Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 656/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 marca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 28 grudnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. wydał decyzję nr [...] znak: [...], którą nakazał inwestorowi i właścicielowi działki ewid. nr [...] obr. [...] położonej w miejscowości Z. w rejonie ul. B. T. Ż. rozbiórkę nasypu ziemnego zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] obr. [...] w rejonie ul. B. w miejscowości Z. o wymiarach około 17,00 m i wysokości 1,30 m (kat. obiektu VIII).

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez T. Ż. Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 marca 2017 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 , art. 105 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: K.p.a.) oraz na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipc 1994 - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016r., poz. 290 z późn. zm.; dalej: u.p.b.) - uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie są roboty budowlane polegające na niwelacji terenu wykonane na działce o nr ewid. [...] obr. [...] w miejscowości Z. przez T. Ż. zakwalifikowane przez organ I instancji jako roboty ziemne, w wyniku których powstała budowla ziemna w postaci nasypu ziemnego stanowiącego kategorię VIII w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane.

Dalej przywołano definicję budowli zawartą w art. 3 pkt 3 u.p.b. i wskazano, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się budowla ziemna to całość techniczno-użytkowa o określonej konstrukcji i funkcji. Organ I instancji w decyzji nr [...] z dnia 28 grudnia 2016 r. znak: [...] nie doprecyzował jaką funkcję miałby pełnić nawieziony przez Inwestora T. Ż. żwir.

Wykonana niwelacja terenu nie może stanowić robót budowlanych podlegających ustawie Prawo budowlane, dopóki nie zostało udowodnione, iż na działce o nr ewid. [...] obr. [...] w Z. zostały rozpoczęte roboty budowlane zmierzające do powstania budowli. Sama działka gruntu nie stanowi budowli, tym bardziej, że działka o nr ewid. [...] obr. [...] w Z. nie jest zabudowana jakimkolwiek obiektem budowlanym.

Przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż mając na uwadze przykładowe wyliczenie rodzajów budowli należy dojść do wniosku, że budowla ziemna musi stanowić pewną techniczno - użytkową całość. Sama działka gruntu nie może zostać uznana ani za obiekt budowlany ani za budowlę, w związku z czym prace polegające na jej podwyższeniu i wyrównaniu terenu także nie mogą być uznane roboty budowlane, zwłaszcza, że na nieruchomości tej nie znajduje się żaden obiekt budowlany i jest podstaw do uznania, że ma ona stanowić dojazd czy też pełnić jakąś inną funkcję. Niwelacja terenu, wyrównanie poziomu gruntu czy też jego podwyższenia nie stanowią robót budowlanych, które podlegają regulacji Prawa budowlanego. Mogą natomiast być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym naruszenia stosunków wodnych.

Dalej organ odwoławczy przypomniał, że Inwestor pismem z dnia 14 kwietnia 2015r. dokonał zgłoszenia do Starosty [...] wysypania żwiru oraz utwardzenia mechanicznego podłoża jako wykonanie zamierzonych robót budowlanych. Na powyższym zgłoszeniu widnieje pieczątka Starostwa Powiatowego w Z. nie wniesiono sprzeciwu do zgłoszenia wraz z datą 20 maja 2015 r. (k. 57 akt PINB), co oznacza, że zakres robót objętych zgłoszeniem nie budził wątpliwości organu co do rodzaju, zakresu i sposobu ich wykonywania. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, Inwestor wykonał wysypania żwiru na działce o nr ewid. [...] obr. [...] w Z. na przełomie czerwca i lipca 2015 r. Ponadto jak wynika z porównania mapy dołączonej do w/w zgłoszenia z pomiarami dokonanymi podczas kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 9 maja 2016 r. obszar wysypany żwirem pokrywa się z obszarem objętym zgłoszeniem. Zatem przyjąć należy, iż Inwestor dokonał czynności objętych uprzednim skutecznym zgłoszeniem do Starosty [...]. W związku z powyższym uznanie przez organ I instancji wykonania samowolnie robót budowlanych polegających na wykonaniu budowli tj. nasypu ziemnego, który jest objęty przedmiotem złożonego wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przez T. Ż. na inwestycję pn. Budowa budynku komercyjnego - wynajem apartamentów jest ze względu na opisany wyżej stan prawny i faktyczny nieuzasadnione i bezprzedmiotowe. Z tego względu postępowanie podlegało umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Brak jest bowiem przedmiotu postępowania tj. budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.

