Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2260/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 140aa ust. 1, 3 i 4 pkt 1 i 2; art. 64 ust. 1 i 2; art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b i ust. 2;
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 41  ust. 1 i 2;
journal: Dz.U. 2017 poz 2222
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 76 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD") z [...] listopada 2017 r., którą nałożono na P. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej "Skarżąca") karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych.

Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), dalej "k.p.a.") oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2017 r. poz. 935), a także art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 140aa ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit b) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.), dalej "p.r.d.", jak również art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.), dalej "u.d.p.".

Podstawą faktyczną skarżonego rozstrzygnięcia było wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego.

Dnia [...] marca 2017 r., na ul. T. w I. - droga krajowa nr [...], zatrzymano do kontroli pojazd składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego o nr. rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy o nr. rej. [...] (dalej "skontrolowany pojazd"), którym kierował S. S. (dalej "Kierowca"). Z przebiegu kontroli sporządzono protokół, który Kierowca podpisał bez uwag oraz dokumentację zdjęciową zarówno przewożonego ładunku na skontrolowanym pojeździe, jaki i okazanych przez Kierowcę dokumentów. Z zapisów protokołu wynika, że:

• skontrolowanym pojazdem, w imieniu Skarżącej, przewożony był ładunek płytek kamiennych, kruszywa łamanego granitowego oraz zasypki do kostki w big bagach na paletach (ładunek podzielny);

• nacisk pojedynczej osi pędowej skontrolowanego pojazdu wynosił 11,85 t, co bez odjęcia błędu w wysokości 2% zaokrąglonego do 0,1 t w górę, dało przekroczenie o 1,85 t, tj. przekroczenie o 18,5%;

• Skarżąca, jako podmiot wykonujący przedmiotowy przejazd, nie miała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych;

• w trakcie kontroli nie stwierdzono przekroczenia innych parametrów skontrolowanego pojazdu.

W tym stanie rzeczy WITD, z urzędu, wszczął wobec Skarżącej, jako przewoźnika, postępowanie administracyjne, o czym ją zawiadomił i pouczył o przysługujących jej prawach oraz ciążących obowiązkach.

W odpowiedzi – pismem z 11 kwietnia 2017 r., Skarżąca wniosła o wydłużenie terminu na zajęcie stanowiska w sprawie.

WITD, wobec braku działań ze stronny Skarżącej, w listopadzie 2017 r. nałożył na nią karę 2.000 złotych, jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym; tabela "Kategorie zezwoleń na przejazd pojazdu nienormatywnego", jest wydawane na przejazd pojazdu:

a) wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI;

b) naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Wskazano, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII:

a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%;

b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%;

c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach.

W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi zatem 2.000 złotych.

Z zachowaniem trybu i terminu Skarżąca odwołała się od decyzji WITD do GITD zarzucając naruszenie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 i ust. 4 p.r.d. Wnosząc o uchylenie decyzji WITD i umorzenie postępowania podkreśliła, że Kierowca - jej pracownik, dochował należytej staranności przy załadunku i transporcie towaru. Wskazała, że w miejscu załadunku nie było wagi osiowej, dlatego nie można było przewidzieć, że dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi. Ponadto podniosła, że dopuszczalna masa całkowita skontrolowanego pojazdu nie została przekroczona, a doszło jedynie do przekroczenia dopuszczalnego nacisku jednej jego osi. Zarzuciła także, że WITD rozpoznając sprawę nie wziął pod uwagę okoliczności, że przewożony ładunek był sypki. W jej ocenie w sprawie należało zastosować art. 140aa ust. 4 p.r.d.

GITD w uzasadnieniu skarżonej decyzji na wstępie przywołał przepisy prawa mające w niej zastosowanie, tj. art. 2 ust. 35a oraz art. 64 ust. 1 i ust. 2 p.r.d., a także art. 41 ust. 1 u.d.p. Wskazał, czym jest pojazd nienormatywny w świetle zawartej w art. 2 ust. 35a p.r.d. definicji oraz wyjaśnił, że stosownie do art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch takiego pojazdu - nienormatywnego, jest dozwolony wyłącznie pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w takim zezwoleniu. Natomiast stosownie do art. 64 ust. 2 p.r.d. zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II.

