Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1263/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 1,2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a-c i  pkt 2, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 52 ust. 3, art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 3 i 7
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267) i art. 51 ust. 3 pkt 1 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] , stwierdzającą wykonanie przez K. i J. B. obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...].

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził,

iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji, które wniósł współwłaściciel budynku – R. W., zarzucono rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego z powodu uznania, że inwestor wykonał nałożony obowiązek oraz z powodu nienależytego rozpatrzenia materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana skarżona decyzja, zawierająca nieprawidłowe uzasadnienie. Uzasadniając powyższe zarzuty odwołujący się podniósł, że zakres robót, opisany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, obejmował roboty branży elektrycznej i sanitarnej, na które brak było opinii i inwentaryzacji robót wykonanych przez osoby posiadające właściwe dla tych branż, uprawnienia budowlane. Wskazując na powyższe odwołujący się żądał uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania decyzji stwierdzającej brak wykonania przez Państwo B. obowiązku nałożonego decyzją PINB z dnia [...] r.

Organ I instancji nie sprawdził kwalifikacji i uprawnień osoby sporządzającej ocenę techniczną. Dopiero w wyniku złożenia odwołania organ orzekający w sprawie uzupełnił materiał dowodowy w celu usankcjonowania swego niezgodnego z prawem postępowania. Zdaniem skarżącego, stanowi to rażące naruszenie prawa.

Rozpatrując odwołanie organ II instancji ustalił, iż w dniu 26 kwietnia 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny robót budowlanych wykonanych w lokalu nr [...], stwierdzając rozprowadzenie w pomieszczeniu z zamontowanym piecem gazowym nowej wewnętrznej instalacji wodociągowej, nowej wewnętrznej instalacji grzewczej od pieca gazowego do nowo zamontowanych grzejników w dwóch pomieszczeniach, nowej wewnętrznej kanalizacji sanitarnej do istniejącego pionu w pomieszczeniu z zamontowanym piecem gazowym, nowej wewnętrznej instalacji elektrycznej do istniejącej skrzynki elektrycznej oraz nowego podłoża betonowego w pomieszczeniu z piecem gazowym. Państwo B. oświadczyli, że roboty te zostały zrealizowane bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia zamiaru ich wykonania w stosownym organie, ponieważ uważali, że są to instalacje wewnętrzne i na ich wykonanie nie są wymagane żadne dokumenty.

PINB wykonał dokumentację fotograficzną ww. robót, którą dołączył do akt sprawy. Organ ustalił też, że budynek przy ul. [...] jest współwłasnością K. i J. B., A. i J. S. oraz J. i R. W. Jest to obiekt dwukondygnacyjny z dwoma lokalami na parterze i jednym lokalem mieszkalnym na piętrze.

Stwierdziwszy naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ

I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych i decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 51

ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, w celu doprowadzenia tych robot do stanu zgodnego z prawem, nakazał Państwu B. przedłożenie w terminie do dnia 30 czerwca 2013 r. oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych samowolnie robót budowlanych. Państwo B. przedłożyli ocenę techniczną wraz z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych autorstwa mgr inż. S. N., posiadającego uprawnienia budowlane Nr 303/66.

Po sprawdzeniu przedłożonych dokumentów PINB, na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wydał w dniu [...] r. decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją ostateczną tego organu

z dnia [...] r.

W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie oraz wydane w jego wyniku rozstrzygnięcia jest prawidłowe. W świetle art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wykonanie robót budowlanych, będących przedmiotem prowadzonego postępowania i opisanych w protokole oględzin z dnia 26 kwietnia 2013 r., wymagało uzyskania stosownego pozwolenia na budowę wydanego przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, którego Państwo B. nie posiadali.

W odniesieniu do robót budowlanych wykonanych bez wymaganego zgłoszenia lub pozwolenia na budowę (sytuacja z art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane) w postępowaniu legalizacyjnym znajduje zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 lub 2 oraz ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 7 ww. ustawy.