Jednocześnie WINB poinformował, że wszelkie szkody wynikające ze sposobu użytkowania działki sąsiedniej mogą być przedmiotem roszczeń cywilnoprawnych, które wykraczają poza sferę prawa administracyjnego i budowlanego.

Opisaną wyżej decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. W., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego tj. :

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 105 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne zastosowanie i umorzenie postępowania w sprawie w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki do jego zastosowania,

- art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzone w sprawie oraz jego dowolnej ocenie, w szczególności:

1. braku odniesienia się do zaistniałych różnic w wysokości terenu określonej przez Inwestora w zgłoszeniu utwardzenia terenu złożonym do Starosty [...] w 2015 r. a wysokością tego terenu ujawnioną w trakcie wizji lokalnej dokonanej przez organ nadzoru PINB w Z. oraz tej ujawnionej w mapie wysokościowo - sytuacyjnej sporządzonej w 2015 r. (mapa projektowa mgr inż. A. C., została złożona w sprawie znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.), dla działki sąsiedniej skarżącego K. W. o nr [...] w obr. [...] w Z.,

2. zupełnie dowolnym uznaniu, iż wykonany na działce ewid. nr [...] w obr. [...] w Z. nasyp ziemny jest tożsamy z nasypem opisanym w zgłoszeniu prac złożonym przez Inwestora w dniu 14 kwietnia 2015 r., a wobec którego Starostwo Powiatowe w Z. nie zgłosiło sprzeciwu.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenia kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto wniesiono o dopuszczenie dowodów ze zdjęć obrazujących teren działki ewid. nr [...] - na okoliczność, iż na działce te został wykonany nasyp o wymiarach wskazanych w decyzji PINB w Z., a nie utwardzenie terenu opisane w zgłoszeniu Inwestora do Starostwa z dnia 14 kwietnia 2015 r.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że w zgłoszeniu dokonanym w Starostwie Powiatowym inwestor nie wskazał, że podniesie poziom terenu realnie o prawie półtora metra. Ponadto zwrócono uwagę, że dzięki wykonanemu nasypowi inwestor będzie mógł faktycznie wybudować wyższy budynek, niż gdyby takie nasypu nie było. Jak wynika bowiem z akt sprawy o pozwolenie na budowę toczącej się obecnie przed Starostwem Powiatowym w Z. do sprawy znak: AB. 6740.402.2015. MP wysokość kalenicy projektowanego budynku, która musi odpowiadać tej określonej w MPZP [...], mierzona jest od wysokości nasypu a nie faktycznego poziomu działki [...] w obr. [...]. Wykonanie nasypu na działce ewid. nr [...] w obr [...] miało więc konkretny cel polegający na znacznym podniesieniu terenu i uzyskaniu w ten sposób dodatkowej kondygnacji budynku i jego wysokości przewyższającej tą określoną w MPZP [...]. Okoliczność ta spowoduje całkowite zaburzenie ładu przestrzennego w tej okolicy, jak również wywoła problemy związane z odprowadzaniem wód.

Dodatkowo podniesiono, iż wysokość nasypu jest niezgodna z tą ujawnioną w zgłoszeniu inwestora z dnia 14 kwietnia 2015 r. W piśmie tym inwestor zgłosił utwardzenie terenu, a nie jego podniesienie i to tak znaczne. Rozbieżność ta została przez organ I instancji w prawidłowy sposób ujawniona i wyjaśniona w tym również w drodze przeprowadzonej wizji w terenie, co organ II Instancji całkowicie pominął. Wyniki wizji w terenie w porównaniu do treści mapy obejmującej ten teren, a złożonej do akt sprawy o pozwolenie na budowę na działce ewid. nr [...] w obr. [...] w Z., wskazują jednoznacznie iż została wykonana wysoka budowla ziemna w celu podniesienia terenu i finalnie uzyskania wyższego budynku.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postępowania K. W. w piśmie z dnia 30 czerwca 2017 r. wniósł o oddalenie skargi - w pierwszej kolejności z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącego w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji, a w drugiej kolejności ze względu na fakt, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Na rozprawie w dniu 14 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego dołączył do akt sprawy kopię decyzji Starosty [...] z dnia 15 maja 2017 r., znak [...] o odmowie udzielenia T. Ż. pozwolenia na budowę budynku usług komercyjnych - wynajem apartamentów z usługami w przyziemiu na działce nr [...] oraz [...] (zjazd).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego były roboty polegające na wykonaniu nasypu na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Z. o wymiarach ok. 25,8 x 17,00 m i ok. 1,3 m, który został wykonany na przełomie czerwca i lipca 2015 r. przez T. Ż..

