Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2459/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3, art. 67b § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk, asesor WSA Kamil Kowalewski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 lipca 2022 r. sprawy ze skargi R.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz R.W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej też jako "DIAS" lub "Dyrektor IAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (dalej też jako "NUS" lub "Naczelnik US") o odmowie umorzenia R.W. (dalej też jako "Skarżący") kwoty 16.188,00 zł zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 7.217,00 zł.

2. Jak wynika z akt sprawy, R.W. w dniu 23 listopada 2020 r. złożył do NUS wniosek o umorzenie w całości zaległości podatkowych wynikających z decyzji NUS z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w kwocie 16.188,00 zł wraz odsetkami wynoszącymi na dzień składania wniosku 7.185,00 zł. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że zaległość ta powstała w związku z niezłożeniem deklaracji podatkowej uwzględniającej sprzedaż mieszkania w dniu [...] sierpnia 2014 r., co wiązało się z uzyskaniem dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, którego termin zapłaty mijał z dniem 4 maja 2015 r. Jako okoliczności przemawiające za zasadnością umorzenia tej zaległości Skarżący wskazał zaś bardzo zły stan zdrowia wynikający z upadku, jakiego doznał Skarżący, który skutkował rozległym urazem głowy i długotrwałą hospitalizacją. Skarżący podał, że rozpoznano u niego [...] i [...] . W czasie pobytu w szpitalu Skarżący miał operowanego [...] , a następnie był dwukrotnie reoperowany. W wyniku tego utracił możliwość samodzielnego funkcjonowania, co znalazło potwierdzenie w orzeczeniu o [...] stopniu niepełnosprawności, który następnie zmieniony został na stopień [...] .

Skarżący podał, że cierpi na [...] , ma zdiagnozowaną [...] i zespół [...] . Według jego relacji [...] od ok 2000 roku, lecz podejmował terapię [...] . Ostatni raz leczenie [...] w szpitalu w O. zakończyło się jeden dzień przez terminem z powodu śmierci żony Skarżącego. Obecnie, pomimo trudnej sytuacji zdrowotnej, samotnie wychowuje blisko [...] syna pochodzącego z tego małżeństwa starając się zapewnić mu odpowiednie warunki.

Po rozpoznaniu tego wniosku NUS decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] odmówił Skarżącemu umorzenia wskazanej w jego wniosku zaległości wraz z odsetkami za zwłokę. Swoje rozstrzygnięcie motywował brakiem okoliczności wypełniających pojęcia ważnego interesu podatnika jak i interesu publicznego warunkujących przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W ocenie NUS Skarżący, choć znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i zdrowotnej, to nie może mu zostać automatycznie przyznana oczekiwana ulga. Zdaniem NUS przyczyny powstania zaległości, o której umorzenie wnioskował Skarżący nie należą do kategorii zdarzeń losowych i nie są na tyle szczególne aby mogło wpłynąć na pozytywne stanowisko organu.

Na skutek odwołania złożonego przez R.W. DIAS wspomnianą na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję NUS. Przy czym odnosząc się do przesłanek, jakie legły u podstaw jego rozstrzygnięcia DIAS wskazał, że Skarżący, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą spełnia warunki pozwalające na przyznanie mu wnioskowanej pomocy stanowiącej pomoc de minimis. Jednakże jego sytuacja, choć nie należy do łatwych, to nie świadczy o wystąpieniu ważnego interesu podatnika warunkującego umorzenie zaległości podatkowej. Dyrektor IAS odnotował, że Skarżący próbuje prowadzić działalność gospodarczą, dlatego jego problemy można ocenić jako przejściowe, a jego sytuacja w niedalekiej przyszłości może ulec poprawie. Natomiast zasadą w ocenie DIAS jest płacenie podatków dlatego umorzenie zaległości obciążającej Skarżącego nie leży też zdaniem tego organu w interesie społecznym.