Z akt sprawy wynika, że inwestor wywiązał się z nałożonego przez PINB obowiązku, przedkładając ocenę techniczną wraz z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych, sporządzone przez mgr inż. S. N., posiadającego uprawnienia budowlane Nr 303/66. Autor opracowania, dokumentując swoje kwalifikacje, przedłożył uprawnienia budowlane, wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 462 z późn.zm.) oraz § 29 i § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 10 września 1962 r. w sprawie kwalifikacji fachowych osób wykonujących funkcje techniczne w budownictwie powszechnym (Dz. U. Nr 53, poz. 266), w specjalności konstrukcyjno - inżynieryjnej, do kierowania robotami budowlanymi na budowie obiektów budowlanych, z wyjątkiem robót obejmujących skomplikowane instalacje i urządzenia sanitarne oraz instalacje i urządzenia elektryczne.

Zgodnie z art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa

w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku – decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych, bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Wobec faktu, że inwestor wykonał obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] r., i przedłożył dokumenty potwierdzające wykonanie robót zgodnie ze sztuką budowlaną oraz warunkami technicznymi wykonania tych robót, w świetle art. 51 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, należało uznać, iż organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z prawem.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, kwestionujących uprawnienia budowlane autora dokumentacji inwentaryzacyjnej oraz oceny technicznej wykonanych robót, organ odwoławczy wyjaśnił, iż S. N., legitymuje się wydanymi na podstawie art. 18, art. 19 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane oraz § 29 i § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Przewodniczącego Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia 10 września 1962 r. w sprawie kwalifikacji fachowych osób wykonujących funkcje techniczne w budownictwie powszechnym, uprawnieniami budowlanymi, do kierowania robotami budowlanymi na budowie obiektów, z wyjątkiem robót obejmujących skomplikowane instalacje i urządzenia sanitarne oraz instalacje i urządzenia elektryczne. Zgodnie z § 1 ust. 5 ww. rozporządzenia "ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o "skomplikowanych instalacjach i urządzeniach sanitarnych", należy przez to rozumieć:

1) instalacje i urządzenia sanitarne w obiektach budowlanych z pomieszczeniami zaliczonymi do I i II kategorii niebezpieczeństwa pożarowego w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych,

2) instalacje i urządzenia: ogrzewania wodnego systemu zamkniętego, ogrzewania parowego o temperaturze pary powyżej 115°C, wszelkiego ogrzewania przez promieniowanie, ogrzewania zdalaczynnego obsługiwanego przez kotłownie, kotłownie wodne i parowe niskiego ciśnienia o wydajności powyżej 400.000 kcal/h oraz wszelkiego typu węzły cieplne,

3) instalacje i urządzenia pełnej i częściowej klimatyzacji oraz instalacje i urządzenia wentylacji o mechanicznym pobudzeniu, obsługującej pomieszczenia o różnym przeznaczeniu,

4) instalacje i urządzenia gaśnicze przeciwpożarowe, z wyjątkiem instalacji kranów przeciwpożarowych wodnych, nie wymagających specjalnej obsługi,

5) instalacje i urządzenia hydroforowe i przepompownie o wydajności ponad 1,5 l/sek, lokalne oczyszczalnie wody i ścieków - nie zaliczone przez obowiązujące przepisy do budownictwa specjalnego, instalacje i urządzenia wodociągowe oraz kanalizacji zewnętrznej na terenie nieruchomości o powierzchni przekraczającej 2,0 ha,

6) instalacje gazowe o ciśnieniu powyżej 0,03 at nadciśnienia. "

Natomiast § 1 ust. 6 stanowi, że "ilekroć w rozporządzeniu jest mowa

o "skomplikowanych instalacjach i urządzeniach elektrycznych", należy przez to rozumieć:

1) wszelkie instalacje i urządzenia elektryczne w budynkach z pomieszczeniami zaliczonymi do I i II kategorii niebezpieczeństwa pożarowego w rozumieniu przepisów techniczno-budowlanych,

2) wszelkie instalacje i urządzenia elektryczne w obiektach budowlanych użyteczności publicznej,

3) wszelkie instalacje i urządzenia elektryczne o napięciu znamionowym powyżej IW,

4) wszelkie instalacje i urządzania elektryczne automatycznych central telefonicznych o pojemności powyżej 200 NN rozgłaszania przewodowego o mocy powyżej 500 Wi dyspozytorskie o pojemności łącznej powyżej 10 NN,

5) wszelkie instalacje i urządzenia elektryczne o mocy zainstalowanej powyżej 1MW."

Z powyższego wynika, że robót budowlanych będących przedmiotem postępowania nie można zaliczyć do skomplikowanych, zatem w świetle posiadanych uprawnień budowlanych mgr inż. S. N. był uprawniony do sporządzenia oceny technicznej i inwentaryzacji robót budowlanych również w branży elektrycznej i sanitarnej.