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu T. Ż., iż skarżący K. W. nie posiada w niniejszej sprawie interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej decyzji i został nieprawidłowo uznany za stronę postępowania administracyjnego.

K. W. jest właścicielem działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z terenem, na którym wykonano nasyp.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zarzut nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania T. Ż. zgłaszał już w postępowaniu przed organem I instancji (pismo z dnia 15 czerwca 2016 r., k. 48 akt administracyjnych I instancji), domagając się uznania, że tylko inwestor jest stroną prowadzonego postępowania i wyeliminowania z tego kręgu pozostałych osób, w tym również skarżącego K. W.. Organ I instancji odnosząc się do powyższego argumentu wskazał, że działka ta sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji, a następnie przywołał treść art. 28 k.p.a. Organ odwoławczy w ogóle nie wypowiedział się w tej kwestii, natomiast rozpoznając odwołanie K. W. w sposób dorozumiany uznał go za stronę postępowania.

Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Inaczej niż w przypadku postępowania w sprawie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę zakres stron postępowania prowadzonego w zakresie samowoli budowlanej nie ustala się na podstawie obszaru oddziaływania obiektu budowlanego (art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane), lecz właśnie na podstawie ogólnego przepisu art. 28 k.p.a. przyjmując jako kryterium właśnie istnienie interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy. Niewątpliwie w każdym przypadku samowoli stroną postępowania posiadającą interes prawny w jego rozstrzygnięciu będzie inwestor. Natomiast krąg pozostałych stron należy ustalać biorąc pod uwagę szerokie orzecznictwo i piśmiennictwo dotyczące interpretacji pojęcia "interes prawny".

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1990/11 (LEX nr 1354911) w postępowaniu w przedmiocie nakazu rozbiórki z reguły poza inwestorem biorą udział także inne strony postępowania. W wyniku wydania decyzji nakazującej rozbiórkę inne niż inwestor strony postępowania uzyskują prawo do tego, że podmiot którego dotyczy nakaz rozbiórki, będzie musiał ten nakaz wykonać.

W ocenie Sądu skarżący miał interes prawny zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i we wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jako właściciel działki bezpośrednio sąsiadującej z wykonanym nasypem miał prawo domagać się, by nasyp ten zniknął z działki nr [...], bowiem roboty te mogły wpływać na wykonywanie przez niego prawa własności na działce nr [...].

Według poglądu wyrażonego w zaskarżonej decyzji WINB kontrolowane obecnie postępowanie w ogóle nie powinno się toczyć, bowiem wykonane roboty nie mieściły się w żaden sposób w reżimie ustawy Prawo budowlane, a zatem od samego początku postępowanie to było bezprzedmiotowe. Jednakże kwestia prawidłowego zakwalifikowania wykonanych robót była kluczowa dla niniejszej sprawy - organ I instancji stanął na innym stanowisku, kwalifikując wykonane roboty jako utworzenie budowli i nakazując inwestorowi rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Skoro więc postępowanie administracyjne w trybie ustawy Prawo budowlane zostało wszczęte, a następnie umorzone przez organ odwoławczy, to zdaniem Sądu K. W. miał interes prawny w kwestionowaniu decyzji umarzającej postępowanie poprzez wniesienie skargi do WSA w Krakowie, tak samo jak inwestor P. Ż. miał interes prawny by zaskarżyć decyzję organu I instancji o nałożeniu na niego nakazu rozbiórki.

Uznając za bezzasadny zarzut braku legitymacji skargowej po stronie K. W. należało przystąpić do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji.

