Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 386/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15g i  art. 15gg ust. 6 i 7
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Bogusław Wolas (spr.) WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 8 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i P. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2021 r., nr: [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 05.02.2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia 13 listopada 2020 r. orzekającą o odmowie przyznania I. K. i P. Spółce z o.o. świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.1

Decyzje te zostały wydane w następującym stanie faktycznym w dniu 30 lipca 2020 r. przedsiębiorca działający pod firmą Instytut Kadr i Płac Sp. z o.o. złożył wniosek o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o treść art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Wniosek obejmował świadczenia na dofinansowanie wynagrodzenia oraz składek na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia dla 3 pracowników przez okres 3 miesięcy od 01 lipca 2020 r. na łączną kwotę 20.396,61 zł, czego 17.295,54 zł stanowiło dofinansowanie do wynagrodzeń, a 3.101,07 zł, składki na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia.

W toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, iż wnioskodawca w dniu 30 kwietnia 2020 r. złożył wniosek nr [...] obejmujący dofinansowanie wynagrodzenia dla 4 pracowników, przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020 r. tj. za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. Powyższy wniosek oparty o treść art.l5g cyt. ustawy został rozpatrzony pozytywnie, a pracodawca otrzymał dofinansowanie, które zostało przekazane w trzech transzach w dniach 18 maja, 29 maja i 30 czerwca 2020 r.

Organ I instancji przytoczył regulacje zawarte w art. 15gg ust.6, ust. 7 oraz art. 15g ust. 18 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zdaniem organu w obydwu regulacjach mamy do czynienia z ograniczeniem podmiotowo-przedmiotowym, przy czym każdorazowo warunkiem koniecznym do otrzymania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty. Podkreślono, że zarówno art.l5g jak i art.l5gg dopuszczały możliwość wielokrotnego składania wniosków obejmujących wsparcie udzielane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jednakże takie wnioski nie mogły obejmować okresów krótszych niż 1 miesiąc, a łączny okres wsparcia w oparciu o wszystkie złożone wnioski nie mógł przekraczać 3 miesięcy na rzecz konkretnego pracownika. Organ wskazał także, iż z porównania treści art.l5g il5gg wynika jednoznacznie, iż wprawdzie pracodawca mógł skorzystać ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w oparciu o obydwie regulacje, jednakże w odniesieniu do tego samego pracownika udzielone wsparcie nie mogło łącznie przekroczyć dofinansowania do wynagrodzeń przekraczającego okres 3 miesięcy.

Organ ustalił, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawca otrzymał i wykorzystał już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w dniu 30 kwietnia 2020 r. nr [...], zatem koniecznym było ustalenie osób, na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane w celu wykluczenia sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający 3 miesiące. Jednakże przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło na dokonanie weryfikacji osób objętych obydwoma wnioskami, gdyż wnioskodawca mimo skierowanego do niego wezwania nie ujawnił nazwisk pracowników, o dofinansowanie których ubiegał się we wniosku nr [...] Wobec powyższego z uwagi na niewykazanie spełnienia warunków otrzymania dofinansowania objętego wnioskiem nr [...] przewidzianych w art.l5gg ustawy COVJD-19 odmówiono przyznania świadczeń w całości. Zgromadzona bowiem dokumentacja nie pozwala na wydanie pozytywnego rozstrzygnięcia polegającego na przyznaniu świadczeń na rzecz konkretnego pracownika.

