Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 211/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Protokolant Paweł Guziur po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2007r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usług Komunalnych A. sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za 2001 i 2002r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 3269 zł (trzy tysiące dwieście sześćdziesiąt dziewięć) na rzecz Skarbu Państwa – Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie tytułem nieuiszczonego wpisu sądowego, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 10.200 zł (dziesięć tysięcy dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" rok Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z dnia "[...]" Burmistrza Miasta i Gminy, określającą Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych A. sp. z oo. zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za lata 2001 i 2002.

Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje:

Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia "[...]" określił Przedsiębiorstwu Usług Komunalnych A. sp. z o.o, wysokość zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2001 i 2002 w kwocie 626.820,84 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Od decyzji tej odwołanie wniósł radca prawny, pełnomocnik PUK A. sp. z o.o, zarzucając, że organ podatkowy I instancji bezpodstawnie przyjął wycenę wartości budowli ustalonej dla czynszu dzierżawnego w sytuacji, gdy brak jest inwentaryzacji budowli, nadto uniemożliwił stronie czynny udział w postępowaniu, a także bezzasadnie uznał, że nadpłata w czynszu dzierżawnym nie stanowi wierzytelności nadającej się do potracenia w oparciu o art. 65 w związku z art. 64 § 2— 7 Ordynacji podatkowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania decyzją

z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]", podnosząc

w uzasadnieniu, co następuje:

Kwestia ustalenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2001 i 2002 była przedmiotem postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym (zwane dalej SKO).

Podatnik na mocy umowy dzierżawy z dnia 1.06.2000r., przyjął w dzierżawę eksploatację urządzenia do produkcji i przesyłu wody oraz obiekty i urządzenia służące do przesyłu, neutralizacji ścieków sanitarnych z terenu miasta i gminy.

W roku 2002 organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie podatkowe

w sprawie prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania w złożonych deklaracjach w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2001 i 2002 dotyczącej pozycji :budowle. Postępowanie to, zostało zakończone decyzją Burmistrza Gminy i Miasta z dnia z dnia "[...]", którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją

z dnia "[...]", uchyliło decyzję organu podatkowego I instancji z dnia "[...]", w sprawie określenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2001 i 2002

i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kolegium uznało, że postępowanie wymaga uzupełnienia w znacznej jego części, albowiem należy ustalić składniki majątku gminy wydzierżawionych podatnikowi, ustalić wartość rynkową budowli, ustosunkować się do podnoszonej przez podatnika kwestii nadpłaty w czynszu.

Kolejną decyzją z dnia "[...]", Kolegium uchyliło decyzję organu podatkowego

I instancji z dnia "[...]", dot. określenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2001 i 2002 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując min. że organ podatkowy I instancji nie wyjaśnił istotnych rozbieżności co do wartości budowli pomiędzy wartością wskazaną przez podatnika a ustaloną przez biegłego, nadto biegły dokonał wyceny budowli dla celów czynszu dzierżawnego,

a nie dla celów zobowiązań podatkowych. Ponadto w ocenie SKO, organ podatkowy I instancji nie dokonał ustalenia, czy wskazana przez podatnika wartość budowli odpowiada wartości rynkowej w myśl art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Burmistrz Miasta i Gminy, ponownie rozpatrując sprawę, uzyskał wyrażoną

w piśmie z dnia 2.06.2005r. opinię rzeczoznawcy majątkowego, iż wynik wyceny budowli dla celów zobowiązań podatkowych byłby taki sam jak dla celów ustalenia czynszu dzierżawnego, a w dniu "[...]" wydał zaskarżoną decyzję.

W decyzji tej, organ podatkowy ustalił, iż podatnik dzierżawił w latach 2001

i 2002 budowle według wykazu zmieszczonego w uzasadnieniu decyzji, o wartości również wskazanej w wykazie.

