Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 328/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Wstrzymano wykonanie decyzji w całości
Powołane przepisy: article: ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz.1302 ze zm) art.61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku S.Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji .


UZASADNIENIE

S. Ś.(dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 8 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania przez Sąd. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącej wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji dokonałoby się ze znaczna szkodą dla skarżącej i jej małoletnich dzieci. Podkreślił, że sytuacja materialna rodziny jest trudna – skarżąca sama wychowuje dwie córki w wieku szkolnym, nie ma żadnego majątku, zaś ojciec dzieci nie łoży na ich utrzymanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu winny być bowiem oceniane indywidualnie w każdej sprawie.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Przy czym samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne.

Mając na uwadze treść powołanej regulacji oraz okoliczności niniejszej sprawy Sąd doszedł do wniosku, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt sprawy skarżąca na mocy zaskarżonej decyzji została zobowiązana do zwrotu należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko w łącznej wysokości 1000 zł. Biorąc zaś pod uwagę sytuację osobistą i majątkową skarżącej, przedstawioną zarówno w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie jak też wynikającą z akt postępowania, wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby dla niej znaczną dolegliwość finansową i bez wątpienia spowodowałoby w sposób istotny ograniczenie środków utrzymania nie tylko dla samej skarżącej ale i jej dzieci. Stąd też Sąd ocenił sytuację skarżącej jako uzasadniającą udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Udzielenie tejże ochrony nie jest jednak równoznaczne z oceną legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też wszelkie zarzuty skargi odnoszące się do prawidłowości wydanej i zaskarżonej decyzji nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu wpadkowym o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tych okolicznościach, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.