Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2358/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek, Sędziowie WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Asesor WSA Wanda Zielińska – Baran (spr.), Protokolant Grażyna Dalba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego P. R. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., po rozpatrzeniu odwołania P. R., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2002 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości S.. W uzasadnieniu decyzji podano, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z dnia [...] marca 1991 r. ( opubl. w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z 1991 r.) przedmiotowa działka położona jest w strefie oznaczonej symbolem [...]. Według ustaleń planu jest to teren istniejącego zwartego ciągu zabudowy zagrodowej o głębokości 80 m z pozostawieniem niezabudowanych, określonych w planie luk i prześwitów. Na tym terenie plan ustala potrzebę przeprowadzenia, na zapleczu stref produkcyjnych siedlisk, drogi gospodarczej, którą przyjmie uciążliwy transport oraz ruch ciężkich, uzbrojonych pojazdów roboczych ku polom uprawnym. Linie zabudowy i usytuowanie budynków występujących przy drogach publicznych powinny uwzględniać wymagania ustalone dla poszczególnych rodzajów dróg. W pozostałych przypadkach dla budynków usytuowanych wśród zabudowy istniejącej obowiązuje nawiązanie do linii zabudowy budynków sąsiednich, dla zabudowy na terenach nowych plan ustala linie zabudowy w odległości min. 5 m od frontowej linii rozgraniczającej. Z powyższego wynika, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W.. Podstawowym celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbadanie zgodności planowanego przez wnioskodawcę zamierzenia inwestycyjnego z przepisami prawa i ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie z art. 46 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) decyzja sprzeczna z planem jest nieważna.

W odniesieniu do zarzutów odwołania dotyczących braku oznaczenia linii rozgraniczających, kategorii dróg, linii zabudowy, załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz braku rozstrzygnięcia obsługi zagród działek przez pojazdy ciężkie, dla których winny być drogą gospodarczą wyjaśniono, że linie rozgraniczające oznacza się na załączniku do decyzji literami [...]. Ponieważ plan nie zawiera szczegółowych ustaleń co do linii zabudowy, to ich ustalenie nastąpi przez organ wydający pozwolenie na budowę przy uwzględnieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Z wnioskiem inwestora oraz załącznikiem graficznym do decyzji, zgodnie z klauzulą zawartą w rozstrzygnięciu pierwszej instancji, można było zapoznać się w Urzędzie Gminy. W kwestii zaś drogi gospodarczej stwierdzono, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może rozstrzygać o ustaleniach planu niedotyczących wnioskowanej inwestycji. W decyzji określa się rodzaj inwestycji, warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisów szczególnych, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali oraz okres ważności decyzji.

Skargę na powyższą decyzję złożył P. R., podnosząc analogiczne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2002 r. Skarżący nadto dodał, że organ odwoławczy nie rozpatrzył sprawy wnikliwie i dlatego wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr. 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (j. tekst Dz. U. z 1999 Nr 15, poz. 139 ze zm.) celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego, jak to trafnie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Stosownie do powołanych wyżej przepisów kontrola sądowa w niniejszej sprawie sprowadzała się do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz do oceny czy ustalone w niej warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr ew. [...] położonej w miejscowości S. nie pozostają w sprzeczności z treścią miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy nr [...] z dnia [...] marca 1991 r.

Przepis art. 42 cyt. ustawy wymienia składniki jakie powinna zawierać prawidłowo sporządzona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednym z tych składników jest załącznik graficzny w postaci mapy w stosownej skali, zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji i wyznaczający jej położenie w terenie. Skoro załącznik graficzny stanowi integralną część decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to nie można wskazywać w decyzji o możliwości zapoznania się z nim w określonym miejscu, jak to zostało uczynione w niniejszej sprawie. Wszak przepis art. 109 § 1 kpa stanowi, że decyzję doręcza się stronom na piśmie, a zatem wypełnienie tego obowiązku nastąpi dopiero z chwilą doręczenia stronom postępowania całej decyzji wraz z jej integralną częścią w postaci załącznika. W ten sposób organy obu instancji nie wypełniły obowiązku określonego w art. 42 ust.l pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.. Tego typu wadliwość dyskwalifikuje decyzje wydane przez organy orzekające i powoduje konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego.

Ponadto, nie do zaakceptowania jest stanowisko organu odwoławczego aprobujące wadliwe, z punktu widzenia art. 10 § 1 kpa, stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, iż strony postępowania z wnioskiem inwestora mogą zapoznać się w Urzędzie Gminy w W..

Zgodnie z zasadą czynnego udziału w postępowaniu, określoną ww. przepisie, organ administracji publicznej obowiązany jest zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych uwag. Przepis art. 61 § 4 kpa, nakłada na organ obowiązek zawiadomienia osób o wszczęciu postępowania, będących stronami w sprawie. Tymczasem z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, aby skarżący P. R. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania z wniosku inwestora- T. W. - o ustalenie warunków zabudowy zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, ani też o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Uchybienia powyższe wskazują, że postępowanie, w niniejszej sprawie, prowadzone było z naruszeniem ww. przepisów postępowania procesowego, w tym też art. 7, art. 77 § 1 kpa.

Również zasadnym jest zauważyć, że przekazany Sądowi materiał dowody sprawy okazał się niekompletny. Na wezwanie sądu organ odwoławczy uzupełnił materiał dowodowy, ale tylko o pełny tekst planu. Natomiast, w wykonaniu wezwania o przekazanie wyrysu z planu wraz z oznaczoną linią zabudowy oraz drogą gospodarczą na zapleczu działki nr [...], stanowiącej własność inwestora, został przesłany ten sam nieczytelny wyrys z planu, który znajdował się w aktach sprawy przekazanych przy odpowiedzi na skargę. W konsekwencji braku tego istotnego dokumentu uniemożliwiono sądowi nie tylko kontrolę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania terenu gminy W., dotyczącego terenu oznaczonego symbolami [...], obejmującego działkę przeznaczoną pod budowę domu mieszkalnego i budynku gospodarczego, ale również uniemożliwiono zbadanie zasadności zarzutów skargi.

Wobec takiego stanu rzeczy należy zauważyć, że przepis art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), a przed dniem 1 stycznia 2004 roku przepis art. 38 ust.l ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, po/.z 368 z zm.) nakładał na organ administracji obowiązek przekazania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, przy czym akta sprawy powinny zawierać pełny materiał dowodowy, będący podstawą podjętych rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym przez organy obu instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do treści art. 152 tej ustawy orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.