Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1537/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2 pkt 4a,art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14b par 1 i 3, art.14c par 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 1a ust. 1 pkt 1,2,5, art.2 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par 3 pkt 16, 17
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1537/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Henryka Lech, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2011r., sprawy ze skargi "B"Sp. z o.o. w W., na pisemną interpretację Prezydenta Miasta O., z dnia 18 maja 2011r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 lutego 2011r. "B" Sp. z o.o. w W. wystąpiła do Prezydenta Miasta O. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, w szczególności wnosząc o interpretację art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r, Nr 95, poz. 613 ze zm. powoływanej dalej jako "u.p.o.l.").

W uzasadnieniu wniosku spółka przedstawiając stan faktyczny podała, że jest właścicielem położonej w O. nieruchomości zabudowanej obiektem Galerii Handlowej oraz innymi obiektami budowlanymi, w tym parkingiem, usytuowanym pod budynkiem Galerii Handlowej. Parking przeznaczony jest do korzystania dla klientów i pracowników oraz innych osób odwiedzających Galerię Handlową.

Spółka postawiła pytanie, czy prawidłowo zakwalifikowała parking usytuowany pod budynkiem Galerii Handlowej dla celów podatku od nieruchomości w deklaracjach podatkowych dla podatku od nieruchomości jako budowlę związaną z prowadzeniem działalności.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie spółka wskazała, że w jej ocenie parking położony pod budynkiem Galerii Handlowej jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka powołując się na treść art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stwierdziła, że parking podziemny spełnia wszystkie przesłanki warunkujące zakwalifikowanie go jako budowla, albowiem jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod kwietniki). Spółka wskazała, że parking pod budynkiem Galerii Handlowej stanowi odrębną budowlę, co znajduje potwierdzenie w księgach rachunkowych spółki. Ponadto wskazano, że przedmiotowy budynek nie posiada fundamentów, przegród budowlanych oraz dachu.

Na wezwanie organu podatkowego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2011r. spółka uzupełniła stan faktyczny o dodatkowe informacje precyzujące, że obiekt Galerii Handlowej składa się z piętra, na którym prowadzona jest działalność handlowa przez różne podmioty wynajmujące lokale użytkowe oraz parteru na którym jest prowadzona także działalność handlowa, znajdują się tam również pomieszczenia zaplecza administracyjno-socjalnego, zaplecze magazynowe oraz pomieszczenia sanitarne i techniczne.

Prezydent Miasta O. w pisemnej interpretacji z dnia 18 maja 2011r. nr [...] stwierdził, że stanowisko spółki jest nieprawidłowe.

Organ podatkowy uzasadniając swoje stanowisko przywołał w pierwszej kolejności treść art. 2 ust. 1 u.p.o.l. stanowiącego, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają a) grunty, b) budynki lub ich części, c) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dalej wskazał, że za podstawę opodatkowania dla budynków przyjęto powierzchnię użytkową natomiast dla budowli wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji. Organ podatkowy zwrócił uwagę na treść art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. według którego powierzchnia użytkowa budynku lub jego części oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Następnie wskazał, że w świetle u.p.o.l. za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1). Budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 1a ust. 1 pkt 2). Następnie organ podatkowy przytoczył treść mających znaczenie w sprawie przepisów prawa budowlanego tj. art. 3 pkt 1, 2, 3 definiujących pojęcia; obiektu budowlanego, budynku i budowli w konkluzji dochodząc do wniosku, że parking usytuowany bezpośrednio pod budynkiem Galerii Handlowej stanowi podziemną kondygnację budynku. Ponieważ jak wskazano we wniosku nad parkingiem znajduje się tylko strop najniższej kondygnacji budynku, zatem funkcjonalnie i technicznie jest związany z budynkiem, który jest nad nim. Ponadto zdaniem organu nie można części obiektu budowlanego zakwalifikować jako budynku a części jako budowli. Budynek znajdujący się nad parkingiem posiada trwałe związanie z gruntem, fundamenty, które znajdują się pod parkingiem jako najniższą podziemną kondygnacją budynku. W konsekwencji w ocenie organu parking usytuowany pod budynkiem stanowi podziemna kondygnację budynku i winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości jak budynek, a nie jak budowla.