W skardze zarzucono naruszenie

prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to:

art. 15g i 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - poprzez błędną wykładnie, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że ust. 16 art. l5g i ust. 6 art. 15gg ustawy wykluczają możliwość uzyskania kolejnego dofinansowania na podstawie art. 15gg Tarczy Antykryzysowej, jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g - w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom; podczas gdy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie wyklucza możliwości finansowania zarówno na podstawie art. 15gg i 15g Tarczy Antykryzysowej, tak długo, jak każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące (rozłączne okresowo); co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ właściwa wykładnia w/w przepisów powinna skutkować przyznaniem Skarżącemu wnioskowanego dofinansowana

art.l5g ust. 18 oraz art. 15gg ust. 7 Tarczy Antykryzysowej oraz art. 6 i 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędną wykładnię skutkująca przyjęciem, że warunkiem uzyskania dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc niepoprawne zakwalifikowanie w/w warunku jako dwóch odrębnych przesłanek udzielenia świadczenia, które musza być rozpatrywane łącznie, tj. dla uzyskania świadczenia musi być spełniony zarówno warunek podmiotowy jak i przedmiotowy, przy czym relewantny ma być "sam fakt nieuzyskania pomocy" , co doprowadziło do wadliwego przyjęcia - z naruszeniem zasadny praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej - iż Skarżący nie spełnia "warunków udzielenia dofinansowania, podczas gdy w istocie w/w warunek dotyczy nieudzielenia dofinansowania, a przy tym stanowi jeden warunek, który - należy rozpatrywać łącznie, co nie tylko mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ wpłynęło na dokonaną ocenę spełnienia warunków otrzymania dofinansowania, ale jednocześnie narusza słuszny interes Skarżącego, ponieważ właściwa wykładnia w/w przepisów powinna skutkować przyjęciem, że warunek uzyskania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat w niniejszej sprawie w ogóle się nie zaktualizował, albowiem jest to jeden warunek, który musi być rozpatrywany łącznie (koniunkcja), a skoro Skarżący na podstawie wniosku z dnia 30 lipca 2020 r. występował o dofinansowanie z innego tytułu (innej zakresowo listy płac) - decyzja o udzieleniu świadczenia nie powinna być warunkowana zakresową odrębnością listy pracowników, jako że wystarczające dla ustalenia braku aktualizacji warunku nie udzielenia pomocy jest ustalenie, że kolejny wniosek nie dotyczył "takich samych tytułów wypłat".

Ponadto zarzucono naruszenie art.6 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie - że organ uprawniony jest do wykroczenia poza powszechnie przyjęte zasadny interpretacyjne, nakazujące prymat wykładni językowej oraz powstrzymania się od wykładni rozszerzającej, co doprowadziło do uznania, że wyrażenie "taki sam" (tytuł wypłaty; pracownik) należy interpretować rozszerzając zakres semantyczny w/w pojęcia, podczas gdy w/w przepisy nakazują by zgodnie z zasadą praworządności i działania w granicach prawa- wyrażenia językowe interpretować w sposób ścisły oraz przy zachowaniu prymatu wykładni językowej, zaś zastosowanie w/w przepisów powinno prowadzić do przyjęcia, że organ nie może dopisywać odpowiednich rozwiązań do obowiązujących aktów prawnych, rozszerzając przy tym ich kontekst językowy, wyłączając tym samym Skarżącemu możliwość ubiegania się o przysługujące mu dofinansowanie, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy;

Ponadto zarzucono naruszenie art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenia uzasadnienia w sposób wewnętrznie sprzeczny, co narusza zasady sporządzenia uzasadnienia decyzji i uniemożliwia poznanie rzeczywistych motywów jakim kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Skarga nie zasługują na uwzględnienie.

Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sąd, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, rozstrzyga jednak w granicach danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.

W zakresie kontroli mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu oraz czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., zaskarżone decyzje bądź postanowienia podlegają uchyleniu jedynie w sytuacji naruszenia tego prawa, mającego wpływ lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w zakreślonych wyżej granicach Sąd nie stwierdził zarzucanych jej naruszeń prawa - zarówno wskazanych norm prawa materialnego, jak i przepisów procesowych - uznając tym samym, że rozpoznawana skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd przy tym uznał, że organy w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organy, tj. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mając na uwadze stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa, prawidłowo odmówiły stronie skarżącej przyznania wnioskowanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, uznając, że w sprawie niespełnione zostały warunki do otrzymania dofinansowania przewidziane w art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), dalej "ustawa COVID-19".

Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniem skargi, stanowisko organu I jak i II instancji jest zasadne.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 30 lipca 2020 r. strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) w oparciu o treść art. 15gg ustawy COVID-19. Wniosek obejmował świadczenia na dofinansowanie wynagrodzenia oraz składek na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia dla 3 pracowników przez okres 3 miesięcy od 1 lipca 2020 r.

Mając na uwadze, że w toku postępowania ustalono, iż w dniu 30 kwietnia 2020 r. strona skarżąca złożyła już wniosek, jednakże w oparciu o art. 15g ustawy COVID-19 obejmujący dofinansowanie wynagrodzenia dla 3 pracowników, przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020 r., który został rozpatrzony pozytywnie, a strona otrzymała dofinansowanie, to organ wezwał wnioskodawcę do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku, w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem.

Strona skarżąca podniosła, że z brzmienia art. 15gg ustawy o COVID-19 nie wynika, że nie jest uprawniona do ponownego wnioskowania o otrzymanie wsparcia na tych samych pracowników, na których otrzymała dofinansowanie w ramach art. 15g ustawy. Jej zdaniem sformułowanie "takich samych tytułów wypłaty" oznacza "identyczne tytuły wypłaty". Zatem listy płac z różnych miesięcy to różne dokumenty i stanowią inne tytuły wypłaty, dlatego jest uprawniona do otrzymania wnioskowanych świadczeń. Strona skarżąca w konsekwencji nie przekazała listy pracowników na rzecz, których otrzymała wsparcie w ramach wniosku.

W ocenie organów obu instancji, takim zachowaniem, strona skarżąca nie wywiązała się z obowiązku, który wypełnić zobowiązała się, składając wniosek z dnia 30 lipca 2020 r. (pkt 7 ustępy 5 i 7 wniosku - k. 22/2 akt). Złożony wniosek nie sposób było zatem rozpatrzyć.

Analiza treści odwołania, a w szczególności zarzutów skargi pokazuje, że strona skarżąca zupełnie pomija powyższe okoliczności i w swojej polemice z organem koncentruje się na kwestiach natury interpretacyjnej nie dostrzegając, że nie chciała ujawnić danych pracowników, na których potencjalnie taką pomoc mogłaby otrzymać.

Zważywszy na powyższy stan faktyczny i treść art. 15gg oraz art. 15g ustawy COVID-19 uznano, że strona skarżąca nie może otrzymać wnioskowanej pomocy, ponieważ taka pomoc została już jej przyznana na okres trzech miesięcy. Wykorzystano zatem maksymalny okres na jaki możliwe było przyznanie pomocy. Przy czym, wobec nie przekazania przez stronę skarżącą listy pracowników, na których przyznano dofinansowanie, organ nie miał możliwości weryfikacji pracowników i przyznania pomocy na rzecz osób, na które nie otrzymano świadczenia.

Zgodnie z art. 15gg ust. 6 oraz art. 15g ust. 16 ustawy COVID-19, świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy). A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust. 8 ustawy).

Zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.

Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć - jako - wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników (np., w ramach świadczenia z art. 15g ustawy COVID-19), to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19).

W przedmiotowej sprawie nie jest istotne również to, że pierwsze dofinansowanie (przyznane przez WUP w K. na podstawie art. 15g ustawy COVID- 19) dotyczyło innego okresu (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.

Pogląd organów o niemożności łączenia wypłat z art. 15g z wypłatą z art. 15gg ustawy COVID-19 - w sytuacji skorzystania już przez przedsiębiorcę z pomocy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy - jest zatem prawidłowy.

Reasumując, po przeanalizowaniu przebiegu postępowania prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją Sąd stwierdził, że organy nie dopuściły się uchybień przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności tych, które zarzucano w skardze.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów Konstytucji RP ani nie dostrzegł błędów w zakresie konstrukcji uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak akceptacji dla treści pisemnych motywów decyzji organów nie oznacza, że jest ona wadliwa.

Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15 zzs2 ust. 3 ustawy COVID-19, skargę oddalił.