Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 148/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.  145 par. 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 par. 1 i  80
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 listopada 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. K. kwotę 1000,00 zł (tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z 17 czerwca 2016 r., znak: [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił panu A. D. pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego pn.: budowa budynku usługowego, czterech dwulokalowych budynków jednorodzinnych, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego wraz z budową wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, przebudową istniejącego zjazdu do parametrów zjazdu publicznego oraz budowę przyłącza wodociągowego, wewnętrznej instalacji wodociągowej, wewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, wewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej wraz przyłączem, wewnętrznej linii zasilania i wewnętrznej linii gazowej, rozbiórkę części istniejącego przyłącza energetycznego wraz z budową nowego odcinka tego przyłącza - etap I na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji Starosta wyjaśnił, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja zlokalizowana jest w obszarze planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar "A", zatwierdzonym Uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r., zmienionym Uchwałą Nr XXVI/336/2012 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 19 grudnia 2012 r., zmienionym Uchwałą Nr XLV/6003/2014 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 czerwca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr W48/2015 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 30 marca 2015 r., zmienionym Uchwałą Nr X/112/2015 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 29 września 2015 r. oraz wymaganiami ochrony środowiska. Wnioskowane zamierzenie budowlane zgodne jest z obowiązującymi przepisami, w tym z wymogami planu, określonymi dla obszaru o symbolu 101 MN oraz strefy oznaczonej w planie jako K2, czyli strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej. Inwestor uzyskał stosowne pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie robót budowlanych na ww. obszarze oraz pozwolenie konserwatorskie na prowadzenie badań archeologicznych.

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] wniosła M. K. Skarżąca zarzuciła, że organ I instancji nie wyjaśnił, w jakiej części decyzja udziela pozwolenia na budowę, a w jakiej udziela pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jakiego zakresu rozbiórki dotyczy decyzja Starosty, w sytuacji, gdy cała inwestycja została podzielona na trzy etapy. Dodała, że rozbiórka przewidziana została także w III etapie inwestycji, a w tym postępowaniu nie została ona uznana, jako strona postępowania. Zarzuciła również, że organ I instancji nie uwzględnił w postępowaniu opinii geologicznej z marca 1989 r., która zawierała odmienne wnioski i oceny uwarunkowań geologicznych inwestowanego terenu, świadczące o tym, że jest to teren osuwiskowy. Wskazała, że organ pominął również wnioski zawarte w opinii Kopalni [...] w [...] SA nr [...] z [...] .06.2016 r., co doprowadziło do nienałożenia na inwestora w wydanej decyzji obowiązku wykonania prac mających na celu podparcie zbocza. Stwierdziła, że organ nie dokonał analizy głębokości posadowienia projektowanego budynku usługowego, mimo, że z treści opinii geotechnicznej, przedłożonej przez inwestora, wynika, że wkopy dokonane w miejscu posadowienia ww. budynku wykazały zupełną nienośność gruntu, w związku, z czym będzie on podlegał całkowitemu wybraniu na głębokości do ok. 3,5 m.

Ponadto M. K. złożyła pismo pn.: uzupełnienie odwołania. Skarżąca podniosła kwestię nieuzasadnionego włączenia w zakres inwestycji działki nr [...], pomimo oczywistego - jej zdaniem - braku zagospodarowania tego terenu przez inwestora. W związku z powyższym, na pozostałym terenie inwestycji nastąpiła nienormatywna intensyfikacja zabudowy, tj. przekroczenie dopuszczalnych wskaźników gęstości zabudowy i zaniżenie ponad dopuszczalny poziom obszaru powierzchni biologicznie czynnej. Wskazała, że skutkiem takiego działania inwestora nastąpi zwiększenie poziomu hałasu, ruchu pojazdów na ograniczonym obszarze, a także zwiększona siła oddziaływania inwestycji (przez wzgląd na m.in. wagę projektowanych budynków, ich zagęszczenie i wysokości) na nieruchomości sąsiednie. Skarżąca zwróciła uwagę na nadmierne, sprzeczne z przepisami zacienienie budynku znajdującego się przy ul. [...] poprzez posadowienie budynków w ramach planowanej inwestycji. M. K. wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii górniczo-geologicznej z marca 1989 r. oraz opinii budowlanej z [...] maja 1989 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia 29 listopada 2016 r., znak [...] Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - zwanej dalej k.p.a. (Dz. U. z 2016 poz. 23) i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016poz. 290 - tekst jednolity) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, sprawdza, czy zostały spełnione wymogi:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. i 2 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2pkt 6 (...).

Natomiast ,stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane: W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. l, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. .

Organ I instancji w toku prowadzonego postępowania w sprawie, w oparciu o przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane 17 lutego 2016 r. i 9 maja 2016 r., wydał postanowienia, którymi nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. W związku z wnoszonymi uwagami stron na piśmie, organ każdorazowo wzywał projektanta o ustosunkowanie się do zawartych w nich zastrzeżeń. Ponadto [...] czerwca 2016 r. organ I instancji, przeprowadził także rozprawę administracyjną, na której projektant udzielał wyjaśnień i odpowiedzi na pytania i uwagi stron oraz przedstawił animację komputerową, z której, wynika, (co również potwierdził Starosta, w decyzji z 17 czerwca 2016 r.), że zakres cienia od projektowanych budynków kończy się przed istniejącymi budynkami stron postępowania.

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu zakresem inwestycji zostały objęte działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] w [...]. Sposób zagospodarowania ww. terenu ustalono w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka obszar A. Przedmiotowe działki zlokalizowane są w obszarze o symbolu 101 MN (§ 26) - oznaczającym tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jako przeznaczenie dopuszczalne przewidziano tutaj możliwość lokalizacji zabudowy usługowej wolnostojącej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce. Dodatkowo, teren ten, objęty jest również strefą pośredniej ochrony konserwatorskiej, oznaczoną w planie K2 (§ 11 pkt 2 ppkt Ib). Zgodnie z ustaleniami [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], forma projektowanych budynków nawiązuje do tradycyjnej w przedmiotowym obszarze, historycznej formy zabudowy. W tej kwestii inwestor przedłożył opinię konserwatorską z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], [...], którą [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...], zatwierdził pozytywnie dokumentację sprawy pn.: Domy [...], Etap 1 i dopuścił na jej podstawie, prowadzenie robót budowlanych w ramach pozwolenia konserwatorskiego. Decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Nr [...] z 23 września 2015r., znak: [...] . udzielono pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego w sprawie prowadzenia prac konserwatorskich, prac restauratorskich, robót budowlanych, badań konserwatorskich, badań architektonicznych i innych działań przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków oraz badań archeologicznych oraz decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] Nr [...] z 1 października 2015 r., znak: [...] o pozwoleniu naprowadzenie badań archeologicznych związanych z budową zespołu 5 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, budynku usługowego, garażu podziemnego i przebudowie istniejącego budynku na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] w [...], przy ul. [...] W ocenie organu odwoławczego wnioskowana inwestycja spełnia wymogi planu w zakresie projektowanej wysokości budynków, kształtu dachu, kąta jego nachylenia, miejsc postojowych, materiałów wykończeniowych i ich kolorystyki oraz wartości wskaźników intensywności zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. W powyższym zakresie organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących etapowania inwestycji, w związku z czym poszczególne obiekty budowlane, ujęte w kolejne etapy II i III, ,nie będą mogły samodzielnie funkcjonować - wyjaśniono, że przepisy ustawy Prawo budowlane dopuszczają etapowanie inwestycji. Zgodnie, bowiem z art. 33 ust. 1 ww. ustawy: Pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że każdy z etapów inwestycji został przygotowany tak, by wymogi tego przepisu zostały spełnione. Dokumentacja projektowa, zawiera projekt zagospodarowania terenu, dla całego obszaru objętego zakresem inwestycji, z czytelnie przedstawionym etapowaniem poszczególnych części inwestycji. Do I etapu przyporządkowano niezbędną infrastrukturę, tj.: przebudowę zjazdu, budowę wewnętrznych dojazdów i dojść do budynków, budowę przyłącza wodociągowego oraz kanalizacji deszczowej, budowa wewnętrznej instalacji gazowej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej oraz deszczowej, rozbiórkę istniejącego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] oraz wycinkę drzew kolidujących z lokalizacją projektowanych budynków i elementami infrastruktury technicznej. Dojazd do ww. działek, jak i niezbędna infrastruktura, zapewnią samodzielne funkcjonowanie każdemu z obiektów budowanych realizowanych w kolejnych etapach budowy.

Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że zawarte w niej wnioski poprzedzone zostały wnikliwą analizą dokumentacji projektowej. Akta sprawy organu I instancji potwierdzają czynności organu I instancji podejmowane celem wyjaśnienia spornych kwestii.

