Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 895/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 4, art. 46 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2062
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego - zwanej dalej "k.p.a." (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pani A. K. (dalej jako strona lub skarżąca), Pana T. M., Pana P. M., Pana P. M. oraz Pana E. P. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] (znak [...]) z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestorowi [...] sp. z o.o. w [...] (dalej też jako spółka lub inwestor) stacji bazowej telefonii komórkowej [...] położonej na dz. nr ewid. [...], przy [...], w miejscowości [...], gmina [...]

Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu [...] r. Pani M. M., pełnomocnik inwestora [...] Sp. z o. o., złożyła w Starostwie Powiatowym w [...] wniosek o wydanie decyzji pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] położonej na dz. nr ewid. [...], [...], w [...], położonym w gminie [...] (k. 1-2 akt I instancji).

Postanowieniem z dnia [...] r. wydanym w trybie art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia [...] r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 t.j. zwanej dalej pr. bud.) Starosta [...] zobowiązał pełnomocnika inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia (k. 24 akt I instancji).

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik spółki wniosła o zawieszenie postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] na podstawie art. 98 § 1, art. 101 § 1 i § 2 k.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne.

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik inwestora przedłożyła odpowiedź na postanowienie z [...] r. uzupełniając jednocześnie wniosek o wymagane dokumenty i składając wyjaśnienia. Jednocześnie pełnomocnik wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] podjął zawieszone postępowanie administracyjne, a następnie zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na dz. nr ewid. [...], położonej przy [...], w [...], gm. [...] oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W toku prowadzonego postępowania przez organ I instancji, wpłynęło pismo Pana E. P. wyrażające sprzeciw wobec planowanej inwestycji (k 62 akt I instancji).

Decyzją nr [...] (znak [...]) z dnia [...]. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] położonej na dz. nr ewid. [...], przy [...], w m. [...], gm. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta wskazał, że teren działki nr ewid. [...] obręb [...] gm, [...] objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] r. ogłosz. w Dzienniku Urzędowym Województwa z 1999 nr [...] poz. [...] ( dalej m.p.z.p. z [...].) oraz zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] w obszarze terenów zainwestowanych i części wsi [...] - etap Ib zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] r. ogłosz. w Dzienniku Urzędowym Województwa z 2010 nr [...] poz.[...] (dalej m.p.z.p., m.p.z.p. z [...].)

Działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 3 MN/RM/U stanowiącym teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zagrodowej i usługowej. Dla powyższej działki wskazano w § 11 ust. 1 pkt 1) lit. a) m.p.z.p., że na terenie dopuszcza się lokalizację usług nieuciążliwych. Usługi nieuciążliwe zostały zdefiniowane w § 3 pkt 4) planu miejscowego, zgodnie z którym przez nieuciążliwą działalność gospodarczą i nieuciążliwe usługi należy rozumieć przedsięwzięcia które nie powodują negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi oraz nie należą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi lub innych przedsięwzięć odpowiadających im w rozumieniu przepisów odrębnych obowiązujących w momencie złożenia wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w celu realizacji planowanej inwestycji, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego.

Starosta ocenił więc, czy planowane zamierzenie polegające na budowie stacji bazowej kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze oddziaływać na środowisko. Organ wskazał, że ww. kwestię regulują zapisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej rozporządzenie) w szczególności § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia dotyczące przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia dotyczący przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząca oddziaływać na środowisko.

Organ zwrócił uwagę, że w projekcie budowlanym wskazano, iż na projektowanym maszcie inwestor planuje zainstalowanie zespołu czterech anten sektorowych pracujących na paśmie 900 MHz skierowanych na azymuty 0°, 90°, 180° i 270° o sumarycznej mocy EiRP dla anteny skierowanej na poszczególne azymuty wynoszącej 725 [W]. Z uwagi na moc projektowanych anten przedsięwzięcie nie zalicza się do katalogu mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego organ ocenił, czy przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wskazano, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

Organ wskazał, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2017 r., poz. 519 ze zm. dalej p.o.ś.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Powyższe stanowisko potwierdza również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 1581/08 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA) zgodnie, z którym "Przez miejsca dostępne dla ludności należy, zatem rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów". Tut. organ biorąc pod uwagę powyższą wykładnię uwzględnił nie tylko aktualny stan zagospodarowania terenów sąsiednich, ale również przewidywany sposób zagospodarowania i zabudowy w świetle obowiązujących przepisów.

Wobec faktu, iż moc EiRP projektowanych anten skierowanych po jednej na każdy azymut wynosi 725 [W] organ ocenił, czy w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Powyższe zostało przeanalizowane w kwalifikacji przedsięwzięcia zamieszczonej w projekcie budowlanym. Na przekrojach zamieszczonych na stronie 165 projektu budowlanego przedstawiono zasięg wiązki przy maksymalnym pochyleniu anteny wynoszącym 12° co przy uwzględnieniu maksymalnej wysokości zabudowy pozwala stwierdzić, iż miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania. Oś główna wiązki znajduje się 23,6 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności.

Mając na uwadze powyższe rozważania w powiązaniu z przepisami art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r., o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (ogł. Dz. U. z 2016 r. poz. 1537 ze zm.) w myśl którego "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.", organ stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jest zgodna z powyżej wskazanym przepisem.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt ocenianego postępowania Starosta uznał, iż wnioskodawca spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32. ust. 4 pr.bud., a przedłożona dokumentacja jest kompletna i posiada wymagane opinie i sprawdzenia wobec powyższego należało zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora.

Od ww. decyzji Starosty, odwołali się: Pani A. K., Pan T. M., Pan P. M., Pan P. M. oraz Pan E. P..

Odwołania od ww. decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] r. wniesione zostały w terminie określonym w art. 129 § 2 k.p.a. Wszystkie złożone odwołania mają identyczną treść.

W odwołaniach wskazano, że zaskarża się decyzję w całości i zarzucono naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr. bud., w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 i o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U z 2016, poz. 1537 ze zm) i § 11 ust. 3 pkt. 2 b m.p.z.p. przez błędną wykładnię wskazanych powyżej przepisów i niepełne ich zastosowanie w zakresie inwestycji budowlanej jaka ma być zrealizowana na podstawie zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Zdaniem odwołujących grunt przeznaczony na inwestycję leży na terenie oznaczonym [...] wskazującym na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z usługami. Zgodnie z planem w § 11 uchwały ustalono, że na powyższym terenie dopuszcza się zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z ewentualnymi nieuciążliwymi usługami. W planie miejscowym, co umknęło organowi maksymalna wysokość zabudowy usługowej wynosi 8m i powinna mieć nie więcej niż dwie kondygnacje nadziemne w tym poddasze użytkowe. Ponadto Starosta nie wziął pod uwagę jak planowana inwestycja będzie oddziaływać na otaczające ja tereny zabudowy mieszkaniowej istniejącej i planowanej. Zdaniem odwołujących budowa stacji bazowej wpłynie negatywnie na wartość ich działek.

