Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1207/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, 41 ust 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1431
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Inga Gołowska Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. Sp.k. w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia [...] października 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu protestu złożonego przez spółkę G. Sp. z o.o. Sp. k. w K. w dniu 27 września 2017r. od umieszczenia projektu pt.: [...] (numer wniosku: [...]) na liście rezerwowej, złożonego w ramach konkursu nr [...] [...] – Zarząd województwa M. rozstrzygnięciem z dnia 17 października 2018r., nr [...] – protestu nie uwzględnił.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych; Wnioskodawca wniósł protest do Instytucji Rozpatrującej Protest (IRP) od negatywnego wyniku oceny projektu, który został umieszczony na liście rezerwowej. Instytucja Organizująca Konkurs (IOK) przedstawiła szczegółowe uzasadnienie negatywnej oceny projektu w piśmie informującym o umieszczeniu projektu na liście rezerwowej (pismo z dnia 4 września 2017r., znak sprawy: [...]) oraz zbiorczej karcie oceny załączonej do przedmiotowego pisma (Karta oceny). Odnosząc się do wskazanych w proteście kryteriów wyboru projektu - z których oceną Wnioskodawca się nie zgadza - zarzutów natury proceduralnej podniesionych w proteście, przesłanek oceny dokonanej przez IOK, zapisów dokumentacji konkursowej oraz projektowej, IRP - pismem z dnia 13 listopada 2017r. (znak sprawy: [...],[...]) - nie uwzględniła protestu.

Na powyższe rozstrzygniecie IRP, Wnioskodawca w dniu 14 grudnia 2017r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wyrokiem z dnia 7 lutego 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt l SA/Kr 1281/17) stwierdził, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny.

W związku z powyższym, WSA przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa M. i zasądził od Zarządu Województwa M. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowoadministracyjnego.

WSA zarzucił IRP naruszenie zasad postępowania konkursowego, tj. zasad przejrzystości i rzetelności, polegające na nieudostępnieniu skarżącej spółce treści opinii eksperta powołanego na etapie rozpatrywania protestu, na którą to opinię powołuje się w uzasadnieniu swojego stanowiska o nieuwzględnieniu protestu.

Zarząd Województwa M. nie zgadzając się z wyrokiem WSA w dniu 8 maja 2018r. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

NSA wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018r. (sygn. akt l GSK 2177/18) - oddalił ww. skargę, przyznając rację Sądowi l instancji. Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo wykazał, że nieujawnienie opinii eksperta w sytuacji, gdy Instytucja Zarządzająca przynajmniej w pewnym zakresie oparła się na tej opinii rozpatrując protest, nie pozwala skarżącemu wejście w merytoryczny spór z tą oceną, co powoduje naruszenie zasad postępowania konkursowego określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w szczególności przeprowadzenia wyboru projektu w sposób przejrzysty i rzetelny. W odniesieniu do kolejnego zarzutu, zdaniem NSA, uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji jest prawidłowe. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu.

W świetle powyższego, organ ponownie rozpatrzył protest Wnioskodawcy, mając na uwadze zapisy wyroku WSA w Krakowie i NSA, protestu Wnioskodawcy, pisma informującego o umieszczeniu projektu na liście rezerwowej i kart oceny merytorycznej oraz dokumentacji projektowej. Wskazano, że podstawowymi dokumentami określającymi przebieg konkursu są Regulamin Konkursu wraz z załącznikami, zwłaszcza Kryteria oceny stanowiące załącznik nr 1 do Regulaminu Konkursu oraz Regulamin prac Komisji Oceny Projektów w ramach RPOWM na lata 2014-2020 dla trybu konkursowego zamkniętego, stanowiący załącznik nr 5 do Regulaminu Konkursu. W związku z szerokim spektrum zagadnień będących przedmiotem weryfikowanego projektu, na prośbę Wnioskodawcy - w celu zapewnienia należytej staranności i rzetelności oceny, IRP powołała eksperta w ramach procedury odwoławczej. Opinia ekspercka stanowi załącznik do przedmiotowego rozstrzygnięcia.

W odniesieniu do kryterium: Wpływ na polityki horyzontalne, subkryterium: Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego organ podał, że w ramach przedmiotowego subkryterium projekt Wnioskodawcy uzyskał 0 punktów, zarówno od pierwszego jak i drugiego z oceniających. Zdaniem IRP - znajdującym potwierdzenie w opinii eksperta powołanego w ramach procedury odwoławczej przeprowadzanej w związku z orzeczeniami sądów administracyjnych wskazanych na wstępie - Wnioskodawca nie wykazał pozytywnego wpływu projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego, gdyż we wniosku nie przewidziano zastosowania specjalnych rozwiązań energooszczędnych z użyciem energii ze źródeł odnawialnych, działań w zakresie likwidacji niskiej emisji, ani ograniczenia zużycia wody pitnej, w tym poprzez wykorzystanie wód opadowych, a przez to wpływających na zmniejszenie ogólnych kosztów eksploatacji obiektu. W ramach przedmiotowego projektu nie zaplanowano również innych działań o podobnej specyfikacji, czy charakterze zbliżonym do tych określonych w ramach przedmiotowego subkryterium , które potwierdzałyby pozytywny wpływ projektu na omawiane subkryterium. IRP zauważa, iż Wnioskodawca w części K.2. wniosku o dofinansowanie stwierdza, że projekt wywiera wpływ pozytywny, jednak deklaracja ta nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji projektowej i nie koresponduje z jej treścią. W ocenie IRP, wszystkie działania, na które Wnioskodawca zwraca uwagę w punkcie (4) protestu będą służyć jedynie optymalizacji kosztów użytkowania obiektu. Zastosowanie oświetlenia ledowego oraz centrali wentylacyjnej z odzyskiem ciepła (rekuperatora), stanowi obecnie standard w realizacji projektów budowlanych. Wnioskodawca będący przedsiębiorcą, chcąc czerpać zyski ze zrealizowanego projektu nie mógł zastosować przestarzałych technologii, generujących nadmierne koszty, gdyż byłoby to nieuzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia. Zgodnie z zapisami pozycji C. 1.5 wniosku o dofinansowanie: Dla potrzeb własnych centralnego ogrzewania w budynku dworu eksploatowana jest kotłownia gazowa. Wnioskodawca nie przewidział jednak modernizacji systemu ogrzewania budynku w taki sposób, aby opierał się on lub wspomagany był, poprzez wykorzystanie odnawialnych źródeł energii. W opisie inwestycji, Wnioskodawca nie zaplanował konkretnych rozwiązań technicznych, które mogłyby wpływać na likwidację niskiej emisji. Co prawda Wnioskodawca zaznacza w dokumentacji aplikacyjnej, że w budynku zostanie zastosowana również centrala wentylacyjna z odzyskiem ciepła, która również przyczyni się do zmniejszenia zużycia energii i zapotrzebowania na ogrzewanie (pozycja D.2.5. wniosku). Jednak - w ocenie IRP - o ile centrala wentylacyjna z odzyskiem ciepła może przyczynić się do zmniejszenia zapotrzebowania na ogrzewanie, to jednak nastąpi wzrost zużycia energii elektrycznej koniecznej do eksploatacji rekuperacji. Wnioskodawca nie zaplanował natomiast zastosowania również innych rozwiązań energooszczędnych z użyciem energii ze źródeł odnawialnych. Przykładowo nie przewidziano montażu instalacji fotowoltaicznej, co jest niezwykle istotne w kontekście zapisów pozycji M.2.2 wniosku, zgodnie z którymi, wśród przewidywanych kosztów eksploatacji obiektu będącego przedmiotem projektu - oprócz stałego wzrostu kosztów związanych z wykorzystaniem wody - widzimy stale rosnące nakłady na energię elektryczną, co - w ocenie IRP - potwierdza brak przewidywanych działań Wnioskodawcy w kierunku obniżenia zużycia tych mediów. W ocenie IRP tendencja wzrostowa kosztów wody i energii elektrycznej potwierdza, że w dokumentacji projektowej nie uwzględniono rekomendowanych w kryterium rozwiązań prośrodowiskowych, które wpływałyby także na obniżenie ogólnych kosztów eksploatacji obiektu. Zaznaczono, że Wnioskodawca powołuje się na wartość przyrodniczą parku okalającego dwór oraz wskazuje, że podejmowany będzie tam szereg prac, które przyczynić się mają m.in. do przedłużenia żywotności rosnących w nim drzew i krzewów. W odniesieniu do powyższego IRP zaznacza jednak, iż Wnioskodawca mając do nawodnienia ogromny park - w tym nowe nasadzenia - nie przewidział nawet chociażby wykorzystania w tym celu wód opadowych. Ponadto - również z przyczyn czysto utylitarnych - Wnioskodawca, chcąc bezpiecznie udostępnić park gościom restauracji i sali bankietowej, musi wykonać w nim niezbędne prace renowacyjne i pielęgnacyjne. W ocenie IRP, nie można więc zaplanowanych prac parkowych uznać za działania ponadstandardowe w przypadku przedmiotowego projektu.

Podsumowując powyższe kwestie IRP stwierdziła, iż działania polegające m.in, na wymianie stolarki okiennej, zastosowaniu w obiekcie energooszczędnego oświetlenia typu led, czy też rekuperatora w systemie wentylacji nie stanowią działań o charakterze ponadstandardowym. IRP stoi zatem na stanowisku, iż oceniający trafnie zakwalifikowali ww. działania jako neutralne i standardowe, powszechnie stosowane przy prowadzeniu prac remontowych. Nadto, Wnioskodawca nie przewidział w projekcie żadnych rozwiązań prośrodowiskowych, które mogłyby świadczyć o pozytywnym wpływie przedmiotowego projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego.

W związku z powyższym w ramach subkryterium Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego - IRP podtrzymuje przyznaną punktację na niezmienionym poziomie, tj. 0 pkt.