Zarzut skarżących dotyczący włączenia działki nr [...] celem spełnienia przez inwestora wymogów planu, w tym wskaźników powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy na terenie inwestycji, nie jest zasadny. Z informacji przedstawionych przez projektanta (wyliczeń) wynika jednoznacznie, że w przypadku wyłączenia z zakresu inwestycji działki nr [...], wymagania dotyczące, wymienionych przez skarżące, wskaźników powierzchni zabudowy i biologicznie czynnej, zostaną spełnione. Odnosząc się przy tym do uwag dotyczących intensyfikacji zabudowy na pozostałych działkach objętych zakresem inwestycji, wyjaśnić należy, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do ingerencji w zgłoszony przez inwestora zakres zamierzenia budowlanego, w tym wskazanych w projekcie działek inwestycyjnych. W ramach swojej właściwości, sprawdza, czy przedstawione przez projektanta zagospodarowanie terenu, w tym usytuowanie projektowanego obiektu, uwzględnia obowiązujące przepisy. W przypadku stwierdzenia prawidłowości takiej lokalizacji i zgodności inwestycji z ww. przepisami, organ nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, w tym uprawnień do kwestionowania bądź sugerowania inwestorowi zmiany miejsca lokalizacji projektowanych budynków. Zgodnie z treścią art. 4 ustawy Prawo budowlane: Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W projekcie budowlanym projektant zawarł informację dotyczącą planowanego zagospodarowania działki nr [...]. Wyjaśnił, że w związku z budową budynku (I etap inwestycji), który przylegał będzie jedną ze ścian do istniejącego budynku jednorodzinnego przy ul. [...] (dz. nr [...]), konieczne będzie podbicie fundamentów, nadbudowa kominów, częściowa rozbiórka przyłącza wodociągowego i budowa nowego odcinka tego przyłącza, budowa chodnika, rozbiórka chodnika, rozbiórka muru i urządzenie trawnika (informacje str. 146, 190 i 101 B projektu). Wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej oraz powierzchni zabudowy zostały spełnione i są zgodne z wymogami § 11 pkt 2 ppkt 1 b miejscowego planu, dla obszaru K2. Bez znaczenia jest również, czy inwestor jest właścicielem działki nr [...], czy nie, w sytuacji, gdy złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Taki dokument został dołączony przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących braku nałożenia na inwestora obowiązku wyjaśnienia kwestii związanych z głębokością posadowienia (wykopu) budynku usługowego oraz uwag dotyczących wątpliwości skarżącej, czy lokalizacja ww. budynku nie naruszy substancji budynku przy ul. [...], wyjaśnić należy, że dokumentacja projektowa przedstawia wyczerpujące informacje, wskazujące na prawidłowość przyjętych rozwiązań w powyższym zakresie. Projekt budowlany zawiera wymaganą przepisami opinię geotechniczną, w której zostały zawarte informacje odnośnie gruntu, na którym ma być realizowana inwestycja oraz wiążące zalecenia, co do prawidłowego postępowania w trakcie budowy projektowanych budynków. Określone zostały normy, niezbędne do wykonywania planowanych robót budowlanych.

Projektant zobowiązany jest opracować projekt zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Sama realizacja i prawidłowość powadzenia robót budowlanych, w oparciu o przedstawione w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe oraz ewentualne przyszłe zdarzenia na terenie budowy, nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego. Mogą być natomiast sprawdzone w postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego. Kwestie posadowienia projektowanego budynku usługowego i pozostałych, objętych inwestycją zostały omówione z udziałem stron biorących udział w postępowaniu. Ponadto, w decyzji Starosty [...], w pkt 1 ppkt 2, został nałożony na inwestora obowiązek, zgodnie z którym: roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, ze sztuką budowlaną oraz obowiązującymi przepisami i Polskimi normami. Z mapy do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu, nie wynika, że w terenie pomiędzy budynkiem zlokalizowanym przy ul. [...] a projektowanym budynkiem usługowym, jest zbocze osuwiskowe. Rzędne terenu na mapie służącej do celów projektowych, opracowanej przez uprawnionego geodetę nie wskazują na zarzucane przez skarżącą różnice w ukształtowaniu terenu. Zgodnie z ww. rzędnymi, teren ulega nieznacznej zmianie (spadek terenu wynosi ok. 6%), przy odległości pomiędzy budynkami ponad 11 m. Odnosząc się zatem do uwag odwołania, dotyczących nienośności gruntów pod projektowanym budynkiem usługowym i konieczności całkowitego wybrania go do głębokości 3,5 m, stwierdzić należy, że zawarta w projekcie goeotechnicznym analiza i ocena gruntów, jak również wnioski dotyczące przeprowadzonych badań w terenie inwestycji, nie świadczą o nieprawidłowościach w projekcie budowlanym. Powyższe potwierdza wyłącznie, że grunt, na którym projektowany jest budynek usługowy został zbadany i oceniony pod względem możliwości jego wykorzystania pod planowaną zabudowę, przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w tym zakresie. Ponadto, dokumentacja projektowa nie potwierdziła, że grunt pod budynkiem ma podlegać całkowitemu wybraniu do głębokości 3,5 m. Z projektu budowlanego wynika natomiast, że w przypadku konieczności przeprowadzenia takich robót, wartość ta nie przekroczy 2,5 m. Z części konstrukcyjnej projektu wynika także, że celem zabezpieczenia mas ziemnych i utrzymania ich stabilności, budynek usługowy ma być posadowiony za pomocą płyty fundamentowej, opartej na wymienionym gruncie nośnym. Teren inwestycji, według oceny zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie został zakwalifikowany jako teren osuwiskowy. W tej kwestii inwestor przedłożył opinię o warunkach geologiczno-górniczych z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], wydaną przez Kopalnię [...] w [...], Spółka Akcyjna. Z treści opinii wynika, że na potrzeby wnioskowanej inwestycji została przeprowadzona analiza terenu w odniesieniu do wszystkich etapów planowanej budowy, pod kątem warunków geologicznych i warunków górniczych.