Opisanym we wstępie rozstrzygnięciem Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewoda wskazał, że analiza akt sprawy, wskazuje, że wniesione przez strony postępowania odwołania nie zasługują na uwzględnienie, a przedłożona dokumentacja spełnia warunki do udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Wbrew uzasadnieniu złożonych odwołań, teren inwestycyjny zlokalizowany jest na terenie oznaczonym na załączniku graficznym symbolem 3 MN/RM/U, a nie na terenie 20, 21, 29 MN/U. Zdaniem organu odwoławczego ustalona w § 11 ust. 1 pkt 1 lit. b maksymalna wysokość zabudowy usługowej nie dotyczy stacji bazowej telefonii komórkowej. Powyższe wynika z zapisu planu miejscowego, zgodnie z którym "ustala się maksymalną wysokość zabudowy usługowej - 8 m i nie więcej niż dwie kondygnacje nadziemne (w tym poddasze użytkowe)". Jak słusznie zauważył pełnomocnik inwestora w złożonym piśmie z dnia [...] r. użyty w uchwale Rady Gminy [...] spójnik "i" oznacza, że podana wysokość dotyczy wyłącznie zabudowy posiadającej kondygnację, czego stacja bazowa nie posiada. Uwzględniając jednak daleko idącą ostrożność procesową, wyjaśnić należy, że przyjmując interpretację skarżących o obowiązywaniu w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy również do stacji bazowych, oznaczałoby to uniemożliwienie lokalizacji takich inwestycji nie tylko na terenie 3 MN/RM/U, ale również na całym terenie obowiązywania planu miejscowego. Skutkiem byłby rzeczywisty zakaz lokalizacji powyższej inwestycji. Treść planu miejscowego należy rozpatrywać z uwzględnieniem art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (dalej r.u.s.t.) wedle którego: ustalenia planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Zgodnie z art. 46 ust. 1 r.u.s.t. plan miejscowy "nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej". Wykładnia przedstawiona przez skarżących uniemożliwia lokalizację tego typu inwestycji na obszarze planu miejscowego, co sprzeczne jest z ww. ustawą (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 284/18). Wojewoda wskazał, że obowiązujący plan miejscowy, jak i jego zmiana nie posiadają zapisu zakazującego lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych.

Projektowana inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie jest umieszczona w planie miejscowym, więc dopuszczone jest jej lokalizowanie, jeżeli nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń - tak stanowi zdanie pierwsze art. 46 ust. 2 r.u.s.t. Zgodnie ze zdaniem drugim art. 46 ust. 2 r.u.s.t. "przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Teren na którym planowana jest inwestycja objęty został na załączniku graficznym symbolem 3 MN/RM/U, oznaczającym przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową i usługową. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 lit. a planu miejscowego dopuszczona jest zabudowa usługowa, natomiast w § 11 ust. 1 pkt 1 lit. d ustalono, że maksymalna powierzchnia zabudowy obiektami kubaturowymi wynosić może 45% powierzchni działki, w tym dla terenów oznaczonym symbolem przeznaczenia MN/RM/U na cele zabudowy mieszkaniowej nie więcej niż 25% powierzchni działki, dlatego też dla powyższego terenu zabudowa mieszkaniowa stanowi mniejszość, co dodatkowo przemawia za zgodnością inwestycji z planem miejscowym, zgodnie z ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Zdaniem Wojewody analiza art. 46 ust. 2 r.u.s.t. wskazuje, że tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele, takich szczególnych ograniczeń nie wprowadza. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli plan miejscowy przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to inwestor uprawniony jest do dostosowania planów inwestycyjnych do warunków którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie (zob. wyroki NSA z dnia 07 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 663/17; z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2057/13; z dnia 17 maja 2019r., sygn. akt II OSK 1663/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 77/15). W niniejszej sprawie teren objęty wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę objęty jest ustaleniami planu miejscowego, zgodnie z którym jako przeznaczenie terenu ustala zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, zagrodową i usługową, to powyższe przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej bez względu na zakres oddziaływania stacji bazowej.