W odniesieniu do Kryterium: Długofalowe oddziaływanie projektu, subkryterium: Społeczne oddziaływanie projektu organ podał, że w ramach powyższego kryterium projekt Wnioskodawcy uzyskał 4 pkt, na 5 możliwych do zdobycia - zarówno od pierwszego, jak i drugiego z oceniających. Jeden punkt nie został przyznany w odniesieniu do zaskarżonego subkryterium. Odnosząc się do zarzutów Wnioskodawcy zauwazono, iż z tytułu wniosku aplikacyjnego oraz jego treści wynika, że obiektowi objętemu projektem planuje się nadać funkcje gospodarcze oraz kulturalne. Analizując zapisy dokumentacji aplikacyjnej - IRP stwierdza, że obiekt objęty przedmiotowym wnioskiem nie spełnia wytycznych przewidzianych dla obiektów pełniących funkcje gospodarcze. Wbrew stanowisku Wnioskodawcy, jego deklaracje o spełnieniu ww. kryterium nie zostały poparte żadnymi konkretnymi działaniami, które miałyby popularyzować i upowszechniać wiedzę o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. Wnioskodawca nie wskazał, jakie elementy edukacyjne zostaną przedstawione w obiekcie, w jaki sposób propagowane będą informacje na temat lokalnej historii oraz historii samego obiektu. Brak jest informacji, co Wnioskodawca rozumie przez walory edukacyjne, nie zawarto opisu, jaką formę miałyby przybrać domniemywane elementy edukacyjne na terenie obiektu, objętego wnioskiem, mające przedstawiać, zgodnie z deklaracją Wnioskodawcy, historię regionu, dworu, czy też przywołujące wybitne postacie historyczne związane z dworem. IRP stwierdziła też, że wbrew zarzutom Wnioskodawcy, oceniający jasno wskazali brak precyzyjnych opisów w zakresie elementów/działań związanych z popularyzowaniem i upowszechnianiem wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. Co więcej, Wnioskodawca - choć miał taką możliwość - nie odniósł się w pełni do zastrzeżeń IOK. W związku z czym, jako nieprawdziwe i niespójne logicznie są twierdzenia Wnioskodawcy, jakoby w odniesieniu do powyższych kwestii, nie był on wzywany na etapie oceny merytorycznej do uzupełnień.

Nadto, w ocenie IRP, obiekt objęty wnioskiem nie spełnia wytycznych przewidzianych dla obiektów pełniących funkcje kulturalne. Co prawda Wnioskodawca w pkt (54) protestu deklaruje, że obiekt w pełni realizuje wymagania kierowane do instytucji kultury, jednak twierdzenia te nie wynikają z treści dokumentacji projektowej. Dokumentacja ta nie zawiera żadnych - poza bardzo ogólnymi - założeń odnośnie realizacji przez obiekt funkcji kulturalnych. W ocenie IRP, wysoki stopień ogólności informacji przedstawionych we wniosku aplikacyjnym nie pozwala na ustalenie, jakiego rodzaju imprezy, czy też wydarzenia będą tam organizowane, jaki będą miały charakter, czego będą dotyczyć, w jaki sposób dobierani będą lokalni artyści, którzy będą promowani, a wreszcie, jakie deklarowane przez Wnioskodawcę działania sprawią, iż obiektowi zostaną przywrócone funkcje lokalnego centrum kulturalno-społeczno-towarzyskiego. W złożonym proteście Wnioskodawca przekonuje również, że kapitał kulturowy miejsca będzie wykorzystywany w maksymalnym stopniu (pkt (62) protestu), jednocześnie jednak w dalszej części protestu (pkt (64) protestu) sam sobie zaprzecza wskazując, że zostanie on wykorzystany w znaczący sposób, z pewnością mogący być określonym, co najmniej, jako "dostateczny". Podkreślono, iż różnica między wykorzystywaniem kapitału w maksymalnym stopniu, a w stopniu określonym, jako co najmniej dostateczny jest znacząca i Wnioskodawca sam zwraca na to uwagę. W opinii IRP, z uwagi na brak precyzyjnych informacji dotyczących uwzględnienia w projekcie edukacji kulturalnej, nie przyczyni się on do integracji społecznej osób i grup o utrudnionym dostępie do dóbr kultury. W związku powyższym, nie wykazano także, aby projekt ten przyczynił się do integracji społecznej osób i grup o utrudnionym dostępie do dóbr kultury, tworząc dla nich szansę rozwoju oraz przeciwdziałając wykluczeniu i rozwarstwieniu społecznemu. Zdaniem IRP, będzie to tym bardziej utrudnione, iż podstawową/zasadniczą działalnością Wnioskodawcy ma być prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na zaspokojeniu takich potrzeb jak wysokojakościowa usługa gastronomiczna, która raczej skierowana będzie do osób bardziej majętnych. Organ nawiązał także do pisma uzupełniającego Wnioskodawcy z dnia 7 sierpnia 2018r. i uznał, że wyjaśnienia w nim zawarte nie są wystarczające dla uznania, iż projekt realizuje deklarowane przez Wnioskodawcę założenia. Wnioskodawca wymienił wiele podmiotów, z którymi planuje nawiązać współpracę, jednak nie precyzuje, jakie to mają być podmioty, nie podaje chociażby formy i szczegółowego zakresu współpracy. Wnioskodawca twierdzi, iż przeprowadził wstępne rozmowy z radami dzielnicy, nawiązał współpracę z instytucjami organizującymi różnego rodzaju wydarzenia, jak również artystami, jednak nie doprecyzował, czego dotyczyły prowadzone rozmowy, z jakimi artystami byty prowadzone, kto wyraził wstępne zainteresowanie wzięciem udziału w planowanych wydarzeniach, wreszcie, z jakimi podmiotami nawiązał współpracę w zakresie organizowania rożnego rodzaju wydarzeń. Wnioskodawca w celu uprawdopodobnienia powyższego, załączył list intencyjny podpisany z firmą P. , która wyraziła zainteresowanie współpraca oraz wskazała, że jest w stanie zapewnić sprzęt techniczny dla obsługi wydarzeń kulturalnych, jednak wbrew twierdzeniom Wnioskodawcy, nie można przyznać mu racji, ze firma ta zainteresowana jest również organizacją koncertów w objętym wnioskiem aplikacyjnym obiekcie, gdyż nie wynika to z treści tego listu, a jak wcześniej wyjaśniła IRP na etapie procedury odwoławczej, ocenie podlega jedynie treść dokumentacji projektowej, nie zaś wykładnia tej treści, przeprowadzona przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca stwierdza, że przedstawiony przez niego program ma charakter ramowy, jednak w ocenie IRP stanowi on jedynie przykładowy katalog wydarzeń, które potencjalnie/teoretycznie mogłyby być w obiekcie realizowane. Tym samym - w ocenie IRP - nie można uznać, iż Wnioskodawca uczynił zadość wezwaniu do wyjaśnień, natomiast fakt, ze okres realizacji projektu wynosi 2 lata i 5 miesięcy nie ma znaczenia w kontekście stworzenia planu wydarzeń, który uwzględniałby ww. kwestie. Zaznaczono dodatkowo, iż deklarację Wnioskodawcy dotycząca organizacji 129 wydarzeń kulturalnych rocznie (co daje średnio co najmniej 2 wydarzenia w tygodniu) - zdaniem IRP - należy uznać za trudną do zrealizowania, gdyż imprezy te mają być realizowane w restauracji obsługującej bieżący ruch klientów oraz imprezy okolicznościowe typu wesela. Ponadto we wniosku o dofinansowanie znajduje się informacja, że osobą odpowiedzialną za nadzór nad realizacją projektów kulturalnych i wydarzeń organizowanych w odrestaurowanym obiekcie będzie S. Z., który piastuje stanowisko dyrektora T. Parku Narodowego. W opinii IRP, trudności w pogodzeniu pracy na pełen etat w Z. z równoczesnym bezpośrednim nadzorem nad 129 różnorodnymi imprezami kulturalnymi rocznie, mającymi odbywać się w K., także stanowi ryzyko realizacji zadeklarowanej liczby wydarzeń. Co więcej, zdaniem IRP, Wnioskodawca, jako przedsiębiorca, zdający sobie sprawę z kosztów organizacji wydarzeń kulturalnych, powinien uwzględnić ich realizacje w kosztach eksploatacji projektu, powinien wykazać w budżecie projektu po stronie kosztów konkretne środki,, które pozwolą zapewnić finansowanie dla tych działań. Brak zadeklarowania konkretnych kwot w budżecie projektu, przesądza, że informacje Wnioskodawcy w tym zakresie, zawarte w dokumentacji projektowej są przez niego traktowane, jako niewiążąca zapowiedź i bliżej nieskonkretyzowana możliwość realizacji deklarowanych działań.

Przedmiotowy projekt koncentruje się jedynie na realizacji celu głównego, którym jest renowacją objętego wnioskiem aplikacyjnym obiektu wraz z przyległym do niego parkiem, a także odtworzenie na terenie obiektu restauracji. Mając na uwadze powyższe, przedmiotem oceny merytorycznej pozostaje wyłącznie zakres zadań ujęty w budżecie, tj. pełnienie funkcji gastronomiczno-restauracyjnych w obiekcie, co przesądza, że nie można przyznać Wnioskodawcy racji, iż oprócz oferty gastronomicznej opartej na tradycyjnej polskiej kuchni, zaoferowana zostanie rozbudowana oferta kulturalno-społeczno-integracyjna. Podano też, że na etapie procedury odwoławczej, jak i poprzedzającej ją oceny merytorycznej, ocenie podlegają wyłącznie zapisy dokumentacji projektowej. Punktowanie jedynie przypuszczalnych, domniemanych, niepewnych przedsięwzięć byłoby niezrozumiałym i nieuzasadnionym faworyzowaniem projektu.

W świetle powyższego, IRP stwierdziła, że przyznanie w ramach subkryterium: Społeczne oddziaływanie projektu 0 pkt było w pełni prawidłowe.

