Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 871/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone decyzje
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 2, 84 ust.1 pkt 2, art. 28 ust. 1, 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 138 par. 1 pkt 1, art. 6,7,8 par. 1, 77 par. 1, 105 par. 1, 107 par. 1 pkt 5,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, 200, 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. na rzecz skarżącej M. K. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – j.t. ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.", Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. umorzył postępowanie administracyjne, prowadzone w stosunku do T. K., dalej również jako "inwestor", w sprawie rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmiany sposobu użytkowania strychu, na pomieszczenia mieszkalne wraz z instalacjami zewnętrznymi i przebudową odcinka sieci wodociągowej w celu likwidacji kolizji z tą siecią, a także częściowym zagospodarowaniem terenu położonego na działce nr ewid.[...], obręb S., gmina R., realizowanego na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 20 stycznia 2017 r.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że dnia 30 marca 2017 r. wobec T. K. wszczęto postępowanie administracyjne

w opisanej wyżej sprawie rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmiany sposobu użytkowania w sposób niezgodny

z obowiązującymi przepisami (art. 50 pkt 4 ustawy Prawo budowlane).

W toku prowadzonego postępowania, inwestor złożył do organu dokumenty związane z rozbudową budynku, z których wynika, że przedmiotowa inwestycja obecnie jest prowadzona pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy. Ponadto zakres dotychczas wykonanych robót, w obecnym stanie technicznym, nie stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi i wykonano je zgodnie z dokumentacją, obowiązującymi przepisami i warunkami technicznymi.

W tej sytuacji, zdaniem organu I instancji, dalsze prowadzenie postępowania

w sprawie doprowadzenia wykonanych, w warunkach samowoli budowlanej, robót do stanu zgodnego z przepisami stało się bezprzedmiotowe.

Nie zgadzając się z powołaną decyzją, M. K. (właścicielka położonego na działce nr [...] sąsiedniego budynku), dalej również jako "skarżąca", złożyła od niej odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji

i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ powiatowy.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...]. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

M. K. na powyższą decyzję złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 12 października 2017 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 744/17, sąd uchylił zaskarżoną decyzję ZWINB w S. z dnia [...] zwracając uwagę, że w decyzji o warunkach zabudowy, dopuszczono sytuowanie ścian realizowanego budynku bez otworów okiennych i drzwiowych

w odległości 1,5 m od granicy z należącą do skarżącej działką o nr ewid.[...] Jednakże w zatwierdzonym decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. projekcie budowlanym zawarto zapis, iż: "pełna ściana zewnętrzna usytuowana będzie na granicy działki (z działką nr [...])". Dodatkowo z decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż maksymalny wskaźnik łącznej powierzchni zabudowy istniejącej i planowanej w stosunku do powierzchni działki winien wynosić 0,12, co pozwala na dobudowę ok. 25 m2, zaś w decyzji o pozwoleniu na budowę, w opisie technicznym projektu, widnieje zapis,

iż projektowana powierzchnia zabudowy wynosi 36,90 m2, tymczasem

z przedstawionego przez skarżącą obmiaru (załączonego do skargi) wynika,

iż faktycznie wynosi ona ok. 38 m2, podczas gdy projektowana powierzchnia zabudowy wynosiła 36,90 m2, co zdaniem Sądu oznaczałoby istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego i powinno stanowić podstawę do szczegółowego zbadania tej kwestii i do rozstrzygnięć organu nadzoru budowlanego w oparciu o odpowiednie przepisy prawa budowlanego. We wskazaniach co do dalszego postępowania, sąd zobowiązał organ do ustosunkowania się do sprzeczności realizowanej przez inwestora zabudowy z decyzją o pozwoleniu na budowę i oceny sprawy pod kątem przesłanek do zastosowania art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego.

Ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...]

nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 – j.t.), dalej jako "u.p.b.", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. umorzył przedmiotowe postępowanie administracyjne w części dotyczącej nałożenia na T. K., obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia robót budowlanych, polegających na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ze zmianą sposobu użytkowania strychu na pomieszczenia mieszkalne, wraz z instalacjami zewnętrznymi i przebudową odcinka sieci wodociągowej, w celu likwidacji kolizji z tą siecią, a także częściowym zagospodarowaniem terenu działki nr [...], obr. S. , realizowanych na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., znak [...] – o pozwoleniu na budowę.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ II instancji podał, że roboty budowlane, których dotyczy przedmiotowe postępowanie, zostały wykonane zgodnie

