Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 254/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1065
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jedn.
article: art. 44
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia NSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2018 roku sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4, ust. 4ca ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017r., poz. 1065 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A.S. od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia r. nr [...] orzekającej o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 11.07.2017 r. na okres 120 dni, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Jak wynika z akt sprawy, na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].04.2011r. nr [...] skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, tj. od dnia 06.04.2011r. bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego.

Pozostając w ewidencji bezrobotnych skarżący zobowiązany był zgłaszać się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

W dniu 13.06.2017r. Powiatowy Urząd Pracy w Ł. wystosował do skarżącego

wezwanie z wyznaczonym terminem obowiązkowej wizyty w celu potwierdzenia gotowości do pracy w dniu 11.07.2017 r. Korespondencję w tej sprawie wysłano do skarżącego listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 14.06.2017r. Przesyłka polecona o numerze nadawczym [...] została zwrócona do nadawcy - Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu 04.07.2017r. z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Stemple Poczty Polskiej S.A. wskazują, że pierwsze awizo miało miejsce w dniu 19.06.2017r., kolejne natomiast w dniu 27.06.2017r.

Organ pierwszej instancji, kierując się treścią art. 44 k.p.a., uznał że powyższe wezwanie w sprawie stawiennictwa na wizytę aktywizującą zostało doręczone stronie prawidłowo. W wyznaczonym terminie, tj. w dniu 11.07.2017 r. skarżący nie stawił się w PUP w Ł. i jednocześnie w okresie do 7 dni nie poinformował o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. Wobec powyższego Prezydent Miasta Ł., biorąc pod uwagę przepisy art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, decyzją z dnia [...].07.2017 r. pozbawił skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 11.07.2017r. na okres 120 dni z powodu niestawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w wyznaczonym terminie.

W odwołaniu skarżący wskazał, że nie otrzymał korespondencji z PUP w Ł. z uwagi na nienależyte bądź pomyłkowe wypełnianie obowiązków przez pracowników poczty. Podkreślił, że kilkakrotnie listonosz pozostawił w jego skrzynce pocztowej awiza

przeznaczone dla innego adresata. Przypuszcza, że w tym przypadku również doszło do podobnego błędu.

Z uwagi na konieczność wyjaśnienia kwestii prawidłowości doręczenia skarżącemu wezwania do stawiennictwa na wizytę aktywizującą, która mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, organ odwoławczy decyzją z dnia [...].09.2017r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i zrealizowaniu zaleceń organu odwoławczego zawartych w przywołanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].09.2017 r. Prezydent Miasta Ł. wydał w dniu [...] r., decyzję, którą orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 11.07.2017r. na okres 120 dni.

W odwołaniu skarżący wyjaśnił, że zebrane w toku postępowania wyjaśniającego dowody wyraźnie wskazują, że przyczyną niestawiennictwa była okoliczność, która stanowiła nieprzewidzianą, niespowodowaną przez skarżącego i powstałą niezależnie od jego woli obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w wyznaczonym terminie do PUP w Ł.

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zasady nabycia i utraty statusu osoby bezrobotnej określone są w ustawie z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (tj. na okres 120, 180,270 dni).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przytoczone powyżej przepisy wskazują, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki:

1. powiadomi powiatowy urząd pracy w okresie do 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz

2. przyczyna niestawiennictwa była uzasadniona.

Organ wskazał również, że zgodnie z art. 75 ust. 3 ustawy bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie za granicą lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego.

Wojewoda [...] wskazał, że skarżący miał obowiązek potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w dniu 11.07.2017 r. Termin ten został skarżącemu wskazany w wezwaniu, jakie PUP w Ł. wystosował do niego w dniu 13.06.2017 r. Z treści tego wezwania wynikało, że celem wizyty skarżącego w PUP w Ł. miało być potwierdzenie gotowości do pracy. Wezwanie to zostało wysłane skarżącemu za pośrednictwem placówki pocztowej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres zameldowania. Przesyłka polecona o nr nadawczym [...] zawierająca powyższe wezwanie z wyznaczonym terminem wizyty na dzień 11.07.2017 r. została zwrócona do nadawcy, tj. PUP w Łodzi z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie".

Organ odwołał się do treści przepisów dotyczących doręczeń i wskazał, że zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany wart. 42 i 43: operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1,

umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata - art. 44 § 2 k.p.a. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.).

Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym

mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - art. 44 § 4 k. p.a.

Organ pierwszej instancji, biorąc pod uwagę art. 44 k.p.a., uznał że wezwanie z dnia 13.06.2017 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 03.07.2017 r. Przyjęcie tej fikcji doręczenia stanowiło również podstawę do wydania decyzji o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 11.07.2017 r. na okres 120 dni w związku z niestawieniem się po raz pierwszy w wyznaczonym terminie.

Organ odwoławczy zauważył, że art. 44 k.p.a. zezwala na przyjęcie fikcji doręczenia. Pozwala bowiem na domniemanie, że strona rzeczywiście odebrała skierowaną do niej przesyłkę, pomimo iż w rzeczywistości sytuacja taka nie miała miejsca. Z akt sprawy wynika, że Poczta Polska S.A. przechowywała przesyłkę zawierającą wezwanie z dnia 13.06.2017r. przez 14 dni, licząc od daty pierwszego awiza, tj. od dnia 19.06.2017r. do dnia 03.07.2017r. Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 19.06.2017r. Po raz drugi powyższą przesyłkę awizowano w dniu 27.06.2017r. Na takie stwierdzenie pozwalają adnotacje dokonane na kopercie przez doręczyciela. Poczta Polska S.A. zwróciła przesyłkę w dniu 04.07.2017r. Organ wskazał, że bezspornym jest, że skarżący nie zgłosił się do PUP w Ł. w dniu 11.07.2017 r., tj. w wyznaczonym terminie w celu potwierdzenia gotowości do pracy.

Prowadząc ponownie postępowanie w przedmiotowej sprawie organ I instancji,

pismem z dnia 26.09.2017r. zwrócił się do Poczty Polskiej S.A. z prośbą o wyjaśnienie czy pod adresem zamieszkania skarżącego występowały problemy z doręczaniem korespondencji, jeżeli tak to w jakim okresie, czy skarżący składał na poczcie skargi dotyczące sposobu doręczania korespondencji, czy zgłaszane były problemy z odbiorem korespondencji, z jakiego powodu pisma nie doręczono dorosłemu domownikowi, sąsiadowi ewentualnie dozorcy, czy pod wskazanym adresem znajdowała się skrzynka pocztowa adresata i czy była ona sprawna.

W odpowiedzi Poczta Polska S.A., Urząd Pocztowy [...] wyjaśnił, że pod wskazanym adresem znajduje się sprawna skrzynka listowa adresata, w której pozostawiane są awiza. Pod wskazanym adresem listonosz nie zastaje skarżącego. ani innego domownika. Ponadto z powyższego pisma wynika, że skarżący nie składał

skarg na brak doręczania korespondencji.

W dniu 10.10.20 17r. PUP w Ł. wezwał skarżącego do osobistego stawienia się w siedzibie urzędu w celu złożenia wyjaśnień i zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu za pośrednictwem placówki pocztowej listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 24.11.2017r.

W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem które wpłynęło do PUP w Ł. w dniu 19.10.2017r. złożył dodatkowe wyjaśnienia, w których potwierdził swoje dotychczasowe stanowisko w kwestii błędnych bądź nieskutecznych doręczeń, wyjaśnił,

iż składał w urzędzie pocztowym słowne skargi dotyczące sposobu doręczenia oraz założył na poczcie "przegródkę" pocztową, gdzie, poza skrzynką pocztową, może być pozostawiana korespondencja na nazwisko skarżącego. Ponadto w oświadczeniu złożonym w dniu 06.11.2017r. w siedzibie PUP w Ł., skarżący potwierdził swoją gotowość do pracy na dzień 11.07.2017r. oraz wyjaśnił, że w czerwcu 2017r. przebywał pod wskazanym adresem i mógł odbierać kierowaną do niego korespondencję.

W ocenie Wojewody [...] zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy wskazuje, iż Pan A. S. nie zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu 11.07.2017 r. i nie powiadomił tego urzędu o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w ciągu następnych 7 dni. W złożonym w dniu 28.11.2017r. odwołaniu skarżący podkreśla, że nie został powiadomiony o obowiązku stawienia się w urzędzie pracy w dniu 11.07.2017r. z przyczyn leżących po stronie poczty oraz zarzuca organowi I instancji wydanie niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia, pomimo przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które w ocenie skarżącego potwierdza, że nie mógł on stawić się na wyznaczoną wizytę z przyczyn od niego niezależnych.

Zdaniem Wojewody [...] argumenty skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdzają, aby skarżący kiedykolwiek zgłaszał w urzędzie pocztowym, iż ma problemy z otrzymywaniem korespondencji. Jak wynika z akt sprawy, skarżący został prawidłowo powiadomiony przez doręczyciela o możliwości

odbioru kierowanej do niego przesyłki poleconej. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, skarżący zamieszkuje sam i listonosz nie ma możliwości pozostawienia

przesyłki dorosłemu domownikowi. Ze złożonego przez skarżącego w dniu 16.10.2017r.

wyjaśnienia wynika ponadto, że pisma przesyłane listem poleconym wymagają jego osobistego odbioru i listonosz nie może pozostawiać ich innej osobie. Pod nieobecność

adresata może zostać pozostawione awizo w skrzynce pocztowej, albo w urzędzie pocztowym w "przegródce" adresata. Skarżący posiada sprawną skrzynkę pocztową. Z oświadczenia złożonego w dniu 06.11.2017r wynika, że skarżący w okresie awizowania przesyłki z PUP w Ł. przebywał pod wskazanym adresem i miał możliwość odebrania przesyłki. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Termin wizyty został określony w sposób czytelny i nie budzący żadnych wątpliwości w ww. wezwaniu, które zostało doręczone skarżącemu, zgodnie z przepisami art. 42, 43, 44 k.p.a. Z zebranej w przedmiotowej sprawie dokumentacji wynika, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej i zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 44 k.p.a., potwierdzające skuteczne doręczenie wezwania z dnia 13.06.2017r.

Organ zaznaczył, że osoba dokonując rejestracji w powiatowym urzędzie pracy ma obowiązek zgłaszać się w wyznaczonych przez urząd terminach oraz na każdorazowe wezwanie PUP, jak również informować urząd o zamierzonym wyjeździe za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy. Powinna również odbierać kierowaną do niej korespondencję.

W skardze A.S. podkreślił, że zaskarżona decyzja wyjaśnia wszelkie okoliczności pozbawienia go statusu osoby bezrobotnej, wskazując, że z własnej winy nie stawił się na wizytę do Urzędu Pracy, przyjmując fikcję doręczenia wezwania. Przytoczony w decyzji Wojewody art. 44 k.p.a. wymienia wszystkie przesłanki jakie muszą zostać spełnione, aby przyjąć fikcję doręczenia, jednak nic nie mówi o staranności czynności i błędach doręczenia zawiadomienia przez listonosza. Skarżący wskazał, że wykazał w postępowaniu, składając oświadczenie i załączając kserokopię dokumentów pocztowych, które nigdy nie powinny znaleźć się w jego skrzynce, niestaranność i błędy listonosza podczas wrzucania do jego skrzynki zawiadomień. Z powodu tych błędów nie mógł odebrać zawiadomienia o wezwaniu, więc nie może ponosić konsekwencji za czyjeś błędy i pomyłki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie nie kieruje się zasadami słuszności czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – p.p.s.a.). Ponadto sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach. Zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc stwierdzenie istnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek skutkuje wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego. Akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z prawem, jeżeli jest zgodny z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy kwestii doręczenia skarżącemu wezwania do stawienia się w PUP celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (tj. na okres 120, 180,270 dni).

Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, w której skarżący nie stawił się na umówioną w dniu 11 lipca 2017 r. wizytę w PUP, przy czym skarżący twierdzi, że nie otrzymał wezwania do stawienia się w określonym dniu celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

W ocenie Sądu organy w prawidłowy sposób zebrały i oceniły materiał dowodowy. Skarżącemu w prawidłowy sposób doręczono wezwanie do stawienia się w urzędzie pracy w dniu 11 lipca 2017 r., przy czym wezwanie to zawierało pouczenie, że niestawienie się spowoduje pozbawienie statusu bezrobotnego. Wezwanie to było dwukrotnie awizowane, tj. po raz pierwszy w dniu 19 czerwca 2017r., a po raz drugi w dniu 27 czerwca 2017 r. Taki sposób uznania za skuteczne doręczenia pisma przewiduje art. 44 k.p.a., zgodnie z którym:

" § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; (...)

§ 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata.

§ 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy."

