Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 824/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 26
journal: Dz.U. 2019 poz 701
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 6 czerwca 2019 r., Nr [...]:

1. nakazał M. K. usunięcie odpadów pochodzenia budowlanego rodzaju gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 0503, kod: 170504 z terenu działek nr: [...] i [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] zlokalizowanych w Krakowie w pobliżu ul. [...], składowanych tam w postaci nasypu w północnych częściach tych działek - w takiej ilości, aby poziom terenu po usunięciu odpadów stał się równy z poziomem otaczającego go, nienadsypanego terenu,

2. orzekł, iż wykonanie decyzji nastąpi poprzez załadunek odpadów na środki transportu i ich przetransportowanie do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach - z którym to podmiotem M. K., zawrze stosowną umowę,

3. orzekł, iż czynności objęte powyższym nakazem należy zakończyć w terminie do dziewięciu miesięcy od kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez M. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 30 kwietnia 2020 r., znak SKO [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 26 ust. 2 i ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.jedn.: Dz.U. z 2019 r. poz. 701), rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 poz. 10) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego.

W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że postępowanie w sprawie wydania nakazu usunięcia odpadów składowanych w rejonie działki nr [...] obręb [...] jedn. ewid. [...] zlokalizowanej w Krakowie - zostało wszczęte z urzędu przez organ zawiadomieniem z dnia 21 maja 2018 r. W toku postępowania, w tym podczas rozpraw administracyjnych połączonych z oględzinami przedmiotowego terenu, przeprowadzonymi w dniach 14 czerwca 2018 r. i 29 listopada 2018 r. organ I instancji ustalił, iż w 2017 r. na teren działek nr: [...], [...] obr. [...] jed. ewid. [...] położonych w rejonie ul. [...] w Krakowie został przywieziony "materiał" w postaci żużla, gruzu betonowego i ceglanego oraz ziemi. Przywieziony "materiał" rozprowadzono po powierzchni działek nr [...] i [...] stanowiących drogę dojazdową do działek położonych w pobliżu. Następnie, warstwa "materiału" została pokryta warstwę kamienia - tłucznia. Takie utwardzenie działek nr [...] i [...] spowodowało różnicę poziomów pomiędzy koroną powstałej "drogi", a terenem działek sąsiednich (zarówno od strony południowej jak i północnej) wynoszącą miejscami do około 60 cm. Na obrzeżach "drogi" widoczne były: gruz betonowy, ceglany, pręty metalowe, papa, pilśnie oraz fragmenty płyty azbestowo-cementowej (które w trakcie rozprawy przeprowadzanej w dniu 14.06.2018r. zostały usunięte przez Pana M. K.). W toku postępowania obrzeża "drogi" zostały obsypane ziemią, zasłaniając widok "materiału" użytego do jej budowy.

Również w tym okresie na część północną działek o nr [...] i [...] obr. [...] jed. ewid. [...] położonych w rejonie ul. [...] w Krakowie przywieziono ziemię. Działki te mają duży naturalny spadek w kierunku południowo- wschodnim, a wskutek ich nadsypania warstwą o wysokości dochodzącej do ok. 5 m, północna ich część została wypłaszczona. W ten sposób uwidocznił się nasyp o długości około 10 m (wzdłuż północnej granicy tych działek) i szerokości około 11 m sięgający w ich głąb. Czoło utworzonego nasypu ma nieregularny kształt.

Wskutek nadsypania, istniejące naturalne ukształtowanie terenu działek nr [...] i [...] zostało zmienione poprzez wypłaszczenie w północnej części tychże działek.

Dokonano także następujących ustaleń:

1) właścicielem działek o nr [...], [...], [...] i [...] położonych w rejonie ul. [...] w Krakowie jest M. K., na zlecenie którego ww. "materiał" był dostarczany i plantowany,

2) działki nr: [...] i [...] oraz nr [...], [...] podlegają ustaleniom: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kosocice" przyjętego uchwałą nr CIII/1579/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kosocice; przy czym

- działki nr [...] nr [...] znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem R5 z przeznaczeniem tereny rolnicze, symbolem ZL.10 z przeznaczeniem tereny lasów i symbolem ZW.8 z przeznaczeniem tereny zieleni nieurządzonej obudowa biologiczna cieków naturalnych i rowów,

- działki nr [...] i [...] znajdują się na terenie oznaczonym na rysunku planu ww. symbolem R5,

3) działki nr [...] i [...] położone są na obszarze objętym osuwiskami o nr: 85798 i 85799 - wymienionymi w Rejestrze terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których ruchy te występują - prowadzonym przez Prezydenta Miasta Krakowa w oparciu o art. 110 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; Rejestr ten jest dostępny na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Miasta Krakowa pod adresem: https://www.bip.krakow.pl/7dok id=17950,

Dalej wymieniono decyzje z zakresu przepisów prawa budowlanego, które zostały wydane w odniesieniu do działek nr: [...] i [...]

