Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 811/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2014-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Pietrasik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 01 października 2014r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2013 1. oddala skargę 2. umarza postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta B. określił stronie - przy zastosowaniu stawki podatku od nieruchomości jak dla gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej - wysokość zobowiązania podatkowego

w podatku od nieruchomości za 2013r. w kwocie [...]zł. Do opodatkowania organ przyjął, zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2, grunty związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. [...] m2 i budowle o wartości [...] zł.

W złożonym odwołaniu skarżąca podniosła, że sam fakt posiadania gruntów nie upoważnia organów podatkowych do ich opodatkowania wyższą stawką, skoro na tych gruntach podatnik nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Skarżąca zarzuciła, że niezrozumiałym jest, na jakiej podstawie organ podatkowy uznał, iż dla przedmiotowych gruntów nie zachodzą względy techniczne, pozwalające na zastosowanie obniżonej stawki podatkowej. Zdaniem podatnika, w sprawie nie bez znaczenia jest okoliczność, że spółka w dniu [...]. złożyła korektę deklaracji, wykazując iż posiadane grunty w żaden sposób nie są związane

z działalnością firmy.

Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotem sporu jest zastosowanie właściwej stawki podatkowej dla niezabudowanej nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...] o pow. [...] m2, którą Spółka nabyła aktem notarialnym z dnia [...]. Rep. A nr [...] i której właścicielem pozostaje przez cały czas.

Następnie organ podał, że powyższa nieruchomość stanowi działki o nr [...]z czego działki o nr [...] zostały sklasyfikowane jako drogi, niestanowiące dróg publicznych, natomiast pozostałe działki zostały sklasyfikowane jako zurbanizowane tereny niezabudowane.

Organ podał, że Prezydent Miasta B. w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśnił stronie skarżącej, jak należy rozumieć treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej: "u.p.o.l.", w tym pojęcie "względy techniczne" dotyczące nieruchomości, uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej, przytaczając przy tym również szereg orzeczeń sądowych. W konsekwencji Prezydent Miasta B. dwukrotnie wezwał podatnika do złożenia wyjaśnień, czy spółka w trakcie lat 2009-2013 istniała nieprzerwanie oraz czy w tych latach nieruchomości gruntowe zapisane w KW nr [...]i KW nr [...] o pow. wynoszących odpowiednio[...] m2 oraz [...] m2, łącznie [...] m2, nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a jeśli tak to od kiedy. Ponadto,

w sytuacji wystąpienia takich przyczyn, organ pierwszej instancji zobowiązał stronę do przedłożenia stosownej dokumentacji potwierdzającej istnienie przeszkód technicznych. W odpowiedzi na powyższe, do organu wpłynęło pismo, w którym wyjaśniono,

że spółka w okresie od 2009 r. do 2013 r. istniała nieprzerwanie oraz że strona nie ma wiedzy na temat ewentualnego wystąpienia przeszkód technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości na cele zgodne z zapisem w ewidencji gruntów.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że nie sposób przyznać racji skarżącej Spółce, iż organ podatkowy pierwszej instancji nie zbadał okoliczności,

czy w 2013r., grunt o pow. [...] m2, będący w posiadaniu podatnika,

nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Organ zauważył, że ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego, jednakże to na podatniku - przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny, ciąży obowiązek wykazania

w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej.

W tym zakresie organ podał, że względem gruntów do "przeszkód technicznych" można zaliczyć w szczególności specyficzne warunki geologiczne, uniemożliwiające wykorzystanie gruntów do prowadzenia działalności gospodarczej do czasu przeprowadzenia kosztownych prac ziemnych, lub zmiany przeznaczenia gruntów; skażenie chemiczne, radioaktywne, bakteriologiczne gruntu, które uniemożliwia jego użytkowanie. Kolegium podkreśliło, że Prezydent Miasta B. w wezwaniu wystosowanym do strony jasno wskazał, jak należy rozumieć niemożność wykorzystywania gruntów do prowadzenia działalności ze względów technicznych,

a podatnik w odpowiedzi na wezwanie stwierdził, że przyczyny takie nic występują.

W związku z powyższym, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżąca spółka nie wykazała przyczyn, które uniemożliwiałyby jej wykorzystanie gruntów o pow. [...] m2 w prowadzonej działalności gospodarczej.

Końcowo organ wskazał, że zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Przedsiębiorców wg stanu na dzień 25 listopada 2008r. oraz 07 czerwca 2013r. przedmiotem działalności Spółki jest: zagospodarowanie i sprzedaż nieruchomości; kupno i sprzedaż nieruchomości dzierżawionych lub stanowiących własność osobistą; wynajem nieruchomości własnych lub dzierżawionych. Zatem, w ocenie organu, trudno przyznać rację spółce o braku związku posiadania gruntów z prowadzoną działalnością gospodarczą, skoro obrót nieruchomościami, w tym posiadanie nieruchomości są nierozerwalnie związane z przedmiotem działalności przedsiębiorcy.

