Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 209/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. C. na pismo Starosty Oleskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca T. C. pismami z dnia 22 lutego 2010r. wystąpiła do Starosty Oleskiego z żądaniem zwrotu opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu dla siedmiu samochodów sprowadzonych z zagranicy i zarejestrowanych w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Oleśnie.

W pismach tych, oznaczając poszczególne pojazdy, wskazała, iż dla każdego samochodu kwota zawyżona została o 425 zł. Zażądała także zwrotu wymienionej kwoty na wskazany przez nią rachunek bankowy. Jedno z wyżej wymienionych pism dotyczyło samochodu marki Volkswagen Passat o numerze rejestracyjnym [...].

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie strona wskazała na niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, orzeczoną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, w którym uznano, że określona w tym przepisie wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie 500 zł nie uwzględnia wytycznych ustawowych do określenia wysokości tej opłaty i jest zbyt wysoka.

Starosta Oleski pismem z dnia [...] ustosunkowując się do żądania T. C. odmówił zwrotu żądnej kwoty. Wskazał, że "obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości rozpatrzenia takiego wniosku z uwagi na to, że czynność wydania karty pojazdu jest czynnością materialno – techniczną z zakresu administracji publicznej. Nie ma jednakże charakteru decyzji, czy postanowienia administracyjnego, stąd pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest w pełni uzasadnione". Organ pouczył także wnioskodawczynię, iż stronie niezadowolonej ze sposobu załatwienia sprawy, służy prawo złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, za pośrednictwem Starosty Oleskiego, w terminie 14 dni od daty otrzymania pisma organu.

T. C., pismem z dnia 8 marca 2010 r., złożyła za pośrednictwem Starosty Oleskiego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na odmowę zwrotu nadpłaty "w wysokości 425 zł od każdego samochodu". Zarzuciła między innymi naruszenie art. 77 ust. 4 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym przez pobranie zawyżonej opłaty.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Skarga T. C. została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Op 209/10. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 marca 2010 r., ze sprawy o sygn. akt II SA/Op 209/10 wyłączono do odrębnego rozpoznania sprawy o zwrot opłaty za kartę pojazdu dla poszczególnych samochodów.

Sprawa ze skargi na odmowę zwrotu opłaty za kartę pojazdu, wydaną dla samochodu marki Volkswagen Passat o numerze rejestracyjnym [...] została zarejestrowana w repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 209/10 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 marca 2010 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, a także do usunięcia braków formalnych skargi przez przedłożenie dowodu wezwania organu o usunięcie naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do ich treści w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwań, spowoduje odrzucenie skargi.

Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 26 marca 2010r., do rąk dorosłego domownika – jej syna M. C., co potwierdza adnotacja na zwrotnym pocztowym potwierdzeniu odbioru przesyłki.

W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu, ani nie usunęła braków formalnych skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego zalicza się także, stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., uiszczenie wpisu od skargi.

Dokonując oceny niniejszej skargi w granicach wymienionej kognicji należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Przewodniczącego, a to nieuzupełnieniu braku formalnego skargi przez nieprzedłożenie dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz nieuiszczenie wpisu od skargi.

Wskazać bowiem należy, że wniesiona w rozpatrywanej sprawie skarga dotycząca zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy do spraw z zakresu administracji publicznej. Przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie przewidują uprawnienia dla organu do wydawania decyzji administracyjnej w powyższym przedmiocie. Nie oznacza to jednak, że osoba domagająca się zwrotu opłaty pozbawiona jest ochrony prawnej.

Zaskarżone pismo Starosty Oleskiego z dnia [...], nr [...], odnoszące się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa, stanowi bowiem akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.).

Dlatego w rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty Oleskiego o odmowie zwrotu żądanej opłaty było, po doręczeniu pisma z dnia [...], wystąpienie przez skarżącą do tego organu w terminie 14 dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem skarżąca nie wykazała, aby dopełniła tej czynności. W szczególności nie wykonała zarządzenia zobowiązującego do przedłożenia dowodu wezwania o jakim mowa w przywołanym art. 52 § 3 P.p.s.a. Oznacza to w konsekwencji nie uzupełnienie braków formalnych skargi.

Ponadto z mocy art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy, w myśl art. 231 P.p.s.a, pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie skarżąca domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, a zatem do określenia wysokości wpisu zastosowanie znajdują przepisy dotyczące wpisu stosunkowego. Według § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wpis stosunkowy oblicza się według procentowego wskaźnika, który dla należności pieniężnej w kwocie do 10 000 zł, wynosi 4 % wartości tej kwoty, nie mniej jednak niż 100 zł. Skoro w niniejszej sprawie skarżąca domaga się zwrotu części opłaty za kartę pojazdu w kwocie 425 zł, obowiązana była do uiszczenia wpisu stosunkowego w wysokości 100 zł.

Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, powoduje wezwanie skarżącego przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (art. 58 § 1 pkt 3) oraz od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (art. 220 § 3).

Wezwanie Sądu o usunięcie braku formalnego skargi przez przedłożenie dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, a także do uiszczenia wpisu od skargi, zostały doręczone skarżącej w dniu 26 marca 2010 r., w trybie zastępczym do rąk jej syna M. C. Przepis art. 72 P.p.s.a. przewiduje możliwość skutecznego doręczenia pism sądowych dorosłym domownikom, w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu. Skoro więc doręczenie było skuteczne, to termin do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 2 kwietnia 2010 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła jednak wpisu, ani nie usunęła braków skargi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. jej skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w postanowieniu.

Końcowo już tylko wskazać trzeba, że zaskarżone pismo Starosty Oleskiego z dnia [...], nr [...], zawierało błędne pouczenie. Przepisy P.p.s.a. w sposób jednoznaczny określają tryb wnoszenia skarg w rozpatrywanym przypadku. W myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Pouczenie strony zawarte w piśmie Starosty Oleskiego z [...] było błędne. Uwzględniając tę okoliczność należy zauważyć, że fakt odrzucenia skargi z powodu niedokonania wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, nie stoi na przeszkodzie ponownemu wniesieniu skargi na ten sam akt przez tę samą osobę, jeżeli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Aczkolwiek w przepisie art. 112 Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowiącym o tej zasadzie, mowa jest o pouczeniu zawartym w decyzji, to nie może być jednak kwestionowane, że regulacja ta dotyczy również innych niż decyzja aktów i czynności z zakresu administracji publicznej.

Z tych względów w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia skarżąca ma prawo wezwać Starostę Oleskiego do usunięcia naruszenia prawa

i jednocześnie z tym wezwaniem wnieść na podstawie art. 58 § 1 K.p.a. wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Po wyczerpaniu tego środka strona będzie dopiero mogła złożyć skargę do Sądu

z zachowaniem terminu określonego w cytowanym już art. 53 § 2 P.p.s.a.