Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 769/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na usunięcie drzew oddala skargę


UZASADNIENIE

M. G. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 2015 r. odmawiającą wydania skarżącej pozwolenia na usunięcie drzew z terenu zabytkowego parku w miejscowości B., gm. [...].

Stan sprawy przedstawia się następująco:

M. G. podaniem z [...] czerwca 2015 r. wniosła o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew rosnących na terenie parku przy Pałacu w B., gm. [...], pow. [...]. Wnioskodawczyni podała, że drzewa są całkowicie uschnięte; mieszkańcy wioski traktują park pomimo zakazu wejścia jako teren spacerów, dlatego konary drzew zagrażają bezpieczeństwu ludzi. Z kolei chęć usunięcia kolejnych podniosła do protokołu sporządzonego podczas lustracji zabytkowego parku w dniu [...] lipca 2015 r.

[...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z [...] października 2015 r. odmówił wnioskodawczyni udzielenia pozwolenia na usunięcie drzew rosnących na terenie zabytkowego parku w B., gm. [...]. Powodem negatywnego dla strony rozstrzygnięcia wniosku był brak na piśmie wyrażonej zgody jednej ze współwłaścicielek nieruchomości na usunięcie drzew z terenu parku.

Od powyższej decyzji odwołała się skarżąca. Podniosła, że nie zgadza się z interpretacją art. 199 Kodeksu cywilnego dokonaną przez organ pierwszej instancji. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji przez wydanie pozwolenia na wycięcie wymarłych drzew, ewentualnie o jej uchylenie i uzupełnienie postępowania przez zwrócenie się do pełnomocnika B. B. – wobec zawartego w dniu [...] października 2015 r. aktu notarialnego - o wyrażenie zgody w jej imieniu na wnioskowane usunięcie drzew.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] stycznia 2016r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...] października 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że właściwość rzeczowa organu ochrony zabytków w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu położenia wnioskowanych do usunięcia drzew na terenie parku w B., gmina [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z [...] kwietnia 1973 r. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dacie obowiązywania ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. w wersji ogłoszonej w Dzienniku Ustaw z 2013 r., pod poz. 627. Ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w przepisach ustawy o ochronie przyrody, które weszły w życie z dniem 28 sierpnia 2015 r. Niemniej jednak stosownie do przepisu art. 53 ust. 1 ww ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 29, w brzmieniu dotychczasowym, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 6-9, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem, z uwagi na powyższe przepisy przejściowe wniosek w sprawie usunięcia drzew z terenu parku w B. podlega rozpatrzeniu na podstawie przepisów sprzed nowelizacji.

Organ, po przytoczeniu treści art. 83 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, wskazał że z akt sprawy wynika, iż teren parku w B., na obszarze którego rosną wnioskowane do usunięcia drzewa, stanowi przedmiot współwłasności U. G., M. G., B. B., J. B., Z. B., J. B., K. G. i R. R. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków słusznie uznał, iż do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew z nieruchomości stanowiącej przedmiot współwłasności niezbędna jest zgoda wszystkich jej współwłaścicieli. Wszyscy współwłaściciele nieruchomości nie wystąpili z wnioskiem o usunięcie drzew składając pod nim swoje podpisy, zatem organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego, działając w oparciu o przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., pismem z [...] lipca 2015 r. zwrócił się do współwłaścicieli nieruchomości, na której rosną wnioskowane do usunięcia drzewa o wyrażenie ich woli. B. B., której przedmiotowe pismo zostało doręczone [...] lipca 2015 r., nie odpowiedziała na powyższe wezwanie. Konsekwencją niewyrażenia pisemnej zgody na przedmiotowe działania przez B. B. musiała być odmowa udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew rosnących w parku w B. Dalej organ podał, że stosownie do art. 199 K.c. do rozporządzania rzeczą wspólną oraz do innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. W braku takiej zgody współwłaściciele, których udziały wynoszą co najmniej połowę, mogą żądać rozstrzygnięcia przez sąd, który orzeknie mając na względzie cel zamierzonej czynności oraz interesy wszystkich współwłaścicieli. Usunięcie drzewa z nieruchomości jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 199 K.c. (por. wyrok WSA w Warszawie z 16.10.2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 371/09; wyrok WSA w Gliwicach z 9.01.2009 r., sygn. akt II SA/Gl 824/07; wyrok WSA w Poznaniu z 19.03.2010 r., sygn. akt II SA/Po 816/09; wyrok WSA w Kielcach z 17.06.2010 r., sygn. akt II SA/Ke 268/10).

