Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2794/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Postanowieniem znak [...] z dnia [...]lutego 2012 r. Prezydent [...] (Prezydent, organ I instancji) działając na podstawie art. 119, art. 121 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwana dalej u.p.e.a.), wobec niewykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku dobrowolnego złożenia prawa jazdy, orzekł o nałożeniu na A. M. (skarżący, strona) grzywny w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do zwrotu prawa jazdy kategorii [...], Nr [...], wydanego w dniu [...]maja 2006 r. przez Prezydenta [...], na druku [...].

Prezydent wyjaśnił, iż celowość grzywny uzasadniona jest koniecznością wykonania decyzji organu I instancji z dnia [...]maja 2011 r., znak [...] orzekającej o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy. Wykonanie tej decyzji polega na "fizycznym" zatrzymaniu dokumentu stwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdem, czyli zwrocie do depozytu organu I instancji prawa jazdy kategorii [...], Nr [...], wydanego w dniu [...]maja 2006 r. przez Prezydenta [...], na druku [...].

Podał, że grzywna została orzeczona w takiej wysokości (500 zł), która stanowi wystarczającą dotkliwość w celu przymuszenia do zastosowania się przez skarżącego do wykonania nałożonego tytułem wykonawczym obowiązku. Pouczył stronę, iż grzywnę należy wpłacić w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia, w kasie organu lub na podane konto bankowe, pod rygorem wdrożenia egzekucji.

Jednocześnie skarżący został poinformowany, że w razie niewykonania w ww. terminie obowiązku określonego w tytule wykonawczym (czyli zwrotu dokumentu prawa jazdy do depozytu organu), będą nakładane kolejne grzywny w celu przymuszenia.

W zażaleniu na powołane postanowienie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zażalenia. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut naruszenia art. 6, art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 119 w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a.

Uzasadniając zażalenie skarżący podał, iż zgodnie z treścią art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w jej art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, zaś wedle regulacji art. 119 tej ustawy, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności. Z treści zażalonego postanowienia wynika, że podstawę nałożonego nań obowiązku do zwrotu prawa jazdy do depozytu organu I instancji stanowi decyzja Prezydenta z dnia [...]maja 2011 r. znak Nr [...]. W treści tej decyzji, powołując się na dyspozycję art. 138 ust 1 w związku z art. 135 ust 1 pkt. 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwana dalej p.r.d.), organ I instancji orzekł jedynie o obowiązku zatrzymania prawa jazdy i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tej decyzji organ I poinformował o obowiązku zwrotu prawa jazdy bezzwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 7 dni do depozytu organu I instancji, nie wskazując jednak podstawy prawnej swojego żądania. Skarżący wywiódł, iż wbrew twierdzeniu Prezydenta, w treści art. 138 ust.1 p.r.d., ustawodawca nie upoważnia organu administracji samorządowej, do fizycznego zatrzymania prawa jazdy czyli jego złożenia do depozytu organu I instancji. W p.r.d. określono natomiast osoby jednoznacznie upoważnione do zatrzymania prawa jazdy jak i sposób jego zatrzymania, nie zdefiniowano jednak formy zatrzymania prawa jazdy przez zwrot do depozytu.

Zdaniem skarżącego organ I instancji wadliwie wskazał w treści zaskarżonego postanowienia, jak i dołączonego doń tytułu wykonawczego, że samoistną podstawą powstania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jest dyspozycja art. 138 ust. 1 p.r.d. i wywiódł, że nie ma podstawy opartej w prawie materialnym do żądania od niego spełnienia określonego obowiązku tj. : zatrzymania przez zwrot prawa jazdy do depozytu. W konsekwencji prowadzenie postępowania egzekucyjnego jest niedopuszczalne.

Postanowieniem znak [...]z dnia [...]września 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (Kolegium, organ odwoławczy) działając w oparciu o art. 23 § 3 i 4 u.p.e.a., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 w związku z oraz art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. orzekło o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzją nr [...]z [...]maja 2011 r. Prezydent orzekł o zatrzymaniu stronie prawo jazdy kategorii [...] o nr [...]wydanego w dniu [...]maja 2006 r. przez organ I instancji na druku [...]- do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji. W decyzji tej wskazano, że skarżący obowiązany jest zwrócić prawo jazdy bezzwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od daty doręczenia tej decyzji. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec wniesionego przez stronę odwołania, decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją Kolegium Nr [...]z dnia [...] lipca 2011 r. Na tej podstawie organ I instancji pismami z dnia [...]lipca i [...] października 2011 r. zwrócił się do strony o zwrot ww. dokumentu do depozytu. Na powyższe skarżący nie zareagował.

