Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 323/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, p. o. Sędziego WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi A.W. i M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia godzin pracy placówki gastronomicznej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku, 3/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz M.W. i A.W. solidarnie kwotę 355 /trzysta pięćdziesiąt pięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie § 4 pkt.1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia dni, godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności/Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] poz. [...]/ oraz art.104 kpa postanowił zakazać funkcjonowania po godzinie 2200 placówki gastronomicznej A zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 2.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią § 4 pkt.1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. może w drodze decyzji administracyjnej zakazać częściowo lub całkowicie funkcjonowania placówki w porze nocnej, jeżeli działalność tej placówki:

1./ jest szczególnie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców lub

2./ sprzyja w istotny sposób powstawaniu powtarzających się zakłóceń porządku publicznego w obrębie lub sąsiedztwie placówki.

W dniu 20 czerwca 2002r. W. i B.G. złożyli skargę na uciążliwości związane z funkcjonowaniem w porze nocnej klubu A mającego swoją siedzibę w tej samej posesji. Źródłem zakłóceń ciszy nocnej jest muzyka emitowana w klubie oraz bójki i awantury wszczynane na ulicy. Do pisma dołączone zostały wyniki badań natężenia hałasu przeprowadzone przez Miejską Stację Sanitarno-Epidemiologiczną. W dniu 9 lipca 2002r. zostało zorganizowane spotkanie mediacyjne na które zostali zaproszeniu mieszkańcy posesji przy ul. A 2, prowadzący klub A oraz przedstawiciele straży miejskiej i policji. Właściciele klubu nie przyszli na spotkanie. W czasie tego spotkania mieszkańcy nieruchomości potwierdzili fakt zakłócania ciszy nocnej przez klub A. W następnych okresach mieszkańcy posesji ponownie informowali o zakłóceniach ciszy nocnej przez wymieniony klub. W dniu 17 października 2002r. zorganizowano kolejne spotkanie mieszkańców posesji przy ul. A 2 na które przybyli właściciele klubu. Przedstawiciele Delegatury Urzędu Miasta Ł. zastrzegli, iż jeżeli w ciągu dwóch tygodni właściciele klubu nie podejmą skutecznych działań zmierzających do poprawy to zostanie wydana decyzja ograniczająca czas pracy klubu do godz.2200. W następnym okresie mieszkańcy posesji przy ul. A 2 nadal informowali o braku poprawy w działalności klubu. W ocenie organu administracji działalność klubu A jest szczególnie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców gdyż powoduje zakłócanie ciszy nocnej mieszkańców nieruchomości przy ul. A 2 przez muzykę i gwar dobiegający z klubu. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.

Od wymienionej decyzji odwołanie wnieśli A. i M.W.

W uzasadnieniu odwołujący podnieśli, iż została naruszona zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. A.W. nie została bowiem powiadomiona o postępowaniu mimo, że jest ona współwłaścicielką klubu. Nie umożliwiono również stronom ustosunkowanie się do zebranego materiału dowodowego. Organ administracji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. Nie przesłuchał lokatorów posesji ani administratora. Nie zweryfikował także informacji o interwencjach policji i straży miejskiej. Przed wydaniem decyzji nie przeprowadzono badania hałasu w mieszkaniu znajdującym się nad klubem. W konkluzji odwołujący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art.138 § 1 pkt.1 kpa, art.1 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych/Dz.U. nr 79 z 2001r. poz.856 z późn. zm./, art. XII ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. przepisy wprowadzające Kodeks pracy/Dz.U. nr 24 poz.142/ uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia dni, godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności/Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] poz. [...]/ utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią § 4 pkt.1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. może w drodze decyzji administracyjnej zakazać częściowo lub całkowicie funkcjonowania placówki w porze nocnej, jeżeli działalność tej placówki:

1./ jest szczególnie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców lub

2./ sprzyja w istotny sposób powstawaniu powtarzających się zakłóceń porządku publicznego w obrębie lub sąsiedztwie placówki.