Odnosząc się do wniosku skarżącej o zwrócenie się do pełnomocnika B. B. "na skutek zawarcia aktu notarialnego" o wyrażenie zgody w jej imieniu organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 33 § 1 K.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Z akt sprawy nie wynika, by B. B. wskazała, iż w niniejszej sprawie działa przez pełnomocnika i załączyła stosowne umocowanie dla niego. Z przedłożonego wraz z odwołaniem aktu notarialnego przedwstępnej warunkowej umowy sprzedaży (§ 7 ust. 1) wynika jedynie, że każdy ze sprzedających, a zatem i B. B., udzielił pełnomocnictwa kupującej Spółce do podjęcia w imieniu każdego ze sprzedających czynności faktycznych i prawnych mających na celu ochronę zachowania jej praw do nieruchomości, a także zachowanie substancji fizycznej nieruchomości. Powyższe pełnomocnictwo nie jest umocowaniem dla osoby fizycznej do działania w imieniu strony postępowania administracyjnego.

M. G. w skardze na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2016 r. wniosła o uchylenie albo zmianę zaskarżonej decyzji i zezwolenie na wycinkę wnioskowanych drzew. Zarzuciła wydanie tej decyzji z naruszeniami ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawy Kodeks Cywilny, w szczególności art. 199, ale także art. 200 - 202 przez błędną ich wykładnię. W motywach skargi wskazano, że rozstrzygnięcie co do stanu faktycznego pomija szereg ważnych spraw. Skarżąca zauważyła, że spośród ok. 100 martwych drzew w parku, do usunięcia zostało wybranych kilkanaście niezbędnych, ze względu na niebezpieczeństwo zagrożenia dla zabytków oraz ludzi. Według skarżącej usunięcie drzew nie jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd, jak w przywołanych przez organ orzeczeniach sądów administracyjnych, w których sprawy toczyły się o usunięcie drzew żywych. Tymczasem przedmiotowe drzewa są obumarłe, które w stanie faktycznym przestały być drzewami, a stały się nieobrobionym technicznie surowcem - drewnem. To drewno, które stoi w kształcie drzewa jest skutkiem użytkowania w złej wierze zespołu pałacowo-parkowego przez państwo przez 70 lat. Czynność usunięcia drewna z obumarłych drzew, ze względu na ochronę życia i zdrowia ludzi tam spacerujących pomimo zakazu i zamknięcia parku, ze względu na ochronę biologiczną rosnących tam zabytkowych drzew oraz nieruchomości będących zabytkami, nie jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu. Jest to zwykły zarząd związany z bieżącym zarządzaniem nieruchomością. Dlatego odstąpiono od uzyskania zgody na wycinkę ok. 90 drzew, które nie zagrażają zdrowiu i życiu ludzi oraz zabytkom nieruchomym, gdyż to przekracza zwykły zarząd nieruchomością. Zwykły zarząd przekracza dysponowanie drewnem z uzyskanych obumarłych drzew po ich fizycznym usunięciu. Ale to jest właściwością sądu cywilnego, gdyby ktokolwiek z współwłaścicieli zechciał dysponować tym drewnem bez zgody pozostałych współwłaścicieli. Niewyrażenie zgody przez kuzynkę B.B., która po podpisaniu wstępnego zapewnienia sprzedaży zabytkowego zespołu z warunkami w formie aktu notarialnego dała pełnomocnictwo mecenasowi R. K., który miał w jej imieniu wyrazić zgodę na wycinkę obumarłych drzew. Paragraf 7 aktu notarialnego daje pełnomocnictwo spółce reprezentowanej przez mecenasa do "zachowania substancji fizycznej nieruchomości i ruchomości będących przedmiotem niniejszej umowy". Może on podejmować decyzje, składać wnioski i oświadczenia przed organami administracji publicznej (§ 7 pkt 1 ppkt 8). Błędne jest twierdzenie organu, że pełnomocnikiem może być tylko osoba fizyczna, może też nią być adwokat, radca prawny, doktor habilitowany prawa i jeszcze jedna kategoria. Bezsprzeczne zaś jest, że R. K. jest radcą prawnym prowadzącym własną kancelarię.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uczestniczka postępowania B. B. w piśmie procesowym z [...] października 2016 r. oświadczyła, że w pełni podziela stanowisko organu zajęte w sprawie. Jako fachowiec była przeciwna selektywnej wycince drzew uważając, że musi zostać sporządzony projekt rewitalizacji parku w B., który zatwierdzi wojewódzki konserwator zabytków oraz wyda stosowne pozwolenia i wtedy będzie można przystąpić do wycinki drzew zgodnie z wytycznymi konserwatora przyrody. Podała, że obecnie trwa remont pałacu w B., który przeprowadza profesjonalna firma zgodnie z wytycznymi i pozwoleniem wojewódzkiego konserwatora zabytków, po zakończeniu prac zostanie złożony projekt o rewitalizację Parku.

W załączniku do protokołu, złożonym na rozprawie w dniu [...] listopada 2016 r., skarżąca podała, że zdecydowano się nie robić inwentaryzacji wszystkich ok. 120 uschłych drzew, tylko wybrano z konserwatorem, te kilkanaście, bo ich wycinka jest stanem wyższej konieczności. Ustawa nakłada obowiązek uzyskania pozwolenia na wycinkę drzewa, nie zaś na wycinkę drewna. Zatem Sąd musi rozważyć, czy suche drewno mające kształt drzewa, którym kiedyś było kiedy żyło, jest jeszcze drzewem. Zaapelowała do Sądu o wydanie orzeczenia zgodnego z wykładnią celowościową, zezwalającą na wycięcie wskazanych drzew w parku w B., by można ratować inne pałace, które znikają na naszych oczach. Gdy dojdzie do rewitalizacji Parku, będzie trzeba dokonać wycięcia drzew i krzewów samosiejek – zgodnie z zaleceniami konserwatora przyrody z początku lat 80 – tych, wtedy zgodnie z prawem należy uzyskać pozwolenie na ich wycinkę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2016r., poz. 718) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] stycznia 2016 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie należy powtórzyć za Ministrem, że kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne zostało wszczęte [...] czerwca 2015 r., czyli w dacie obowiązywania ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. w wersji ogłoszonej w Dzienniku Ustaw z 2013 r., pod poz. 627. Z kolei ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w przepisach ustawy o ochronie przyrody, które weszły w życie z dniem 28 sierpnia 2015 r. Niemniej stosownie do normy art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r., do postępowań w sprawach, o których mowa w art. 83-87 ustawy zmienianej w art. 29, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie art. 29 pkt 6-9, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Z akt sprawy wynika, że pałac i park w B,, pow. [...], na mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P. z [...] kwietnia 1973 r. wypisany jest jako dobro kultury do rejestru zabytków. Wnioskiem z [...] czerwca 2015 r. skarżąca zwróciła się do organu o zezwolenie na usunięcie drzew rosnących na terenie parku przy pałacu. Stąd [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków – stosownie do art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (wówczas Dz. U. z 2013 r., poz. 627, ze zm.) – był władny do wydania zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków. Dalej zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 ww ustawy o ochronie przyrody, usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości mogło nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości. Jeżeli nieruchomość stanowi współwłasność, zgodę musi wyrazić każdy ze współwłaścicieli. Zgody nie można domniemywać. Wyrażenie przedmiotowej zgody przez wszystkich współwłaścicieli stanowi warunek konieczny do uzyskania pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia organu administracji, a brak zgody chociażby jednego ze współwłaścicieli winien skutkować odmową udzielenia zezwolenia. Nieruchomość, na której znajdują się drzewa objęte wnioskiem stanowiła współwłasność M. G., B. B., U. G., R. R., Z. B., J. B. i J. B., a nadto i skarżącej M. G. Zatem zezwolenie na usunięcie wnioskowanych drzew mogło być wydane po uzyskaniu zgody wszystkich wymienionych współwłaścicieli. Tymczasem zgody takowej na piśmie nie wyraziła jedna ze współwłaścicielek, to jest B. B. Stanowisko przeciwne usunięciu drzew powtórzyła w toku postępowania sądowoadministracyjnego, w piśmie procesowym z [...] października 2016 r. Stąd – w ocenie Sądu - doszło do prawidłowej odmowy udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew z terenu parku w B.

