Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1380/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par. i par.5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2008 r. postanawia odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 sierpnia 2014 r. w przedmiocie w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2008 r. J. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący podał, że nie posiada ani takich zarobków, ani mienia, które pozwalałyby na zapłacenie podatku w kwocie określonej w zaskarżonej decyzji wraz z odsetkami bez uszczerbku dla jego utrzymania i rodziny. Skarżący wskazał, że łączna suma niedopłaty i odsetek wynosi na dzień 15 września 2014r., według Naczelnika Urzędu Skarbowego, 86.467 zł. Następnie skarżący podał, że w bieżącym roku jego dochód wyniósł 95.559,09 zł, a po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i zaliczek na podatek dochodowy 74. 616 zł. Średni miesięczny dochód wyniósł 9.327 zł. Kwota ta, jak podaje skarżący, przeznaczana jest na koszty utrzymania, a także na spłatę zobowiązań podatkowych, wynikających z decyzji ratalnej Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 stycznia 2013 r, w wysokości 18.356 zł., które z pomocą rodziny udało mu się do tej pory regulować w terminie i w pełnej wysokości.

Dalej skarżący argumentował, że obecnie nie ma żadnych oszczędności ani mienia, które mógłby zbyć. Środki te wraz z dochodem za 2013 r., wynoszącym po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i podatku dochodowego, 110.171 zł zostały przeznaczone na spłatę przypadających wcześniej rat podatku, wynikających z ww. decyzji.

Zatem, w ocenie skarżącego, wysokość zobowiązania podatkowego z wraz z odsetkami przekracza jego możliwości zarobkowe, co w połączeniu z brakiem oszczędności i majątku, nadającego się do sprzedaży, spowoduje, że egzekucja tego zobowiązania zakończy się jego bankructwem. Nie będzie bowiem w stanie płacić w terminie rat, co wywoła natychmiastową wymagalność całej rozłożonej na raty zaległości podatkowej.

Do wniosku skarżący załączył: upomnienie z dnia 15 września 2014 r., zeznanie PIT-36L i informację PIT/B za 2013 r., deklaracje PID-5L za 2014 r., dokumenty, obrazujące dochód według ksiąg podatkowych za okres od stycznia do sierpnia 2014 r. oraz decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 11 stycznia 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje :

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Z konstrukcji wyżej wymienionej normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w orzecznictwie, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Twierdzenia strony powinny również być poparte dokumentami źródłowymi (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r. II FZ 666/06 oraz z dnia 27 września 2012 r. II FZ 781/12 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Przesłanki uwzględnienia przez sąd wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostały wymienione alternatywnie i w sposób wyczerpujący (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt I OZ 1588/06 - niepubl., postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07, niepubl.; postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 386/08).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona obowiązkami określonymi w decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt I FZ 37/14 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Istotnym jest, że podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności, mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Podzielając powyższe poglądy, należy stwierdzić, że skarżący - mimo, iż przedłożył wybrane dokumenty źródłowe - nie wykazał dostatecznie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a.

Przedmiot świadczenia w niniejszej sprawie stanowi zaległość podatkowa, czyli świadczenie pieniężne. Nie jest to zatem przedmiot, który wskutek swych właściwości nie może być następnie zastąpiony innym przedmiotem. Nie istnieje zatem ryzyko bezpowrotnej utraty przedmiotu świadczenia w przypadku wykonania decyzji.

Sąd podkreśla, że sama konieczność uregulowania należności nie jest przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej. Regulowanie należności podatkowych zwykle polega na zmniejszaniu ilości środków pieniężnych pozostających w dyspozycji dłużnika, zatem kierując się taką przesłanką ochrony tymczasowej przed płaceniem podatków można udzielić każdemu, na kim ciąży dług, co sparaliżowałoby politykę fiskalną państwa (por. postanowienie NSA z dnia 1 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FZ 1045/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ulega wątpliwości, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zaległości podatkowych jest obiektywnie wysoka. Skarżący podnosi, że dane dotyczące jego sytuacji materialnej wynikają z zeznania podatkowego za 2013 r. oraz deklaracji za 2014 r.

Zdaniem Sądu, przedłożone zeznanie i deklaracje świadczą, że skarżący bezsprzecznie prowadzi działalność gospodarczą w znacznym rozmiarze. Podnieść należy, że o potencjale do gromadzenia środków finansowych osób, prowadzących działalność gospodarczą, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu, za gołosłowne i w zasadzie hasłowe należy uznać twierdzenia skarżącego, że wykonanie zaskarżonej decyzji przekracza jego możliwości płatnicze i doprowadzi go do pozbawienia środków utrzymania, co w połączeniu z brakiem oszczędności i majątku, nadającego się do sprzedaży, spowoduje, że egzekucja zobowiązania podatkowego zakończy się jego bankructwem. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych danych dotyczących wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, posiadanych wierzytelności, co uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualnie prowadzoną przez niego działalność gospodarczą.

Podkreślić należy, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 322/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Konkludując, skarżący nie przedstawił spójnej argumentacji, popartej faktami oraz odnoszącymi się do nich konkretnymi dowodami, która uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.