Nadto organ podatkowy wskazał, iż podatnik zaniżył wartość budowli, dlatego z tego względu powołał biegłego rzeczoznawcę, którego opinia odpowiada wymogom art. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Kolegium podniosło, że odwołujący zakwestionował przedmiot opodatkowania - to jest ilość oraz wartość składników majątku gminy dzierżawionych na podstawie umowy dzierżawy z dnia 1.06.2000 r. oraz treść zapisu 10 pkt tejże umowy.

W sprawie tej odbyły się spotkania przedstawicieli organu podatkowego

i pełnomocnika podatnika, które nie doprowadziły do uzgodnienia stanowiska w tej mierze.

W ocenie SKO, podatnik poza kwestionowaniem wartości budowli oraz składników dzierżawionego majątku, a także kwestionowaniem wyceny dokonanej przez biegłego rzeczoznawcę nie podjął żadnych działań ani też nie przedłożył żadnych dowodów mogących świadczyć o tym, że organ podatkowy błędnie ustalił przedmiot opodatkowania.

Przedsiębiorstwo Usług komunalnych A. sp. z oo, reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżyło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia "[...]", do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o jej uchylenie.

Pełnomocnik podatnika zaskarżonej decyzji odwoławczej zarzucił:

1. naruszenie art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 274 a§ 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie przez organ wartości rynkowej budowli zadeklarowanej przez podatnika i brak uzasadnienia stanowiska organu, co do powziętych wątpliwości;

2. naruszenie art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez, przyjęcie wartości wyceny budowli, ustalonej dla czynszu dzierżawnego, w sytuacji gdy brak było inwentaryzacji budowli;

3. naruszenie art. 65 w zw. z art. 64 § 2-7 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie wniosku podatnika o potrącenie podatku należnego gminie

z wierzytelnościami z nadpłat czynszu dzierżawy, wobec braku wydania decyzji odmawiającej potrącenia;

4. naruszenie art. 70§ 1 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie i utrzymanie

w mocy decyzji określającej zaległość podatkową za 2001 r., w sytuacji gdy zobowiązanie skarżących przedawniło się;

5. naruszenia art. 123 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium - postępowania, a w szczególności przy dokonaniu wyceny;

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik opisał przebieg postępowania odwoławczego, kilkakrotne kasowanie decyzji organu I instancji.

Skarżący podniósł, iż decyzja podatkowa II instancji narusza przepisy prawne powyżej wskazane w zarzutach, dlatego zasługuje na uchylenie.

Wskazał również, iż zgodnie z art. 4 ust 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych, jeśli od budowli lub ich części nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych — podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa określona przez podatnika.

Podatnik składając deklarację podatkową w podatku od nieruchomości za rok 2001 i 2002 określił wartość budowli na kwotę: 515.312,22 zł. Natomiast organ podatkowy I instancji uznał, iż podana przez podatnika wartość budowli została zaniżona, w celu ustalenia rzeczywistej wartości rynkowej powołał biegłego.

W ocenie skarżącego, powołanie biegłego przez organ podatkowy do ustalenia wartości budowli w sytuacji złożenia przez podatnika deklaracji, nie powinno nastąpić bez uprzedniego zachowania trybu przewidzianego w art. 274 a Ordynacji podatkowej. Stosownie do tej regulacji, w razie wątpliwości co do rzetelności złożonej deklaracji organ podatkowy wzywa podatnika do udzielenia niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny, ze względu na które dane zawarte w deklaracji poddaje się w wątpliwość.

Zdaniem skarżącego, organ ani w trakcie postępowania podatkowego ani

w decyzji określającej zaległość podatkową nie wyjaśnił i nie ustosunkował się do wartości wskazanych przez podatnika, podając jedynie, iż została ona w ocenie organu zaniżona, a także nie wykazał, że istniała konieczność powołania biegłego, bowiem nie wykazał, że wartość podana przez podatnika nie odpowiada wartości rynkowej budowli.

Stwierdził ponadto, iż Burmistrz nie wyjaśnił istotnych rozbieżności co do wartości budowli, istniejących pomiędzy wartością przyjętą przez organ, a wartością wskazaną przez podatnika podnosząc, że na powyższe kwestie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia "[...]".