Odnosząc się jeszcze do treści skargi należy:

- po pierwsze zgodzić się z organem, że usunięcie drzew z posesji (bez względu na ich stan, np. obumarłość, suchość czy stwarzanie niebezpieczeństwa dla ludzi bądź mienia) jest czynnością przekraczającą zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 199 K.c. (np. wyrok WSA w Kielcach z 17.06.2010 r., sygn. akt II SA/Ke 268/10, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).;

- po drugie norma art. 83 ust. 1 pkt 1 ww ustawy o ochronie przyrody wskazuje na zasadę, mianowicie, że usunięcie drzewa może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia. Wyjątki od tej zasady zostały przewidziane w ust. 6 art. 83 ustawy o ochronie przyrody, który zawiera zamknięty katalog drzew lub krzewów, których usunięcie nie wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia. W katalogu tym nie zostały wymienione ani drzewa obumarłe ani te, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych. Tym samym usunięcie drzew obumarłych jak i zagrażających bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych wymaga uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 83 ust. 1 ww ustawy, poprzedzonego uprzednią zgodą właścicieli nieruchomości. Obumarcie drzewa lub stwarzanie przez drzewo zagrożenia może co najwyżej stanowić uzasadnienie wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie takiego drzewa, lecz nie może usprawiedliwiać samowolnego działania osoby dokonującej wycięcia drzewa. Organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów dokonuje oceny, czy podane we wniosku drzewo jest np. obumarłe i jakie są przyczyny obumarcia, jak też czy drzewo rokuje bądź nie rokuje szans na przeżycie oraz czy np. nie zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych i wobec tego, czy możliwe jest wydanie stosownego zezwolenia na jego usunięcie. W pewnych przypadkach organ może rozważyć celowość powstrzymania się z wydaniem zezwolenia do rozpoczęcia okresu wegetacyjnego roślin, kiedy będzie mógł dokonać takich ustaleń. Decyzję w sprawie zezwolenia pozostawiono więc uznaniu organu rozpatrującego konkretny wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z 17 czerwca 2010 r. (sygn. akt II SA/Ke 268/10), w świetle uregulowania zdania drugiego art. 83 ust. 1 ustawy, stwierdził że "nawet wzgląd na ważny interes publiczny, czy prywatny, nie uzasadnia odstąpienia od ustawowego obowiązku uzyskania zgody wszystkich współwłaścicieli na wycięcie drzewa. Kwestia ta może mieć jedynie znaczenie dla odstąpienia od opłat za usunięcie drzewa (art. 86 ust. 1 pkt 4 ustawy). Jednocześnie spór współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości dotyczący kwestii wycięcia spornych drzew ma charakter cywilnoprawny i jako taki może być rozstrzygnięty jedynie przed sądem powszechnym". Przepisu tego nie można traktować w sposób rozszerzający i rozciągać go na przypadki obejmujące katalog zwolnień od opłat. Stosownie do art. 86 ust. 1 pkt 5 i pkt 9 ustawy o ochronie przyrody, nie pobiera się opłat za usunięcie drzew: które zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego oraz kolejowego albo bezpieczeństwu żeglugi; które obumarły lub nie rokują szansy na przeżycie, z przyczyn niezależnych od posiadacza nieruchomości. Przepisy art. art. 86 ust. 1 pkt 4 i 9 ustawy zwalniają zatem od opłat za usunięcie drzew we wspomnianych przypadkach, lecz nie zwalniają z konieczności uzyskania zezwolenia na ich usunięcie. Z tych przyczyn kwestia stanu drzewa (obumarcia czy stwarzanego przez nie niebezpieczeństwa) może mieć znaczenie przy naliczaniu opłaty za usunięcie drzewa. Stwarzanie przez drzewo zagrożenia dla otoczenia czy jego obumarcie nie może być traktowane jako zwolnienie od uzyskania zezwolenia na wycięcie drzewa czy wyłączenie obowiązku zgody właściciela na usunięcie drzewa, ewentualnie potraktowanie czynności usunięcia drzewa jako czynności zwykłego zarządu;