Zgodnie z przepisami z zakresu ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych oraz spełnieniu zawartych w nich zaleceń, dokumentacja winna być opracowana przez uprawnionego geologa, co zostało spełnione w niniejszym przypadku. Inwestor przedłożył szerokie opracowanie, pn.: Opinia geotechniczna wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z [...] listopada 2013 r., sporządzone przez uprawnionego geologa J. O. Zgodnie z wnioskami zawartymi w dokumentacji geotechnicznej, m.in. nie stwierdzono świeżych form osuwiskowych, spełzów zboczowych oraz innych zjawisk geodynamicznych destabilizujących podłoże budowlane. We wnioskach, w pkt. l, opinii geotechnicznej, uprawniony geolog wskazał, że grunty zaliczane do nienośnych należy w całości wybrać i zastąpić gruntem nośnym, w pkt 6: W trakcie wykonywania wykopów fundamentowych i innych robót ziemnych należy powiadomić geologa, który dokona odbioru geologicznego podłoża budowlanego i wpisem do dziennika budowy dopuści grunty w wykopie fundamentowym do dalszych prac budowlanych. W pkt 3 opinii wyjaśniono: Nie stwierdzono występowania świeżych form osuwiskowych, spełzów zboczowych oraz innych zjawisk geodynamicznych destabilizujących podłoże budowlane. W pkt 5 wskazano na II kategorię geotechniczną, o prostych warunkach gruntowych. W projekcie geotechnicznym, w pkt 1 geolog uprawniony, wskazał m.in., że projekt został opracowany zgodnie z normą PN-EN 1997-1-2. W pkt 2, pn.: Prognoza zmian własności gruntów i wyjaśnił: Ze względu na zaleganie w podłożu budowlanym gruntów spoistych, w stanie twardoplastycznym i plastycznym oraz oddziaływania na podłoże obciążeń niedynamicznych, grunty te nie będą ulegać ponadnormatywnemu osiadaniu budowli. W związku z tym, że głębokość posadowienia projektowanej inwestycji wynosi znacznie poniżej 1,0 m p.p.t., a więc poniżej strefy przemarzania gruntów, nie przewiduje się zmian objętościowych gruntów. W pkt 9, geolog stwierdził, że: Roboty ziemne należy wykonywać zgodnie z normą PN-B-06050 Geotechnika Roboty ziemne oraz PN-B-10736. Ww. dokumentacja geotechniczna z [...] listopada 2013 r. zawiera załączniki, które przedstawiają rysunki i wyjaśnienia, profile geologiczne otworów badawczych (x5), przekroje geologiczno-inżynierskie (x 3) oraz wartości parametrów geotechnicznych gruntów. Wobec opracowania opinii przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w tym zakresie oraz biorąc pod uwagę aktualność zawartych w niej zapisów oraz opinię Kopalni [...] w [...], uznano, że przedłożona przez skarżące, opinia górniczo-geologiczna z marca 1989r., opracowana przez dr inż. S. W., m.in. na podstawie badań i dokumentacji z lat 70-80 ubiegłego stulecia, nie może być wiążąca w niniejszym postępowaniu. Nie odnosi się do (obecnego) stanu faktycznego w terenie objętym inwestycją (działek inwestycyjnych), co uwzględnia natomiast opinia geotechniczna wraz projektem geotechnicznym z [...] listopada 2013 r. Z dokumentu sporządzonego w marcu 1989 r. wynika, że opinia ta została sporządzona dla ustalenia czy i w jakim zakresie roboty górnicze prowadzone w Kopalni [...] w [...] miały wpływ na uszkodzenia obiektu użytkowanego pod ww. adresem przez 38 lat, (a w przypadku ich braku oceny pod katem innych kwestii). Z kolei opina budowlana z [...] maja 1989 r. znak: [...], dołączona przez skarżące, nie dotyczy przedmiotu niniejszego postępowania, dlatego również nie może być w nim uwzględniona.

Zauważono, że w decyzji z 16 czerwca 2016 r., Starosta [...] ustalił warunki konieczne do realizacji inwestycji. W pkt 1 ppkt 2, wskazał: roboty budowlane należy wykonywać zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, że sztuką budowlaną oraz obowiązującymi przepisami i Polskimi normami. W pkt 4 ppkt 1 wskazał na szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane oraz w powiązaniu z § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19.11.2001 r., w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji wymagane jest ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego (Dz. U Nr 138, póz. 1554) - na inwestora nakłada się obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego odpowiedniej specjalności. W pkt. 6: W trakcie wykonywania wykopów fundamentowych i innych robót ziemnych należy powiadomić geologa, który dokona odbioru geologicznego podłoża budowlanego i wpisem do dziennika budowy dopuści grunty w wykopie fundamentowym do dalszych prac budowlanych. Kwestia ta winna być, zatem opracowana i kontrolowana przez kierownika budowy na etapie przygotowania do robót budowlanych, zgodnie z wymogami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23.06.2003 r. w sprawie informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zawarte w dokumentacji projektowej informacje w powyższym zakresie należy uznać za wyczerpujące i wystarczające do stwierdzenia, że materiał dowodowy zgodny jest z wymogami obowiązujących przepisów, jak zostało również wskazane w stosownych oświadczenia projektantów uprawnionych.

