Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1223/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...]r. M. K. zwrócił się o przyznanie mu prawa do zasiłku okresowego za miesiąc maj i czerwiec 2017r. Następnie, w dniu [...]r. oświadczył, że rezygnuje z wnioskowanego świadczenia za miesiąc maj 2017r.

Decyzją z dnia [...]r. [...] Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie w sprawie przyznania M. K. pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 105 § 2 K.p.a.

W odwołaniu od niej strona wniosła o przyznanie zasiłku okresowego za miesiąc maj 2017 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...]r. nr [...] uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji wskazując, że na skutek cofnięcia wniosku organ I instancji nie prowadził żadnego postępowania wyjaśniającego. Ze względu na dwuinstancyjność postępowania nie jest możliwe prowadzenie pełnego postępowania na etapie odwoławczym. Kolegium nie mogąc zatem zastąpić organu I instancji zmuszone było wydać decyzję kasatoryjną.

W ponownym postępowaniu Prezydent Miasta B. , decyzją z dnia [...]. nr [...] odmówił stronie prawa do zasiłku okresowego za miesiąc maj 2017 r. z powołaniem na art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2014r. (t. j. Dz. U.z 2016r. poz. 930 ze zm.) o pomocy społecznej. Zgodnie z zawartą w tym przepisie regulacją świadczenie z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego począwszy od miesiąca, w którym złożony został wniosek.

W odwołaniu od wskazanej decyzji strona wniosła o jej uchylenie. Oświadczyła, że po raz pierwszy złożyła swój wniosek o przyznanie zasiłku okresowego w dniu [...]r. Do chwili składania odwołania wniosek ten nie został rozpatrzony. Odwołujący podniósł, że w dniu 22 czerwca 2017r. ponowił swój wniosek dołączając zaświadczenie z PUPu o zarejestrowaniu jako bezrobotny. Ponad powyższe opisał swoją sytuację materialną i życiową.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., decyzją z dnia [...] r.nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium odwołało się do brzmienia art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej zaznaczając, że z powyższego przepisu wynika prawo do świadczenia począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek.

W związku z powyższym wniosek złożony w dniu [...] r. może skutkować przyznaniem świadczenia za miesiąc czerwiec tego roku, a w stosunku do miesiąca maja jest to wniosek spóźniony.

Odnosząc się natomiast do twierdzenia odwołującego o złożeniu wniosku w dniu [...]r. wyjasniono, że taki wniosek powinien zostać rozpatrzony w odrębnym postępowaniu, a jeśli nie jest załatwiony, stronie przysługuje zażalenie na niezałatwienie sprawy.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. K. powtórzył zasadniczo wszystkie argumenty, które zwarte zostały w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wyraził swoje niezadowolenie w kwestii nierozpoznania jego wniosku z dnia [...]r . o przyznanie zasiłku okresowego oraz opisał swoją sytuację wywołaną pobytem w zakładzie karnym i brakiem ofert pracy.

W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie organ podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pełnomocnik skarżącego wniósł o zobowiązanie organu do przekazania informacji, czy skarżący zgłosił się, a jeśli tak, to w jakiej dacie, do MOPS w S. .

Sąd uwzględnił wniosek skarżącego i wezwał zarówno MOPS w B. jak i w S. do udzielenia informacji, czy skarżący wystąpił do któregoś z tych organów w maju 2017 roku z wnioskiem o przyznanie mu świadczenia z pomocy społecznej. Z uzyskanych odpowiedzi wynikało, iż skarżący nie zwracał się wcześniej niż w miesiącu czerwcu 2017 r. o przyznanie mu pomocy w formie zasiłku okresowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. 2017, poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji na zasadach wyżej opisanych Sąd nie stwierdził jej niezgodności z prawem.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącemu pomocy w formie zasiłku okresowego za miesiąc maj 2017r. ze względu na brak złożenia wniosku w wymaganym przez ustawodawcę terminie.

Przypomnieć należy, że przyznanie świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej (art. 106 ust. 1). Działanie organu wymaga inicjatywy ze strony ewentualnego przyszłego beneficjenta pomocy społecznej, gdyż organ pomocy społecznej nie działa zasadniczo z urzędu.

Stosownie do art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją.

W aktach sprawy przedstawionej Sądowi wraz ze skargą znajduje się wyłącznie jeden wniosek skarżącego, z dnia [...]r., w którym domagał się prawa do zasiłku okresowego za dwa miesiące - maj i czerwiec. Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnego dowodu a nawet nie uprawdopodobnił swoich twierdzeń o złożeniu do organu wniosku w dniu [...]r.

Nie budzi zatem żadnej wątpliwości Sądu stanowisko organu, który wobec złożonego w miesiącu czerwcu wniosku o przyznanie prawa do zasiłku okresowego przyznał mocą innej decyzji (decyzja z dnia [...]r. nr [...] ) prawo to, począwszy od miesiąca czerwca 2017r.

Biorąc pod uwagę przedstawione przez skarżącego argumenty o braku rozpatrzenia jego wniosku z [...]r. Sąd zauważa, że w przypadku udokumentowania jego wpływu, rolą organu będzie konieczność wznowienia postępowania w sprawie zakończonej obecnie kontrolowaną decyzja. Jest ona bowiem rozstrzygnięciem merytorycznym orzekającym o braku uprawnień do świadczenia. W przypadku orzekania na podstawie wniosku z maja 2017r (o ile wniosek taki przedstawi skarżący organowi albo wykaże w inny sposób, że został złożony) zachodzić będzie res iudicata wymagająca usunięcia z obrotu prawnego kontrolowanej obecnie decyzji.

Jednakże w chwili dokonywanej przez Sąd kontroli są to wyłącznie rozważania czysto hipotetyczne, przedstawione na marginesie sprawy. Kontrolowana sprawa jest sprawą prowadzoną na wniosek skarżącego z dnia [...] r., stanowiącą odrębne, niezależne postępowanie administracyjne i dla oceny legalności działania organów w jej toku nie może mieć przesądzającego znaczenia zdarzenie niepewne, które nota bene nie ukształtowało stanu faktycznego jaki legł u podstaw wydanych decyzji.

W tym stanie rzeczy, gdy skargą nie mogła stać się skuteczna, orzeczono po myśli art. 151 P.p.s.a. jak w sentencji.