Organ I instancji w swojej decyzji zwrócił uwagę, że w orzecznictwie administracyjnym dominują obecnie dwie koncepcje kwalifikacji robót ziemnych polegających między innymi na zmianie ukształtowania terenu. Pierwsza uznaje, że na skutek robót ziemnych nie dochodzi do wykonania obiektu budowlanego (budowli ziemnej), właściwie do definicji budowy zawartej w przepisie art. 3 pkt 6 - ustawy Prawo budowlane, a także roboty tego rodzaju nie mieszczą się w definicji robót budowlanych ujętej w art. 3 pkt 7 - tej ustawy. Zgodnie z drugą koncepcją, roboty ziemne polegające na gromadzeniu i przemieszczeniu mas ziemi mogą powodować powstanie budowli ziemnej, wymagającej uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji przyjął drugi z wymienionych poglądów, natomiast Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił pierwsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko organu odwoławczego.

W art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w definicji pojęcia budowli wskazano, że należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym również budowle ziemne. Dla oceny wykonanych robót budowlanych kluczowe jest to, czy powstały w ich wyniku nasyp stanowi obiekt budowlany - budowlę ziemną. Nie każde bowiem przesunięcie i rozplantowanie mas ziemnych prowadzi do powstania budowli w tym rozumieniu.

W tym miejscu można przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku NSA z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. II OSK 2320/12 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "w orzecznictwie Sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że nasyp ziemny mieści się, jako element techniczno-użytkowy, w kategorii obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym są również budowle ziemne. Ustawa nie wyjaśnia, co prawda, co należy rozumieć przez budowle ziemne, jednakże można przyjąć, że są to wytwory ludzkiej działalności nie będące budynkiem lub obiektem małej architektury wykonane z ziemi lub podobnego materiału (wyrok NSA z 20.11.2003 r., II SA/Gd 1828/00). Obiektem budowlanym może być nie tylko konstrukcja z materiałów twardych typu beton, asfalt, ale też konstrukcja ziemna (np. w odniesieniu do dróg jest to przystosowany do ruchu drogowego nasyp czy nawierzchnia ze żwiru usypana i utwardzona na gruncie wyznaczonym jako pas drogowy). Konstrukcje typu ziemnego są zaliczane do obiektów budowlanych, co wynika z definicji budowli, zawartej art. 3 pkt 3 pb, wymieniającej jako rodzaj budowli również "budowle ziemne" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 27.10.2011 r., II SA/Bd 963/11, Lex nr 1110759). Wykonanie 10 sztuk wzniesień i 10 zagłębień w stosunku do stałego terenu własnej działki i wykorzystywanie tak ukształtowanego terenu jako toru motokrosowego jest wykonaniem budowli ziemnej w rozumieniu art. 3 pkt 3 pb (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14.4.2011 r., VII SA/Wa 2164/10, Lex nr 996674). Potoczne rozumienie określenia budowla ziemna (wobec braku definicji ustawowej) oznacza budowlę, której podstawowym tworzywem jest ziemia. Budowla taka jest wykonana w gruncie lub z gruntu. Przykładem budowli ziemnej może być wykonany z ziemi wał. Budowla ziemna musi mieć charakter kubaturowy, być widoczna i istnieć w kategoriach obiektywnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20.3.2013 r., II SA/Kr 95/13, Lex nr 1301172)".

W trakcie postępowania administracyjnego ustalono - a ustalenia te nie budzą wątpliwości - że na skutek wykonanych robót doszło do wyrównania terenu, przez co teren działki nr [...] został podniesiony nawet o 130 cm. Należy przy tym zgodzić się z [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego, iż mimo wyrównania (niwelacji) terenu działki, nie można mówić w niniejszej sprawie o budowli ziemnej, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Brak jest bowiem elementu funkcjonalnego dokonanej niwelacji terenu.