W ocenie organu planowana inwestycja nie narusza § 11 ust. 2 pkt 1 lit. a m.p.z.p., zgodnie z którym dopuszczona jest lokalizacja usług nieuciążliwych. Planowana inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi oraz nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym, wartość pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 kończy się na poziomie znacząco przekraczającym maksymalną wysokość zabudowy, wynoszącą zgodnie z planem miejscowym 15 m. Dlatego też w miejscach dostępnych dla ludności nie występują wartości pola elektromagnetycznego przekraczające dopuszczalność wartość 0,1 W/m2 i inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi. Na stacji bazowej telefonii komórkowej będzie zamontowanych 5 anten radioliniowych oraz 4anteny sektorowe pracujące w paśmie 900 MHz skierowane odpowiednio na azymut 0°. 90°, 180° oraz 270°, o maksymalnym pochyleniu wynoszącym 12°. Wysokość środka elektrycznego anten sektorowych znajdować będzie się na wysokości 47 m n.p.t. a wartość EIRP każdej anteny wynosić będzie 725 W. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r.s poz. 71), główna oś wiązek promieniowania anten sektorowych swoim oddziaływaniem obejmuje zasięg 40 m na wskazanych powyższych azymutach (zob. rysunek nr 2b, str. 164 projektu budowlanego). Jak wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na niską moc zainstalowanych anten oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z powodu niewystępowania w głównych osiach wiązek promieniowania anten rozsiewczych miejsc dostępnych dla ludności. W odpowiednich wynikających z rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. odległościach (w rozpatrywanym przypadku jest to 40 m) od zainstalowanych anten sektorowych, skierowanych w czterech kierunkach, z uwzględnieniem maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek promieniowania anten rozsiewczych (wynoszącego 12’) w osiach głównych wiązek promieniowania elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Główna wiązka promieniowania elektromagnetycznego anten sektorowych będzie znajdować się w odległości od maksymalnej dopuszczalnej zabudowy wynikającej z planu miejscowego, z uwzględnieniem jej maksymalnego pochylenia, na wysokości: 23,6 m. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 t.j.) "przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego’’. Z przedstawionego w projekcie zasięgu głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych wynika, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie jest wymaganie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a inwestycja spełnia wymóg nieuciążliwych usług, zgodnie z definicją określoną w planie miejscowym.

Organ dodał, że kwestia ewentualnego spadku wartości działek sąsiednich na skutek realizacji inwestycji i spory w tym zakresie są rozstrzygane na podstawie ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny i nie mogą stanowić przeszkody w postępowaniu prowadzonym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 06 grudnia 2018 r., sygn.. akt II SA/Sz 538/18). Roszczenia o charakterze cywilnoprawnym należą do wyłącznej kognicji sądów powszechnych.

Wojewoda wyjaśnił, iż przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu odpowiednim zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Wobec powyższego załączony projekt budowlany należy uznać za kompletny, bowiem przedstawia on wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Końcowo Wojewoda podkreślił, że będąc organem administracji architektoniczno-budowlanej podczas wydawania decyzji pozwolenia na budowę związany jest art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, w razie spełnienia wymagań art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor wypełnił wymogi określone w art. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wobec czego, stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone wart. 34 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy. W związku z powyższym zasadnym jest utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] (znak [...]) z dnia [...] r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] położonej na dz. nr ewid. [...], przy [...], w m. [...], gm. [...].

W skardze do WSA A. K. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty, zaskarżając je w całości i zarzuciła naruszenie:

1. art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr. bud., w zw. z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 i o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U z 2016 i § 11 ust. 3 pkt. 2 b m.p.z.p. przez błędną wykładnię wskazanych powyżej przepisów i niepełne ich zastosowanie w zakresie inwestycji budowlanej jaka ma być zrealizowana na podstawie zaskarżonej decyzji administracyjnej.

2. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu dopuszczalności realizacji inwestycji budowlanej na terenie objętym zaskarżonymi decyzjami administracyjnymi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...]. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy zostały zakreślone przez art. 35 ustęp 1 ustawy Prawo Budowlane z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2019r. pozycja 1186), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ sprawdza:

1. Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o których mowa w art. 71 ustęp 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

2. Zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. Kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ustęp 1 punkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ustęp 7,

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie bezsporne było, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia danych specjalności oraz legitymujące się na dzień sporządzania projektu odpowiednim zaświadczeniem potwierdzającym wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Przedmiotowy projekt budowlany był kompletny, bowiem przedstawia on wszystkie wymagane prawem elementy. Ponadto inwestor złożył wymagane prawem oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Sporne było ustalenie czy złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym zakresie tj. uznania istnienia takiej zgodności stanowisko organów było prawidłowe.