Z powyższą interpretacją spółka nie zgodziła się i w dniu 30 czerwca 2011r. wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając jej naruszenie przepisów u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że parking znajdujący się pod budynkiem Galerii Handlowej nie może być traktowany na gruncie przepisów prawa budowlanego oraz przepisów prawa podatkowego jako budowla.

W ustawowym 30 dniowym terminie organ podatkowy nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zaskarżonej interpretacji zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że parking znajdujący się pod budynkiem Galerii Handlowej nie może być uznany na gruncie przepisów tej ustawy oraz przepisów prawa budowlanego za budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej,

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 5 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że parking znajdujący się pod budynkiem Galerii Handlowej stanowi kondygnację budynku, zaliczaną do powierzchni użytkowej i stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W uzasadnieniu skargi, w pierwszej kolejności zwrócono uwagę, że organ wydający interpretację błędnie powołał się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. Aby można było sięgnąć do zawartej tam definicji należało najpierw ustalić i rozstrzygnąć, czy w rozpatrywanym przypadku przedmiotem opodatkowania jest budynek. Dopiero po pozytywnej odpowiedzi w tej kwestii, można uznać, że część budynku, stanowiąca garaż podziemny jest jego kondygnacją, której powierzchnię należy uwzględnić ustalając podstawę opodatkowania zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W ocenie skarżącej spółki w niniejszej sprawie do takiego prawidłowego ustalenia nie doszło. Spółka ponownie odwołała się do legalnej definicji budowli, podtrzymując, że przedmiotowy parking, jako spełniający ustawowe kryteria budowli powinien być tak zakwalifikowany na gruncie podatku od nieruchomości. W opinii spółki czym innym jest parking, a czym innym garaż. Funkcja oraz przeznaczenie parkingu i garażu są odmienne. Parking jest miejscem wyznaczonym na postój pojazdów, natomiast garaż jest pomieszczeniem przystosowanym do przechowywania pojazdów. Oczywistym jest, że sporny obiekt służy wyłącznie do krótkotrwałego postoju pojazdów (na czas zakupów w Centrum Handlowym) i nie jest przeznaczony do przechowywania pojazdów. Spółka dokonując interpretacji przepisu art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wywiodła, że wyliczenie w nim zawarte ma charakter zamknięty i nie może być interpretowany rozszerzająco, a zatem w świetle tego przepisu parkingi podziemne nie stanowią kondygnacji w rozumieniu u.p.o.l., a co za tym idzie nie mogą stanowić powierzchni użytkowej uwzględnianej w podstawie opodatkowania. W ocenie spółki organ wypowiadając się w tym zakresie przekroczył zakres pytania objętego wnioskiem o interpretację, a co stanowi także naruszenie przepisów prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Kontrolując, w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się na wstępie do przepisów regulujących postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, zwrócić należy uwagę na treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego. Z kolei zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest przyjmowany według twierdzeń wnioskodawcy. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację.

Istota sporu w niniejszej sprawie koncentrowała się na przesądzeniu, czy parking podziemny pod budynkiem Galerii Handlowej należy dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości zakwalifikować jako budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, jakby tego chciała skarżąca spółka, czy też jako budynek jak przyjął organ podatkowy.

Ponieważ przedmiotem badania pod względem zgodności z prawem była interpretacja przepisów prawa podatkowego, to w pierwszej kolejności zasadnym jest przywołanie regulacji prawnych i zdefiniowanie pojęć, na których opierały się stanowiska obydwu stron postępowania. W świetle art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Budynkiem w myśl art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Z kolei w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlę na potrzeby ustawy podatkowej - zdefiniowano jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Z uwagi na to, że istotne dla sprawy terminy: obiekt budowlany oraz budowla nie zostały w sposób kompleksowy zdefiniowane w u.p.o.l., należało odwołać się w tym obszarze do (niepodatkowych) regulacji normatywnych w zakresie obiektów budowlanych i budowli, to jest do odpowiednich przepisów prawa budowlanego.

Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. powoływana dalej jako "u.p.b.") definiuje pojęcie obiektu budowlanego poprzez definicję zakresową pełną, wskazując, że są nimi budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 u.p.b.). Obiektem budowlanym odpowiadającym pojęciu budowli w u.o.p.l. będzie zatem również budowla w znaczeniu prawa budowlanego. Pojęcie budowli zdefiniowano w u.p.b. poprzez definicję zakresową niepełną, nie wskazuje ona bowiem wszystkich elementów z danego zakresu a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów (używając słowa "w szczególności", por. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Warszawa 2002, s. 199; B. Bodziony, R. Dziwiński, P. Gnacik, Nowe prawo budowlane z komentarzem, Ośrodek Doradztwa i Szkolenia, Jaktorów 1994, s. 14).

Powyższe regulacje prawne w ocenie Sądu potwierdzają zasadność stanowiska organu wydającego interpretację, że opisany we wniosku interpretacyjnym parking zlokalizowany pod Galeria Handlową należy dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości zakwalifikować jako budynek, a nie jako budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Obiekt budowlany będący budynkiem może posiadać wiele kondygnacji. Przy czym w budynku mogą występować kondygnacje naziemne i podziemne. Opisany we wniosku parking niewątpliwie posiada cechy kondygnacji podziemnej budynku, o czym świadczy fakt, że jest usytuowany bezpośrednio pod naziemnymi kondygnacjami (parter i piętro) Galerii Handlowej. Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego we wniosku nad parkingiem znajduje się wyłącznie strop najniższej kondygnacji budynku centrum handlowego. Bezspornie zatem parking ten jest funkcjonalnie i technicznie związany z budynkiem, a w szczególności z częścią tego budynku, która jest nad nim. Innymi słowy parking podziemny jest częścią całości jaką jest budynek Galerii Handlowej.

W przekonaniu Sądu nieuzasadnione są argumenty przedstawione we wniosku, że w świetle definicji budynku (obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach), parking usytuowany pod budynkiem nie spełnia wszystkich elementów definicji budynku.

W budynkach wielokondygnacyjnych, nad każdą kondygnacją poza ostatnią nad którą znajduje się dach, znajduje się strop kolejnej wyższej kondygnacji. Nad parkingiem również znajduje się strop pierwszej kondygnacji naziemnej. Bezzasadne jest zatem podkreślanie, że parking nie posiada dachu. W konstrukcjach budowlanych wielokondygnacyjnych nad każdą kondygnacją znajduje się strop kondygnacji wyższej, nad spornym parkingiem podziemnym znajduje się strop kondygnacji budynku handlowo-usługowego, co przemawia za tym, że jest on częścią tego budynku, trwale związanym z gruntem, posiadającym fundamenty, bo przecież cały budynek takie fundamenty posiada i nie jest zawieszony w próżni.

W ocenie Sąd z tej części definicji budynku, w której jest mowa o jego wydzieleniu z przestrzeni za pomocą ścian, w żadnym razie nie można wywodzić, że jeżeli pierwsza kondygnacja (np. podziemna), czy też jakakolwiek inna, nie została w całości zabudowana ścianami, to w takim razie należy ją zaliczyć do budowli. Jak bowiem z definicji budynku wynika, chodzi w niej jedynie o wydzielenie budynku z przestrzeni urbanistycznej, nie oznacza to, że zamierzony konstrukcyjnie brak części ścian na jakiejkolwiek kondygnacji eliminuje ją z substancji budowlanej budynku, ta bowiem stanowi jednorodną całość.

Ważne jest także to, że budynek charakteryzuje się również tym, że poprzez elementy konstrukcyjne (są nimi ściany jak i słupy wspierające konstrukcję budynku) oraz poprzez fundamenty jest on trwale związany z gruntem. Stąd też w przypadku podziemnego parkingu, należy uznać, że brak części ścian na kondygnacji parkingowej nie zmienia tego, że w tej części mamy do czynienia z budynkiem, w skład którego wchodzi również ta kondygnacja.

Skarżąca spółka na poparcie swojego stanowiska przytoczyła te same przepisy i definicje dotyczące budynku i budowli, którymi "operował" organ podatkowy, lecz z ich wykładni wywiodła zgoła odmienne konkluzje.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej spółki wyrażonym m.in. w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, że definicja budowli ma charakter definicji negatywnej, co oznacza, że budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Nie ma sporu, co do tego, że przedmiotowy parking nie jest obiektem małej architektury, a w opinii Sądu organ podatkowy także trafnie wykazał, że podziemny parking jest częścią budynku Galerii Handlowej (kondygnacją podziemną).