Organ odwoławczy nie może również uwzględnić zarzutów dotyczących naruszenia interesów osób trzecich poprzez nadmierne obciążenie działek inwestycyjnych ruchem samochodów, podwyższonym hałasem i intensyfikacją zabudowy. Skarżące nie precyzują bowiem tych uwag. Podnoszone w odwołaniu argumenty dotyczące utrudnień jakie planowana inwestycja wniesie dla terenu przez nich użytkowanego, należy uznać za bezprzedmiotowe, z uwagi na zgodność zamierzenia inwestycyjnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, teren inwestycji został przewidziany pod zabudowę mieszkaniową. W § 26 miejscowego planu, wpisano, że tereny oznaczone symbolem 101 MN, przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, wolnostojącą, bliźniaczą i szeregową. W § 26 pkt 3 planu, jako przeznaczenie dopuszczalne, ustalono możliwość lokalizacji zabudowy usługowej wolnostojącej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce. Zgodność inwestycji należy również stwierdzić w odniesieniu do wymogów § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Lokalizacja projektowanych budynków nie narusza wymogów ww. przepisu.

Podniesiony przy tej okazji zarzut dotyczący zacieniania przez planowaną inwestycję budynku przy ul. [...] również nie został podparty dokumentami, potwierdzającymi stanowisko M. K. Weryfikacja dokumentacji projektowej, przeprowadzona przez organ odwoławczy wykazała, że projektant uwzględnił sąsiedztwo zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. W odpowiedzi na zarzuty M. K., dotyczące długości czasu nasłonecznienia w pomieszczeniach mieszkalnych zlokalizowanych na 1 piętrze budynku, projektant sporządził analizę nasłonecznienia (str. 50 akt sprawy organu I instancji oraz str. 104 projektu budowlanego etap I, tom. I) przedstawiającą zasięg i układ cieni od projektowanej zabudowy w płaszczyźnie porównawczej równej poziomowi parapetu okien pierwszego piętra, tj. + 245,30 m n.p.m. Analiza nasłonecznienia okien badanych pomieszczeń w budynku przy ul. [...], została przeprowadzona, jako analiza układu cieni od projektowanych budynków w etapie I inwestycji, a także w omawianym w niniejszej decyzji etapie II, w godzinnych odstępach czasu od godziny 7.00 do godziny 17.00 w dniu równonocy wiosennej - zgodnie z wytycznymi zawartymi w § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422 -jednolity tekst) Z analizy wynika, że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul. [...] w ogóle nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji (powyższe dotyczy wszystkich trzech etapów inwestycji). Organ stwierdził, że skarżące nie uprawdopodobniły i nie wykazały, że wnioskowana inwestycja mogłaby powodować bezpośredni negatywny wpływ, bądź jakiekolwiek zmiany w dotychczasowym korzystaniu z ich nieruchomości. Realizacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego może być odczuwalna dla osób mieszkających w terenie bezpośrednio sąsiadującym z terenem inwestycji, może wzbudzać dyskomfort jego użytkowników, jak realizacja każdej nowej inwestycji w sąsiedztwie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązany jest do sprawdzenia zgodności przedłożonego projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami, w tym z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie tutejszy organ nie stwierdził uchybień i istnienia przesłanek, które potwierdzałyby stanowisko skarżących.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 03 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08 wskazał: "(...) nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów (...) nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Podkreślenia wymaga, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów (...). Argumenty podnoszone przez skarżącego należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego (...). Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 K.p.a. i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego". Dlatego też, właściciele, użytkownicy wieczyści i zarządcy nieruchomości sąsiadujących z projektowaną budową, muszą wskazać konkretny przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W każdym przypadku zarzuty stron muszą znaleźć podstawę w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające. Interes prawny musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć. Tylko takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do egzekwowania zmian w projektowanej inwestycji, lub argument do wydania odmowy udzielenia pozwolenia na wnioskowane przez inwestora zamierzenie budowlane. W oparciu o powyższe uznać należy, że realizacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego nie wprowadzi zmian w dotychczasowym użytkowaniu działek sąsiednich. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2007 r. (sygn. akt I OSK 1559/06) odnosząc się do pojęcia interesu prawnego lub obowiązku, stwierdził: Pojęcie interes prawny, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązujący, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Dodać tutaj należy, że zgodność planowanego zamierzenia budowlanego, jak wskazano wyżej, badana była również przed [...] Konserwatorem Zabytków w [...], który zatwierdził pozytywnie wnioskowaną inwestycję we wskazanym przez inwestora obszarze.