z uzyskaną przez inwestora, decyzją ostateczną właściwego organu, o pozwoleniu na budowę. Naruszenia stwierdzone przez organ powiatowy w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 28 marca 2017 r., a polegające na prowadzeniu budowy bez ustanowienia kierownika budowy i zarejestrowania dziennika budowy, zostały przez inwestora usunięte.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane realizowane są zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę. Jednakże bezsprzecznie wykonywane były bez nadzoru osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane (bez ustanowienia kierownika robót budowlanych) oraz bez prowadzenia dziennika budowy. Tymczasem z przepisów art. 42 ust. 1 i 2 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane wynika, że inwestor obowiązany był zapewnić objęcie kierownictwa przedmiotowej budowy przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, a osoba ta obowiązana była prowadzić dziennik budowy. Obowiązków tych inwestor nie dopełnił, zasadne zatem, w ocenie organu odwoławczego, było wszczęcie przez organ powiatowy postępowania, w celu ustalenia, czy roboty budowlane wykonane przez inwestora bez nadzoru osoby posiadającej uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, zostały wykonane zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i obowiązującymi normami. W tej sytuacji, organ II instancji za nieprawidłowe uznał umorzenie w całości niniejszego postępowania.

Niemniej w ocenie organu przeprowadzone postępowanie wykazało,

iż przedmiotowe roboty budowlane, pomimo że prowadzone były bez nadzoru osoby posiadającej uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, wykonane zostały zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę, zasadami wiedzy technicznej oraz obowiązującymi normami. Ustanowienie natomiast kierownika budowy oraz prowadzenie przez niego dziennika budowy, stanowiło podstawę do umorzenia przedmiotowego postępowania, w części dotyczącej nałożenia na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Kwestionując zaskarżoną decyzję M. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, jak też zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zdaniem skarżącej, decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj.:

1. art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania

w sposób pobieżny i niestaranny, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych

i naruszenia prawa materialnego;

2. art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez pozostawienie części materii decyzji bez rozstrzygnięcia.

3. art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez niejasne sformułowanie sentencji decyzji, co powoduje wątpliwości co do jej treści.

Ponadto skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj.:

1. art. 28 ust. 1, art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 1 u.p.b., poprzez usankcjonowanie przez organy rozpoczęcia przez inwestora robót budowlanych przed otrzymaniem pozwolenia na budowę, a po otrzymaniu pozwolenia prowadzenia robót niezgodnie z warunkami zabudowy;

2. art. 84 ust. 1 pkt 2 u.p.b., poprzez zaniechanie sygnalizacji wobec organów architektoniczno-budowlanych niezgodności wydanego pozwolenia na budowę

z decyzją o warunkach zabudowy.

W uzasadnieniu skargi, w pierwszej kolejności skarżąca podniosła,

że zaskarżona decyzja Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zawiera jasnej i jednoznacznej sentencji i rodzi wątpliwości interpretacyjne co do stanu postępowania administracyjnego, prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C., w sprawie prowadzenia przez inwestora T. K. rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, ze zmianą sposobu użytkowania strychu na pomieszczenie mieszkalne, wraz z instalacjami zewnętrznymi i przebudową odcinka sieci wodociągowej w celu likwidacji kolizji z tą siecią, a także częściowym zagospodarowaniem terenu położonego na działce [...], obr. S. , realizowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2017 r. Postępowanie to zostało umorzone decyzją organu I instancji z dnia [...]

Organ II instancji, w zaskarżonej decyzji uchylił decyzję organu I instancji

w całości i umorzył przedmiotowe postępowanie "w części dotyczącej nałożenia na T. K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, w celu doprowadzenia robót budowlanych polegających na rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego ze zmianą sposobu użytkowania strychu na pomieszczenie mieszkalne wraz z instalacjami zewnętrznymi i przebudową odcinka sieci wodociągowej w celu likwidacji kolizji z tą siecią, a także częściowym zagospodarowaniem terenu położonego na działce nr [...], obr. S. , realizowanych na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę z dnia [...] stycznia 2017 r."

W ocenie skarżącej, z przytoczonej dosłownie sentencji wynikałoby,

że postępowanie winno być dalej prowadzone, za wyjątkiem nałożenia na inwestora obowiązków, co sprzeczne jest jednak z treścią uzasadnienia decyzji, z której nie wynika, aby organ II instancji uznał podniesione przez skarżącą zarzuty za zasadne. Ponadto sama sentencja jest błędna pod względem gramatycznym, gdyż nie zawiera części zdania – okolicznika, określającego, w jakim celu organ I instancji te obowiązki nałożył. Natomiast z utrwalonego stanowiska wyrażonego w orzecznictwie wynika, że sentencja decyzji powinna być precyzyjnie i jasno sformułowana, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Organ II instancji nie sprostał tym wymogom, czym naruszył art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Ponadto Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję organu I instancji w całości, a umarzając ją w części – pozostawił pozostałą jej część bez rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej jak wynika z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy winien co do nieumorzonej części postępowania rozstrzygnąć co do istoty sprawy lub także umorzyć postępowanie.