W literaturze oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 27 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2049/09). utrwalił się też pogląd, że, zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 u.p.b., a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Niewątpliwie parkingi podziemne nie zostały wymienione w katalogu obiektów budowlanych zawartym w art. 3 pkt 3 u.p.b. Skarżąca spółka we wniosku wskazała, że w tym katalogu wymienione są m.in. sieci uzbrojenia terenu i przywołała definicję zawartą w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, według której pod pojęciem sieci uzbrojenia terenu należy rozumieć (...) także podziemne budowle jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki. Jednakże to odniesienie nie może być skuteczne do oceny stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Place postojowe, parkingi w tym także podziemne będą kwalifikowane jako budowle (urządzenia budowlane), gdy są obiektami budowlanymi wolnostojącymi. Natomiast w rozpoznawanym przypadku parking podziemny jest częścią (kondygnacja podziemną) budynku handlowo-usługowego.

W przekonaniu Sądu w składzie orzekającym organ podatkowy miał prawo powołać się na przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., albowiem wbrew temu co stwierdziła skarżąca, organ ustalił, że w tym konkretnym przypadku przedmiotem opodatkowania jest budynek. Z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wynika, że powierzchnia użytkowa budynku lub jego cześć jest powierzchnią mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. "Kategoria powierzchni użytkowej" konieczna jest do prawidłowego wyliczenia podstawy opodatkowania. Niewątpliwie wskazane w tym przepisie postacie kondygnacji w tym garaże podziemne zostały wymienione przykładowo, na co wskazuje użyte słowo "również". Skarżąca spółka w swoim stanowisku zmierzała do zakwestionowania istnienia kondygnacji podziemnej w postaci parkingu. Definicja kondygnacji zawarta jest w § 3 pkt 16 i 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.)). Zgodnie ze wskazaną definicją przez kondygnację należy rozumieć poziomą naziemną lub podziemną cześć budynku (....), a przez kondygnację podziemną – kondygnację zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każdą usytuowaną pod nią kondygnację. Odwołanie się przez organ do przepisu art. 1a ust. 1 pkt 5, pomimo, że wprost wymienia garaże podziemne, a nie parkingi podziemne, nie było pozbawione racji. Zarówno parking jak i garaż są miejscami wyznaczonymi na postój samochodów, z tym, że garaż służy do postoju (przechowywania) samochodów przez nieokreślony czas, natomiast parking służy do postoju (przechowania) samochodów na czas określony np. "pobytu w centrum handlowym". Parking podziemny usytuowany pod budynkiem centrum handlowego oraz garaż podziemny usytuowany pod budynkiem mieszkalnym od strony konstrukcji techniczno-budowlanej są obiektami identycznymi. Dlatego też dorobek piśmiennictwa i orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości garaży w budynkach mieszkalnych może być przydatny także w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości parkingów podziemnych w budynkach centrów handlowych. A z orzecznictwa tego wyłania się stanowisko, że garaż w budynku mieszkalnym powinien być opodatkowany podatkiem według stawki właściwej dla budynku, ewentualne wątpliwości dotyczą jedynie kwestii, czy według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych czy według stawki właściwej dla budynków pozostałych (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2011r., sygn. akt II FSK 535/10).

Należy odrzucić jako nieuprawniony zarzut, że organ podsumowując swoje stanowisko stwierdził wyraźnie, że parking podziemny stanowi kondygnację budynku zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zaliczaną do powierzchni użytkowej, co stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przekroczył zakres pytania objętego wnioskiem o interpretację. Stosownie do art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Skoro organ podatkowy zanegował prawidłowość stanowiska spółki, że parking podziemny pod Galerią Handlową jest budowlą związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, to przedstawiając własne, prawidłowe stanowisko obowiązany był wskazać jak z punktu widzenia opodatkowania podatkiem od nieruchomości tenże parking podziemny winien być zakwalifikowany, co uczynił stwierdzając, że powinien być opodatkowany jak budynek. Stanowisko to zostało poparte obszerna argumentacją opartą m.in. na założeniu – w ocenie Sądu – prawidłowym, że w świetle nakreślonego we wniosku stanu faktycznego, parking podziemny jest jedną z kondygnacji budynku Galerii Handlowej.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.