Powyższą decyzję R. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1. Naruszenie przepisów postępowania :

• art. 10 § 1 k.p.a., albowiem skarżącemu nie dano możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ I instancji co do zebranych dowodów

i materiałów;

• art. 79 § 1 k.p.a., gdyż nie zawiadomiono go o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin, oraz art. 79 § 2 k.p.a. poprzez odmówienie mu prawa udziału w przeprowadzeniu dowodu z oględzin oraz uniemożliwienie zadawania pytań i składania wyjaśnień;

• art. 7 i 77 k.p.a., albowiem organy nie rozpatrzyły należycie materiału dowodowego, nie podjęły kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszyły zasadę słusznego interesu stron, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

• art. 107 § 1 i 3 k.p.a. albowiem decyzja zawiera nieprawidłowe uzasadnienie;

• art. 145 § 1 pkt. 1 i 4 k.p.a., albowiem organy wydały rozstrzygnięcie w oparciu

o ustalenia faktyczne i dowody, które są nieprawdziwe oraz w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała czynnego udziału w postępowaniu;

• art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. poprzez nie zastosowanie tego przepisu.

2. Naruszenie przepisów prawa materialnego:

• 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne jego zastosowanie.

• art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, albowiem organy nie zgromadziły stosownych dokumentów i nie udokumentowały posiadania uprawnień do sporządzenia oceny technicznej przez jej autora.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

w całości,

2. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego,

3. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący wywiódł, iż zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu I instancji, jest nieprawidłowa, a argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są bezzasadne, albowiem organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] r. nakładającą na K. i J. B. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych robót, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipa 1994 r. Prawo budowlane, dopuścił się rażącego naruszenia tych przepisów.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji powielił błędy organu I instancji, przez co również uchybił obowiązującemu porządkowi prawnemu. Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy nie dopełnił obowiązku rzetelnego zapoznania się z materiałem dowodowym, przez co uchybił przepisom postępowania, w szczególności nie rozstrzygnął sprawy w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. Prowadząc postępowanie w sprawie robót budowlanych w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] organ I instancji jednoznacznie stwierdził, że rodzaj i zakres robót wykonanych przez inwestorów to samowola budowlana. Skoro jest to bezsporne, organ nie może wydawać rozstrzygnięcia wbrew prawu i sankcjonować takiego zachowania inwestorów.

Organ nie może zasłaniać się niewiedzą lub brakiem w sprawie dowodów

w sytuacji, gdyż w sprawie robót prowadzonych przez inwestora w budynku przy

ul. [...] prowadzonych jest wiele spraw i postępowań administracyjnych, znanych organowi II instancji z urzędu, ani lekceważyć pozostających w obrocie prawnym ostatecznych i prawomocnych aktów administracyjnych rozstrzygających sprawę co do istoty. Stanowi to rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie art. 10 k.p.a. polega na tym, iż organ I instancji wyznaczając skarżącemu termin na zapoznanie się z aktami postępowania przed wydaniem decyzji, nie ujawnił w aktach sprawy informacji i dokumentów, na które się powołuje

w uzasadnieniu. Została zatem naruszona zasada pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, określona w art. 8 k.p.a.

Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, więc organ odwoławczy winien na podstawie akt sprawy dokonać jej dogłębnej i szczegółowej analizy.

Nie rozpatrzenie należycie materiału dowodowego, a tym samym nie podjęcie żadnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, narusza art. 7 i 77 k.p.a. Obowiązkiem organu II instancji było też zwrócenie uwagi na to, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu na każdym jego etapie nie ze swojej winy, gdyż nie był zawiadomiony przez organ I instancji o miejscu i terminie oględzin, co narusza art. 10

§ 1 k.p.a.

Skoro organ I instancji wyraźnie wskazał, że wszczął postępowanie w związku

z pismem skarżącego, tym bardziej winien zapewnić mu czynny udział we wszelkich czynnościach i procedurach administracyjnych związanych z tym postępowaniem. Udział strony w postępowaniu dotyczy każdej z faz postępowania, więc dotyczy również udziału w wizjach, oględzinach lub postępowaniu odwoławczym. Wizja lokalna musi być przeprowadzona z zawiadomieniem stron, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 79 § 1 k.p.a. W toku przeprowadzania wizji strona ma prawo zadawać pytania innym stronom oraz składać wyjaśnienia (art. 79 § 2 k.p.a.). Nie dopuszczenie strony do udziału w przeprowadzonym dowodzie rodzi odpowiednie skutki prawne.

