Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 635/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej: ustawa, po rozpatrzeniu odwołania M. P. , utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu D. z dnia [...], nr [...] w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 18 czerwca 2010 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, M. P. zarejestrował się w PUP w D., dalej: PUP, jako osoba pozostająca bez pracy i jej poszukująca w dniu 17 września 2008 r. Na karcie rejestracyjnej, uprzedzony o odpowiedzialności z art. 233 kodeksu karnego oświadczył, iż jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Na mocy decyzji Starosty D. z dnia 15 października 2008 r. uzyskał status bezrobotnej od dnia 17 września 2008 r. Odmówiono mu przyznania prawa do zasiłku, ponieważ nie udokumentował opłacania składek na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Wskazano dalej, że z wpisów na karcie rejestracyjnej wynika, że strona ma wykształcenie zawodowe; zawód wyuczony: ogrodnik. W okresie 1991-2008 M. P. miał zarejestrowaną działalność gospodarczą - handel obwoźny owocami i warzywami. Bezrobotny został pouczony o prawach i obowiązkach osoby rejestrującej się w PUP, w tym o obowiązku przyjmowania odpowiedniej propozycji pracy, pod rygorem utraty statusu osoby bezrobotnej, jeżeli odmowa nastąpi bez uzasadnionej przyczyny. W dniu 18 czerwca 2010 r. M. P. otrzymał skierowanie do pracy na stanowisku pracownika produkcji w firmie [...] sp. z o.o. w miejscowości B. P., gm. K. W aktach znajduje się zgłoszenie oferty pracy złożone przez pracodawcę, w którym wskazał liczbę wolnych miejsc zatrudnienia - 60, liczbę zatrudnionych - 2000, rodzaj zatrudnienia: na czas określony, na okres próbny i w ruchu ciągłym. Co do wymagań pracodawca wskazał na wykształcenie zawodowe lub średnie oraz, że mogą to być osoby bez stażu pracy. Praca ma polegać na obsłudze wybranego odcinka linii produkcyjnej, wysokość wynagrodzenia 1500 zł brutto. Pracodawca zapewnia dojazd do miejsca zatrudnienia i z powrotem.

M. P., jak wynika ze złożonego w dniu 18 czerwca 2010 r. oświadczenia, odmówił przyjęcia propozycji pracy. Jako przyczynę odmowy podał chorobę 2 - letniej niepełnosprawnej córki, która jest po dwóch operacjach serca, wymaga codziennej rehabilitacji, co wiąże się z wyjazdami do S. i W. Wskazał, że jest jedyną osobą, która ma prawo jazdy i która może skutecznie i bezpiecznie zawieźć dziecko na rehabilitację, kontrole itp. Proponowana praca, jego zdaniem, spowodowałaby poważny uszczerbek na zdrowiu córki, ponieważ wraz z żoną nie mają możliwości innego dojazdu do kliniki, żona nie posiada prawa jazdy. Do oświadczenia dołączył orzeczenie o niepełnosprawności L. P. z dnia 27 listopada 2008 r., kartę informacyjną Oddziału Kardiologii Dziecięcej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego we W. z dnia 7 sierpnia 2009 r., kartę informacyjną leczenia szpitalnego [...] Centrum Chorób Serca we W. z dnia 14 września 2009.

Organ odwoławczy wskazał, że Starosta D., po dokonaniu oceny podanej przez bezrobotnego przyczyny odmowy przyjęcia propozycji pracy odpowiedniej, nie uznał jej za uzasadnioną i na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 czerwca 2010 r., na okres 120 dni.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji M. P. zarzucił naruszenie przez pracownika PUP procedury administracyjnej poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ewentualnych ujemnych skutków rezygnacji z zatrudnienia oraz brak spisania protokołu obszernie wyjaśniającego podjęcie pracy przez odwołującego się. Zarzucił, że nie pouczono go, że może składać dalsze dowody na okoliczność w sprawie i nie poinformowano go , że w trakcie postępowania zostanie przygotowana decyzja oraz że ma prawo przed wydaniem decyzji wypowiedzieć się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. W dalszej części odwołania podał, min., że nie uchyla się od podjęcia pracy bez uzasadnionej przyczyny oraz, że pracownik urzędu wprowadził go w błąd poprzez podstawienie mu oświadczenia i sugerowanie, aby odmówił proponowaną pracę. Wskazał, że ma na utrzymaniu siedmioro dzieci w wieku od 11 lat do 5 miesięcy, w tym jedno niepełnosprawne, które wymaga ciągłej rehabilitacji, leczenia szpitalnego i klinicznego. Proponowana praca "wiązałby się z bardzo dużym uciążeniem dla rodziców i dzieci". Dodał, że prosił i to bardzo często, aby zaproponowano mu pracę na terenie miasta P. lub jego okolic i obiecano mu, że taką pracę otrzyma, jak tylko będą takie oferty pracy. Uznał decyzję I instancji za niezgodną z prawem i zasadami współżycia społecznego.

