Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1188/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3; art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi I. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych argumentując, że w lutym 2013 r. miał udar krwotoczny, który spowodował lewostronny niedowład ciała. Po okresie hospitalizacji wnioskodawca uzyskał orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym, o całkowitej niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz o trwałej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym. Jego stan chorobowy nadal się utrzymuje. Obecnie jego jedynym dochodem jest świadczenie rentowe w kwocie 1.067,07 zł, z którego potrącana jest kwota 272,38 zł tytułem zajęcia egzekucyjnego. Ponadto wnioskodawca spłaca kredyt bankowy zaciągnięty na rehabilitację, którego rata wynosi 250 zł. Kwota, jaką dysponuje na własne utrzymanie, wynosi 544,60 zł, z czego musi opłacić czynsz, media, zakupy żywności i leków. Nie posiada żadnych wolnych środków, a dzięki pomocy rodziny nie żyje w skrajnej nędzy.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że posiada mieszkanie o powierzchni 67,20 m2, należące do wspólności małżeńskiej, o wartości 120.000 zł. Pozostałe rubryki dotyczące stanu rodzinnego, zasobów pieniężnych i posiadanych przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, zostały zakreślone. Wnioskodawca podał jako stałe wydatki ratę kredytu, oraz koszty mieszkania: czynsz 213,01 zł, gaz 39,79 zł i energię 43,36 zł. Koszty leczenia wynoszą miesięcznie 150 zł.

W wyniku wezwania wnioskodawca oświadczył, że z żoną i synem nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, aktualnie nie ma żadnej pracy zarobkowej ani żadnych środków transportu. Wskazał, że rodzina pomaga mu w finansowaniu wyżywienia, środków higieny, lekarstw, odzieży. Pozostałe wydatki pokrywane są z jego renty.

Przedłożona została kopia decyzji z KRUS potwierdzającej wysokość renty i potrącenia egzekucyjnego oraz kopia umowy pożyczki bankowej zaciągniętej na kwotę 8.000 zł.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, wniosek należało uznać za uzasadniony.

Podstawą prawną jego rozpoznania są przepisy art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z ich treścią prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Powyższe zostało wykazane.

Jedynym dochodem wnioskodawcy jest renta w kwocie niewiele ponad 1.000 zł. Stan zdrowia niewątpliwie nie pozwala na podjęcie dodatkowej pracy zarobkowej, a nadto generuje koszty związane z leczeniem.

Jakkolwiek nie została do końca wyjaśniona kwestia stanu rodzinnego – wnioskodawca podał, że mieszkanie pozostaje we wspólności małżeńskiej, jednocześnie wskazując, że z żoną nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, co faktycznie nie jest równoznaczne posiadaniem różnych miejsc zamieszkania – to jednak referendarz przyjął, że dalsze wyjaśnianie tego zagadnienia pozostaje bez znaczenia dla oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy. O jego trudnej sytuacji może bowiem świadczyć fakt konieczności zaciągnięcia pożyczki bankowej w kwocie 8.000 zł na rehabilitację.

W tym stanie rzeczy wniosek należało uznać za zasadny, w związku z czym postanowiono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a.