Zdaniem GITD bezspornie droga krajowa nr [...], na której zatrzymano skontrolowany pojazd, jest drogą, po której mogą poruszać się – bez zezwolenia, wyłącznie pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Wobec tego, skoro nacisk pojedynczej osi skontrolowanego pojazdu – zgodnie z prawidłowo uzyskanymi wynikami ważenia, wynosił 11,85 t, to doszło do przekroczenie ww. wartości 10 t o 1,85 t, czyli do przekroczenia o 18,5%. Wobec tego Skarżąca, jako podmiot wykonujący skontrolowany przejazd (art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d.) powinna była mieć na jego realizację stosowne zezwolenie.

Organ wskazał, że nieulegające wątpliwości w sprawie jest, że zarówno miejsce kontroli, jak i waga użyta do zważenia skontrolowanego pojazdu, w dniu kontroli, legitymowały się odpowiednio ważnymi protokołem z pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz świadectwem legalizacji pierwotnej. Powyższe dokumenty zostały przy tym okazane Kierowcy, który poinformowany o sposobie pomiarów, nie wnosił o ponowne ważenie.

Nadto GITD stwierdził, że w sprawie prawidłowo zastosowano dla Skarżącej korzystniejszy wynik ważenia, tj. bez odejmowania tolerancji, gdyż odjęcie owej tolerancji spowodowałoby wymierzenie jej wyższej kary. Odjęcie błędu w wysokości 2%, zaokrąglonych do 0,1 t w górę, skutkowałoby bowiem zakwalifikowaniem stwierdzonego w tej sprawie naruszenia, jako przejazd bez zezwolenia kategorii IV, co musiało by wiązać się z wymierzeniem kary w wysokości 5.000 złotych.

W tym stanie rzeczy – przekroczenia dopuszczalnej normy o 18,5%, GITD uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo postąpił wymierzając Skarżącej 2.000 złotych kary, będącej karą wynikającą sztywno z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, tj. zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d., gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.

Ponownie rozpoznając sprawę GITD nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia niniejszego postępowania na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d., gdyż w jego ocenie Skarżąca nie dostarczyła żadnych dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia w oparciu o tą regulację. Przypomniał jednocześnie, że Skarżąca przewoziła ładunek podzielny, zatem art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. nie mógł mieć tu zastosowania. Co do "należytej staranności", czy "braku wpływu" stwierdził, że Skarżąca nie podjęła żadnych środków, aby pojazd nie był nienormatywny.

Zdaniem organu odwoławczego wskazana w prawidłowo zebranym materiale dowodowym okoliczność popełnienia zarzucanego Skarżącej naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, była okolicznością, na którą miała ona wpływ, a przy wykonywaniu przejazdu nie dochowała należytej staranności w jego realizacji.

Skarżąca, z zachowaniem trybu i terminu, zaskarżyła decyzję GITD do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie owej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie zarzuciła naruszenie:

1. art. 64 i art. 140aa ust.1-3 p.r.d. przez ich zastosowanie w sprawie;

2. art. 140aa ust. 4 p.r.d. przez jego niezastosowanie w sprawie,

3. art. 7 i art. 77 §1 k.p.a. przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy - brak ustalenia wpływu przewozu ładunku sypkiego na niezawinione przez Skarżącą przekroczenie nacisku osi pojazdu.

W uzasadnieniu podała, że w chwili kontroli przewoziła płytki kamienne, kruszywo łamane granitowe oraz zasypkę do kostki w big bagach na paletach, która w jej ocenie była ładunkiem sypkim i dlatego w sprawie winien był zostać zastosowany art. 140aa ust. 4 p.r.d. Na tą okoliczność przywołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 marca 2016 r., II GSK 2339/14 (ONSAiWSA 2017/4/71), gdzie podano, że "nawet nieprzekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej nie uwalnia od odpowiedzialności za przekroczenie nacisków na oś, gdy nie chodzi o przewóz ładunków sypkich oraz drewna (art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.)".

W jej ocenie, w sprawie w ogóle nie prowadzono postępowania dowodowego w zakresie wpływu przewozu ładunku sypkiego, w postaci zasypki do kostki i kruszywa łamanego granitowego, na możliwość niezawinionego przez nią przekroczenia nacisku osi pojazdu.

GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a." sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności.