Wobec wydanych decyzji nr: [...], [...], [...], [...], o pozwoleniach na budowę, organ I instancji wystąpił pismem z dnia 29 stycznia 2019r., znak: [...] [...], do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Krakowie, Powiat Grodzki, o przeprowadzenie kontroli w zakresie zgodności prowadzonych robót budowlanych na działkach nr [...] i [...] z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz ww. decyzjami - jako organu uprawnionego do prowadzenia kontroli w ww. zakresie na mocy art. 83 tej ustawy.

Pismem z dnia 7 lutego 2019r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki poinformował o przeprowadzonych czynnościach kontrolnych. W piśmie tym nie wskazano na nieprawidłowości w prowadzonych robotach budowlanych. Z uwagi na to, orzeczeniem niniejszej decyzji nie objęto terenu działek nr [...] i [...], pomimo użycia do budowy "drogi" "materiału". W piśmie tym, organ I instancji został ponadto poinformowany o postępowaniu administracyjnym sygn. akt: [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie odcinka drogi wewnętrznej dojazdowej na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], zjazdu z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie. Zgodnie z przekazaną informacją, po przeprowadzonym postępowaniu w tej sprawie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki wydał decyzję nr [...] z dnia 29.11.2017r. znak: RoiK [...], którą udzielił inwestorowi, M. K., pozwolenia na użytkowanie odcinka drogi dojazdowej na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] oraz zjazdu z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie, zrealizowanych na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 25.05.2012 r. znak [...] o pozwoleniu na budowę.

Dalej Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy przepisów ustawy o odpadach nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. W przedmiotowej sprawie ziemia nie została wykorzystana na terenie, na którym została wydobyta (została przewieziona na inne działki), a zatem zastosowanie mają przepisy o odpadach.

Katalog odpadów będący załącznikiem do rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.2020.10), klasyfikuje ziemię do odpadów z grupy 17, gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 170503, kod: 170504.

Odpadem w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza pozbyć się lub do ich pozbycia się jest obowiązany.

Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. określa listę rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku (Dz. U. z 2016r. poz 93). Załącznik do w/w rozporządzenia stanowi, iż: - gleba i ziemia, w tym kamienie mogą zostać wykorzystane do utwardzania powierzchni po rozkruszeniu odpadów, jeśli jest to konieczne do ich wykorzystania odpadów, oraz z zachowaniem przepisów odrębnych, w szczególności przepisów Prawa wodnego i Prawa budowlanego; dopuszczalna maksymalna ilość odpadów do przyjęcia to 0,2 Mg/m2 utwardzanej powierzchni.

Na działkach nr [...] i [...] wykorzystano odpady do budowy nasypu o wysokości dochodzącej do ok. 5 m, co wychodzi poza ramy normy prawnej wprowadzonej przepisami ww. rozporządzenia. Przepisy te nie przewidują bowiem możliwości tworzenia nasypów z odpadów.

Wykorzystanie odpadów do zmiany istniejącego ukształtowania terenu i tworzenia nasypu stoi także w sprzeczności z przepisami uchwały NR CllI/1579/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kosocice ". Przepis § 5 ust. 1 pkt 1 ww uchwały stanowi:

Ustala się zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego: 1) na terenach osuwisk, wyznaczonych na rysunku planu na podstawie opracowania pn. "Mapy dokumentacyjne osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10 000 Miasto Kraków - Dzielnice l-VII oraz XXI", wykonanego w 2011 r. przez Państwowy Instytut [...] w K., zakazuje się:

a) budowy nowych budynków oraz odbudowy, rozbudowy i nadbudowy budynków istniejących;

b) przebudowy istniejących budynków polegającej na:

- przebudowie poddasza nieużytkowego na kondygnację budynku o funkcji użytkowej;

- zastosowaniu rozwiązań technicznych i wyrobów budowlanych zwiększających istniejące obciążenie gruntu;

c) zmiany istniejącego ukształtowania terenu oraz nadsypywania gruntu; (....)"