3. W piśmie z dnia 24 września 2021 r. pełnomocnik R.W. wywiódł skargę na decyzję DIAS zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 120, 121 § 1 i art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 z późn. zm. – dalej też jako O.p.) poprzez zaniechanie przeprowadzenia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i tym samym prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z dyspozycją wspomnianych przepisów,

- art. 187 § 1 i art. 191 O.p., poprzez -

- dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, nieocenieni całokształtu sytuacji przy powstawaniu długu podatkowego i niezasadne ustalenie, że sytuacja życiowa, osobista i zdrowotna Skarżącego nie stanowi sytuacji wyjątkowej, pozwalającej na umorzenie zaległości podatkowej oraz że przyczyny powstania zaległości podatkowej nie mieszczą się w kategorii zdarzeń losowych, a także poprzez – wyprowadzenie wniosków, które w zakresie merytorycznym nie mają żadnego uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym i z tym materiałem nie korelują w szczególności, że Skarżącego mogła być konsekwencją wcześniejszych jego zaniedbań.

Skarżący podniósł też zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 O.p., polegające na:

- nieuzasadnionym nadaniu szczególnie doniosłego kryterium "nagłego" wystąpienie okoliczności uniemożliwiających stwierdzenie istnienia ważnego interesu podatnika,

- całkowitym pozbawieniu znaczenia innych okoliczności poza nadzwyczajnymi zdarzeniami losowymi, a w konsekwencji pominięcie tego, że ubóstwo, niebędące zawinionym działaniem podatnika, stanowi jeden z powodów umożliwiających stwierdzenie występowania przesłanki ważnego interesu podatnika, ponieważ jego sytuacja finansowa uniemożliwia mu pokrycie zobowiązania podatkowego wielokrotnie przekraczającego miesięczny dochód,

- odmowę udzielenia wnioskowanej ulgi, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki statuujące takie umorzenie, które to naruszenie jest następstwem przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Wskazując na powyższe naruszenia Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Ponadto zwrócił się o rozpatrzenie sprawy na posiedzeniu niejawnym

DIAS nie znalazł podstaw do uwzględnienia Skargi i przekazując ją do Sądu Administracyjnego w piśmie z dnia 20 października 2021 r. zwrócił się o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

4. W tym miejscu należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, sprawowana przez Sąd, dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, sprowadza się zatem do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 239 z późn. zm. – dalej też jako "P.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

5. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach Sąd przyjął, że spór jaki zarysował się pomiędzy Skarżącym, a Dyrektorem IAS dotyczy tego, czy zgodnie z prawem R.W. odmówiono umorzenia zaległości podatkowej powstałej na skutek nieopłaconego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży mieszkania. Stanowiska stron tego sporu kształtowały się w ten sposób, że DIAS uznał, iż sytuacja skarżącego (osobista, zdrowotna i materialna), jak również okoliczności powstania owej zaległości nie wyczerpują znamion ważnego interesu podatnika warunkującym przyznanie Skarżącemu wnioskowanej ulgi, jej zastosowanie w ocenie DIAS nie leżało też w interesie społecznym. Tymczasem Skarżący prezentuje pogląd, że stanowisko zaprezentowane przez DIAS jest wynikiem wadliwie – w sposób niepełny – ocenionego materiału dowodowego, bowiem oceniając zgromadzone w sprawie dowody w sposób prawidłowy Dyrektor IAS powinien dojść do wniosku, że za umorzeniem spornej zaległości przemawia tak ważny interes podatnika, jak i interes społeczny.

6. Mając na uwadze treść ustaleń poczynionych w rozpoznawanej sprawie przez organy podatkowe Skargę należy uznać za zasadną.

Jako niesporne, bo ustalone na podstawie dokumentów zgromadzonych przez organy podatkowe i niekwestionowane przez Skarżącego należy uznać to, że R.W. posiada zaległość podatkową w kwocie 16.188,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę wynoszącymi na dzień 23 listopada 2020 r. (dzień złożenie wniosku o umorzenie zaległości) 7.185,00 zł. Zaległość ta wynika z niezapłaconego zobowiązania podatkowego w podatku pochodowym ustalonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] września 2020 r., którego źródłem była sprzedaż przez Skarżącego mieszkania dokonana w dniu [...] sierpnia 2014 r. Jak okoliczności mające przemawiać na rzecz umorzenia tej zaległości Skarżący wskazał, a organy przyjęły zły stan zdrowia Skarżącego. Jest on bowiem osobą legitymującą się orzeczeniem o [...] stopniu niepełnosprawności, cierpiącą na szereg dolegliwości. Przede wszystkim Skarżący na skutek upadku na klatce schodowej doznał rozległego [...] przez co był kilkukrotnie hospitalizowany. Podczas pobytów w szpitalu przeszedł on kilka [...] polegających na [...] . Skarżący cierpi na [...] , ma zdiagnozowaną [...] oraz [...] lecz podejmuje leczenie.

Wzięta została też pod uwagę sytuacja osobista Skarżącego, który jest wdowcem – jego żona zmarła w dniu [...] maja 2015 r. podczas jednego z pobytów Skarżącego na terapii. Od tego czasu samotnie wychowuje syna urodzonego w dniu [...] kwietnia 2005 r.

Wreszcie ustalona i przenalizowana została sytuacja finansowa Skarżącego, który utrzymuje się wraz synem z renty rodzinnej i przyznanego na syna świadczenia "500+". Skarżący, choć ma zarejestrowaną działalność gospodarczą to obecnie pozostaje ona zawieszona.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd nie kwestionuje sposobu prowadzenia postępowania podatkowego przez organy obu instancji, te zgodnie z dyrektywami wynikającymi przede wszystkim z art. 121 O.p. podjęły wszelkie niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnia stanu faktycznego sprawy, a w efekcie tych działań pozyskały materiał dowodowy pozwalający w dostatecznym stopniu ustalić stan faktyczny sprawy. Spór zatem jaki został dostrzeżony przez Sąd wynika więc w istocie ze sposobu oceny tych dowodów w kontekście przewidzianych ustawowo przesłanek umorzenia zaległości podatkowej.

7. W tym miejscu przenalizować należy więc materialnoprawną podstawę skarżonego rozstrzygnięcia. Tę zaś stanowiły art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. Przepisy te przewidują, że organ podatkowy może na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą umorzyć zaległości podatkowe w ramach pomocy de minimis. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone przez NSA, które zakłada, że udzielenie pomocy przedsiębiorcy w ramach pomocy de minimis czy innych wymienionych form pomocy publicznej wskazanych w art. 67b § 1 pkt 2 i 3 O.p. nie zwalnia organu od obowiązku rozpatrzenia zasadniczych przesłanek udzielania tych ulg, a mianowicie "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" (tak m.in. w wyroku NSA z 10 stycznia 2020 r., II FSK 247/18).

Istotne z punktu widzenia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia organów podatkowych jest to, że art. 67a § 1 O.p. wyznacza dwie fazy postępowania organów podatkowych. W pierwszej, organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, tj. przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W drugiej zaś, która uruchamia jest w przypadku udziela pozytywnej odpowiedzi na pytanie o to czy umorzenie zaległości podatkowej (bądź udzielenie inne ulgi oczekiwanej przez podatnika) leży w interesie publicznym lub przemawia za tym ważny interes podatnika, organ korzystając z tzw. uznania administracyjnego decyduje o przyznaniu wnioskowanej ulgi.

W pierwszej z nich organ, by w sposób właściwy i pełny zrealizować zasadę prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.) i zasadę przekonywania (art. 124 O.p.) powinien wyjaśnić, jak w kontekście ustalonego stanu faktycznego, rozumie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego. Dopiero, gdy ustali i oceni, że zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ może na podstawie art. 67a § 1 o.p. zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych (podobnie wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13). Zatem tylko jeżeli uzna, że spełniona została jedna lub obie ze wskazanych przesłanek, postępowanie podatkowe w sprawie udzielenie ulgi wkracza w drugą fazę, w której dokonuje się wyboru jednej spośród dwóch opcji decyzyjnych obejmujących przyznanie ulgi lub odmowę jej zastosowania.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie organów podatkowych nie wyszło poza pierwszą z tych faz, tak NUS, jak i DIAS uznały bowiem, że umorzenie zaległości podatkowej na wniosek R.W. nie jest uzasadnione ani ważnym interesem podatnika, ani nie leży w interesie społecznym.

Dokonując kontroli legalności tej decyzji trzeba wyjaśnić, treść obu tych kategorii, co może być o tyle trudne, że ustawodawca nie przewidział ich ustawowych definicji. Dlatego rekonstruując znaczenie pojęć ważny interes podatnika i interes społeczny warto wesprzeć się bogatym dorobkiem orzecznictwa. W judykaturze, wśród dywagacji na tle znaczenia pojęcia ważny interes podatnika przyjmuje się bowiem, że dla uznania zaistnienia "ważnego interesu podatnika" nie wystarczy ustalenie trudnej sytuacji finansowo-osobistej - sytuacja ta musi mieć ona charakter wyjątkowy, jawnie różniący ją od sytuacji innych podatników. Ważny interes podatnika należy rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 25 marca 2022 r., III SA/Wa 1667/21). Wedle stanowiska tego, to nie tyle okoliczności powstania zaległości – jak zdaje się zakładać DIAS – mają cechować się wyjątkowością, lecz sytuacja samego wnioskodawcy, która dla uzyskania ulgi musi wyróżniać się na tle innych osób mogących oczekiwać pomocy w spłacie ich zaległości podatkowych.

W ten sposób umorzenie zaległości, przewidziane w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. staje się instrumentem zastrzeżonym dla sytuacji szczególnie trudnych, gdy ze względu np. na znikome dochody, ciężki stan zdrowia, czy inne względy społeczne, nie jest realnie możliwe wywiązywanie się przez podatnika z zobowiązania (podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 11 marca 2022 r., III SA/Wa 1499/21). Jednak nie powinna ona też być zawężana tylko do sytuacji nadzwyczajnych i nie może być utożsamiany wyłącznie z wydarzeniem nadzwyczajnym i losowym, gdyż w określonych wypadkach nawet sama trudna sytuacja finansowa również może uzasadniać umorzenie zaległości podatkowej (por. w wyroku WSW w Szczecinie z dnia 8 czerwca 2022 r., I SA/Sz 183/22).

Z kolei przesłanka interesu publicznego utożsamiana jest najczęściej z dążeniem do zapewnienia ochrony wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (tak m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16 marca 2022 r., I SA/Gd 1529/21, NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2022 r., III FSK 886/21). Przesłanki tej nie można zaś rozpatrywać wyłącznie w sposób zawężający utożsamiając ją – jak uczyniły to organy podatkowe – z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych, uzależniać jej ziszczenia od nadzwyczajności powstania zaległości podatkowej, ani też przeciwstawiać jej przesłance ważnego interesu podatnika. Ulga, stanowiąc wyłom od zasady terminowego płacenia podatków, jest też formą pomocy publicznej udzielonej podatnikowi po to, by poprzez stosowanie zasady (egzekwowanie podatku) nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia, tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do podatnika oraz osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, państwo (jednostka samorządu terytorialnego) nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w przypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (tak w wyrokach WSA w Olsztynie z dnia 2 czerwca 2022 r., I SA/Ol 204/22, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 kwietnia 2022 r. I SA/Go 59/22).

Powyższe rozważania Sąd w składzie orzekającym podziela w całości i przyjmuje jako własne, mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.

8. Konfrontując je z oceną materiału dowodowego zaprezentowaną przez DIAS oraz przedstawioną przez ten organ argumentacją Sąd stanął na stanowisku, że błędny był zaprezentowany w uzasadnieniu skarżonej decyzji pogląd o braku przesłanek pozwalających na przyznanie R.W. wnioskowanej ulgi.

