Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1517/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51, art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 28, art. 134, art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A.P. i J.P. (P.) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy budynku mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej PINB) działając w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie dotyczącej budowy budynku mieszkalnego na działkach nr 1 i nr 2 położonych przy ul. [...] w J. Postępowanie w to zostało wszczęte w związku z pismem A. i J. P. oraz K. i T. K. z dnia 3 września 2012 r. przekazanym PINB przez Wójta Gminy J. oraz pismem A. i J. P. z dnia 9 listopada 2012 r., w których domagali się oni m.in. wszczęcia postępowania w sprawie wybudowania przez A. i W. M. wskazanego wyżej budynku mieszkalnego z uwagi na jego realizację niezgodną z projektem i przepisami. Decyzję tę PINB poprzedził opartym na przepisie art. 61a k.p.a. postanowieniem z dnia [...] r., którym odmówił on wszczęcia postępowania w opisanej sprawie uznając, że A. i J. P. nie przysługiwał przymiot strony postępowania. Postanowienie to nie utrzymało się w obrocie prawnym, bowiem zostało uchylone postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej WINB) z dnia [...] r. wydanym w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez A. i J. P. oraz K. i T. K..

Uzasadniając umorzenie postępowania wszczętego w następstwie postanowienia WINB organ podał, że w dniu 20 marca 2013 r. przeprowadził kontrolę, w której trakcie stwierdził, że wskazany w pismach A. i J. P. oraz K. i T. K. obiekt jest parterowym budynkiem mieszkalnym z poddaszem użytkowym o wymiarach 10,5 x 16,3 m. Budynek ten został usytuowany w odległości 5,25 m od krawędzi jezdni asfaltowej ul. [...], której współwładającymi są A. i T. P. oraz w odległości 4,65 m od granicy z działką nr 3 stanowiącej współwłasność K. i T. K. Organ ustalił także, że teren przed przedmiotowym budynkiem o pow. ok. 70 m² został utwardzony kostką brukową. Z uzyskanych przez organ I instancji wynika, że budynek na działkach nr 1 oraz 2 został wybudowany w oparciu o decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...]r. oraz decyzję tego organu z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowalny zamienny znak: [...]. Pismem z dnia 23 listopada 2012 r. do PINB wpłynęło też zawiadomienie o zakończeniu budowy, do którego nie zgłoszono sprzeciwu.

Analiza dokumentacji projektowej, dokumentacji dołączonej do zawiadomienia o zakończeniu budowy oraz ustalenia kontroli dowodzą - zdaniem PINB - wybudowania przedmiotowego budynku zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową. Obiekt ten został w szczególności usytuowany na nieruchomości zgodnie z projektem zagospodarowania działki oraz wbrew stanowisku inicjatorów postępowania jego realizacja nie narusza obowiązujących przepisów technicznych. PINB wyjaśnił także, że działka stanowiąca ul. [...], w której stronę zostały skierowane otwory okienne przedmiotowego budynku nie jest działką budowlaną i wobec tego w tym przypadku nie mają w zastosowania przepisy techniczno-budowlane nakazujące sytuowanie ścian budynków z otworami okiennymi w odległości 4 m od granicy działki. Organ odniósł się także, do twierdzeń stron dotyczących "zabudowania płytkami części ul. [...] , aż po sam garaż budynku mieszkalnego" stwierdzając, że w projekcie budowlanym zamiennym określono powierzchnię przeznaczoną pod dojazd i chodnik do budynku. W trakcie kontroli inwestor i wnioskodawca wskazali "stałe punkty geodezyjne (rurki stalowe)" w oparciu o które ustalono, że utwardzenie terenu kostką brukową nie wykracza poza granice działki inwestora. W konsekwencji tych ustaleń organ uznał, że dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli A. i J. P., których organ pominął w prowadzonym postępowaniu, domagając się jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności. Wnoszący odwołanie zreferowali dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowany ich pismami. Podkreślili, że WINB w swoim postanowieniu z dnia [...] r. nakazał ponowne rozpatrzenie ich wniosku, jak również zajęcie stanowiska w sprawie przyznania im przymiotu strony postępowania. W efekcie tego postanowienia PINB wszczął z jednak urzędu postępowanie w sprawie nie zajmując stanowiska w kwestii ich udziału w tym postępowaniu. Tymczasem zdaniem wnoszących odwołanie postępowanie to zostało wszczęte nie z urzędu lecz na ich wniosek.

Odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji A. i J. P. zarzucili brak prawidłowych ustaleń dotyczących przebiegu granic nieruchomości inwestorów podkreślając, że oddanie do użytkowania obiektu budowlanego powinno zostać poprzedzone pomiarem geodezyjnym powykonawczym. Tym samym niezrozumiałe dla nich było stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji PINB dotyczące rurek, od których dokonano w trakcie kontroli pomiarów budynku i odległości. W przekonaniu odwołujących się tymczasem "dokonane przez PINB pomiary absolutnie nie pokrywają się z prawdą, z mapami stanem faktycznym". Na całej długości działki nr 1 ul. [...] jest bowiem znacznie poszerzona, co powoduje, że budynek małżonków M. nie znajduje się w odległości 5,25 m od drogi, a krawędź asfaltu nie stanowi granicy drogi. W konsekwencji przyjąć należało, że część "zabudowy płytkami" wykonano w obszarze tej drogi, co narusza ich własność.

Odwołujący się zarzucili także PINB dopuszczenia się w toku postępowania szeregu nieprawidłowości. Poddali w wątpliwość kwestię związaną z ważnością udzielonego w 2001 r. pozwolenia na budowę w związku z tym, że z dziennika budowy wynika, iż budowę tę rozpoczęto po upływie 2 lat od udzielonego pozwolenia. Wyrazili zdziwienie dlaczego inwestorzy nie zostali ukarani grzywną w związku z niewywiązaniem się w terminie z obowiązku dostarczenia do organu dokumentacji budowy. Podnieśli także kwestię niewyciągnięcia przez organ wobec inwestorów konsekwencji związanych nielegalnym - z ich zdaniem - przystąpieniem do użytkowania budynku. Wnoszący odwołanie poinformowali wreszcie organ odwoławczy, iż w trakcie toczącego się przed organami nadzoru budowlanego innego postępowania związanego z nielegalnym wybudowaniem przez W. M. tartaku ustalono, że przedmiotowy budynek mieszkalny "został już dawno wybudowany". W ich ocenie organ nie ustalił także prawidłowo wszystkich stron postępowania, natomiast dopuścił aby w oględzinach nieruchomości wziął udział T. K. ojciec A. M., który nie był stroną postępowania.

Zaskarżoną decyzją WINB działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ II instancji zanalizował przepis art. 28 k.p.a. wskazując, że w jego przekonaniu wnoszący odwołanie od decyzji PINB nie legitymowali się interesem prawnym do żądania wszczęcia postępowania w sprawie zakończonej decyzją PINB, której przedmiotem była budowa budynku mieszkalnego na działkach nr 1 i nr 2 przy ul. [...] w J., ani też do kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. Wnoszący odwołanie mieli, bowiem w tej sprawie jedynie interes faktyczny. Organ podkreślił, że sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie stanowi wystarczającej podstawy do uznania go za stronę postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Podmioty te aby uzyskać taki status muszą wskazać bowiem konkretny przepis przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości wprowadzone ze względu na powstanie w ich sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. W szczególności właściciel sąsiedniej nieruchomości może mieć interes prawny wynikający z art. 140 Kodeksu cywilnego do uczestniczenia jako strona postępowania, w którego wyniku może zapaść decyzja mająca wpływ na sposób korzystania z jego nieruchomości i korzystanie przez niego z prawa własności. Sytuacja taka zdaniem WINB nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie, bowiem aczkolwiek małżonkowie P. są współwłaścicielami działki nr 4 sąsiadującej z działką nr 1, to jednak działka ta jest wykorzystywana jako droga. Budowa budynku mieszkalnego w jej sąsiedztwie nie wydaje się mieć zatem wpływu na wykonywanie prawa własności w stosunku do tejże drogi.

W związku z tym organ uznał, że środek odwoławczy został wniesiony przez osoby niebędące stronami i był on wobec tego zobowiązany umorzyć postępowanie odwoławcze.

