Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1946/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  ust. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.) Ewa Pisula - Dąbrowska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Wyższej Szkoły Policji w S. na rozstrzygnięcie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z siedzibą w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] czerwca 2013 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] czerwca 2013 r. Komendant Wyższej Szkoły Policji

w S. zwrócił się do Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości

o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sprecyzowanym w 34 punktach.

Pismem z [...] lipca 2013 r. organ udostępnił część żądanej informacji, zaś co do wniosku oznaczonego punktami 18, 19, 22, 23, 24, 25, 27, 32, 33, 34 poinformował stronę, że ta informacja nosi cechy informacji przetworzonej. W związku z taką konstatacją, wezwał wnioskodawcę do wykazania, że udostępnienie powyższej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Wnioskodawca nie kwestionując stanowiska organu, co do charakteru żądanej informacji, w piśmie z [...] lipca 2013 r. powołał się na zadania postawione przez ustawodawcę przed organem, konkludując iż fakt udostępnienia spornych informacji "może posłużyć poprawie funkcjonowania państwa". Stwierdził też, że uwzględnienie jego wniosku leży w interesie ogółu obywateli.

Rozstrzygnięciem nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. Prezes Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości odmówił udostępnienia stronie żądanej informacji. Następnie, rozpoznając sprawę, wskutek wniosku o ponowne jej rozpoznanie, rozstrzygnięciem nr [...] z [...] września 2013 r. utrzymał w mocy wcześniejsze orzeczenie.

W uzasadnieniu podkreślił, iż wnioskodawca nie wykazał tego, by udostępnienie spornej informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie organu, strona w piśmie z [...] lipca 2013 r. posłużyła się wyłącznie ogólnikami, nie wskazując konkretnie, w jaki sposób informacje te mogłyby wpłynąć na poprawę funkcjonowania państwa.

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę wywiódł Komendant Wyższej Szkoły Policji w S., wnosząc o jego uchylenie.

Zarzucił organowi naruszenie przepisów:

- art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, 2 ust. 1, 4 ust. 1 pkt 5, 6 ust. 1 pkt 3-5, 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

- art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a.

W uzasadnieniu podkreślił, że wykazał przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Żądana informacja odnosi się bowiem do materii związanej z funkcjonowaniem agencji rządowej. Sam zaś fakt udostępnienia informacji o działaniach organów władzy, może przyczynić się do poprawy ich funkcjonowania, a także upowszechni wiedzę w zakresie dotyczącym umów wsparcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy wnioskodawca wykazał, że uzyskanie przez niego żądanej informacji, było szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Na wstępie należało podkreślić, że nie budziło jakichkolwiek wątpliwości to, iż żądana informacja była informacją publiczną oraz że organ był podmiotem zobowiązanym, w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej, do jej udostępnienia.

Okolicznością niesporną (niekwestionowaną przez skarżącego) było też to, że żądanie, którego dotyczy skarżona decyzja, zostało zakwalifikowane do kategorii informacji przetworzonej. To zaś sprawiło, że żądanie winno być oceniane przez pryzmat normy art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępnie do informacji publicznej.

Zgodnie z treścią wyżej powołanej normy prawnej, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Sformułowanie przywołanego przepisu prowadzi do konkluzji, że ustawodawca zaostrzył kryteria, od istnienia których uzależnił możliwość udostępnienia informacji przetworzonej. Nie tylko bowiem powiązał takie udostępnienie z istnieniem interesu publicznego. Przesądził dodatkowo, że interes ten musi mieć charakter "szczególnie istotny".

Sama więc gramatyczna wykładnia omawianego przepisu wskazuje na to, że przesłanki przemawiające za udostępnieniem informacji przetworzonej, winny być wyjątkowe, tj. odbiegające od normy, od przeciętności. Stąd więc, udostępnienie omawianego rodzaju informacji publicznej, powinno mieć miejsce jedynie wtedy, gdy przemawia za tym interes obywateli (znacznej ich grupy) oraz gdy jej udostępnienie faktycznie mogłoby się przyczynić do ulepszenia działania organów administracji lub chociażby podmiotów dysponujących daną informacją.

Powyższe konkluzje pozostają w zgodzie z ugruntowanymi poglądami judykatury, których odzwierciedleniem jest m.in. teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1870/10, zgodnie z którą "wnioskodawca żądający informacji przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego".

W uzasadnieniu wyroku z 7 grudnia 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1505/11, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że "przesłankę szczególnej istotności dla interesu publicznego, określoną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. należy uznać za wypełnioną w takiej sytuacji, w której pozyskanie określonej informacji i jej upublicznienie leży w interesie nie tylko wnioskodawcy, ale także innych obywateli".

Dodatkowo wartą przywołania jest też teza wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1737/11, w myśl której "... udzielenie informacji publicznej przetworzonej podmiotom, które nie zapewniają, iż zostanie ona wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania organów państwa, przemawia za przyjęciem, że po stronie nie występuje interes publiczny uzasadniający udzielenie im żądanej informacji".

Z tezami wyżej powołanych wyroków tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuje jak własne.

Podkreślenia wymaga też okoliczność, iż zgodnie z przyjętym sposobem procedowania, posiadacz informacji, w razie uznania jej za noszącą cechy przetworzenia, wzywa wnioskodawcę do wskazania szczególnego interesu publicznego, przemawiającego za jej udostępnieniem. W sytuacji gdy organ zamierza odmówić udostępnienia spornej informacji, winien wykazać brak istnienia przesłanki ustawowej, wynikającej z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wykazując powyższy brak, organ nie może jednak czynić tego in abstracto, w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy. Musi odnieść się do realiów sprawy, a przede wszystkim do argumentacji wnioskodawcy domagającego się danej informacji przetworzonej. Należy bowiem pamiętać o tym, że to strona żądająca informacji przetworzonej, uzasadniając istnienie szczególnego interesu publicznego, w jej udostępnieniu, zakreśla ramy faktyczne, w jakich może poruszać się organ, oceniający wniosek. Tylko bowiem wnioskodawca posiada wiedzę na temat tego, jak chce spożytkować otrzymaną informację i jaki wywoła to skutek w sferze interesu publicznego.

Powyższe prowadzi więc do wniosku, że potencjalny adresat informacji przetworzonej, działając w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, musi w sposób szczegółowy udowodnić to, że udostępnienie mu spornej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Powinien w szczególności wykazać istnienie realnego związku przyczynowo-skutkowego, pomiędzy udostępnieniem informacji przetworzonej, a poprawą funkcjonowania organu posiadającego daną informację, lub innego organu publicznego. Brak zaś udowodnienia powyższych okoliczności będzie przemawiał za przyjęciem, że udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, nie uzasadnia szczególny interes publiczny.

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy uznać należało, że organ miał podstawy do stwierdzenia, iż za udostępnieniem spornej informacji nie przemawia szczególny interes publiczny. Analizując pismo wnioskodawcy z [...] lipca 2013 r. – będące odpowiedzią na wezwanie do wykazania szczególnego interesu publicznego – zasadnie przyjął, że po stronie wnioskodawcy interes taki nie istnieje. W powyższym piśmie wnioskodawca wyszczególnił bowiem jedynie zadania i cele, jakie ustawodawca postawił przed organem. Następnie zaś wyraził pogląd, że udostępnienie informacji o działaniu organu, "może" przyczynić się do poprawy jego funkcjonowania, a także, że informacja ta ma służyć ogółowi obywateli.

Przytoczone uzasadnienie żądania udostępnienia informacji przetworzonej świadczy więc o tym, iż wnioskodawca nie tylko nie wyszedł poza sferę gołosłownych twierdzeń, ale nawet nie wyszedł poza sferę takich przypuszczeń. Użycie zwrotu "może przyczynić się", nie może być przecież interpretowane jako wyraz pewności wnioskodawcy, co do wpływu udzielenia informacji na działanie organu.

Wnioskodawca nie uzasadnił też w żaden sposób tezy, iż udostępnienie spornej informacji ma posłużyć ogółowi obywateli. Mało tego, nie przytoczył nawet żadnych twierdzeń, które by za zasadnością powyższej tezy przemawiały.

Zwrócić również należy uwagę na fakt, że strona w piśmie z [...] lipca 2013 r. nie odnosiła się do szczegółowej treści swojego wniosku, co dodatkowo potwierdza, iż uzasadnienie istnienia szczególnego interesu publicznego pozostawało w oderwaniu od realiów faktycznych niniejszej sprawy.

W świetle powyższego, zdaniem tutejszego Sądu, organ był uprawniony do wydania skarżonego rozstrzygnięcia i przyjęcia, że po stronie wnioskodawcy nie występuje szczególny interes publiczny, uzasadniający udzielenie mu żądanej informacji.

Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów, dotyczących naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego, tutejszy Sąd nie podzielił ich, bowiem nie dopatrzył się ich związku z realiami faktycznymi niniejszej sprawy. Strona formułując powyższe zarzuty, również (podobnie jak w kwestiach merytorycznych) nie wyszła poza granice ogólnikowych twierdzeń. Nie powiązała bowiem zarzucanych naruszeń prawa z konkretnymi okolicznościami sprawy. W szczególności nie wskazała nawet na to, czy i jakie ewentualne negatywne konsekwencje dla strony wywołały zarzucane naruszenia.

Na marginesie wyjaśnić należało, że tutejszy Sąd nie badał kwestii związanych z zarzucanym w skardze nieudostępnieniem informacji oznaczonej w punktach 28 i 29 wniosku strony. Powyższe żądanie nie było bowiem przedmiotem rozstrzygania przez organ w skarżonej decyzji. Tym samym przedmiotowa kwestia pozostawała poza zakresem sprawy objętej niniejszą skargą.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).