Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 626/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 47 ust. 2, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody z dnia 8 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na zameldowaniu skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 i art. 105 § 1 K.p.a. orzekł o anulowaniu czynności materialno – technicznej, polegającej na zameldowaniu M. O. w miejscu pobytu stałego B ul. S, dokonanej w dniu 18 lipca 2005 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 25 lipca 2005 r. B. B. wystąpiła z wnioskiem o anulowanie czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu wyżej wymienionego. Stwierdziła, że M. O. nie mieszkał i nie mieszka pod tym adresem od 1987 roku, kiedy to wyjechał do pracy we Francji, zaś jego meldunek miał charakter fikcyjny. W dniu [...] 2005 r. Wójt Gminy wydał decyzję o odmowie wymeldowania M. O. z miejsca pobytu stałego. Wojewoda stwierdził nieważność tej decyzji wskazują, że przedmiotem postępowania powinno być zbadanie zasadności samego zameldowania.

W dniu 28 kwietnia 2008 r. Wójt Gminy wydał decyzję, w której orzekł o anulowaniu zameldowania i o odmowie zameldowania. Decyzją Wojewody z dnia [...] 2008 r. rozstrzygnięcie to zostało uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania. Organ wyższego stopnia wskazał, że podstawą dla zbadania zasadności zameldowania jest istnienie zgłoszenia stałego pobytu, zatem należy ustalić, czy owego zgłoszenia dokonano. Nadto organ wyższego stopnia wskazał na konieczność ustalenia, czy w dniu zameldowania wymieniona osoba zamieszkiwała w budynku przy ul. S w B, nadto zaś wytknął, że w niniejszym postępowaniu nie ma podstaw do orzekania w przedmiocie zameldowania. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2008 r. orzekł o anulowaniu czynności zameldowania. Decyzją Wojewody z dnia [...] 2008 r. uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano do ponownego rozpatrzenia wskazując, że Wójt Gminy błędnie redagował wezwania i nie uzupełnił materiału dowodowego o przesłuchanie świadka E. O. na okoliczność tego, czy w dacie zameldowania M. O. faktycznie przebywał pod adresem, pod którym zgłoszono jego pobyt stały.

Stosownie do powyższego, w dniu 9 grudnia 2008 r. w Urzędzie Gminy przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem stron postępowania, w toku której przesłuchano w charakterze świadka E. O. która zeznała, iż w dniu 18 lipca 2005 r., czyli w dacie dokonania zameldowania, M. O. przebywał pod adresem ul. S w B, a przebywanie polegało na tym, iż wymieniony pod tymże adresem mieszkał i miał zamiar stałego pobytu. Świadek zeznawał także, iż zarówno w dacie dokonania zameldowania jak i przed i po tym terminie, widział w budynku przy ul. S w B rzeczy osobiste wyżej wymienionego i jego małżonki. Zgodnie z wcześniejszymi wyjaśnieniami zainteresowanego w dniu 18 lipca 2005 r. nie przebywał on w Polsce, wykonywał bowiem pracę poza granicami kraju. Wyjaśnieniu temu nie zaprzeczył w dalszym toku postępowania - a zatem ową okoliczność należy uznać za udowodnioną. Niewątpliwie bowiem najbardziej wiarygodne informacje na temat miejsca swego pobytu posiada sam zainteresowany. Wobec powyższych dowodów, Wójt Gminy w dniu [...] 2009 r. wydał decyzję o anulowaniu czynności materialno - technicznej polegającej na zameldowaniu M. O. w miejscowości B ul. S. Organ odwoławczy utrzymał decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 607/07 oddalił skargę złożoną przez M. O. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2305/10 uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzje organów obu instancji wskazując, że postępowanie dowodowe nie dostarczyło danych pozwalających jednoznacznie rozstrzygnąć sprawę, w szczególności poza zeznaniami brak danych na temat tego, czy w dacie dokonania zameldowania M. O. istotnie przebywał w Polsce.