Wojewoda [...] w dalszej części uzasadnienia wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania jego decyzji stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, zgodnie z treścią którego, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres : - 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, - 180 dni w przypadku drugiej odmowy, - 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Tymczasem w niniejszej sprawie M. P. został zarejestrowany w PUP w dniu 17 września 2008 r. jako bezrobotny. Decyzją z dnia [...] Starosta D. uznał go za osobę bezrobotną z dniem 17 września 2008 r. bez prawa do zasiłku.

W dniu 18 czerwca 2010 r. bezrobotnemu przedstawiono ofertę pracy na stanowisku pracownik produkcji. Odmówił on jednak przyjęcia propozycji pracy. Z akt administracyjnych wynika, że odrzucił propozycję pracy już na etapie przedstawienia jej przez pośrednika w Urzędzie Pracy, co wynika ze złożonego przez stronę w dniu 18 czerwca 2010 r. oświadczenia i dołączonych dokumentów, potwierdzających chorobę dziecka. Należy podkreślić, iż w dniu rejestracji w Urzędzie Pracy zainteresowany oświadczył, pod groźbą odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 k.k. za składanie fałszywych zeznań, iż jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Również w okresie rejestracji w Urzędzie Pracy regularnie potwierdzał swoją gotowość do podjęcia zatrudnienia. Był także pouczony o obowiązkach bezrobotnego, wynikających z ustawy, jak również konsekwencjach odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.

Wskazano, że art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy zawiera definicję "odpowiedniej pracy", jako zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje i doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Pojęcie "zatrudnienia", zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy, jako wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą.

W ocenie organu odwoławczego, przedstawiona praca spełnia kryteria pracy odpowiedniej. W sprawie niniejszej jest bezsporne, że stronie zaproponowano pracę na stanowisku pracownika produkcji, na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem w kwocie 1500 zł brutto. Siedziba pracodawcy jest wprawdzie poza miejscem zamieszkania, ale jest zapewniony bezpłatny dowóz pracowników do miejsca zatrudnienia i z powrotem i dojazd nie przekracza 3 godzin. M. P. odrzucił ofertę pracy już na etapie przedstawienia jej przez pośrednika w Urzędzie Pracy, uzasadniając to koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną córką, a zwłaszcza z koniecznością jej codziennej rehabilitacji i potrzeby dalszego leczenia w klinikach poza miejscem zamieszkania. Zaproponowana praca spowodowałaby, jego zdaniem, poważny uszczerbek na zdrowiu córki. W odwołaniu wskazał te same argumenty. Ponadto dodał, iż ma na utrzymaniu siedmioro dzieci, w tym jedno niepełnosprawne. Zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów proceduralnych, w tym czynnego udziału strony w postępowaniu. Należy podkreślić, że art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi obligatoryjną przesłankę pozbawienia statusu bezrobotnego w przypadku odmowy, bez uzasadnionej przyczyny, przyjęcia odpowiedniej pracy lub innej pomocy określonej w ustawie.

Status osoby bezrobotnej jest w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Konsekwentnie do tego trzeba przyjąć, iż nie każdy podmiot pozbawiony pracy, o trudnej sytuacji życiowej i materialnej jest osobą bezrobotną w rozumieniu prawa. Ustawodawca wiąże uprawnienia bezrobotnego ze stosowną aktywnością osoby pozostającej bez źródeł dochodów w przezwyciężaniu sytuacji, w jakiej się znalazła, a w szczególności z dyspozycyjnością i pełną gotowością do podjęcia oferowanej pracy. M. P. pozostaje w ewidencji osób bezrobotnych od 2008 roku i jak wskazuje w odwołaniu oczekuje od PUP propozycji na terenie miasta P. lub jego okolic.

Zdaniem organu odwoławczego PUP dysponując ofertami pracy odpowiedniej dla bezrobotnego, ma obowiązek ich przedłożenia, co w tym przypadku miało miejsce w dniu 18 czerwca 2010 r. Odmowę przyjęcia propozycji pracy odpowiedniej należy uznać za uzasadnioną, jeżeli jest oparta na obiektywnych przesłankach, słuszna i usprawiedliwiona.