Odnosząc się do uwag dotyczących rozbiórki istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i braku informacji w decyzji co do zakresu tej rozbiórki, stwierdzono, że zarzut strony nie jest zasadny. Projekt budowlany zawiera bowiem szerokie opracowanie w powyższym zakresie, opis, rysunki, ekspertyzę techniczną, informację dotyczącą sposobu i kolejności prowadzenia robót rozbiórkowych, dokumentację fotograficzną, wnioski i zalecenia, uwagi, oświadczenia projektantów (zgodnie z art. 20 ust.4 ustawy Prawo budowlane).

Niezasadny jest przy tym zarzut skarżącej, dotyczący pominięcia jej jako strony w postępowaniu w sprawie III etapu inwestycji. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, nieruchomość przewidziana do rozbiórki i budowa nowego budynku mieszkalnego, zlokalizowana jest w odległości powyżej 20 m od budynku, którego właścicielem jest M. K. Zatem działka nr [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania ww. zamierzania budowlanego, jaki został sprecyzowany w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Powyższe potwierdza również znajdująca się w projekcie budowlanym Analiza Obszaru Oddziaływania Obiektu. Planowana przez inwestora rozbiórka dotyczy całego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...], przewidziana w I etapie inwestycji, wynika z wymogów określonych w obowiązujących przepisach, czyli kolejności wykonywania poszczególnych robót budowlanych, w tym, co istotne ich bezpieczeństwa. Planowane zamierzenie budowlane obejmuje po rozbiórce budynku przy ul. [...] (I etap), przylegającego jedną ścianą do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] (dz. nr [...]), szereg prac mających na celu ochronę tego budynku, tj.: podbicie fundamentów, nadbudowę kominów, częściową rozbiórkę oraz odtworzenie poszycia dachowego, rozbiórkę części przyłącza wodociągowego oraz budowę nowego odcinka tego przyłącza, budowę chodnika, rozbiórkę muru i urządzenie trawnika. Etapy inwestycji zostały wykazane na projekcie zagospodarowania terenu (oznaczenia w legendzie do projektu).

Odnosząc się do uwag skarżących dotyczących braku dostępu do istniejącej zieleni na działkach objętych inwestycją, na skutek realizacji zamierzenia budowlanego, organ wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, że nie będzie dostępu do istniejącej zieleni na ww. działkach. W ramach inwestycji planowana jest wycinka poszczególnych drzew zlokalizowanych w centralnej części terenu oraz wycięcie wąskich pasów w żywopłocie zlokalizowanym wzdłuż ogrodzenia od strony ulicy [...], zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w [...] z 9 kwietnia 2015 r., znak: [...]

Na podsumowanie, organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdził zarzutów zawartych w odwołaniu strony. Dokumentacja projektowa zawiera wymagane przepisami elementy, w tym oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz opinię geotechniczną. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej, w związku z czym, bierze odpowiedzialność za sporządzenie projektu zgodnie z przepisami. Powyższe jest równoznaczne ze spełnieniem wymogów art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Dokonana przez organ odwoławczy analiza całości akt sprawy wykazała, że wnioskowana inwestycja spełnia ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka. Wnioskowana inwestycja wraz z towarzyszącą infrastrukturą zgodna jest, z wymogami planu określonymi w § 26 dla obszaru 101 MN i w § 11 pkt 2ppkt 1 b dla strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej oznaczonej w planie K2

Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych przepisami ustawy Prawo budowlane zdaniem organu II instancji należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...] z 17 czerwca 2016 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu panu A. D. pozwolenia na budowę.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:

1) art. 28 ust. 1 w zw z art. 33 ust 2 pkt 1 oraz art 35 ust 1 pkt 2 i lipca 1994r Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy brak jest wymaganej przepisami decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytów w [...] w zakresie dotyczącym działki nr [...], albowiem w przedłożonej do akt sprawy decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] o nr [...] z dnia 23 września 2015r znak [...] nie ujęto przedmiotowej działki nr [...] pomimo, że zgodnie z par 11 pkt 2 ppktl lit b) uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wynika obowiązek zachowania istniejącej historycznej substancji (obiektów i zespołów), układu ulic i placów;

2) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji sprzecznej z postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, a to z:

a) §14 uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10.11.2010r zmienionej uchwałą nr XXVI/366/2012 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 19.12.2012r poprzez nie zobowiązanie inwestora do przedstawienia precyzyjnej opinii geotechnicznej, która w sposób nic budzący wątpliwości potwierdzałaby, że: projektowana inwestycja nie naruszy zaburzenia równowagi gruntu i nie spowoduje uaktywnienia się osuwiska w sytuacji, gdy takowe stwierdzenia wymagane są obowiązującym prawem miejscowym;

b) § 26 pkt 5 ppkt 1 w zw z § 11 pkt 2 ppkt 1 b uchwały nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10.11.2010r zmienionej uchwałą nr XXVI/366/2012 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 19.12.2012r, bowiem została przekroczona dopuszczalna maksymalna powierzchnia zabudowy dla terenu objętego inwestycją, która w tym przypadku powinna wynosić 904,2 m kw, a faktycznie wynosi 958,5 m kw;

3) art. 33 ust 1 ustawy z da z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. póz. 1409 z późn. zm.) poprzez podzielenie przedmiotowego zamierzenia budowlanego i wydanie osobnych pozwoleń na budowę na wybrane przez inwestora obiekty składające się odpowiednio na etap I, II i III planowanej inwestycji w sytuacji, gdy obiekty przyporządkowane do etapu II i III inwestycji nie mogą funkcjonować samodzielnie zgodnie z przeznaczeniem.

Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci:

1) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez nie rozpoznanie sprawy merytorycznie przez organ II instancji, co doprowadziło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego;

2) naruszenie zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a., to jest czynnego udziału strony na każdym etapie postępowania, przez nie zawiadomienie strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, albowiem została pominięta inna opinia geologiczna z marca 1989r. która zawierała odmienne wnioski i oceny uwarunkowań geologicznych inwestowanego terenu świadczące o tym, że jest to teren osuwiskowy, który wg takich ocen winien być zaliczony do III kategorii geotechnicznej, bądź kategorii drugiej, lecz o złożonych warunkach gruntowych, które to wnioski różnią się od oceny zawartej w opinii geotechnicznej przedłożonej przez inwestora co doprowadziło do zaniechania nałożenia na inwestora obowiązku wyjaśnienia i ustosunkowania się do rozbieżności pomiędzy dwoma różnymi opiniami sporządzonymi przez osoby uprawnione do ich wydania;

4) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, a to wobec pominięcia wniosków wynikających z opinii Kopalni [...] SA nr [...] z dnia [...].06.2016r załączonej do pisma z dnia 13.06.2016r co doprowadziło do nie nałożenia na inwestora w wydanej decyzji na podstawie art. 36 ust 1 pkt 1) ustawy Prawo budowlane obowiązku wykonania prac mających na celu podparcie zbocza;

5) art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy udowodniono okoliczność polegającą na zapewnieniu dostępu światła do nieruchomości sąsiedniej, nieprzekroczenia maksymalnych wskaźników powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej; oparcie rozstrzygnięcia w sprawie przy braku rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący poprzez pominięcia immisji, jakie będzie powodować wentylacja garażu usytuowana na dachu budynku usługowego nr [...] sytuowanego na wprost okien budynku skarżącej (vide str. 287 projektu budowlanego);

6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez Organ II instancji w uzasadnieniu na jakiej podstawie uznał, iż zostały spełnione minimalne wskaźniki zachowania norm w przedmiocie maksymalnej powierzchni zabudowy, w sytuacji, gdy z wyliczeń i danych wskazanych w zgromadzonym materiale dowodowym i podniesionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, wynika, że wskaźniki określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zostały zachowane;

7) art. 138 § 2 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji i jej nieuchylenie.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i o stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji w całości, ewentualnie w przypadku uznania przez Sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji - o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II - instancji - Wojewody [...] z dnia 29.11.2016r znak: [...] - w całości, a ponadto o ewentualne uchylenie w całości decyzji Organu I Instancji. Na podstawie art. 200 p.p.s.a wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowoadmiriistracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania A. D. w piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r. wniósł o oddalenie skargi w całości.

W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 11 kwietnia 2017 r skarżąca zarzuciła dodatkowo, że inwestor A. D. w dniu 27 czerwca 2016 r , to jest 10 dni po dacie wydania decyzji przez organ I instancji sprzedał udziały w wysokości ½ części nieruchomości objętych inwestycją na rzecz P. C. W aktach brak jest zgody tego współwłaściciela na dysponowanie nieruchomościami na cele budowlane.

Na rozprawie bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku uczestnik A. D. potwierdził, że sprzedał ½ udziału w działkach wymienionych w uzupełnieniu skargi z dnia 11 kwietnia 2017 r ( protokół k – 61 akt)

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).

Skarga zasługuje na uwzględnienie w związku z argumentami zawartymi w jej uzupełnieniu z dnia 11 kwietnia 2017 r i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Stosownie do art. 33 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 , poz. 414 ze zm.) do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 11 prawa budowlanego przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienie do wykonywania robót budowlanych.