Wójt Gminy, ponownie rozpoznając wniosek, wystąpił do organów i podmiotów prowadzących rejestry publiczne, których treść mogłaby przesądzić o tym, czy w dacie dokonania zameldowania M. O. istotnie przebywał w Polsce. Urząd Skarbowy poinformował, że M. O. w latach 2004 – 2011 nie składał zeznań podatkowych oraz nie figuruje w ewidencji podatników, zaś z informacji uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wynika, że wymieniony w roku 2005 nie był objęty ubezpieczeniem społecznym, ani zdrowotnym. Dane uzyskane w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych i w Urzędzie Skarbowym są dowodem wiarygodnym i przydatnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazują one, że zarówno w dacie dokonania zameldowania, jak i w całym roku 2005 M. O. nie osiągał na terytorium Polski dochodów, nie zarobkował i nie pobierał świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Taki stan faktyczny koresponduje z faktem, że - jak sam wymieniony zeznawał - pracował w owym czasie we Francji. Okoliczności te dodatkowo przemawiają za tezą, iż centrum aktywności życiowej wymienionego, a zwłaszcza tej skoncentrowanej wokół zdobywania środków na własne utrzymanie, w dacie dokonywania zameldowania nie znajdowało się na terenie Polski.

Wobec powyższego Wójt Gminy decyzją z dnia [...] 2012 r. anulował czynność materialno – techniczną polegającą na zameldowaniu. Wojewoda uchylił powyższą decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Organ wyższego stopnia wskazał, że niezbędne jest jednoznaczne ustalenie, czy zainteresowany w dacie dokonania zameldowania przebywał czy też nie przebywał pod adresem, pod którym zameldowano go na pobyt stały. W piśmie z dnia 3 grudnia 2012 r. pełnomocnik wyżej wymienionego oświadczył, że podtrzymuje on swoje dotychczasowe stanowisko uważając, że stan faktyczny sprawy uzasadnia uznanie za prawidłowe dokonanie czynności polegającej na zameldowaniu go w miejscu pobytu stałego.

Wójt Gminy stwierdził, że M. O. w toku postępowania poza zeznaniami swoimi i świadka nie przedstawił żadnego innego dowodu na poparcie twierdzenia o zamieszkiwaniu w Polsce. Wójt uznał zatem, że stosowanie do art. 81 K.p.a. skoro strona miała możliwość wypowiedzenia się co do dowodów, o których wie, iż organ administracji wyprowadza wniosek przeciwny do jej twierdzeń, a wypowiedź strony ogranicza się jedynie do zaprzeczenia owemu wnioskowi bez zgłoszenia jakichkolwiek kolejnych wniosków dowodowych, uznać wypada, że strona nie jest w stanie podważyć słuszności tychże wniosków. W ocenie Wójta za pomocą dokumentów urzędowych ustalono, że M. O. w okresie dokonania zameldowania, w samej dacie tego zdarzenia, nie opłacał w Polsce podatków ani składek na ubezpieczenia społeczne. Co prawda rację ma pełnomocnik strony wskazując, że w oparciu o przepisy umów międzynarodowych strona mogła opłacać te świadczenia we Francji nawet, jeśli mieszkała w Polsce - ale żadnego dowodu na tę okoliczność strona nie przedstawiła, choć miała ku temu okazję. Wbrew wywodom zawartym w pismach strony nie ma sprzeczności w rozumowaniu organu polegającym na uznaniu, że przebywanie w danym miejscu nie musi polegać na stałej w nim obecności a równocześnie wskazaniu, że sporadyczne pobyty M. O. w miejscu, w którym został zameldowany na pobyt stały nie noszą znamion zamieszkiwania, o jakim mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Na gruncie tego przepisu samo przebywanie w danym miejscu nie przesądza o zamieszkiwaniu w nim - kluczowe jest bowiem to, czy przebywaniu towarzyszy zamiar stałego pobytu czy też nie. Istnienie lub brak tego zamiaru ocenia się zaś - czy to w poprzednim stanie prawnym czy na gruncie obecnych przepisów - wedle tego, czy w miejscu przebywania dana osoba ma centrum swej życiowej aktywności, czy też nie. W tym drugim wypadku nie może być mowy o zamiarze stałego pobytu, a więc takie przebywanie nie może być podstawą do zameldowania na pobyt stały.

Zgromadzony materiał dowodowy w połączeniu z opisaną wyżej postawą strony pozwala przyjąć, że wymieniony centrum swej życiowej aktywności miał poza Polską i to zarówno w dacie dokonania zameldowania, jak i w okresie późniejszym - w szczególności nie osiągał w Polsce dochodu, nie podlegał ubezpieczeniom społecznym, nie płacił podatków i w Polsce nie pracował. Tym samym jego ewentualne pobyty pod adresem B ul. S nie miały charakteru zamieszkiwania w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł M. O. wskazując, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa przez wadliwe zastosowanie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w rezultacie brak wszechstronnego rozważenia i wyjaśnienia sprawy.

