Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SAB/Ke 15/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149, art. 52, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2013r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi B. M. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10.10.2012r. B. M. zwrócił się do Wójta Gminy K. z pisemnym wnioskiem (data wpływu – 11.10.2012r.) o przesłanie na jego adres informacji publicznej związanej z poniesionymi wydatkami z budżetu Gminy K. za 2009, 2010 i 2011r. w dziale 700 – gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – gospodarka gruntami, § 4210 – zakup materiałów i wyposażenia. W tym zakresie wnioskodawca wskazał, że interesują go informacje szczegółowe, których nie ujęto w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w K., a mianowicie faktury i rachunki, związane z poniesionymi wydatkami za ww. lata, oddzielnie dla każdego roku budżetowego.

W odpowiedzi z dnia 24.10.2012r. organ, działając na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198)., poinformował wnioskodawcę, że w związku z koniecznością znacznego nakładu pracy przedłużono termin udzielenia żądanej informacji, która zostanie udzielona w terminie 7.12.2012 r., po uiszczeniu dodatkowej opłaty, ustalonej na podstawie art. 15 ust. 1 ww. ustawy.

W dniu 5.11.2012r. B. M. złożył wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie udostępnienia wskazanej informacji publicznej – z uwagi na zaskarżenie zarządzenia nr 62 Wójta Gminy K. z dnia 15.10.2012r., stanowiącego podstawę nałożenia przedmiotowej opłaty.

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 19.12.2012r. znak: PNK-I.4130.116.2012 Wojewoda stwierdził nieważność ww. zarządzenia.

Decyzją z dnia 24.01.2013r. znak: Fn 332.01.13 Wójt Gminy K., po rozpatrzeniu wniosku B. M., odmówił udostępnienia informacji publicznej – na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 ww. ustawy. W uzasadnieniu wskazano m.in., że szczegółowe informacje, jakich żąda strona, nie noszą cech informacji szczególnie istotnych dla interesu publicznego.

Postanowieniem z dnia 4.03.2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia B. M. na niezałatwienie sprawy z wniosku z dnia 10.10.2012r. w terminie przez Wójta Gminy K., uznało zażalenie za nieuzasadnione i odmówiło wyznaczenia organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu do załatwienia ww. sprawy.

W dniu 16.03.2013r. B. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, domagając się wydania wyroku zobowiązującego Wójta Gminy K. do rozpatrzenia opisanego powyżej wniosku oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżący podkreślił, że udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Dodatkowo, odnosząc się do twierdzeń organu o przetworzonym charakterze żądanej informacji, strona wskazała, że z informacją taką mamy do czynienia wtedy, gdy podmiot na podstawie posiadanych informacji źródłowych tworzy (opracowuje) jakościowo nową wobec materiału wyjściowego, według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę informację, a wytworzenie takiej informacji wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu oraz użycia dodatkowych sił i środków. Stanowisko organu w tym zakresie B. M. ocenił jako "grę na zwłokę, typowe zachowanie przy udostępnianiu każdej informacji". Zdaniem strony organ nie udzielił odpowiedzi na złożony wniosek w ciągu 2 miesięcy, a przedmiotowa sprawa w dalszym ciągu pozostaje niezałatwiona.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wniósł o oddalenie skargi, argumentując, że w niniejszej sprawie odpowiedział na wniosek skarżącego, wskazując termin udostępnienia żądanych informacji, a następnie wydając decyzję o odmowie ich udostępnienia.

Pismem z dnia 3.04.2013r. (data wpływu 5.04.2013r. ) skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie niniejszej na okres 3 miesięcy tj. do dnia 3.07.2013 r. wskazując, iż rozstrzygniecie w tej sprawie zależy od innego toczącego się postępowania sądowo-administracyjnego ze skargi złożonej przez Wójta Gminy K. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 19.12.2012r.,w przedmiocie stwierdzenia nieważności Zarządzeń Wójta Gminy w K. Nr 61 i 62 z 15.10.2012r., sygn. akt. II SA/Ke 139/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., bezczynność organów administracji podlega kontroli sądowej, jeżeli polega ona na braku wydania decyzji administracyjnej, niektórych kategorii postanowień, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, względnie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

O bezczynności organu administracji publicznej można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ bądź nie podjął żadnych czynności w sprawie, bądź wprawdzie podjął je, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie wydał w terminie decyzji administracyjnej. Należy przy tym pokreślić, że celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 149 tej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną czy też niezawinioną opieszałością organu.