W ocenie organów orzekających w sprawie, podane przez stronę przesłanki odmowy przyjęcia propozycji pracy odpowiedniej, niewątpliwie są priorytetem dla strony, lecz w ocenie organów zatrudnienia mają charakter wyłącznie subiektywny i nie zasługują na uwzględnienie. M. P. pozostający bez pracy od 2008 r., winien tak zorganizować sobie swoje zajęcia, aby mógł wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku gotowości do podjęcia pracy odpowiedniej w rozumieniu ustawowym. Oczywistym bowiem jest, że wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, zawsze wiąże się z pozostawaniem poza domem w określonym czasie, a nawet z koniecznością dojazdów. Należy mieć na uwadze, że podjęcie zatrudnienia poprawiłoby niewątpliwie sytuację materialną rodziny.

Nie znajduje też uzasadnienia podniesiony przez stronę zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów proceduralnych. Dowody, na podstawie których Starosta D. wydał zaskarżoną decyzję były stronie znane, bowiem wynikały ze złożonego przez niego oświadczenia i dołączonych środków dowodowych. Nie zachodziła w tym przypadku konieczność sporządzenia protokołu z tej czynności oraz prowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego i składania dowodów na ich poparcie.

Postępowanie w sprawie odmowy przyjęcia propozycji pracy odpowiedniej zostało wszczęte w dniu 18 czerwca 2010 r., tj. w dniu przedłożenia stronie propozycji pracy odpowiedniej, złożenia przez stronę przyczyn odmowy jej przyjęcia, co następnie znalazło rozstrzygnięcie w decyzji Starosty D. z dnia [...]. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało zatem wymagania art. 107 § 3 kpa.

Decyzję powyższą M. P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Zarzucił, że została ona wydana w wyniku wprowadzenia go w błąd, bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji, nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W związku z tym wniósł o uchylenie wydanej decyzji lub stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi wyraził niezadowolenie z postępowania pracownika organu wobec niego (brak informacji i stosownych pouczeń). Zarzucił organom orzekającym brak należytej oceny jego sytuacji rodzinnej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca są dotknięte wadami.

Istota sporu prawnego między skarżącym a organem zatrudnienia sprowadza się do właściwej interpretacji ustawowych przesłanek pozbawienia statusu bezrobotnego.

W ocenie tego organu w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie. Wedle stanowiska organu, sytuacja opisana w hipotezie cytowanego przepisu zaistniała w momencie odmowy przez skarżącego przyjęcia propozycji pracy.

Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący złożył w dniu 18 czerwca 2010 r. na formularzu "oświadczenie bezrobotnego", w którym odmówił przyjęcia propozycji pracy w zakładzie pracy [...] Sp. z o.o. w B. P. na stanowisku pracownik produkcji z następującego powodu: "L. P. lat 2 jest dzieckiem niepełnosprawnym, jest po dwóch operacjach serca, wymaga codziennej rehabilitacji, wiąże się to z wyjazdami do S./W. Jestem jedyną osobą, która posiada prawo jazdy, która może skutecznie i bezpiecznie zawieźć dziecko na rehabilitację, kontrolę itp. Proponowana mi praca spowodowałaby niewątpliwie poważny uszczerbek na zdrowiu córki L. ponieważ nie mamy możliwości innego dojazdu do kliniki. Żona B. nie posiada prawa jazdy". Do oświadczenia dołączył dokumentację dotyczącą stanu zdrowia córki, m. in. orzeczenie o jej niepełnosprawności.

W ocenie Sądu organy zatrudnienia nie wykazały w należyty sposób, że wspomniane przesłanki zostały spełnione.

Na tle tak ustalonego stanu faktycznego nie sposób uznać, że wydane decyzje są zgodne z prawem oraz zasadami postępowania administracyjnego. Nie można zaakceptować orzeczenia o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w sytuacji, gdy bezrobotny wskazał przyczynę odmowy przyjęcia propozycji pracy, zaś organ uznał na zasadzie zupełnej dowolności, że okoliczność ta nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy wynika, że Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji pracy. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał, że złożone oświadczenie nie stanowi podstawy do uzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji pracy gdyż ma charakter wyłącznie subiektywny, a skarżący winien tak zorganizować zajęcia, aby mógł wywiązać się z ciążącego na nim obowiązku gotowości do podjęcia pracy. Podjęcie zatrudnienia przez skarżącego, zdaniem organu odwoławczego, poprawiłoby niewątpliwie sytuację materialną rodziny. Powyższe czyni argumentację organu w tym zakresie ogólnikową i niczym nieuzasadnioną.