Skarżąca podtrzymała również wyrażone w odwołaniu stanowisko, co do prowadzenia robót budowlanych przed uzyskaniem przez decyzję o pozwoleniu na budowę waloru prawomocności. Podniosła, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 25 sierpnia 2016 r., której uwierzytelnioną kopię załączyła do skargi. Skarżąca podkreśliła, że decyzja ta ma inną treść, aniżeli decyzja z tej samej daty, na którą powołują się organy. Nie stanowi ona projektu decyzji o warunkach zabudowy, jak twierdzi organ odwoławczy, posiada numer [...] została opatrzona pieczęcią nagłówkową oraz pieczęcią i podpisem Burmistrza R.. Organy nie wyjaśniły rozbieżności w treści tej decyzji i decyzji znajdującej się w aktach organu.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 – j.t.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonana przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że akt ten narusza prawo, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi okazały się trafne.

Przedmiotem skargi jest decyzja ZWINB w S., wydana na skutek rozpoznania odwołania skarżącej od decyzji PINB w C., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia przez inwestora robót budowlanych, objętych decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2017 r.,

w związku ze stwierdzeniem, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Organ

I instancji uznał, że skoro inwestor w trakcie postępowania usunął stwierdzone nieprawidłowości, to nie ma podstaw do dalszego jego prowadzenia.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji

w całości i orzekł o umorzeniu postępowania w części dotyczącej nałożenia na inwestora obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.b. Z uzasadnienia tej decyzji wynika natomiast, że organ dokonał całościowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w kontekście zarzutów odwołania, przy uwzględnieniu zaleceń WSA w Szczecinie, wynikających z wyroku z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 744/17. Z decyzji tej nie wynika natomiast, jak trafnie zauważyła skarżąca, aby organ zamierzał kontynuować postępowanie w tej sprawie, w jakimkolwiek zakresie. Stąd należy przyznać skarżącej rację, iż sentencja decyzji nie koresponduje z treścią jej uzasadnienia. Może ona również wprowadzać strony w błąd co do tego, że organ zamierza jednak jakieś postępowanie w sprawie prowadzić.

Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo

w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. W badanej sprawie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w całości, a postępowanie umorzył jedynie w części, pozostawiając nieokreśloną część postępowania bez rozpoznania

i nie rozstrzygając w tej pozostałej części ani co do istoty, ani nie przekazując w tej części sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Tym samym należało podzielić argumentację skargi, iż doszło do naruszenia

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sentencja decyzji powinna być sformułowana w sposób jasny

i klarowny, tak aby strona nie miała wątpliwości, czego dotyczy – o jakich uprawnieniach i obowiązkach organ rozstrzygnął. W osnowie decyzji winno być wprost wyrażone rozstrzygnięcie, bowiem nie można go ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia. Sformułowanie osnowy decyzji w taki sposób, że strona musi domyślać się jego treści narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1440/07. Dostępny w CBOSA, na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rzeczą organu będzie zatem wydanie rozstrzygnięcia uwzględniającego przedstawione wyżej uwagi sądu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, że nie zasługiwały one na uwzględnienie. Skarżąca podnosiła, że inwestor rozpoczął budowę nie posiadając ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zmianę sposobu użytkowania strychu, na pomieszczenia mieszkalne wraz z instalacjami zewnętrznymi i przebudową odcinka sieci wodociągowej w celu likwidacji kolizji z tą siecią, a także częściowym zagospodarowaniem terenu położonego na działce nr ewid.[...], obręb S., gmina R.. Zatem w dacie złożenia przez skarżącą zawiadomienia o samowoli budowlanego do PINB w C. (18 lutego 2017 r.), inwestor dysponował stosowną decyzją o pozwoleniu na budowę.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że po zmianie przepisów ustawy Prawo budowlane, dokonanej ustawą z dnia 20 lutego 2015 r., o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 443), dopuszczalne jest rozpoczęcie robót budowlanych, zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stanie się ostateczna. Z treści art. 28 ust. 1 u.p.b., który miał brzmienie "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę,

z zastrzeżeniem art. 29-31", usunięto bowiem słowo "ostatecznej". Rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która nie zyskała waloru ostateczności nie stanowiło naruszenia prawa, które skutkować by musiało uznaniem, że stanowiły one samowolę budowlaną. W realiach badanej sprawy brak jest jednocześnie podstaw do przyjęcia, że roboty budowlane zostały rozpoczęte zanim projekt budowlany został zatwierdzony i decyzja o pozwoleniu na budowę weszła do obiegu prawnego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.b.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 84 ust. 1 pkt 2 u.p.b., którego skarżąca upatrywała w zaniechaniu sygnalizacji wobec organów architektoniczno-budowlanych niezgodności wydanego pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy. Skarżąca wywodziła, że w obrocie prawnym znajduje się decyzja

o warunkach zabudowy, która w sposób odmienny od przyjętego przez organy określa sposób zabudowy i zagospodarowania działki inwestora.

