Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 860/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: M.P. 1988 nr 30 poz 267 art. 37 par. 1 i 2, art 123 par. 1 i 2
law: Zarządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 20 września 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania oraz trybu wypłacania ekwiwalentu pieniężnego uczniom szkół zawodowych realizującym program praktycznej nauki zawodu.

SENTENCJA

Dnia 20 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: odrzucić skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 26 lipca 2013r. S. S. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r, poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2).

Stosownie natomiast do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r, poz. 267, w skrócie K.p.a.) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).

Powołany wyżej art. 37 K.p.a. nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma rozstrzygnąć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, dlatego zastosowanie w tym zakresie mają ogólne zasady dotyczące postanowień, a konkretnie art. 123, z którego wynika, iż w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia (§ 1). Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie spraw, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej (§ 2).

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż rozpoznanie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej i przyjmuje formę postanowienia. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 K.p.a. jest zatem wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego. Skoro zatem ustawa nie przewiduje zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a., a ponadto postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do jej istoty to oznacza, iż nie jest to postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. (por. postanowienia: NSA z dnia 7 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2259/10; NSA z dnia 17 czerwca 2010r., sygn. akt l OSK 1014/11; NSA z dnia 20 stycznia 2011r., sygn. akt I OSK 33/11 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Skarga wniesiona na akt, na który stosownie do art. 3 P.p.s.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydane w trybie art. 37 K.p.a., a więc postanowienie, które stosownie do powołanych wyżej argumentów nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną.

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

a.bł.