Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 385/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2004r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu pobranego podatku od środków transportu p o s t a n a w i a Odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Z. Z. wniósł skargę na stanowiące, jego zdaniem, naruszenie prawa przez Prezydenta Miasta polegające na krzywdzącym mieszkańców tego miasta naliczaniu i pobieraniu podatków opłat lokalnych, w tym tzw. podatku drogowego.

W uzasadnieniu skargi powoływał się na to, że w minionych latach Rada Miasta uchwalała podatki lokalne z naruszeniem prawa, co według wnoszącego skargę, powoduje nieważność z mocy prawa tych uchwał.

Powołując się na Ordynację podatkową wskazywał, że na organie podatkowym (Urzędzie Miasta) ciąży obowiązek wszczęcia postępowań w sprawie zmiany decyzji podatkowych dotyczących podatków pobranych w zawyżonej wysokości w związku z czym domagał się wydania władzom miasta nakazu wszczęcia postępowań podatkowych i dokonanie zwrotu niesłusznie pobranych należności tytułu podatków lokalnych.

Skarżący wezwany został do uzupełnienia w terminie 7 dni braków skargi - pod rygorem jej odrzucenia - poprzez sprecyzowanie naruszenia prawa bądź interesu prawnego a także poprzez sprecyzowanie czy skarga dotyczy konkretnego aktu organu (uchwały, decyzji itp.) oraz sprecyzowanie rodzaju tego aktu z podaniem nazwy organu, daty i przedmiotu.

Wykonując polecenie sądu Z. Z. wyjaśnił, że skarga dotyczy bezczynności organu w podejmowaniu decyzji administracyjnych, a istotą tej bezczynności jest brak reakcji na udowodnione naruszenie prawa przy uchwalaniu i pobieraniu podatków opłat lokalnych.

Reakcją tą, według skarżącego, powinno być wszczęcie z urzędu postępowania podatkowego dotyczącego zmiany wysokości podatków.

Zgodnie z art.50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270, ze zm.) cytowanej dalej jako P.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik praw obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Par.2 tego przepisu stanowi, że do wniesienia skargi uprawniony jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Uwzględniając wyjaśnienia skarżącego, stanowiące uzupełnienie skargi, należy przyjąć, że domaga się on zobowiązania Prezydenta Miasta, czy też Urzędu Miejskiego, do wszczęcia postępowań podatkowych w bliżej niesprecyzowanych sprawach. W śród nich wymienia podatki od środków transportu, nie określając przy tym, którego roku dotyczy zarzucana władzom miasta bezczynność.

Stwierdzić należy, że skarżący nie uzupełnił w istocie braków skargi, ponieważ nadal niejasne jest którego w istocie organu zarzut bezczynności dotyczy. Z jednej strony bowiem skargę kieruje przeciwko Prezydentowi miasta, z drugiej natomiast wyjaśnia, że chodzi mu o nakazanie wszczęcia postępowań podatkowych w sprawie zmiany decyzji dotyczących podatków pobranych w zawyżonej wysokości nie określając o które konkretnie decyzje chodzi i jaki organ podatkowy je wydał.

Ponadto skarżący nie skonkretyzował na czym polega jego interes prawny. Sam fakt bycia mieszkańcem miasta E. nie daje mu żadnych podstaw do występowania w imieniu innych obywateli miasta. Skarżący nie powołał się na to, że on sam płaci jakiekolwiek podatki lokalne i nie sprecyzował jakiego rodzaju bezczynność organów dotyczy jego indywidualnych interesów, jakie decyzje wydane w jego sprawach powinny być zmienione i w jakim trybie.

Zauważyć należy, że do skargi Z. Z. dołączył wezwanie do prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nie zwróceniu podatnikom (mieszkańcom miasta) niesłusznie pobranych podatków i opłat lokalnych, w tym podatku od posiadanych środków transportu. Z wezwania tego nie wynika, by on sam ( w imieniu innych osób nie mógł tego uczynić nie posiadając pełnomocnictwa) występował o zwrot niesłusznie pobranego od niego jakiegokolwiek podatku lokalnego.

W rezultacie należy uznać, że skarżący nie uzupełnił istotnych braków skargi w stopniu pozwalającym na nadanie jej dalszego biegu, co powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art.58 par. 1 pkt 3 P.p.s.a.