Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 342/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1 pkt 4, art. 6m
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Bożena Pindel, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201, dalej: O.p.), po rozpoznaniu odwołania P. P. (dalej: strona, skarżący), reprezentowanego przez kuratora dla osoby nieobecnej - adwokata B. H., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta C. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2016 r.

Decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do grudnia 2016 r. w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść decyzji:

a) art. 210 § 4 O.p. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na jakich dowodach organ oparł ustalenia faktyczne;

b) art. 192 w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, jakoby strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów a to na skutek niedopuszczalnego utożsamiania strony z jej kuratorem dla osoby nieobecnej, a sformułowanie o odmowie współdziałania z organem podatkowym nie polega na prawdzie, gdyż na kuratorze dla osoby nieobecnej nie ciąży w przedmiotowym postępowaniu ciężar dowodowy (z istoty instytucji nie dysponuje on wiedzą strony);

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, który miał wpływ na jej treść polegający na:

a) przyjęciu konkretnej ilości osób jaka miała zamieszkiwać na nieruchomości w K. przy ul. [...] (dalej: nieruchomość), w poszczególnych miesiącach, pomimo, iż nie potwierdza tego materiał dowodowy, a w szczególności w uzasadnieniu nie wskazano na czym oparto sporządzoną tabelę, ani co mieli wskazać świadkowie - co stanowi arbitralną (dowolną), a nie wszechstronną ocenę materiału dowodowego;

b) przyjęciu, iż strona odmówiła współdziałania z organem podatkowym w sytuacji, gdy strona w postępowaniu osobiście nie występowała, a reprezentował ją kurator dla osoby nieobecnej, którego zakres działań jest odmienny od pełnomocnika strony. Kurator wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 233 § 3 O.p.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy na wstępie omówił przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 250, obecnie: t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1454, dalej: u.c.p.g.), mające zastosowanie w sprawie.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że strona jest właścicielem nieruchomości. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie została złożona, a organowi nie udało się ustalić miejsca pobytu zobowiązanego do jej złożenia.

Organ pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 O.p. wystąpił do sądu z wnioskiem o wyznaczenie kuratora dla osoby nieobecnej. Kurator został wyznaczony postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt [...], w osobie adwokata B. H..

Organ pierwszej instancji pismem z dnia 31 marca 2017 r. wezwał kuratora do złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącej nieruchomości, której właścicielem jest strona. Deklaracja nie została złożona, więc postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, począwszy od lipca 2013 r. W toku tego postępowania organ pierwszej instancji dopuścił dowody z zeznań świadków, celem ustalenia ilości osób zamieszkujących nieruchomość w poszczególnych miesiącach. Ponadto, pismem z dnia 28 czerwca 2017 r. organ zwrócił się do A sp. z o.o. w C. o udzielenie informacji dotyczącej ilości zużycia wody na nieruchomości. Przedsiębiorstwo udzieliło odpowiedzi pismem z dnia 3 lipca 2017 r.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 192 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. Powołując się na treść art. 138d § 2 O.p. wskazał, że za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych uznaje się kuratora wyznaczonego przez sąd na wniosek organu podatkowego. Kurator jest przedstawicielem ustawowym podmiotu, dla którego został ustanowiony. Jego uprawnienie do reprezentowania strony opiera się na ustawie, a nie - jak przy pełnomocnictwie - na oświadczeniu strony.

Organ odwoławczy podkreślił, że wbrew zarzutom odwołania kurator był uprawniony do reprezentowania strony w postępowaniu. Powołany przepis daje kuratorowi ustanowionemu przez sąd na wniosek organu takie same uprawnienia do działania w imieniu podmiotu reprezentowanego, jakie ma pełnomocnik ogólny. Kurator miał więc uprawnienia do uczestniczenia w przeprowadzaniu dowodów przez organ, do zgłaszania wniosków dowodowych, jak i do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ zawiadamiał kuratora o przeprowadzanych dowodach z przesłuchania świadków, a także wyznaczył 7-dniowy termin do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Z przysługującego mu prawa kurator nie skorzystał.