Tymczasem działki nr [...] i [...] są położone na obszarze objętym osuwiskami nr [...], zarejestrowanymi w ww. Rejestrze terenów zagrożonych ruchami masowymi ziemi oraz terenów, na których ruchy te występują; wykluczona jest zatem możliwość zmiany istniejącego ukształtowania terenu, w tym nadsypywania gruntu. W świetle przedstawionego powyżej stanu prawnego i faktycznego ziemia przywieziona na teren działek nr: [...] i [...] i tam pozostawiona w formie nasypu podlega składowaniu.

Działki nr [...] i [...] nie są miejscem przeznaczonym do składowania odpadów. Miejscem składowania odpadów może być jedynie - zgodnie z przepisami ustawy o odpadach - składowisko odpadów, którego realizacja (jako budowli) może nastąpić jedynie w trybie przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo budowlane i innych szczególnych przepisów.

Działki nr [...] i [...] nie są też miejscem magazynowania odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach

Zebrany materiał dowodowy, nie pozwolił na ustalenie, kto jest wytwórcą odpadów w postaci ziemi znajdującej się na działkach nr [...] i [...]. Również M. K. nie wskazał kto jest wytwórcą tych odpadów. W świetle przepisu art. 3 ust. 1 pkt. 19 ustawy o odpadach, posiadaczem odpadów w postaci ziemi zdeponowanej na działkach [...] i [...] jest M. K.. Kolegium zbadało poczynione przez organ I instancji ustalenia co do posiadacza odpadów i podziela te ustalenia.

Mając na względzie powyższe prawidłowo nakazano M. K. (jako posiadaczowi odpadów rodzaju gleba i ziemia, inne niż wymienione w 170503, kod: 170504), usunięcie tych odpadów z działek nr [...] i [...] tj. z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania, ani też magazynowania. Usunięte odpady winny zostać przetransportowane do uprawnionego miejsca odzysku lub unieszkodliwiania (składowania) tego rodzaju odpadów, tj. odpady te winny zostać przekazane posiadaczowi odpadów legitymującemu się decyzją właściwego organu na gospodarowanie tego rodzaju odpadów - zgodnie z przepisem art. 27 ustawy o odpadach. Z podmiotem takim M. K. winien zawrzeć stosowną umowę. W punkcie 3 decyzji organ I instancji zobowiązał M. K. do usunięcia odpadów w terminie do dziewięciu miesięcy od kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie następujących norm prawa materialnego oraz procesowego:

- rażące naruszenie art. 15zzr ust. 1 pkt 1, 2 i 5 oraz art. 15zzs ust. 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.) w brzmieniu z dnia wydania zaskarżonej decyzji w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256) – dalej jako "k.p.a." - poprzez wykonanie przez organ I instancji czynności terminowej o charakterze procesowym i wydanie decyzji na niekorzyść strony w okresie obowiązywania stanu epidemii, a w konsekwencji wydanie decyzji pomimo braku podstaw prawnych w aktualnym stanie sprawy do jej wydania, co oznacza, iż decyzji wydana została z rażącym naruszeniem przepisów;

- art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 701) poprzez jego niezasadne zastosowanie i nakazanie skarżącemu usunięcie odpadów w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki wydania takiej decyzji

- art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niedokładne zbadanie stanu faktycznego sprawy, w szczególności brak podjęcia wystarczających działań celem ustalenia, czy materiały znajdujące się na terenie działek nr [...] i [...] stanowią odpady, oraz naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa;

- art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które nie jest wystarczające do pełnego poznania motywacji jaką kierował się organ wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu,

Na podstawie tych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ewentualnie, w przypadku, gdyby Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji - uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 §1 pkt a) i c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Krakowie. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 sierpnia 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Wniosek skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie nie mógł zostać uwzględniony z uwagi na wysokie zagrożenie epidemiologiczne.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu skargi, dotyczącego nieważności zaskarżonej decyzji. Rażącego naruszenia prawa, skutkującego nieważnością decyzji, skarżący dopatruje się w samym fakcie wydania jej w czasie zawieszenia terminów procesowych na podstawie art. 15 zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Powołany przez skarżącego przepis w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowił:

"1. W okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w:

1) postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych,

2) postępowaniach egzekucyjnych,

3) postępowaniach karnych,

4) postępowaniach karnych skarbowych,

5) postępowaniach w sprawach o wykroczenia,

6) postępowaniach administracyjnych,

7) postępowaniach i kontrolach prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa,

8) kontrolach celno-skarbowych,

9) postępowaniach w sprawach, o których mowa w art. 15f ust. 9 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 847 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 284),

10) innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw

- nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Skarżący wywodzi, że co do zasady w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID nie jest możliwe wydawanie decyzji administracyjnych. Wyjątek od tej zasady wprowadza się w art. 15 zzs ust. 9 ustawy, zgodnie z którym w okresie, o którym mowa w ust. 1, organ lub podmiot może z urzędu wydać odpowiednio decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony lub uczestnika postępowania, zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, wyrazić stanowisko albo wydać interpretację indywidualną lub decyzję w sprawach, o których mowa w ust. 3a". Zaskarżona decyzja nie należy jednak do żadnej z tych kategorii.

Wreszcie M. K. podnosi, że czasie trwania stanu epidemii nie jest możliwe zapoznanie się z aktami sprawy przez strony postępowania, a co za tym idzie - wypowiedzenie się przez strony co do zgromadzonego materiału dowodowego, a zatem wydanie decyzji administracyjnej w takich okolicznościach stanowi naruszenie art. 10 ust. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 15zzzzzn specustawy koronawirusowej możliwe jest odstąpienie od zasady wyrażonej w art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w przypadku, "gdy wszystkie strony zrzekły się swojego prawa". Skarżący nie zrzekł się prawa do zapoznania się z materiałem dowodowym - w niniejszej sprawie nie zostały zatem spełnione wskazane w ww. przepisie przesłanki odstąpienia od zasad z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Powyższa argumentacja jest chybiona i nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Wydanie zaskarżonej decyzji w dacie 30 kwietnia 2020 r. w ogóle nie naruszało przepisów tzw. specustawy koronawirusowej ani też przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zawieszenie biegu terminów procesowych w specustawie miało na celu zabezpieczenie praw stron postępowań administracyjnych, zwłaszcza w zakresie możliwości skorzystania z instancyjnej kontroli wydawanych przez organy aktów administracyjnych. Decyzja organu I instancji została wydana 6 czerwca 2019 r. – a zatem na wiele miesięcy przed ogłoszeniem w Polsce stanu epidemii. Organ odwoławczy nie przeprowadzał żadnego dodatkowego postępowania dowodowego. Sam fakt wydania zaskarżonej decyzji w okresie obowiązywania przepisów art. 15 zzr i art. 15 zzs specustawy w żaden sposób nie ograniczył uprawnień skarżącego w postępowaniu odwoławczym, które wyglądałoby dokładnie tak samo gdyby stan epidemii nie został ogłoszony.

Nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że zawieszenie biegu terminów procesowych pociąga za sobą generalny zakaz wydawania decyzji administracyjnych. Wbrew stanowisku skarżącego nie wynika to ani a contrario z art. 15 zzs ust. 9 ustawy, ani też z jej art. 15zzzzzn. Po zbadaniu zebranego materiału dowodowego, co do którego strony miały możliwość wypowiedzenia się, Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję z dnia 6 czerwca 2019 r. Z kolei skarżący swoje stanowisko wobec dokonanej w decyzji oceny zebranego materiału dowodowego zawarł we wniesionym odwołaniu. Żadne więcej czynności procesowe stron ani organu nie były podejmowane przed wydaniem przez SKO zaskarżonej decyzji. Wydanie decyzji bez zrzeczenia się przez M. K. (i innych stron postępowania) prawa określonego w art. 10 § 1 k.p.a. nie naruszyło jego praw i nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy.

W istocie jedyny skutek przepisów specustawy koronawirusowej, obowiązującej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, obejmował wstrzymanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o czym zresztą pouczono w treści zaskarżonej decyzji. Wydanie tej decyzji w dacie obowiązywania opisanych wcześniej przepisów - w okolicznościach tej konkretnej sprawy nie spowodowało naruszenia praw strony, nie pozbawiło skarżącego możliwości obrony ani w żaden inny sposób nie ograniczyło przysługujących mu uprawnień.

Przechodząc do analizy prawidłowości zaskarżonej decyzji należy wskazać, że organy obu instancji szczegółowo ustaliły i przedstawiły stan faktyczny, który nie budzi wątpliwości Sądu. Skarżący zarzuca wprawdzie naruszenie przepisów postępowania dowodowego - art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 8 k.p.a. – jednakże zarzuty te dotyczą kwalifikacji nawiezionego na działki skarżącego materiału jako odpad, nie zaś samego faktu nawiezienia materiału w ustalonej ilości. Do omówienia tego zarzutu Sąd przystąpi w dalszej części uzasadnienia.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był przepis art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 797 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). Z zastrzeżeniem art. 26a, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem przypadku, gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). Decyzję, o której mowa w ust. 2, wydaje się w stosunku do wszystkich posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze odpadów odpowiedzialni są solidarnie (ust. 3a).

Zgodnie z art. 26 ust. 6 ustawy o odpadach w decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności:

1) termin usunięcia odpadów;

2) rodzaj odpadów;

3) sposób usunięcia odpadów.

Prawidłowo wyłączono z zakresu prowadzonego postępowania teren działek nr [...] i [...], bowiem dla tego terenu wydano decyzje o pozwoleniu na budowę, przewidujące możliwość utwardzenia terenu. Tym samym prawidłowość nawiezienia materiału na teren tych działek przeszła do kompetencji organów nadzoru budowlanego.

Nie ma sporu w niniejszej sprawie co do faktu nawiezienia "materiału" na teren wskazanych działek, wskutek czego nastąpiła zmiana naturalnego ukształtowania terenu poprzez wypłaszczenie w północnej części działek. W ten sposób utworzono nasyp dochodzący do wysokości ok. 5 metrów.

Wbrew stanowisku skarżącego do utworzenia wspomnianego nasypu doszło poprzez nawiezienie i nielegalne składowanie odpadów pochodzenia budowlanego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. poz. 10) odpady te klasyfikowane są kodem 17 05 04 – "Gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03".

Skarżący wywodzi, że tego typu materiał zwykle wykorzystywany jest do utwardzania powierzchni gruntu czy też wykonywania nasypów. Jego zastosowanie na działce nr [...] i [...] odpowiada zatem zwykłemu zastosowaniu tego typu materiałów - nie został porzucony ze względu na brak jego przydatności, nie doszło do zasadniczej zmiany jego przeznaczenia.

Argumentacja ta nie może odnieść skutku. Nie ma wątpliwości, że celem skarżącego – jako podmiotu, na zlecenie którego nastąpiło nawiezienie "materiału" na działki nr [...] i [...] – była zmiana konfiguracji terenu tych działek (wyrównanie i utworzenie nasypu). Nie oznacza to jednak, że nawiezione w tym celu zasoby nie stanowią odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach pod pojęciem "odpadów" rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Ich wykorzystanie do wyrównania terenu nie wpływa na kwalifikację tego materiału. Prawidłowo uznano nawieziony materiał za odpady, a jego zaleganie w formie nasypu – za składowanie odpadów. Za posiadacza odpadów słusznie uznano M. K..

Podobnie nie mają znaczenia argumenty dotyczące jakości dostarczonego na tereny należące do skarżącego materiału, potwierdzone deklaracjami właściwości użytkowych (k. 301 – 304 akt administracyjnych). W żaden sposób nie można zgodzić się z wywodem skarżącego, że materiały te "posiadają odpowiednią jakość, a zatem nie stanowią odpadów".

Nie bez znaczenia jest również fakt niezgodności dokonanego nawiezienia z powszechnie obowiązującymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe działki stanowią teren osuwiskowy, a zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 lit. "c" uchwały NR CllI/1579/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kosocice" na terenach osuwisk, wyznaczonych na rysunku planu na podstawie opracowania pn. "Mapy dokumentacyjne osuwisk i terenów zagrożonych ruchami masowymi w skali 1:10 000 Miasto Kraków - Dzielnice l-VII oraz XXI", wykonanego w 2011 r. przez Państwowy Instytut [...] w K., zakazuje się zmiany istniejącego ukształtowania terenu oraz nadsypywania gruntu."

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do wniosku, że w całości odpowiada ona prawu i oddalił skargę – na podstawie art. 151 p.p.s.a.