Odnosząc się do kryterium: Wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny, w ocenie IRP, oceniający słusznie stwierdzili, że skala odziaływania projektu nie jest znaczna i nie oddziaływałaby w sposób zasadniczy na rozwój gospodarczo-społeczny całego regionu. Specyfika projektu wskazuje, że jego potencjał ma niski wpływ na rozwój gospodarczo-społeczny regionu. Czym innym bowiem jest oczywista, niezwykle szeroka zgodność projektu ze wskazanymi strategiami w licznych obszarach i działaniach, a czym innym stopień ich realizacji w projekcie, a w konsekwencji stopień wpływu na rozwój społeczno-gospodarczy. Odnosząc się do tworzenia przez projekt warunków dla rozwoju gospodarczego regionu, również w pełni aktualne pozostają ustalenia w zakresie niskiego wpływu projektu na ten rozwój. W ocenie IRP - jak również w ocenie powołanego na etapie procedury odwoławczej eksperta - Wnioskodawca nie wykazał wpływu realizacji projektu na tworzenie warunków dla rozwoju gospodarczego regionu. Zdaniem IRP, przesadnym jest twierdzenie Wnioskodawcy, że otwarcie restauracji i sali bankietowej w obiekcie zabytkowym na obrzeżach K., wpłynie w sposób szeroki na rozwój gospodarczy i społeczny regionu, czyli całej M. . Nie potwierdzają tego także twierdzenia Wnioskodawcy o istotnym pośrednim wpływie projektu na rozwój gospodarczy regionu, gdyż deklarowana przez Wnioskodawcę okoliczność, że projekt podniesie atrakcyjność dzielnicy w zakresie lokowania różnego rodzaju inwestycji, jak również przyczyni się do uzupełnienia i zróżnicowania infrastruktury turystycznej miasta i regionu nie została poparta żadnymi, mającymi skonkretyzowany charakter informacjami. IRP nie stwierdziła, aby przedmiotowy projekt nie wywarł żadnego wpływu na rozwój gospodarczy regionu, bowiem uruchomienie w odrestaurowanym obiekcie restauracji, chociażby poprzez stworzenie nowych miejsc pracy, wywiera pośredni wpływ na rozwój gospodarczy. Okoliczności te nie mogą jednak przesądzać, że projekt w skali regionu będzie wywierał istotny wpływ na rozwój gospodarczy, gdyż w samej dzielnicy, jaki na trasie wylotowej w stronę Z. funkcjonuje szereg obiektów gastronomicznych, mogących poszczycić się dobrymi ocenami. Z kolei ogromnej oferty kulinarnej/gastronomicznej całego miasta K. i jego bezpośrednich okolic nie sposób wręcz opisać. Nie można zatem zgodzić się z Wnioskodawcą, że jego restauracja zaliczana jest do kategorii obiektów zupełnie nowych na rynku. Wnioskodawca w złożonym proteście, przekonuje również o wzroście atrakcyjności dzielnicy [...]. Fakty przeczą jednak takim stwierdzeniom, gdyż w bezpośredniej okolicy przedmiotu projektu znajdują się popularne obiekty turystycznie takie jak [...], pobliskie [...] Centrum Sztuki Współczesnej S. . Odnosząc się natomiast do atrakcyjności turystycznej obiektu będącego przedmiotem projektu, postać, z którą ma być on kojarzony (botanik S. Z.) nie jest znaną postacią historyczną, która poprzez swoje nazwisko, spowodowałaby przyciągniecie turystów, historyków. Trudno również za atrakcje turystyczna uznać obiekt gastronomiczny położony na obrzeżach miasta K.. Zatem wbrew deklaracjom Wnioskodawcy, z dokumentacji projektowej nie wynika, jakoby planowana przez niego inwestycja miałaby wpłynąć pozytywnie na rozwój gospodarczy w skali miasta i regionu. IRP stwierdziła także, że przedmiotowy projekt w niskim stopniu wpływa również na rozwój społeczny regionu. Projektu nie cechują kompleksowe rozwiązania, które mają na celu tworzenie warunków do rozwoju społecznego regionu, poprzez rozwijanie działalności kulturalnej, nie stanowi też przyczynku dla rozwoju kapitału kulturowego regionu.

Podsumowując, IRP stwierdziła, iż specyfika projektu Wnioskodawcy oraz jego zakres wskazuje, że ma on niski wpływ na rozwój gospodarczo-społeczny regionu, a większość przedstawionych czynników oddziaływać będzie jedynie na najbliższe otoczenie projektu. Tym samym IRP podtrzymuje ocenę dokonaną przez IOK na poziomie 1 punktu.

Natomiast w odniesieniu do zarzutów o charakterze proceduralnym podano, że projekt Wnioskodawcy oceniany był przez dwóch niezależnych i bezstronnych ekspertów, a osoby te posiadają szeroką wiedzę, jak i doświadczenie, które dają gwarancję przeprowadzenia należytej oceny projektu, z uwzględnieniem Kryteriów oceny oraz zasad rządzących tą oceną, zwłaszcza zasady rzetelności, przejrzystości, bezstronności, równości i praworządności. Eksperci ci, wybierani byli zgodnie z obowiązującym w chwili ich wyboru Regulaminem naboru kandydatów na ekspertów (...). W nawiązaniu do żądania, zawartego w proteście w zakresie przedstawienia całej procedury dokonywania oceny projektu, IRP zaznaczyła, że procedurę oceny projektów do dofinansowania, wyczerpująco opisuje Regulamin KOP, nie jest zatem zasadnym, aby powielać zapisy zrozumiałego i przejrzystego w swej treści regulaminu, z którym Wnioskodawca miał możliwość zapoznać się przed przystąpieniem do przedmiotowego konkursu, gdyż stanowi on część dokumentacji konkursowej. W odniesieniu do kolejnego zarzutu Wnioskodawcy, organ podał, że sam fakt, iż Wnioskodawca w ramach danego kryterium nie uzyskał maksymalnej liczby punktów, nie przesądza o uznaniu, że ocena została dokonana w sposób dowolny, czy wadliwy, a do takich konkluzji zasadniczo sprowadza się narracja Wnioskodawcy. Zauważono, że w konkursie wzięło udział wielu Wnioskodawców, jednak z uwagi na limity finansowe, nie wszystkie projekty mogły zostać dofinansowane. Argumentacja Wnioskodawcy, że jego projekt wpisuje się w rolę gwaranta realizacji założeń programu operacyjnego oraz spełnia cele działania 6.1.1. RPO WM, nie świadczy o tym, że spośród wszystkich zgłoszonych projektów był on najlepszym, a tym bardziej nie stanowi przyczyny dla podwyższenia punktacji zaskarżonych kryteriów. W kontekście powyższego, organ przypomniał, że złożenie wniosku o dofinansowanie w ramach danego konkursu, jest równoznaczne z akceptacją przez Wnioskodawcę reguł w nim obowiązujących. W opinii IRP, nie bez znaczenia dla przyjęcia prawidłowości dokonanej oceny jest również fakt, iż identycznej oceny w zakresie przyznanej punktacji w ramach zaskarżonych kryteriów, dokonał powołany na etapie procedury odwoławczej, zgodnie z żądaniem Wnioskodawcy, trzeci ekspert z dziedziny Ochrona, konserwacja i udostępnianie zabytków, powołany w ramach procedury odwoławczej, przeprowadzonej w wyniku rozstrzygnięć sądów administracyjnych w przedmiotowej sprawie. Zauważono też, że Wnioskodawca w złożonym proteście, podważa zgodność kryteriów oceny projektów z normami prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się do powyższego, IRP zaznaczyła, iż kryteria umożliwiające ocenę projektów w ramach przedmiotowego konkursu, zatwierdzone zostały przez komitet monitorujący, zgodne z warunkami, wynikający i z regulacji prawnych, na które powołano się szczegółowo w treści rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, protest nie został uwzględniony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca ww. rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1) art. 37 ust. 1 i 41 ust. 2 pkt 7 ustawy w. zw. z Rozdziałem 5 pkt. 7 lit. "b" i "c" Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów 2014-2020 i wynikających z tych przepisów zasad przejrzystości, rzetelności, równości i bezstronności, poprzez zastosowanie w opisie kryteriów jakościowych (punktowych) i w metodologii obliczania (spełnienia) tychże kryteriów, tj.:

a) Kryterium II "Wpływ na polityki horyzontalne" - Subkryterium 2 "Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego",

b) Kryterium VII "Dugofałowe oddziaływanie projektu" - Subkryterium 3 "Społeczne oddziaływanie projektu",

c) Kryterium X " Wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny"

niejednoznacznych określeń i zwrotów (szczegółowo przedstawionych w zarzucie nr 2-4) i braku określenia precyzyjnych konsekwencji prawnych określonego działania/zaniechania uczestnika konkursu (tj. zastosowanie innych rozwiązań, mieszczących się w ramach hipotezy danego kryterium), co skutkowało - niezgodnym z wyżej wymienionymi zasadami, pozostawieniem wątpliwości odnośnie przyjmowanych kryteriów oceny ich spełnienia i prowadzących do wielości interpretacji warunków oceny (spełnienia) danego kryterium przez organ.

W konsekwencji czego (w zakresie przedstawionych powyżej kryteriów):

zastosowane w tychże kryteriach pojęcia i zwroty dają przestrzeń do kilku interpretacji, zbyt szerokie pole do interpretacji dla organu oraz wystarczająco nieostre dla uczestnika konkursu,

przyznano organowi możliwość dokonania dowolnej i arbitralnej oceny tych kryteriów (jak i interpretacji stosowania tychże kryteriów), w tym dokonania jej o elementy, które nie stanowią przedmiotu tej oceny w danym kryterium, jak i przyjęcie, że przykładowe rozwiązania wskazane w danym kryterium, stanowią jego obligatoryjną cześć, konieczną do spełnienia (tj. m.in.: zwroty po treści tj.: "np."), aby dane kryterium zostało ocenione w maksymalnym wymiarze punktowym oraz przyjęcie braku możliwości zastosowania innych tożsamych rozwiązań spełniających warunki danego kryterium,

mamy do czynienia w niniejszej sprawie z niedopuszczalnym luzem interpretacyjnym w zakresie treści kryteriów jakościowych oceny projektu,

w takim wypadku, w przypadku zaistnienia wątpliwości po stronie oceniających projekt, organ powinien wezwać (zgodnie z Regulaminem Konkursu) uczestnika konkursu do przedstawienia stosownych wyjaśnień, bowiem te wątpliwości związane z nieprawidłową treścią kryteriów, implikują na konieczność zastosowania - z urzędu - procedury wezwania do przedstawienia wyjaśnień,

doszło do porównania założeń projektu do zadań innych projektów w sposób wykraczający poza dozwolony, co prowadzi do naruszenie zasady rzetelności oceny,

co stoi w sprzeczności z powołanymi na wstępie zasadami, a za co wnioskodawca nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji prawnych (za nieprecyzyjne regulacje organu), bowiem zasady wynikające z art. 37 ustawy, odnoszące się również do etapu konstruowania treści kryterium, mają na celu eliminowanie jakichkolwiek domniemań, stwarzających ryzyko zaistnienia pola dla jakiejkolwiek dowolności niweczącej przywołane powyżej zasady.