W ocenie skarżącego, dokonana wycena przez biegłego nie może być uznana za zgodną i spełniającą wymogi określone w art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991

o podatkach i opłatach lokalnych, bowiem jak wynika z operatów szacunkowych została sporządzona dla potrzeb czynszu dzierżawnego, a nie zobowiązań podatkowych, choć w ocenie organu zastosowana przez biegłego metoda kosztowa ma zastosowanie dla określenia wartości rynkowej budowli także dla celów podatkowych. Jak podniósł skarżący, wycena sporządzona przez biegłego nie może być uznana za rzetelną i oddającą rynkową wartość budowli, gdyż niemożliwym jest szacowanie wartości budowli przy braku sporządzonej wcześniej inwentaryzacji,

a takowa nigdy od czasu II wojny światowej nie była przeprowadzona, zatem nie było możliwe ustalenie rzeczywistej wartości rynkowej przy braku tak podstawowych danych, jak: ilość i stan techniczny budowli.

Nadto podatnik nie miał możliwości czynnego wzięcia udziału w wycenie przeprowadzonej przez biegłego, która bezsprzecznie była jednym ze stadiów postępowania co jest istotnym uchybieniem proceduralnym art. 123 §1 ordynacji podatkowej i co ma istotny wpływ na wynik sprawy. Organ powołał bowiem biegłego, lecz nie wydał w tej kwestii żadnego postanowienia. Strona nie mogła więc wnieść zastrzeżeń i uwag co do osoby biegłego oraz nie mogła się ustosunkować do jego wyceny.

W ocenie skarżącego, zaskakujące są twierdzenia organu, "iż wycena została dokonana prawidłowo bowiem podatnik w świetle umowy dzierżawy wie co dzierżawi", jednakże wiedza podatnika w powyższej kwestii w świetle art. 122 ordynacji podatkowej nie zwalnia organu od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy - dokładnego ustalenia ilości, stanu oraz wartości rynkowej budowli.

Zdaniem skarżącego, dziwnym wydaje się stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które stwierdza, iż podatnik poza kwestionowaniem wartości budowli oraz wyceny dokonanej przez biegłego nie podjął żadnych działań ani nie przedłożył żadnych dowodów mogących świadczyć o tym, że organ podatkowy błędnie ustali przedmiot opodatkowania. To przecież na organie spoczywa obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy oraz zebrania

i wszechstronnego rozpatrzeni materiału dowodowego (art. 187 ordynacji podatkowej). Ponadto, wbrew twierdzeniom organu, podatnik pismem z dnia

1 sierpnia 2003 r. przedłożył: wykaz budowli zbędnych na dzień 1.01.2003 r., wykaz nieruchomości i budowli przekazanych dzierżawcy po 1.06.2000 r., wykaz nieruchomości i budowli, których dzierżawca nie przejmował. Taki sposób prowadzenia postępowania jest sprzeczny z art. 121 ordynacji podatkowej bowiem nie buduje i nie umacnia zaufania do organów podatkowych

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie ustosunkowało się do kwestii potrącenia przez podatnika zaległości podatkowej z wierzytelnością jaką ma wobec organu podatkowego z tytułu nadpłaty czynszu. Skarżący zaznaczył, iż możliwość ta wynika z art. 64§ 2 w zw. z art.65§ 2 ordynacji podatkowej.

Dodał również, iż powoływanie się przez organ na art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych jest bez znaczenia dla wykładni umowy dzierżawy,

a zwłaszcza gdy wolą stron było wzajemne ukształtowanie stosunków w ten sposób, aby w momencie wzrostu podatku następowało obniżenie czynszu dzierżawnego. Skarżący wskazał, iż potrącenie dokonane przez podatnika jest skuteczne bowiem odmowa potrącenia może nastąpić tylko w drodze decyzji — art. 65 § 2 w w. z art. 64 § 6 Ordynacji podatkowej. Organ nigdy takiej decyzji nie wydał, a uczynił tylko wzmiankę w treści uzasadnienia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej.