Wyrażone w decyzji Wojewody [...] stanowisko odnośnie spełnienia przez wniosek o pozwolenie na budowę wszystkich wymogów, o których mowa w art. 33 ustawy prawo budowlane jest przedwczesne. Organ II instancji działający, jako organ merytoryczny, powinien powtórnie rozstrzygnąć sprawę po koniecznym zbadaniu czy istnieje zgoda współwłaścicieli nieruchomości na wykonanie robót budowlanych przez inwestora, o których mowa w złożonym wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Brak zgody na wykonywanie robót budowlanych wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2017 r inwestor A. D. potwierdził, że zbył udziały w wysokości ½ części w nieruchomościach, których dotyczy inwestycja na rzecz P.C. a nastąpiło to przed rozpoznaniem przez organ II instancji odwołania od decyzji. P. C. nie był uczestnikiem postępowania administracyjnego a do wniosku o pozwolenie na budowę dołączono oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane ( k – 12- 14 akt adm. ) na których realizowana ma być inwestycja - w których A. D. określił swój tytuł do nieruchomości stanowiących działki [...] , [...] , [...],[...] jako własność a nie współwłasność. Brak danych odnośnie zgody współwłaściciela..

Z tego względu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania administracyjnego w szczególności art. 7 art. 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeks postepowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 30 , poz. 168 ze zm.) są zasadne.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy mieć na względzie, że inwestycja budowlana na nieruchomości stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólna a przepis art. 199 kodeksu cywilnego uzależnia skuteczność takiej czynności od zgody wszystkich współwłaścicieli. Inwestor, składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku współwłasności, zobowiązany jest posiadać zgodę współwłaściciela nieruchomości. Zgoda właściciela (współwłaściciela) nieruchomości, upoważniająca inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, powinna być sformułowana w sposób jednoznaczny i nie może być dorozumiana ( wyrok NSA z 8 marca 2000, IV SA 316/98 Legalis)

Stosownie do art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie, bowiem z jego treścią: Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...); 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Planowana inwestycja nie narusza występujących w obszarze uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane). Powołując się, zatem dalej na treść art. 4 ustawy Prawo budowlane: Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.

Z tych względów zarzut skargi sformułowany w jej uzupełnieniu z dnia 11 kwietnia 2017 r był wystraczający do tego by uchylić zaskarżoną decyzję.

Poza tym zauważyć należy, że do złożonych przez skarżącą wniosków o przeprowadzenie dowodu przez organ II instancji z opinii górniczo – geologicznej z marca 1989 r sporządzonej przez dr. inż. S. W. oraz opinii budowlanej z dnia [...] maja 1989 r sporządzonej przez biegłego sądowego R. K. organ II instancji odniósł się w zaskarżonej decyzji stwierdzając, że brak podstaw do ich uwzględnienia, bowiem złożone opinie nie są aktualne, nie odnoszą się do obecnego stanu faktycznego i sporządzone były dla innych celów. Organ trafnie dostrzegł, że teren inwestycji według oceny zawartej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie został zakwalifikowany, jako teren osuwiskowy. W tej kwestii inwestor przedłożył opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego i projektem geotechnicznym z [...] listopada 2013 r, w której wyjaśniono, że " nie stwierdzono występowania świeżych form osuwiskowych, spełzów zboczowych oraz innych zjawisk geodynamicznych destabilizujących podłoże budowlane". Jednocześnie zgodnie z opinią Nr [...] Kopalni [...] z [...] czerwca 2016 r teren przydatny jest do zabudowy w świetle warunków geologiczno – górniczych z uwagi na zaliczenie do kategorii "wpływów nieszkodliwych" , przy czym teren wymaga niewielkich prac uzdatniających podłoże.

Następnie stwierdzić należy, że prawidłowe są ustalenia i oceny organu II instancji wskazujące na to, że zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określonymi w § 26 dla obszaru 101 MN i w § 11 pkt 2 ppkt 1 b dla strefy pośredniej ochrony konserwatorskiej oznaczonej w planie K2. W § 26 planu zapisano że tereny oznaczone symbolem 101 MN , przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną , wolnostojąca , bliźniaczą i szeregową. W § 26 pkt 3 planu, jako przeznaczenie dopuszczalne, ustalono możliwość lokalizacji zabudowy usługowej wolnostojącej na działce z budynkiem mieszkalnym lub na odrębnej działce.

Inwestor przedłożył stanowczą opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z 19 kwietnia 2016 r, który dopuścił prowadzenie na jej podstawie robót budowlanych w ramach pozwolenia konserwatorskiego.

Ze znajdującej się w aktach administracyjnych analizy nasłoneczniania jaką sporządził projektant przedstawiającej zasięg i układ cieni od projektowanej budowy wynika że okna pomieszczeń mieszkalnych budynku przy ul [...] w ogóle nie znajdują się w zasięgu cienia od projektowanej inwestycji , a skarżąca M. K. nie wykazała by projektowana inwestycja powodowała bezpośredni negatywny wpływ.

Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 tej ustawy zasądzając je od organu na rzecz strony skarżącej.