W skardze spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że nieruchomości gruntowe zapisane w KW nr [...] i KW nr [...] są związane z prowadzeniem przez skarżącą działalności gospodarczej oraz naruszenie art. 122 oraz art. 187§ 1 ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) - dalej: "O.p." poprzez przyjęcie, że wobec nieprzedłożenia przez stronę stosownej dokumentacji potwierdzającej istnienie przeszkód technicznych, nieruchomości gruntowe zapisane w KW nr [...] i KW nr [...] są związane z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą.

W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało błędnej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Spółka zwróciła uwagę, że sam fakt posiadania gruntów objętych zaskarżoną decyzją nie upoważnia organów podatkowych do opodatkowania tych gruntów wyższą składką związaną

z prowadzeniem działalności gospodarczej, skoro skarżąca na tych gruntach żadnej działalności gospodarczej nie prowadzi. Nadto niezrozumiałym jest dla strony, dlaczego organ uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą tzw. względy techniczne, pozwalające na zastosowanie wobec spornych gruntów obniżonej stawki podatkowej, tylko na tej zasadzie, że grunty te były w posiadaniu skarżącej spółki bez zbadania,

czy grunty te są faktycznie wykorzystywane do działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie, organ naruszył treść omawianego przepisu, ograniczając swoją kontrolę do przyjęcia zaprezentowanego stanowiska przez Prezydenta Miasta B., nie rozważając przesłanki dotyczącej niemożliwości wykorzystania gruntu w działalności gospodarczej z uwagi na wystąpienie tzw. "względów technicznych", szczególnie w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym zwraca się uwagę, że przy ustalaniu, czy dana nieruchomość (nie) nadaje się do wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej należy mieć na uwadze, jakiego rodzaju działalność gospodarczą prowadzi podatnik - przedsiębiorca będący posiadaczem nieruchomości. Nie chodzi więc o możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej, przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę. W tym zakresie spółka podniosła, że do kwestii rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej organy podatkowe w ogóle się nie odniosły.

Jednocześnie skarżąca zarzuciła, że organy podatkowe przeniosły cały ciężar dowodzenia na podatnika, ograniczając się jedynie do wezwania go do złożenia wyjaśnień, czy spółka w latach 2009-2013 istniała nieprzerwanie, czy w tych latach nieruchomości gruntowe objęte skargą nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych oraz w przypadku potwierdzenia powyższych tez, do przedłożenia stosownej dokumentacji na ich potwierdzenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem sporu między stronami jest prawidłowość wymiaru podatku od nieruchomości za 2013r.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka w 2013r. była właścicielem nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej pod nr KW [...]o powierzchni [...] m2 sklasyfikowanej w ewidencji gruntów i budynków jako zurbanizowane tereny niezabudowane. Organ podatkowy wskazaną nieruchomości opodatkował według stawki przyjętej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że grunt (budynek, budowla) jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Do uznania, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest konieczne stwierdzenie, iż działalność gospodarcza jest faktycznie na nich prowadzona. Niewykorzystywanie nieruchomości lub jej części do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 04 lipca 2014r., II FSK 2974/12; wyrok NSA z dnia 20 marca 2009r., II FSK 1888/07; wyrok NSA z dnia 17 marca 2009r., II FSK 1786/07; wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009r., II FSK 1354/07; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2011r., II FSK 2128/09; wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2008r., I SA/Łd 242/08; wyrok WSA w Opolu z dnia 17 lutego 2010r., I SA/Op 546/09 i z dnia 28 czerwca 2010r., I SA/Op 160/10; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2008r. I SA/Wr 688/08 i z dnia 30 stycznia 2008r., I SA/Wr 1407/07 wszystkie dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest fakt jej posiadania i to w znaczeniu o jakim mowa w art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014r. poz. 121) – dalej jako: "k.c.". Odwołanie się do art. 336 k.c. jest o tyle zasadne, iż przepisy u.p.o.l. nie zawierają legalnej definicji posiadania, jak też innych wskazówek pozwalających na nadanie innej treści temu pojęciu. Uwzględniając zatem obowiązujące reguły wykładni prawa należało posiłkowo sięgnąć do istniejącej już normy prawnej regulującej tę kwestię. Posiadanie w ujęciu powyższego przepisu przedstawia się jako stan faktyczny, polegający na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą (S. Rudnicki, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księgą druga. Własność i inne prawa rzeczowe, Warszawa 1996, s. 378). Podobne stanowisko jest prezentowane w orzecznictwie sądowym. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 1972r., III CRN 121/72, wyraził pogląd, że "posiadanie jest stanem faktycznym polegającym na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą. Efektywne więc w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania."

Pojęcie działalności gospodarczej, o której mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sprecyzowano w punkcie 4 tego ustępu. Jest to działalność w rozumieniu ustawy z dnia 02 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2013r. poz. 672). Zgodnie z jej art. 2, działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W sprawie nie budzi wątpliwości, że w okresie, którego dotyczy wymiar podatku od nieruchomości skarżąca prowadziła działalność gospodarczą.

Wskazane w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyjątki dotyczą budynków mieszkalnych i zajętych pod nie gruntów oraz gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Jeżeli zatem np. budynek mieszkalny i związany z nim grunt jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to podlega opodatkowaniu na takiej zasadzie, że budynek jest obciążony stawkami właściwymi dla innych budynków mieszkalnych, a grunt według stawek właściwych dla gruntów pozostałych. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem władania przez skarżącą spółkę nie są wyżej wymienione budynki i grunty.

W świetle powyższego trzeba uznać cały grunt będący w posiadaniu podatnika za związany z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Podkreślić należy, że w ewidencji gruntów i budynków nieruchomość ta jest oznaczona jako zurbanizowane tereny niezabudowane. Ponadto zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej przedmiotem działalności spółki w 2013r. (jak i obecnie) jest zagospodarowanie i sprzedaż nieruchomości; kupno i sprzedaż nieruchomości dzierżawionych lub stanowiących własność osobistą; wynajem nieruchomości własnych lub dzierżawionych. W świetle powyższego za bezpodstawny Sąd uznał zarzut nie odniesienia się przez organ do rodzaju prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej.

Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika dalej, że grunt, budynek i budowla są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, chyba że nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Pojęcie to nie zostało bezpośrednio zdefiniowane przez ustawodawcę, należy jednak pod pojęciem tym rozumieć obiektywne stany faktyczne, w których nieruchomość, budynek, budowla nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie jest przesądzające, czy zaistnieje on z przyczyn leżących po stronie podatnika, bo formy działalności gospodarczej czy prawidła techniki mogą spowodować niemożliwość wykorzystywania danego składnika majątku do prowadzenia działalności. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć również charakter obiektywny. Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu. Sądy administracyjne akceptują to, że aby w ogóle można rozważać wystąpienie względów technicznych, muszą mieć one charakter trwały. W tym kontekście sąd w obecnym składzie chciałby się odwołać do poglądów wyrażonych w wyroku NSA z dnia 09 stycznia 2009r. (sygn. akt II FSK 1354/07, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wskazano, że: "wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze »względów technicznych« prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. (...) tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 marca 2013r., sygn. akt i SA/Ol 41/13, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query; wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 108/94, monitor podatkowy 1995/4/114; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92, serwis podatkowy 1999/10; także wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.). Poglądy te wyrażono także w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, pop 2005/3; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 95/06, lex nr 192872; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1404/2006, niepubl.; wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 83/08, lex nr 393305) (...)". Ta linia kontynuowana jest w kolejnych orzeczeniach, np. wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 2129/09 (dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również stanowisko, że brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (gruntu) do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. "Względy techniczne" przy tym powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, czyli gruntu, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Wyłączenie gruntów z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy (wyrok WSA w Białymstoku z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 516/10, dostępny j.w.).

W tym miejscu Sąd chciałby przypomnieć, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania przedmiotu opodatkowania. Ustawodawca jednak poprzez różnicowanie stawek podatkowych uzależnia wysokość podatku od sposobu wykorzystania gruntu, budynku i budowli. Najwyższymi stawkami opodatkowane są grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy więc przypuszczać, że ustawodawca uznał, iż skoro przedmiot opodatkowania jest w posiadaniu przedsiębiorcy, to przynosi mu większe korzyści niż ten, którym włada podmiot nieprowadzący takiej działalności. Jeżeli więc prawodawca opodatkowuje niższymi stawkami podatku od nieruchomości grunty, budynki, budowle, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, to najwyraźniej zakłada, że istnieją takie przeszkody (techniczne), niezależne od woli podatnika, które powodują, iż grunt, budynek, budowla w ogóle staje się nieprzydatny dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Innymi słowy - wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze.

Mając na uwadze powyższe rozważania, tutejszy sąd, zgadza się z organem odwoławczym, że dla celów podatku od nieruchomości istotne znaczenie przy opodatkowaniu stawką jak za grunty związane z działalnością gospodarczą ma fakt, że grunty te są w posiadaniu Spółki. Istotne jest również, że Strona nie wykazała dowodów na istnienie wady technicznej przesądzającej o zaistnieniu względów technicznych uniemożliwiających wykorzystanie gruntu do jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wbrew zarzutowi postawionemu w skardze, dokonało prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organ ten zebrał kompletny materiał dowodowy, prawidłowo go ocenił co skutkuje brakiem podstaw do uznania zarzutu nie przestrzeganie przez organy zasad postępowania podatkowego uregulowanych w art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 §, art. 191 i art. 210 § 4 O.p. W świetle zaprezentowanej uprzednio wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że przyjęte w prawidłowy sposób ustalenie faktyczne były wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.