Działka, na której przewidziana została inwestycja tj. budowa stacji bazowej telefonii komórkowej znajduje się na terenie 3 MN/RM/U , na którym przewidziane zostały różne funkcje takie jak zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa i usługowa.(§ 6 ust. 6 m.p.z.p. z 24 maja 2010r.). Dla tego terenu ustalono zakaz lokalizacji budynków wysokich i wysokościowych w rozumieniu prawa budowlanego (§ 7 ust. 5 m.p.z.p. z 24 maja 2010r.) oraz dopuszczono lokalizację usług nieuciążliwych (§ 11 ust. 1 pkt 1 lit a m.p.z.p. z 24 maja 2010r.). Usługami nieuciążliwymi, zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 4 m.p.z.p. z 24 maja 2010r., są przedsięwzięcia, które nie powodują negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi oraz nie należą do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisami odrębnymi lub innych przedsięwzięć, odpowiadających im w rozumieniu przepisów odrębnych obowiązujących w momencie złożenia wniosku o wydanie decyzji administracyjnej w celu realizacji planowanej inwestycji, z wyłączeniem inwestycji celu publicznego.

Oceniając w trybie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do inwestycji związanych z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej, jak słusznie uznały organy, należy mieć na uwadze przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2410 - dalej jako: "u.w.r.u.s.t.")

Stosownie do art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl zaś art. 75 ust. 1 tej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy.

Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

Z art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t. wynika więc po pierwsze, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, po drugie, że przyjmowane w planie miejscowym rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami prawa. Zgodnie z tymi zasadami musi być wykładany następny przepis, mianowicie art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Z tego przepisu wynika szczególna sankcja w razie nieumieszczenia w planie miejscowym lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Wówczas bowiem dopuszcza się lokalizowanie tego rodzaju inwestycji na terenach przeznaczonych na zabudowę wielorodzinną, rolniczą, leśną, usługową i produkcyjną, a także na terenach przeznaczonych na zabudowę jednorodzinną tyle, że w tym wypadku dopuszcza się jedynie lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s.t. Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w takim przypadku, jak stanowi się w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t., nie może naruszać ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń, jednakże interpretując ten fragment powołanego przepisu należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 46 ust. 1 tej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Przepisy te bardzo wyraźnie są związane z celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, mianowicie zapewnieniem rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ten cel też musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ust. 2 powołanej ustawy. Zatem trzeba przyjąć, że szczególna sankcja przewidziana w art. 46 ust. 2 u.w.r.u.s.t. zachodzi także wtedy, gdy w planie miejscowym, co prawda umieszczono lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, ale w taki sposób, że w istocie, przy wykorzystaniu mechanizmu określonego w tym przepisie, sprowadzałoby się to uniemożliwienia lokalizowania tego rodzaju inwestycji i tym samym uniemożliwiałoby rozwój usług i sieci telekomunikacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1020/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie na obszarze, na którym znajduje się działka inwestycyjna przewidziano różne przeznaczenie terenów, w tym usługowe przy czym zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, która wprowadza ograniczenia do infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu (art. 2 pkt 4 u.w.r.u.s.t), nie stanowi większości. Słusznie więc Wojewoda uznał, że jeżeli plan miejscowy przewiduje możliwość realizacji różnych funkcji na danym obszarze to inwestor uprawniony jest do dostosowania planów inwestycyjnych do warunków którejkolwiek z rodzaju zabudowy dopuszczonej na takim terenie (zob. wyroki NSA z dnia 07 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 663/17; z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2057/13; z dnia 17 maja 2019r., sygn. akt II OSK 1663/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 77/15).