Wojewoda decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że anulowanie czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu w miejscu stałego pobytu jest konsekwencją wadliwego zarejestrowania przez organ meldunkowy pobytu osoby, która w dacie dokonywania zgłoszenia, faktycznie pod danym adresem nie przebywała, a taka sytuacja, jak prawidłowo ustalił organ I instancji, zachodziła w niniejszej sprawie. Celem decyzji o anulowaniu zameldowania jest doprowadzenie do zgodności stanu faktycznego istniejącego w dacie dokonania zameldowania ze stanem prawnym. Decyzja o zameldowaniu czy o anulowaniu zameldowania ma charakter ewidencyjny i nie powoduje powstania, ani utraty jakichkolwiek praw do lokalu, którego dotyczy przedmiot postępowania. Organ przywołał treść art. 10 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i stwierdził, że zameldowanie osoby na pobyt stały jest dokonane prawidłowo, jeżeli w dacie dokonywania tej czynności osoba legitymuje się pobytem stałym w lokalu, czyli faktycznym zamieszkaniem w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, ze M. O. faktycznie nie zamieszkiwał w miejscu zameldowania w dacie dokonywania zameldowania przez jego pełnomocnika. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że odwołujący się miał dostęp do rzeczonej nieruchomości, lecz nie ogniskował tam swoich najważniejszych spraw życiowych, gdyż skoncentrował je w innym miejscu tzn. poza granicami kraju.

Składając oświadczenie w dniu 3 kwietnia 2008 r. zainteresowany podał, że w dniu 18 lipca 2005 r. pracował we Francji, ale miał zamiar stałego pobytu w budynku przy ul. S w B, dlatego też siostra, na mocy udzielonego jej pełnomocnictwa, zarejestrowała pobyt stały pod tym adresem. Istotne znaczenie w sprawie miał fakt, że M. O. ze swej strony nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu, dokumentu na potwierdzenie, że przyjechał do Polski przed 18 lipca 2005 r., również na uprawdopodobnienie okoliczności, które spowodowały, że właśnie od 18 lipca 2005 r. wymieniony miał zamiar uczynienia z przedmiotowego miejsca centrum swoich najważniejszych spraw życiowych i że rzeczywiście w dacie rejestracji pobytu zamiar ten został przez niego faktycznie zrealizowany. Organ meldunkowy w uzupełniającym postępowaniu wyjaśniającym dopuścił jako dowód informacje z urzędu skarbowego oraz z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, które dały podstawę do przyjęcia, że w lipcu 2005 r. centrum najważniejszych spraw życiowych M. O. skoncentrowane było nadal we Francji.

O pobycie stałym decyduje zamieszkanie pod określonym adresem z zamiarem stałej lub długotrwałej koncentracji swoich spraw życiowych. Zamiarowi temu muszą towarzyszyć okoliczności faktyczne dowodzące realizacji tego zamiaru. Pobyt pod wskazanym adresem, który nie odzwierciedla woli stworzenia pod tym adresem swoistego centrum spraw życiowych, nie może mieć charakteru pobytu stałego. Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu I instancji w żaden sposób nie narusza uprawnień odwołującego się do nieruchomości położonej w B przy ul. S, podobnie jak nie uniemożliwia przebywania w niej, bowiem w sytuacji, gdy M. O. faktycznie zamieszka w przedmiotowym budynku z zamiarem stałego w nim przebywania, to wówczas powstanie obowiązek zarejestrowania tego pobytu pod wskazanym adresem.

W świetle poczynionych ustaleń stwierdzić należy, że czynność meldunkowa, której organ meldunkowy dokonał 18 lipca 2005 r. była wadliwa i jej anulowanie zgodnie z treścią art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych było konieczne, w celu doprowadzenia do zgodności stanu prawnego ze stanem faktycznym. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Czynność zameldowania osoby pod danym adresem ma charakter wtórny do zaistniałych wcześniej zdarzeń. Oznacza to, że najpierw należy w lokalu zamieszkać, a następnie zgłosić swój rzeczywisty w nim pobyt. Odwołujący się nie wykazał, aby stan faktyczny sprawy był inny, niż wynikało to z ustaleń organu prowadzącego niniejsze postępowanie, tym samym nie dostarczył argumentów, które pozwoliłyby podważyć dokonaną przez ten organ ocenę zebranych w sprawie dowodów.

Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. O. domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2013 r. Wskazał, że w decyzji nie uwzględniono wymogów z art. 77 K.p.a., błędnie zastosowano art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także niewłaściwie zinterpretowano art. 10 ust. 1 tej ustawy, poprzez odmówienie stałego pobytu głownie ze względu na zatrudnienie poza granicą kraju, co pozostaje w bezwzględnej sprzeczności z sensem ustawy. Organ nie dopuścił również dowodu z akt Sądu Okręgowego sygn. [...] dotyczących rozwodu B. B. z M. O.

