Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 381/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-06-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i pkt 2.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a I. przyznać J.K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego o wyznaczenie, którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, z uwagi na to, że skarga ta została wniesiona do Sądu bez wyczerpania środka zaskarżenia w postaci zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W dniu 6 czerwca 2013r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. We wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo, jego dochód stanowi: renta inwalidzka I grupy w wysokości [...] zł, "R"- w wysokości [...] zł. oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. Składając oświadczenie o swoim stanie majątkowym wskazał, że jest właścicielem działek o pow.: 651m², 650m², 2900m² oraz drewnianego domku o pow. 27m². Nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Jako swoje koszty miesięcznego utrzymania wnioskodawca wskazał koszty: zimnej wody (25zł), energii elektrycznej m(150zł), gazu (53zł), leków (400zł), utrzymania małoletniego syna C., który nie mieszka z nim (400zł) oraz koszty związane z "egzystencją" (300zł). Do wniosku skarżący dołączył orzeczenie lekarza orzecznika ZUS w sprawie niezdolności do pracy, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 28 września 1012r., odcinek renty, z którego wynika, że skarżący otrzymuje co miesiąc [...] zł/netto oraz odcinek renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji wskazujący, że skarżący dodatkowo otrzymuje [...] zł/netto. Poza tym w uzasadnieniu wniosku skarżący przedstawił swoją trudną sytuację zdrowotną.

Wojewódzkim Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje częściowo na uwzględnienie.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z żadną z wymienionych sytuacji nie mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Strona skarżąca posada stałe dochody pokrywające jej stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego oraz będąc właścicielem 87m² ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nie można zatem przyjąć, aby była osobą ubogą bądź aby była osobą, której dochody nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Tym samym jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym uznać należy za bezzasadny.

W ocenie Sądu strona skarżąca wykazała jednak, że nie jest w stanie bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego ponieść kosztów ustanowienia radcy prawnego. Minimalny koszt ustanowienia radcy prawnego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu wynosi 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm. w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054). Na miesięczny dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej składa się renta w wysokości [...] zł/netto, renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy oraz niezdolności do samodzielnej egzystencji w wysokości [...] zł/netto oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości [...] zł. We wniosku skarżący wskazał także swoje miesięczne koszty utrzymania. Mając na uwadze długotrwałą chorobą skarżącego, Sąd przyjął, że wysokość jego stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego podlega wahaniom i może być wyższa od wykazanych, a w związku z tym poniesienie z tej kwoty minimalnego kosztu ustanowienia radcy prawnego spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. Zdaniem Sądu kwota ta pozwala jednak na poniesienie bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego kosztów sądowych niniejszej sprawy. Nie przekroczą one bowiem każdorazowo kwoty 100 zł.

Wobec powyższego, sąd działając na podstawie art. art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.