Ograniczenia więc w przedmiotowej sprawie nie stanowił przepis art. 46 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 4 u.w.r.u.s.t. a zapisy planu dotyczące usług nieuciążliwych. Nie było zasadne utożsamianie w skardze tych dwóch pojęć.

Badając kwestię spełnienia przez inwestycję definicji nieuciążliwych usług z § 3 pkt 4 m.p.z.p. z 24 maja 2010r. organy słusznie odwołały się do obowiązującego w dacie wydawania decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397) i uznały, że z uwagi na parametry pojedynczej anteny (725 W) przedsięwzięcie nie może być zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 w/w rozporządzenia). Słusznie też uznały, że nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit c w/w rozporządzenia). Takimi przedsięwzięciami są bowiem instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 500W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Przedmiotowa instalacja nie przewiduje w takiej odległości (40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny) miejsc dostępnych dla ludności. Z przedstawionego w projekcie zasięgu głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych wynika, że oś główna wiązki znajduje się 23,6 m, powyżej miejsc dostępnych dla ludności zarówno dla istniejącej jak i planowanej na danym terenie zabudowy. Na tej wysokości dostęp dla ludności jest niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Zgodnie zaś z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 t.j.) "przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego’’.

Słusznie organy uznały , że planowana inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi. Zgodnie z informacją zawartą w projekcie budowlanym, wartość pola elektromagnetycznego o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 kończy się na poziomie znacząco przekraczającym maksymalną wysokość zabudowy, wynoszącą zgodnie z planem miejscowym 15 m. Dlatego też w miejscach dostępnych dla ludności nie występują wartości pola elektromagnetycznego przekraczające dopuszczalność wartość 0,1 W/m2, które jest rzeczywistym oddziaływaniem telefonii, czyli tym, o którym mowa w rozporządzeniu z 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. nr 182, poz. 1883) i inwestycja nie powoduje negatywnego oddziaływania na środowisko i warunki życia ludzi.

Zasadnie również organ uznał, że przedmiotowa inwestycja nie narusza § 11 ust 1 pkt 1 lit b m.p.z.p. z 25 maja 2010r. , zgodnie z którym na terenie działki inwestycyjnej ustalono maksymalną wysokość zabudowy usługowej – 8 m i nie więcej niż dwie kondygnacje nadziemne ( w tym poddasze użytkowe). Regulacja ta bowiem nie dotyczy przedmiotowej konstrukcji wsporczej wynoszącej 48 m a zabudowy kubaturowej. Plan z [...]. zmieniał plan miejscowy z [...].- zakres zmian wynikał z § 1 ust. 2 planu z 2010r. i nie uchylał a jedynie uzupełniał regulacje w zakresie np. ładu przestrzennego czy użytych pojęć znajdujących się w m.p.z.p. z [...]. W planie z [...]. w § 2 pkt 4 określono sposób rozumienia zawartych w planie pojęć związanych z wysokością obiektów budowlanych jako całkowitą wysokość obiektu mierzoną od poziomu terenu do kalenicy względnie najwyższego punktu dachu przy dachach płaskich. Wskazuje to, na uznanie, że przyjęta w planie miejscowym definicja wysokości zabudowy, z uwagi na jej treść nie może się odnosić do obiektu budowlanego, którym jest budowla w postaci wieży kratowej wraz ze stacją bazową telefonii komórkowej. Definicja ta posługuje się bowiem odwołaniem do elementów konstrukcyjnych immanentnie związanych z budynkami posiadającymi kalenicę, dach a więc obiektami kubaturowymi. Projektowana w niniejszej sprawie inwestycja, będąca elementem infrastruktury łączności publicznej, nie jest takim obiektem budowlanym, nie posiada bowiem rozwiązań wymagających wybudowania dachu.

Sumując, zarzuty skargi wniesionej przez właścicielkę działki inwestycyjnej nr [...] A. K. nie były uzasadnione a zaskarżona decyzja odpowiadała prawu. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019.2325).