Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 613/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250, art. 258 par. 1 i 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 2, par. 3, par. 4 ust. 1-3, par. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 1714
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny w Opolu Anna Misiak-Janik po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka postanawia: przyznać adwokatowi A. D. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 17 stycznia 2018 r. przyznano stronie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w Opolu wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu – adwokata A. D.

Adwokat z urzędu, działając przez swojego pełnomocnika substytucyjnego, aplikanta adwokackiego P. H., brał udział w rozprawie przed tut. Sądem w dniu 6 marca 2018 r., podtrzymał wówczas wnioski i zarzuty zawarte w skardze oraz złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które - jak oświadczył - nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 613/17, wydanym na rozprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 września 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania jednorazowej zapomogi z tytułu urodzenia się dziecka oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Starszy referendarz sądowy, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zważył w sprawie, co następuje:

Wyznaczony z urzędu adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 P.p.s.a.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa, obejmują zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem", opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata.

Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia, każdy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zawiera oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej sprawie niż wymienione w lit. a i b – 240 zł, a przedmiotowa sprawa jest zaliczana właśnie do kategorii innych spraw niż sprawy, w których przedmiotem jest należności pieniężna (lit. a) i sprawy ze skarg na decyzje i postanowienia Urzędu Patentowego (lit. b).

Według § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie natomiast do ust. 2 tego przepisu, ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej 150 % określonej w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:

1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;

2) wartości przedmiotu sprawy;

3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;

4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

W niniejszej sprawie pełnomocnik brał udział w rozprawie na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego i złożył wówczas oświadczenie wymagane na podstawie § 3 rozporządzenia.

Z tych też względów, w rozpoznawanej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i ust. 2 powoływanego rozporządzenia, należało ustalić opłatę w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, czyli w kwocie 240 zł.

Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia podwyższono o stawkę VAT przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%), czyli o kwotę 55,20 zł, co daje kwotę brutto 295,20 zł.

Referendarz sądowy przyznając pełnomocnikowi, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej z urzędu, uznał, że należy je przyznać w wysokości stawki podstawowej, sprawa nie należy bowiem do spraw o wyjątkowym stopniu skomplikowania, ani wymagających zapoznania się z obszernym materiałem dowodowym, a wyjaśnienie występującego w niej istotnego zagadnienia prawnego nastąpiło już w drodze orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt SK 2/16 (publ. Dz. U. z 2016 r., poz. 2204, OTK ZU A/2016, p. 92).

Wobec powyższego na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit c oraz § 4 ust. 1-3 rozporządzenia w związku z art. 250 w zw. z art. 258 § 1 i 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia