Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2522/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 135o, ust. 1, art. 135r. ust. 1 w zw. z ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 1782
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 480/17 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 480/17 oddalił skargę M. M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w S. odmówił wznowienia postępowania dyscyplinarnego przeciwko M. M., która została uznana za winną tego, że będąc zobowiązaną rotą ślubowania do pilnego przestrzegania prawa, w dniu 2 lipca 2014 roku w S. sporządzając protokół przesłuchania osoby w charakterze świadka poświadczyła w nim nieprawdę w ten sposób, że jako miejsce przeprowadzenia czynności określiła Komendę Powiatową Policji w S., podczas gdy przesłuchanie wyżej wymienionej osoby przeprowadziła telefonicznie, a także wpisała nieodpowiadającą faktom godzinę zakończenia czynności, czym naruszyła dyscyplinę służbową w sposób określony w art. 132 pkt 3 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 1 k.k.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w dniu 11 stycznia 2017 r. wpłynął wniosek obrońcy obwinionej M. M., o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z dnia 27 września 2016 r., którym ww. została uznana za winną zarzuconego jej przewinienia dyscyplinarnego i ukarana karą nagany. Jako podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego obrońca wskazał art. 135i ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), wywodząc, iż orzeczenie zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, bowiem nie rozpoznano zażalenia obrońcy obwinionej, złożonego na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych, a orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane przed upływem terminu do złożenia zażalenia na postanowienie oddalające wnioski dowodowe. Nadto obrońca podniósł zarzut naruszenia art. 135 f ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez pozbawienie obwinionej prawa do obrony poprzez nierozstrzygnięcie postanowieniem przez przełożonego dyscyplinarnego zażalenia złożonego na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego odmawiające uwzględnienia złożonych wniosków dowodowych.

Organ I instancji, odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów podał, że analiza akt postępowania dyscyplinarnego wykazała, iż w piśmie z dnia 5 października 2016 r., zatytułowanym "Odwołanie obrońcy obwinionej M. M. od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S.", obrońca zarzucił "naruszenie art. 135f ust. 8 ustawy o Policji oraz art. 135i ust. 7 ustawy o Policji poprzez wydanie postanowienia o zakończeniu postępowania dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym oraz wydanie orzeczenia dyscyplinarnego przed rozstrzygnięciem zażalenia obrońcy obwinionej na postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych złożonych w postępowaniu, a nadto art. 137i ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji poprzez nie wskazanie w postanowieniu o zakończeniu postępowania dowodowego wniosku o sposobie zakończenia postępowania dyscyplinarnego". Dalej organ wskazał, że w uzasadnieniu przedmiotowego odwołania wskazano ".... iż orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane przed rozstrzygnięciem powstałej w sprawie kwestii incydentalnej. Mianowicie obrońca obwinionej złożył w toku postępowania wnioski dowodowe. Rzecznik oddalił zgłoszone wnioski wskazując, iż zgłoszone wnioski nie mając znaczenia dla toczącego się postępowania. (...) Komendant Powiatowy Policji wydał orzeczenie dyscyplinarne jeszcze przed rozstrzygnięciem przez siebie zażalenia złożonego na postanowienie wydane przez rzecznika dyscyplinarnego w przedmiocie oddalenia wnioskowanych dowodów".

Przytoczone wyżej okoliczności stanowiły podstawę przekazania akt postępowania dyscyplinarnego Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w S., który po ich analizie postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. odmówił przyjęcia odwołania w związku z wniesieniem go po terminie.

W ocenie organu, wskazuje to jednoznacznie, że za datę powzięcia informacji o naruszeniu obowiązujących przepisów należy uznać co najmniej dzień 5 października 2016 r. Komendant podkreślił, że zgodnie z dyspozycją art. 135r ust. 7 ustawy o Policji wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego winien być wniesiony w terminie 30 dni od dnia w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, w konsekwencji, zdaniem Komendanta Powiatowego Policji w S. brak jest podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku i wznowienia postępowania dyscyplinarnego.

Zażalenie na powyższe postanowienie założyła M. M..

Komendant Wojewódzki Policji w S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że okolicznością mającą stanowić podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego miał być fakt nierozpatrzenia zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego, w którym odmówiono uwzględnienia realizacji wniosków dowodowych. Istotną kwestią dla niniejszego postępowania było zatem ustalenie kiedy obwiniona, bądź jej obrońca dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia postępowania, na które powoływał się we wniosku. Organ odwoławczy wskazał, że dniu [...] września 2016 r. rzecznik dyscyplinarny wydał postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych. Postanowienie to zostało odebrane osobiście przez st. sierż. M. M. w dniu 26 września 2016 r., a obrońca obwinionej otrzymał je w tym samym dniu za pośrednictwem poczty. W dniu 29 września 2016 r. obrońca obwinionej sporządził zażalenie na wyżej wskazane postanowienie i tego samego dnia nadał na poczcie. Orzeczenie nr [...] zostało wydane przez Komendanta Powiatowego Policji w S. w dniu [...] września 2016 r. i zostało osobiście odebrane przez st. sierż. M. M. w dniu 28 września 2016 r., a obrońca obwinionej odebrał je w dniu 30 września 2016 r. W dniu 5 października 2016 r. obrońca obwinionej sporządził odwołanie od wskazanego orzeczenia i nadał je na poczcie w dniu 6 października 2016 r. W odwołaniu tym podniósł m.in., że naruszono art. 135f ust. 8 oraz art. 135i ust. 7 ustawy o Policji poprzez wydanie postanowienia o zakończeniu postępowania dowodowego oraz orzeczenia dyscyplinarnego przed rozstrzygnięciem zażalenia obrońcy obwinionej na postanowienie w przedmiocie oddalenia wniosków dowodowych.

W świetle powyższych ustaleń organ stwierdził, że fakt nierozpatrzenia zażalenia na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego, w którym odmówiono uwzględnienia realizacji wniosków dowodowych, mający być podstawą do wznowienia postępowania, był znany przez obrońcę M. M. co najmniej w dniu sporządzenia odwołania z dnia 5 października 2016 r., bowiem ta okoliczność została przez niego podniesiona w odwołaniu. Przyjmując tę datę jako datę graniczą, służącą do ustalenia terminu w jakim mógłby być złożony wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego organ stwierdził, iż termin ten (30 - dniowy wyznaczony art. 135r ust. 7 ustawy o Policji) upływał w dniu 4 listopada 2016 r. Zatem złożenie takiego wniosku w dniu 10 stycznia 2017 r. odbyło się ze znacznym przekroczeniem terminu. Organ nie zgodził się przy tym z twierdzeniem obrońcy obwinionej, iż bieg terminu określonego w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji mógł rozpocząć się tylko w chwili uprawomocnienia orzeczenia, a niezastosowanie tej zasady byłoby doprowadzeniem do iluzoryczności instytucji wznowienia postępowania.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Komendanta Wojewódzkiego Policji w S., M. M., reprezentowana przez adwokata, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc zarzuty naruszenia:

- art. 135o ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwą interpretację i błędne przyjęcie, iż prawomocność orzeczenia, niezależnie od wniesienia środka zaskarżenia, następuje za każdym razem w dacie upływu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, gdy tymczasem z literalnego brzmienia art. 135o ust. 1 wynika, iż ustawa określa dwa odmienne stany, w których orzeczenie staje się prawomocne, których znaczenia pojęciowe nie pokrywają się, tj. z upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia, jeżeli go nie wniesiono albo w dniu wydania postanowienia przez organ odwoławczy,

- art. 135r ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy o Policji, poprzez wskazanie, iż podstawą wydania postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania był upływ 30 dniowego terminu od dnia uzyskania wiadomości o podstawie wznowienia, podczas gdy samo wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w sytuacji gdy orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne, zatem 30 dniowy termin na złożenie takiego wniosku rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się orzeczenia, a zatem w rozpatrywanym przypadku, zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji od dnia doręczenia orzeczenia wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o odmowie przyjęcia odwołania, które doręczone zostało w dniu 12 grudnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał, że osią sporu w niniejszej sprawie jest interpretacja art. 135o ustawy o Policji, traktującego o prawomocności orzeczeń i postanowień wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym, a w dalszej kolejności również art. 135r tej ustawy, w kontekście daty, od której należy liczyć termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów Sąd I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania dyscyplinarnego, prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o Policji wydawane są dwa rodzaje rozstrzygnięć – postanowienia i orzeczenia. Forma postanowienia zastrzeżona jest dla wszczęcia i odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego (odpowiednio art. 134i i art. 135 ustawy o Policji), wyłączenia bądź odmowy wyłączenia rzecznika dyscyplinarnego i przełożonego dyscyplinarnego (art. 135 c), odmowy uwzględnienia wniosku dowodowego (art. 135f ust. 8), a także w innych przypadkach, jeżeli nie jest to zastrzeżone do właściwości przełożonego dyscyplinarnego (art. 135e ust. 6). Stosownie do art. 135j ustawy o Policji, forma orzeczenia jest zastrzeżona dla uniewinnienia, odstąpienia od ukarania, ukarania albo umorzenia postępowania. Przepis art. 135f ust. 8 stanowi, że orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia (art. 135k ust. 1). Z kolei od wydanych przez organ I instancji postanowień w wypadkach przewidzianych w ustawie obwinionemu przysługuje zażalenie. Orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne: 1) z upływem terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono; 2) w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy (art. 135o ust. 1). Na podstawie art. 135r ust. 1 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli: 1) dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe; 2) zostały ujawnione istotne dla sprawy okoliczności, które nie były znane w toku postępowania dyscyplinarnego; 3) orzeczenie wydano z naruszeniem obowiązujących przepisów, jeżeli mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia; 4) orzeczenie zostało wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione. Wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego wnosi się do przełożonego dyscyplinarnego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji, w terminie 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 135r ust. 7).

Następnie Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone wydaniem przez organ I instancji – Komendanta Powiatowego Policji w S., w dniu [...] września 2016 r., orzeczenia o uznaniu obwinionej M. M. winną zarzuconego jej przewinienia dyscyplinarnego i wymierzeniu kary nagany. Orzeczenie to poprzedziło wydanie przez rzecznika dyscyplinarnego, w dniu [...] września 2016 r., postanowienia o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego, które zostało doręczone skarżącej w dniu 26 września 2016 r. z pouczeniem o prawie do wniesienia zażalenia w terminie 3 dni od daty doręczenia. Okoliczność ta stała się podstawą żądania przez skarżącą wznowienia postępowania, jako że orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane przed upływem terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie. Jednocześnie skarżąca zaskarżyła odwołaniem orzeczenie dyscyplinarne, jednak odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, przy czym w odwołaniu, podobnie jak we wniosku o wznowienie postępowania, skarżąca wskazywała, iż orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane przed rozpatrzeniem zażalenia na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych, co stanowiło naruszenie prawa do obrony. Organy uznały, że powyższe okoliczności przesądzają o tym, iż skarżąca wiedzę o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania powzięła w dacie doręczenia jej orzeczenia dyscyplinarnego i od tego dnia należy liczyć termin, o którym mowa w art. 135r ust. 7 ustawy o Policji. Stanowisko to Sąd I instancji podzielił wskazując, że skoro skarżąca złożyła zażalenie na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego w dniu 29 września 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc w ostatnim dniu terminu (postanowienie doręczono jej w dniu 26 września 2016 r.), to orzeczenie wydane w dniu 27 września 2016 r. zostało podjęte zarówno przed upływem terminu do złożenia zażalenia na ww. postanowienie, jak i przed jego rozpoznaniem przez organ odwoławczy. WSA w Szczecinie nie miał wątpliwości, że 30-dniowy termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania należy liczyć od daty doręczenia skarżącej orzeczenia dyscyplinarnego, bowiem z tym dniem powzięła ona wiedzę o tym, że zostało ono wydane przed złożeniem przez nią zażalenia na postanowienie o odmowie uwzględnienia wniosku dowodowego. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż w tej dacie orzeczenie dyscyplinarne nie miało waloru prawomocności, bowiem od dnia jego doręczenia otwierał się dla skarżącej termin do wniesienia odwołania, co z kolei czyniło niemożliwym złożenie wniosku o wznowienie postępowania, bowiem ten środek zaskarżenia zastrzeżony jest wyłącznie dla orzeczeń prawomocnych. Zważyć bowiem należy, że w takiej sytuacji, bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego nie ulega zawieszeniu i nie biegnie na nowo z momentem uprawomocnienia się orzeczenia. Należy się zgodzić ze skarżącą, że to do niej należy wybór z którego środka zaskarżenia skorzysta, jednak w takiej sytuacji jak w realiach niniejszej sprawy winna mieć świadomość tego, iż złożenie wniosku o wznowienie postępowania ograniczone jest terminem, którego przekroczenie będzie skutkowało odmową wznowienia postępowania. Zatem skuteczne skorzystanie z tego środka i doprowadzenie do wznowienia postępowania będzie uzależnione od tego, czy wniosek został złożony przed upływem 30 dni od dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, przy czym do tego terminu wlicza się również okres przeznaczony na wniesienie odwołania.

Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżąca w pierwszej kolejności złożyła odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego, a zatem dokonała wyboru środka zaskarżenia. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania było natomiast konsekwencją uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd I instancji nie podzielił poglądu skarżącej, iż organy obu instancji dokonały błędnej interpretacji art. 135o ust. 1 ustawy o Policji uznając, że orzeczenie dyscyplinarne uzyskało walor prawomocności z upływem terminu do wniesienia odwołania. WSA w Szczecinie zgodził się z organem, że w takiej sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, nie wywołało ono żadnych skutków procesowych. Zatem o prawomocności orzeczenia decyduje upływ terminu do wniesienia odwołania, a nie wydanie postanowienia o odmowie jego przyjęcia, które w tym przypadku ma charakter deklaratoryjny i nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia.

Sąd I instancji nie zaaprobował zaprezentowanej przez skarżącą wykładni tego przepisu, zmierzającej do wykazania, że skoro w art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy jest mowa o tym, że orzeczenie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy, to w niniejszej sprawie o dacie prawomocności orzeczenia decydowało wydanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania. Zważyć bowiem należy, że w postępowaniu dyscyplinarnym wydawane są dwa rodzaje rozstrzygnięć – orzeczenia (co do meritum sprawy) i postanowienia (w przypadkach wskazanych w ustawie). Merytoryczne rozstrzygnięcie odwołania od orzeczenia winno zatem również przybrać formę orzeczenia, natomiast rozstrzygnięcie zażalenia na postanowienie formę postanowienia. A zatem przepis art. 135o ust. 1 ustawy o Policji należy, zdaniem Sądu I instancji, wykładać w ten sposób, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy zawsze odnosić do zaskarżonego aktu i merytorycznego rozpatrzenia odpowiednio odwołania bądź zażalenia. W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie rozstrzygnął sprawy co do meritum, bowiem środek zaskarżenia został wniesiony po terminie, przez co nie wywołał skutków prawnych, a to oznacza, że zastosowanie miał art. 135o ust. 1 pkt 1 u.p. Dodatkowo Sąd I instancji zauważył, że wbrew twierdzeniom skarżącej, orzeczenie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy, o czym wprost stanowi art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy, a nie w dacie jego doręczenia, jak chce tego skarżąca. Zatem gdyby nawet podzielić pogląd skarżącej, iż w niniejszej sprawie termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego biegł od dnia wydania postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania, które nastąpiło w dniu 29 listopada 2016 r., to należałoby przyjąć, że 30-dniowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego upłynął w dniu 29 grudnia 2016 r., a zatem wniosek z dnia 10 stycznia 2016 r. był spóźniony.

W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, WSA w Szczecinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła M. M. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną interpretację:

1) art. 135o ust 1 ustawy o Policji, poprzez niewłaściwą interpretację i błędne przyjęcie, iż prawomocność orzeczenia, niezależnie od wniesienia środka zaskarżenia, następuje za każdym razem w dacie upływu terminu do wniesienia środka zaskarżenia, gdy tymczasem z literalnego brzmienia art. 135o ust 1 wynika, iż ustawa określa dwa odmienne stany, w których orzeczenie staje się prawomocne, których znaczenia pojęciowe nie pokrywają się, tj. z upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia, jeżeli go nie wniesiono albo w dniu wydania postanowienia przez organ odwoławczy,

2) art. 135r ust 1 w zw. z ust 7 ustawy o Policji, poprzez wskazanie, iż podstawą wydania postanowienia odmawiającego wznowienie postępowania był upływ 30 dniowego terminu od dnia uzyskania wiadomości o podstawie wznowienia, podczas gdy samo wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w sytuacji gdy orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne, zatem 30 dniowy termin na złożenie takiego wniosku rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się orzeczenia, a zatem w rozpatrywanym przypadku, zgodnie z art. 135o ust 1 pkt 2 ustawy o Policji od dnia doręczenia orzeczenia wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. o odmowie przyjęcia odwołania, które doręczone zostało w dniu 12.12.2016 roku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Pierwszy z podniesionych zarzutów, dotyczący błędnej wykładni art. 135o ust. 1 ustawy o Policji, odnosi się do kwestii daty, w której orzeczenie dyscyplinarne zyskuje walor prawomocności. Zgodnie z tym przepisem orzeczenie dyscyplinarne staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli go nie wniesiono lub w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, dokonując wykładni art. 135o ust. 1 ustawy o Policji, Sąd I instancji dokonał rozróżnienia obu sytuacji, do których odnosi się wyartykułowane w tym przepisie pojęcie prawomocnego orzeczenia. Trafnie zauważył, że w pierwszej z nich prawomocnym orzeczeniem jest orzeczenie organu I instancji z uwagi na fakt upływu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia, zaś w drugim przypadku pojęcie prawomocnego orzeczenia należy odnieść do orzeczenia wydanego przez organ odwoławczy. W odniesieniu do pierwszej sytuacji WSA w Szczecinie prawidłowo przyjął, że o prawomocności orzeczenia decyduje upływ terminu do wniesienia odwołania a nie wydanie postanowienia o odmowie jego przyjęcia. Wniesienie środka odwoławczego po terminie nie ma bowiem wpływu na ustalenie daty prawomocności skarżonego nieskutecznie orzeczenia, gdyż ten oblicza się wówczas tak, jak gdyby środka odwoławczego nie wniesiono w ogóle. Z datą wydania (a tym bardziej doręczenia) postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania wniesionego po terminie, nie można wiązać jakichkolwiek skutków w sferze prawomocności orzeczenia, którego ten środek dotyczy. Tak więc nie jest nią data postanowienia odmawiającego przyjęcia środka zaskarżenia, lecz data pierwszego dnia po upływie terminu do jego wniesienia. Także w odniesieniu do drugiego przypadku, z którym ustawodawca wiąże moment prawomocności orzeczenia, WSA prawidłowo przyjął, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy zawsze odnosić do zaskarżonego aktu i merytorycznego rozpatrzenia odpowiednio odwołania bądź zażalenia. Takiego charakteru nie można przypisać postanowieniu o odmowie przyjęcia odwołania, które jest rozstrzygnięciem formalnym, zamykającym drogę do rozpatrzenia tego środka.

Z opisanych względów zarzut błędnej wykładni art. 135o ust. 1 ustawy o Policji należało uznać za niezasadny. Powyższe przełożyło się również na ocenę zarzutu błędnej wykładni art. 135 r. ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy o Policji, który także opiera się na przyjętym przez autora skargi kasacyjnej założeniu, iż w niniejszej sprawie orzeczenie dyscyplinarne stało się prawomocne z dniem doręczenia postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania i z tą datą należało liczyć 30-dniowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Takie stwierdzenie jest błędne. Po pierwsze, jak już wyżej wskazano z datą doręczenia postanowienia o odmowie przyjęcia odwołania wniesionego po terminie, nie można wiązać skutków w sferze prawomocności orzeczenia. Po drugie, początek biegu terminu, o którym mowa w art. 135 r. ust. 7 ustawy o Policji, należy odnieść do dnia, w którym obwiniony dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania a nie do daty prawomocności orzeczenia. Prawomocność orzeczenia warunkuje jedynie dopuszczalność skorzystania z trybu nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania. Powzięcie przez stronę informacji o okoliczności istotnej dla sprawy w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania winno skłonić stronę niezadowoloną z orzeczenia do złożenia odwołania. Omieszkanie terminu do złożenia środka zaskarżenia nie stanowi przesłanki skorzystania z nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji, jakim jest postępowanie wznowieniowe. Takiej podstawy nie przewiduje przepis art. 135r ust. 1 ustawy o Policji. Dlatego za nieuzasadniony należało uznać również zarzut błędnej wykładni art. 135 r. ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy o Policji.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

-----------------------

3