Następnie upomnieniem z [...]października 2011 r. Prezydent przypomniał stronie o obowiązku zwrotu prawa jazdy do depozytu w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia. Powyższe upomnienie zostało doręczone zobowiązanemu w dniu [...] listopada 2011 r.

Zawiadomieniem z dnia [...]listopada 2011 r., doręczonym zastępczo (w trybie art. 44 k.p.a.) w dniu [...]grudnia 2012 r., strona została poinformowana o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do zwrotu prawa jazdy. W dniu [...]lutego 2012 r. Prezydent wystawił tytuł wykonawczy znak [...]oraz wydał zaskarżone postanowienie Nr [...], którym orzekł na podstawie art. 119 i art. 121 u.p.e.a. o nałożeniu na skarżącego grzywny w wysokości 500 zł w celu przymuszenia do zwrotu prawa jazdy.

Analizując podjęte postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia Kolegium uznało, iż organ I instancji prawidłowo wskazał jako źródło obowiązku dokonania przez skarżącego czynności polegającej na zwrocie prawa jazdy decyzję nr [...]z [...]maja 2011 r., którą organ ten orzekł o zatrzymaniu stronie prawa jazdy. Wskazał, że decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności i wskazano w jej treści, że skarżący obowiązany jest zwrócić prawo jazdy bezzwłocznie, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od daty doręczenia tej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał w tym zakresie, że w orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest pogląd, że p.r.d. przewiduje dwie formy zatrzymania prawa jazdy:

zatrzymanie fizyczne, polegające na faktycznym odebraniu prawa jazdy i zatrzymanie prawne, sprowadzające się do wydania postanowienia lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Zasadniczo zatrzymanie fizyczne poprzedza zatrzymanie prawne, ale dopuszczalna jest również sytuacja odwrotna - kiedy zatrzymanie fizyczne jest wykonaniem zatrzymania prawnego (W. Marcinkowski, Postanowienie o zatrzymaniu-prawa jazdy w przypadkach szczególnych, WPP 2002, nr 4, s. 123).

W przedmiotowej sprawie wskazany w ww. decyzji z [...]maja 2011 r. obowiązek zwrotu prawa przez skarżącego jazdy jest logiczną konsekwencją orzeczenia o jego prawnym zatrzymaniu. Istotne jest także, iż prawidłowość ww. decyzji została stwierdzona w postępowaniu odwoławczym. Powyższa okoliczność oraz fakt, że skarżący nie wykonał nałożonego nań obowiązku zwrotu ww. dokumentu pomimo dwukrotnego wezwania go do zwrotu (pismem z [...] października 2011 r. i upomnieniem z [...]października 2011 r.), skutkowała zastosowaniem przez organ I instancji, określonego w art. 119 § 1 u.p.e.a., środka egzekucyjnego w postaci nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Zgodnie z tym przepisem grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy m.in. obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Kolegium uznało, iż także zastosowana przez organ I instancji wysokość grzywny w celu przymuszenia do zastosowania się przez zobowiązanego do wykonania obowiązku zwrotu prawa jazdy jest wystarczająco dotkliwa i nie budzi wątpliwości, zwłaszcza że jest to dopiero pierwsza grzywna nałożona na zobowiązanego. Podał, iż określenie wysokości pierwszej grzywny jako kwoty 500 zł (gdy maksymalna jednorazowo orzeczona kwota nie może przekraczać 1.000 zł) jest działaniem adekwatnym do sytuacji i mieszczącym się w granicach zakreślonych przez obowiązujące w tym zakresie przepisy.

Skargą do sądu administracyjnego na powołane rozstrzygnięcie złożył skarżący wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie skarżący wywiódł, iż stanowisko organu odwoławczego nie jest prawidłowe i wyczerpujące. Przywołał na tę okoliczność stanowisko doktryny ("Kodeks postępowania adrninistracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1 - 103" G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan), wedle którego związanie administracji prawem jest cechą wyróżniającą demokratyczne państwo prawa; nie obowiązuje tu zatem zasada co nie jest zabronione, jest dozwolone, a wręcz odwrotnie - administracja może czynić tylko to, do czego wyraźnie upoważnia ją prawo i to w formach i trybie prawem przewidzianych. Podobnie w orzecznictwie (wyrok NSA z 17 listopada 1982 r., sygn. akt II SA 1474/82) przyjmuje się, że wydając decyzję, organ administracji, nie może ani nałożyć na obywatela ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne przepisy prawa. Są to podstawowe zasady działania aparatu administracji państwowej w praworządnym państwie.