WINB wskazał jednocześnie, że organ I instancji w odrębnie prowadzonym postępowaniu winien zbadać kwestię utwardzenia terenu (ułożenia bruku) na działce nr 1. Zasadność zbadania tej kwestii w odrębnym postępowaniu była w opinii WINB podyktowana faktem, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał de facto utwardzenia terenu kostką brukową czy innym materiałem budowlanym, a także innym kręgiem stron takiego postępowania Zbadania wymagała też kwestia wykroczenia przez inwestorów poza granicę działki nr 1 podczas układania tego bruku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wnieśli A. i J. P. domagając się uchylenia decyzji WINB oraz zasądzenia kosztów postepowania. Zarzucili wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego i jego dowolną ocenę. Zdaniem skarżących decyzja WINB zapadła także z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 1a i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący opisali szczegółowo przebieg postępowania administracyjnego uruchomionego ich wnioskiem złożonym wspólnie z K. i T. K. Wskazali, że mimo przesłania przez nich żądanych przez PINB dokumentów wskazujących, że są oni współposiadaczami drogi stanowiącej ul. [...] organ I instancji zignorował ten fakt stwierdzając w piśmie z dnia 26 marca 2013 r., że dopiero stwierdzenie nabycia własności tej nieruchomości w drodze zasiedzenia spowoduje zaistnienie po ich stronie interesu prawnego do kwestionowania decyzji administracyjnych orzekających o prowadzeniu prac inwestycyjnych na sąsiednich nieruchomościach. W przekonaniu skarżących nie można zgodzić się z taką argumentacją, bowiem nie mają oni "potrzeby zasiedzieć czegoś co posiadają(...). Nadto wyraźnie podkreślili że nie tylko chodzi o same roboty inwestycyjne na sąsiedniej działce, ale również na działce drogowej". Następnie skarżący powtórzyli swoje argumenty dotyczące przebiegu granicy działki zajętej pod ul. [...] ponownie wskazując, że krawędź asfaltu nie pokrywa się z granicą tej działki. Tym samym należało zatem stwierdzić, że kilka metrów ich działki drogowej zabudowano płytkami. Zdaniem skarżących nic nie stało też na przeszkodzie aby PINB zapewnił im udział w wizji i wysłuchał ich racji, a dopiero później w oparciu o całokształt materiału podjął decyzję.

Skarżący zwrócili także uwagę na rozbieżności między stanowiskiem PINB, a treścią zaskarżonej decyzji w kwestii utwardzenia terenu kostką brukową. Organ I instancji bowiem stwierdził, że projekt budowlany określał powierzchnię przeznaczoną pod dojazd i chodnik, a organ II instancji wskazał, że projekt ten de facto nie przewidywał utwardzenia terenu kostką brukową ani innym materiałem budowlanym. Odnosząc się do zawartego w decyzji WINB wskazania dotyczącego rozpatrzenia kwestii utwardzenia terenu w odrębnym postępowaniu, w którym będzie im przysługiwał przymiot strony, skarżący stwierdzili, że projekt budowlany stanowi jedną całość, a zatem winni być oni stroną postępowania również w sprawie budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu skargi wskazano ponadto, że inwestorzy bezprawnie korzystają z działki drogowej nr 4, nie są bowiem jej współwłaścicielami ani nie została ustanowiona na ich rzecz służebność drogi koniecznej. Zgłosili w związku z tym wątpliwości co do prawidłowości udzielonego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. W ich ocenie "nie dość, że inwestorzy bezprawnie korzystają z ulicy [...], to jeszcze nie wiadomo na jakiej podstawie organy nadzoru budowlanego przyzwalają na przywłaszczenie części drogi zasłaniając się projektem budowlanym".

Zdaniem skarżących za błędny należało uznać pogląd organów obu instancji, że posiadali oni jedynie interes faktyczny, a nie posiadali interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. Ich interes prawny wyprowadzić należało bowiem z przysługującej im "własności" działki drogowej, z której inwestorzy korzystają bezprawnie i której część przywłaszczyli sobie wykraczając poza teren swojej działki. Tym samym ich interes prawny wynika z prawa do ochrony prywatnej własności zagwarantowanej Konstytucją R.P.

