Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1810/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 246  par. 1 pkt 2 w zw. z  art. 258  par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2010r. po rozpoznaniu wniosku D. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D.A. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania inwentaryzacji postanawia: przyznać D. A. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 16 listopada 2009r. do Sądu w sprawie VII SA/Wa 1809/09 wpłynęły dwa uzupełnione formularze wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy D. A., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

W związku z powyższym, zwrócono się do wnioskodawcy z zapytaniem czy składa formularz w dwóch egzemplarzach do sprawy VII SA/Wa 1809/09, czy też oprócz złożonego formularza w sprawie VII SA/Wa 1809/09 drugi formularz pomimo wskazania sygnatury akt VII SA/Wa 1809/09 należy potraktować jako złożony do sprawy VII SA/Wa 1810/09.

W dniu 6 stycznia 2010r. wpłynęło do Sądu wyjaśnienie wnioskodawcy w którym informuje, iż jeden z formularzy należy potraktować jako złożony do sprawy VII SA/Wa 1810/09. Z tego też względu rozpatrzono ten wniosek w niniejszej sprawie.

W sprawie, zważono co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem

o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.)

Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny.

Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy.

W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca wraz z żoną są obecnie osobami bezrobotnymi. We wniosku wnioskodawca podał, że wspólnie z żoną i pięciorgiem dzieci utrzymują się z dochodów w wysokości 1.000,00 złotych netto miesięcznie. Na kwotę tą składa się zasiłek dla osób bezrobotnych uzyskiwany przez wnioskodawcę w wysokości 500,00 złotych oraz zasiłek rodzinny w wysokości 500,00 złotych.

Mając na względzie powyższe dochody oraz ilość osób pozostających we wspólnym gospodarstwie z wnioskodawcą uznano, że kwalifikuje się on do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia z kosztów sądowym .

Stwierdzono bowiem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.

Wobec powyższego na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.