Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1749/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 27 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.),, Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 13 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 6c ust. 2 pkt 2, art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego B. B. z dnia 8 września 2003 r. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie uznania B. B. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśniono, iż B. B. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr 1 w Ł. w dniu 25 sierpnia 2003 r. i na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] uzyskał status osoby bezrobotnej, bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji B. B. został uznany za osobę bezrobotną, jednak wobec nie spełnienia żadnego z warunków określonych w art. 23 ww. ustawy, brak było podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Od powyższej decyzji B. B. wniósł odwołanie w którym zwrócił się z prośbą o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych argumentując, iż w firmie P.P.H.U. ,,A" przepracował pełen rok.

Rozpatrując przedmiotową sprawę organ odwoławczy zważył, co następuje:

Ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż B. B. nie spełniał warunków wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji tj. w okresie od 24 lutego 2002r. do 24 sierpnia 2003r. udokumentował 350 dni, "zaliczalnych" do okresu uprawniającego do zasiłku z tytułu zatrudnienia, w pełnym wymiarze czasu pracy, w firmie "A" P.P.H.U. – K. Ł., w Ł. w okresie od 16 sierpnia 2002r. do 31 lipca 2003r. Nie podlega natomiast zaliczeniu do wymaganych 365 dni, okres wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia od 1 sierpnia 2003r. do 19 sierpnia 2003r., gdyż podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne została określona na kwotę 510,00 zł, a więc była niższa od kwoty najniższego wynagrodzenia, wynoszącego od 1 stycznia 2003r. - 800,00 zł. Organ stwierdził, iż w tej sytuacji B. B. posiadał jedynie 350 dni, zaliczalnych do okresu stanowiącego podstawę przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący B. B. stwierdził, że ze złożonych przez niego dokumentów wynika, iż nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący poparł skargę i przedstawił świadectwo pracy z dnia 31 lipca 2003 r. , umowę zlecenie nr 0149/03 z dnia 1 sierpnia 2003 r. i zaświadczenie z dnia 25 sierpnia 2003 r., z którego wywodził swoje uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga nie jest zasadna .

Przede wszystkim wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1271 ) – sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem.

Oznacza to , że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi :

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

c/ inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego bądź prawa procesowego.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz. 514, z późn. zm.) - w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli:

1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz

2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2,

b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą, jeżeli osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia,

c) wykonywał pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia,

W przedmiotowej sprawie jest bezsporne i wynika z akt administracyjnych, iż skarżący w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, dokonanej w dniu 25 sierpnia 2003 r. tj. w okresie od 24 lutego 2002 r. do 24 sierpnia 2003 r. udokumentował 350 dni które można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku z tytułu zatrudnienia, gdyż w tym okresie od 16 sierpnia 2002 r. do 31 lipca 2003 r. skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, w firmie "A" P.P.H.U. – K. Ł. w Ł.

Sporna pomiędzy stronami pozostaje okoliczność, czy okres w którym skarżący wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia tj. od dnia 1 sierpnia 2003 r do dnia 19 sierpnia 2003 r. można skarżącemu doliczyć do wyżej wskazanych 350 dni przepracowanych na podstawie umowy o pracę.

Jak wynika z cyt. art. 23 ust. 1 pkt 2 lit.c - tylko wtedy można byłoby skarżącemu doliczyć ten okres, gdyby podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.

Kwota najniższego wynagrodzenia od 1 stycznia 2003r. to kwota 800 zł.

Jak wynika z akt administracyjnych skarżący z tytułu umowy zlecenia otrzymał wynagrodzenie w wysokości 510 zł. Ta kwota zatem stanowiła podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy.

Była to zatem kwota niższa od najniższego wynagrodzenia i skarżący uzyskując dochód w tej wysokości nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 23 ust. 1 pkt. 2 lit. c, a zatem nie można było skarżącemu doliczyć okresu pracy z tytułu umowy zlecenia do okresu pracy wynikającej z umowy o pracę (350 dni).

Dokumenty, które skarżący przedstawił podczas rozprawy przed Sądem znajdowały się także w aktach administracyjnych i w oparciu o te właśnie dokumenty organ ustalił stan faktyczny w sprawie. Nie ma zatem podstaw do sformułowania organom zarzutu niewyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie.

Należy zauważyć, iż ani z akt administracyjnych, ani z przedstawionego przez skarżącego podczas rozprawy przed Sądem zaświadczenia i pozostałych dowodów nie wynika, aby z tytułu umowy zlecenia podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy była inna niż 510 zł, a przede wszystkim nie wynika, (choć w tym celu skarżący dowody te przedstawił), iż podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy była kwota 850 zł.

Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ) skargę oddalił .