Wprawdzie DIAS dostrzega, że ważny interes podatnika należy widzieć szeroko, mając na uwadze nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale także normalną sytuację ekonomiczną strony, w tym choćby wysokość uzyskiwanych dochodów, jak również konieczność ponoszenia wydatków np. związanych z kosztami leczenia. Jednakże dalej stwierdza, że sytuacja Skarżącego, który uległ ciężkiemu wypadkowi skutkującemu [...] , podlegał w związku z tym kilkukrotnej hospitalizacji połączonej z [...] , a przy tym nie uzyskuje – na moment złożenia wniosku – dochodów z zarejestrowanej działalności gospodarczej i utrzymuje siebie i małoletniego syna wyłącznie z pobieranej renty rodzinnej i świadczenia wychowawczego tzw. "500+", nie wyczerpuje znamion ważnego interesu podatnika. Sąd stwierdza, że z oceną tą nie sposób jest się jednak zgodzić, bowiem stan w którym osoba posiadająca zaległość podatkową przebyła uraz głowy, którego następstwem była konieczność przeprowadzenia [...] , co w dalszej perspektywie skutkowało [...] , a przy tym osoba ta cierpi [...] i leczy się [...] o z uwagi na [...] może być uznana za szczególnie trudną sytuację zdrowotną. Jeżeli dodatkowo weźmie się pod uwagę, że te czynniki zdrowotne znacznie utrudniają zobowiązanemu kontynuowanie aktywności zawodowej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a przy tym jest on wdowcem samotnie wychowującym dziecko, trzeba stwierdzić, że sytuacja taka mieści się w kategorii ważnego interesu podatnika.

Jeżeli bowiem wszystkie te elementy oceniane byłyby osobno, tj. ubiegający się o uzyskanie ulgi w spłacie zaległości podatkowej miałby wyłącznie trudną sytuację zdrowotną, albo jedynie jego dochód kształtowałby się na relatywnie niskim poziomie, bądź tylko jego sytuacja osobista byłaby trudna można by stwierdzić, że nie znajduje się on w położeniu trudniejszym, znaczenie różniącym się od tego z jakim borykają się inne osoby poszukujące podobnej pomocy. Natomiast gdy czynniki te tj. trudna sytuacja osobista, zła sytuacja materialna i poważne kłopoty zdrowotne zostaną wzięte pod uwagę razem z uwzględnieniem ich wzajemnej korelacji, nie sposób jest odmówić przymiotu wyjątkowości sytuacji, w której znajduje się Skarżący. Mierzy się on bowiem z licznymi trudnościami z których większość nie jest skutkiem jego działań i powstała z przyczyn niezależnych od Skarżącego, jak to, że cierpi [...] , doznał [...] skutkującego powstaniem [...] , został wdowcem samotnie wychowującym nastoletniego syna będąc przy tym osobą niepełnosprawną z orzeczeniem o [...] stopniu niepełnosprawności.

Z tych względów Sąd uznał, że organ podatkowy wadliwie zinterpretował przepis prawa materialnego art. 67a § 1 O.p., będący podstawą skarżonego rozstrzygnięcia. Wbrew jego poglądom sytuacja R.W. wyczerpuje przesłankę ważnego interesu podatnika i może uprawniać do przyznania Skarżącemu ulgi w spłacie zaległości podatkowych.

Dlatego zdaniem Sądu DIAS błędnie zakończył prowadzone postępowania w sprawie przyznania Skarżącemu oczekiwanej ulgi na jej pierwszym etapie, podczas gdy uznając, że zaistniały przesłanki umorzenia zaległości podatkowej powinien przystąpić do drugiej fazy sprawy, w której zdecyduje w ramach posiadanego uznania administracyjnego o przyznaniu bądź odmowie udzielenia ulgi.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie, na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącej 997 zł (czyli kwotę stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu od skargi wraz z kosztami zastępstwa procesowego i uiszczoną opłatą od pełnomocnictwa), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Ponownie rozpoznając sprawę DIAS uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Sąd.