W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone przez właściwe, specjalistyczne służby postępowanie potwierdzające przekroczenie norm hałasu przez funkcjonujący klub A i brak reakcji na wystosowywane zalecenia stanowił dla Prezydenta Miasta Ł. dostateczną podstawę do podjęcia w sprawie stosownej decyzji. Organ administracji I instancji faktycznie nie doręczył A.W. współwłaścicielowi klubu decyzji ale wspólnie z M.W. wniosła ona odwołanie a więc błąd ten został konwalidowany. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, iż spełnione zostały przesłanki określone w § 4 pkt.1 uchwały Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...]. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji.

Na wymienioną decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli A. i M.W.

W obszernym uzasadnieniu skarżący podnieśli iż naruszona została zasada dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, zasada udzielania stronom informacji faktycznej i prawnej, zasada załatwiania spraw spornych w drodze ugody oraz zasada zaufania obywateli do organów administracji. A.W. nie została zawiadomiona o toczącym się postępowaniu zaś decyzja organu administracji I instancji nie zawiera oznaczenia stron. Organ administracji nie zapewnił stronom możliwości udziału w poszczególnych stadiach postępowania a w szczególności możliwości składania wniosków dowodowych. Nie zostało wykazane, że działalność klubu A jest szczególnie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców i że zakłóca porządek publiczny. Organ administracji nie przeprowadził żadnych dowodów a w szczególności nie przeprowadził pomiarów hałasu przed wydaniem decyzji. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ administracji w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnicy postępowania Z.S., M.U. i B.G. wnosili o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga A. i M.W. jest uzasadniona.

Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/.

Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga A. i M.W. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania administracyjnego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art.107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

W myśl zaś art.29 kpa stronami mogą być osoby fizyczne i prawne a gdy chodzi i państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej.

Z wymienionych przepisów wynika, iż każda decyzja winna zawierać oznaczenie strony zaś stroną mogą być jedynie osoby wymienione w art.29 kpa. Oznaczenie strony jest niezbędnym elementem każdej decyzji. Przedmiotem decyzji jest bowiem udzielenie uprawnień stronie lub nałożenie na nią konkretnych obowiązków. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji winno być tak sformułowane aby wynikało z niej komu udziela się uprawnień bądź na kogo nakłada się konkretny obowiązek. Decyzja musi się bowiem nadawać do wykonania bądź dobrowolnego bądź z zastosowaniem egzekucji administracyjnej. W sytuacji gdy organ nakłada w decyzji konkretny obowiązek musi być wiadomo na kogo ten obowiązek jest nałożony. W przypadku gdy decyzja nie zawiera oznaczenia strony nie wiadomo kto ma wykonać obowiązek sformułowany w rozstrzygnięciu co ma istotne znaczenie dla jej wykonania. Może bowiem powstać wątpliwość kto ma wykonać decyzję i przeciwko komu ma zostać skierowana egzekucja administracyjna. Dlatego też oznaczenie strony jest koniecznym elementem każdej decyzji. Pogląd, iż w każdej decyzji musi być oznaczona strona jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pogląd taki został wyrażony w wyroku z dnia 15 marca 2001r. w sprawie V S.A. 2938/99/Lex nr 51259/, w postanowieniu z dnia 27 lipca 1999r. w sprawie I S.A. 1509/98/Lex nr 48728/ i wyroku z dnia 11 lutego 1998r. w sprawie III S.A. 1067/96/Lex nr 41559/. Sąd w obecnym składzie podzielił poglądy wyrażone w wymienionych wyrokach.

W rozpoznawanej sprawie decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie zawiera oznaczenia strony. Rozstrzygnięcie zawiera jedynie sformułowanie zakazujące funkcjonowania po godzinie 2200 placówki gastronomicznej klub A w Ł. Ze sformułowania tego nie wynika na kogo został nałożony obowiązek sprecyzowany w rozstrzygnięciu i okoliczności tej nie konwaliduje adnotacja pod uzasadnieniem decyzji, iż otrzymuje ją M.W. Jest rzeczą zrozumiała, iż obowiązek nałożony w wymienionej decyzji winien dotyczyć osób prowadzących Klub A lecz w decyzji nie określono tych osób. W sytuacji gdyby zaszła konieczność wykonania tej decyzji z zastosowaniem środków przymusu określonych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powstałaby wątpliwość przeciwko komu ma być prowadzona egzekucja. O tym, iż same organy administracji miały problemy z właściwym określeniem strony, której miałby dotyczyć obowiązek określony w decyzji świadczy treść akt administracyjnych. Z akt tych wynika, iż organy kierowały wezwania m.in. do P.O., który od kilku lat nie jest wspólnikiem spółki cywilnej B a pominęły w postępowaniu A.W., która była wspólnikiem tej spółki w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć należy, iż na organach administracji spoczywa obowiązek prawidłowego ustalenia stron i zapewnienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania co wynika z treści art.10 § 1 kpa. Organy administracji obu instancji w swoich decyzjach nie oznaczyły stron postępowania czym naruszyły przepis art.107 § 1 kpa.

