Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 282/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 35 ust. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 29 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu wniosku A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. (dalej jako: "inwestor"), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A nr [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa kratowa o wysokości 30,5 m, anteny sektorowe i radioliniowe, szafy sterujące i zewnętrzna instalacja elektryczna, na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 36 w Ł. (działki ewid. nr 342/12 i 340/15 obrębu [...]).

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania inwestora, uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz poprzedzającą je postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku inwestora, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci A nr [...], w skład której wchodzą: wieża stalowa kratowa o wysokości 30,5 m, anteny sektorowe i radioliniowe, szafy sterujące i zewnętrzna instalacja elektryczna, na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 36 w Ł. (działki ewid. nr 342/12 i 340/15 obrębu [...]). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332 ze zm.).

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniósł inwestor podnosząc, iż organ przyjął za złą podstawę prawną do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Inwestor w toku postępowania uzupełnił braki przewidziane postanowieniem organu pierwszej instancji, nawet jeśli organ uznał iż nie zostały w całości wykonane, to nie mogło to stanowić podstawy do wydania odmowy pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i cytując treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wskazał, że dla terenu planowanej inwestycji brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec tego dla inwestycji Prezydent Miasta Ł. wydał w dniu [...] decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Projektowana stacja bazowa telefonii cyfrowej jest zgodna z warunkami zawartymi w ww. decyzji.

Jak podkreślił Wojewoda, w przedłożonym projekcie budowlanym stwierdzono, że inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie sąsiednich działek, gdyż w przypadku zabudowy terenu sąsiadującego ze stacją, operator ma obowiązek zmiany parametrów emisji tak, aby obszary o ponadnormatywnym promieniowaniu nie znajdowały się w miejscach dostępnych dla ludności. Obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza zatem – zdaniem autora projektu – poza teren działki na której inwestycja jest zlokalizowana. Jednakże – w ocenie Wojewody – w projekcie budowlanym nieprawidłowo został określony obszar oddziaływania inwestycji, bowiem powinien on obejmować obszar, w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekraczał będzie dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883, dalej jako: "rozporządzenie z 2003 roku"). Zgodnie z ww. rozporządzeniem, dopuszczalna gęstość mocy dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego o wartości od 300 MHz do 300 GHz, wynosi 0,1 W/m2. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych ma niewątpliwy wpływ na dopuszczalny prawnie sposób zagospodarowania nieruchomości, nad powierzchnią których dojdzie do takowego przekroczenia. Każde przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, chociażby dotyczyło wysokości potencjalnie niemożliwej do realizacji zabudowy. Dla oceny czy dana nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej bez znaczenia jest czy na jakiej wysokości dopuszczalne prawem poziomy pól elektromagnetycznych zostaną przekroczone. Zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 459 ze zm.), własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu. Wobec tego, w związku z faktem, iż w aktach sprawy znajduje się mapa obrazująca zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2, nieruchomości położone w ww. obszarach występowania promieniowania należało wskazać, jako obszar oddziaływania inwestycji.

Jak następnie wskazał Wojewoda, ważną kwestią w sprawie jest ewentualne zakwalifikowanie inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71, dalej jako: "rozporządzenie"). Z akt sprawy wynika, że przedłożony projekt budowlany zawiera część środowiskową (tom II), która obejmuje analizę środowiskową i kwalifikację przedsięwzięcia. Według autora ww. opracowań, budowa stacji nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludności i środowiska, nie będzie także oddziaływać w negatywny sposób na powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z ww. rozporządzeniem.

Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży stalowej o wysokości wynoszącej 30 m n.p.t., na której zostanie zamontowanych sześć anten sektorowych tworzących trzy sektory skierowane na azymuty: 60°, 190° oraz 320°. Wysokość zawieszenia środka anten wynosi 29 m n.p.t. w przypadku stacji bazowej, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały określone w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Zgodnie z tym rozporządzeniem, parametrami, na podstawie których dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej (czyli budowa instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz), są: równoważna moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Według art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 519), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten zawieszonych na wysokości 29 m n.p.t. w odległości do 150 m i do 200 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Zgodnie z załącznikiem nr 1 (tabela 2) rozporządzenia z 2003 roku, w przypadku, gdy częstotliwość pola magnetycznego mieści się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nie przekraczającym 0,1 W/m2. Określony w kwalifikacji, na podstawie obliczeń i analizy przewidywanych rozkładów pól elektromagnetycznych, zasięg obszaru, dla którego poziom elektromagnetycznego promieniowania jest większy niż 0,1 W/m2, pozwolił stwierdzić autorowi, że wystąpi on tylko i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Tym samym planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jak dostrzegł Wojewoda, w kwalifikacji przedsięwzięcia inwestor zamieścił rysunek (nr K04) przedstawiający widok pionowy stacji z naniesionymi osiami głównymi promieniowania wiązek anten sektorowych. W związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, przy określonej równoważnej mocy promieniowana izotropowo anteny – w tym przypadku 7383 W oraz 4999 W i 4998 W, musi być zachowana odległość miejsc dostępnych dla ludności – w tym przypadku 150 m i 200 m. Z rysunku wynika, iż dla tych odległości główna wiązka promieniowania przechodzić będzie nad powierzchnią ziemi na minimalnej wysokości:

- 4,6 m dla anteny 1.1 (EIRP 7383 W, odległość 200 m, tilt 7°, Az. 60°),

- 2,9 m dla anteny 1.2 (EIRP 4999 W, odległość 150 m, tilt 10°, Az. 60°),

- 2,2 m dla anteny 2.1 (EIRP 4998 W, odległość 150 m, tilt 10°, Az. 190°),

- 2,2 m dla anteny 2.2 (EIRP 4999 W, odległość 150 m, tilt 10°, Az. 190°),

- 2,7 m dla anteny 3.1 (EIRP 4998 W, odległość 150 m, tilt 11°, Az. 320°),

- 2,7 m dla anteny 3.2 (EIRP 4999 W, odległość 150 m, tilt 11°, Az. 320°),

W związku z tym, że obszar wokół inwestycji jest obszarem zurbanizowanym, a ww. minimalne wysokości przechodzenia wiązki promieniowania wynoszą jedynie od 2,2 do 4,6 m, nie jest poprawne stwierdzenie zawarte w kwalifikacji przedsięwzięcia, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten w odległości do 150 m i do 200 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Ponadto – jak wskazał Wojewoda – zgodnie z § 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463, dalej jako: "rozporządzenie z 2012 roku"), w przypadku obiektów budowlanych wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną, w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej opracowuje się dodatkowo dokumentację badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny. Sięgając do treści § 8, § 9 i § 10 rozporządzenia z 2012 roku, Wojewoda dostrzegł, że przedłożony projekt budowlany zawiera "Kopię dokumentacji geotechnicznej", w której zaliczono projektowane obiekty stacji bazowej telefonii cyfrowej do drugiej kategorii geotechnicznej. Wobec tego, dokumentacja geotechniczna powinna zawierać opinię geotechniczną, dokumentację badań podłoża gruntowego, a także projekt geotechniczny w zakresie zgodnym z zapisami § 8 § 9 i § 10 rozporządzenia z 2012 roku.

W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2012 roku, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Pomimo nałożenia obowiązku, postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...], przez usunięcia nieprawidłowości w zakresie przedłożenia części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu sporządzonej na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, w przedłożonym projekcie budowlanym, nie zostało to wykonane. Kopia mapy do celów projektowych, na której sporządzony został projekt zagospodarowania terenu, nie została potwierdzona za zgodność z oryginałem przez projektanta.

Dodatkowo zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć 4 egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem potwierdzającym wpis projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu. Zaświadczenie o przynależności projektanta (M. N.) załączone do projektu budowlanego, ma termin ważności niezgodny z wykonaniem opracowania. Część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu, zgodnie z datą wskazaną w metryce rysunku, została wykonana w czerwcu 2017 roku, a termin ważności ww. zaświadczenia obejmował okres do dnia 31 stycznia 2017 roku.

Odnosząc się do treści odwołania, Wojewoda napisał, iż w myśl art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Gdy inwestor we wskazanym terminie nie doprowadzi projektu budowlanego do zgodności z prawem, organ administracji architektoniczno – budowlanej zobowiązany jest na podstawie ww. przepisu odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. A ponieważ braki dokumentacji nie zostały usunięte, organ pierwszej instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, co – zdaniem Wojewody – jest rozstrzygnięciem prawidłowym.

Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wniosła A Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wskazując na:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy z parametrów planowanej inwestycji nie wynika, by na terenie, na którym dochodzić będzie do ponadnormatywnego promieniowania emitowanego przez projektowaną inwestycję i w miejscu tego promieniowania znajdowały się miejsca dostępne dla ludności;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 7 rozporządzenia z 2012 roku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skoro projekt budowlany zawierał opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntu;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia z 2012 roku poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skoro projekt budowlany zawierał mapę dla celów projektowych poświadczoną za zgodność z oryginałem przez projektanta;

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. nie naruszyła wskazanych przepisy;

5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż Prezydent Miasta Ł. prawidłowo ustalił, że inwestor nie uzupełnił dokumentacji załączonej do wniosku o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę w sposób wymagany obowiązującymi przepisami prawa.

Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. oraz zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrolowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, którego ramy określone zostały w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 290 ze zm.), a zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przywołany art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego.

W sprawie zwrócić także należy uwagę na treść art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który wskazuje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W sprawie, po wpłynięciu wniosku strony skarżącej będącej w sprawie inwestorem o wydanie pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji, do którego dołączono m.in. decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach lokalizacji inwestycji celu publicznego – stacji bazowej telefonii komórkowej, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...], wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zobowiązał stronę skarżącą do przedłożenia:

1. części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu sporządzonej na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, uzupełnionej o rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ projektowanej komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej komunikacji zewnętrznej zgodnie z wymaganiami określonymi w § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie w sprawie projektu budowlanego");

2. prawidłowej informacji o obszarze oddziaływania obiektu, wskazującej przepisy prawa, w oparciu o które dokonano określenia obszaru oddziaływania obiektu i zasięg obszaru oddziaływania obiektu przedstawiony w formie opisowej lub graficznej oraz uwzględniającą m.in. zasięg uciążliwości i zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, spełniającej wymagania przepisów § 13a ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego;

3. opisu technicznego projektu architektoniczno – budowlanego zawierającego warunki i sposób posadowienia obiektu (w tym projekt geotechniczny), sporządzone w formie zgodnej z rozporządzeniem z 2012 roku w związku z wymaganiami przepisu § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego.

Termin usunięcia wskazanych nieprawidłowości organ ustalił do dnia 20 grudnia 2016 roku, ale na wniosek strony skarżącej termin ten został przedłużony najpierw do dnia 31 marca 2017 roku (postanowienie z dnia [...]), a następnie do dnia 30 czerwca 2017 roku (postanowienie z dnia [...]), po czym ostatecznie do dnia 30 października 2017 roku (postanowienie z dnia [...]).

Podstawę zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji stanowił przywołany art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu, organy – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – miały podstawy do oparcia rozstrzygnięcia o normę art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem inwestor – wbrew obowiązkowi wynikającemu z postanowienia organu pierwszej instancji – nie usunął wskazanych w rzeczonym postanowieniu nieprawidłowości w projekcie budowlanym dołączonym do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.

Według autora projektu budowlanego, inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie sąsiednich działek, gdyż w przypadku zabudowy terenu sąsiedniego, operator ma obowiązek zmiany parametrów emisji tak, aby obszary o ponadnormatywnym promieniowaniu nie znajdowały się w miejscach dostępnych dla ludności. Zatem w ocenie autora projektu - obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza zatem poza teren działki na której inwestycja jest planowana.

Bezspornie lektura projektu budowlanego potwierdza stanowisko organów, iż w rzeczonym projekcie nieprawidłowo został określony obszar oddziaływania inwestycji, bowiem powinien on obejmować obszar, na którym poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekraczał będzie dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu z 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Dopuszczalna gęstość mocy dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego o wartości od 300 MHz do 300 GHz, wynosi 0,1 W/m2 (tabela 2 lp. 7 załącznika nr I do rozporządzenia z 2003 roku). Maksymalny zasięg występowania strefy o gęstości mocy pola przekraczającej dopuszczalną wartość S=0,1 W/m2 dla tiltu minimalnego i maksymalnego obrazuje odpowiednio tabela 2.1 i 2.2 oraz rysunki 2, 3a, 3b i 3c. Wspomniany maksymalny zasięg dla poszczególnych anten dla tiltu minimalnego wynosi od 37,6 m do 66,8 m, a dla tiltu maksymalnego od 37,1 m do 66,3 m. Przywołany rysunek 2 obrazujący zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż wartość 0,1 W/m2 pokazuje, że wspomniany zasięg wykracza poza granice działek objętych zamierzeniem inwestycyjnym. Z rysunku 3a wynika, że zasięg występowania wspomnianego promieniowania dla azymutu 60° wynosi do 99,3 m lub 93 m. Z rysunku 3b wynika, że zasięg występowania wspomnianego promieniowania dla azymutu 190° wynosi do 99,3 m lub 97,8 m. Natomiast z rysunku 3c wynika, że zasięg występowania wspomnianego promieniowania dla azymutu 320° wynosi do 99,3 m lub 97,5 m. Z powyższych dokumentów wynika zatem, iż zasięg występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż wartość 0,1 W/m2 wykracza poza teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym.

W ocenie Sądu, przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych ma niewątpliwy wpływ na dopuszczalny prawnie sposób zagospodarowania nieruchomości, nad powierzchnią których dojdzie do takowego przekroczenia. Jak słusznie podkreślił Wojewoda, każde przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, chociażby dotyczyło wysokości potencjalnie niemożliwej do realizacji zabudowy. Dla oceny czy dana nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania obiektu w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej bez znaczenia jest czy i na jakiej wysokości dopuszczalne prawem poziomy pól elektromagnetycznych zostaną przekroczone. Własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu (art. 143 Kodeksu cywilnego). Wobec tego, w związku z faktem, iż w aktach sprawy znajduje się mapa obrazująca zasięgi występowania promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż dopuszczalna wartość 0,1 W/m2, nieruchomości położone w ww. obszarach występowania promieniowania należało zakwalifikować jako obszar oddziaływania inwestycji.

Podkreślić należy, że przez miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, rozumieć należy zarówno tereny, na których istnieje legalna zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i tereny, na których taka zabudowa może być wzniesiona zgodnie z prawem (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2017 roku, sygn. II OSK 2883/15, z dnia 16 czerwca 2015 roku, sygn. II OSK 2706/13 i z dnia 12 czerwca 2014 roku, sygn. II OSK 104/13; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc "miejsca dostępne dla ludności" to takie obszary, na których choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z tego powodu okoliczność, że na sąsiednich nieruchomościach nie ma aktualnie zabudowy pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem projekt budowlany w zakresie określenia obszaru oddziaływania inwestycji nie spełnia wymagań. Podobnie oceny w powyższym zakresie nie jest w stanie zmienić zawarta w projekcie deklaracja inwestora, że w przypadku zabudowy terenu sąsiedniego operator ma obowiązek zmiany parametrów emisji tak, aby obszary o ponadnormatywnym promieniowaniu nie znajdowały się w miejscach dostępnych dla ludności. Z tych powodów nie zasługuje na akceptację twierdzenie inwestora, że obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza teren działki, na której inwestycja ma być zlokalizowana.

Sięgając do treści postanowienia z dnia [...] należy dostrzec, iż inwestor został także zobowiązany do przedłożenia opisu technicznego projektu architektoniczno – budowlanego zawierającego warunki i sposób posadowienia obiektu (w tym projekt geotechniczny), sporządzone w formie zgodnej z rozporządzeniem z 2012 roku w związku z wymaganiami przepisu § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego. Z przywołanego przepisu § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego wynika, że projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. Wspomniany opis techniczny, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać m.in. układ konstrukcyjny obiektu budowlanego, zastosowane schematy konstrukcyjne (statyczne), założenia przyjęte do obliczeń konstrukcji, w tym dotyczące obciążeń, oraz podstawowe wyniki tych obliczeń, a dla konstrukcji nowych, niesprawdzonych w krajowej praktyce – wyniki ewentualnych badań doświadczalnych, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe podstawowych elementów konstrukcji obiektu, kategorię geotechniczną obiektu budowlanego, warunki i sposób jego posadowienia oraz zabezpieczenia przed wpływami eksploatacji górniczej, rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe wewnętrznych i zewnętrznych przegród budowlanych; w przypadku projektowania rozbudowy, przebudowy lub nadbudowy, w razie potrzeby, do opisu technicznego należy dołączyć ocenę techniczną obejmującą aktualne warunki geotechniczne i stan posadowienia obiektu (§ 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego).

W sprawie należy dostrzec, że do projektu budowlanego jego autor dołączył opinię geotechniczną wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego dla potrzeb projektu budowlanego. Z tego dokumentu wynika, że planowany obiekt został zakwalifikowany do drugiej kategorii geotechnicznej. Z tego powodu sięgając do treści § 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 2012 roku, druga kategoria geotechniczna, która obejmuje obiekty budowlane posadawiane w prostych i złożonych warunkach gruntowych, wymagające ilościowej i jakościowej oceny danych geotechnicznych i ich analizy, takie jak:

a) fundamenty bezpośrednie lub głębokie,

b) ściany oporowe lub inne konstrukcje oporowe, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. b, utrzymujące grunt lub wodę,

c) wykopy, nasypy budowlane, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. c, oraz inne budowle ziemne,

d) przyczółki i filary mostowe oraz nabrzeża,

e) kotwy gruntowe i inne systemy kotwiące.

Konsekwencją uznania, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem budowlanym drugiej kategorii geotechnicznej jest nałożenie dodatkowo obowiązku opracowania dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego (§ 7 ust. 2 rozporządzenia z 2012 roku). Elementy projektu geotechnicznego określa przepis § 10 rozporządzenia z 2012 roku.

Lektura projektu budowlanego pozwala ocenić, że nie zawiera on projektu geotechnicznego spełniającego wymagania określone w § 10 rozporządzenia z 2012 roku, stąd zasadnie organ administracji architektoniczno – budowlanej pierwszej instancji zobowiązał inwestora do przedłożenia opisu technicznego projektu architektoniczno – budowlanego zawierającego warunki i sposób posadowienia obiektu (w tym projekt geotechniczny).

Konkludując, organy obu instancji zasadnie uznały, iż należy odmówić zatwierdzenia przedłożonego projektu i wydania pozwolenia na budowę, mając na względzie niezgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej, składającej się ze wieży stalowej o wysokości 30 m wraz z montażem planowanych anten sektorowych i towarzyszącymi urządzeniami technicznymi (np. wsporników, pomostu, drabiny komunikacyjnej, czy odgromników), po bezskutecznym nałożeniu na inwestora – postanowieniem z dnia [...] – obowiązku usunięcia, w określonym terminie, wskazanych przez organ pierwszej instancji nieprawidłowości.

Nadto nie można podzielić poglądu, że w postępowaniu przed organem drugiej instancji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, czy art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, organy wyjaśniły sprawę w sposób należyty, dokonały poprawnej interpretacji przepisów prawa, czemu wyraz dały w kwestionowanych rozstrzygnięciach. A ponieważ projekt budowlany nie został – stosownie do treści postanowienia z dnia [...] – poprawiony, organ pierwszej instancji zobowiązany był do wydania rozstrzygnięcia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do art. 35 ust. 5 Prawa budowlanego.

Z opisanych powodów żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

Rekapitulując Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł w wyroku o oddaleniu skargi w całości.

M.K.