W konsekwencji skarżący uznał, że organy obu instancji rażąco naruszyły określone w k.p.a. zasady postępowania administracyjnego (zasadę legalizmu, pogłębiania zaufania do organów państwa, informowania stron) oraz przepisy p.r.d. Ze sformułowania przepisu art. 138 ust. 1 p.r.d. nie wynika bowiem uprawnienie starosty do żądania fizycznego zwrotu zatrzymanego dokumentu prawa jazdy, zaś innego przepisu prawa, który ewentualnie takie uprawnienie by konstytuował organy nie wskazały.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach oraz zaskarżalne postanowienia wydawane w ramach postępowania o udzielenie interpretacji podatkowej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżone postanowienie może być uchylone wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Kluczowym dla rozpoznania przedmiotowej sprawy jest ustalenie, czy podjęte przez organ I instancji i utrzymane postanowieniem organu odwoławczego orzeczenie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku do depozytu dokumentu prawa jazdy, jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż podjęte w przedmiotowym postępowaniu rozstrzygnięcia wydane zostały na postawie przepisów u.p.e.a. Grzywna w celu przymuszenia stanowi środek egzekucyjny stosowany w administracyjnej egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, wynikającym z ostatecznej decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (art. 119 § 1 u.p.e.a.). W zażaleniu, o którym mowa w art. 122 § 3 in fine u.p.e.a. możliwe jest zakwestionowanie dopuszczalności oraz prawidłowości skorzystania przez organ egzekucyjny ze środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia. W drodze owego zażalenia nie można natomiast kwestionować zasadności obowiązku, do

którego wykonania grzywna ma przymusić. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 u.p.e.a.).

Wymaga podkreślenia, iż grzywna w celu przymuszenia jest jedynym środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym uregulowanym w u.p.e.a., który posiada charakter przymuszający. Stosuje się ją jako środek służący zmuszeniu zobowiązanego przez spowodowanie dolegliwości finansowej. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się przede wszystkim w sytuacji, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka jest niemożliwe, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, albo niecelowe. Grzywna w celu przymuszenia jest rodzajem nacisku mającym na celu zmuszenie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. Wysokość grzywny w określonych sytuacjach reguluje przepis art. 121 u.p.e.a. Zawarte w nim regulacje nie określają dolnej granicy grzywny. Dolna wysokość grzywny zależy więc każdorazowo od uznania organu, który przy jej wymiarze powinien zawsze mieć na uwadze, aby ten środek przymusu spełnił w danej sytuacji swoją rolę. Wymierzając grzywnę organ winien także ocenić sytuację materialną zobowiązanego, a także jego indywidualne cechy, zachowanie się i następstwa takiego a nie innego zachowania zobowiązanego. Z przepisu art. 122 u.p.e.a., w którym ustawodawca określił tylko górne granice grzywien w celu przymuszenia wynika, że ustalenie wysokości grzywny w celu przymuszenia następuje w ramach przyznanego organowi w tym względzie uznania administracyjnego. W wyroku z 20 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 43/07 (lex: nr 437519) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że wymierzając grzywnę w celu przymuszenia organ egzekucyjny winien kierować się przede wszystkim efektywnością egzekucji, a ponadto winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego oraz górną granicę wymierzanej grzywny, zaś w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. "Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny w celu przymuszenia oznacza całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymyka się spod kontroli sądu."

W kontekście ww. rozważań za niezasadne uznać należy zarzuty skarżącego zmierzające do wykazania, że brak jest podstawy prawnej do nałożenia nań obowiązku zawartego w ostatecznej decyzji Prezydenta nr [...]z dnia [...]maja 2011 r. Ww. decyzja stała się bowiem ostateczna i prawomocna. Również Sąd na obecnym etapie postępowania administracyjnego nie może oceniać prawidłowości ostatecznej i prawomocnej decyzji nakładającej na stronę egzekwowany obowiązek.

Odrębną kwestią pozostaje natomiast istnienie podstaw do nałożenia na skarżącego na podstawie przepisów prawa powołanych w podstawie prawnej zaskarżonych postanowień grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku wynikającego z tej decyzji.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 122 § 3 u.p.e.a. zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (art. 33 i 34) oraz prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny. Z akt sprawy wynika, że w sprawie spełnione zostały przesłanki formalnoprawne niezbędne do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny bowiem po stwierdzeniu, iż skarżący nie wykonał nałożonego w ostatecznej decyzji z [...]maja 2011 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, obowiązku zwrotu do depozytu organu dokumentu prawa jazdy wystosował do strony pisma : z dnia [...]lipca 2011 r. (okoliczność powyższa wynika z akt sprawy w przedmiocie odmowy uwzględnia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, akta administracyjne przy sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2757/12), doręczone [...]lipca 2011 r. i z dnia [...] października 2012 r. doręczone [...]października 2012 r., a następnie wobec braku reakcji skarżącego upomnienie z dnia [...]października 2011 r. wzywające do niezwłocznego wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji Prezydenta, doręczone w dniu [...] listopada 2011 r.

Wobec braku zawiadomienia o wykonaniu obowiązku, organ egzekucyjny wszczął przedmiotowe postępowanie i wystawił w dniu [...]lutego 2012 r. tytuł wykonawczy nr [...], w którym zaznaczył datę doręczenia upomnienia, a następnie wydał sporne postanowienie z dnia [...]lutego 2011 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia i doręczył je skarżącemu.

Ww. postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera wezwanie do jej uiszczenia w zakreślonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Zawiera też wezwanie do wykonania obowiązku określonego w

tytule wykonawczym w terminie 7 dni od daty doręczenia ww. rozstrzygnięcia, a także pouczenie, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny celem przymuszenia. Postanowienie to zatem spełnia wymogi art. 122 § 1 i § 2 u.p.e.a. Postanowienie o nałożeniu grzywny zawierało prawidłowe pouczenie o prawie wniesienia na nie zażalenia do organu wyższej instancji. Doręczony wraz z postanowieniem tytuł wykonawczy nr [...]zawierał także prawidłowe pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, terminie ich wniesienia oraz ich podstawy określonej w art. 33 u.p.e.a., z którego to uprawnienia skarżący skorzystał.

Jak już wyżej wskazano, w postępowaniu prowadzonym wskutek zażalenia na wydane w trybie art. 122 u.p.e.a. postanowienie o ukaraniu grzywną w celu przymuszenia niedopuszczalne jest podnoszenie przez zobowiązanego zarzutów zmierzających do wykazania, że brak jest podstawy prawnej do nałożenia nań obowiązku zawartego w ostatecznej decyzji Prezydenta nr [...]z dnia [...]maja 2011 r. oraz zarzutów z art. 33 u.p.e.a. i tych, które zobowiązany może podnieść w zażaleniu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W świetle tego za bezprzedmiotowe, a tym samym nie wymagające odrębnego odnoszenia się do nich przez Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę uznać należy podniesione w skardze zarzuty dotyczące braku podstawy prawnej (z p.r.d.) do działania organów zmierzającego do wykonania obowiązku.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż pomimo nałożonego na skarżącego obowiązku, w terminach zakreślonych do jego wykonania (niezwłocznie, co wnika z decyzji ostatecznej z [...]maja 2011 r. i w ciągu 7 dni po doręczeniu pism z [...]lipca i [...]października 2011 r.), strona nie zastosowała się do powyższego, nie podjęła żadnych czynności w tym względzie także po doręczeniu jej upomnienia w dniu [...]listopada 2011 r. Zatem organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że wystąpiły w sprawie podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego i nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia i wydania postanowienia w tym przedmiocie na podstawie art. 122 § 1 i § 2 u.p.e.a.

W świetle powyższych rozważań za nieuzasadnione sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w zakresie objętym przepisami art. 6, art. 8, i art. 9 k.p.a.

Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, zostały podjęte zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa. Podkreślić należy, że w ocenie Sądu zarówno wysokość grzywny, jak i postanowienie o jej nałożeniu odpowiadają prawu. Podnoszone zaś w skardze zarzuty nie odnoszą się do tych rozstrzygnięć, lecz do prawidłowości nałożonego ostateczną decyzją obowiązku, a więc pozostają poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie. Jednocześnie Sąd wskazuje, iż nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 § 1 pkt 1 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.