W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że organy swoje stanowisko w sprawie oparły na sprzecznym z materiałem dowodowym błędnym przeświadczeniu, że skarżący swego zamieszkiwania nie udowodnił, podczas gdy prawidłowa i wszechstronna analiza akt prowadzi do przekonania, że zarówno zamiar jak i samo zamieszkiwanie w dacie dokonania czynności meldunkowych było bezsporne. Nietrafna wydaje się być argumentacja organu odwoławczego, według której odmawia się dopuszczenia istotnych dowodów z akt sprawy rozwodowej. Po raz kolejny skarżący musi się przeciwstawiać mylnym i krzywdzącym tezom negującym zamiar i zamieszkiwanie w przedmiotowej nieruchomości w chwili zameldowania. Złożone w 2006 r. oświadczenie dla francuskiego urzędu skarbowego złożone zostało dla celów zachowania właściwości urzędu skarbowego wobec zatrudnienia skarżącego na terenie Francji. Również jednokrotną kontrolę dyscypliny meldunkowej przeprowadzoną pod koniec lipca 2005 r. należało wiązać z wypadkiem, którego skarżący doznał i z koniecznością korzystania z pomocy rodziny, co spowodowało przebywanie czasowe w K przy ul. K. Bezspornym dowodem świadczącym o zamiarze stałego pobytu M. O. w B są wyjaśnienia złożone do protokołu w dniu 16 sierpnia 2005 r., w których skrupulatnie wymienił majątek pozostawiony w mieszkaniu, a także rzeczy osobiste i codziennego użytku, które w okresie rekonwalescencji zabierał ze sobą. Organ odwoławczy przyznając, że wydana decyzja ma wyłącznie charakter ewidencyjny i nie powoduje utraty praw skarżącego do lokalu, zdaje się nie dostrzegać szeregu krzywdzących i niesprawiedliwych dla skarżącego następstw spowodowanych brakiem możliwości zameldowania się w swojej własności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

| Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany |

|granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U.z 2012, |

|poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego|

|nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. |

|Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 8 kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną |

|decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2013 r. nr [...] orzekającą o anulowaniu czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu M.|

|O. w miejscu pobytu stałego w B przy ul. S, dokonanej w dniu 18.07.2005r. |

|W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji odpowiadają |

|prawu. W dacie dokonania zameldowania nie zaistniały przesłanki niezbędne do dokonania zameldowania M. O., a więc przebywanie w |

|przedmiotowym lokalu oraz zamiar skoncentrowania przez niego centrum życiowego w tym lokalu. |

|Czynność materialno-techniczna, o której mowa w zaskarżonej decyzji, jest prawnie regulowaną formą działania administracji, która |

|wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Czynnością taką jest czynność zameldowania polegająca na dokonaniu |

|wpisów w określonej ewidencji. Ustawodawca przewiduje załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno-technicznej w |

|przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba |

|dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Natomiast eliminacja czynności materialno-technicznej oraz jej skutków|

|z obrotu prawnego następuje w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej |

|nieważność lub anulującej materialno-techniczną czynność zameldowania. Podstawę prawną dla takiego działania organu i wydania decyzji |

|jest art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani|

|prawomocności, co oznacza, iż w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego. Stwierdzenie nieważności |

|(anulowanie) czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko |

|wtedy, gdy wątpliwości, o których mowa w art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności ujawniły się już po dokonanej czynności |

|materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 |

|października 2008 r., wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 marca 2010r. sygn. akt III SA/Lu 565/09). Przepis art. 47 ust. 2 nakazuje organowi |

|gminy prowadzącemu ewidencję ludności dokonać na podstawie zgłoszenia zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych |

|dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również w przypadku innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (art. 47 ust.1). Jeżeli|

|zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2). |

|Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wyjaśnić trzeba, iż czynność materialno - techniczna zameldowania będzie |

|prawidłowa i niebudząca wątpliwości, jeżeli osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w tym miejscu zameldowania z zamiarem |

|stałego zameldowania. Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 6 ust. 1 powołanej ustawy należy rozumieć zamieszkanie w określonej |

|miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem |

|fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego i skupienie tam centrum życiowego. Zgodzić się należy z organem, że przeprowadzone |

|postępowanie wyjaśniające i zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazują, że powyższe przesłanki wymagane do zameldowania |

|skarżącego na pobyt stały pod adresem ul. S w B nie zostały spełnione. Prawidłowo ustalono, że skarżący faktycznie nie zamieszkiwał w |

