Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 764/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 42 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1430/13 w sprawie ze skargi P. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia.

Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 504/11 uchylony został rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia P. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Przedmiotowy wyrok stał się prawomocny z dniem 20 października 2011 r.

P. W. pismem z dnia 9 sierpnia 2011 r. oraz ponownie pismem z dnia 26 września 2011 r. zgłosił gotowość do służby. Po ustaleniu przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSWiA w B. zdolności wymienionego do służby w Policji (orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r.) oraz wyjaśnieniu, czy policjant posiada poświadczenie bezpieczeństwa umożliwiające mu pełnienie służby w Wydziale Konwojowym Komendy Wojewódzkiej Policji w B., Komendant wymienionej Komendy rozkazem personalnym z dnia [...] września 2012 r. nr [...] mianował P. W. z dniem 14 września 2012 r. na stanowisko policjanta [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w B. Następnie decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B. umorzył wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia st. sierż. P. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

Pismem z dnia 14 marca 2013 r. pełnomocnik P. W. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o wypłatę wymienionemu policjantowi zaległego uposażenia za okres od dnia 12 października 2011 r. do dnia 14 września 2012 r.

Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2013 r., na podstawie art. 42 ust. 4 w zw. z art. 6f ustawy o Policji, odmówił P. W. wypłaty uposażenia za okres od dnia 12 października 2011 r. do dnia 14 września 2012 r. wraz z ustawowymi odsetkami.

W odwołaniu od powyższego rozstrzygnięcia P. W. wskazał między innymi, że sądowoadministracyjne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji "zwolnieniowych" należy interpretować jako przywrócenie do stanu prawnego sprzed ich wydania. Powyższe powoduje, że z dniem zgłoszenia gotowości do podjęcia służby stał się on funkcjonariuszem Policji zajmującym stanowisko sprzed zwolnienia lub stanowisko równorzędne i w związku z tym przysługiwały mu wszelkie wynikające z tego tytułu bieżące świadczenia, w tym uposażenie za pełnioną służbę.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. Organ odwoławczy podniósł, iż w świetle art. 42 ust. 1 – 3 ustawy o Policji oraz zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, należy przyjąć, że najpierw następuje przywrócenie do służby (co ma miejsce z mocy prawa), później zgłoszenie gotowości do służby, a następnie stadium sprawdzenia przez organ czy policjant może być dopuszczony do służby. Przy czym, badając okoliczności decydujące o dopuszczeniu policjanta do służby, właściwy przełożony zobowiązany jest uwzględnić brzmienie art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który wskazuje, że służbę w Policji może pełnić obywatel polski, który m.in. posiada zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Zatem, otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z faktycznym pełnieniem przez niego służby. O pełnieniu służby można natomiast mówić tylko wówczas, gdy policjant jest uprawniony oraz zobowiązany do wykonywania obowiązków służbowych i obowiązki takie faktycznie wykonuje. Uchylenie przez Sąd rozkazów personalnych o zwolnieniu ze służby nie oznacza, iż wraz z reaktywowaniem stosunku służbowego z chwilą uprawomocnienia się tego wyroku, reaktywuje się prawo funkcjonariusza do uposażenia. Samo bowiem pozostawanie funkcjonariusza w stosunku służbowym nie wystarcza, by tylko z tego tytułu przysługiwało mu uposażenie. Uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie funkcjonariusz otrzymuje z tytułu pełnienia służby, a prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe i wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie funkcjonariusza ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Wyrok uchylający decyzje o zwolnieniu ze służby zobowiązuje jedynie strony postępowania oraz innych uczestników obrotu prawnego do traktowania wymienionego policjanta jako pozostającego w stosunku służbowym, a nie jako faktycznie pełniącego służbę w Policji. Natomiast, w świetle art. 28 ust. 1 i 2 w zw. z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, "powrót" do służby następuje w drodze mianowania, przy czym początek faktycznej służby liczy się od dnia określonego w rozkazie o mianowaniu. Zgłoszenie się do komisji lekarskiej i wykonanie zleconych badań, wbrew twierdzeniom strony, do takich czynności nie należą, mają one bowiem na celu jedynie ustalenie, czy w okresie po zwolnieniu ze służby w Policji nie zaistniały okoliczności powodujące niemożność dalszego jej pełnienia przez funkcjonariusza.

