Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 397/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-11-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Dnia 6 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. i H. N. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. N. i H. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę M. oraz H. N. na decyzję z dnia [...] roku w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 rok.

W powyższej skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku M. i H. N. podnieśli, iż orzeczone zobowiązania podatkowe są tak wysokie, że nie są w stanie ich zapłacić bez uszczerbku dla ich utrzymania. Skarżący nadmienili także, iż obecne ich źródło utrzymania to emerytury w łącznej wysokości 1946, 94 złotych. Prowadzone postępowanie egzekucyjne jest dla skarżących rujnujące i zagraża możliwości bieżącego utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie.

W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uprawdopodobnienie tych okoliczności spoczywa na stronie skarżącej. Uprawdopodobnienie, o którym mowa, nie może polegać na przytoczeniu ogólnikowych stwierdzeń, w zasadzie powtarzających treść przepisu, ale winno wskazywać na konkretne, poważne skutki wykonania tego aktu. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie wniosku o wstrzymanie wykonalności.

W rozpoznawanej sprawie skarżący powołując się na trudną sytuację finansową w jakiej się aktualnie znajdują dowodzą, iż wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do uszczerbku dla ich utrzymania. Niewysokie dochody osiągane przez małżonków, z których dodatkowo prowadzona jest egzekucja, nie pozwalają na zapłatę zaległości podatkowych.

Przytoczenie przez skarżących wyłącznie ogólnikowych stwierdzeń bez uprawdopodobnienia konkretnych, poważnych skutków wykonania zaskarżonego aktu, nie pozwala uznać, że strony w swoim wniosku wykazały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Wskazanie na możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym wypadku musi się łączyć z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący mogą otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. post. NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 niepubl. oraz z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/2004 LexPolonica nr 375764 ).

Mając na uwadze powyższe sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu D.T.