Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2095/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, 3 i 5;
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. A. o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w sprawie ze skargi M. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: wstrzymać wykonanie skarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji


UZASADNIENIE

Skarżący – M. A, w prawidłowym trybie i terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej KGP), którą skreślono go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W skardze tej, którą należycie opłacono, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.

W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący podniósł, że od wielu lat utrzymuje się z pracy w charakterze pracownika ochrony. Skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej spowodowało przede wszystkim wypowiedzenie mu przez pracodawcę umowy o pracę w zakresie, w jakim musiał posiadać powyższe uprawnienie, co doprowadziło z kolei do obniżenia jego uposażenia zasadniczego (okres wypowiedzenia upłynął 31 października 2017 r., na potwierdzenie załączył Wypowiedzenie). Nadto wskazał, że brak przedmiotowych uprawnień powoduje, że nie może wykonywać również umów zlecenia, które stanowiły dla niego dodatkowe źródło dochodów (na dowód przedstawił dwie umowy zlecenia).

Mając na uwadze powyższe wskazał także, że w przypadku uniewinnienia go od stawianych zarzutów lub warunkowego umorzenia postępowania karnego, nie będzie miał żadnej możliwości odzyskania utraconego wynagrodzenia, gdyż ustawodawca nie przewiduje takiej procedury.

W zakresie fiskalnym skarżący wskazał także, że skreślenie go z listy spowoduje, że będzie musiał ponownie się starać o wpisanie na nią, a w związku z tym ma obawę, czy posiadany przez niego kurs będzie ważny, czy też będzie zmuszony na nowo go odbyć i raz jeszcze ponieść koszty z tym związane.

W uzasadnieniu wniosku skarżący poinformował, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Wyjaśnił, że miesięczne koszty utrzymania ponosi w wysokości około 1.409 złotych, na co składają się m.in. obsługa kredytu hipotecznego, opłaty za media, lekarstwa, paliwo (na potwierdzenie załączył harmonogram spłat kredytu hipotecznego oraz rachunki za gaz i fundusz remontowy).

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Uznał, że skarżący nie wskazał okoliczności, z których wynikałoby, że wykonanie skarżonej decyzji spowodowałoby ziszczenie się przesłanek warunkujących zastosowanie tej ochrony tymczasowej. Organ zarzucił, że skarżący nie wskazał z ilu osób składa się jego rodzina, jak również nie podał, jakie miał dochody przed skreśleniem go z listy i czy posiada jakieś oszczędności. W ocenie KGP sam fakt utraty części dochodów w skutek skreślenia, nie jest równoznaczny z wystąpieniem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji/czynności, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przykładowo w postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania tej decyzji. Po trzecie czy przesłanki te istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania w tej sprawie została objęta decyzja, którą skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżony akt jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż powoduje, że skarżący w jej skutek traci status kwalifikowanego pracownika ochrony i związane z tym uprawnienia.

Przechodząc do wniosku Sąd przypomina, że skarżący żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że skreślenie go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony spowodowało przede wszystkim wypowiedzenie mu przez pracodawcę umowy o pracę w zakresie, w jakiem musiał posiadać powyższe uprawnienie, co doprowadziło z kolei do obniżenia jego uposażenia zasadniczego.

Sąd zauważa, że owa umowa została już skutecznie wypowiedziana. Nastąpiło to z początkiem listopada 2017 r. Zatem ta kwestia nie ma obecnie wpływu na procedowanie w przedmiocie niniejszego wniosku.

Nie mniej skarżący poza powyższym podał także, że brak przedmiotowych uprawnień spowoduje, że nie będzie mógł wykonywać umów zlecenia, które stanowią dla niego dodatkowe źródło dochodów. Podniósł także, że w przypadku uniewinnienia go od stawianych zarzutów lub warunkowego umorzenia postępowania karnego, nie będzie miał żadnej możliwości odzyskania utraconego wynagrodzenia, gdyż ustawodawca nie przewiduje takiej procedury. W zakresie fiskalnym skarżący wskazał także, że skreślenie go z listy spowoduje, że będzie musiał ponownie się starać o wpisanie na nią, a w związku z tym ma obawę, czy posiadany przez niego kurs będzie ważny, czy też będzie musiał na nowo go odbyć i raz jeszcze ponieść koszty z tym związane.

Wbrew zarzutowi KGP skarżący wykazał swoją sytuację rodzinną, bowiem poinformował w uzasadnieniu wniosku, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Poza tym konkretnie podał i wyjaśnił, jakie oraz z jakich tytułów, ponosi miesięczne koszty utrzymania oraz w czym upatruje ziszczenie się przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.

W ocenie Sądu przywołane przez skarżącego okoliczności są konkretnie wykazane i potwierdzone załączonymi do skargi dokumentami. Nadto w sposób wystarczający uprawdopodobniają one, że niewstrzymanie wykonania skarżącej decyzji może zrodzić po stronie skarżącego zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, poprzez choćby utratę dodatkowego źródła dochodów, czy możliwość powstania konieczności poniesienia dodatkowych kosztów, jak i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, w postaci konieczności ponownego ubiegania się o wpis na listę, z której został skreślony, a w związku z tym możliwa konieczność ponownego przystąpienia do kursu.

Sąd, mając na uwadze stanowisko KGP wyjaśnia, że ubieganie się o zastosowanie tymczasowej ochrony, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wymaga od wnioskującego dowiedzenia okoliczności i zdarzeń, ale uprawdopodobnienia ich zaistnienia. Postępowanie w przedmiocie takiego wniosku nie jest postępowaniem w zakresie prawa pomocy. "Chcąc skorzystać z ochrony tymczasowej, jaką jest możliwość wstrzymania wykonania decyzji, strona zobowiązana jest uprawdopodobnić, a nie udowodnić zaistnienie określonych okoliczności przemawiających za jej zastosowaniem" (tak. np. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2017 r. II GZ 572/17 oraz z 19 maja 2017 II GZ 359/17).

Wobec tego, że skarżący wystarczająco uprawdopodobnił spełnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania skarżonej decyzji, do czego - wbrew sugestiom KGP, nie było niezbędne przedłożenie przez niego dokumentów potwierdzających rzeczywistą sytuację majątkową, tylko przekonanie Sądu o zasadności wniosku, czemu skarżący sprostał, zasadnym jest wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji.

Sąd mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.