Zdaniem organu odwoławczego również podniesiony w odwołaniu zarzut, iż materiał dowodowy nie potwierdza ilości osób, jaka miała zamieszkiwać na nieruchomości jest bezzasadny. W aktach sprawy znajdują się bowiem protokoły z przesłuchania świadków na tę okoliczność, a także inne dowody, jak pismo A sp. z o.o. w C. udzielające informacji dotyczącej ilości zużycia wody na nieruchomości. I tak w oparciu o zebrane w postępowaniu dowody organ pierwszej instancji określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za poszczególne miesiące, ujmując obliczenie opłaty w tabelach. W uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, a także dowody, którym dał wiarę. Natomiast z uwagi na brak wniosków dowodowych ze strony kuratora nie zachodziła konieczność wskazania przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. W uzasadnieniu prawnym organ zawarł wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W szczególności organ pierwszej instancji wskazał, że przesłuchał świadków: A. P. i J. S., natomiast świadek L. P. - matka strony - nie stawiła się do organu na przesłuchanie. A. P. zeznała, że zamieszkała nieruchomość od 25 maja 2014 r. do grudnia 2016 r. razem z rodziną. Początkowo z mężem i dwójką dzieci, a [...] r. urodziła się im córeczka. Zeznała, że w budynku, oprócz jej rodziny zamieszkiwały jeszcze inne osoby, ale ich liczba była różna. Z kolei J. S. mieszkający na terenie sąsiedniej nieruchomości zeznał, że nieruchomość była zamieszkana od lipca 2013 r., ale była duża rotacja mieszkańców. Fakt, że nieruchomość w okresie od lipca 2013 r. do grudnia 2016 r. była zamieszkana potwierdza także pismo A sp. z o.o. w C. udzielające informacji o zużyciu wody. Z uwagi na brak dokładnych danych dotyczących ilości osób zamieszkałych na terenie nieruchomości w okresie od lipca 2013 r. do kwietnia 2014 r. organ pierwszej instancji naliczył opłatę od jednej osoby, rozstrzygając tym samym istniejące wątpliwości na korzyść strony, a począwszy od maja 2014 r. w opłacie uwzględnił rodzinę A. P., zgodnie z jej zeznaniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kurator dla osoby nieobecnej wyznaczony przez Sąd Rejonowy w R. . Kurator zarzucił zaskarżonej decyzji:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść decyzji:

a) art. 192 O.p. w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez przyjęcie w następstwie fikcji prawnej art. 138d § 2 O.p., jakoby strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, na skutek niedopuszczalnego utożsamienia strony z jej kuratorem dla osoby nieobecnej, gdy co do zasady kurator nie dysponuje wiedzą strony;

b) art. 210 § 4 O.p. poprzez dopuszczenie przez organ odwoławczy zbiorczego przedstawiania dowodów przez organ pierwszej instancji, mimo braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione;

2. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego:

a) art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. w zw. z art. 2 ust. 3b a contrario, art. 6h, art. 6m u.c.p.g. poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, iż jedynie właściciel nieruchomości (sensu stricte), wbrew definicji ustawowej jest podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości.

Stawiając powyższe zarzuty kurator wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów związanych z udziałem w sprawie.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że przepis art. 138d O.p. stanowi pewną funkcję, iż działania kuratora są jednoznaczne z działaniami pełnomocnika strony. Wprawdzie zakres umocowania jest właściwie identyczny, jednak w charakterze pełnienia funkcji kuratora i pełnomocnika istnieje jedna, ale bardzo wyraźna różnica polegająca na zakresie wiedzy o sprawie. Pełnomocnik ustanowiony przez stronę z reguły posiada wszelkie niezbędne informacje na temat sprawy od strony tak , że może w jej imieniu wypowiadać się. Natomiast kurator ma za zadanie głównie ustalenie miejsca pobytu osoby nieobecnej, a wiedzę czerpie głównie z ustaleń postępowania, a nie od strony.