W końcowej części uzasadnienia skargi skarżący zwrócili uwagę, że sprawa spornej inwestycji nie została zbadana przez PINB zgodnie ze wskazówkami zawartymi w postanowieniu WINB z dnia [...] r. Organ nadrzędny stwierdził bowiem w swoim postanowieniu, że organ nadzoru budowlanego działa przede wszystkim w oparciu o zasadę oficjalności i winien podejmować działania z urzędu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji WINB stwierdził natomiast, że odpadła podstawa prawna do merytorycznego rozstrzygania sprawy. Mimo tego stwierdzenia badał jednak merytorycznie sprawę wskazując między innymi, że skarżący są współwłaścicielami działki drogowej, a także stwierdził , że projekt budowlany budynku mieszkalnego nie przewidywał de facto utwardzenia terenu kostką brukową czy innym materiałem.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał swoją dotychczasową argumentację przemawiającą za umorzeniem postępowania odwoławczego od decyzji PINB. Organ zauważył, że po otrzymaniu odwołania jego obowiązkiem było zbadanie w pierwszej kolejności czy zostało ono wniesione przez uprawniony do tego podmiot oraz czy zachowany został termin do wniesienia odwołania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione przez podmiot inny niż strona postępowania, wówczas organ jest bowiem zobowiązany do umorzenia postępowania odwoławczego. Dodał, że w przypadku zaistnienia takiej okoliczności organ nie może merytorycznie rozstrzygać zarzutów zawartych w odwołaniu czy badać prawidłowość postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego oraz pozostaje w zgodzie z przepisami prawa procesowego.

Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) (art. 1 § 1). Kontrola ta jest sprawowana pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2) i polega na zbadaniu czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego, jak i prawa procesowego.

Przechodząc do analizy prawnej zaskarżonej decyzji zauważyć należy, że stosownie do art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do jednej instancji. Przytoczony przepis nie pozostawia wątpliwości, że umocowanie do wniesienia odwołania, a zatem domagania się ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej ustawodawca przyznał stronie postępowania, przez którą stosownie do art. 28 k.p.a. należy rozumieć osobę, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy odwołanie lub która żąda od organu czynności ze względu na swój interes prawny lub obowiązek Obowiązkiem organu odwoławczego jest zatem przede wszystkim ustalenie, czy wniesione odwołanie jest dopuszczalne, a więc m.in., czy zostało wniesione przez podmiot mający legitymację do wniesienia tego środka zaskarżenia. Ustalenie interesu prawnego osoby składającej odwołanie winno zatem stanowić pierwszą czynność organu odwoławczego, warunkującą dalsze prowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powstała wątpliwość czy ustaleń dotyczących posiadania przez podmiot wnoszący odwołanie przymiotu strony organ odwoławczy może dokonać bez rozpoznania odwołania, czy też ustalenia takie organ odwoławczy winien przeprowadzić na podstawie stanu faktycznego wynikającego z dowodów zebranych przez organ pierwszej instancji. Zauważyć bowiem należy, że ustawodawca pozostawił organowi do wyboru zasadniczo dwa środki. Pierwszy z tych środków wskazany został w art. art. 134 k.p.a. zgodnie z którym organ odwoławczy może stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Ustawodawca co prawda nie określił w tym przepisie przesłanek pozwalających na rozstrzygnięcie, że wniesione odwołanie jest niedopuszczalne jednakowoż należy przyjąć, że przesłanki te wynikają z innych przepisów regulujących tok postępowania administracyjnego. Generalnie przesłanki pozwalające na stwierdzenie niedopuszczalności odwołania dzieli się na przedmiotowe i podmiotowe. O tych drugich można zaś mówić w przypadku oczywistego braku po stronie podmiotu czy podmiotów wnoszących odwołanie legitymacji odwoławczej. W doktrynie i orzecznictwie dostrzega się jednakże , że przepis ten nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia, w przypadku gdy podmiot czy podmioty wnoszące odwołanie twierdzą, że decyzja organu I instancji dotyczy jego (ich) interesu prawnego ( por. m.in. B. Adamiak, J. Borkowski. Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2004 ,. Wyd. II, s. 278; G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010 wyd. III, t. II s. 231 oraz m.in. chwałę NSA z dnia 5 lipca 1999 r. , sygn. akt OPS 16/98, ONSA 1999/ 4/119).