|przedmiotowym lokalu. Chodzi nie tylko o datę rejestracji jego zameldowania tj. 18 lipca 2005r., ale także o okres poprzedzający ten |

|dzień jak i czas po rejestracji. O ile przebywał w ogóle na terenie Polski to zamieszkiwał u swoich rodziców przy ul. K w K. Dla |

|dokonania zaś czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu|

|jako miejscu stałego pobytu ale też faktyczne zamieszkanie w lokalu. Inaczej rzecz ujmując - miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w|

|którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje |

|rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje |

|chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Okoliczności tego rodzaju nie można przypisać |

|skarżącemu, stąd dokonaną na jego rzecz w dniu 18 lipca 2005r. czynność materialno-techniczną zameldowania w domu przy ul. S w B |

|należało istotnie, jako wadliwą anulować. Za takim stanowiskiem jednoznacznie przemawia fakt przebywania skarżącego od 1987r. we |

|Francji i mimo zakupu z żoną 10 grudnia 1998 r. domu w B, niezamieszkanie w nim, a wykazywanie zameldowania u rodziców w K przy ul. K. |

|Podnieść należy, że żona skarżącego w marcu 2005 r. wniosła pozew o rozwód do Sądu Okręgowego, dopiero wtedy skarżący zgłosił chęć |

|zameldowania na pobyt stały w B w domu przy ul. S, a więc w okresie konfliktu z żoną. Przedstawione wyżej fakty potwierdzają stanowisko|

|organów w sprawie. |

|Niewątpliwie nie było zamiarem skarżącego w dniu 18 lipca 2005 r. przeniesienie swojego centrum życiowego do domu w B. Skarżący nie |

|traktował miejsca zameldowania w B ul. S jako swojego centrum życiowego, skoro wskazał jako centrum życiowe adres we Francji (tom l akt|

|sprawy - karta nr 104 oraz nr 98) a także wskazał, że w dniu 18 lipca 2005r. pracował we Francji (tom l akt sprawy karta nr 103). |

|Ustalenia organu meldunkowego wbrew twierdzeniom skargi znajdują więc potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. |

|Odnosząc się do zarzutu skargi niedopuszczenia dowodu z akt sprawy rozwodowej to organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej |

|decyzji, że skarżący miał możliwość przedłożenia dowodów w sprawie. Strona nie jest, bowiem zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu |

|okoliczności faktycznych. To stanowisko w pełni podziela Sąd. Obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy nie jest sprzeczny z |

|zasadą, że ciężar dowodu ostatecznie spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Dopiero zaniechanie |

|przedstawienia przez stronę dowodów, pomimo wezwania przez organ, wyłącza możliwość skutecznego podnoszenia zarzutu, że zaskarżona |

|decyzja jest niezgodna z prawem wskutek naruszenia obowiązku organu wyjaśnienia okoliczności sprawy zgodnie z art. 7 i art. 77 K.p.a. |

|Skarżący, jako strona postępowania rozwodowego miał dostęp do akt tego postępowania i był uprawniony do żądania wydania odpisów |

|dokumentów znajdujących się w aktach tego postępowania, miał też możliwość przedłożenia organowi określonych dokumentów, które jego |

|zdaniem miały w sprawie znaczenie. Został, bowiem wezwany do ustosunkowania się, co do zgromadzonego materiału dowodowego co nie |

|wyklucza możliwości przedstawienia organowi dowodów dodatkowych potwierdzających istnienie określonych faktów. Z możliwości tej jednak |

|nie skorzystał. Stawianie, zatem organowi zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. nie jest uzasadnione. |

|Należy wskazać, że zameldowanie jest czynnością materialno-techniczną, która potwierdza jedynie fakt zamieszkiwania w lokalu, a nie |

|rozstrzyga o prawie do lokalu. Wyjaśnił to wyczerpująco wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. w sprawie sygn. akt K |

|20/01 (OTK - A 2002/3/34). Kwestie korzystania z nieruchomości są stricte kwestiami cywilistycznymi, które w razie sporu mogą być |

|rozstrzygane na tle postępowania cywilnego w sądzie powszechnym. Instytucja zameldowania nie przesądza o prawie do lokalu, ani o |

|uprawnieniu do przebywania w nim, które to uprawnienie jest pochodną tytułu do lokalu. |

|W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych |

|ani też przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone wszechstronnym zgromadzeniem dowodów, prawidłową ich |

|oceną oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji. |

|Z tego względu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami |

|administracyjnymi oddalił skargę. |

| |