Zarzut nieprawidłowego uzasadnienia decyzji wiąże się z zarzutem nierozpatrzenia materiału dowodowego

Odnosząc się do kwestii sporządzonej opinii technicznej i posiadanych przez jej autora uprawnień budowlanych, skarżący podniósł, że skoro brak jest ustawowej definicji pojęcia "sztuka budowlana", to przez termin "zgodnie ze sztuką budowlaną" należy rozumieć wykonanie robót budowlanych zgodnie z wszelkimi normami prawnymi i technicznymi mającymi zastosowanie w budownictwie, przy dochowaniu należytej staranności oraz wg. najlepszej, profesjonalnej wiedzy. W niniejszym postępowaniu udowodniono i stwierdzono, że roboty zostały wykonane przez inwestora w warunkach samowoli budowlanej, więc niezgodnie z przepisami prawa, stąd stwierdzenie przez sporządzającego opinię, iż wykonano roboty "zgodnie ze sztuką budowlaną" jest daleko idącym nadużyciem.

Skarżący ponownie zakwestionował także posiadanie przez autora oceny technicznej i inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych uprawnień budowlanych do wykonania tych czynności, wskazując, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, opinia techniczna winna być wykonana przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane o ściśle określonej specjalności budowlanej i bez ograniczeń. Do wykonania tego typu opracowania wykorzystuje się zasady powszechnie dostępne, lecz z pogłębioną analizą, wykraczającą poza stan projektowy. Ponadto zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, osoby te podlegają przepisom o wykonywaniu samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W świetle art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane nie ma możliwości wykonywania samodzielnych funkcji technicznych bez stosownego zaświadczenia potwierdzającego członkowstwo w samorządzie zawodowym. W materiale dowodowym brak jest takiego zaświadczenia dotyczącego osoby, która sporządziła opinię. Nie udokumentowano też żadnym innym dokumentem, że uprawnienia budowlane posiadane przez autora opinii są zgłoszone i wykazane w jakiejkolwiek izbie samorządu zawodowego.

Organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego są obowiązane do kontrolowania posiadania przez osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie uprawnień do pełnienia tych funkcji, powinny sprawdzać, czy osoba wykonująca samodzielną funkcję techniczną w budownictwie na podstawie uprawnień budowlanych uzyskanych przed 1 stycznia 1995 r., jest członkiem właściwej izby samorządu zawodowego.

Posiadane przez autora opinii uprawnienia budowlane są uprawnieniami

z ograniczeniami i to znacznymi. Dotyczą one tylko kierowania robotami budowlanymi przy budowie określonych obiektów budowlanych. Stąd uprawnione jest twierdzenie, iż wykonywanie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w obecnie panującym porządku prawnym wymaga, aby takie uprawnienia spełniały wymogi i przepisy prawa obecnie obowiązującego. W uprawnieniach budowlanych (art. 13 Prawa budowlanego) określa się specjalność i ewentualną specjalizację techniczno-budowlaną oraz zakres prac projektowych lub robót budowlanych objętych danym uprawnieniem. Uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi stanowią podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 3 i 4 tej ustawy, natomiast uprawnienia zapisane w art. 12 ust. 1 pkt 5 i 6 dotyczą tylko uprawnień bez ograniczeń.

Zdaniem skarżącego, autor oceny technicznej nie posiada uprawnień

w wymaganym zakresie.

Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym wyeliminowaniu z obrotu prawnego przez sąd administracyjny podlegał będzie wydany przez organ administracji publicznej akt, który narusza przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepis postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też poprzez naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania, jak również gdy obarczony jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonana wg wskazanego wyżej kryterium sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje na bezzasadność skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 53 ust. 3 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", w związku z wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nakładającą na inwestorów samowolnie wykonanych robót budowlanych obowiązek sporządzenia i przedłożenia organowi oceny technicznej wraz z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych w budynku stanowiącym współwłasność inwestorów, będących uczestnikami postępowania, oraz skarżącego.