W rozpatrywanej sprawie B. M. wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Wójta Gminy K., która ma polegać na braku rozpatrzenia jego wniosku z dnia 10.10.2012r. (data wpływu do organu – 11.10.2012r.) o udostępnienie informacji publicznej związanej z poniesionymi wydatkami z budżetu Gminy K. za 2009, 2010 i 2011r. w dziale 700 – gospodarka mieszkaniowa, rozdziale 70005 – gospodarka gruntami, § 4210 – zakup materiałów i wyposażenia (k. 1 akt administracyjnych). Z tego też względu zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia zasadności przedmiotowej skargi ma ustalenie, czy faktycznie – jak twierdzi strona – organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności we wskazanym w skardze zakresie, czy też nie.

W ocenie Sądu przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie zaistniały przesłanki formalnoprawne określające stan bezczynności organu administracji publicznej. Wbrew stanowisku skarżącego Wójtowi Gminy K. nie można bowiem skutecznie postawić zarzutu bezczynności.

W tym miejscu wskazać trzeba, że tryb prowadzonego przez organ

w niniejszej sprawie postępowania został określony w ustawie z dnia 6.09.2001r.

o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jak wynika natomiast z art. 13 ust. 2 ustawy jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ zapewnił realizację założeń określonych w ostatnim z przytoczonych przepisów informując wnioskodawcę pismem z dnia 24.10.2012r. (k. 3), że w związku z koniecznością znacznego nakładu pracy przedłużono termin udzielenia żądanej informacji, która zostanie udzielona po uiszczeniu dodatkowej opłaty w terminie 7.12.2012r. Ta ostatnia okoliczność (wezwanie do uiszczenia opłaty) nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z dwóch powodów. Po pierwsze, wobec spełnienia przez przedmiotową odpowiedź wymogów z art. 13 ust. 2 ustawy. Po drugie, z uwagi na stwierdzenie przez Wojewodę nieważności zarządzenia nr 62 Wójta Gminy K. z dnia 15.10.2012r., stanowiącego podstawę nałożenia przedmiotowej opłaty – rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 19.12.2012r. znak: PNK-I.4130.116.2012, doręczonym organowi w dniu 7.01.2013r. (k. 5 akt administracyjnych).

W rezultacie Wójt Gminy K. skorzystał z kompetencji, jakie daje mu art. 16 ust. 1 ustawy i wydaną w tym trybie decyzją z dnia 24.01.2013r. odmówił B. M. udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Natomiast formułowane przez skarżącego zarzuty sprowadzają się zasadniczo do polemiki ze stanowiskiem Wójta Gminy K. zawartym w uzasadnieniu powołanej wyżej decyzji i tym samym nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu w niniejszej sprawie. Okoliczność, że skarżący nie jest zadowolony z treści decyzji nie ma bowiem znaczenia dla oceny, czy organ administracji pozostaje w bezczynności. Strona nie zgadzającą się z decyzją określonej treści powinna ją kwestionować w postępowaniu odwoławczym lub sądowo-administracyjnym w trybie skargi na ostateczną decyzję (po wyczerpaniu ustawowego trybu określonego w art. 52 ustawy P.p.s.a.) – nie zaś skargi na bezczynność organu. W sprawie ze skargi na bezczynność organu sąd administracyjny nie może odnosić się do kwestii mogących wpłynąć na merytoryczną treść przyszłego rozstrzygnięcia, lecz jedynie ocenia, czy organ administracji wykonuje przewidziane prawem obowiązki, polegające na podejmowaniu czynności zmierzających do załatwienia sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21.11.2012r. o sygn. akt IV SAB/Po 76/12, LEX nr 1242301).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest prawnych możliwości zobowiązania organu do wydania stosownego aktu lub czynności, skoro określony prawem akt (decyzja) został wydany.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Wójt Gminy K. tak w momencie składania przez B. M. skargi na bezczynność, jak również w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie nie pozostawał w bezczynności. Wystosował bowiem do strony powiadomienie w trybie art. 13 ust. 2 ustawy (pismo z dnia 24.10.2012r.), a następnie wydał decyzją z dnia 24.01.2013r., o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 ustawy.

Ubocznie wskazać trzeba, że z tych samych powodów również Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za nieuzasadnione zażalenie B. M. na niezałatwienie sprawy z jego wniosku z dnia 10.10.2012r. w terminie i odmówiło wyznaczenia organowi pierwszej instancji dodatkowego terminu do załatwienia ww. sprawy.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania sądowego, należy stwierdzić, że jest on niezasadny. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej nie zależy od wyniku postępowania w sprawie sygn. akt. II SA/Ke 139/13. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy organowi nie można bowiem skutecznie postawić zarzutu bezczynności.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.