Skarżący przyjął, że zgodnie z art. 70§ 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,

w którym upłynął termin płatności podatku. Na mocy art. 6 ust. 9 pkt 3 osoby prawne są obowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego w terminie do 15 każdego miesiąca. Termin przedawnienia nie został przerwany, ani nie uległ zawieszeniu, zatem zobowiązanie podatkowe za rok 2001 przedawniło się

z upływem 2006 r. Istotą przedawnienia uregulowanego w art. 70 Ordynacji podatkowej jest to, że na skutek upływu czasu zobowiązanie podatkowe wygasa

z mocy prawa (art. 59 1 pkt 3 tej ustawy) i organ podatkowy nie może skutecznie domagać się od podatnika jego zapłaty, zobowiązanie podatkowe bowiem przestaje istnieć. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.01.2004 r., III S.A. 999/02). Bezpodstawnie zatem organ utrzymał w mocy decyzję określającą zaległość podatnika za rok 2001, skoro zobowiązanie za ten okres uległo przedawnieniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej.

W kolejnym piśmie z dnia 12 lipca 2007 roku, skierowanym do Sądu, pełnomocnik skarżącego polemizuje ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawartym w odpowiedzi na skargę z dnia 2 kwietnia 2007 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, Sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji lub aktów w oparciu

o kryterium zgodności z prawem i uchyla zaskarżoną decyzję bądź stwierdza jej nieważność, gdy stwierdzi, że narusza ona prawo w sposób określony w art.145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

z późn. zm.), zwanego dalej ppsa.

Na wstępie należy zauważyć, iż zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego. Prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego. Należy zauważyć, iż organ podatkowy narusza prawo nie tylko

w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Poza tym, niepełne ustalenie stanu faktycznego prowadzi do nieważności postępowania i naruszenia prawa materialnego.

Dokonawszy oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż skarga jest zasadna, ponieważ decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", a także decyzja organu I instancji z dnia "[...]", zawierają kwalifikowane wady prawne, a także wadliwie ustalony stan faktyczny, skutkujące koniecznością ich uchylenia.

W rozpatrywanej sprawie istotne jest, iż zaskarżona decyzja, obejmująca dwa lata podatkowe 2001 i 2002, określiła skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości, jedną kwotą, przyjmując za podstawę wartość dzierżawionych budowli wg oceny biegłego w kwocie 21.409.340,38 zł. Zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji oparł swoją decyzję na powyższej opinii, podczas gdy w aktach sprawy nie ma żadnego operatu szacunkowego biegłego, Natomiast samo pismo biegłego z dnia 2.06.2005 r., nie jest równoznaczne z opinią biegłego, powoływanego na podstawie art.197 Ordynacji podatkowej i na jego podstawie nie jest możliwe ustalenie wartości budowli, będących przedmiotem opodatkowania.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, należy przede wszystkim wyjaśnić, czy zaistniały przesłanki w rozpatrywanej sprawie do powołania biegłego, zgodnie

z treścią art.4 ust.7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten stwierdza bowiem, że jeżeli przy ustaleniu podstawy opodatkowania podatnik nie określi wartości budowli lub poda ich wartość nie odpowiadająca wartości rynkowej, to organ podatkowy ma obowiązek powołać biegłego, który ustali wartość budowli.

W sytuacji, jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, tj. kiedy podatnik złożył deklaracje podatkowe, powołanie biegłego powinno być poprzedzone postępowaniem przewidzianym w art.274a Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, organ podatkowy w razie powzięcia wątpliwości co do rzetelności złożonej deklaracji, wzywa podatnika do wyjaśnienia wątpliwości, udzielając mu odpowiedniego terminu, wskazując jednocześnie przyczyny, poddające deklarację w wątpliwość. Dopiero nieudzielanie odpowiedzi lub odmowa uzupełnienia deklaracji, może być podstawą do powołania biegłego, tylko spośród rzeczoznawców majątkowych, art.4 ust.9 ustawy o podatkach lokalnych. Należy zauważyć, iż zarówno organ podatkowy

I instancji, jak też II instancji, nie wzywali podatnika do złożenia wyjaśnień, jak też nie wyznaczali żadnego terminu do zajęcia stanowiska w sprawie.