Organy administracji w sposób wyczerpujący nie zebrały również ani nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Zgodnie z treścią § 4 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] w sprawie określenia dni, godzin otwierania i zamykania placówek handlu detalicznego, zakładów gastronomicznych i zakładów usługowych dla ludności /Dziennik Urzędowy Województwa [...] nr [...] poz. [...]/ można zakazać funkcjonowania placówki w porze nocnej jeżeli jej działalność jest szczególnie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców lub sprzyja w istotny sposób powstawaniu powtarzających się zakłóceń porządku publicznego w obrębie lub sąsiedztwie placówki.

Analiza decyzji organów administracji obu instancji wskazuje, iż przyczyną zakazu funkcjonowania klubu A w godzinach nocnych było zakłócanie przez klub ciszy nocnej mieszkańców posesji przy ul. A 2 przez muzykę i gwar dobiegający z klubu. Nie budzi wątpliwości fakt, iż hałas dochodzący z klubu jest dla mieszkańców posesji okolicznością "szczególnie uciążliwą" w rozumieniu § 4 pkt.1 uchwały z dnia [...]. Nie pozwala bowiem mieszkańcom na odpoczynek i sen, utrudnia wykonywanie zwykłych czynności domowych, działa stresująco i negatywnie wpływa na ich samopoczucie. Organy administracji wydając decyzję oparły się głównie na wynikach pomiarów natężenia hałasu przeprowadzonych w mieszkaniu W. i B.G. w godzinach nocnych w dniach 17 maja 2002r., 8 czerwca 2002r. i 14 września 2002r. przez Miejską Stację Sanitarno – Epidemiologiczną w Ł. Pomiary te wskazują, iż w każdym przypadku przekroczona była dopuszczalna norma hałasu. Ostatni pomiar został jednak wykonany w dniu 14 września 2002r. zaś decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] czyli po upływie przeszło trzech miesięcy. Jest to stosunkowo długi okres czasu i nie zostało ustalone czy w tym czasie nie doszło do obniżenia poziomu hałasu dochodzącego z klubu. Wyjaśnienie tej okoliczności ma istotne znaczenie gdyż skarżący w swoich pismach z dnia 31 października 2002r. i 22 listopada 2002r. podniósł, iż podjął działania obniżające znacznie poziom hałasu jak zmiana konfiguracji sprzętu muzycznego/sprzedaż głośnika basowego i wzmacniaczy dużej mocy/ oraz zmiana charakteru muzyki. Skoro okoliczność taka została podniesiona przez M.W. to organy administracji winny wyjaśnić tę kwestię. Winny zatem zostać przeprowadzone ponowne pomiary poziomu hałasu celem ustalenia czy jego natężenie uległo zmniejszeniu, jak podnosi to skarżący, czy też nadal utrzymuje się ono na tym samym poziomie. Organy administracji nie wyjaśniły jednak tej kwestii lecz oparły się na wynikach pomiarów Sanepidu sprzed kilku miesięcy oraz na notatkach urzędowych z rozmów z lokatorami posesji przy ul. A 2, iż nadal utrzymuje się hałas dochodzący z klubu. Nie ma tutaj znaczenia okoliczność, iż ponowny pomiar hałasu został przeprowadzony w dniu 20 listopada 2003r. i wykazał on, że przekroczony jest dopuszczalny jego poziom. Pomiar ten został wykonany po upływie przeszło 9-u miesięcy od daty wydania decyzji przez organ II instancji zaś dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest to czy w dacie wydania zaskarżonej decyzji zostały spełnione przesłanki zakazu funkcjonowania klubu w porze nocnej określone w § 4 uchwały z 12 lipca 1995r. Organy administracji bezpośrednio przed wydaniem decyzji nie przeprowadziły pomiaru natężenia hałasu w mieszkaniu lokatorów posesji przy ul. A 2 a więc w sposób wyczerpujący nie zebrały całego materiału dowodowego.