Oceniając zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję w świetle przedstawionych powyżej norm, Sąd doszedł do przekonania, iż organy nie przeprowadziły wyczerpującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie dokonały wnikliwej analizy sytuacji rodzinnej skarżącego w kontekście przesłanek z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Nie zbadano w szczególności, czy jest tak, jak twierdzi skarżący, że jest on jedyną osobą, która może codziennie dowozić dziecko na rehabilitację, czy faktycznie tylko on posiada prawo jazdy, czy istotnie prawa jazdy nie posiada żona skarżącego. Przesłanki te powinny być przeanalizowane i omówione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, szczególnie, że w omawianym przypadku, decyzje dotyczyły nie kwestii błahych, ale sfery elementarnych potrzeb - posiadania środków niezbędnych do utrzymania się skarżącego i jego rodziny.

W tym miejscu warto wskazać, że z art. 71 Konstytucji wynika, że państwo prowadząc politykę społeczną i ekonomiczną jest zobowiązane do uwzględniania dobra rodziny. Jednym z przejawów tej polityki jest pomoc ze strony władz publicznych, udzielana rodzicom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej. Do szczególnej pomocy władz publicznych mają prawo rodziny wielodzietne.

Pozbawienie statusu bezrobotnego może nastąpić w sytuacji, gdy bezrobotny odmówi bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej formy pomocy określonej w ustawie. Obydwie przesłanki pozostają ze sobą w ścisłym związku i zadaniem organu administracyjnego jest wnikliwe rozważenie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału, w tym również argumentacji strony w celu ustalenia, czy przyczyna odmowy przyjęcia propozycji określonej formy pomocy była uzasadniona i czy sama forma była odpowiednia. W tym celu organ zatrudnienia powinien przeanalizować argumenty bezrobotnego, w jaki sposób została uzasadniona odmowa, ponadto powinien wziąć pod uwagę adekwatność zaproponowanej formy nie tylko do stanu zdrowia, dotychczasowego doświadczenia zawodowego, nabytych umiejętności i wykształcenia bezrobotnego, ale także jego sytuacji rodzinnej. Analiza nie może być przy tym mechaniczna i musi uwzględniać ratio legis całej ustawy o promocji zatrudnienia. Należy zwrócić uwagę, że zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść ustalać musi organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. Należy jednak mieć na uwadze, że w orzecznictwie od dawna przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny, to okoliczności, na które bezrobotny nie miał wpływu, a więc przeszkody powstałe niezależnie od jego woli, np. choroba czy brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji publicznej (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 sierpnia 2007r. sygn. akt I OSK 1821/06, LEX nr 384794).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie zwracano uwagę na obowiązek organu pełnego wyjaśnienia stanu sprawy i dokładnego rozważenia, czy zaproponowana forma pomocy spełnia kryteria "odpowiedniości" oraz czy odmowa jej przyjęcia nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny (por. wyr. WSA w Szczecinie z 13 grudnia 2007 r., II SA/Sz 871/07, LEX nr 470063; wyr. WSA w Warszawie z 7 stycznia 2008 r., II SA/Wa 1730/07, LEX nr 518736; wyr. WSA w Lublinie z 2 lipca 2009 r., III SA/Lu 241/09, LEX nr 580048.

Powyższe rozważania prowadzą do ustalenia, że organy zatrudnienia wadliwie zastosowały art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy nie wykazując należycie, że zaistniały przesłanki do jego zastosowania w okolicznościach badanej sprawy. Uchybienie to stanowi jednocześnie naruszenie obowiązku podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Brak należytego i pełnego wykazania w uzasadnieniu obu decyzji spełnienia przesłanek pozbawienia statusu bezrobotnego świadczy również o naruszeniu wymogów prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 kpa).

Powyższe uchybienia powodują, że zaskarżone decyzje nie mogą sie ostać się w obrocie prawnym i muszą zostać uchylone na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z uchyleniem obu decyzji obowiązkiem organu zatrudnienia będzie ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie nowej decyzji. W ramach tych czynności organ ten powinien jeszcze raz rozważyć zaistnienie przesłanek pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy oraz przedstawić swe rozważania szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. W szczególności organ powinien dokładnie przeanalizować, czy zaoferowana skarżącemu forma pomocy jest odpowiednia i czy podane przez niego przyczyny odmowy jej przyjęcia można uznać za uzasadnione, czy też nie.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd orzekł na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane.