Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1359/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Stwierdzono nieważność postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 151a § 1, art. 64b § 1art. 135, art. 145 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2021 r. sprawy ze sprzeciwu A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza nieważność postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...].


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1359/21

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2021 r. A.K. zwróciła się do Burmistrza Miasta o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką M.N.

Po jego rozpoznaniu decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Burmistrz odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskodawczyni jest córką osoby wymagającej opieki, a zatem ciąży na niej obowiązek alimentacyjny. Mieści się w kręgu osób uprawnionych a wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada

2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm. – dalej: "u.ś.r."). Ustalił także, że wnioskodawczyni sprawuje opiekę nad matką, która jest wdową i legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z dnia 25 sierpnia 2020 r. Z orzeczenia tego wynika, że daty powstania niepełnosprawności nie da się ustalić. Dlatego wobec braku spełnienia przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b pkt 1 u.ś.r. (brak ustalenia daty niepełnosprawności) świadczenie nie może zostać przyznane. Dodatkowo Burmistrz podał, że wnioskodawczyni ma ustalone prawo do emerytury, zatem nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Ustawodawca nie przewidział możliwości dokonania wyboru pomiędzy świadczeniem emerytalnym a świadczeniem pielęgnacyjnym. Nie dał także organom żadnej podstawy prawnej by dokonać wyrównania pomiędzy kwotą przyznanej emerytury a wysokością świadczenia emerytalnego.

Odwołanie od tej decyzji złożyła A.K. wnioskując o jej uchylenie i przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z uwzględnieniem wyroku TK z 21 października 2013 r., sygn. K 38/14. Podkreśliła, że sprawuje stałą, osobistą opiekę nad mamą, która jest całkowicie niezdolna do samodzielnej egzystencji i bez jej opieki nie może funkcjonować. Wyjaśniła, że w chwili otrzymania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne zawiesi pobieranie emerytury z ZUS.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – zwana dalej "k.p.a.") oraz art. 17 u.ś.r., decyzją z dnia 7 lipca 2021 r. nr SKO.4115.625.2021 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do kwestii pobieranego przez stronę świadczenia emerytalnego wyjaśniło, że warunkiem koniecznym przyznania żądanego świadczenia jest rezygnacja z pobieranego świadczenia emerytalnego. Jednak nie można wymagać od strony rezygnacji z przyznanego wcześniej świadczenia, przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie świadczenie rzeczywiście zostanie przyznane. Kolegium wskazało zatem, że w pierwszej kolejności organ winien wyjaśnić czy strona spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego a następnie poinformować ją, że wyłączną przeszkodą do jego przyznania pozostaje pobieranie emerytury. Skoro przepisy umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu korzystniejszego świadczenia.

Powołując się natomiast na wyrok TK z dnia 21 października 2014 r. K 38/13, wskazało, że powstanie niepełnosprawności w okresie niewymienionym w art. 17 ust. 1b k.p.a., nie stanowi przeszkody do uznania spełnienia przesłanki określonej w tym przepisie, od której zaistnienia uzależnione jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W stosunku do opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia, art. 17 ust. 1b jest zgodny z Konstytucją i nie ma przeszkód prawnych do jego stosowania. Natomiast w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium. Kolegium podkreśliło, że niedokonanie przez ustawodawcę zmiany treści art. 17 ust. 1b u.ś.r. zgodnie z wyrokiem TK powoduje, że przy rozpatrywaniu wniosków o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego składanych przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej - wobec wynikającego z tego wyroku wymogu ich równego traktowania bez względu na moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki - organy mają obowiązek badać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiającego uzyskanie tego świadczenia.

SKO uznało, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodna z Konstytucją RP.

W tych okolicznościach Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze sprostowało oczywistą omyłkę zawartą w decyzji SKO z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w ten sposób, że w sentencji decyzji zamiast wyrazów: "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza [...]" wpisało wyrazy: "uchylić w całości zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta [...]".

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie od powyżej opisanej decyzji złożyła A.K.. Jej zdaniem decyzja SKO z [...] lipca 2021 r. zawiera błędną sentencję. Mianowicie Kolegium utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, jednakże w uzasadnieniu kwestionuje każdy argument jaki Burmistrz podał za powód odmowy przyznania świadczenia. Uzasadnienie decyzji Kolegium wyklucza sentencję.

W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium podtrzymało stanowisko zaprezentowane w kwestionowanej decyzji i zawnioskowało o jego oddalenie. Podało, że podniesione w sprzeciwie zarzuty uwzględniło i dlatego postanowieniem z [...] sierpnia 2021 r. sprostowało oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), stanowiący, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.

Instytucja sprzeciwu od decyzji została wprowadzona ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935). Dodany tą ustawą art. 64a P.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zmianą tą wyłączono możliwość wnoszenia skarg na decyzje kasacyjne organu odwoławczego pozostawiając ich kontrolę jedynie w ramach nowego środka - sprzeciwu, na podstawie którego Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e P.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu - sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.).

Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną jest więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. II OSK 2219/15, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Potwierdzeniem powyższego jest treść art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem organ pierwszej instancji nie wyjaśnił części istotnych okoliczności sprawy albo zgromadził niepełny, ale obszerny materiał dowodowy, wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Kasacyjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.

Wyjaśnić także należy, że według art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga (sprzeciw), jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Ten ostatni przepis pozwala Sądowi na objęcie kontrolą wszystkich rozstrzygnięć wydanych w sprawie, niezależnie od tego w jakiej fazie postępowania administracyjnego zapadło, jeżeli mieszczą się one w granicach stosunku administracyjnoprawnego wyznaczającego daną sprawę. Rozpoznaniem tym powinny być objęte wszystkie decyzje dotyczące tej samej sprawy, czyli dotyczące konkretyzacji danego stosunku materialno-prawnego. Odnosi się to również do aktu lub czynności podjętych po wydaniu zaskarżonego aktu. Przesłanki zastosowania tego przepisu to wydanie aktu (dokonanie czynności) w granicach danej sprawy oraz niezbędność tak rozszerzonej kontroli dla końcowego załatwienia sprawy. Pojęcie granic sprawy oznacza tożsamość podmiotową i przedmiotową sprawy. Sytuacja taka wystąpi jeżeli akt lub czynność dotyczy tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu tego samego stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (patrz: T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjnej, W-wa 1996 r., s. 200, uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99 ONSA 2001, Nr 1, poz. 7, wyrok NSA z dnia 31 lipca 2001 r., V SA 2702/00 z glosą Tarasa, OSP 2/2002).

Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyznaczonych wyżej powołanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze dnia [...] lipca 2021 r., po rozpoznaniu odwołania A.K. od decyzji odmawiającej przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – a więc w oparciu o normę prawną uprawniającą organ do wydania decyzji kasacyjnej – wydało rozstrzygnięcie, którym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Analiza akt sprawy wskazuje, że Kolegium dostrzegło tę wadę i podjęło próbę konwalidacji popełnionego błędu wydając postanowienie z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] prostujące oczywistą omyłkę zawartą w decyzji z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w ten sposób, że w sentencji decyzji zamiast wyrazów: "utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza [...]" wpisało wyrazy: "uchylić w całości zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta [...]".

Sąd wskazuje, że sprostowanie decyzji jest integralnie związane z decyzją, która podlega sprostowaniu, a skoro tak to w niniejszym postępowaniu ocenie co do zgodności z prawem podlegają zarówno decyzja, jak i postanowienie ją prostujące.

Należy podkreślić, że sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do jednakże do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (tak: J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 Wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 551). W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treść decyzji administracyjnej, które - co do zasady - mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego. Sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji czy ponownego rozstrzygnięcia w sposób odmienny od pierwotnego (tak: NSA w wyroku z dnia 4 maja 1988 r., sygn. III SA1466/87, OSP 1990, Zeszyt 11-12, poz. 398, z glosą aprobującą W. Tarasa). Sprostowanie oczywistej omyłki w trybie art. 113 § 1 k.p.a. dotyczy wyłącznie zawartych w decyzji błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych omyłek o oczywistym charakterze.

W doktrynie jak i orzecznictwie bezsporne jest, że merytoryczny błąd rozstrzygnięcia nie może być prostowany jako oczywista omyłka, a zmiana merytorycznej treści decyzji poprzez sprostowanie oczywistej omyłki stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 1998 r., sygn. IV SA 618/96, z dnia 20.11.2008 r., sygn. II GSK 498/08). Zmiana rozstrzygnięcia wyrażonego w decyzji, nawet powziętego wskutek błędu, nie podpada pod pojęcie oczywistej omyłki, której dotyczy art. 113 § 1 k.p.a. (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 433).

Mając na uwadze powyższe rozważania, na co także słusznie zwróciła uwagę wnosząca sprzeciw, wskazane w decyzji rozstrzygnięcie nie znajduje odzwierciedlenia w przywołanej przez organ podstawie prawnej i pozostaje w rażącej sprzeczności z treścią uzasadnienia. Pamiętać należy, że na decyzję administracyjną składa się również uzasadnienie. Zgodnie bowiem z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać m.in.: oznaczenie organu administracji publicznej (pkt 1), datę wydania (pkt 2), oznaczenie strony (pkt 3), powołanie podstawy prawnej (pkt 4), rozstrzygnięcie (pkt 5), uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6), (...).