Analiza uzasadnienia decyzji organu I instancji wskazuje, iż poza hałasem dochodzącym z klubu, jako szczególnie uciążliwe dla mieszkańców przyjęto także nieodpowiednie zachowanie osób opuszczających lokal. Wskutek zachowania tych osób zabrudzona jest klatka schodowa i podwórko zaś mieszkańcy posesji często wzywali policję i straż miejską. Okoliczności te podane zostały jednak bardzo ogólnie. Nie zostało wskazane kiedy, jak często oraz z jakiego powodu interweniowała policja oraz straż miejska. Skarżący w swoich pismach złożonych w postępowaniu administracyjnym kwestionował fakt, iż to klienci jego klubu doprowadzają do zabrudzeń klatki i podwórka podnosząc nawet, że z klubu nie ma możliwości dostania się na klatkę i podwórko. Skoro M.W. kwestionował; te okoliczności to należało je dokładnie wyjaśnić. W szczególności należało ustalić czy rzeczywiście klienci klubu mieli możliwość dostania się na klatkę schodową i podwórko posesji a jeżeli tak to czy miały miejsce przypadki ich nieodpowiedniego zachowania oraz ewentualnie jak często i kiedy. Należało także wyjaśnić kiedy i dlaczego wzywana była policja i straż miejska, jaka była przyczyna wezwania oraz jaki był przebieg interwencji. Wyjaśnienie wszystkich wymienionych okoliczności miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Pozwalało bowiem ustalić czy rzeczywiście działalność klubu była szczególnie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców. Organy administracji nie wyjaśniły jednak dokładnie tych okoliczności powołując się ogólnie na niewłaściwe zachowanie osób opuszczających lokal.

Reasumując sąd uznał, iż organy administracji naruszyły szereg przepisów postępowania. W decyzji nie została oznaczona strona co stanowi naruszenie przepisu art.107 § 1 kpa. Bezpośrednio przed wydaniem decyzji nie przeprowadzono pomiarów natężenia hałasu w mieszkaniach posesji przy ul. A 2 lecz oparto się na wynikach takich pomiarów sprzed kilku miesięcy. Nie zostały również dokładnie wyjaśnione inne poza hałasem okoliczności mające wpływ na szczególną uciążliwość klubu dla okolicznych mieszkańców oraz nie odniesiono się do szeregu zarzutów skarżącego kwestionujących szczególną uciążliwość prowadzonego przez niego klubu. Organy administracji nie podjęły zatem wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Również w sposób wyczerpujący nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego czym naruszyły przepisy art.7,10,77 § 1 i 80 kpa i co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

Z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem szeregu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. sąd wstrzymał jej wykonanie do dnia uprawomocnienia się wyroku.

Wobec tego, iż skarga została uwzględniona, na podstawie art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 355 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólna sumę kosztów złożyło się: 100 zł- wpis sądowy, 15 zł-opłata skarbowa od pełnomocnictwa i 240 zł –koszty zastępstwa adwokackiego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny dokładnie wyjaśnić okoliczności związane z natężeniem hałasu w mieszkaniach lokatorów posesji przy ul. A 2. W szczególności należy ustalić czy skarżący faktycznie podjął działania zmierzające do zmniejszenia hałasu określone w jego pismach oraz dokonać pomiaru aktualnego poziomu natężenia hałasu. Należy także wyjaśnić inne, poza hałasem, okoliczności mające wpływ na uciążliwość klubu dla okolicznych mieszkańców. W szczególności należy ustalić czy okoliczności takie miały miejsce a jeżeli tak kiedy i na czym one polegały, kto i dlaczego wzywał policję i straż miejską oraz jaki przebieg miały te interwencje. Organ administracji winien również rozważyć możliwość przesłuchania zainteresowanych osób. Dopiero po zebraniu całego materiału dowodowego organ administracji winien dokonać jego wnikliwej oceny a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie ustosunkowując się do wszystkich zarzutów stron. Wydana decyzja winna zawierać wszystkie elementy określone w art.107 § 1 kpa a w szczególności winny zostać oznaczone strony zaś jej uzasadnienie winno odpowiadać wymogom o których mowa w art.107 § 3 kpa.