2) w zw. z zarzutem nr 1 podniesiono zarzut naruszenie art. 37 ust. 1 i 41 ust. 2 pkt 7 ustawy w. zw. z Rozdziałem 5 pkt. 7 lit. "b" i "c" Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów 2014-2020, poprzez nieprecyzyjne, nieprzejrzyste i nierzetelne skonstruowanie merytorycznego kryterium wyboru projektów "Wpływ na polityki horyzontalne" - Subkryterium 2 "Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego" o treści "w ramach subkryterium badane będzie m.in. czy Wnioskodawca uwzględnił w dokumentacji projektowej zastosowanie rozwiązań prośrodowiskowych, w tym zmniejszających zanieczyszczenie środowiska oraz zużycie energii, czy wody pitnej, a przez to wpływających na zmniejszenie ogólnych kosztów eksploatacji obiektu (np. Wnioskodawca przedstawił w dokumentacji projektowej zastosowanie rozwiązań energooszczędnych z użyciem energii ze źródeł odnawialnych, działań w zakresie likwidacji niskiej emisji, czy ograniczenia zużycia wody pitnej np. poprzez wykorzystanie wód opadowych itp.) neutralny wpływ - 0 pkt, pozytywny wpływ - 2 pkt, poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia przez UMWM, jakie dokładnie przesłanki, powinien spełnić wnioskodawca, aby zostało uznane, że rozwiązanie/a (projekt) ma pozytywny wpływ w zakresie tego subkryterium (przy czym instrukcja przy definicji pozytywnego wpływu wskazuje ogólnie na to, że "przez pozytywny wpływ rozumie się działania wykraczające poza zakres wynikający z przepisów prawa" lub "działania wykraczające poza standardowe i typowe rozwiązania, wymogi narzucone przepisami prawa etc."), i ograniczenie się jedynie do ogólnych sformułowań w tym zakresie, co spowodowało:

a) niezapewnienie rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej oceny i analizy projektu w zakresie spornego (sub)kryterium - a tym samym przeprowadzenie dowolnej, a nie rzetelnej oceny wskazanego powyżej kryterium,

b) przedstawienie przez oceniających dowolnej interpretacji przedmiotowego kryterium, która była niekorzystna z perspektywy przedstawionych przez Wnioskodawcę rozwiązań prośrodowiskowych, a tym samym opowiedzeniem się przez oceniających - na tle wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tego subkryterium - za niekorzystną dla Wnioskodawcy interpretacją, co ponadto narusza zasadę pewności prawa, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony,

c) nierozpatrzenie wniosku w zakresie spornego (sub)kryterium w sposób wnikliwy i rzetelny, a w konsekwencji jego nieuwzględnienie, podczas gdy zasługiwał on na uwzględnienie z uwagi na spełnienie spornego kryterium, ponieważ uwzględniał założenia zastosowania rozwiązań prośrodowiskowych,

w związku z czym Wnioskodawca był uprawiony do oparcia się o ogólnie przyjęte rozumienie zwrotów "zastosowania rozwiązań prośrodowiskowych", "zmniejszających zanieczyszczenie/zużycie", "zmniejszenie kosztów eksploatacji", "rozwiązań energooszczędnych" (bowiem te zwroty nie zostały również zdefiniowane w dokumentacji konkursowej) wskazując m.in. na takie rozwiązania jak: energooszczędne oświetlenie ledowe, czy centralna wentylacja z odzyskiem ciepła, co ma swoje odzwierciedlenie w treści wniosku i przez co Wnioskodawca nie może ponosić konsekwencji braku precyzyjności dokumentacji konkursowej.

3) w zw. z zarzutem nr 1 podniesiono zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 41 ust. 2 pkt 7 ustawy w. zw. z Rozdziałem 5 pkt. 7 lit. "b" i "c" Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów 2014-2020, poprzez nieprecyzyjne, nieprzejrzyste i nierzetelne skonstruowanie opisu sposobu przyznawania punktów w ramach merytorycznego kryterium wyboru projektów "Wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny" o treści "Punkty będą przyznawane w następujący sposób: 3 pkt - stwierdzenie wysokiego wpływu na rozwój gospodarczo-społeczny, 2 pkt - stwierdzenie umiarkowanego wpływu na rozwój gospodarczo-społeczny, 1 pkt - stwierdzenie niskiego wpływu na rozwój gospodarczo-społeczny" a także opisu oceny tego kryterium o treści: "Ocena w ramach kryterium obejmować będzie - w szczególności takie czynniki jak" - poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia, jakie dokładnie przesłanki powinien spełnić wnioskodawca, aby zostało stwierdzone, iż realizacja projektu będzie miała niski, umiarkowany albo wysoki wpływ na rozwój gospodarczo-społeczny (tzn., w jaki sposób dochodzi do pomiaru tego wpływu/w jaki sposób można wyliczyć stopień wpływu), a także brak dostatecznego określenia, jakie czynniki będą brane pod uwagę w ramach oceny tego kryterium (z uwagi na zwrot "w szczególności" co powoduje, że ocena może nastąpić poprzez czynniki nie wskazane w treści dokumentacji konkursowej) i ograniczenie się jedynie do ogólnych sformułowań w tym zakresie, co spowodowało:

a) niezapewnienie rzetelnej, bezstronnej i obiektywnej oceny i analizy projektu w zakresie

spornego kryterium, a tym samym przeprowadzenie dowolnej, a nie rzetelnej oceny

wskazanego powyżej kryterium,

b) przedstawienie przez oceniających dowolnej interpretacji przedmiotowego kryterium, która była niekorzystna z perspektywy przedstawionych przez Wnioskodawcę efektów realizacji projektu, a tym samym opowiedzeniem się przez oceniających - na tle wątpliwości interpretacyjnych dotyczących tego subkryterium - za niekorzystną dla Wnioskodawcy interpretacją, co ponadto narusza zasadę pewności prawa, rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony,

c) nierozpatrzenie wniosku w zakresie spornego kryterium w sposób wnikliwy i rzetelny, a w konsekwencji czego, błędne przyznanie tylko jednego na trzy możliwe punkty, podczas gdy zasługiwał on na uwzględnienie w pełnym wymiarze punktowym (tj. trzech punktów) z uwagi na spełnienie spornego kryterium w zakresie wskazanym w dokumentacji konkursowej,

w związku z czym Wnioskodawca był uprawiony do oparcia się o ogólnie przyjęte rozumienie wyżej wskazanych zwrotów, a także wyłącznie czynników, wskazanych w dokumentacji konkursowej, wskazując przy tym, na efekty realizacji projektu, które pozwalały na stwierdzenie wysokiego wpływu na rozwój gospodarczo-społeczny - co ma swoje odzwierciedlenie w treści wniosku, i przez co Wnioskodawca nie może ponosić konsekwencji braku precyzyjności dokumentacji konkursowej.

4) w zw. z zarzutem nr 1 podniesiono naruszenie przepisów procedury, tj. art. 37 ust. 1 ustawy w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. w zw. z rozdziałem 4 pkt 1 lit. "a" - "e" Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020, w tym przede wszystkim zasady rzetelności i przejrzystości oraz działania przez UMWN w sposób wykraczający poza granice uprawnień wynikających z ustawy, Wytycznych, Regulaminu oraz treści opisu następujących kryteriów - przy ich ocenie - tj.

a) Kryterium II "Wpływ na polityki horyzontalne" - Subkryterium 2 "Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego",

b) Kryterium VII "Dugofalowe oddziaływanie projektu" - Subkryterium 3 "Społeczne oddziaływanie projektu",

c) Kryterium X " Wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny",

których opis został wskazany w załączniku nr 1 (Kryteria wyboru projektu) do Regulaminu Konkursu, poprzez dokonanie oceny projektu (ww. kryteriów) z naruszeniem zasady obiektywności i praworządności, przede wszystkim z naruszeniem zasady rzetelności oraz oparciu jej na dowolnych i wybiórczych argumentach, nieodnoszących się do całego stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a także błędnego uznania ze przykłady, wskazane w opisie kryterium, stanowią jego obligatoryjną do spełnienia część, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w wyżej wymienionych skarżącej należy przyznać odpowiednio:

a) w Kryterium II "Wpływ na polityki horyzontalne" - Subkryterium 2 "Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego" - 0/2pkt,

b) w Kryterium VII "Długofalowe oddziaływanie projektu" - Subkryterium 3 "Społeczne oddziaływanie projektu" - 0/1 pkt,

c) w Kryterium X " Wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny -1/3 pkt,

a tym samym doszło do nieuprawnionego zaniżenia punktacji należnej skarżącej, podczas gdy skarżąca spełniała przesłanki, aby przyznać jej w każdym z wyżej wymienionych kryteriów maksymalną ilość punktów, przy czym uwypuklić nadto należy, że w zakresie:

1) Kryterium II "Wpływ na polityki horyzontalne" - Subkryterium 2 "Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego:

a) wbrew twierdzeniom UMWM skarżący wykazał pozytywny wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego, przedstawiając m.in. zastosowanie takich rozwiązań, jak energooszczędne oświetlenie ledowe, oświetlenie zainstalowane w parku zostanie wymienione na oszczędniejsze i przyjazne środowisku, czynności związane z ograniczeniem ubytków ciepła w budynku, czy centralna wentylacja z odzyskiem ciepła, rekuperatora w systemie wentylacji,

b) UMWM przedstawił skrajnie niekorzystną interpretację przedmiotowego kryterium nieuzasadnioną treścią zasady przejrzystości i rzetelności - wobec skarżącej, niedopuszczalną w świetle wyżej wskazanych zasad, jak i zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony,

c) UMWM zaniechał wezwania z uwagi na zasadę rzetelności i przejrzystości – do wyjaśnienia wątpliwości UWMW w zakresie szczegółowych rozwiązań dotyczących przedmiotowego kryterium, które skarżący przewidział (ma zastosować) w realizacji projektu,

tym samym UMWM błędnie uznał, że planowane rozwiązania skarżącej nie będą w sposób pozytywny oddziaływać na środowisko, podczas gdy prawidłowa interpretacja tego kryterium, polega na porównaniu stanu sprzed realizacji projektu (tj. stanu obecnego) i stanu po jego realizacji (zgodnie ze wskazanymi we wniosku działaniami), bowiem wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego powinien dotyczyć konkretnego wniosku w odniesieniu do stanu rzeczywistego (przed rozpoczęciem realizacji projektu) i oceny, czy wskutek realizacji projektu wpływ ten będzie miał miejsce (bowiem w przedmiotowej sprawie wpływ ten będzie miał miejsce) co powinno skutkować przyznaniem punktów skarżącej.

2) Kryterium VII Długofalowe oddziaływanie projektu" - Subkryterium 3 "Społeczne oddziaływanie projektu"

a) wbrew twierdzeniom UMWM Skarżący wykazał, że w obiekcie będzie realizowana szeroka działalność kulturalno-edukacyjno-społeczna, przedstawiając m.in. stosowne plany ramowe w tym zakresie, podczas gdy UMWM wbrew dokumentacji konkursowej uznała, że kryterium wymaga maksymalnie skonkretyzowanych działań w tym zakresie, a takiej szczegółowej konkretyzacji dokumentacja konkursowa nie wymaga,

b) UMWM przedstawił skrajnie niekorzystną interpretację przedmiotowego kryterium nieuzasadnioną treścią zasady przejrzystości i rzetelności - wobec Skarżącej, niedopuszczalną w świetle wyżej wskazanych zasad, j ak i zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony.

3) Kryterium X "Wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny"

a) wbrew twierdzeniom UMWM Skarżący wykazał wysoki wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny,

b) UMWM przedstawił skrajnie niekorzystną interpretację przedmiotowego kryterium nieuzasadnioną treścią zasady przejrzystości i rzetelności, wobec skarżącej, niedopuszczalną w świetle wyżej wskazanych zasad, jak i zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony,

c) UMWM zaniechał wezwania, z uwagi na zasadę rzetelności i przejrzystości do wyjaśnienia wątpliwości UWMW w zakresie szczegółowych rozwiązań dotyczących przedmiotowego kryterium, które skarżący przewidział (ma zastosować) w realizacji projektu,

d) UMWM dokonał nieuprawnionego porównania ocienianych projektów i na tej podstawie ocenił projekt skarżącej w sposób arbitralny, dyskredytując postać prof. S. Z. i przyjmując, że inne projekty z innych miast (mniejszych miast) mocniej oddziałuje na rozwój dziedzictwa kulturowego

w konsekwencji powyższego: sporządzenie przez UMWM uzasadnienia stanowiska w zakresie kwestionowanych przez Wnioskodawcę kryteriów wbrew zasadzie rzetelności i przejrzystości, bowiem nie zostało ono sporządzone w sposób wszechstronny, przedstawiona argumentacja nie posiada waloru spójności i zupełności, podczas gdy uzasadnienie negatywnej oceny projektu, powinno być argumentacyjnie spójne i zupełne oraz niezawierające wewnętrznych sprzeczności, a tym samym dokonanie oceny projektu w sposób powierzchowny i wybiórczy (nierzetelny), bez szczegółowego rozpatrzenia wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów i zawartych w nich wyjaśnień i opisów, które miały wpływ i wykazywały, że Wnioskodawca spełnił sporne kryteria w taki sposób, że należało mu przyznać maksymalną ilość punktów w każdym z kwestionowanych kryteriów, bowiem UMWM pominął argumenty podniesione przez skarżącą istotne z perspektywy oceny danego kryterium, a także dokonał oceny (lub dowolnej oceny) w oparciu o elementy, które nie stanowią przedmiotu oceny (np. uznał, że użycie energii ze źródeł odnawialnych było obligatoryjne w ramach kryterium "wpływu projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronne i poprawę jakości środowiska naturalnego", podczas gdy z treści kryterium taka obligatoryjność nie wynika (element ten został podany wyłącznie jako przykład)).

5) podniesiono przy tym brak rzetelności, przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu przez IRP, polegającą na powieleniu argumentów Komisji Oceny Projektu i dodatkowego eksperta i nie dostrzeżeniu ewidentnych uchybień formalnych i merytorycznych, poczynionych w ramach oceny wniosku, o których mowa w pkt. 1-4 powyżej, a tym samym naruszenie art. 57 w zw. z art. 37 ustawy, a także niewykazania (udokumentowania) przez UMWM, mimo złożonego takiego wniosku w proteście, doświadczenia i wiedzy osób oceniających wniosek skarżącej, bowiem za niewystarczające i wbrew zasadzie przejrzystości należy ocenić, lakonicznie stwierdzenie, że osoby te posiadają szeroką wiedzę, jak i doświadczenie i zostały wybrane, jako eksperci zgodnie z regulaminem konkursu.

W świetle powyższych zarzutów, wniesiono o uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i jednoczesne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne. Na wstępie zauważono, że w wielu miejscach uzasadnienia skargi, strona skarżąca odwołuje się do zasady "rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony", nie podając, z jakiego przepisu tę zasadę wywiódł. Organowi nie jest znany żaden przepis statuujący tego rodzaju zasadę w postępowaniu o przyznanie dofinansowania ze środków europejskich. Nadto wskazano, że argumentacja zawarta w skardze zdaje się być wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony, bowiem skarżący kwestionuje sposób formułowania kryteriów, w szczególności zarzucając, że są niejednoznaczne, nieostre, z drugiej zaś strony na podstawie tych samych kryteriów, formułuje swoje kategoryczne żądania dotyczące wyższej liczby punktów. Odnośnie zastrzeżeń skarżącego dotyczących sposobu formułowania niektórych kryteriów, powołano się na treść wyroku WSA w Krakowie z dnia 20 października 2017r., sygn. I SA/Kr 758/17. Kwestionowane kryteria II, VII i X zwięźle, acz zrozumiale opisują pole, na jakim będzie dokonywana ocena, zaś ich dokładniejszy opis mógłby utrudniać dokonywanie oceny różnorodnych projektów w ramach konkursu. Argumentacja skarżącego zdaje się wskazywać, iż oczekuje on, że kryterium merytoryczne będzie sformułowane w ten sposób, iż będzie zawierało zamknięty katalog ściśle określonych elementów do "odhaczenia", po spełnieniu których będzie mógł uzyskać maksymalną liczbę punktów. Podejście takie jest błędne, gdyż wprost prowadziłoby do sytuacji, w której praktycznie wszystkie projekty, mogłyby uzyskać maksymalną liczbę punktów i co za tym idzie, podstawowa funkcja, jaką mają kryteria wyboru projektów, nie mogłaby zostać spełniona. Skarżący kwestionuje także sposób sformułowania kryterium: "Wpływ na polityki horyzontalne", subkryterium: "Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego" w ten sposób, iż podnosi wątpliwości, co do tego, które jego elementy powinny zostać spełnione, aby przyznać większą liczbę punktów. Wszystkie, czy wystarczy jeden. W przedmiotowej sprawie jest to bez większego znaczenia z prostej przyczyny: bezdyskusyjne jest, że skarżący nie spełnił żadnego z wyszczególnionych w treści kryterium wymogów. Działania określane przez niego, jako prośrodowiskowe zostały słusznie ocenione, jako standardowe działania, zmierzające do redukcji kosztów stałych prowadzonej działalności. Tym samym, zarzuty dotyczące sposobu formułowania kryteriów są niezasadne, gdyż opis kryteriów jest jasny, zrozumiały i logiczny, przez co pozwala na przeprowadzenie prawidłowej oceny. Odnosząc się do powoływanych przez skarżącego orzeczeń, wskazano, że nie przystają one do niniejszej sprawy, co szczegółowo wyartykułowano w treści odpowiedzi na skargę. W odniesieniu do zarzutów dotyczących oceny poszczególnych kryteriów wskazano, że niekorzystna dla skarżącego interpretacja jego wniosku, z której jest on niezadowolony, to jeszcze nie jest ocena dowolna. Jest to po prostu ocena adekwatna do kształtu projektu. Podkreślono, że nie był to projekt zły, wszak trafił na listę rezerwową, niemniej jednak na więcej punktów, zwłaszcza w zaskarżonych kryteriach nie zasługiwał. W odniesieniu do wywodów skarżącego dotyczących kryterium: Długotrwałe oddziaływanie projektu, subkryterium: Społeczne oddziaływanie projektu, organ uznał, że są one gołosłowne. Powyższe wynika zarówno z ogólności twierdzeń, jak i braku przewidzenia jakichkolwiek środków na ich realizację w części finansowej wniosku. Skarżący słusznie być może wskazuje przy tym, że obecnie nie ma możliwości przedstawienia dokładnego harmonogramu, gdyż miałby on niewielki związek z rzeczywistością, ale właśnie te zapisy skargi wskazują, że przyznana punktacja jest prawidłowa. Co więcej, oczywiście skarżący mógłby przedłożyć nie mając nic wspólnego z rzeczywistością kalendarz imprez, ale jako że jest to okoliczność istotna dla przyznania dofinansowania, to czyn taki należałoby rozważyć przez pryzmat art. 297 § 1 k.k. Dość zaskakujące dla organu jest stwierdzenie skarżącego, zawarte na 23 stronie skargi, gdzie wskazał on, że jedno z kryteriów ma na celu zbadanie ogólnego wpływu, nie ma więc konieczności przedstawienia sparametryzowanych wskaźników. Zdaniem organu, można się zastanowić, jak to się stało, że skarżący, mający wcześniej tak wiele zastrzeżeń, co do rzekomej ogólności sformułowań w opisie kryteriów, w tym miejscu, gdy jest mu to na rękę, powołuje się na ogólność kryterium, jako akceptowalną cechę, mającą potwierdzać jego stanowisko. Dalsza lektura uzasadnienia skargi, pozwala się zorientować, że w punkcie 45 skargi zarzucono, iż oceniający nie przedstawili żadnych podstaw obiektywnych na przykład bibliografii, statystyk potwierdzających ich stanowisko. Jednak to samo można powiedzieć o skardze, na poparcie zawartych tam argumentów nie zaoferowano niczego, poza zdaniem samego skarżącego. W ocenie organu, nie trzeba nikogo przekonywać, że dla samej dzielnicy P. , znacznie istotniejsze jest Sanktuarium [...] lub Centrum [...], niż planowana do otwarcia restauracja w dworku. Zauważono też, że punkt 50 skargi sprawia wrażenie, jakby został omyłkowo przeklejony z innego pisma. Po pierwsze, wbrew twierdzeniu tam zawartemu, ocena dodatkowego eksperta została przedstawiona, jako załącznik do rozstrzygnięcia protestu. Po drugie, powołany w tamtym punkcie wyrok w WSA w Krakowie wprost mówi, że nawet identyczność ocen oceniających na etapie oceny (która w niniejszej sprawie nie występowała) nie może z definicji powodować wadliwości takiej oceny, a zatem wprost wskazuje, że nawet jeżeli by takie naruszenie w sprawie wystąpiło, to nie miało ono wpływu na wynik sprawy i nie może być podstawą do uwzględnienia skargi. Wskazano, że tożsamy rezultat pierwotnej oceny oraz rozstrzygnięcia protestu nie oznacza jeszcze wadliwości postępowania. Również żądanie skarżącego dotyczące dokładnego wykazania przez IZ RPO WM kwalifikacji oceniających, nie znajduje podstawy prawnej, a zatem zarzut skargi oparty na tej podstawie nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga gołosłowność twierdzenia skarżącego (pkt 47, str. 28), iż rozstrzygnięcie protestu zostało rzekomo sporządzone w taki sposób, iż nie odnosi się do wszystkich zarzutów protestu. Otóż poza takim twierdzeniem, skarżący nie zaoferował niczego, co by pozwalało stwierdzić, w jaki sposób doszedł do tego spostrzeżenia. Zdaniem organu, rozstrzygnięcie protestu jest bardzo szczegółowe i drobiazgowo ustosunkowuje się do wszystkich istotnych zagadnień, jakie w sprawie mogłyby się pojawić, a co najwyżej z niektórych zapisów wniosku, organ wywiódł inne konkluzje, niż chciałby tego skarżący, a to nie oznacza, że te okoliczności zostały pominięte. W świetle powyższego, wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Argumenty poza merytoryczne nie są brane pod uwagę.

W przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369, ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", określony został przez ustawodawcę katalog spraw, w których działalność administracji publicznej poddana została kontroli sądowej, przy czym na zasadzie art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W tym przypadku jest to art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016r., poz. 217, powoływanej dalej jako "ustawa wdrożeniowa").

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M. z dnia 17 października 2018r. w przedmiocie ponownego nieuwzględnienia protestu skarżącej spółki od umieszczenia projektu pod nazwą "[...]" - na liście rezerwowej.

Rozstrzygając - przedstawiony ponownie tut. Sądowi administracyjnemu spór dotyczący powyższej kwestii - w pierwszej kolejności podnieść należy, że w przedmiotowej sprawie zarówno organy podatkowe, jak również sąd – co do zasady – wiąże na mocy art. 153 p. p. s. a. ocena prawna wyrażona w uzasadnieniu wyroku, którym uchylone zostało poprzednie niekorzystne dla skarżącej spółki rozstrzygnięcie. Ocena ta stanowi wskazanie co do zastosowania i wykładni prawa w konkretnej sprawie w tym stanie faktycznym i prawnym, który był przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny. W tym kontekście sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest związany oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2018r. sygn. akt I SA/Kr 1281/17 a następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku oddalającym skargę kasacyjną organu z dnia 21 czerwca 2018r. sygn. akt I GSK 2177/18, w takim zakresie, w jakim nie uległ zmianie stan prawny i nie zostały dokonane nowe ustalenia faktyczne.

W powołanych wyrokach sądy obydwu instancji wyraźnie stwierdziły naruszenie zasad postępowania konkursowego, tj. zasad przejrzystości i rzetelności, polegające na nieudostępnieniu skarżącej spółce treści opinii eksperta powołanego na etapie rozpatrywania protestu, na którą to opinię organ powołał się w uzasadnieniu swojego stanowiska o nieuwzględnieniu protestu. NSA doprecyzował, że nieujawnienie opinii eksperta w sytuacji, gdy Instytucja Zarządzająca przynajmniej w pewnym zakresie oparła by się na tej opinii rozpatrując protest, nie pozwala skarżącemu na wejście w merytoryczny spór z tą oceną, co powoduje naruszenie zasad postępowania konkursowego określonych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w szczególności przeprowadzenia wyboru projektu w sposób przejrzysty i rzetelny. Konsekwencją dostrzeżonego uchybienia było polecenie jego wyeliminowania i doręczenia spółce przedmiotowej opinii

Zalecenie powyższe zostało w ocenie Sądu przez organ wykonane, opinia trzeciego eksperta, przeprowadzona w ramach postępowania odwoławczego została doręczona stronie skarżącej, dalsze zarzuty w tym zakresie nie były artykułowane.

Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu protestu zwrócić należy uwagę, iż Sąd w myśl art. 64 ustawy wdrożeniowej stosuje w zakresie nieuregulowanym ustawą wdrożeniową, przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1a ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: uwzględnić skargę, stwierdzając, że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Sąd może również oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia - art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

W zakresie procedury wyboru projektu do dofinansowania, przepisy ustawy wdrożeniowej przewidują tryb konkursowy lub pozakonkursowy (art. 38 ust. 1). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1). Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały największą liczbę punktów (art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2). Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu (także w przypadku umieszczenia projektu na liście rezerwowej), wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów (art. 53 ust. 1). Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2) lub jednostka pośredniczącą, jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie (art. 55). W przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 61 ust. 1).

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wnosząc po raz kolejny skargę do Sądu zachowała wszystkie wymogi formalne i wyczerpała tryb zaskarżenia określony w ustawie wdrożeniowej, umożliwiając Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego aktu.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Obligatoryjne elementy regulaminu konkursu zostały zawarte w art. 41 ust. 2 tej ustawy, regulamin ten określa m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7).

W myśl art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego, jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs. W niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa. Regulamin ten dostępny jest jedynie na stronach internetowych właściwej instytucji i nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, jednakże w tego rodzaj sprawach stanowi wzorzec kontroli sądowej. Przyjęcie regulaminu przewiduje art. 41 ustawy wdrożeniowej. W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ administracji publicznej jest przywołana powyżej ustawa, inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak również regulamin konkursu, w ramach którego zgłoszono wniosek podlegający ocenie w niniejszej sprawie.

Z punktu widzenia przepisów unijnych Sąd dokonując kontroli negatywnej czy ponownej negatywnej oceny projektu, wydanej w trybie ustawy wdrożeniowej bada przede wszystkim, czy wybór projektu został przeprowadzony zgodnie z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L z dnia 20 grudnia 2013 r.), zgodnie z którym procedury wyboru i kryteria powinny zapewniać, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminacyjne i przejrzyste oraz są zgodne z zasadą równości płci i niedyskryminacji oraz zasadą zrównoważonego rozwoju.

Natomiast z punktu widzenia przepisów samej ustawy wdrożeniowej, Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu bada, czy wybór projektu został przeprowadzony zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 37 ust. 1 tejże ustawy tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia natomiast zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów.

Przywołany stan prawny skonfrontowany z faktografią rozpoznawanej sprawy przemawia za konstatacją, że ocena projektu dokonana przez Zarząd Województwa została przeprowadzona w prawidłowy sposób, bez naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik oceny. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został przez organ wnikliwie wyjaśniony w toku całego postępowania i na etapie skargi nie budził wątpliwości.

W szczególności brak jest podstaw do stwierdzenia, by ocena w zakresie spornych kryteriów nie była dokonana w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Ocena wniosku strony skarżącej zawierała stosowne uzasadnienie potwierdzające przeprowadzoną analizę treści wniosku w kontekście ustalonych wymogów. Ponadto uzasadnienie oceny wniosku skarżącej było wystarczające i umożliwiało podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, w ramach wniesionego protestu.

Sposób procedowania zgodny też był z art. 46 ust. 3 u.z.r.p., który stanowi, że właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów.

Protest skarżącej rozpatrzony został ostatecznie (po korekcie dokonanej przez tut. Sąd w wyroku z dnia 7 lutego 2018r. sygn. I SA/Kr 1281/17, utrzymanym w mocy przez NSA w sprawie I GSK 2177/18) z poszanowaniem procedury odwoławczej określonej w art. 57 u.z.r.p. stanowiącym, że właściwa instytucja rozpatruje protest weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów wyboru projektu, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza i zarzutów protestu o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny.

Analizując uzasadnienie rozstrzygnięcia protestu zawarte w zaskarżonej informacji o nieuwzględnieniu protestu skonkludować należy, że jest ono adekwatne do treści przywołanego przepisu u.z.r.p. Przede wszystkim należy zauważyć, że IRP dokonała weryfikacji pierwotnej oceny merytorycznej projektu w zakresie kryteriów i zarzutów objętych protestem skarżącej, odnosząc się przy tym do wszystkich spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii, podniesionych zarzutów oraz do całej argumentacji podniesionej przez skarżącą w proteście. Organ rozpatrujący protest przedstawił własną argumentację dotyczącą oceny projektu w ramach zaskarżonego kryterium i w granicach zaskarżenia. Ocena ta jest uznaniowa, ale nie jest – w okolicznościach sprawy – dowolna. Sąd ocenę tą podziela i przyjmuje za własną. Ponowne jej przedstawianie w tym miejscu nie jest celowe z uwagi na obszerność zaprezentowanej a zarazem zaaprobowanej przez Sąd argumentacji, odniesionej do każdej z istotnych okoliczności sprawy, co do której kontrargumenty przedstawiała strona skarżąca. Na obecnym etapie sprawy Sąd nie znalazł żadnej okoliczności, która winna zostać oceniona w sposób odmienny, stąd oceny co do każdego z podważanych kryteriów oceny nie powtarzał.

Wyjaśnić jednak należało, że powyższe powołanie zasad rządzących oceną projektów i postępowaniem konkursowym było w kontrolowanej sprawie konieczne z uwagi na treść zarzutów skargi kwestionujących prawidłowość zastosowania powyższych zasad w wyniku czego w ramach konkursu nie przyznano punktów lub też przyznano je w niższym wymiarze niż maksymalny przewidziany do danego kryterium.

Odnosząc się do powyższej kwestii w kontekście podniesionych zarzutów proceduralnych, wskazać należy na okoliczności obiektywne a mianowicie fakt, iż projekt wnioskodawcy oceniany był przez dwóch niezależnych i bezstronnych ekspertów, a osoby te posiadają szeroką wiedzę, jak i doświadczenie, które dają gwarancję przeprowadzenia należytej oceny projektu, z uwzględnieniem Kryteriów oceny oraz zasad rządzących tą oceną, zwłaszcza zasady rzetelności, przejrzystości, bezstronności, równości i praworządności. Przyjąć należy (okoliczności przeciwnych nie wykazano), iż eksperci ci wybierani byli zgodnie z obowiązującym w chwili ich wyboru Regulaminem naboru kandydatów na ekspertów.

W trakcie postępowania odwoławczego organ na wniosek strony skarżącej powołał trzeciego biegłego z dziedziny "Ochrona, konserwacja i udostępnianie zabytków", który ponownie drobiazgowo przeanalizował wszystkie aspekty przedmiotowej sprawy. Wynik oceny był zbieżny z poprzednimi opiniami dwóch ekspertów.

Co istotne - rozpoznając skargę - Sąd nie może postawić się w roli kolejnego eksperta bowiem kompetencją sądu administracyjnego jest objęcie kontrolą jedynie przestrzegania zasad i przepisów określających przebieg procedury konkursowej, nie zaś merytoryczna ocena projektu.

Zgodnie bowiem ze stanowiskiem sądów administracyjnych, rozpatrując skargę wniesioną na nieuwzględnienie protestu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Kontrola sądu administracyjnego przeprowadzana w tym zakresie, powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/13).

W sprawach tych sąd administracyjny nie jest zatem uprawniony do weryfikacji oceny wniosku (projektu) dokonanej przez organ administracyjny, jeśli nie zostanie stwierdzone, że naruszono prawo w zakresie procedury konkursowej, a także jeśli nie zostanie stwierdzone naruszenie norm wynikających z ustawy.

W badanej sprawie procedura oceny projektów do dofinansowania, została przeprowadzona zgodnie z Regulamin KOP, z którym wnioskodawca niewątpliwie miał możliwość zapoznać się przed przystąpieniem do przedmiotowego konkursu, gdyż stanowił on część dokumentacji konkursowej.

Projekt wnioskodawcy niewątpliwie wpisywał się w założenia programu operacyjnego oraz spełniał cele działania 6.1.1. RPO WM, jednakże brak jest dowodów na to by spośród wszystkich zgłoszonych projektów uznać go za najlepszy, zasługujący na maksymalną ilość punków w każdym z w/wym kryteriów. Organ wprost przyznał, że wpisywanie się projektu wnioskodawcy w strategie rozwoju objęte przedmiotowym konkursem nie podlega dyskusji i jest oczywiste, trafnie wskazał jednak, że ocenie podlegało nie tylko samo wystąpienie zgodności projektu z celami strategii, ale także natężenie występowania tego zjawiska, skala odziaływania projektu. Czym innym jest bowiem nawet niewątpliwa i oczywista zgodność projektu ze wskazanymi strategiami w licznych obszarach i działaniach, a czym innym stopień ich realizacji w projekcie.

Skarżąca spółka dowodów na powyższą lansowaną przez siebie argumentację mająca akcentować nieprawidłowości w ocenie projektu - nie przedstawiła, koncentrując się na podważaniu w obecnie prowadzonym postępowaniu, zgodności kryteriów oceny projektów z normami prawa powszechnie obowiązującego. W tym względzie należy mieć jednak na uwadze, iż kryteria umożliwiające ocenę projektów w ramach przedmiotowego konkursu, zatwierdzone zostały przez komitet monitorujący, zgodne z warunkami, wynikającymi z regulacji prawnych, na które powołano się w treści rozstrzygnięcia. Co nadto istotne i nadrzędne dla rozpoznania sprawy, złożenie wniosku o dofinansowanie w ramach danego konkursu, jest równoznaczne z akceptacją przez wnioskodawcę reguł w nim obowiązujących.

Skarżąca spółka po zapoznaniu się z Regulaminem, w tym sposobem oceny projektów, do konkursu tego przystąpiła, a zatem zaakceptowała warunki, w jakich konkurs jest przeprowadzany. Jednym z tych warunków jest powierzenie analizy wniosków oraz stosowania kryteriów porównawczych, niezależnym oceniającym. Metodologia działania instytucji organizującej konkurs zostaje więc przyjęta i zaakceptowana przez podmiot przystępujący do danego konkursu.

Postępowanie w sprawie dofinansowania projektu, jest – jak już wspomniano – postępowaniem konkursowym. Aby otrzymać wnioskowaną kwotę dotacji, należy nie tylko przedstawić wniosek zgodny z obowiązującymi wytycznymi dla konkursu, ale również zaprezentować przedstawiany projekt w sposób wyczerpujący, popierając go stosowną dokumentacją, tak aby oferta pozwoliła na jej wybór ze wszystkich ofert przedstawionych do konkursu. Ciężar takiego przedstawienia projektu spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy.

W kontekście powyższego, podzielić należy tezę organów wedle której złożenie wniosku o dofinansowanie w ramach danego konkursu, jest równoznaczne z akceptacją przez Wnioskodawcę reguł w nim obowiązujących.

W konkursie wzięło udział wielu wnioskodawców, jednak z uwagi na limity finansowe, nie wszystkie projekty mogły zostać dofinansowane – co nie powinno budzić wątpliwości żadnego z podmiotów zgłaszających się do jakiegokolwiek konkursu. Sam fakt, iż wnioskodawca w ramach danego kryterium nie uzyskał maksymalnej liczby punktów, nie mógł – w ocenie Sądu – przesądzać o uznaniu, że ocena została dokonana w sposób dowolny, czy wadliwy.

Wiedza oceniających projekty zgłoszone i weryfikowane w ramach danego konkursu niewątpliwie jest szeroka i pozwoliła na wielopłaszczyznowe porównanie złożonych wniosków a następnie ocenę, które z nich (w stanie faktycznym sprawy) mają większy wpływ na rozwój społeczno-gospodarczy regionu. Trudno jednocześnie wymagać by do oceny indywidualnego wniosku oceniający wprowadzali okoliczności dotyczące innych projektów, opisywał je i wzajemnie porównywał w uzasadnieniu każdej z jednostkowych ocen.

Zasadniczą treścią zarzutów skargi było przeprowadzenie wyboru projektu w sposób nieprzejrzysty i nierzetelny, jak również sprzeczny z przyjętymi kryteriami ocen. W szczególności zarzucono posługiwanie się przy ocenie projektu cechami i pojęciami nieznanymi kryteriom oceny projektów oraz zastosowanie określonych przez regulaminy kryteriów jednakże poprzez sposób sformułowania; nieprecyzyjnych, niejasnych i nieprzejrzystych, jak na przykład określenia wprowadzone w załączniku do regulaminu, to jest "niski, umiarkowany i wysoki".

Zdaniem Sądu powyższe okoliczności w powiązaniu ze sposobem procedowania organu zawierającym w swym zakresie stosowanie zasad określonych dla danego konkursu – przyjętych w sposób dorozumiany przez jego uczestników – nie świadczy jednak o nieprawidłowości oceny. Użyte zarówno w przepisach Regulaminu jak też w ocenie i rozstrzygnięciu organu pojęcia nie mają definicji legalnej jednakże są pojęciami powszechnie zrozumiałymi, które dają się łatwo powiązać z takimi zagadnieniami jak wpływ projektu na rozwój gospodarczo-społeczny regionu i skala tego wpływu. Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego PWN, niski oznacza w tym kontekście - niewielki liczbowo lub mało intensywny, natomiast umiarkowany - taki, którego wielkość, siła lub natężenie nie są ani zbyt duże, ani zbyt małe. Wysoki wskazuje na najwyższe natężenie wszystkich wskazanych cech. Jako logiczne zatem i zgodne z doświadczeniem życiowym należało zatem w tych okolicznościach uznać stwierdzenie, że skoro projekt jedynie pośrednio wpływa na tworzenie warunków dla rozwoju regionu, a jego oddziaływanie ma charakter lokalny - wpływ tego projektu na rozwój społeczno-gospodarczy niewątpliwie zaistnieje, jednakże będzie on co najwyżej niewielki - niski. Strona skarżąca nie wykazała przy tym – ani w postępowaniu konkursowym ani w postępowaniu sądowo-administracyjnym – by wpływ ten miał wyższy poziom np. regionalny czy krajowy.

A contrario, uzasadnienia oceniających zawarte w karcie ocen zawierały precyzyjne i adekwatne do treści projektu treści przedstawione w sposób zwięzły i lakoniczny aczkolwiek nie pozbawiony logiki i spójności.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – odnosząc się do zarzutów w kwestii nieprawości sformułowania kryteriów oceny projektów – w pełni aprobuje pogląd przedstawiony w wyroku tut. Sądu z dnia 20 października 2017r. sygn. akt I SA/Kr 758/17 wedle którego, "absolutna precyzja i jednoznaczność tekstu prawnego stanowią ideał, do którego należałoby zasadniczo zmierzać we wszystkich działaniach legislacyjnych, ale który w praktyce jest trudny, a w większości przypadków wręcz niemożliwy do osiągnięcia. Należy również zauważyć, że niejednokrotnie użycie zwrotów niedookreślonych (nieostrych) bywa zamierzonym i pożądanym działaniem prawodawcy, który w ten sposób dąży do wyposażenia tekstu prawnego w niezbędną elastyczność, która pozwala dostosowywać decyzje prawne w sposób adekwatny do wszystkich indywidualnych cech konkretnych sytuacji pojawiających się obecnie i w przyszłości (zob. M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2010, s. 178-179). Zwrócił na to uwagę także TK, który w wyroku z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. SK 42/05 (OTK-A 2006/10/148) podkreślił, że w praktyce nie jest możliwe posługiwanie się w tekstach prawnych wyłącznie pojęciami całkowicie ostrymi, a pewien rozsądny poziom nieostrości nazw używanych w tekstach aktów normatywnych pozwala uniknąć nadmiernej kazuistyki i zapewnić niezbędną elastyczność podczas stosowania prawa".

W odniesieniu do kryterium: "Wpływ na polityki horyzontalne", subkryterium: "Wpływ projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego" podzielić należy tezę, iż wnioskodawca nie wykazał pozytywnego wpływu projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego, gdyż we wniosku nie przewidziano zastosowania specjalnych rozwiązań energooszczędnych z użyciem energii ze źródeł odnawialnych, działań w zakresie likwidacji niskiej emisji, ani ograniczenia zużycia wody pitnej, w tym poprzez wykorzystanie wód opadowych, a przez to wpływających na zmniejszenie ogólnych kosztów eksploatacji obiektu. Wnioskodawca jedynie stwierdził, że projekt wywiera wpływ pozytywny, jednak deklaracja ta nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji projektowej i nie koresponduje z jej treścią. Działania na które wskazywał wnioskodawca służyć mają po prostu optymalizacji kosztów użytkowania obiektu, wpisując się w stosowany obecnie standard w realizacji projektów budowlanych. Wnioskodawca nie przewidział jednak modernizacji systemu ogrzewania budynku w taki sposób, aby opierał się on lub wspomagany był, poprzez wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, nie zaplanował konkretnych rozwiązań technicznych, które mogłyby wpływać na likwidację niskiej emisji, nie zaplanował zastosowania również innych rozwiązań energooszczędnych z użyciem energii ze źródeł odnawialnych.

Podzielić należy także konstatacje organu wedle których, wnioskodawca powołując się na wartość przyrodniczą parku okalającego dwór oraz wskazując, że podejmowany będzie tam szereg prac, nie przewidział nawet chociażby wykorzystania w tym celu wód opadowych. Ponadto, wnioskodawca, chcąc bezpiecznie udostępnić park gościom restauracji i sali bankietowej, musi wykonać w nim niezbędne prace renowacyjne i pielęgnacyjne, nie może więc twierdzić, że zamierza podjąć działania ponadstandardowe w celu li tylko ochrony przyrody, nie zaś w związku z planowaną działalnością gospodarczą.

Wnioskodawca otrzymał więc zasadnie w ramach tego kryterium 0 punktów skoro nie przewidział w projekcie żadnych rozwiązań prośrodowiskowych, które mogłyby świadczyć o pozytywnym wpływie przedmiotowego projektu na zrównoważony rozwój oraz ochronę i poprawę jakości środowiska naturalnego, poza standardowymi pracami remontowymi obniżającymi koszty utrzymania obiektu i przystosowania go do planowanej działalności gospodarczej.

W odniesieniu do Kryterium: "Długofalowe oddziaływanie projektu", subkryterium: "Społeczne oddziaływanie projektu" – projekt skarżącej uzyskał 4 pkt, na 5 możliwych do zdobycia. Jeden punkt nie został przyznany gdyż zauważono, iż obiektowi objętemu projektem planuje się nadać funkcje gospodarcze oraz kulturalne gdy tymczasem obiekt nie spełnia wytycznych przewidzianych dla obiektów pełniących funkcje gospodarcze. W szczególności skarżąca spółka nie wskazała na żadne konkretne działania, które miałyby popularyzować i upowszechniać wiedzę o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury, nie wskazała, jakie elementy edukacyjne zostaną przedstawione w obiekcie, w jaki sposób propagowane będą informacje na temat lokalnej historii oraz historii samego obiektu. Brak jest informacji, co wnioskodawca rozumie przez walory edukacyjne, nie zawarto opisu, jaką formę miałyby przybrać domniemywane elementy edukacyjne na terenie obiektu, objętego wnioskiem, mające przedstawiać, historię regionu, dworu, czy też przywołujące wybitne postacie historyczne związane z dworem.

IRP stwierdziła też, że obiekt objęty wnioskiem nie spełnia wytycznych przewidzianych dla obiektów pełniących funkcje kulturalne a twierdzenia wnioskodawcy nie są odzwierciedlone w treści dokumentacji projektowej. Dokumentacja ta – w istocie – nie zawiera żadnych - poza bardzo ogólnymi - założeń odnośnie realizacji przez obiekt funkcji kulturalnych. Wysoki stopień ogólności informacji przedstawionych we wniosku aplikacyjnym nie pozwala na ustalenie, jakiego rodzaju imprezy, czy też wydarzenia będą tam organizowane, jaki będą miały charakter, czego będą dotyczyć, w jaki sposób dobierani będą lokalni artyści, którzy będą promowani, a wreszcie, jakie działania sprawią, iż obiektowi zostaną przywrócone funkcje lokalnego centrum kulturalno-społeczno-towarzyskiego. Nie wykazano także, aby projekt przyczynił się do integracji społecznej osób i grup o utrudnionym dostępie do dóbr kultury, tworząc dla nich szansę rozwoju oraz przeciwdziałając wykluczeniu i rozwarstwieniu społecznemu. Słusznie oceniła IRP, że będzie to tym bardziej utrudnione, iż zasadniczą działalnością wnioskodawcy ma być prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wysokojakościowej usługi gastronomicznej, skierowanej z natury rzeczy do osób bardziej majętnych. Wnioskodawca wymienił nadto wiele podmiotów, z którymi planuje nawiązać współpracę, jednak nie sprecyzował, jakie to mają być podmioty, nie podał chociażby formy i szczegółowego zakresu współpracy. Wnioskodawca twierdził, iż przeprowadził wstępne rozmowy z radami dzielnicy, nawiązał współpracę z instytucjami organizującymi różnego rodzaju wydarzenia, jak również artystami, jednak nie doprecyzował, czego dotyczyły prowadzone rozmowy, z jakimi artystami byty prowadzone, kto wyraził wstępne zainteresowanie wzięciem udziału w planowanych wydarzeniach, wreszcie, z jakimi podmiotami nawiązał współpracę w zakresie organizowania rożnego rodzaju wydarzeń. W celu uprawdopodobnienia powyższego, załączył jedynie list intencyjny podpisany z firmą P. , która wyraziła zainteresowanie współpraca oraz wskazała, że jest w stanie zapewnić sprzęt techniczny dla obsługi wydarzeń kulturalnych.

W ocenie Sądu, zasadnie zakwestionowano także deklarację Wnioskodawcy dotyczącą organizacji 129 wydarzeń kulturalnych rocznie (średnio co najmniej 2 wydarzenia w tygodniu) jako trudną do zrealizowania w sytuacji gdy imprezy te mają być realizowane w restauracji obsługującej bieżący ruch klientów oraz imprezy okolicznościowe typu wesela a osobą odpowiedzialną za nadzór nad realizacją projektów kulturalnych i wydarzeń organizowanych w odrestaurowanym obiekcie będzie S. Z., który piastuje stanowisko dyrektora T. Parku Narodowego. Trudno w istocie wyobrazić sobie równoczesną organizację i bezpośredni nadzór nad 129 różnorodnymi imprezami kulturalnymi rocznie, mającymi odbywać się w K., będąc zatrudnionym w innym mieście na pełny etat. Ponadto, na co zwrócono uwagę, skarżąca nie przewidziała poniesienia kosztów organizacji wydarzeń kulturalnych w kosztach eksploatacji projektu, nie wskazała na środki pozwalające zapewnić finansowanie dla tych działań. W ocenie Sądu zasadnie potraktowano deklaracje strony skarżącej w powyższym zakresie jako "niewiążąca zapowiedź i bliżej nieskonkretyzowana możliwość realizacji deklarowanych działań" w sytuacji gdy głównym celem jest renowacją objętego wnioskiem aplikacyjnym obiektu wraz z przyległym do niego parkiem, i utworzenie na terenie obiektu restauracji.

Nie budzą też wątpliwości Sądu odniesione do treści wniosku aplikacyjnego, konstatacje dotyczące kryterium: "[...]". Słusznie bowiem stwierdzono, że skala odziaływania projektu nie jest znaczna i nie oddziaływałaby w sposób zasadniczy na rozwój gospodarczo-społeczny całego regionu a zatem jego potencjał ma niski wpływ na rozwój gospodarczo-społeczny regionu. Wnioskodawca nie wykazał bowiem wpływu realizacji projektu na tworzenie warunków dla rozwoju gospodarczego regionu. Za wątpliwe i nadmiernie optymistyczne należy uznać twierdzenia, że otwarcie restauracji i sali bankietowej w obiekcie zabytkowym na obrzeżach K., wpłynie w sposób szeroki na rozwój gospodarczy i społeczny regionu, czyli całej M. gdyż projekt podniesie atrakcyjność dzielnicy w zakresie lokowania różnego rodzaju inwestycji, jak również przyczyni się do uzupełnienia i zróżnicowania infrastruktury turystycznej miasta i regionu. Te twierdzenia nie zostały poparte żadnymi, mającymi skonkretyzowany charakter danymi. IRP nie stwierdziła, aby przedmiotowy projekt nie wywarł żadnego wpływu na rozwój gospodarczy regionu, bowiem uruchomienie w odrestaurowanym obiekcie restauracji, chociażby poprzez stworzenie nowych miejsc pracy, wywiera pośredni wpływ na rozwój gospodarczy. Okoliczności te nie mogą jednak przesądzać, że projekt w skali regionu będzie wywierał istotny wpływ na rozwój gospodarczy, gdyż w samej dzielnicy, jak i na trasie wylotowej w stronę Z. funkcjonuje szereg obiektów gastronomicznych, mogących poszczycić się dobrymi ocenami i zabytkowym wystrojem. Inwestycja nie jest też nowatorska - w bezpośredniej okolicy przedmiotu projektu znajdują się popularne obiekty turystycznie takie jak [...], pobliskie Sanktuarium [...], Centrum Sztuki Współczesnej S. . Odnosząc się natomiast do atrakcyjności turystycznej obiektu będącego przedmiotem projektu IRP stwierdziła, że postać, z którą ma być on kojarzony (botanik S. Z.) nie jest znaną postacią historyczną, która poprzez swoje nazwisko, spowodowałaby przyciągniecie turystów, historyków. Trudno również za atrakcje turystyczna uznać obiekt gastronomiczny położony na obrzeżach miasta K.. Zatem wbrew deklaracjom Wnioskodawcy, z dokumentacji projektowej nie wynika, jakoby planowana przez niego inwestycja miałaby wpłynąć pozytywnie na rozwój gospodarczy w skali miasta i regionu a projektu nie cechują kompleksowe rozwiązania, które mają na celu tworzenie warunków do rozwoju społecznego regionu, poprzez rozwijanie działalności kulturalnej, nie stanowi też przyczynku dla rozwoju kapitału kulturowego regionu. Podsumowując, IRP prawidłowo stwierdziła, iż specyfika projektu Wnioskodawcy oraz jego zakres wskazuje, że ma on niski wpływ na rozwój gospodarczo-społeczny regionu, a większość przedstawionych czynników oddziaływać będzie jedynie na najbliższe otoczenie projektu. Oceny tej zdaniem Sądu nie można podważyć, zarzuty strony skarżącej w powyższym zakresie stanowią jedynie niczym nie popartą polemikę odniesioną do subiektywnych ocen wnioskodawcy projektu.

Opisane wyżej okoliczności uzasadniają – zdaniem Sądu – ocenę, iż IRP dokonała weryfikacji pierwotnej oceny merytorycznej projektu w zakresie kryteriów i zarzutów objętych protestem skarżącej, odnosząc się przy tym do wszystkich spornych w rozpatrywanej sprawie kwestii, podniesionych zarzutów oraz do całej argumentacji podniesionej przez skarżącą w proteście. Zaprezentowana ocena wniosku i protestu strony skarżącej zawierała stosowne uzasadnienie potwierdzające przeprowadzoną analizę jego treści w kontekście ustalonych wymogów. Uzasadnienie to było wyczerpujące i umożliwiało podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną. Sposób procedowania zgodny też był z przytoczonymi przez Sąd przepisami ustawy wdrożeniowej, na co powyżej wskazano.

Mając powyższe na względzie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, projekt strony skarżącej oceniony został w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 57 i art. 58 ustawy wdrożeniowej, a także art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013r., Traktatu o Unii Europejskiej jak również art. 2 i 157 ust. 4 TFUE Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, powoływanych w skardze. Przedstawione okoliczności potwierdzają, iż projekt został oceniony w sposób rzetelny i przejrzysty, bez jakichkolwiek przejawów dyskryminacji uczestników konkursu.

W związku z tym, że wszystkie zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd z urzędu nie stwierdził innych naruszeń prawa, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzeczono jak w sentencji wyroku.