Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 12/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek (spr.) Sędzia NSA Grażyna Radzicka Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant Sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 maja 2004r. sprawy ze skargi G. i J. P. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] listopada 2003r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu plany miejscowego; o d d a l a s k a r g ę /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ St.Małek /-/ G.Radzicka


UZASADNIENIE

Rada Gminy S. podjęła [...] marca 2002r. uchwałę o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego pomiędzy ulicami: [...],[...], działkami nr [...],[...], rowem melioracyjnym i torami kolejowymi.

Mieszkańcy ulicy [...] wnieśli [...] sierpnia 2003r. pismo nazwane "protest". Pismo to podpisał między innymi J. P. , jako właściciel działki Nr [...].

Wnoszący protest podali, iż nie zgadzają się na projekt zmiany planu, który przeznacza teren ulicy [...] pod budownictwo przemysłowe. Domagają się aby teren ten pozostał nadal obszarem przeznaczonym pod nieuciążliwe warsztaty rzemieślnicze, magazyny, składy i inną działalność gospodarczą z prawem zabudowy jednorodzinnej.

Rada Gminy S. uchwała z dnia 27 listopada 2003r. Nr XVIII/156/2003 na podstawie art. 18 ust. 2 w pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.), art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) odrzuciła zarzut J. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejon ulicy [...], w części dotyczącej braku zgody na przeznaczenie terenu działek, położonych przy ulicy [...] i [...], pod działalność gospodarczą.

W uzasadnieniu wskazano, iż projekt planu został wyłożony do publicznego wglądu od 1 do 30 lipca 2003r. Zarzut z [...] sierpnia 2003r. wniesiony został w terminie.

Działki wnoszących zarzut położone są na terenie przeznaczonym w projekcie pod działalność gospodarczą. W dotychczasowym planie z [...] grudnia 1994r. (Dz.Urz.Wojew.P.. Nr 23 poz. 264) teren ten był przeznaczony pod przemysł, bazy i składy, rzemiosło produkcyjne. Projekt planu dopuszcza pozostawienie istniejących budynków mieszkalnych z możliwością ich przebudowy, w tym również, w ograniczonym zakresie, powiększenie powierzchni zabudowy. Umożliwia także lokalizację mieszkań w obiektach usługowych oraz biurowo-administracyjnych, związanych z działalnością gospodarczą dla właściciela lub obsługi.

J. P. wniósł skargę na uchwałę Nr XVIII/156/2003.

Skarżący wskazał, iż projekt planu narusza przepis art. 64 ust. 3 Konstytucji. Plan uniemożliwia bowiem sprzedaż części gruntu na cele budowlano-warsztatowe i podział działek.

Wójt Gminy S. wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, iż projekt planu nie narusza Konstytucji i art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Wyjaśniono także, iż uwzględniając postulaty radnych (protokoły z sesji z 16 października i 27 listopada 2003r.) przedmiotowy plan w rejonie ulicy [...] ulegnie zmianie przez dopuszczenie istniejących budynków mieszkalnych z możliwością ich przebudowy w tym również w ograniczonym zakresie, powiększenie powierzchni zabudowy.

Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) sąd adminsitracyjny dokonuje kontroli (oceny) działalności organu administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej.

Rada Gminy S. uchwałą z 27 listopada 2003r. Nr XVIII/156/2003 odrzuciła zarzut J. P. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...]. Uchwała została doręczona skarżącemu 9 grudnia 2003r. skarga wniesiona została 5 stycznia 2004r., a więc w terminie o którym mowa w przepisie art.. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.).

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona bowiem uchwała nie narusza przepisów prawa.

Projekt planu obejmuje teren (około 65 ha) pomiędzy ulicami: [...],[...], działkami nr [...] i [...], rowem melioracyjnym i torami kolejowymi z wyłączeniem działki nr ewid. [...]. Skarżący są właścicielami działki Nr [...] przy ul. [...] o powierzchni około 3.600m2. Działka zabudowana jest budynkiem przeznaczonym na punkt skupu i sprzedaży części samochodowych a w nadbudowanej części przeznaczonym na cele mieszkalne.

Według planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy, zatwierdzonego uchwałą GRN Nr XV/70/86 z 21 maja 1986r. (Dz.Urz. Nr 7 poz. 99) i obowiązującego od 30 grudnia 1994r. planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XV/84/94 Rady Gminy S. z 9 grudnia 1994r. (Dz.Urz. Nr 23 poz. 264) – teren przedmiotowej działki przeznaczony jest pod przemysł, magazyny, bazy i składy (symbol PP/S – tereny przemysłu i tereny składów).

W projekcie planu teren działki Nr [...] znajduje się w obszarze określonym symbolem [...]. Ustalenia projektu planu dla tego symbolu przewidują jako podstawowe przeznaczenie terenu: produkcję przemysłową, rzemiosło, handel hurtowy i detaliczny, bazy, składy i magazyny, usługi materialne i niematerialne (§ 6 ust. 6 i 7 planu). Przewidziano również zachowanie terenów zadrzewionych na obszarze co najmniej 35% powierzchni działki i ustalono, że powierzchnia nowych działek nie może być mniejsza niż 3.000m2.

Podzielić należy stanowisko Rady Gminy o braku podstaw do uwzględnienia zarzutu. Nie ulega bowiem zmianie dotychczasowe przeznaczenie działki. Nadal działka pozostaje w obszarze terenu działalności gospodarczej, rozumianej w projekcie planu jako teren przeznaczony pod produkcję przemysłową, rzemiosło, handel, bazy, składy, magazyny i usługi.

Gmina w ramach swych uprawnień planistycznych uprawniona jest do określenia planu zagospodarowania przestrzennego danego terenu. Samodzielność gminy w tym zakresie doznaje jedynie ograniczeń wynikających z przepisów Konstytucji chroniących prawo własności, przepisu art. 1 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu terenu i innych ustawowych przepisów prawa materialnego. Wszelkie ograniczenia własności przewidywane w planach miejscowych muszą być zgodne z przepisami Konstytucji, które wyznaczają granice ingerencji prawodawczej w prawo własności.

Zaskarżona uchwała nie narusza powyższych zasad.

Podnoszony przez skarżących hipotetyczny problem obniżenia rynkowej wartości działki nie mógł stanowić podstawy uwzględnienie zarzutu. Zarówno bowiem przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (art. 36), jak i obecnie obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80 poz. 717) zabezpieczają interesy właścicieli w przypadku obniżenia wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą (art. 36 ust. 3).

Gmina w granicach swych planistycznych uprawnień jest władna do określenia minimalnej powierzchni działki budowlanej. Określenie w zaskarżonej uchwale powierzchni przedmiotowej działki, przy uwzględnieniu jej przeznaczenia (teren aktywności gospodarczej), nie wykracza poza granice tych uprawnień.

Uznając, iż zaskarżona uchwała nie narusza prawa, na podstawie przepisu art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – orzeczono jak w sentencji wyroku.

/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ St.Małek /-/ G.Radzicka

MarK