Jak przyjęto w doktrynie i judykaturze, a Sąd poglądy te w pełni podziela, treści rozstrzygnięcia nie można domniemywać z treści uzasadnienia. Decyzja składa się zarówno z rozstrzygnięcia, jak i uzasadnienia. Stanowią one jedność w znaczeniu materialnym i formalnym. Żadna z tych części nie może istnieć samodzielnie, za wyjątkiem wyraźnie przewidzianych przez przepisy sytuacji (np. art. 107 § 1 k.p.a. - możliwość odstąpienia od uzasadnienia przy uwzględnieniu w całości żądania strony). Decyzja nie tylko powinna zawierać rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie, ale powinny być one ze sobą spójne. W niniejszej sprawie nie może być mowy o ich spójności.

Rozstrzygnięcie, określane mianem osnowy lub sentencji decyzji (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.) jest jej zasadniczym elementem, stanowi bowiem o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do niego lub o jego tworzeniu na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończeniu postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do jej istoty. Wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Konkretyzacja prawa dokonuje się w rozstrzygnięciu, nie zaś w innych elementach decyzji. Natomiast uzasadnienie jest obowiązkowym składnikiem decyzji, mającym na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania przepisu prawnego w sprawie, czyli ma na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2014 str. 447 i n., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B. Adamiak, J. Borkowskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2012, str. 440 i n.). Uzasadnienie decyzji nie może zastąpić rozstrzygnięcia, a w razie rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decyduje sentencja (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 873/18). Treść uzasadnienia powinna wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17.10.2018 r., sygn. III SA/Po 508/18 Lex nr 2573501, wyrok WSA w Warszawie z 14.02.2020 r., sygn. VII SA/Wa 2126/19, Lex nr 3041236).

W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotowy sprzeciw zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] lipca 2021 r. powyższych wymogów nie spełnia.

Wskazać bowiem należy, co słusznie podnosi wnosząca sprzeciw, że sentencja decyzji sprzeczna jest z jej uzasadnieniem prawnym. Jak już wyżej podano, w podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 2 k.p.a. i w takie też argumenty przemawiające za zastosowaniem ww. przepisu znalazły się w uzasadnieniu prawnym decyzji. Natomiast "rozstrzygnięcie" decyzji wskazuje, że Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe wskazuje na wewnętrzną sprzeczność decyzji, a zgodnie z tym co zostało powyżej wskazane, z treści uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do przedmiotu rozstrzygnięcia, jego zakresu czy też praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków.

Nadto podjęta przez Kolegium próba naprawienia przez sprostowanie błędu, jakim była wewnętrzna sprzeczność decyzji, w żadnym wypadku nie może być uznana za naprawienie oczywistej omyłki o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Sprostowanie nie może bowiem wykraczać poza granice określone przepisami art. 113 k.p.a. Celem postanowienia o sprostowaniu nie może być korygowanie rozstrzygnięcia ani też nie może służyć konwalidacji popełnionego przez organ błędu proceduralnego (patrz: wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2007 r., II OSK 581/06).

W rozpoznawanej sprawie SKO w trybie sprostowania niewątpliwie dokonało zmiany treści decyzji poprzez całkowitą zmianę treści rozstrzygnięcia. Jednakże wobec tego, że doszło do tego w wyniku rażącego naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., koniecznym stało się stwierdzenie nieważności postanowienia organu II instancji Przedmiotowe postanowienie "prostujące" mogło być wyeliminowanie z obrotu prawnego tylko wraz z decyzją organu odwoławczego (wyrok NSA z 20.11.2008 r., sygn. II GSK 498/08).

Wobec tego, że wskazane w decyzji rozstrzygnięcie nie znajduje odzwierciedlenia w przywołanej podstawie prawnej i pozostaje w sprzeczności z treścią uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 104 § 2 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., kwestionowaną w niniejszym postępowaniu decyzję SKO z 7 lipca 2021 r. należało uchylić w całości. Wskazana wyżej wada nie pozwala na jednoznaczne ustalenie treści decyzji Kolegium.

Jednocześnie z uwagi na fakt, że postanowienie prostujące sentencję decyzji jest z nią integralnie związane i rażąco narusza prawo, Sąd uwzględnił sprzeciw na podstawie art. 151a § 1 i art. 64b § 1 w zw. z art. 135 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.