Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 661/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-07-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: ustanowić dla skarżącego radcę prawnego.


UZASADNIENIE

J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

W dniu 13 czerwca 2011 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek na urzędowym formularzu o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych.

J. K. w formularzu wskazał, że zamieszkuje w domu z rodzicami, ma tam pokój o powierzchni 20 m2, do wspólnego użytku łazienka i kuchnia oraz garaż. Ma majątek w postaci samochodu Volkswagena polo o wartości około 2000 zł oraz co miesięczny dochód z tytułu renty w kwocie 498,72 zł, z której 300 zł przeznacza na wikt, 20 zł na abonament za telewizor, 20 zł na telefon. Uzasadniając wniosek J. K. wskazał, że przysługuje mu skarga kasacyjna od wyroku tut. Sadu z dnia 19 kwietnia 2011 r. oddalającego jego skargę, oraz podniósł argumenty, które odnoszą się do wyroku. Podniósł też, że w okresie od 20 maja 2011 r. do 7 czerwca 2011 r. wypadł mu nagły wyjazd za granicę, ale prosi o przyznanie mu radcy prawnego do sporządzenia skargi kasacyjnej z prośbą o dotrzymanie terminu do 13 czerwca 2011 r. włącznie lub o jego przedłużenie.

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, Wydział II, w związku ze złożonym w dniu 10 czerwca 2011 r. (data nadania w placówce pocztowej) urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 255 P.p.s.a., wezwał skarżącego do uzupełnienia danych zawartych w urzędowym formularzu wniosku PPF, poprzez wskazanie:

- jakiej wysokości są koszty utrzymania jego mieszkania poprzez nadesłanie rachunków lub oświadczenia o ich wysokości za czynsz, energię elektryczną, wodę itp.,

- przedłożenie wyciągów z posiadanych przez wszystkich członków gospodarstwa domowego wnioskodawcy rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z ostatnich trzech miesięcy,

- nadesłanie jego zeznania podatkowego za rok 2010 potwierdzonego, że zostało złożone w Urzędzie Skarbowym lub innego zaświadczenia o wysokości dochodów za ten okres,

- przesłania zaświadczenia o zarejestrowaniu się przez niego, jako osoba bezrobotna w Urzędzie Pracy,

- wyjaśnienia kwestii wyjazdu zagranicznego, czy był on w celu zarobkowym jeśli tak to osiągnięty z pracy dochód,

- wskazanie czy on lub osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie korzystają w okresie ostatnich 3 miesięcy ze świadczeń z pomocy społecznej jeśli tak to jakich i w jakiej wysokości.

Pismo to zawierało pouczenie, że niezastosowanie się do niego w terminie może spowodować oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednocześnie poinformowano go, że został już w całości zwolniony od kosztów sądowych na mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 stycznia 2011 r.

Skarżący odpowiedział na wezwanie w dniu 24 czerwca 2011 r. (data nadania w placówce pocztowej), wyjaśnił, że obecnie nadal się leczy i nie pracuje, Nie korzysta z pomocy społecznej, utrzymuje się z renty, od 250 zł do 300 zł płaci rodzicom na swoje utrzymanie, a pozostałe 160 zł ma na bieżące wydatki takie jak odzież i paliwo. Dwa razy w miesiącu jeździ do lekarza do Kluczborka, co roku płaci 487 zł z tytułu OC. Przesłał też zeznanie podatkowe za rok 2010 r. i wyciąg z konta za okres od 6 maja 2011 r. do 1 czerwca 2011 r. Dokumenty te potwierdzają osiągane przez skarżącego dochody.

J. K. wyjaśnił, że wyjazd zagraniczny nie miał celu zarobkowego, a pojechał okazyjnie do znajomych.

Skarżący wniósł zatem obecnie o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych w całości i ustanowienie radcy prawnego, czyli stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. o prawo pomocy w całości. Mając na uwadze wcześniejsze prawomocne zwolnienie go z kosztów sądowych w całości, obecnie należy rozpatrzyć wniosek o przyznanie my radcy prawnego, ale mając na uwadze, że w rezultacie spowoduje to przyznanie mu prawa pomocy w całości, należy ocenić czy skarżący spełnia przesłanki od których uzależniony jest ten zakres prawa pomocy.

Przyznanie prawa pomocy w całości zgodnie z art. 246 1 pkt 2 P.p.s.a., następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, z punktu widzenia tej regulacji, należy do obowiązku podmiotu ubiegającego się o przyznanie tego prawa. Strona zobligowana jest zatem wykazać, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania Sąd natomiast zobowiązany jest podać powody, dla których uznał, że żądanie strony zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej ocenić jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody.

Informację niezbędne dla oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy strona ma obowiązek przedstawić w urzędowym formularzu wniosku, wykazując tym samym, że spełnia przesłanki wynikające z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Zasadą bowiem jest, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.).

Skarżący wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, czyli stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., o prawo pomocy w zakresie całkowitym powinien wykazać, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dokonując oceny sytuacji materialnej skarżącego pod względem wyżej podanej przesłanki ustawowej, referendarz sądowy wziął pod uwagę dane zawarte w przesłanym wniosku oraz znajdujących się w aktach dokumentach i stwierdził, że skarżący wykazał w sposób dostateczny, iż nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez spowodowania zachwiania w zaspokojeniu swoich podstawowych potrzeb życiowych. Ma on wprawdzie stałe źródło dochodu, ale biorąc pod uwagę wysokość cen żywności, czy środków czystości, przychodzi stwierdzić, że renta skarżącego nie zezwala mu na poniesienie dodatkowych wydatków poza niezbędnymi na życie bez wywołania uszczerbku jego utrzymania. Dodatkowo za taką oceną referendarza przemawia fakt, że skarżący nie jest osobą w pełni zdrową, a zatem ma ograniczone możliwości ewentualnego podjęcia zajęcia zarobkowego i zdobycia dodatkowych środków finansowych.

Skarżącemu przyznano zatem pomoc radcy prawnego z urzędu, natomiast nie rozpatrywano już kwestii zwolnienia od kosztów sądowych, gdyż została ona już pozytywnie dla skarżącego załatwiona postanowieniem o sygn. akt II SA/Op 661/10 z dnia 28 stycznia 2011 r., a zatem korzysta on już niniejszej sprawie ze zwolnienia od kosztów sądowych w całości.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.