W tym miejscu należy przypomnieć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. w decyzji z dnia 28 grudnia 2016 r. wyraził stanowisko, iż "podwyższenie terenu działki miało umożliwić zmianę płaszczyzny odniesienia do obliczenia wysokości projektowanego budynku określoną w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Poziom rzędnej terenu w rejonie środka działki przed wykonaniem nasypu ziemnego wynosił 899,38 m n.p.m (ujawniony na mapach geodezyjnych między innymi sporządzonej przez uprawianego geodetę mgr inż. C. C. mapa do celów projektowych ze stanem na dzień 21 listopada 2014r. oraz na kopii mapy zasadniczej wydanej przez Starostę [...] w maju 2015r.) a już po jego wykonaniu wynosi 901,33 m n.p.m (mapa do celów projektowania wykonana przez uprawnionego geodetę inż. J. B. zaktualizowana na dzień 03.07.2015r.). Podniesienie poziomu terenu na działce budowlanej o około 1,95 m (901.33 - 899,38 =1,95 m) zdaniem organu narusza zapisy planistyczne, gdyż zakłóca ład przestrzenny określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zmiana poziomu odniesienia spowoduje, że projektowany przez pana T. Ż. budynek będzie mógł być wyższy od obiektów projektowanych na sąsiednich działkach, w których wysokość będzie mierzona od istniejącego terenu (ustalonego podczas prac planistycznych)".

Z kolei skarżący podniósł między innymi, że wykonanie przedmiotowego nasypu "miało konkretny cel polegający na znacznym podniesieniu terenu i uzyskaniu w ten sposób dodatkowej kondygnacji budynku i jego wysokości przewyższającej tą określoną w MPZP [...]. Okoliczność ta spowoduje całkowite zaburzenie ładu przestrzennego w tej okolicy, jak również wywoła problemy związane z odprowadzaniem wód".

Obawy te, które zostały również wyrażone przez skarżącego, okazały się przedwczesne. Prawidłowość projektu budowlanego i jego zgodność z przepisami powszechnie obowiązującymi, w tym również z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest przedmiotem badania na etapie pozwolenia na budowę. Jak wynika z kopii decyzji Starosty [...] z dnia 15 maja 2017 r., znak [...] przyjmując właśnie niezgodność z planem miejscowym projektowanego na podniesionej działce budynku Starosta orzekł o odmowie udzielenia T. Ż. pozwolenia na budowę budynku usług komercyjnych - wynajem apartamentów z usługami w przyziemiu na działce nr [...] oraz [...] (zjazd). Oznacza to, że samo podniesienie częściowo terenu działki - oceniane jako niepodlegające reżimowi ustawy Prawo budowlane - nie będzie skutkowało wybudowaniem budynku niezgodnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W każdym razie na etapie badania zgodności wykonanych robót z przepisami prawa budowlanego obawy takie są przedwczesne.

Reasumując Sąd podziela ocenę, iż wykonanie niwelacji (wyrównania) terenu na działce nr [...] nie stanowiło robót budowlanych, które podlegałyby reżimowi ustawy Prawo budowlane.

Stanowisko to nie oznacza bynajmniej, że prace te są zgodne z prawem. W kwestii podnoszonych przez skarżącego problemów z odprowadzaniem wód - właściwy jest inny tryb postępowania, o którym mowa w art. 29 ustawy Prawo wodne. Z akt sprawy przesłanych do WSA wynika również, że w odniesieniu do tego samego nasypu toczy się przed Starostą [...] postępowanie (zawieszone postanowieniem z 7 czerwca 2016 r.) w trybie ustawy o odpadach. Tak więc wyłączenie wykonanych prac z zakresu ustawy Prawo budowlane nie pozbawia skarżącego możliwości zwalczania ich skutków w innych administracyjnoprawnych trybach przewidzianych w wymienionych wyżej ustawach.

W kwestii dokonanego przez inwestora w dniu 14 kwietnia 2015 r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót niewymagających pozwolenia na budowę - robót ziemnych polegających na wysypaniu żwiru i utwardzeniu mechanicznym nowego podłoża trzeba wskazać, że przyczyną umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wykonanych robót nie była okoliczność ich zgodności z dokonanym zgłoszeniem, lecz to, że nie stanowiły one w ogóle robót budowlanych podlegających ustawie Prawo budowlane. To, czy zostały poprzedzone zgłoszeniem oraz to czy z takim zgłoszeniem są zgodne nie zmienia powyższej oceny. Inspektor Nadzoru Budowlanego przywołał dokonane przez inwestora zgłoszenie w kontekście braku związku wykonanej niwelacji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę budynku komercyjnego - wynajem apartamentów.

Biorąc pod uwagę wszystkie wyżej wskazane okoliczności należało uznać zarzuty skargi za nieuzasadnione i oddalić ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.