Rozpoznając niniejszą sprawę, w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje nie naruszają prawo w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Skarżąca uczyniła nałożoną na nią karę pieniężną za wykonywanie przejazdu po drodze publicznej o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t pojazdem nienormatywnym, tj. którego nacisk pojedynczej osi napędowej wynosił 11,85 t, przy jednoczesnym braku stosownego zezwolenia na przejazd tym pojazdem.

W sferze faktów bezspornym jest – czego Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała, a co wynika z dowodów zgromadzonych w aktach, że w rozpoznawanym przypadku to ona jest przewoźnikiem.

Niekwestionowany w sprawie jest również nacisk na pojedynczej osi skontrolowanego pojazdu, tj. 11,85 t, na drodze o dopuszczalnych 10 t, który bez odjęcia błędu w wysokości 2% zaokrąglonego do 0,1t w górę, z uwagi na korzystniejszą dla Skarżącej kwalifikację naruszenia (według wytycznych zawartych w zarządzeniu GITD nr 28/2014), powodował przekroczenie dopuszczalnego nacisku osio o 1,85 t, czyli o 18,5%.

Skarżąca nie kwestionowała także braku zezwolenia na przejazd skontrolowanym pojazdem nienormatywnym oraz ustaleń, że przewożony przez nią ładunek to: płytki kamienne, kruszywo łamanego granitowego oraz zasypka do kostki w big bagach na paletach.

Spornym w sprawie jest, czy ów ładunek był – jak ustaliły organy, ładunkiem podzielny, a to z uwag na przewożenie zasypki w big bagach, czy też ładunkiem sypkim, jak twierdzi Skarżąca, a w konsekwencji w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 140aa ust. 4 p.r.d.

Zasadą jest, że ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkami podanymi w art. 64 ust. 1 p.r.d. i z zastrzeżeniem, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II (art. 64 ust. 2 p.r.d.). Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, wolą ustawodawcy, nakłada się zaś m.in. na podmiot wykonujący przejazd, karę pieniężną (art. 140aa ust. 1 i ust. 3 p.r.d.).

Przepis art. 41 ust. 1 u.d.p. określa, że po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem m.in. przewidzianym w ust. 2 stanowiącym, iż minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 u.d.p.).

W świetle powyższych norm, zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu – po uzyskaniu stosownego zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przyjęły, że przewożony ładunek w całości należało zaliczyć do ładunku podzielnego. Zasypka do kostki, na którą wskazała Skarżąca, z uwagi na to, że została umieszczona w big bagach na paletach spowodowało, że był to ładunek podzielny. Kwestia sypkości ładunku i przełożenia tej cechy na odpowiedzialność przewoźnika za nacisk na osi pojazdu sprowadza się bowiem wyłącznie do możliwości niekontrolowanego przesypywania się takiego ładunku na pojeździe. W sytuacji, gdy mamy ładunek sypki zamknięty w big bagach, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie i jest on umieszczony na paletach, nie można mówić o sypkości takiego ładunku, a co za tym idzie o ziszczeniu się warunku zastosowania w sprawie art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d.

Mając na uwadze, że w niniejszej sprawie wykonywany był przewóz ładunku w całości podzielnego, to stosownie do art. 64 ust. 2 p.r.d., zakazującego przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, nie było możliwe uzyskanie zezwolenia na taki przejazd. Jednakże w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia (art. 140ab ust. 2 p.r.d.).

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 140aa ust. 3 p.r.d., kara ta jest zawsze nakładana na podmiot wykonujący przejazd, czyli przewoźnika (zob. wyrok NSA z 9 maja 2012 r., II GSK 491/11), a więc w rozpoznawanej sprawie na Skarżącą, która w ramach prowadzonej działalności realizowała skontrolowany przewóz.

Podniesienia wymaga, że wskazane przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną, podmiotów wykonujących transport drogowy (przewoźników). Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego przejazd/przewóz w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto przyczynił się do powstania naruszenia. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest więc niezależna od winy. Bez znaczenia są też okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszenia. Przepisy art. 140aa ust. 1-3 p.r.d. stwarzają jedynie domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy wykonującego przejazd.

Jednocześnie ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., których, jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, nie można interpretować rozszerzająco. Art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d. przewiduje wprawdzie możliwość zwolnienia przewoźnika od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie prawa, jednakże jest to uzależnione od wykazania, że dołożył on należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, to znaczy uczynił wszystko, czego można wymagać przy organizacji przewozu, a jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa, bądź nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy odpowiada przedsiębiorca, to na nim też spoczywa odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu tej działalności gospodarczej się posługuje (tu odpowiada za Kierowcę) i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę/przewoźnika z taką osobą (zob. wyrok NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10). Ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające odpowiedzialność przewoźnika, przewidziane w art. 140aa ust. 4 pkt 1 p.r.d., spoczywa zatem na tym przewoźniku/przedsiębiorcy wykonującym przejazd, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne.

W niniejszej sprawie decydujące są ustalenia stwierdzone w toku kontroli, a wykazane w protokole kontroli. Po pierwsze protokół kontroli, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W rozpoznawanym przypadku protokół ów korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że został podpisany przez kontrolowanego Kierowcę bez uwag, który miał prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który na późniejszym etapie postępowania jest trudny, lub wręcz niemożliwy do odtworzenia. Dlatego też podpisanie protokołu przez skarżącego bez zastrzeżeń stanowi nadrzędny dowód w sprawie. Warto w tym miejscu przywołać, że również orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475)).

Ponadto istotne jest, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu jest pomiar dokonany w toku kontroli drogowej, na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie wszelkich warunków koniecznych do wykonywania pomiarów nacisków oraz masy pojazdów. Jak wynika ze sprawy, dokumenty te zostały okazane Kierowcy do wglądu przed dokonaniem ważenia. Nadto został on poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach, co potwierdził własnoręcznym podpisem. W takiej sytuacji GITD prawidłowo ocenił brak jakichkolwiek podstaw do zastosowania w sprawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. Skarżąca nie powoływała bowiem, ani nie dowiodła istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę zwolnienia jej od odpowiedzialności administracyjnej.

W okolicznościach niniejszej sprawy znalazł zatem prawidłowe zastosowanie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d., który w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym obliguje organ do nałożenia kary jak za przejazd bez zezwolenia.

Kwalifikacja stwierdzonego naruszenia została prawidłowo dokonana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeśli bowiem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia możliwa jest jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII.

W niniejszej sprawie prawidłowo postąpiono, uwzględniając zarządzenie GITD nr 28/2014, tj. zastosowano korzystniejszy wynik ważenia poprzez nie odjęcie od uzyskanej wartości 11,85 t tolerancji błędu, gdyż odjęcie to spowodowałoby wymierzenie wyższej kary pieniężnej.

Uwzględniając przedstawione argumenty Sąd nie znalazł jakichkolwiek usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość stanowiska GITD. Decyzje organów obu instancji nie naruszają, ani przepisów prawa procesowego, w tym unormowań Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przepisów prawa materialnego. GITD procedując w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalił jej stan faktyczny, który wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, do którego następnie odniósł właściwe przepisy prawa.

Należy podkreślić, że skarżący wykonywał przewóz krajowy, mógł zatem wcześniej go zaplanować i dostosować ładunek do trasy przejazdu, skoro planował przejazd przez drogi o nacisku 10 t. Ograniczenie to ma wszak na względzie ochronę dróg publicznych. Tymczasem przewóz ten był nienormatywny nie tylko na drodze o nacisku do 10 ton, ale na każdej, także tej z naciskiem do 11,5 tony. Zasadnie zatem organ nałożył na podmiot wykonujący przejazd, zgodnie z art. 140aa p.r.d. karę pieniężną, stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu.

Sąd zauważa przy tym, że obowiązek organów ustalenia stanu faktycznego sprawy nie zwalniał Skarżącej z konieczności współdziałania w tym procesie. Jeżeli Skarżąca nie zgadzała się z przyjętym stanem faktycznym, mogła - z czego nie skorzystała, przedłożyć dowody na potwierdzenie, że rzeczywistość w chwili kontroli była inna. Skoro tego nie uczyniła, mimo że WITD, zanim wydał decyzję, odczekał 6 m-cy, to obecnie nie może skutecznie zarzucać organom, że nie przeprowadziły dostatecznego postępowania wyjaśniającego.

Z uwagi na nieuwolnienie się przez Skarżącą od odpowiedzialności administracyjnej za to naruszenie, organy nie miały innej możliwości, jak tylko nałożyć na nią, jako przewoźnika, karę pieniężną w przewidzianej w prawie wysokości, która również nie jest pozostawiona uznaniu organu.

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.