Następnie kurator wskazując na treść art. 6m i art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. wywodził, że w stanie faktycznym sprawy, jedyną rozsądną wykładnią wskazanych przepisów - skoro właściciel nieruchomości w rozumieniu cywilnym jest nieobecny - jest przyjęcie, iż zobowiązanym do złożenia stosownej deklaracji jest podmiot uprawniony i faktycznie korzystający z nieruchomości. Z takiej wykładni należało skorzystać w niniejszym przypadku, a nawet w przypadku, gdy korzystający jedynie włada nieruchomością jak właściciel choć prawo własności mu nie przysługuje (posiadacz samoistny). Skoro zatem organ poczynił ustalenia, iż na przedmiotowej nieruchomości zamieszkiwała w okresie od maja 2014 r. A. P. z rodziną to do niej, jako najemcy, organ winien się zwrócić o stosowną deklarację.

Następnie kurator podkreślił, że żaden z organów nie ustalił dokładnie kto i w jakim okresie zajmował lokale na nieruchomości. Brak jest takich ustaleń w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, a zgodnie z przepisami dane takie winna zawierać decyzja i jej uzasadnienie. Nie można więc, jak czyni to organ odwoławczy przyjmować, iż dane zawarte w aktach sprawy są wystarczające.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że postanowieniem z dnia 26 czerwca 2018 r. referendarz sądowy na podstawie art. 78 i art. 79 § 1 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) na wniosek dotychczasowego kuratora ustanowił dla skarżącego, którego miejsce pobytu nie jest znane, kuratora w osobie tego samego adwokata.

Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażone w Komentarzu WKP 2018 do art. 78 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa Bogusława Dautera, że kuratora działającego w postępowaniu administracyjnym (podatkowym), a taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, należy traktować jako osobę zainteresowaną w rozumieniu art. 78 P.p.s.a. skoro postanowienie sądu rodzinnego o ustanowieniu kuratora dotyczy tylko postępowania administracyjnego (podatkowego), i gdy ta osoba wystąpi z wnioskiem o ustanowienie kuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie ma przeszkód do ustanowienia jej kuratorem.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze.

Zgodnie z art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.

W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w skardze.

Należy podkreślić, że skarżący w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) dotyczącym opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi był reprezentowany przez ustanowionego postanowieniem Sądu Rejonowego w R. z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt [...] kuratora dla osoby nieobecnej w osobie wyznaczonego adwokata. Zgodnie zaś z art. 138d § 2 O.p. za pełnomocnika ogólnego strony w sprawach podatkowych uznaje się kuratora wyznaczonego przez sąd na wniosek organu podatkowego, o którym mowa w art. 138.

Organy podatkowe obu instancji miały więc świadomość, że kurator, jako osoba trzecia nie posiadał wiedzy na temat zamieszkiwania poszczególnych osób na nieruchomości oraz nie przedstawił dowodów w sprawie, gdyż nimi nie dysponował. Niemniej kurator miał możliwość czynnego współdziałania z organem podatkowym, poprzez np. obecność podczas przeprowadzania dowodów z zeznań świadków, czy też zapoznanie się z zebranym materiałem dowodowym. W praktyce realizacja uprawnienia określonego art. 192 O.p. następuje w związku z wyznaczeniem przez organ podatkowy 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, zgodnie z art. 200 § 1 O.p. Wystarczającą przesłanką, którą winien zrealizować organ podatkowy, ażeby okoliczność faktyczna mogła być uznana za udowodnioną, jest więc samo umożliwienie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przez stronę. Natomiast od strony, czy też jej pełnomocnika zależy, czy skorzysta ona z przysługującego jej uprawnienia, czy też nie. W rozpoznawanej sprawie organ zawiadamiał kuratora o terminach i miejscu przeprowadzanych dowodach z przesłuchania świadków, a także wyznaczył 7-dniowy termin do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Z przysługującego mu prawa kurator nie skorzystał.

Zatem zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy okazały się niezasadne. Organ bowiem w żaden sposób nie naruszył zasady legalizmu i praworządności (art. 120 O.p.) oraz postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). Również uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji, które zaakceptował organ odwoławczy spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 O.p. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że w uzasadnieniu faktycznym decyzji organ pierwszej instancji wskazał fakty, które uznał za udowodnione, a także dowody, którym dał wiarę. Sąd zauważa, że organ pierwszej instancji wprost wskazał dowody, na postawie których ustalił stan faktyczny. Były to dowody zgromadzone przez organ, a wszystkie uznał je za wiarygodne. Natomiast organ nie dysponował dowodami niewiarygodnymi, które mógłby zakwestionować. Zaś uzasadnienie prawne decyzji organu pierwszej instancji zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Przechodząc do drugiej grupy zarzutów – naruszenia prawa materialnego – Sąd odwoła się do treści przepisów mających zastosowanie w sprawie.