W świetle powołanego poglądu za chybiony należy uznać zarzut skargi dotyczący merytorycznego zbadania zasadności odwołania wniesionego przez skarżących mimo, że organ I instancji odmówił im przyznania statusu stron w tym postępowaniu. Dla oceny, czy odwołujący się mieli w sprawie przymiot strony, niezbędne było bowiem zapoznanie się z aktami sprawy organu I instancji i dokonanie ich analizy. Interes prawny powinien bowiem wynikać z przepisów prawa materialnego, pozostających w bezpośrednim związku z podstawą prawną zaskarżonego orzeczenia organu pierwszej instancji. Badanie akt organu pierwszej instancji należy zatem do czynności postępowania odwoławczego. Stwierdzenie zaś przez organ odwoławczy po przeprowadzeniu tego badania, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a., następuje w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. cytowaną wyżej uchwałę NSA sygn. akt OPS 16/98)

Z przeprowadzonych rozważań wynika, że pojęcie interesu prawnego stanowi łącznik między sferą stosowania prawa procesowego a prawem materialnym zarówno przy wszczęciu postępowania, jak w jego toku. Interes prawny, o jakim jest mowa w art. 28 k.p.a. winien mieć charakter bezpośredni aktualny i realny, a nie a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. O interesie prawnym umożliwiającym podmiotowi udział w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, w tym także dającym mu prawo do wniesienia odwołania, można mówić zatem w sytuacji, gdy podmiotowi takiemu przysługiwało konkretne prawo podmiotowe, którego wykonywanie pozostawało w związku z przedmiotem postępowania. Kryterium interesu prawnego wymaga zatem stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a przedmiotem postępowania administracyjnego.

W świetle przeprowadzonych rozważań należało stwierdzić, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał, że realizacja budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiadującej bezpośrednio ze stanowiącą użytek drogowy działką nr 4 pozostawała bez wpływu na interes prawny skarżących, który wywodzili oni z przysługującego im prawa samoistnego współposiadania (a nie współwłasności – jak podał WINB) tej działki drogowej. Dodać należy, że wszczęte przez PINB postępowanie dowiodło, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w oparciu o pozwolenie na budowę, a w trakcie jej realizacji nie doszło do istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowalnego, co nakazywałoby wszczęcie postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( j.t. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.). W konsekwencji zasadnie organ II instancji umorzył postępowanie odwoławcze w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi przyjdzie zauważyć, że skarżący swojego interesu prawnego nie mogli wyprowadzić także z przepisów ustawy Prawo budowlane, a w szczególności ze wskazanego w skardze przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9, w którym jest mowa o poszanowaniu, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Stosownie bowiem do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Dla Sądu niezrozumiały był natomiast zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, w którym jest mowa o zapewnieniu wymagań dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji obiektu. Bezzasadne były także zarzuty skarżących dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( j.t. Dz. U. 2012, poz. 647 ze zm.) oraz art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 , Nr 102, poz. 651 ze zm.) zawierających definicje działki budowlanej. Orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego nie rozstrzygały bowiem o zgodności z prawem udzielonego pozwolenia na budowę i związanej z tym kwestii odpowiedniego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Podobnie niezrozumiały był z tego punktu widzenia zarzut naruszenia § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu i powtórzonej w skardze kwestii odległości zrealizowanego budynku od działki nr 4 zgodzić się należy z orzekającymi w sprawie organami, że przepisy § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odnoszące się do sytuowania ścian budynków z otworami okiennymi i drzwiowymi nie stosuje się w odniesieniu do sąsiednich nieruchomości stanowiących użytek drogowy.

W ocenie składu orzekającego prawidłowo WINB wreszcie wywiódł, że projekt budowlany w oparciu, o który zrealizowano budynek mieszkalny na działkach nr 1 i 2 nie przewidywał utwardzenia dojazdów i dojść do tego budynku. W konsekwencji kwestia ewentualnego utwardzenia przez inwestorów części działki drogowej nie mogła spowodować uruchomienia w ramach kontrolowanej sprawy postępowania naprawczego w trybie art. 51 Prawa budowlanego, bowiem nie można było zakwalifikować tych robót jako wykonanych z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zgodzić się należy w związku z tym, że kwestia wykonania zgodnie z prawem utwardzenia kostką brukową dojścia i dojazdu do budynku inwestorów winna zostać rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, w którym skarżącym mógłby ewentualnie przysługiwać przymiot stron.

W świetle przeprowadzonych rozważań za chybiony należy wreszcie uznać zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem organ odwoławczy w sposób prawidłowy rozpatrzył zebrany w sprawie materiał dowodowy i wyciągnął na jego podstawie uzasadniony wniosek, że skarżący nie posiadali legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji kończącej postępowanie w I instancji.

W tym stanie rzeczy z na mocy art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.