W świetle powyższego nie ulega wątpliwości to, że pismo zostało doręczone skarżącemu, w rozumieniu w/w przepisu, w dniu 3 lipca 2017r., a skarżący nie stawił się we wskazanym w nim terminie w urzędzie, ani też nie powiadomił w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa.

Okoliczności podnoszone przez skarżącego nie mogą stanowić przyczyny uznania, że nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania.

Należy w tym miejscu podkreślić, że Wojewoda mocą decyzji z dnia [...] września 2017 r. uchylił w trybie art. 138 § 2 K.p.a. decyzję z dnia [...] lipca 2017 r. organu I instancji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej z uwagi na niestawienie się w terminie na umówioną w PUP wizytę celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W wytycznych dla organu I instancji Wojewoda polecił wyjaśnić powód nieodebrania przez skarżącego awiza, ewentualnie wyjaśnić, czy były to przyczyny niezależne od odwołującego się, ewentualnie dlaczego nie doręczono pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, lub dozorcy domu. Wyjaśnienie czy pod adresem korespondencyjnym wskazanym przez skarżącego otrzymywanie korespondencji było utrudnione, w jakim okresie, czy skarżący składał skargę na działalność listonosza, urzędu pocztowego, czy i ewentualnie kiedy były zgłaszane problemy z odbiorem przesyłek.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji powyższe kwestie zostały zbadane. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarżący zamieszkuje sam i listonosz nie ma możliwości pozostawienia przesyłki dorosłemu domownikowi. Ze złożonego przez skarżącego w dniu 16.10.2017r. wyjaśnienia wynika ponadto, że pod nieobecność adresata może zostać pozostawione awizo w skrzynce pocztowej, albo w urzędzie pocztowym w "przegródce" adresata, przy czym pisma przesyłane listem poleconym wymagają jego osobistego odbioru i listonosz nie może pozostawiać ich innej osobie. Skarżący posiada sprawną skrzynkę pocztową. Z oświadczenia złożonego w dniu 06.11.2017r wynika, że skarżący, w okresie awizowania przesyłki z PUP w Ł., przebywał pod wskazanym adresem i miał możliwość odebrania przesyłki. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza również, aby skarżący pisemnie kiedykolwiek zgłaszał w urzędzie pocztowym, iż ma problemy z otrzymywaniem korespondencji. Również ocena prawidłowości zastosowania trybu z art. 44 K.pa. potwierdza skuteczność doręczenia spornej przesyłki. Pozwala na to analiza adnotacji doręczyciela znajdujących się na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (karta 142-143 akt administracyjnych), na które składają się wypełnienie wszystkich wymaganych pól zwrotnego potwierdzenia odbioru potwierdzonych odpowiednio datownikami i podpisem.

Należy również podkreślić, że analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że w zasadzie każda korespondencja z PUP jest przez skarżącego odbierana po uprzednim pozostawieniu mu awiza ( por. karta 87,92,100,108,113,147,164,170,172,177,185 akt administracyjnych). Oznacza to, że z uwagi na nieobecność skarżącego w miejscu zamieszkania listonosz zawsze pozostawia awizo. Fakt, iż w przedmiotowej sprawie skarżący nie odebrał awizowanej przesyłki nie dowodzi więc, że listonosz nie dopełnił swoich obowiązków. W ocenie Sądu skarżący nie udowodnił, że były problemy z dostarczaniem mu kierowanych do niego przesyłek i że problem ten zgłaszał w urzędzie pocztowy. Poza stwierdzeniem, że takie nieprawidłowości skarżący zgłaszał ustnie nie ma na to innego dowodu, wręcz przeciwnie fakt wskazania powyżej licznych przypadków pozostawienia skarżącemu awiza i odebrania awizowanych przesyłek przeczy twierdzeniom skarżącego. Ponadto z wyjaśnień, z dnia 6 października 2017 r., kierownika Wydziału Doręczeń Urzędu Pocztowego [...] wynika, że A.S. nie składał skarg na brak doręczania korespondencji. Zatem jednorazowy fakt z 2016 r. pozostawienia w skrzynce skarżącego korespondencji adresowanej do innego podmiotu (karta 172 akt administracyjnych) nie stanowi dowodu na to, że w analizowanym przypadku listonosz dwukrotnie nie pozostawił skarżącemu awiza w sprawie spornej przesyłki z PUP.

Mając na uwadze powyższe należało skargę oddalić jako bezzasadną (art. 151 p.p.s.a.).

dc