lipiec, sierpień) oraz korzysta z pomocy rodziny i przyjaciół. Wnioskodawczyni oświadczyła, że mieszka sama, utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] zł miesięcznie (1/10 etatu), a jej jedynym majątkiem jest 50% udziału w działce nr [...] o pow. [...] m², położonej przy ul. [...] w [...].

W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia [...] K.S. nadesłała:

- odpisy swoich i A.P. zeznań podatkowych za ostatnie dwa lata podatkowe [...], świadczące o poniesionych stratach;

- wyciągi z kont bankowych – swojego i A.P.;

-dowody dotyczące kosztów utrzymania mieszkania przy ul. [...] w [...], w tym kopię decyzji wspólnoty mieszkaniowej o wysokości miesięcznego czynszu i zestawienie wysokości zadłużenia na kwotę [...]; - kserokopie decyzji w sprawie podatku od nieruchomości;

- zaświadczenie z Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...], z treści którego wynika, że do dnia wydania zaświadczenia K.S. nie korzystała ze świadczeń pomocy społecznej;

- informacje z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczące działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawczynię i A.P.;

- kserokopię umowy o pracę z dnia [...], zawartą między K.S., a Biurem Handlowo – Usługowym w [...].

Dodatkowo wnioskodawczyni podała, że A.P. prowadzi sezonową działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napoi i piwa w okresie lipiec-wrzesień.

Postanowieniem z dnia 20 lutego 2012 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie. Odpis wyżej wymienionego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony K.S. w dniu [...].

W dniu [...] (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) K.S. złożyła sprzeciw od wyżej wymienionego postanowienia i w związku z powyższym na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) utraciło ono moc.

Wnioskodawczyni wskazała, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] część przytoczonych dowodów ma charakter historyczny, gdyż dotyczy faktów mających miejsce 10 lat temu. K.S. oświadczyła, że nie jest właścicielką mieszkania, w którym mieszka, jej konkubent A.P. od [...] nie prowadzi Campingu i nie jest jego właścicielem, a jedyną nieruchomością, której jest współwłaścicielką jest działka wymieniona w formularzu PPF. Ponadto nie prowadzi działalności gospodarczej w [...] przy ul. [...], nie jest też właścicielką tej nieruchomości. Działalność gospodarczą pod tym adresem prowadziła do [...] .

Dodatkowo K.S. wyjaśniła, że właścicielem luksusowych nieruchomości z pokojami i apartamentami na wynajem, tj. willi w [...] oraz willi w jest prawdopodobnie A.G. Wnioskodawczyni nie jest z nią powiązana rodzinnie, ani w żaden inny sposób. Właścicielem mieszkania w [...] przy ulicy [...] jest S.N., zamieszkały w [...] przy ul. [...], Spółka "B" została rozwiązana przez wspólników wiele lat temu z powodu braków przychodów, natomiast Camping na podstawie umowy dzierżawy z Urzędem Miasta w [...] prowadzi od [...] M.Z., zamieszkały w [...] przy ulicy [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.

Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2).

Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3).

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy).

Sąd, mając na względzie przedstawione we wniosku okoliczności, w tym fakt że wnioskodawczyni w chwili obecnej nie posiada stałego źródła dochodu, oszczędności, czy przedmiotów wartościowych Sąd uznał, że K.S. wykazała, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.

W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.