W decyzji tej zostały ściśle określone obowiązki inwestorów związane

z procedurą legalizacji wykonanych bez pozwolenia robót budowlanych, polegających na remoncie zajmowanego przez nich lokalu, obejmującym wymianę instalacji grzewczej i gazowej wraz ze zmianą miejsca jej przebiegu. Roboty te wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, którego inwestorzy nie posiadali.

W takiej sytuacji art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane przewiduje procedurę naprawczą, umożliwiającą legalizację przeprowadzonych bez wymaganego pozwolenia robót budowlanych.

W ramach tej procedury inwestorzy w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku

z art. 51 ust. 7 ustawy zostali zobowiązani do wykonania określonych czynności, polegających na sporządzeniu i przedłożeniu organowi oceny technicznej

z inwentaryzacją wykonanych robót budowlanych.

Powyższe dokumenty, tj. ocena techniczna oraz inwentaryzacja, opracowane przez osobę legitymującą się posiadaniem odpowiednich uprawnień zostały przedłożone organowi i znajdują się w aktach sprawy. Wskazują one na wykonanie ww. robót zgodnie z przepisami prawa oraz sztuką budowlaną. Wbrew zarzutom skargi, odpowiednio udokumentowane zostały również uprawnienia budowlane autora tej dokumentacji inż. S. N. W aktach sprawy znajduje się odpowiedni dokument potwierdzający te uprawnienia. W ocenie Sądu, zarzuty skargi w tym zakresie są w oczywisty sposób bezzasadne. W związku z podniesieniem tej kwestii przez skarżącego w odwołaniu, organ II instancji dokonał szczegółowej analizy tych uprawnień, którą Sąd w pełni podziela. Za całkowicie bezpodstawny należy uznać zarzut skarżącego, iż przedmiotowej oceny technicznej nie mogła wykonać osoba posiadająca uprawnienia budowlane z ograniczeniami, jak ma to miejsce w przypadku inż. S. N. Robót budowlanych, które podlegały wykonanej przez niego ocenie technicznej, w żadnym razie nie można uznać za "skomplikowane instalacje techniczne", do których odnoszą się te ograniczenia. Są to bowiem typowe instalacje, w które wyposażone są lokale mieszkalne. Kwestionowanie przez skarżącego uprawnień budowlanych mgr inż. budownictwa lądowego S. N. było zatem całkowicie bezpodstawne, wobec czego nie mogło być skuteczne.

Całkowicie chybiony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 10 k.p.a., przez niepowiadomienie skarżącego o przeprowadzonych przez organ nadzoru budowlanego I instancji oględzinach wykonanych przez inwestorów (uczestników postępowania) robót budowlanych. Należy zauważyć, że mimo,

iż postępowanie administracyjne wszczęte zostało na wskutek złożonego przez skarżącego doniesienia do organu nadzoru budowlanego, to zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, prowadzone było z urzędu. W postępowaniu tym organ decyduje o czynnościach niezbędnych dla tego postępowania. Udział skarżącego w wizji lokalnej wykonanych przez inwestora robót nie był niezbędny dla ich ustalenia. Organ ustalił, że wykonanie robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia właściwego organu miało miejsce i szczegółowo je opisał. Natomiast oceny tych robót pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi i sztuką budowlaną, co warunkuje ich legalizację dokonał w oparciu o art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego. Gdyby nawet przyjąć, że organ uchybił tu wymogom art. 10 § 1 k.p.a., to w tym wypadku nie miało to żadnego wypływu na wynik sprawy.

Ponadto oględziny te przeprowadzone były w odrębnym postępowaniu, dotyczącym stwierdzenia samowoli budowlanej, w wyniku którego wydana została ostateczna decyzja PINB z dnia [...] r., nakładająca na inwestorów obowiązek sporządzenia przez uprawnionego rzeczoznawcę opinii technicznej i inwentaryzacji wykonanych samowolnie robót budowlanych.

Zaskarżona decyzja dotyczy natomiast odrębnego postępowania, prowadzonego w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, którego celem było dokonanie przez organ oceny wykonania obowiązku nałożonego na inwestora samowolnych robót.

Sprawa udziału skarżącego w czynnościach procesowych (oględzinach) prowadzonych w innym postępowaniu administracyjnym, (choć związanym

z niniejszym), nie mieści się jednak w granicach niniejszej sprawy w rozumieniu art. 134 p.p.s.a.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada dyspozycji art. 51 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, zatem jest zgodna z prawem, wobec czego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.