Organ odwoławczy wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w B., po zbadaniu okoliczności potwierdzających możliwość pełnienia przez [...] P. W. służby w Policji, tj. zbadaniu czy spełnia wymagania określone w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, mianował go z dniem 14 września 2012 r. na stanowisko policjanta [...] Konwojowego Komendy Wojewódzkiej Policji w B.. Zatem, dopiero z dniem 14 września 2012 r. [...] P. W. nabył prawo do uposażenia przewidzianego na stanowisku, na które został mianowany i dopiero od tego dnia był zobowiązany, jak również uprawniony, do wykonywania określonych zadań służbowych.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez P. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił, że powyższe rozstrzygnięcie oparto na nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa. Organ nie zastosował się do dyspozycji art. 42 i art. 99 ustawy o Policji oraz naruszył art. 2, art. 7, art. 24, art. 32 i art. 67 Konstytucji RP, co uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy obu instancji trafnie zinterpretowały i zastosowały w sprawie art. 42 ust. 4 w związku z ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z treścią powyższego przepisu, prawo do uposażenia przysługuje policjantowi z dniem podjęcia służby i dotyczy to również funkcjonariusza przywróconego do służby w trybie, o którym mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Podjęcie służby wiąże się m.in. z formalnym uregulowaniem stosunku służbowego funkcjonariusza, zgodnie z wymogami ww. ustawy. Z tego względu, istotny jest moment prawomocności wyroku przywracającego funkcjonariusza do służby oraz zwrotu z Sądu do organu akt sprawy. Zakreślony w art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, siedmiodniowy termin do zgłoszenia przez policjanta gotowości do niezwłocznego podjęcia służby rozpoczyna bieg od daty uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję (rozkaz personalny) o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby.

Sąd stwierdził, że zgłoszenie przez policjanta gotowości niezwłocznego podjęcia służby rodzi jedynie skutek prawny wynikający z art. 42 ust. 2, tzn. ten, że po przywróceniu do służby wskutek zaistnienia okoliczności wskazanych w ust. 1, stosunek służbowy z policjantem nie może zostać rozwiązany na podstawie art. 42 ust. 3 i właściwy organ zobowiązany jest przywrócić funkcjonariusza Policji do służby na stanowisko równorzędne. Następuje to jednak w określonym przepisami ustawy o Policji trybie, tj. przez wydanie rozkazu personalnego, w którym określa się m.in. dzień podjęcia służby przez funkcjonariusza. Z tym dniem, zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy, powstaje prawo funkcjonariusza do wynagrodzenia. W ocenie Sądu, za takim rozumieniem powyższego przepisu przemawia także regulacja zawarta w ust. 5 art. 42, z której jednoznacznie wynika, iż funkcjonariuszowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc.

W konkluzji Sąd podzielił stanowisko organu, iż uchylenie decyzji w sprawie zwolnienia policjanta ze służby wywołuje skutki na przyszłość, wobec czego brak jest podstaw, aby okres między zwolnieniem ze służby a przywróceniem do niej traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł P. W. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 42 ustawy o Policji, przez błędną wykładnię sprowadzającą się do błędnej konstatacji, że za okres od momentu przywrócenia do służby (w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydanego w przedmiocie uchylenia z powodu wadliwości decyzji o zwolnieniu) i zgłoszenia gotowości do jej podjęcia skarżącemu nie przysługuje prawo do uposażenia, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu prowadzi do odmiennego twierdzenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że sądowoadministracyjne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji zwolnieniowych, które interpretować należy jako przywrócenie stanu prawnego sprzed ich wydania, spowodowały w analizowanym przypadku, że z dniem zgłoszenia gotowości do podjęcia służby P. W. na powrót stał się funkcjonariuszem Policji na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem lub równorzędnym (art. 41 ust 1 i 2 ustawy o Policji) i w związku z tym przysługiwały mu wszelkie wynikające z tego tytułu bieżące świadczenia, w tym uposażenie za pełnioną służbę (art. 41 ust 4 ustawy o Policji) oraz świadczenia przewidziane jako rekompensata za bezprawne zwolnienie ze służby określone w art. 42 ust 5 ustawy o Policji. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie wskazał, że orzecznictwo sądowe przyjmuje jednolicie, iż wyrażenie przez funkcjonariusza gotowości do pełnienia służby po uchyleniu decyzji o jego zwolnieniu należy traktować jak faktyczne pełnienie służby. Tymczasem, zgłoszenie gotowości do podjęcia służby przez P. W. nie wywołało po stronie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. działania oczekiwanego w zakresie bieżącego wypłacania mu przez wymieniony organ uposażenia. Organ bezprawnie uzależnił podjęcie działań od uprawomocnienia się wyroku oraz podjęcia służby. Zdaniem strony, jeżeli Komendant Wojewódzki Policji w B. wypłacił skarżącemu rekompensatę, o której mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, a przedmiotowe uprawnienie przysługuje tylko policjantowi przywróconemu do służby, oznaczało to, że po zgłoszeniu zainteresowanego gotowości do służby był on policjantem. Jako policjant posiadał zatem pełne prawo do uposażenia. Tym bardziej, że po zgłoszeniu gotowości do podjęcia służby Komendant Wojewódzki Policji w B. w pełni korzystał z wiążącego go ze skarżącym stosunku zwierzchności służbowej. W jego ramach wydawał P. W. polecenia służbowe oraz oczekiwał ich wykonywania. Jaskrawymi przykładami takiego działania organu były: polecenie wydane w przedmiocie poddania się komisyjnym badaniom lekarskim przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW w B. oraz polecenie poddania się procesowi postępowania sprawdzającego w związku z potrzebą wydania poświadczenia bezpieczeństwa uprawniającego do dostępu do informacji niejawnych. Obowiązujące przepisy ustawy o Policji (art. 40) oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych (art. 14 i 15) jednoznacznie wskazują, że działania te wynikają z istnienia stosunku zależności służbowej, stanowiącego w przypadku każdego policjanta stosunek administracyjnoprawny. P. W., jako policjant, podporządkował się wydawanym mu poleceniom służbowym i wykonywał je skrupulatnie. Nie spowodowało to jednak działania organu zgodnego z prawem, skutkującego rozpoczęciem wypłaty należnego skarżącemu uposażenia.

Zdaniem strony, pozostawanie w gotowości do pełnienia służby, gdzie gotowość rozumiana jest jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywna możliwość wykonywania czynności przez funkcjonariusza Policji, w przypadku P. W., miała miejsce. Mógł on obiektywnie wykonywać czynności funkcjonariusza Policji. Brak było po jego stronie przeciwwskazań lub przyczyn uniemożliwiających mu jej faktyczne pełnienie. Organ bezprawnie utożsamia pojęcie "przywrócenia do służby" z pojęciem "dopuszczenia do wykonywania obowiązków służbowych". Tymczasem, pierwsze z nich posiada znaczenie administracyjnoprawne (wynika z art. 42 ustawy o Policji), drugie zaś dotyczy sytuacji policjantów pełniących służbę, którzy z jakichś powodów (np. braku odbytych badań profilaktycznych, skierowania na badania komisyjne przed WKL MSW) nie powinni wykonywać w danej chwili lub czasie obowiązków służbowych, albowiem mogłoby to spowodować im samym lub innym osobom szkodę, co w żadnym wypadku nie oznacza i nie wiąże się z zaprzestaniem w związku z tym wypłacania im uposażenia. Organ z niewiadomych przyczyn nie traktował P. W. na równi z innymi policjantami, którym wypłacał na bieżąco uposażenie w czasie, kiedy nie byli dopuszczani do wykonywania obowiązków służbowych, a byli poddawani na jego polecenie badaniom profilaktycznym albo komisyjnym przed Wojewódzką Komisją Lekarską MSW, względnie czynnościom w ramach postępowania sprawdzającego, o którym mowa w przepisach ustawy o ochronie informacji niejawnych. Takie działanie organu, co oczywiste, wskazuje na naruszenie art. 32 Konstytucji RP, zabraniającego dyskryminowania kogokolwiek z jakiejkolwiek przyczyny. Pełnomocnik podniósł, że pomimo, iż zwolnienie ze służby było bezprawne, a okres pozostawania poza służbą wyniósł łącznie 2 lata, P. W. przyznano uposażenie jedynie za okres 6 miesięcy. Pozostały okres pozostawiono bez rozliczenia, pomimo że P. W. przez cały ten czas pozostawał w gotowości do służby. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że nierozliczony okres nie jest wliczany do wysługi lat, od której z kolei zależą pobory, uprawnienia do nagród rocznych, a także uprawnienia emerytalne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, a zatem stan faktyczny sprawy nie jest przedmiotem sporu. Autor skargi kasacyjnej sformułował jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 42 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że za okres od momentu przywrócenia do służby (dokonanego w następstwie uchylenia przez sąd admnistracyjny decyzji o zwolnieniu) i zgłoszenia gotowości do jej podjęcia - skarżącemu nie przysługuje prawo do uposażenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów ustawy o Policji, zarówno przywrócenie policjanta z mocy prawa do służby na stanowisko równorzędne (art. 42 ust. 1), jak i zgłoszenie przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby (art. 42 ust. 2), nie skutkuje powstaniem prawa policjanta do uposażenia. Stosownie do art. 42 ust. 4 tej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. Jak wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 2961/13, a który to pogląd podziela w pełni skład obecnie orzekający, zgłoszenie przez policjanta gotowości do pełnienia służby, którego celem jest faktyczne jej wykonywanie, jest niewystarczające do dopuszczenia do służby. Uchylenie decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne z mocy prawa i nie wymaga wydania odrębnego rozkazu personalnego, nie oznacza to jednak automatycznego dopuszczenia policjanta do wykonywania konkretnych obowiązków służbowych. Przywrócenie do służby i dopuszczenie do służby są różnymi instytucjami prawnymi, których nie sposób utożsamiać. Pierwsza reaktywuje stosunek służbowy, druga decyduje o możliwości wykonywania czynności służbowych przydzielonych policjantowi na danym stanowisku służbowym.

W przypadku przywrócenia policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszenia przez niego gotowości niezwłocznego jej podjęcia, organ jest zobowiązany do przeprowadzenia procedury zmierzającej do ustalenia, czy może być on do niej dopuszczony, a następnie mianowany na stanowisko równorzędne. Dla określenia, czy policjant nadal spełnia warunki do pełnienia służby w tej formacji niezbędne jest m.in. skierowanie go na badania lekarskie w celu oceny zdolności fizycznych i psychicznych, a także przeprowadzenie postępowania sprawdzającego określonego w przepisach o ochronie informacji niejawnych (art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy). Jednocześnie, art. 42 ust. 3 ustawy o Policji reguluje sytuację, w której policjant po przywróceniu do służby, mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego jej podjęcia, nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia. W takim przypadku, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. Oznacza to, że ustawodawca przewiduje upływ czasu między przywróceniem policjanta do służby z mocy prawa i zgłoszeniem przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby a dniem podjęcia służby. Organ po stwierdzeniu, że policjant może być dopuszczony do służby, wydaje rozkaz personalny, w którym określa m.in. stanowisko służbowe, na którym przywrócony policjant ma pełnić służbę. Jak wyżej wskazano, prawo policjanta do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby (art. 42 ust. 4 ustawy o Policji).

Wykładnia językowa i systemowa art. 42 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że samo zgłoszenie gotowości podjęcia służby, a nawet dopuszczenie do służby, nie może być utożsamiane z jej podjęciem. Podjęcie służby należy rozumieć jako faktyczne przystąpienie do wykonywania obowiązków na stanowisku służbowym.

Natomiast, przy interpretacji zwrotu "okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby" należy uwzględnić treść art. 42 ust. 3 omawianej ustawy. Pozwala ona uznać, że okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby odnoszą się do policjanta zdolnego do podjęcia służby. Podkreślić należy, że policjant przywrócony do służby na skutek uchylenia decyzji o zwolnieniu z powodu jej wadliwości, który w określonym terminie zgłosił gotowość niezwłocznego jej podjęcia, może zostać do niej dopuszczony dopiero po przeprowadzeniu przez organ stosownej procedury zmierzającej do ustalenia, czy spełnia on przesłanki do pełnienia służby w Policji. Następnie organ, w zależności od jej wyników, nie dopuszcza policjanta do służby i rozwiązuje stosunek służbowy (art. 42 ust. 3 ustawy o Policji), bądź dopuszcza do służby i wydaje rozkaz personalny określający stopień i stanowisko służbowe umożliwiając podjęcie służby.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że przeprowadzanie przez organ procedury polegającej na skierowaniu skarżącego do właściwej komisji lekarskiej w celu ustalenia zdolności do służby oraz wszczęciu postępowania sprawdzającego w przedmiocie uzyskania poświadczenia bezpieczeństwa nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej niepodjęcie służby, o których mowa w art. 42 ust. 4. ustawy o Policji. Brak jest podstaw do uznania, że zamiarem ustawodawcy było przyjęcie, iż wykonywanie przez organ wynikającego z przepisów ustawy o Policji obowiązku ustalenia, czy osoba przywrócona do służby, która zgłosiła gotowość jej podjęcia, może zostać do niej dopuszczona, stanowiłoby okoliczność usprawiedliwiającą niepodjęcie przez policjanta służby i skutkowałoby przyznaniem mu za ten okres uposażenia, a następnie okres ten byłby brany pod uwagę przy określaniu wysługi lat.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni art. 42 ustawy o Policji, przyjmując, że samo przywrócenie policjanta do służby na skutek uchylenia decyzji o zwolnieniu z powodu jej wadliwości i zgłoszenie przez niego gotowości niezwłocznego podjęcia służby, nie skutkuje powstaniem prawa policjanta do uposażenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.

-----------------------

9