Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1593/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 16g ust. 13
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
article: art. 133 par. 1, art. 134 par. 1, art. 3 par. 1 i 2, art. 1 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, Sędziowie NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Jerzy Rypina, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. W. B. "T." S.A. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 819/05 w sprawie ze skargi K. W. B. "T." S.A. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 31 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. W. B. "T." S.A. z siedzibą w B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Wr 819/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 31 maja 2005 r. nr (...) w części określającej K. S. A. odsetki od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za październik 2002 r. W pozostałym zakresie dotyczącym określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. oddalił skargę.

Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku podstawą wymiaru podatku było ustalenie przez organy podatkowe, że K. S.A. zaniżyła przychód 2002 r. o połowę kwoty bonifikaty (11 997 546 zł), udzielonej E. S.A., z tytułu przekroczenia w 2001 r. planu dostaw węgla na rzecz tego podmiotu.

Ponadto K. zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów 2002 r. wydatki z następujących tytułów:

wykonania projektu kabiny operatora zsypu na kwotę 29 000 zł,

przygotowania placu zabaw dla dzieci z okazji festyny 55-lecia K. na kwotę 3 000 zł,

zapłaty odszkodowania za zniszczone podczas tego festynu ławo-stoły na kwotę 5 000 zł,

wydrukowania "Śpiewnika T." stanowiącego prezent dla gości uczestniczących w combrach i karczmach piwnych organizowanych z okazji święta Barbórki w kwocie 4 674 zł.

Wskazane wydatki nie mając związku z przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej K. nie mogły stanowić ich kosztów uzyskania.

W zakresie zaniżenia przychodów organy obu instancji ustaliły, że K. w dniu 21 kwietnia 1995 r. zawarła z E. umowę wieloletnią na dostawę węgla brunatnego. W umowie tej określono między innymi: warunki dostaw, terminy sporządzania planowanych dostaw, metodę ustalania ilości dostarczonego węgla oraz metodę ustalania jego ceny sprzedaży.

Zgodnie z postanowieniem pkt 6 ust. 1 umowy, załącznik nr 2 miał obejmować roczną ilość dostaw węgla przy jednoczesnym określeniu jakościowych parametrów węgla. Dalej w pkt 8 umowy postanowiono, że ilość węgla dostarczonego do odbiorcy ustalona zostanie w oparciu o metodę T.K.E. zgodnie z PN - 93/M - 35500, zaś rozliczenie ilości dostarczonego - odebranego węgla nastąpi według ilości energii chemicznej, liczonej jako iloczyn uzgodnionej w załączniku nr 1 i 2 ilości i wartości opalowej lub, w przypadku zainstalowania wag pomiarowych, ilość węgla oraz parametry jakościowe związane z rozliczeniem dostaw węgla będą ustalane na podstawie wyników ważenia i dokonanych prób jakościowych dla węgla pobranego.

Dodatkowo strony zawarły w dniu 27 kwietnia 2001 r. porozumienie, według którego w przypadku odbioru węgla powyżej ilości ustalonej w załączniku nr 2, K. zobowiązała się do udzielenia E. bonifikaty w cenie sprzedaży.

Uzgodniony przez strony plan dostaw węgla brunatnego na 2001 r. przewidywał dostawę węgla w ilości 92 481,8 tyś. GJ (zrealizowana - 95 091,721 tyś. GJ) i został w dniu 14 stycznia 2002 r., a więc po zakończeniu roku i wbrew zapisom umowy z dnia 21 kwietnia 1995 r., skorygowany do 89 676,8 tyś. GJ.

W związku z przekroczeniem planu dostaw K. w dniu 18 stycznia 2002 r. zawarła kolejne porozumienie, w którym przyznała E. bonifikatę w cenie sprzedaży na kwotę netto 23 160 701,60 zł i podatek VAT 5 095 354,43 zł, przyjmując za postawę skorygowany plan dostaw.

Organ orzekający pierwszej instancji dokonując rozliczenia roku podatkowego 2001, uznał, iż rabat (upust cenowy) może być udzielony w momencie sprzedaży lub po dokonaniu sprzedaży (pod warunkiem zawieszającym) i przyjął za moment udzielenia rabatu spełnienie warunku zawieszającego. K. udzieliła rabatu w styczniu 2002 r., a wobec tego nabyła prawo do pomniejszenia przychodu 2001 r. jedynie o część udzielonej bonifikaty (2 609,921 tyś. GJ), odpowiadającej różnicy między pierwotnie planowaną wielkością dostaw a wykonaną rzeczywiście. Natomiast o pozostałą część bonifikaty, zdaniem tego organu, K. powinna obniżyć przychód stycznia 2002 r.

Powyższe stanowisko organu K. uwzględniła dokonując rozliczenia roku 2002.

Z kolei organy podatkowe obu instancji uznały, iż zmniejszenie o 2 805 tyś. GJ planowanych w 2001 r. dostaw węgla, dokonane w roku 2002, nie może stanowić podstawy do zmniejszenia przychodów roku 2002. Spełnienie warunku do udzielenia bonifikaty w cenie dokonało się bowiem w momencie, gdy rzeczywiście ilościowe dostawy za poszczególne okresy rozliczeniowe 2001 r. przekroczyły planowane ilościowe dostawy określone w załączniku nr 2 z listopada 2000 r. i wobec tego powinny stanowić podstawę do ewentualnego pomniejszenia przychodu roku 2001.

Odnośnie zawyżenia kosztów uzyskania przychodów roku 2002 stwierdzono, że wydatek poniesiony na projekt kabiny operatora zsypu ma charakter ulepszenia. Kabina operatora zsypu, stanowiąca integralną część podawarki koparki KWK 1500s, podnosi wartość użytkową całego urządzenia (kabina zastała zaprojektowana i wykonana z uwzględnieniem wymagań w zakresie komfortu wibroakustycznego, klimatycznego oraz ergonomii pracy), a także poprawia efektywność pracy tego urządzenia, poprzez stworzenie odpowiednich warunków pracy osobie obsługującej urządzenie. Wobec czego wydatek z tym związany powinien zwiększać wartość początkową środka trwałego i stanowić koszt uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.

Organy nie uznały także za koszt uzyskania przychodów wydatku na reprezentację i reklamę, poniesionego na przygotowanie placu zabaw dla dzieci podczas festynu z okazji 55-lecia K., odbywającego się na terenie W. w N. Zgodnie z § 7 umowy z dnia 10 czerwca 2001 r. zawartej z firmą W. z J. przedmiotem świadczenia było przygotowanie "Parku Zabaw". Organy stwierdziły, więc brak związku przyczynowo-skutkowego między wydatkiem poniesionym na stworzenie miejsca zabaw dla dzieci osób uczestniczących w organizowanej przez K. otwartej imprezie, a przychodem podatnika z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Wyjaśniono, że skoro wydatki te przybrały formę sportowo-rekreacyjną powinny być finansowane z funduszu socjalnego i z tego powodu w świetle art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) - w skrócie u.p.d.o.p., nie mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Organy nie uznały również pozostałych wydatków (ze względu na brak związku przyczynowo-skutkowego) z uzyskanymi przez K. przychodami. W jednym przypadku dotyczyły one odszkodowania za zniszczone podczas festynu ławo-stoły, a w drugim przypadku dotyczyły wydrukowania śpiewników na imprezy pracownicze pod nazwą "karczma piwna" i "comber babski".

Uznając za prawidłowe powyższe ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż w rozpoznawanej sprawie organy orzekające obu instancji trafnie oceniły, że udzielona bonifikata nie była związana z przychodami K. rozliczanymi w 2002 r. Warunki jej udzielenia spełnione zostały w 2001 r. i tym samym udzielona bonifikata na dostawy węgla dla E. podlegała rozliczeniu z przychodami tego okresu rozliczeniowego (2001 r.). W ocenie Sądu dla oceny legalności zaskarżonej decyzji dotyczącej rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r. nie miało znaczenia trwające postępowanie w sprawie wymiaru tego podatku za 2001 r. Wprawdzie w ocenie Sądu stanowisko organów orzekających należało uznać za pozbawione konsekwencji w zakresie rozliczenia udzielonej bonifikaty prowadzące do wniosku o braku możliwości zmniejszenia przychodu K. zarówno w 2001 jak i 2002 r., to jednak są to dwie odrębne sprawy. W każdej z tych spraw K. korzysta z przysługujących jej środków prawnych. Odwołano się do treści wyroku tego Sądu z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 1251/03 uchylającego decyzję organu odwoławczego w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. Zgodnie z tym wyrokiem ponownemu wyjaśnieniu podlegała ocena wysokości oraz momentu udzielenia bonifikaty, a na tym tle jej wpływ na zmniejszenie przychodów podatkowych w 2001 r. Zauważono również, iż wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy nie mogło mieć to, że organ odwoławczy złożył skargę kasacyjną od tego wyroku wykazując się dalszym brakiem konsekwencji w zakresie oceny skutków podatkowych udzielonych przez K. bonifikat na dostawę węgla dla E.

Uznając również za pozbawione uzasadnionych podstaw zarzuty dotyczące pominięcia wyszczególnionych wydatków za koszty uzyskania przychodów odwołano się do przepisów art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. i na tym tle wyjaśniono, że usprawiedliwiona była ocena organów obu instancji. Dodatkowo wskazując na treść przepisów art. 15 ust. 6 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. wyjaśniono, że za koszt uzyskania przychodów nie mogły zostać uznane wydatki na ulepszenie środka trwałego. Skonstruowanie kabiny operatora zsypu stanowiącej integralną część podawarki koparki KWK 1500s podnosiło wartość użytkową tego urządzenia. Kabina została zaprojektowana i wykonana z uwzględnieniem wymagań w zakresie komfortu wibroakustycznego, klimatycznego oraz ergonomii pracy. W wyniku dokonanego ulepszenia znacznie wzrósł komfort pracy operatora, co w konsekwencji wpływa na zwiększenie efektywności pracy maszyny. Wydatki tego rodzaju powiększały wartość początkową środka trwałego i nie mogły równocześnie zostać zaliczone bezpośrednio po ich poniesieniu do kosztów uzyskania przychodów.

Z kolei w ocenie Sądu o braku podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów pozostałych wydatków decydowały przepisy art. 15 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p. Żaden z kwestionowanych wydatków (wykonanie placu zabaw dla dzieci, naprawa ławo-stołów, wydruk śpiewników) nie mógł zostać zaliczony do wydatków na reprezentację i reklamę.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego - art. 122, art. 127, art. 187 § 1 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 143, poz. 1199 ze zm.) stwierdzono, iż pozbawione były uzasadnionych podstaw. Odnośnie przedstawionych kwestii spornych organy obu instancji ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy i zastosowały w sprawie w sposób właściwy przepisy prawa materialnego.

W skardze kasacyjnej K. reprezentowana przez doradcę podatkowego zarzuciła:

1) naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i art. 15 ust. 6 w związku z art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. przez błędne zastosowanie objawiające się przyjęciem poglądu przez Sąd, iż wzrost komfortu pracy operatora urządzenia przekłada się na obiektywną (mierzalną) wydajność pracy urządzenia, co w efekcie pozwoliło Sądowi przyjąć, iż mamy do czynienia z modernizacją urządzenia nie zaś z jego remontem,

2) naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 28 w związku z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. przez przyjęcie, że wydatki związane z organizowaniem "Barbórki" w celu zaprezentowania przedsiębiorstwa społeczności lokalnej nie stanowią kosztów reprezentacji i reklamy,

3) naruszenie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.u.s.a. - oraz art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. przez przyjęcie przez Sąd, iż w konsekwencji (niespornej dla Sądu) działań organów podatkowych dążących do celu zabronionego przez prawo strona jest obowiązana do uiszczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej będącej efektem zastosowania się strony do rozstrzygnięć władczych organu. Dodatkowo taka ocena Sądu powodowała, iż zaakceptowane zostało rozstrzygnięcie organów podatkowych wydane z naruszeniem przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i w efekcie doprowadziło w tej części do oddalenia skargi zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie to uzasadniało również zarzut naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i art. 151 p.p.s.a.

W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w części oddalającej skargę i przekazanie spawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie zgodzono się z oceną Sądu odnośnie istnienia podstaw do pominięcia spornych wydatków jako kosztu uzyskania przychodów. Przede wszystkim nie zgodzono się, że wydatki na opracowanie projektu kabiny operatora zsypu należało uznać za ulepszenie, a nie remont tego urządzenia. Przy ocenie tego spornego wydatku należało przeprowadzić dowód z opinii biegłego odnośnie wpływu prowadzonych prac na wartość (zwiększenie) wartości początkowej tego środka trwałego. Nie przeprowadzono też innych dowodów, z których wynikałoby jednoznacznie, iż wartość użytkowa tego środka trwałego wzrosła z uwagi na zwiększenie komfortu pracy operatora.

Nie było również podstaw do odmowy uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków z tytułu organizacji imprezy z okazji jubileuszu K. Sporne wydatki związane z organizacją festynu miały na celu reklamę ośrodka wypoczynkowego. Ponadto w festynie uczestniczyli nie tylko pracownicy K. Festyn był bowiem okazją do prezentacji dorobku K. wobec jej kontrahentów. W tej sytuacji wydatki te służąc kształtowaniu wizerunku firmy stanowiły koszt uzyskania przychodów.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy stwierdzono, że Sąd trafnie ocenił, iż zmniejszenie przez K. przychodu za 2002 r. był konsekwencją decyzji organu orzekającego pierwszej instancji odmawiającej tego rodzaju zmniejszenia w 2001 r. Ta trafna ocena nie doprowadziła ostatecznie do uwzględnienia skargi. Konsekwencję ustalenia przez Sąd, że strona zachowała się zgodnie ze stanowiskiem organu podatkowego winno być uchylenie decyzji w części odsetek za zwłokę należnych od zaległości podatkowej powstałej w wyniku odmiennego od przyjętego przez K. rozliczenia rabatu udzielonego na rzecz E.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej podstawami i wnioskami (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) w pierwszej kolejności należało odnieść się do podniesionych w niej zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Sformułowane w tym zakresie zarzuty skierowane zostały przeciwko tej części zaskarżonego wyroku, w której Sąd pierwszej instancji przyznając brak konsekwencji organom orzekającym obu instancji w ocenie rozliczenia w czasie, skutków podatkowych udzielonych E. rabatów na dostawę węgla w 2001 r., pominął to, iż w efekcie takiego postępowania organów K. zobowiązana została do zapłaty odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej.

Podnoszone w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia wskazanych w jej podstawach przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 1 § 1 p.u.s.a. jest jednym z tych przepisów, obok art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. (niepowołane w podstawach skargi kasacyjnej), które wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sąowoadministracyjnego. W świetle tych przepisów przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej.

Kryteria kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 p.u.s.a., który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola sądów administracyjnych polega więc na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (szerzej na ten temat B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 15-17 oraz T. Woś, M. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. LexisNexis 2005, s. 33-40).

Dokonując kontroli działalności administracyjnej według tych kryteriów stosuje się środki przewidziane w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Do naruszenia tych przepisów mogło dojść zatem wyłącznie wówczas, gdyby wbrew wymogom w nich ustalonych sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Tego rodzaju zarzut też nie został sformułowany w skardze kasacyjnej, w której podważono ocenę Sądu pierwszej instancji, iż oddalając skargę (tj. stosując środek przewidziany w art. 151 p.p.s.a.) przeoczył naruszenie przepisów postępowania podatkowego (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) ze względu na dostrzeżony brak konsekwencji w ocenie skutków podatkowych rozliczenia bonifikaty w cenie na dostawy węgla dla E. w 2001 r. Wbrew temu co jednak twierdzi strona skarżąca rozpoznając skargę stosownie do przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny w granicach sprawy. Objęcie wyrokiem i rozstrzygnięcie w zakresie nieujętym w treści zaskarżonej decyzji - czego zdaje się domagać strona skarżąca - stanowiłoby o przekroczeniu zasad orzekania wyznaczonych tymi przepisami.

Należy mieć bowiem na względzie to, że:

po pierwsze - przedmiotem zaskarżonej decyzji było określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. oraz odsetek od nieterminowo uiszczonych zaliczek na ten podatek za październik 2002 r. W tym zakresie jak wynika z sentencji wyroku oraz jego pisemnego uzasadnienia orzekł Sąd pierwszej instancji stosując środki przewidziane w ustawie (art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.). W takim też zakresie Sąd odniósł się do oceny organu odwoławczego o braku podstaw do uwzględnienia zmniejszenia przychodu tego okresu rozliczeniowego o bonifikaty cenowe na podstawie porozumienia zawartego w dniu 27 kwietnia 2001 r. pomiędzy K. i E. W takim też zakresie odniósł się do tych okoliczności rozpoznawanej sprawy, które decydowały o jej wyniku;

po drugie - Sąd pierwszej instancji wskazując na brak konsekwencji organów orzekających w sprawie dopuszczalności zmniejszenia przychodu K. ze sprzedaży węgla dla E. o upusty cenowe obliczone w związku z ilościowym i jakościowym planem dostaw trafnie odwołał się do ustaleń w sprawie, której przedmiotem było rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. To w rozliczeniu za ten rok podatkowy K. wykazała zmniejszenie przychodu będącego skutkiem stosowanych upustów cenowych. Dopiero wobec zakwestionowania takiego sposobu rozliczenia i kierując się oceną organu orzekającego pierwszej instancji skorygowała to rozliczenie zmniejszając o tę samą kwotę przychód roku 2002. W takiej sytuacji, jak trafnie to wywiódł Sąd pierwszej instancji ocena czy i w jakim zakresie K. na podstawie zawartych porozumień stosując upusty cenowe mogła równocześnie zmniejszyć przychody podatkowe należy do oceny uprawnionych organów oraz Sądu w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. W tej sprawie wiążąca dla Naczelnego Sądu Administracyjnego była ocena wyrażona w wyroku tego Sądu z dnia 8 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1298/05 oddalającego skargę kasacyjną organu odwoławczego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 lutego 2005 r. sygn. akt I SA/Wr 1251/03.

Skoro zgodnie z tymi orzeczeniami ocena dopuszczalności zmniejszenia przychodu o udzielone upusty cenowe (bonifikaty) odbiorcy węgla powinna nastąpić w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., to tych samych okoliczności wpływających na zmniejszenie przychodu nie można było brać pod uwagę również w rozliczeniu za rok podatkowy 2002. Dopiero po ponownym rozstrzygnięciu w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. organy podatkowe będą mogły wypowiedzieć się co do tego czy K. zobowiązana była do uiszczenia odsetek z tytułu nieterminowego wykonania zobowiązania podatkowego. Uczynienie tego w zaskarżonym wyroku było prawnie niedopuszczalne, gdyż nie było to przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia i prowadziłoby do naruszenia zasad orzekania ukształtowanych m.in. we wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisach postępowania sądowoadministracyjnego.

Z przedstawionych powodów podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie miały usprawiedliwionych podstaw.

Odnośnie dwóch pozostałych spornych kwestii - dotyczących pominięcia jako kosztów uzyskania przychodów wydatków na wykonanie dokumentacji projektowej kabiny operatora oraz wydatków na reprezentację i reklamę nie zostały sformułowane zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. W takiej sytuacji podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podlegały rozpoznaniu przy uwzględnieniu ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku.

W skardze kasacyjnej odnośnie obu spornych kwestii sformułowano zarzut błędnego zastosowania (prawidłowo niewłaściwego zastosowania - art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) wskazanych przepisów prawa materialnego. Natomiast treść uzasadnienia skargi kasacyjnej jednoznacznie pozwalała na zakwalifikowanie powstałego sporu jako sporu o fakty. Wskazano bowiem, że dla wyjaśnienia czy wydatki na dokumentację projektową należało zakwalifikować jako wydatki remontowe, czy też mające wpływ na ulepszenie środka trwałego wymagało przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłego. Na tym etapie postępowania tego rodzaju wniosek nie tylko nie mógł zostać uwzględniony, ale również wobec braku sformułowania zarzutu procesowego pozwalającego na podważenie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie mógł doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Skoro bowiem z ustaleń tych wynikało, że sporne wydatki spowodowały ulepszenie środka trwałego wykorzystywanego przez K., to nie mogły zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Stanowią o tym trafnie powołane przez Sąd pierwszej instancji i wskazane również w podstawach skargi kasacyjnej przepisy art. 15 ust. 6 w związku z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p.

W podobny sposób należało ocenić zarzuty związane z pominięciem pozostałych wydatków. W tym wypadku decydujące znaczenie miały ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku, że zarówno wydatki związane z organizacją festynu (plac zabaw dla dzieci) jak i organizacją imprezy "Barbórkowej", nie miały związku z przychodami uzyskanymi przez K. To czy istniały dodatkowe dowody w postaci listy gości obejmujących również kontrahentów K. uczestniczących w tych imprezach oraz jaki skutek mogły mieć nawiązane w trakcie tych imprez kontakty z tymi kontrahentami dla wizerunku K. wobec braku zarzutów procesowych nie mogły być brane pod uwagę na tym etapie postępowania sądowego. Również w tym wypadku za miarodajne należało uznać ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku. Zakwestionowanie w oparciu o przyjęte ustalenia tego rodzaju wydatków jako wydatków na reprezentację i reklamę uzasadniało ich pominięcie jako kosztów uzyskania w myśl z kolei przepisów art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 28 u.p.d.o.p.

Z tych wszystkich względów wobec braku uzasadnionych podstaw, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego znajduje podstawę w treści art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).