W ocenie Sądu, oprócz naruszenia trybu przewidzianego w art.274 a Ordynacji podatkowej, organy podatkowe naruszyły przepis art.197 Ordynacji podatkowej, wobec nie wydania postanowienia o powołaniu biegłego z urzędu, jak też art.190 Op., wobec nie powiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, wskutek czego uniemożliwiono podatnikowi wzięcie udziału w tej części postępowania dowodowego. Natomiast zgodnie z art. 192 Ordynacji podatkowej, okoliczność faktyczna, może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zatem brak możliwości wypowiedzenia się

w przedmiocie konieczności powołania biegłego, jak też w kwestii przeprowadzenia opinii biegłego, wyklucza tę opinię z kręgu dowodów, w sprawie podatku od nieruchomości za lata 2001 i 2002.

Stąd, organy podatkowe uchybiły podstawowym zasadom postępowania podatkowego, określonym w art.121 Ordynacji podatkowej, albowiem prowadzono postępowanie podatkowe w sposób podważający zaufanie do organów, niezgodnie

z regułami postępowania i przewlekle, jak też naruszono art.122 i 123 Ordynacji podatkowej, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu podatkowym.

Zdaniem Sądu, należy również wyjaśnić kwestię podstawy opodatkowania

w przedmiocie wartości rynkowej środków trwałych, wynikających z umowy dzierżawy z dnia 1 czerwca 2000 roku, zgodnie z treścią art.4 ust.1 pkt 3, art. 4 ust.5,7,8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i dokonania subsumcji tego stanu do obowiązującej normy prawnej,

w zakresie podatku od nieruchomości. Podstawą tych ustaleń będzie okoliczność, czy majątek był wykorzystywany do działalności gospodarczej podatnika, zgodnie

z art.1a ust.1 pkt3 uopol, gdzie zawarta jest legalna definicja budowli, a także zgodnie z art.2 ust.1 pkt 3 uopol, stanowiącym, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Kolejną wadą zaskarżonej decyzji, było utrzymanie w mocy decyzji organu

I instancji, która jedną liczbą określała wysokość podatku od nieruchomości za dwa lata podatkowe 2001 i 2002. Należy stwierdzić, iż takie działanie jest niezgodne

z treścią art.11 Ordynacji podatkowej, który wyraża zasadę, że wysokość zobowiązania podatkowego ustala się lub określa na okres roku kalendarzowego, licząc od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia włącznie. Zasada ta, jest także przyjmowana w Budżecie Państwa i finansach publicznych, również art.6 ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych przyjmuje rok podatkowy odpowiadający rokowi kalendarzowemu, dla powstania obowiązku podatkowego. Niewątpliwie rok powstania obowiązku podatkowego, będzie miał znaczenia dla wygaszenia zobowiązań podatkowych z powodu ich przedawnienia (art.70 Ordynacji podatkowej).

Podsumowując, Sąd podziela pogląd skargi w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i zasad postępowania określonych w art.121,122 i art.123, art.187, art.197, art.274 a Ordynacji podatkowej w korespondencji z art.4 ust.5

i ust.7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Sąd nie oceniał pozostałych zarzutów skargi w przedmiocie wygaszenie zobowiązania w podatku od nieruchomości, poprzez potrącenie oraz przedawnienie, albowiem przyczyną uchylenia decyzji były względy proceduralne. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego pozwoli rozpoznać te kwestie, przy ponownym rozstrzyganiu sprawy.

Z powyższych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art.152 orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.

O obowiązku uiszczenia wpisu sadowego orzeczono na podstawie art.223§2 ppsa.

Przy ponownym rozpoznaniu organy podatkowe, w szczególności organ

I instancji, powinny podjąć czynności procesowe, zgodnie z przedstawionymi wyżej przepisami, celem wyeliminowania stwierdzonych naruszeń.