W myśl zaś art. 6o u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami. Treść tego przepisu odpowiada częściowo treści art. 21 § 3 w zw. z art. 21 § 2 O.p., według którego w razie niezłożenia deklaracji, bądź też stwierdzenia, że wysokość zobowiązania jest inna niż wynikająca z deklaracji organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Z kolei w myśl art. 6j ust. 1 u.c.p.g. przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 1 (a więc nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy) opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn:

1) liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość, lub

2) ilości zużytej wody z danej nieruchomości, lub

3) powierzchni lokalu mieszkalnego

- oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1.

Wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustalenia stawki takiej opłaty dokonuje rada gminy, w drodze uchwały. Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych - art. 6m ust. 1 u.c.p.g.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. W obowiązującej od dnia 1 lutego 2015 r. nowelizacji wprowadzonej poprzez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 87) ustawodawca podjął próbę doprecyzowania tej regulacji. Dodając do art. 2 ust. 2a określił, że jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy. Uznać należy że wspomniana nowelizacja, wprowadzona bez przepisów przejściowych, ma charakter doprecyzowujący, a nie normatywny. Ustawodawca wprowadził ją bowiem bez przepisów przejściowych. Brak przepisów intertemporalnych, oznacza, że wolą ustawodawcy było zastosowanie wprowadzanych zmian do stosunków prawnych trwających w dacie wejścia w życie ustawy.

Nie można jednak zgodzić się z autorem skargi, że jedyną rozsądną wykładnią przedmiotowych przepisów - skoro właściciel nieruchomości w rozumieniu cywilnym jest nieobecny - jest przyjęcie, iż zobowiązanym do złożenia stosownej deklaracji jest podmiot uprawniony i faktycznie korzystający z nieruchomości i skoro organ ustalił, że na nieruchomości zamieszkiwała A. P. z rodziną to do niej, jako najemcy, organ winien zwrócić się o stosowną deklarację.

W realiach rozpoznawanej sprawy na nieruchomości, będącej bezspornie własnością skarżącego w okresie za jaki określono wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zamieszkiwały różne osoby, których danych personalnych, oprócz A. P., nie udało się organom nawet ustalić. Owszem A. P. wraz z rodziną zamieszkiwała na nieruchomości, ale nie była podmiotem władającym nieruchomością w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., gdyż władała tylko częścią nieruchomości - wraz z rodziną zajmowała jeden lokal, a nieruchomość nie miała wyodrębnionych prawnie odrębnych własności lokali. Ponadto nie posiadała ona również żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, ani jej części, gdyż jak zeznała nie posiadała umowy najmu. Nie można zatem w takiej sytuacji zaakceptować argumentacji, że na właścicielu nieruchomości nie ciąży obowiązek złożenia deklaracji oraz uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tylko z tego powodu, że nie jest znane miejsce jego pobytu. Natomiast art. 2 ust. 3b u.c.p.g. odnosi się do osób, które zamieszkują w zasobach spółdzielni mieszkaniowych i nie są zobowiązane do wykonywania obowiązków właściciela nieruchomości.

Co istotne organ pierwszej instancji ustalając wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczył ją w sposób korzystny dla strony skarżącej, przyjmując w przypadku wątpliwości dowodowych minimalną liczbę osób zamieszkałych na nieruchomości oraz ustalając stawkę dla odpadów segregowanych. Przedstawiane w tabelach wyliczenia organu w pełni pokrywają się z zeznaniami świadka J. S. i przede wszystkim z zeznaniami świadka A. P., która podała ile osób i w jakich okresach zamieszkiwały na nieruchomości. Natomiast wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g. oraz ustalone stawki opłaty są zgodne z powołanymi w decyzji organu pierwszej instancji uchwałami rady gminy.

Z tych też względów niezasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. w zw. z art. 2 ust. 3b a contrario, art. 6h, art. 6m u.c.p.g.

Reasumując zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.

Ponadto Sąd informacyjnie podaje, że wynagrodzenie zostało przyznane kuratorowi na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2019 r.