- po trzecie drewnem – chociażby według Słownika języka polskiego, Wydawnictwa Naukowego PWN, Warszawa 1999 – 1) jest ścięte drzewo, oczyszczone z gałęzi i konar; materiał używany w budownictwie, stolarstwie, meblarstwie, itp.; 2) kawałek porąbanego drzewa;

- po czwarte z treści aktu notarialnego z [...] października 2015 r., załączonego do odwołania skarżącej, nie można wyprowadzić tezy o pełnomocnictwie udzielonym adw. R. K. przez B. B. i uprawniającym do wyrażenia zgody w jej imieniu na wycinkę drzew. W myśl art. 33 § 1 K.p.a. - pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Norma ta nie ogranicza kręgu osób, które mogą być pełnomocnikami stron, ani też nie określa rodzaju spraw, w których pełnomocnikami mogą być określone podmioty. Pełnomocnikiem strony może być zatem zarówno osoba fizyczna, która ma odpowiednie kwalifikacje zawodowe i działając jako pełnomocnik, wykonuje swój zawód, np. adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, jak i osoba, która nie posiada odpowiednich kwalifikacji ani przygotowania zawodowego, w tym członkowie najbliższej rodziny lub domownik strony (art. 33 § 4). Przepisy szczególne mogą jednakże ograniczać krąg osób, które można ustanowić pełnomocnikami w określonej kategorii spraw administracyjnych (Jaśkowska Małgorzata, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2016 - stan prawny: 1 sierpnia 2016 r., Art. 33 - Wróbel Andrzej). Tymczasem z przedłożonego aktu notarialnego "Przedwstępnej umowy sprzedaży z zastrzeżeniem warunków" wynika po pierwsze, że R. K. działał przy przedmiotowym akcie w imieniu i na rzecz spółki pod firmą [...] z siedzibą w G. i po drugie, że każdy z przyszłych sprzedających udzielił pełnomocnictwa kupującej spółce do podejmowania czynności faktycznych i prawnych mających na celu ochronę zachowania jego praw do nieruchomości, a także zachowanie substancji fizycznej nieruchomości, w tym do składania w ich imieniu wniosków i innych oświadczeń wymaganych w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przed gestorami infrastruktury technicznej i wobec przedsiębiorstw przesyłowych, to znaczy wniosków o wydanie pozwolenia na remont obiektu budowlanego i oświadczenia o posiadanym przez nią prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wniosków o wydanie uzgodnień, uzyskiwanie sprawdzeń, opinii, warunków technicznych (§ 7, w tym pkt 8 aktu notarialnego). Powyższe pełnomocnictwo nie stanowiło zatem umocowania dla osoby fizycznej, w tym adw. R. K., do działania w imieniu strony postępowania administracyjnego, w przypadku sprawy B. B.

W przedstawionym stanie rzeczy podniesione w skardze i załączniku do protokołu argumenty nie mogły odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd nie uwzględnił skargi i na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.