Wyjaśnienia wymaga, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania tutejszego sądu, który w wyroku z dnia 12 października 2017 r., uchylając decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w S., zalecił zbadanie tej kwestii. Wykonując zalecenia sądu, organ odwoławczy w toku postępowania ustalił, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z określonymi w decyzji o warunkach zabudowy warunkami zabudowy

i zagospodarowania terenu, przedstawiając stosowne wyliczenia odnośnie powierzchni zabudowy i uznając, że odpowiada ona ustaleniom decyzji o warunkach zabudowy. Organ wyjaśnił także, że podjął działania zmierzające do wyjaśnienia istnienia w obrocie prawnym dwóch decyzji o warunkach zabudowy, odmiennie określających parametry zagospodarowania działki inwestora. W tym celu zwrócił się do Wojewody Z., który uznał, że dokument, na który powołała się skarżąca, stanowił jedynie projekt decyzji o warunkach zabudowy, natomiast egzemplarz załączony do projektu budowlanego jest identyczny ze znajdującym się w aktach sprawy. Tym samym organ wykonał zalecenia sądu, o których była mowa

w przywołanym wyroku z dnia 12 października 2017 r.

Odnosząc się do podnoszonej w dalszym ciągu przez skarżącą okoliczności istnienia w obiegu prawnym dwóch decyzji o warunkach zabudowy, odmiennie określających sposób zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazać należy, że dla tego samego terenu można wydać kilka decyzji o warunkach zabudowy, przepis art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 – j.t.) stanowi bowiem, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy. Dodać przy tym należy, iż podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy, ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2015 r., sygn. akt

II OSK 2676/15, dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższych rozważań, nawet gdyby przyjąć, że przedłożony przez skarżącą dokument stanowi nie projekt, ale decyzję o warunkach zabudowy, to okoliczność, iż w obiegu prawnym istnieje inna decyzja o warunkach zabudowy, z którą projekt budowlany i decyzja o pozwoleniu na budowę są zgodne, czyni niezasadnym zarzut naruszenia prawa w tym zakresie.

Wbrew wywodom skargi organy obu instancji zgromadziły w niniejszej sprawie obszerny materiał dowodowy i dokonały jego wnikliwej analizy, dochodząc do trafnych wniosków, iż w badanej sprawie nie było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania, skoro stwierdzone w toku tego postępowania nieprawidłowości polegające na prowadzeniu budowy bez uprzedniego ustanowienia kierownika budowy i bez założenia dziennika budowy, zostały przez inwestora usunięte.

Sąd podzielił zapatrywanie organu, iż podnoszona przez skarżącą okoliczność wkroczenia przez inwestora na teren jej działki nie może być rozstrzygana w tym postępowaniu, które dotyczyło samowoli budowlanej. Podobnie sąd uznał,

iż w postępowaniu tym nie mogła być rozstrzygana kwestia posadowienia rozbudowanej części budynku na istniejącej sieci wodociągowej, skoro projekt budowlany przewidywał również przebudowę odcinka sieci wodociągowej w celu likwidacji kolizji rozbudowy z tą siecią, przy czym nie wskazano, na którym etapie realizacji inwestycji przebudowa ta ma nastąpić. Zasadnie organ odwoławczy wskazał również, że ewentualne szkody wynikające z wykonywania prac budowlanych powinny być przedmiotem roszczeń dochodzonych w postępowaniu cywilnym.

Końcowo podkreślić wypada, że w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego nie mogą być badane kwestie związane z prawidłowością pozostających w obiegu prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę, czy decyzji

o warunkach zabudowy. Decyzje te, jako ostateczne, korzystają z domniemania zgodności z prawem, zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych i mogą zostać wyeliminowane z obiegu prawnego tylko w trybie nadzwyczajnym.

W świetle przytoczonych wyżej okoliczności, uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu. O kosztach postępowania sąd orzekł

w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

Ponownie rozpatrując sprawę i wydając rozstrzygnięcie zgodnie z wytycznymi zawartymi na wstępie uzasadnienia, organ weźmie również pod uwagę powyższe rozważania sądu.