Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1334/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 104 ust. 1 i 2, art. 102 ust. 1, art. 255 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 286
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 289 poz 28 pkt 12 preambuły
law: Dyrektywa 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z "(...)" grudnia 2020 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej unieważnił na wniosek B. sp. z o. o. w W. przysługujące "(...)"sp. z o. o. w G.prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Dwustronna listwa profilowa drzwi przesuwnych" nr "(...)". Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 104 w związku z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p.".

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że uczestnik postępowania wystąpił o unieważnienie wspomnianego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego powołując się na to, że przysługuje mu wspólnotowy wzór nr. "(...)", opublikowany "(...)"marca 2014 r. Organ stwierdził, że sporny wzór nie ma indywidualnego charakteru. Wyjaśnił, że wzór przeciwstawiony przedstawia dwustronną listwę profilową drzwi przesuwnych o obrysie dwukomorowego zamkniętego obwodu. Jedno czoło profilu wyznaczają trzy łukowate płaszczyzny, których dwie mają przebieg eliptyczny z przełamaniami na około 1/8 oraz 1/2 swojej długości, a jedna łukowata płaszczyzna (środkowa) łukiem skierowana jest do wnętrza większej komory profilu. Na końcu czoła tego profilu biegnie ścianka boczna z głębszą wnęką, która ze ściany łukowatej uskokiem przechodzi w ściankę boczną. Ma ona także płaszczyznę połączoną z drugą ścianką boczną oraz ściankę boczną składającą się z dwóch płaszczyzn i lekko wklęsłego łuku. Łukowatą płaszczyzną przechodzi w ona kierunku płaskiego czoła profilu. Z kolei czoło płaskie stanowi płaszczyznę o dwóch rowkach ryflujących. Druga ścianka boczna z ma płytszą wnękę i składa się z łukowatej płaszczyzny kształtem zbliżonym do litery "S", odchodzącej od czoła profilu, która następnie przechodzi w płytszą wnękę.

Zdaniem organu wskazane cechy istotne spornego wzoru ujawniają wszystkie cechy wzoru przeciwstawionego. Za zorientowanego użytkownika organ uznał montażystę drzwi przesuwnych, a także projektanta wnętrz dobierającego drzwi, ewentualnie posiadacza drzwi przesuwnych, o ile zapoznał się z ofertą rynkową drzwi przesuwnych i jest w tym zorientowany. Organ uznał, że zakres swobody twórczej przy projektowaniu był względnie mały, bo występują tu ograniczenia, wynikające z montowania listwy na płycie drzwi i osadzeniu w niej szczotki, a także funkcji listwy jako okucia i uchwytu drzwi.

We wniesionej przez "(...)"sp. z o. o. skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2012 r. poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." polegające na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i oparcie decyzji na niewiarygodnych i niekompletnych materiałach dowodowych, a także brak zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zarzucono także naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 8 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji, tj. zaniechanie przeprowadzenia jakiejkolwiek analizy istotnych dowodów, brak wyjaśnienia z jakich przyczyn jednym dowodom przyznał wiarygodność a innym odmówił wiarygodności, brak wyjaśnienia podstaw prawnych decyzji w zakresie ustalenia braku indywidualnego charakteru wzoru, a także wewnętrzną sprzeczność poszczególnych ustaleń i twierdzeń organu. Ponadto spółka zarzuciła naruszenie art. 102 pkt 1 i art. 104 pkt 1 p.w.p. poprzez przyjęcie, że wzór przemysłowy nie odznacza się indywidualnym charakterem.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325), obligowałyby Sąd do uchylenia tego aktu. Nie zachodzą także w kontrolowanym postępowaniu wady kwalifikowane, uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ani podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego.

Badając to, czy wzór spełnia kryterium indywidualnego charakteru należało posługiwać się art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p. i stwierdzić to, czy ogólne wrażenie, jakie wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, której oznacza się pierwszeństwo. Obowiązkiem organu była także weryfikacja kwestii swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.

W tej sprawie stawiane przez powyższe przepisy wymagania i wyznaczone nimi ramy postępowania wyjaśniającego nie zostały naruszone. Nie budzi najmniejszych zastrzeżeń identyfikacja zorientowanego użytkownika. To bezsprzecznie w pierwszej kolejności montażysta drzwi przesuwnych będzie się nim posługiwał, korzystając z rysunku i opisu. Użytkownikiem może być również projektant bądź posiadacz drzwi przesuwnych, choć zapewne w tych przypadkach poziom ich zorientowania jest mniejszy. Na pewno jednak każdy z tych podmiotów bez trudu dostrzeże tożsamość cech istotnych porównywanych wzorów użytkowych, a więc ogólne wrażenie wywoływane przez oba wzory będzie jednakowe. Podzielić należy także ocenę organu co do niewielkiego zakresu swobody twórczej w zakresie drzwi przesuwnych. Oczekiwany w obrocie poziom estetyki i użyteczności takich drzwi nie pozostawia zbyt wiele możliwości inwencji dla twórcy.

Przedmiotem analizy prowadzonej na podstawie art. 102 ust. 1 i art. 104 ust. 1 p.w.p. mogły być tylko te elementy, które pozostawały widoczne dla oka, wizualnie dostępne użytkowe części składowe wzoru. Unormowanie to koresponduje zresztą z punktem 12 preambuły dyrektywy nr 98/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.U.UE.L.1998.289.28), który wyklucza spod ochrony te części wzoru, które pozostają niewidoczne "podczas normalnego użytkowania produktu" ani tych cech danej części składowej, "które nie są widoczne podczas jej montowania".

Podzielić zatem należy pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 796/11, LEX nr 1217419, w którym przyjęto, że "istota każdego wzoru przemysłowego zawiera się co do zasady w jego zewnętrznej, postrzegalnej postaci wyróżniającej się czy to specyficznym kształtem, liniami konturów, kolorystyką, czy ornamentacją lub wreszcie strukturą bądź materiałem. Wszystkie te wymieniony wyżej cechy, właściwe tylko dla danego wzoru i "budujące" jego zewnętrzną postać, będą dla potrzeb udzielenia prawa z rejestracji decydowały o tym czy mamy do czynienia z wytworem swoistym, oryginalnym - lub inaczej - wytworem mającym indywidualny charakter.".

Wskazane przepisy prawa materialnego zostały wyłożone i zastosowane bezbłędnie.

Stan faktyczny został w tej sprawie ustalony prawidłowo, na podstawie zgromadzonych zgodnie z przepisami prawa dowodów i ich rzetelnej oceny. Nie można organowi przypisać naruszenia wskazanych w skardze art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. Postępowanie w tej sprawie, po myśli art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. toczyło się w trybie spornym, a zatem w świetle utrwalonego w orzecznictwie poglądu, organ był związany żądaniem wnioskodawcy, na którym spoczywał także ciężar wykazania przesłanek zasadności swojego roszczenia (zob. np. wyrok NSA z 7 września 2011 r., sygn. akt II GSK 838/10, ONSAiWSA 2013/3/44). Z tego obowiązku wnioskodawca się wywiązał, składając dowody na okoliczność zasadności twierdzenia o braku indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego. Skarżącemu nie udało się obalić twierdzeń wnioskodawcy o braku indywidualnego charakteru zgłoszonego wzoru. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego o wydaniu decyzji na podstawie niekompletnych dowodów, czy też przekroczeniu granic swobodnej ich oceny. Nie świadczy o tym w szczególności reakcja organu na treść pisma skarżącego z 30 grudnia 2020 r. Jak zasadnie wskazano w odpowiedzi na skargę, nie zawarto w nim żadnych wniosków dowodowych. Należy też podkreślić, że skarżący nie wykazał żadnej inicjatywy dowodowej, która mogłaby doprowadzić do obalenia niebudzących wątpliwości ustaleń organu. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, dokonując – jak wynika z motywów zaskarżonej decyzji – przeprowadził wnikliwe porównanie obydwu wzorów przemysłowych. Starannie i szczegółowo prześledził rysunki i towarzyszące im opisy. Trafnie uznał ocenił, że cechy charakterystyczne zgłoszonego wzoru obejmowały w istocie tożsame elementy, co wzoru przeciwstawionego. Dostrzegł podnoszone przez skarżącą różnice pomiędzy nimi, ale zasadnie ocenił, że nie mają one istotnego znaczenia.

Organ nie naruszył art. art. 107 § 3 k.p.a., bo uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sformułowane w sposób prawidłowy. Rzetelnie prezentuje tok postępowania, okoliczności które udowodniono i te, których udowodnić się nie udało, jak również wskazuje na dowody, które legły u podstaw tych ocen. Powołano także przepisy, które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.